Issuu on Google+

) www.pyxida.gr

ΦΥΛΛΟ

93

XANIA

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

(

ΣEΛ. 2 Aπό μήνα σε μήνα (εικόνες και σχόλια επικαιρότητας από τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη και τον Αντώνη Περιβολάκη) ΣEΛ. 3 «Τα Περιττά» από την Βαρβάρα Περάκη Eδώ στο Nότο από τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη ΣEΛ. 4 Οψεις - Απόψεις, από τον Μιχάλη Νικολακάκη ΣEΛ. 5 «Η Υπέρβαση του Νόμου τον Τύραννο Γεννά…» Ποιος θα είναι ο νέος Εθνικός Αερομεταφορέας; Γράφει ο Κυριάκος Κώτσογλου ΣEΛ. 6 «Τα Ασήμαντα» από τον Γιώργο Κοκκινάκο Ανεπαισθήτως Γράφει η Βούλα Καντεράκη ΣEΛ. 7 Η Συνωμοσία του θορύβου από τον Γιώργο Μανουσέλη ΣEΛ. 8 Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο… γράφει ο Γιώργος Γώγουλος ΣEΛ. 9 Τόση ομορφιά δεν αντέχεται! (Κάψαμε και την Πρέβελη…) Tου Δρ Χαράλαμπου Γ. Φασουλά,Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης ΣEΛ. 10 Ποδηλατοκτονώντας θυμωμένος στα Χανιά ΣEΛ. 12 «…ο καθένας μας θα πρέπει να γνωρίζει ότι το υγιές από το άρρωστο στην ψυχιατρική δεν χωρίζονται με ένα βαθύ χαντάκι αλλά από μια πολύ λεπτή γραμμή…» Γιώργος Κοκκινάκος, ψυχίατρος, πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου ΚΟΙΣΠΕ Χανίων ΣEΛ. 13 Ακούει κανείς; Η μονάδα νεογνών στα Χανιά, τα φακελάκια και η κώφωση της εξουσίας !!! Επιστολή της Εύας Μπαλωμενάκη ΣEΛ. 14 Τα Ίμια και οι ΔΕΚΟ από την Μαρία Κρέτση

ΣEΛ. 15 «Σε ένα φανταστικό Σκακιστικό κόσμο…». από τον Μιχάλη Δαρμαράκη Θεός! από την Σοφία Τσουρλάκη

ΣEΛ. 16 Τροχιοδεικτικά Πυρά από τον Κώστα Γυπαράκη Με τη φωνή των γονιών Γράφει η Ρούλα Καλαϊτζάκη ΣEΛ. 17 Ο «Ρεμπέτης» του Δήμου Κερδέλα Χωριά Με Φώτα Ανοιχτά 2010 ΣEΛ. 18 "επί γραμμής" από τον Βασίλη Παπαστάμο Βιβλιόραμα ΣEΛ. 19 Βιντεοπροτάσεις από τον Αντώνη Σπανουδάκη ΣEΛ. 20 Οικολογίες και άλλες cine-ιστορίες ΣEΛ. 21 «Στην αρχή του τραγουδιού» από τον Γιώργο Τσίμα «Μουσικές Προτάσεις» ΣEΛ. 22 “Η σύριγγα του Πάνα” από τον Πέτρο Λυμπεράκη ΣEΛ. 23 Με την πυξίδα στα ΜΜΕ Τι γίνεται στην πόλη ΣEΛ. 24 “Στήλη άλατος” από τον Νίκο Χατζηιωάννου «Φασκόμηλο με μέλι» σερβίρει η Θεοδοσία Δασκαλάκη

www.pyxida.gr Keep walking....


2

ΦΥΛΛΟ

Πoυ θα βρείτε Την Πυξίδα: ...κυκλoφoρoύμε τη 3η βδoμάδα κάθε μήνα, σε 3000 αντίτυπα και μπoρείτε να μας βρείτε στα παρακάτω σημεία: Βιβλιoπωλεία: ΕΠΙΛOΓΕΣ, ΕΣΤΙΑ, ΜΥΘOΛOΓΙΑ, ΠΕΤΡΑΚΗ, ΠOΛΥΕΔΡO, ΣΧΗΜΑ, ΤO ΒΙΒΛΙO, ΒΙΒΛΙOΠΩΛΕΙO ΤΗΣ 1866, Χαρτoπωλεία: ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ, ΚΥΒOΣ, ΡOΜΒOΣ, ΧΑΖΗΡΑΚΗΣ, Καταστήματα Δίσκων:

STUDIO 2000 LA. SI. DO.,STUDIO A, Virgin Σινεμά: Palace, ΚΗΠΟΣ Καφέ - Μπάρ:

ΜΥΘOΛOΓΙΑ EΔEM, ΑΝΕΚΔOΤO, ΑΣΩΤOΣ ΥΙOΣ, ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΔΥO ΛOΥΞ, ΜΙΚΡO ΚΑΦΕ, ΜΑΧΑΛΑΣ, ΚΑΦΕ ΤΕΧΝΗ. VIDEO CLUB: DV PLANET, PLAY, MOVIE FORUM, VIPS (ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ),

VIDEO BEST, VIDEO BLUE ΤOΡ VIDEO, (ΖΥΜΒΡΑΚΑΚΗΔΩΝ) Άλλα σημεία: ΔΗΜOΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙOΘΗΚΗ, ΕΙΣOΔOΣ ΝOΜΑΡΧΙΑΣ, ΕΙΣOΔOΣ ΔΗΜOΥ ΧΑΝΙΩΝ, ΠOΛΥΚΕΝΤΡO ΝΕOΛΑΙΑΣ, ΠΡΑΚΤOΡΕΙO ΤΥΠOΥ(ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ) ΑΝΕΚ LINES Blue Star Ferries (κεντρικό πρακτορείο) ΠOΛΥΤΕΧΝΕΙO (ΚΥΛΙΚΕΙO), ΤΕΙ(ΚΥΛΙΚΕΙO), ΩΔΕΙO,

ΤΡΑΠΕΖEΣ ΧΑΝΙΩΝ, ΠEIPAIΩΣ ΔPAKAKHΣ, SYLVESTER (ΓOΓOΝΗ), BREAK (ΓΟΓΟΝΗ) OLA STORES NEW STAND, ΟΝΕΙΡΟ Στο Hράκλειο: BIBΛIOΠΩΛEIO KIXΛH BIBΛIOΠΩΛEIO ANAΛOΓIO ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΦΩΤΟΔΕΝΤΡΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ Στην Aθήνα: BIBΛIOΠΩΛEIO BIBΛIOPYΘMOΣ EKΔ. ΣABBAΛA (ZΩOΔ. ΠHΓHΣ 18) Στη Θεσσαλονίκη: BIBΛIOΠΩΛEIO BIBΛIOPYΘMOΣ EKΔ. ΣABBAΛA (BAΣ. HPAKΛEIOY 47) BIBΛIOΠΩΛEIA IANOΣ (APIΣTOTEΛOYΣ 7, METAMOPΦΩΣEΩΣ 24 - KAΛAMAPIA, ΦIΛIΠΠOYΠOΛEΩΣ 57 - AMΠEΛOKHΠOI, 25ης MAPTIOY 45

ΠΥΞΙΔΑ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠOΛΗ ΤOΥΣ ΠOΛΙΤΕΣ ΤOΝ ΠOΛΙΤΙΣΜO ΙΔΙOΚΤΗΣΙΑ: ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔOΣΚOΠΙΚΗ «ΠOΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ» ΚΩΔΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 6483 ISSN 1790-6075 ΕΚΔOΤΗΣ – ΥΠΕΥΘΥΝOΣ ΕΚΔOΣΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΕΠΙΚOΙΝΩΝΙΑ «ΠΥΞΙΔΑ» / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΤΘ 53 ΤΚ 73131 ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΛ: 2821074104 / 6974739122 FAX: 2821036364 e-mail: info@pyxida.gr ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Μ. ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΒΟΥΛΕΣ KΩΣTAΣ ΓYΠAPAKHΣ ΜΙΧΑΗΛ ΔΑΡΜΑΡΑΚΗΣ ΣΙΣΣΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ ΒΟΥΛΑ ΚΑΝΤΕΡΑΚΗ ΔΗΜOΣ ΚΕΡΔΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΩΤΣΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΚΗΣ ΠΕΤΡOΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΛΙΚOΥΤΣΑΚΗΣ KΩN/NOΣ MΠAΣIOΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΟΝΙΔΗΣ MYPTΩ KONTOMΙTAKH ΓΙΩΡΓΟΣ MANOYΣEΛHΣ NIKOΣ MANOYΣEΛHΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΓΟΥΛΟΣ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΕΡΑΚΗ BAΣIΛHΣ ΠAΠAΣTAMOΣ ΝΕKΤΑΡΙOΣ ΠΑΥΛOΥ - ΠΕΤΡOΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΙΒOΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΠΑΝOΥΔΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓOΣ ΤΣΙΜΑΣ ΣΟΦΙΑ ΤΣΟΥΡΛΑΚΗ ΝΙΚOΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝOΥ ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ ΣKITΣA - ΣΧΕΔΙΑΣΜOΣ ΕΝΤΥΠOΥ ΝΙΚOΣ ΠΑΡΘΕΝOΠOΥΛOΣ τηλ. 6974430507 ΣΗΜΑ ΕΝΤΥΠOΥ ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΥΡΙΔΗ Η πυξίδα πρoσφέρεται με αντίτιμo τη διάδoση και τη συμμετoχή

Η ΕΚΔΟΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ:

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Τα σκουπίδια μας, τα χάλια μας και ο Μπάλος «μας»

… Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!!! ίναι φανερό και κοινά αποδεκτό, σε επίπεδο διακηρύξεων τουλάχιστον, ότι τα παραπάνω μορφώματα θα αποτελέσουν ενιαίες διοικητικές μονάδες με σαφή και ισόρροπα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά ανάλογα με το ποιοι θα τα διοικήσουν. Και επειδή το φιλολογικό κομμάτι σ΄αυτό τον τομέα περισσεύει αλλά και επειδή οι παρασκηνιακές διεργασίες δίνουν και παίρνουν σημειώνουμε… Μια από τις γάγγραινες που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο αυτοδιοικητικών σχημάτων είναι ο τρόπος επιλογής των υποψήφιων δημάρχων και κυρίως της συγκρότησης των ψηφοδελτίων τους. Σε μεγάλο βαθμό τα παραπάνω χτίσθηκαν σε δομημένες σχέσεις εξάρτησης μικρό-μεγάλο συμφερόντων. Συχνά ούτε πρόγραμμα, ούτε όραμα, ούτε πολιτική συνοχή μεταξύ των συμμετεχόντων στα ίδια «αυτοδιοικητικά σχήματα». Καθένας συνήθως ήταν συχνά εκεί για να λύσει το πρόβλημα όχι της τοπικής του κοινωνίας αλλά το δικό του. Μια σχέση που συχνά υποχρέωνε δημάρχους να επιλέγουν «συνεργάτες» εκ περιτροπής και για την τήρηση των ισορροπιών της αντιμισθίας… Βασιζόμενη στην παραπάνω εικόνα θεωρούμε ότι όσο είναι καιρός οφείλουν όλοι όσοι θέλουν πραγματικά την ανάπτυξη και όχι την διάλυση της ενδοχώρας του νομού να σεβαστούν, να διεκδικήσουν και να συμβάλουν μεταξύ άλλων: στο να συγκροτηθούν ψηφοδέλτια στη βάση τοπικών αναπτυξιακών σχεδίων και με σαφή χαρακτηριστικά συναντίληψης στην αυτοδιοίκηση να αναδειχθούν άνθρωποι που θα ξέρουν, θα μπορούν και θα θέλουν να συμβάλουν στην ανάπτυξη του τόπου τους και όχι να λύσουν το όποιο προσωπικό τους πρόβλημα να απεμπλακούν ακόμα και με βίαιο τρόπο τα όποια σκοτεινά κέντρα ορέγονται να «πιάσουν θέση» στο νέο τοπίο να επαναφέρουν νέους στην πολιτική μέσα από τον τοπική αυτοδιοίκηση να αναζητήσουν σχήματα και ανθρώπους που δεν θα είναι προϊόντα κομματικών ή άλλων σωλήνων αλλά αποτέλεσμα ανοιχτών αυτοδιοικητικών αναζητήσεων να … Τις μέρες αυτές γίνονται διεργασίες, κατά κανόνα υπόγειες, για το ποιοι μπορεί να είναι οι αρεστοί. Σε κόμματα, σε μικρό-μεγάλο συμφέροντα, σε ΜΜΕ, σε βουλευτές και πολιτευτές, στον όποιο νομίζει ή θέλει να έχει ρόλο στο παιγνίδι. Συχνά πολλοί από εμάς κάνουμε διαπιστώσεις, ενίοτε και σκληρή κριτική στους διοικούντες. Την ώρα της συμμετοχής και της συλλογικότητας απλά απέχουμε γιατί «δεν προλαβαίνουμε», «έχουμε υποχρεώσεις», «όχι αυτή τη φορά» κτλ. Εν κατακλείδι συναινούμε με την μη συμμετοχή μας στο να βρίσκουν έδαφος ανάδειξης και εδραίωσης μορφώματα τα οποία κατά τ΄ άλλα θεωρούμε συχνά έως και επικίνδυνα. Ευθύνη όλων μας είναι να αναδείξουμε προτάσεις με προοπτική. Γιατί τελικά στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα αρκεί να μην εφαρμόσουμε για μια ακόμη φορά την ρήση : «μπορείς να λες την όποια γνώμη σου αρκεί να αποφασίζουμε εμείς στο τέλος»!!! Ευθύνη όλων μας είναι τόσο η συμμετοχή όσο και η επιλογή γιατί τελικά αυτοί που θα εκλεγούν θα είναι από αυτούς που δηλώνουν διαθεσιμότητα και από αυτούς που θα τους ψηφίσουν. Τα υπόλοιπα αποτελούν παραφιλολογικές ανιαρές συζητήσεις!!!

Ε

Ματθαίος Φραντζεσκάκης

Αποτίμηση διακοπών έρασα ολόκληρο τον Αύγουστο στην Κρήτη σαν επισκέπτης που έρχεται στα πάτρια εδάφη του κάθε καλοκαίρι. 3 εβδομάδες στα Χανιά και μια εβδομάδα στο νομό Λασιθίου ήταν αρκετές για να με κάνουν να διαμορφώσω μια εικόνα που για πρώτη φορά έβλεπα στα τόσα χρόνια που ξέρω τον τόπο μου. Κατ΄ αρχήν πρέπει να πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων επισκεπτών της Κρήτης προτίμησαν τα Χανιά όχι τόσο για την αδιαμφισβήτητη ομορφιά τους όσο για τις πού χαμηλές τομές που προσέφερε φέτος η γνωστή σε όλους μας ακτοπλοϊκή εταιρία της Κρήτης (αλήθεια, ετοιμάζεται να αλλάξει αφεντικά μαθαίνουμε, σωστά;…). Όμως όπως ήταν σε όλους αναμενόμενο, οι τουρίστες ήρθαν με μειωμένο τον οβολό τους και βεβαίως δεν άφησαν, παρά ελάχιστα φράγκα στο νησί. Νομίζω πως ποτέ δεν ξαναείδα στη ζωή μου τόσο λίγο κόσμο να κυκλοφορεί στην Αγορά των Χανίων, τα πρωινά του Αυγούστου. Ομολογώ ότι έφτασα στα όρια της κατάθλιψης, τι να πουν και οι επιχειρηματίες της Αγοράς, θα μου πείτε…. Επίσης για πρώτη φορά έβλεπα τόσο λίγο κόσμο τα Αυγουστιάτικα πρωινά στο λιμάνι. Δεν λέω, απόλαυσα τον καφέ μου χωρίς φασαρία, είδα το φάρο και την παλιά πόλη μέσα σε ηρεμία. Το όποιο τίμημα, όμως κάποιοι θα το πληρώσουν

Π

το τέλος του καλοκαιριού επανερχόμαστε με ένα θέμα που είχαμε θίξει από την άνοιξη. Αυτό της καθαριότητας. Αφορμή για το σχόλιο μας αποτελεί η κατηγορηματική αναφορά 4 διαφορετικών επισκεπτών του νομού μας για την κατάσταση στην περιοχή του Μπάλου. Σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια!!! Είναι δεύτερη συνεχή χρονιά που ακούμε τις καταγγελίες για την καθαριότητα σε μια περιοχή που την διαφημίζουμε, δικαίως, και «οδηγούμε» χιλιάδες επισκέπτες σ΄ αυτήν. Κατά καιρούς έχουμε ακούσει υπεύθυνους φορέων και αρχών να ερίζουν για την ιδιοκτησία και κατ΄ επέκταση για την υποχρέωση στην καθαριότητα της περιοχής. Μπορεί το ιδιοκτησιακό να είναι σε εκκρεμότητα αλλά δεν μπορεί το θέμα της καθαριότητας. Οφείλουν φορείς και αρχές που υπερη��ανεύονται για τον τόπο και τον προτείνουν ως προορισμό να βρουν λύση για την καθαριότητα. Οφειλή τέλος, ως ελάχιστη υποχρέωση προς τους πελάτες της, το ίδιο να κάνει και η κοινοπραξία που δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στην περιοχή. Γιατί τελικά όλοι (φορείς, αρχές, επιχειρηματίες) κάτι κερδίζουν και ο επισκέπτης που πληρώνει απλά αγανακτεί. Ο τόπος δε για μια ακόμη φορά ΔΥΣΦΗΜΕΙΤΑΙ!!! Μ.Φ.

Σ

Χειμερινή tv ι περισσότεροι από εμάς έρχονται καθημερινά σε επαφή και βασίζουν τη ζωή τους στα ΜΜΕ. Προεξάρχουσα θέση κατέχει η Τηλεόραση, καλώς ή κακώς και έχει γίνει γνωστό πως οι Έλληνες τηλεθεατές θα αντιμετωπίσουν φέτος τον χειμώνα όχι μόνο το ακριβότερο πετρέλαιο και την κατά πολύ φτωχότερη τηλεοπτική παραγωγή των καναλιών που το έχουν ρίξει στα χαμηλού κόστους ριάλιτι. Χρήματα δεν υπάρχουν, γνωστά ονόματα που πολλές φορές πληρώνοντας για το τίποτα, υποδυόμενοι τους εαυτό τους και μόνο με ποσά που έφτανα τα δέκα χιλιάδες ευρώ το επεισόδιο πιθανόν να μείνουν στα αζήτητα. Η μείωση του αριθμού των σειρών είναι της τάξης του 70 τοις εκατό ενώ, χωρίς να θεωρηθεί διαφήμιση, θα πρέπει να αναφέρουμε ξανά την ακριβότερη μέχρι τώρα ιδιωτική παραγωγή που θα δούμε από το MEGA το γνωστό «Νησί». Στοίχισε περίπου 4 εκατομμύρια Ευρώ και έχουμε γράψει σε προηγούμενο τεύχος της «Πυξίδας γι΄ αυτή τη σειρά. Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, λέει η παροιμία. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα ευφυής για να καταλάβει ότι, τουλάχιστον για ετούτη τη χρονιά, θα απολαύσουμε πολύ, μα πολύ σκουπίδι στην ιδιωτική τηλεόραση. Τα ριάλιτι, και τα ριάλιτι σόου, το απόλυτο trash TV μοιάζουν να έχουν το πάνω χέρι. Όμως εμείς προτείνουμε να το δούμε σαν ευκαιρία για επιστροφή στην ακρόαση καλής μουσικής, στις όμορφες βόλτες, στα καλά βιβλία, στις παρέες. Εντάξει, μαζί με το τσιγάρο, ας την κλείσουμε για λίγο τη ρημάδα… Α.Π.

Ο

και δεν είναι ώρα να συζητήσουμε ποιο είναι αυτό. Πάντως κατά κοινή ομολογία και εδώ στα Χανιά, αλλά και στην μισοάδεια Ανατολική Κρήτη (με την σχεδόν νεκρή Ελούντα) οι υπηρεσίες, τα φαγητά, η ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών ήταν παντού αναβαθμισμένες και οι τιμές εξαιρετικές. Ακόμα και σε καθαρά «τουριστικές» ταβέρνες και ρεστοράν η ποιότητα του φαγητού ήταν εξαιρετική και οι τιμές μόνο δυσφορία δεν δημιουργούσαν. Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπήρξα απλώς τυχερός, ότι δεν «έτυχε» όπως λένε, αλλά ότι «πέτυχε», αν μπορούμε να το πούμε κάπως έτσι Α.Π.

Απαγόρευση Καπνίσματος έα καπνιστικά προϊόντα έκαναν την εμφάνισή τους το τελευταίο διάστημα σε καπνοπωλεία, ψιλικατζίδικα και περίπτερα. Κάποιες εταιρείες αποφάσισαν, για να μην χάσουν τους θεριακλήδες πελάτες τους, μετά την μεγάλη αύξηση του ΦΠΑ στα τσιγάρα, να εκδώσουν πακέτα με μικρότερου μεγέθους προϊόν και, βέβαια, σε χαμηλότερη τιμή. Ο ανταγωνισμός κυριαρχεί αλλά είναι ένας ανταγωνισμός που μόνο υπέρ του καταναλωτή δεν είναι. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στην Ελλάδα υπάρχει μια κακώς εννοούμενη «παράδοση στο κάπνισμα». Η ύπαρξη της παράδοσης αυτής δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποβαθμίσει το τεράστιο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζουν οι καπνιστές αλλά και οι παθητικοί καπνιστές. Ούτε και η συνέχισή της μπορεί να στηριχθεί σε μότο της μορφής «να συνεχίσουμε τις παραδόσεις μας». Επιπλέον, με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να υποβαθμίσουμε την ενόχληση που αισθάνεται αυτός που δεν καπνίζει μπροστά στους καπνίζοντες. Νομίζω πως είναι μια μεγάλη ευκαιρία: η ευακιρία «να το κόψουμε το ρημάδι», ακόμα κι αν είναι για λόγους ποινικούς, ακόμα κι αν είναι για λόγους οικονομικούς, κι ας λέει η διαφήμιση «κοψ’ το για σένα κι όχι για την απαγόρευση». Είναι ζήτημα απελευθέρωσης, πάνω από όλα. Α.Π.

Ν


ΦΥΛΛΟ

3

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ

«Φθινοπωρινά…» Γράφει η Βαρβάρα Περάκη

ο φθινόπωρο είναι εδώ με τις ευγενικές του νύξεις για να γλεντήσουμε την κατάθλιψη του αποχαιρετισμού ενός δύσκολου καλοκαιριού. Δεν ξέρω αν θα το μετρήσουμε «μ΄ένα καινούργιο μήκος λύπης, δεν ξέρω πόση παραμυθία αντέχει η ψυχή μας, δεν ξέρω πόσες τσέπες θα γεμίσει η θλίψη… Κι όμως, προχθές που πήγα στο σχολείο, ένα παχύ στρώμα φθινοπωρινών φύλλων, που μέσα του περπάτησα, με γέμισε μια άλλη χαρά για την κάθε καινούργια αρχή για τις δημιουργίες τις απρόβλεπτες μιας φύσης που αυτοσχεδιάζει, για την εμμονή του καλού και του ωραίου να είναι παντού και να μας περιμένει να το ανακαλύψουμε. Αυτό το «θρόισμα» των φύλλων, σκέφτηκα, είναι ο διάδοχος του άλλου ήχου, αυτού της άμμου, που από την καλοκαιρινή τσάντα της παραλίας πέφτει. Το καλοκαίρι φαίνεται να αντιστέκεται. Αρνιέται να παραδοθεί με την απεραντοσύνη της μάγισσας θάλασσας, με τις μυρωδιές του μελλοθανάτου αντηλιακού στο σώμα μας, με τα σημάδια της αλήθειας στο μακό μας. Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά. Γι΄ άλλα προετοιμαζόμουν. Έχω ακόμα περίπου κλειστή την τηλεόραση γιατί δε βιάζομαι να δηλητηριαστώ ή να μελαγχολήσω κι άλλο. Είναι γιατί φοβάμαι την απομάκρυνση από μια ψευδαίσθηση καλοκαιρινής ευτυχίας. Είναι γιατί προσπαθώ να υπερασπιστώ τα ανυπεράσπιστα. Είναι γιατί μισώ τους δείκτες του ρολογιού και τον ήχο του ξυπνητηριού. Είναι γιατί, στο έμπα του

Τ

φθινοπώρου, γεμίζει ο δρόμος με πλαστά προεκλογικά χαμόγελα. Βγαίνουν τα ξίφη κι εγώ φοβάμαι. Εκτοξεύονται ανεπεξέργαστες κατηγόριες κι εγώ αναζητώ ψήγματα αυτογνωσίας. Αεράκι μου φθινοπωρινό, όταν φυσάς γλυκά και προειδοποιητικά πάρε μακριά σου αυτά τα κακά πνεύματα που λένε τόσα ψέματα χωρίς να κοκκινίζουν. Φύσα αεράκι μου καλό για να σκορπίσεις την απάτη που ετοιμάζονται σε εργαστήρια πονηρών προστατών και ειδημόνων. Πάρε μακριά τους ψιθύρους και άσε να ακούμε μόνο τις καθαρές φωνές. Δε θέλω κι άλλοι να καταργήσουν τα χρώματα από τη ζωή μου. Δε θέλω τις μικρές και τις μεγάλες αιχμαλωσίες σε αυταπάτες αδιέξοδες. Αυτό το φθινόπωρο μπορεί να καθαρίσει το βλέμμα και τις λέξεις μας. Οι ξεχασμένες φράσεις της αλήθειας, της καθαρότητας, της επικίνδυνης ομορφιάς, της σεμνότητας. Γιατί κάθε τέλος είναι και μια αρχή. Γιατί κάθε χθες ελπίζει να γίνει αύριο. Γιατί η μέρα διαδέχεται τη νύχτα. Έτσι απλά. Χωρίς βιασμούς. Σε μια γραμμική πορεία που όλα αλλάζουν. Δεν έχω λόγους να ελπίζω. Αρνιέμαι όμως να απελπίζομαι. Το φθινόπωρο είναι αναμονή, περισυλλογή, αποτίμηση, στοχασμός. Το φθινόπωρο με την επαναφορά στην πραγματικότητα έχει τα γήινα χρώματα των νεογέννητων ονείρων μας. Και τα όνειρα τρομάζουν από τις φωνές τις δυνατές, τις άλογες, τις εκκωφαντικές. Λίγη ησυχία του φθινοπώρου δε βλάπτει για να ακούσουμε τους άλλους χωρίς να μιλάμε πάλι εμείς.

Ο χειμώνας της αβεβαιότητας και η χαμένη ελπίδα ...) Η κρίση παράγει νέα κοινωνικά υποσύνολα μιζέριας. Κομμάτια του παλαιού Γράφει μεσαίου χώρου υποβιβάζονται οικονοo Mατθαίoς μικά, μέσα σε μια γενικευμένη αίσθηση Φραντζεσκάκης αδικίας. Ολοι μας νιώθουμε τη θηλιά στο λαιμό, ενώ γνωρίζουμε τους πραγματικά υπεύθυνους. Το χειρότερο είναι όμως ότι υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας. Η νέα γενιά, το πιο ευαίσθητο και νευραλγικό κομμάτι της κοινωνίας, μας γνωστοποίησε με ηχηρό τρόπο από τον Δεκέμβρη του 2008 την αγωνία της. Αλλά κάναμε πως δεν ακούμε. Και την προσφέραμε, αβίαστα, θυσία στο βωμό των συμφερόντων που συνεχίζουμε να υπηρετούμε. Και όλα αυτά χωρίς κανένα ίχνος αυτοκριτικής. Παριστάνουμε τα θύματα που έπεσαν από τα σύννεφα, ενώ είμαστε κι εμείς θύτες του ειδεχθούς «κοινωνικού εγκλήματος» που βιώνουμε. Εχουμε όμως και ελαφρυντικά. Η αμφισβήτηση των ανθρώπινων προσδοκιών γεννά (όπως δείχνουν και τα ευρήματα δημοσκοπικών ερευνών) μαύρες σκέψεις. Η έλλειψη ελπίδας και προοπτικής είναι λογικό να μας καθηλώνει και να μας απογοητεύει. Από την άλλη, η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να επιλύσει το πρόβλημα μας εξοργίζει. Αλλά δεν μας προσανατολίζει. Γεγονός φυσιολογικό, αν αναλογιστούμε ότι ο ελληνικός λαός έζησε τους τελευταίους έξι μήνες τη μεγαλύτερη επιχείρηση «τρομοκράτησης» που ασκήθηκε ποτέ σε ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Η απειλή της χρεοκοπίας έγινε η «δαμόκλειος σπάθη» για την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους. Η εξουσία (εθνική και διεθνής), παρά τα προβλήματα «νομιμοποίησης» που αντιμετώπισε, εκμεταλλεύτηκε τη δύναμή της για να «λανσάρει» περίπου ως «φυσικό δίκαιο» τα ατελείωτα μέτρα λιτότητας. Για να είναι μάλιστα καλυμμένη και σίγουρη, ενίσχυσε ταυτόχρονα και τη δύναμη καταστολής της. Οι αρχικές εξαγγελίες για κατάργηση του ιδιώνυμου της κουκούλας και αποκαθήλωση των καμερών από τους δρόμους δεν έμειναν τυχαία λόγια του αέρα. Υπάρχει όμως ένα άγνωστο όριο, ένα κομβικό σημείο όπου η κοινωνική πίεση δεν απορροφιέται πια. Γίνεται ανεξέλεγκτη. Αυτό το σημείο κοινωνικού βρασμού θέλουν όλοι να αποφύγουν αυτό τον δύσκολο χειμώνα. Από ένα άρθρο του Χρήστου Ζέρβα Για την αντιγραφή Μ.Φ.


4

ΦΥΛΛΟ

Η επανοικειοποίηση της «ξενιτιάς» ύμφωνα με τον Άγγλο ιστορικό Έρικ Χομπσμπάουμ όποιος θέλει να ερμηνεύσει τις κοινωνικές προϋποθέσεις που οδήγησαν στην Οκτωβριανή επανάσταση πρέπει να λάβει υπόψη του το κίνημα του Ρωσικού ποπουλισμού. Και αντιστοίχως όποιος θέλει να κατανοήσει το Ρώσικο ποπουλισμό πρέπει να στρέψει την προσοχή του προς το γεγονός ότι στην τσαρική Ρωσία του 19ου αιώνα οι μορφωμένοι νέοι μεσοαστοί, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε στη�� υπόλοιπη Ευρώπη, δεν αποτελούσαν τη ραχοκοκκαλιά Γράφει από την οποία o Mιχάλης συγκροτούνταν ο Nικoλακάκης κρατικός μηχανισμός. Αντίθετα στην τσαρική Ρωσία οι μορφωμένοι γιοι των ανερχόμενων μεσοαστικών στρωμάτων στις λίγες «εκδυτικισμένες» ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας ήταν παρίες σε μία χώρα που αδυνατούσε το πολιτικό και οικονομικό σύστημα να τους δώσει χώρο. Έτσι δημιουργήθηκε ένα καλλιτεχνικό κίνημα που εξυμνούσε τη «Ρώσικη ψυχή» και τον απλό λαό της υπαίθρου, γεγονός που σημασιοδοτούσε τις κοινωνικές συμμαχίες των μεσαίων στρωμάτων με τα κατώτερα στρώματα. Και με τον καιρό έγιναν άτακτοι. Την τελευταία 5ετία, πριν αποτελέσει η διεθνής οικονομική κρίση το γεγονός γύρω από το οποίο όλη η πολιτική ατζέντα περιστρέφεται, οι νέοι στην Ελλάδα είχαν την τάση να εξεγείρονται. Το ερώτημα που τίθετο τόσο στις φοιτητικές κινητοποιήσεις της τριετίας 20052007 όσο και στην νεολαιίστικη εξέγερση το Δεκέμβρη του 2008, ήταν κατά πόσο η νεολαία στην Ελλάδα έχει λόγους να εξεγείρεται. Υπήρχαν δηλαδή στην Ελλάδα στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα αντικειμενικοί κοινωνικοί λόγοι που ωθούσαν τους

Σ

νέους στο να αντιδράσουν για το οικονομικό, εργασιακό και εν γένη κοινωνικό μέλλον τους. Υπήρχαν στην Ελλάδα του κ. Καραμανλή λόγοι για να ριζοσπαστικοποιηθεί πολιτικά ένας νέος άνθρωπος ή ακόμα και να αντιδράσει με τρόπο απολιτικό και άτσαλο, αλλά σε κάθε περίπτωση να αντιδράσει για ένα διαγραφόμενο δυσοίωνο μέλλον; Η απάντηση, ιδιαίτερα από όσους ήθελαν να απαξιώσουν κάθε μορφή κινητοποίησης ήταν πεισματικά όχι. Τον Ιούνιο που μας πέρασε διεξήχθη μία δημοσκόπηση από την εταιρία Κάπα research η οποία πανηγυρικά διέψευδε αυτή την άποψη. Σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης που από κοινού δημοσίευσαν το Βήμα και το in.gr, το 73,6% των νέων με τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα θα δέχονταν να μεταναστεύσουν σε μία χώρα του εξωτερικού αν προέκυπτε μία καλύτερη θέση εργασίας από αυτήν την όποια ήδη έχουν (ή δεν έχουν). Ακόμα ανησυχητικότερο ήταν το γεγονός ότι περίπου το 42% των ερωτηθέντων στη δημοσκόπηση, έχουν ήδη αναζητήσει τρόπους για να πραγματοποιήσουν το μεγάλο βήμα της μετεγκατάστασης στο εξωτερικό. Η δημοσκόπηση αυτή ήρθε απλά να επιβεβαιώσει ένα εμπειρικά παρατηρήσιμο γεγονός αντιληπτό δια γυμνού οφθαλμού. Ότι οι νέοι με πτυχία στην Ελλάδα δεν βρίσκουν δουλειά. Και το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε συνταρακτικά κοινωνικά αποτελέσματα. Τι και αν η ανταγωνιστικότητα και η καινοτομία είναι στο λεξιλόγιο του σημερινού πρωθυπουργού στενά συνυφασμένη με την εκμετάλλευση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας. Η μελλοντική παραγωγική ελίτ της Ελλάδος την εγκαταλείπει άρον-άρον μην μπορώντας να βρει σε αυτή το οποιοδήποτε μέλλον. Η προοπτική εγκατάλειψης της χώρας σήμερα δεν αφορά πλέον μόνο κάποια μειοψηφία με ιδιαίτερες φιλοδοξίες. Αν

πριν λίγα χρόνια την επιλογή την έκαναν νέοι με φιλοδοξίες να εργαστούν σε επιχειρήσεις μεγέθους και βεληνεκούς που δεν βρίσκει κανείς στην Ελλάδα, ή άλλοι με όνειρα ακαδημαϊκής καταξίωσης, σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Νέοι όλων των ειδικοτήτων και των κοσμοαντιλήψεων εγκαταλείπουν στη χώρα μην αισθανόμενοι το οποιοδήποτε πατριωτικό ρίγος για μία πατρίδα που τους επιφυλάσσει το μέλλον αιώνιου εξαρτημένου έφηβου. Από νοσοκόμους σε βιβλιοθηκονόμους, και από μηχανικούς σε γιατρούς, το μέλλον της μετανάστευσης ανοίγεται για όλους ως ένα στοίχημα με ευνοϊκότερους όρους από αυτό της παραμονής στη χώρα. Τι και αν η ιδεολογική βάση νομιμοποίησης των απαράδεκτων μέτρων του μνημονίου να νομιμοποιούνται από την πολιτική ελίτ της χώρας στη βάση του πατριωτισμού και της αυτοθυσίας των Ελλήνων. Κανείς από τους νέους που θα πρέπει να συμβιβαστούν με ένα απροσδιόριστο μέλλον ανεργίας και αναξιοπρέπειας δεν φαίνεται να παίρνει αγόγγυστα το θέμα. Πέρα όμως από τις προσωπικές διαδρομές όλων αυτών των νέων η κίνηση αυτή θέτει και σοβαρά ερωτήματα και από οικονομικής άποψης ως προς το τι είδους ανάκαμψη οραματίζεται η ηγεσία του Πα.Σο.Κ. για τη χώρα. Τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή όταν τα πιο δυναμικά και ρηξικέλευθα τμήματα των νέων εργαζομένων έχουν εγκαταλείψει τη χώρα; Τι τομείς φαντάζονται οι επικεφαλείς του οικονομικού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου ότι μπορούν να αναπτυχθούν σε μία χώρα που το νέο εργατικό δυναμικό που της μένει είναι μόνο ανειδίκευτοι εργάτες; Αν η αύξηση της φορολογίας, η περικοπή των μισθών και κατ’ επέκταση της κατανάλωσης και πάνω από όλα η στενότητα δανεισμού, εν απουσία ενός γενναίου κρατικού πιστοδοτικού σχεδίου για τις ελληνικές

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Alda Reis και Γιώργος Κοκοβλής στο Ελαίας Γη τις αρχές του Σεπτέμβρη το εστιατόριο Ελαίας Γη ανοίγει τις πόρτες του στην Τέχνη ,με την Έκθεση Γλυπτικής- Κεραμικής της Alda Reis και του Γιώργου Κοκοβλή. Πρόκειται για δυο αξιόλογους ντόπιους καλλιτέχνες, που κάνουν την πρώτη τους κοινή «ατομική» έκθεση, κάτι που δεν συνιστά σχήμα οξύμωρο, αφού  πρόκειται για δυο καλλιτέχνες που μοιράζονται όχι μόνο την Τέχνη αλλά και τη ζωή. Η τέχνη της Κεραμικής συναντά έτσι την μαγειρική τέχνη, με κοινό σκοπό την τέρψη των αισθήσεων και την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που έχουν ανοιχτές τις κεραίες τους σε κάθε είδους ποιοτική αισθητική πρόκληση. Το εστιατόριο Ελαίας Γη, που έχει δυο μόλις μήνες λειτουργίας στην πόλη μας, είναι μια εναλλακτική επιχείρηση που στηρίζεται στην φιλοσοφία και την μελέτη της Κρητικής δίαιτας- διατροφής και φιλοδοξεί να συμβάλει στην διάδοση της, μέσα από δημιουργικές συνταγές της Κρητικής Κουζίνας και όχι μόνο. Τα εγκαίνια της Έκθεσης θα γίνουν  την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου στις 8μμ ,ενώ η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 19 του Σεπτέμβρη, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ελαίας Γη, που βρίσκεται στον Πλατανιά Χανίων, απέναντι από το ξενοδοχείο Μινώα Παλλάς. τηλ. επικοινωνίας 28210.60500

Σ

επιχειρήσεις κάνει την προοπτική οικονομικής επανάκαμψης απίθανη, η απουσία εργατικού δυναμικού που να μπορεί να πρωτοστατήσει σε νέους τομείς της οικονομίας τι την καθιστά; Ανέκδοτο; Υπάρχουν πολλοί τρόπο να αντιδράσει κανείς σε ένα δυσοίωνο μέλλον. Άλλοι κάνουν πορείες, άλλοι κατεβάζουν βιτρίνες, άλλοι τα σπάνε στα γήπεδα και άλλοι μεταναστεύουν. Και οι νέοι της χώρας μας κατά περίπτωση και εκ περιτροπής κάνουν όλα τα παραπάνω και ακόμα παραπάνω. Και θα συνεχίσουν.


ΦΥΛΛΟ

5

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

«Η Υπέρβαση του Νόμου τον Τύραννο Γεννά…» Ποιος θα είναι ο νέος Εθνικός Αερομεταφορέας; αθώς ολοκληρώνεται κι ο φετινός Αύγουστος, πήραν φωτιά τα μπλοκάκια κι άρχισαν οι υπολογισμοί για την τουριστική περίοδο που μας αφήνει σιγάσιγά. Αφίξεις, ακυρώσεις, αναχωρήσεις, επιβάτες ντόπιοι και ξένοι, υπηρεσίες πολιτικής αεροπορίας, λιμεναρχεία, στατιστικές υπηρεσίες, αρμόδια υπουργεία, όλοι συμμέτοχοι σε ένα παιχνίδι αριθμών, αναφορά σε μια ακόμα καλοκαιρινή περίοδο που ως Έλληνες, την περιμέναμε πως και πως, βάλσαμο στις πληγές που άφησε - και που μάλλον θα συνεχίσει να αφήνει -η φετινή χρονιά, μια χρονιά η οποία θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη μας, ως το έπος των απανταχού περικοπών, της τρόικας και του Δ.Ν.Τ. Όπως και να το κάνουμε, ως Κρήτες, το οπτικό μας πεδίο, περιορίζεται στο νησί μας, ακόμα περισσότερο στο νομό μας, για να μην πω, σχεδόν υπερβάλλοντας, στη γειτονιά μας, στην πόλη που μένουμε. Λογικό ως ένα βαθμό, μα ταυτόχρονα και πολύ αρνητικό, γιατί αυτή η εστίαση αποκλειστικά στο μικρόκοσμό μας, ή για να το θέσω διαφορετικά, η άγνοια του γεγονότος ότι η κατάρρευση της υπόλοιπης επικράτειας, μακροοικονομικά απλά θα επιβεβαιώσει τη «θεωρία του ντόμινο» ή των «αλυσιδωτών αντιδράσεων», μας προσδίδει ως κοινωνία, έναν εμπορικό και οικονομικό στρουθοκαμηλισμό ο οποίος μόνο ευοίωνες προβλέψεις δε μπορεί να παρέχει. Με όλα τα προαναφερθέντα να ισχύουν, δυστυχώς δεν βλέπω κανένα γύρω μου να στεναχωριέται ιδιαίτερα, ας πούμε για τη ΓΑΥΔΟ, που είδε το μοναδικό της εισόδημα να μειώνεται φέτος κατά τα δύο τρίτα, λόγω των γνωστών προβλημάτων της ακτοπλοϊκής της σύνδεσης, αντίθετα θα μπορούσε να πει κανείς ότι γενικά, ευχαριστημένοι είμαστε κι από το φετινό καλοκαιράκι. Κι αν οι Κασσάνδρες ήδη φωνάζουν για το έλλειμμα στα δημόσια έσοδα, προετοιμάζοντας με άκρατη συνέπεια το δρόμο για ένα βαρύ χειμώνα, κανείς δε μπορεί να παραπονεθεί για αυτό που ακόμα ζούμε τις τελευταίες του μέρες. Αξίζει εντούτοις, να δούμε λίγο πιο αναλυτικά αυτή την ευδαιμονία η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με το «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και

Κ

τ’ αγόρι μου». Σίγουρα είμαστε ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς. Τα καλά προέρχονται από την αστείρευτη ομορφιά του τόπου μας, ενώ τα κακά από το γεγονός ότι – πιστέψτε με – είμαστε άγνωστοι σε πολύ μεγάλο βαθμό ακόμα και μέσα στους κύκλους των Μεσογειακών χωρών της Ε.Ε. Παρότι τούτο το διαπίστωσα «ιδίοις όμμασι» φέτος, σε μια μεγάλη τουριστική έκθεση στην Ισπανία, δεν υπάρχει χώρος να το σχολιάσω, σ’ αυτό το κείμενο. Όμως τις τελευταίες μέρες, έζησα, όπως όλοι, την έλευση περίπου 40.000 επισκεπτών, επιπλέον, μόνο και μόνο για το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου. Αν και το νούμερο δεν είναι «στον πόντο» είναι εξαιρετικά σημαντικό και ενδεικτικό ότι γίναμε και πάλι προορισμός του τριημέρου. Πενιχρή η ανάλυση, όμως αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η ακτοπλοϊκή σύνδεση έχει συντελέσει σε ένα «θαύμα» που ελπίζουμε να έχει διάρκεια. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, κρίνεται απαραίτητο όλοι μας να δίνουμε την ευνόητη προτεραιότητα στη δική μας εταιρεία. Αντιθέτως, οι κύριες αεροπορικές εταιρείες της χώρας – Aegean Airlines και Olympic Air πέτυχαν ένα «διαφορετικό θαύμα». Οι περίπου 1.200 θέσεις επιβατών που προσέφεραν στις δέκα (10) συνολικά πτήσεις τους ημερησίως, από την Αθήνα προς την πόλη μας, μειώθηκαν σε κάτι παραπάνω από 600, εξυπηρετούμενες από έξι (6) συνολικά και για τις δύο εταιρείες πτήσεις. Δεν θέλουμε να κουράσουμε παραπάνω με αριθμούς, εντούτοις, τα ποσοστά μείωσης προσεγγίζουν ακόμα και το 50%, αφορούν και τις δύο εταιρείες και φυσικά όχι μόνο το δρομολόγιο Αθήνα – Χανιά. Κι όλα αυτά, χωρίς να συνυπολογίσουμε εταιρείες, όπως η Athens Airways, που χωρίς να έχουν δεσπόζουσα θέση, προσέφεραν αρκετές πτήσεις – περίπου 500 το 2008 – βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο τον ανταγωνισμό. Αυτό που μπορεί και πρέπει να μείνει στο μυαλό όλων μας, είναι ότι απλούστατα, οι δύο βασικές αεροπορικές εταιρείες της χώρας, ήδη λειτουργούν ως μία. Με λίγα λόγια, η προαναγγελθείσα συγχώνευση των δυο εταιρειών, μάλλον έχει ήδη τελεστεί σε επιχειρησιακό επίπεδο, κι αυτό – εάν ολοκληρωθεί –

θα σημάνει για το νομό και εμάς, ένα ακόμα μονοπώλιο. Η μείωση των προσφερομένων θέσεων, ειδικά σε μία περίοδο που η ακτοπλοΐα «δίνει ρέστα», είναι το αίτιο που ξεκινάει από την προφανή όσο και σεβαστή επιχειρηματική διάθεση των υπό συγχώνευση εταιρειών για μείωση των δαπανών, οικονομίες κλίμακας και φυσικά μεγιστοποίηση του κέρδους τους. Από κει και πέρα όμως, διαδικασίες όπως να είναι σε θέση ο υπάλληλος της μίας εταιρείας να τσεκάρει τη θέση του πελάτη κατά την επιστροφή του ταξιδιού του, έστω κι αν το εισιτήριο της επιστροφής αφορά την άλλη εταιρεία, αποτελεί απόδειξη του ότι δεν τηρούνται ούτε καν τα προσχήματα. Δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω φήμες που λένε ότι οι εργαζόμενοι των δύο εταιρειών παρακολουθούν κοινά σεμινάρια και κατά συνέπεια θα διατηρήσω την απαραίτητη απόσταση από τέτοιου είδους κυκλοφορούντα σενάρια, εντούτοις θα παραμείνω στο γεγονός ότι η καθημερινότητά μας ως επιβάτες, σε επίπεδο αεροπορικών ναύλων, έχει ήδη αλλάξει. Ολόκληρη τη σεζόν που διανύουμε, οι φτηνές θέσεις εξέλειπαν, εξαιρουμένων των σκληρά προγραμματισμένων και πολύ νωρίτερα κλεισμένων. Χαρακτηριστική είναι η φράση μεγάλου τουριστικού πράκτορα της πόλης των Χανίων, ο οποίος, χαριτολογώντας και με σαφή διάθεση κατανόησης, όταν του εξέφρασα την απορία μου για τις υπερβολικά υψηλές τιμές, μου υποσχέθηκε ότι εάν και όποτε έβρισκα ένα φθηνό εισιτήριο θα μου έκανε δώρο άλλο ένα. Ακόμα κι αν η τιμή αποτελεί τη βραχυπρόθεσμη συνέπεια, φανταστείτε ποιες θα είναι οι μακροπρόθεσμες. Μείωση προσωπικού, δομών, σημείων πώλησης. Ο λόγος για τον οποίο οι δύο βασικές αεροπορικές εταιρείες έχουν χαμηλότερη τιμή ναύλου στο δρομολόγια Αθήνα – Ηράκλειο από ότι Αθήνα – Χανιά, θα εκλείψει. Κι αυτός είναι ο ανταγωνισμός. Ο ίδιος τουριστικός πράκτορας που προανέφερα, επί εποχής Ολυμπιακής, φρόντιζε με δική του πρωτοβουλία να κόβει τα εισιτήριά μου εναλλάξ από τις δύο εταιρείες, έστω κι αν η Ολυμπιακή είχε μεγαλύτερες – κατά τεκμήριο – καθυστερήσεις, λέγοντάς μου

ότι, εάν αυτή πάψει να υπάρχει, οι συνέπειες θα με πειράξουν πολύ περισσότερο από την καθυστέρηση. Ως το σκληρότερο μονοπώλιο στην ιστορία του νεώτερου Ελληνικού έθνους – βιβλιογραφικά τουλάχιστον – αναφέρεται η «Ζυθοποιία ΦΙΞ». Ο Κάρολος Φιξ, είχε στην κατοχή του Βασιλικό Διάταγμα το οποίο απαγόρευε σε οποιονδήποτε άλλο να παράγει ζύθο, κι Γράφει ο έτσι εκβίαζε τους πελάΚυριάκος Γ. τες του να αγοράζουν και Κώτσογλου* τα αναψυκτικά τους από την εταιρεία του. Ο Κάρολος και οι εγκαταστάσεις του μετατράπηκαν σε στέκι για ρέϊβ πάρτι, όμως η πολιτική των μονοπωλίων παραμένει. Αν ξαφνιάζεστε, αναρωτηθείτε πόσες ξένες εταιρείες πουλάνε εμφιαλωμένο νερό στο νησί μας και με ποιο τρόπο αποτελούν τους απόγονους του Καρόλου Φιξ. Όμως στην Αεροπλοΐα τα πράγματα είναι κρίσιμα με διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για ένα γεγονός, που θα δημιουργήσει μονοπωλιακή αγορά σε επίπεδο βασικών υποδομών σε ένα νησί όπου οι μεταφορές αποτελούν πολύτιμο αγαθό και παίζουν βασικότατο ρόλο ανάπτυξης. Εάν ο ανταγωνισμός εδώ χαθεί, είναι πολύ δύσκολο να ανασυσταθεί αφού το όνομα των δύο «συνεργατών» είναι ήδη τεράστιο και μοιραία ο επίδοξος ανταγωνιστής θα αναγκασθεί να αντιμετωπίσει ένα εχθρό με προστιθέμενες δυνατότητες και απίστευτη αναγνωρισιμότητα. Ο πολίτης του νομού ή ο επίδοξος επισκέπτης μάλλον θα πρέπει να ξεχάσει μια τέτοιο λύση και να επιλέγει αυτόν τον τρόπο ταξιδιού όταν υπάρχει απόλυτη ανάγκη, περιορισμός που δεν θα σταθεί εμπόδιο στην αύξηση της κερδοφορίας της δεσπόζουσας συγχώνευσης. Το κράτος αντιλαμβάνεται άραγε το ρόλο του; Η Ευρωπαϊκή Ένωση; Η επιτροπή ανταγωνισμού επίσης; Ο Νιόνιος μάλλον θα τραγουδάει «…και πέρασε ο χειμώνας, κι ήρθε η καλοκαιριά, κι ύστερα πάλι, ξανάρθανε τα κρύα, ώσπου κάποιο βραδάκι, τι του ’ρθε ξαφνικά, κι άρχισε να φωνάζει με μανία...».

*Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc


6 ΑΣΗΜΑΝΤΑ

Να σκεφτούμε πάνω στον τρόπο που σκεφτόμαστε (2) …….κείνο που μας προσάπτουνε τα χελιδόνια -η άνοιξη που δεν φέραμεείναι ακριβώς η αγνότητά μας. (Οδ. Ελύτης, Μ Νεφέλη) Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί για διαύγαση είναι: Γιατί ο ανθρωπολογικός τύπος της σημερινής εποχής επικράτησε πλήρως; Γιατί ο κυριαρχικός, επιθετικός, ατομιστής άνθρωπος του ανεπτυγμένου καπιΓράφει ο ταλισμού είναι ο αντιπροΓιώργος μέσος σωπευτικός Κοκκινάκος σημερινός άνθρωπος; Μήπως ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου πάει μια χαρά στην ιδεολογία και τη φύση του καπιταλισμού; Μήπως ο καπιταλισμός ταιριάζει στην βιολογική του φύση; Μήπως η κυριαρχικότητα ως χαρακτηριστικό του ανθρώπου ευοδώνεται από τη συγκεκριμένη ιδεολογία και τα πολιτικά προτάγματα του καπιταλισμού; Διότι ο άνθρωπος εκτός από μια αγωνία (υπαρξιακή) και μια επιθυμία (ερωτοσεξουαλική) αποτελείται και από μια τάση για επικράτηση, μια τάση για κυριαρχία. Ως βιολογικό ον συγκροτείται από ένα τέτοιο χαρακτηριστικό. Ο αλτρουισμός και ο τονισμός του ‘’εγώ’’ μέσα στο ‘’εμείς’’ είναι μια μεταγενέστερη ‘’επεξεργασία’’. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό υποκείμενο οφείλει στην κοινωνία μέσα στην οποία ολοκληρώθηκε, διαμορφώθηκε σαν κοινωνικό και ανθρώπινο ον. Όμως αυτό ‘’κάθεται’’ πάνω στην βιολογική του φύση και χρειάζεται τονισμό, και μέριμνα για να αναπτύσσεται, να αναδύεται και να κυριαρχεί. Η νομιμοποίηση του ‘’κοινωνικού’’, ‘’συλλογικού’’ ανθρώπου, η αναγκαιότητα να ζούμε μέσα από τους άλλους, χρειάζεται κάθε φορά να επιβάλλεται απ’ την κοινότητα, απ’ την κοινωνική νόρμα. Ο συλλογικός άνθρωπος ενδεχομένως πάντα

θα χάνει απ’ τον ατομιστή, αν ως κοινότητα οι άνθρωποι δεν το ‘’προβλέπουν’’. Η πολιτική ιστορία των ανθρώπων μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Πόσες επαναστάσεις δεν έγιναν για το γενικό καλό και εκφυλίστηκαν σε δικτατορία μιας κάστας, μιας ομάδας σε βάρος των πολλών; Μήπως η βαθύτερη, βιολογική φύση του ανθρώπου αντιπαλεύει την κοινωνική του φύση; Πώς να εξηγηθεί άλλωστε ο ίδιος άνθρωπος να είναι ικανός για τα ομορφότερα ενεργήματα, αλλά την ίδια στιγμή ή λίγο μετά να εκδηλώνει μια απίστευτη παλιανθρωπιά η μικροπρέπεια; Η ανθρώπινη ιστορία και η αγωνιστική πορεία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων.Μήπως η εστίαση σε αυτό το σημείο μας επιτρέψει την δόμηση ανώτερης μορφής κοινωνικής οργάνωσης πράγμα που είναι τόσο αναγκαίο για να συνεχίσει να ζει ο πλανήτης και ο άνθρωπος; Και μήπως η αριστερά σε αυτό το σημείο απατάται; Μήπως η θεωρία του Μαρξισμού έχει πολλές αφέλειες και ηθικολογίες, μακριά από την πραγματική φύση του ανθρώπου και της κοινωνίας; Δεν αρκεί μόνον η ιστορική και κοινωνική νομιμοποίηση του κομμουνισμού, ούτε ο καθαγιασμός των ηγετών του κινήματος. Η γνώση της πραγματικής ουσίας της ανθρώπινης συμπεριφοράς θα μας επιτρέψει να δομήσουμε κοινωνίες εναλλακτικές της σημερινής καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και όχι τα στερεότυπα, οι ηθικολογίες, ο δογματισμός και οι νοητικο-συναισθηματικές ακαμψίες..

Α Ν Ε Π Α Ι Σ Θ Η Τ Ω Σ

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Πάλι γελάνε μαζί μας Μόλις πρωτοανοίξαμε τα μάτια μας ως ξαναγεννημένο ελληνικό κράτος, μας δείξανε το είδωλο της Δύσης. Εκεί ήταν οι νέοι κυρίαρχοι του σύγχρονου κόσμου, και αν θέλαμε να προοδεύσουμε, στα δυτικά κράτη έπρεπε να προσκολληθούμε και σ’ αυτά να μοιάσουμε. Η Δύση έγινε ο μόνος προορισμός μας. Έκτοτε, από το 1830 μέχρι σήμερα, οι ξένοι και οι ντόπιοι παιδονόμοι μας επιτηρούν σχολαστικά. Και, κάθε φορά που προσπαθούνε να ξεφύγουμε και να κάνουμε το δικό μας, μας μαλώνουν. Δεν αρκεί να «ανήκομεν στη Δύση», πρέπει να αντιγράψουμε τους Δυτικούς σε όλα τα σουσούμια τους. […] Τα επιπόλαια ρεπορτάζ του τύπου «πώς μας βλέπουν οι ξένοι», που εμφανίζονται κάθε τόσο στα έντυπα, θέτουν κυρίως οικονομοτεχνικά κριτήρια, και γι’ αυτό τα συμπεράσματα μας αδικούν. Δεν είμαστε δυνατοί σε αυτά. Αλλού είναι οι επιδόσεις μας. Σε όσα μας μαθαίνουν λίγο λίγο να περιφρονούμε. Στην Ελλάδα δεν ισχύει το βάρβαρο δυτικό αξίωμα «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα» (Θάτσερ). Δίνουμε ακόμα προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Τον οικογενειακό κύκλο, την παρέα, τη φιλία, το ήθος και τον άλλον, την αλέγρα όψη της ζωής, την κοινωνική κρίση για το βίο μας.[…] Τίποτα δεν κάνουμε καλά αν δεν υπάρχει το δυτικό του αντίστοιχο. Σε καθετί γνησίως ελληνικό καραδοκεί ο κίνδυνος να γίνουμε περίγελως των ξένων. Ο καθρέφτης της ζωής μας έχουν γίνει οι Δυτικοί. Με τη δική τους εικόνα διαρκώς αναμετριόμαστε. […] Σε μια και μόνη περίπτωση δικαιούται να γελάει ο πασαένας μαζί μας. Δυτικός, Ανατολίτης, Αφρικανός ή Εσκιμώος. Όταν τον κοιτάμε στα μάτια και προσπαθούμε να τον μιμηθούμε. Σαν τον σκύλο τον αφέντη του. Διονύσης Χαριτόπουλος, Ήμῶν τῶν ιδίων

για την αντιγραφή Βούλα Καντεράκη

Aνδρέα Παπανδρέου 40 - Tηλ. 0821041653 - Fax: 0821020059


Η Συνωμοσία του θορύβου

ΦΥΛΛΟ

7

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

ο κελί του ήταν στενό. Τόσο, που με δρόμο προς τους λόφους του βορά, όμως βία χωρούσε να κάνει ενάμιση βήμα πάντα κατέληγε να παίζει με τους φίλους στο πλάτος. Μέσα υπήρχε ένα μετου κυνηγητό στα στενά του Μπέλφαστ, ταλλικό κρεβάτι κι ένας κουβάς. Κι ανάμεσα στους στρατιώτες, τους αστυνομιαυτός. Είχε συνηθίσει να ζει εκεί τα τελευκούς και τους σωρούς από πέτρες που άφηταία τέσσερα χρόνια και το προτιμούσε από ναν οι ταραχές της προηγούμενης μέρας. το να βγαίνει έξω. Μπορεί να έφταιγε το Η οικογένειά του ήταν φτωχή, αλλά ξύλο που έτρωγε πάλι κανείς στη γειτονιά δεν ήταν πλούόποτε άνοιγε η πόρτα Γράφει ο σιος. Μεγάλωσε κι έγινε πραγματικό Γιώργος παιδί του δρόμου. Έμπλεξε με δυο μιή τα βασανιστήρια Μανουσέλης κροαπατεώνες κι έβγαλε την εφηβεία που του έκαναν κάθε τρεις – τέσσερεις του κάνοντας κλοπές και θελήματα για μέρες. Ο ίδιος δεν κάποιους μεγαλύτερους που είχαν στον ήξερε πόσο καιρό βρισκόταν κλεισμένος έλεγχό τους την περιοχή. Όταν τον συνέλαεκεί. Η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί προ βαν στα δεκαεννιά του δεν φοβήθηκε και πολλού. Θυμόταν το τελευταίο επισκεπτήπολύ. Ήξερε ότι οι ποινές για κάτι τύπους ριο που είχε έρθει η μάνα του να τον δει. σαν αυτόν ήταν ήπιες. Υπολόγιζε ότι σε Την προηγούμενη νύχτα τον χτύπησαν πολύ τρεις με έξι μήνες θα ήταν πάλι έξω. Στην και το ένα μάτι του σχεδόν κρεμόταν από ανάκριση τον ρώτησαν ποιος τον διέταξε να την κόχη. Η γριούλα έβαλε τα κλάματα μόλις ρίξει τη βόμβα στο αυτοκίνητο της αστυνοτον είδε και συνέχισε να κλαίει μ’ αναφιλητά μίας που σκότωσε δυο αστυνομικούς και νόγια αρκετή ώρα. Περίμενε να σταματήσει και μιζε ότι του έκαναν πλάκα. Καταδικάστηκε της είπε ξερά να μην ξανάρθει. Σηκώθηκε με το νόμο περί τρομοκρατίας για συμμεκι έφυγε κι εκείνη έμεινε να τον κοιτάζει τοχή στον IRA. Θυμόταν τον εισαγγελέα με καθώς χανόταν πίσω απ’ τη βαριά σιδερένια τη γελοία περούκα να λέει ότι αποβράσματα πόρτα με τα κλαμένα της μάτια κι ένα φρεσαν αυτόν, χωρίς σεβασμό στην ανθρώπινη σκοψημένο κέικ στα χέρια. Είχαν περάσει ζωή, δεν είχαν καμία θέση σε μια υγιή κοιδυόμιση χρόνια. νωνία και να ζητά την παραδειγματική τιμωΣκεφτόταν την πόλη του. Ήταν στην ρία του. Σαν σε όνειρο άκουσε το δις ισόβια ουσία το μόνο μέρος που είχε δει στη ζωή από το στόμα του δικαστή κι έκανε εμετό του, εκτός από μια εκδρομή στα βόρεια που πάνω στο αψεγάδιαστο κοστούμι του δικηείχε πάει με τους γονείς του όταν ήταν γόρου του. παιδί. Όταν προσπαθούσε να ξεφύγει, Τους μήνες που ακολούθησαν το πάέφερνε στο μυαλό του τα χρυσαφένια χωλεψε πολύ. Με τη βοήθεια συγγενών και ράφια και τις πράσινες πλαγιές που πλημφίλων μάζεψε κάποια χρήματα και με τη βοήμύρισαν το βλέμμα του μόλις το σαράβαλο θεια του δικηγόρου του έγραψε επιστολές του πατέρα του πήρε το στριφογυριστό προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και το συμ-

Τ

βούλιο των φυλακών. Τον άφησαν γυμνό στην απομόνωση για ένα μήνα και τον χτυπούσαν συστηματικά κάθε πέντε ώρες για να μην προλαβαίνει να κοιμηθεί. Ξεκίνησε απεργία πείνας πάνω στο εξάμηνο. Δεκαπέντε μέρες μετά μπήκαν τη νύχτα στο κελί του τέσσερεις φύλακες. Οι τρεις τον ακινητοποίησαν κι ο τέταρτος του έχωσε στο λαιμό με τη βία ένα σωλήνα με υγρή τροφή. Κάθε τόσο τον έβαζαν στην αίθουσα ανακρίσεων και τον ρωτούσαν τα ίδια. Ποιοι ήταν οι συνεργοί του, ποιος ήταν ο αρχηγός του πυρήνα του, γιατί δε βοηθούσε λίγο τον εαυτό του και τα ρέστα. Κανείς δε νοιαζόταν ότι ήταν ένα απλό χαμίνι κι ότι το πιο κοντινό που είχε έρθει ποτέ στον IRA ήταν ένα σύνθημα που υπήρχε γραμμένο στον τοίχο του σπιτιού του. Μέσα στη φυλακή άκουγε τους πολιτικούς κρατούμενους στην πτέρυγά του να ξεκινούν διαμαρτυρίες και να φωνάζουν συνθήματα χωρίς να συμμετέχει. Άδειαζε τον κουβά με τα περιττώματά του κάθε πρωί, όπως όλοι κάτω απ’ την πόρτα κι άκουγε τον ήχο του νερού που έτρεχε και τις σκούπες των φυλάκων που καθάριζαν το

Χανιά το δρόμο για την νέα δημοτική αρχή Χανίων και στις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη που γράφονται οι γραμμές αυτές φαίνεται ότι θα υπάρχει προσπάθεια για να ανέβουν οι τόνοι της αντιπαράθεσης. Ο κύριος Σκουλάκης έχοντας ανεβάσει στο άρμα τους περισσότερους από τους διαφωνούντες με την υποψηφιότητα του αναζητά τα αυτοδιοικητικά χαρακτηριστικά του. Ο κύριος Αρχοντάκης έχοντας πλέον όλο το παζλ των συνυποψήφιων του πρέπει να δείξει ότι το αρχικό πλεονέκτημα κινήσεων που είχε μπορεί να αποτυπωθεί και στην συνέχεια. Ο δήμαρχος Χανίων αργά αλλά μεθοδικά φαίνεται να επανασυσπειρώνει την ομάδα του η οποία έχει και την ιδιαιτερότητα να «αγκαλιάζει» σφόδρα πολέμιους και φανατικούς φίλους της ΝΔ. Ο κύριος Παπαντωνάκης προχωρά με την προδιαγεγραμμένη τακτική του ΚΚΕ. Τέλος ο κύριος Βάμβουκας ο οποίος παρότι σχετικά αργά μπήκε στον στίβο φαίνεται ότι με ένα καλό ψηφοδέλτιο που ετοιμάζει μπορεί να δημιουργήσει ρήγμα στις ισορροπίες των φερόμενων πρωταγωνιστών.

Σ

Μ.Φ.

Πλατανιάς Ο νεοσύστατος δήμος Πλατανιά αποτελεί τον δεύτερο σε μέγεθος δήμο στο νομό Χανίων. Με έκταση από τον Πλατανιά έως τα Λευκά Όρη και από τον Φουρνέ μέχρι τα Ροδοπού κτλ. Με την σπουδαιότητα του να είναι δεδομένη όσον αφορά την ανάπτυξη και το μέλλον όχι μόνο της περιοχής αλλά με άμεση σχέση σε όλο τον νομό. Τα προβλήματα πολλά και οι προκλήσεις μεγάλες. Με δεδομένη την νέα εποχή που υπάρχει και στο χώρο της Τ.Α. με μείωση κρατικών πόρων αλλά και μιας σειράς άλλων δεσμεύσεων το εγχείρημα δημιουργίας και ανάπτυξης ενός δήμου που θα μπορεί να έχει στρατη-

διάδρομο. Ακόμη έλπιζε ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει το ψέμα. Θα ‘ταν ευχαριστημένος ακόμη και μ’ ένα «συγγνώμη, λάθος» αρκεί να γύριζε στο σπίτι του. Εκείνο το βράδυ η κατάσταση ξέφυγε. Τον χτύπησαν άγαρμπα και του ‘σπασαν δύο πλευρά. Όταν τον έριξαν στο κελί λιπόθυμο αιμορραγούσε. Ξύπνησε με φρικτούς πόνους στο στήθος και τα γεννητικά όργανα από τις κλωτσιές και τα χτυπήματα των κλομπ. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο της φυλακής, αλλά ήταν ήδη αργά. Η εκτεταμένη εσωτερική αιμορραγία δεν άφηνε περιθώρια στους γιατρούς να κάνουν τίποτα. Καθώς έσβηνε, άκουγε δυο φύλακες να μιλούν για το νέο εστιατόριο που είχε ανοίξει στην άλλη άκρη της πόλης. Είχε καταπληκτικό ψητό. Δεν υπήρξε ποτέ μέλος του IRA. Όμως λίγο πριν πεθάνει είχε ευχηθεί να ήταν. Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα για πέρα φανταστική. Τέτοια αδιανόητα πράγματα δεν έχουν συμβεί ποτέ, όχι μόνο στην Ιρλανδία, αλλά σε καμία χώρα. Ο Θεός σώζει τη Βασίλισσα.

γικό ρόλο στην ανάπτυξη όχι μόνο της περιοχής αλλά και του νομού. Ως εκ τούτου το ποιος θα είναι δήμαρχος είναι ζητούμενο και μάλιστα όπως φαίνεται μεγάλης σημασίας για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Την στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές έχουμε ως δεδομένο τις υποψηφιότητες των κυρίων Αγοραστάκη, Αρναντωνάκη, Μαλανδράκη, Νικηφοράκη, Νταγκουνάκη, Τζαγκαράκη, Χινόπουλο. Καθώς μπαίνουμε προς τον τελευταίο μήνα πριν την επίσημη κατάθεση υποψηφιοτήτων τα στοιχήματα παραμένουν ανοιχτά για όλους τους υποψηφίους. Καταρχήν για τους κυρίους Χινόπουλο και Αρναντωνάκη να αποδείξουν ότι μπορούν να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια. Για τον κύριο Τζαγκαράκη να «καθαρίσει» το τοπίο σε σχέση με την στήριξη του από το ΠΑΣΟΚ αλλά και την παρέμβαση του στο σύνολο του δήμου. Για τον κύριο Μαλανδράκη επίσης να «καθαρίσει» σε σχέση με την στήριξη του από το ΠΑΣΟΚ αλλά και όσους άλλους τον στηρίζουν. Για τον κύριο Νικηφοράκη, που έχει επιφορτιστεί τον ρόλο του μοναδικού ουσιαστικά υποψηφίου πανελλαδικά του κλίματος της κυρίας Μπακογιάννη, μετά τις πρώτες θριαμβευτικές ανακοινώσεις να δει την πραγματική εικόνα συγκρότησης. Τέλος για τον κύριο Αγοραστάκη, τον υποψήφιο που κατά κοινή ομολογία γνωρίζει με απόλυτο τρόπο τα θέματα της αυτοδιοίκησης, να αποδείξει με τους συνεργάτες του ότι είναι από τους πρωταγωνιστές μιας νέας εποχής. Υ.γ. Η σημασία του ποιος θα είναι δήμαρχος Πλατανιά φαίνεται και από το ότι ουσιαστικά είναι ο μοναδικός δήμος για τον οποίο δίνουν χώρο και χρόνο τα ΜΜΕ, γίνονται δημοσκοπήσεις αλλά και «δημοσκοπήσεις», κατευθύνονται πολιτικά αλλά και παραπολιτικά σχόλια, ενεργοποιούνται οριζόντιοι αλλά και κάθετοι μηχανισμοί χειραγώγησης. Άρα οι αποφάσεις για μια ακόμη φορά ανήκουν στον … κυρίαρχο λαό. Μ.Φ.


8

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο… «…έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας…». Καλοκαίρι ακόμη και οι ολιγοήμερες αποδράσεις ευτυχώς δε λείπουνε. Το Βερολίνο, η ενωμένη πόλη, η πρωτεύουσα της Γερμανίας είναι πάντα ενδιαφέρουσα και για πολλά θέματα ή σημεία της, μοναδική. Είναι εκεί όπου συναντάς το παλιό με το νέο, τα σύγχρονα γυάλινα κτίρια με τις αναπαλαιωμένες πολυκατοικίες, τις ελληνικές ταβέρνες με τα τούρκικα μπαρ ή τα ταϊλανδικά και τα ιαπωνικά εστιατόρια, τα υπερμεγέθη -σοσιαλιστικής αισθητικής- κτίρια από μπετόν με τα μεγαλοπρεπή μπαρόκ μέγαρα και τα ξενοδοχεία πολυτελείας, τους μεγάλους αυτοκινητόΓράφει ο Γιώργος δρομους με τους ιδιαίΓώγουλος τερα απλωμένους ποδηλατόδρομους και ποδηλατολωρίδες. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη συνύπαρξη των πρώην ανατολικών και δυτικών Βερολινέζων σε μια πόλη ζωντανή και ανήσυχη όπου καθημερινά προκύπτουν νέες ιδέες, αρχιτεκτονικές δημιουργίες και μοντέρνα καλλιτεχνήματα, παράλληλα

με τη συμβίωση διαφορετικών λαών και νοοτροπιών, δεν μπορούμε παρά να αναφερόμαστε σε μια μητρόπολη του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση όμως, το Βερολίνο δεν αποτελεί μια αυστηρά τυπική γερμανική πόλη. Το Βερολίνο είναι πολλά πράγματα, αλλά «δεν είναι Γερμανία». Το Βερολίνο λατρεύει και βοηθά τους ποδηλάτες του. Αν δεν το συνηθίσεις μπορεί και «να πας» από ποδήλατο. Ένα γρήγορο μέσο με φανατικούς χρήστες και για όλους τους καιρούς. Η πόλη έχει ειδικούς δρόμους που χωρίζουν τους ποδηλάτες από τους πεζούς και τα αυτοκίνητα. Σε μια πόλη ιδιαίτερα αραιοκατοικημένη και απλωμένη, περίπου το 10% των κεντρικών της δρόμων είναι εξοπλισμένο με ποδηλατόδρομους, δρόμους ειδικής σήμανσης ακόμη και με φανάρια για ποδηλάτες, ενώ περίπου το 17% των κατοίκων της κινείται με ποδήλατο. Ποδήλατα κάθε λογίς, πολυτάχυτα, παλαιομοδίτικα, με πρόσθετα συρρώμενα για μικρά παιδιά κ.ά.. Μπορείτε να πάρετε το ποδήλατο σας, στο μετρό, στο τραμ, ακόμη και στο ταξί,

με μια μικρή επιβάρυνση ή απλά με ένα ειδικό εισιτήριο. Στους δρόμους τους συναντάς ποδηλατόδρομους και ποδηλατολωρίδες, η διαφορά μεταξύ των δύο είναι απλή: οι ποδηλατολωρίδες χωρίζονται από τις λωρίδες των οχημάτων με μια απλή γραμμή στο οδόστρωμα, ενώ οι ποδηλατόδρομοι είναι ειδικές κατασκευές, σαν δεύτερα πεζοδρόμια. Για την αλληλογραφία σας ή τις ταχυμεταφορές σας υπάρχουν οι ποδηλατο - ταχυδρόμοι και οι ποδηλάτες-κούριερ και για της έξοδό σας ένα ποδήλατο - ταξί. Στο Βερολίνο το ποδήλατο αποτελεί μια πραγματική εναλλακτική λύση αντί του αυτοκινήτου και των δημοσίων μέσων μεταφοράς. Μπορεί η Γαλλία να πρωτοτυπεί με τα ποδήλατα που διατίθενται δωρεάν στους δρόμους της, για όποιον θα ήθελε να τα χρησιμοποιήσει, αλλά –χωρίς συγκρίσεις- δεν μπορεί να

φτάσει το Βερολίνο, πρωταθλητή της μετακίνησης με ποδήλατο. Ακολουθούν πόλεις όπως η Κοπεγχάγη, το Άμστερνταμ και το Μόναχο. Ταξιδιάρα ψυχή… Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες πόλεις στην Ελλάδα, αξιοποιούν καλές πρακτικές για την ενσωμάτωση του ποδηλάτου στις καθημερινές ή εναλλακτικές δραστηριότητες των πολιτών τους. Πόλεις όπως η Καρδίτσα, το γειτονικό μας Ρέθυμνο ή το Ηράκλειο αλλά και ο ορεινός ποδηλατόδρομος στο Παρανέστι της Δράμας, όπως και πολλές άλλες, μας δείχνουν ότι χρειάζεται, απλά και μόνο, μια απόφαση για να ξεκινήσουν και να καθιερωθούν. Οι δημοτικές εκλογές του «Καλλικράτη» στο 2010 πλησιάζουν, και στα Χανιά μπορούμε να πάρουμε τις αποφάσεις μας…

Ετοιμάζοντας την Πυξίδα … Είδαμε Αστέρια τ΄ουρανού σε μια μοναδική «Αστροπαρατήρηση μετά μουσικής» Συναντήσαμε Φίλους πολλούς, φίλους καλούς με ευκαιρία το καλοκαίρι όλων μας. Ακούσαμε (μεταξύ άλλων…) Γιάννη Χαρούλη, Αλκίνοο Ιωαννίδη και Στάθη Δρογώση Διαβάζαμε Το μνημόνιο (το απόλυτο σύγγραμμα !!!)


ΦΥΛΛΟ

9

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Τόση ομορφιά δεν αντέχεται! (Κάψαμε και την Πρέβελη…) Συμπτώσεις; Καμιά φορά το κύλισμα του χρόνου παίζει τέτοια παιγνίδια που είναι να απορείς μήπως όντως κάτι κατευθύνει και συντονίζει τα πάντα στο σύμπαν. Την ίδια μέρα που διάβαζα σε ένθετο των κυριακάτικων εφημερίδων τη δήλωση περιηγητή του προ-προηγούμενου αιώνα για την Κρήτη, ότι «το νησί παράγει περισσότερη ιστορία από όση μπορούν να καταναλώσουν οι κάτοικοί του», αλλά και το χρονικό επέλασης του πρωτευουσιάνικου τουρισμού στη Μύκονο, τη δεκαετία του ‘60, έμαθα την είδηση ότι κάηκε το δάσος του Πρέβελη! Ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της φύσης του τόπου μας αλλά και της παγκόσμιας κληρονομιάς, που όπως και τόσα άλλα συνεχώς υποβαθμίζουμε σε σημείο εξαφάνισης. Ένα μνημείο που όπως και τόσα άλλα θα έπρεπε να φυλάσσουμε σαν κόρη οφθαλμού. Μια γη που όπως είπε και ο Μακρυγιάννης για αυτήν έδωσαν το αίμα τους γενιές και γενιές. Και εμείς σήμερα τι κάνουμε, όντα νοήμονα, μορφωμένα, έμπειρα από τη γνώση αιώνων, βομβαρδισμένα με την αμεσότητα της πληροφορίας και χορτάτοι από όλες τις πλευρές;

Τα προαναγγελθέντα χρονικά Δεν έχει περάσει πάνω από ενάμιση χρόνος που επισκεφτήκαμε με συναδέλφους την περιοχή του Πρέβελη για την έκδοση εκ μέρους του Δήμου, σχετικού φυλλαδίου ενημέρωσης και προστασίας στα πλαίσια σχετικού προγράμματος (τι ειρωνεία…). Ήταν μια επίσκεψη μετά από πολλά χρόνια στο εσωτερικού του πανέμορφου αυτού δάσους με φοίνικες του Θεόφραστου, σκίνους, καλαμιές και την τόσο πλούσια και μοναδική βλάστηση του υγρότοπου. Προστατευόμενου και ενταγμένου στις περιοχές Natura 2000, στολίδι και καμάρι των Ρεθεμνιωτών και όλων των Κρητικών. Την επίσκεψη ακολούθησε και σχετική ενημερω-

τική ομιλία με τη γνωστή συμμετοχή και επιτυχία. Η κατάσταση που αντιμετωπίσαμε δεν περιγράφεται με λόγια. Ένας απέραντος σκουπιδότοπος, μια υπαίθρια τουαλέτα για τα καραβάνια των λουομένων και των θαμώνων της παρακείμενης καντίνας, μια ανοικτή κατασκήνωση με αυτοσχέδιες καλύβες μέσα στις συστάδες των φοινίκων, παραστιές εδώ και εκεί, ίχνη από καμένους κορμούς σε διάφορα σημεία, θαλάσσια ποδήλατα να σεργιανίζουν στον υγρότοπο και τουρίστες να περιφέρονται στο φοινικόδασος μέσα στη θερινή ευφορία των καλοκαιρινών διακοπών και της στιγμιαίας αποτύπωσης της ομορφιάς σε μια ψηφιακή εικόνα. Μια απέραντη ντροπή! Καμιά πρόβλεψη για έλεγχο του χώρου, για καθαρισμό πέριξ του δάσους, για αντιπυρική προστασία. Μπορεί να κάηκε σήμερα από γειτονική φωτιά αλλά ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει φωτιά στο εσωτερικό του από τη βρωμιά και τα σκουπίδια. Σήμερα το πράσινο φίδι που διέσχιζε το πανέμορφο φαράγγι του Πρέβελη έγινε μαύρο και το μαύρο δεν πουλάει, απωθεί. Η μυρωδιά του καμένου και της στάχτης στους 40 βαθμούς είναι αβάσταχτη. Οι φοίνικες σε μερικά χρόνια θα αναγεννηθούν, όμως πώς θα τα βγάλουν πέρα όλα αυτά τα χρόνια χωρίς το φοινικόδασος αυτοί που το «εκμεταλλεύονταν»; Δεν όμως είναι μόνο η Πρέβελη. Είναι και η Σαμαριά και το Βάϊ και το Σελάκανο που λίγο λίγο και εκεί θα τα καταφέρουμε, και το δάσος του Ρούβα, και οι Άγιοι Απόστολοι και το Ελαφονήσι στα Χανιά και όπου πράσινο επί Κρήτης. Χρόνια τώρα το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης και άλλοι φορείς έχουν επισημάνει τον κίνδυνο πυρκαγιάς μέσα στο φαράγγι της Σαμαριάς που κανείς δεν θέλει ούτε να διανοηθεί. Ευτυχώς, εκεί υπάρχει φορέας διαχείρισης που έχει τη δυνατότητα τουλάχιστον να προλάβει καταστάσεις. Οι άλλες όμως περιοχές που είναι όλες ενταγμένες στο δίκτυο Natura 2000; Για πόσα ακόμα χρόνια θα τη γλυτώνουν; Για το Βάϊ έχει χυθεί τόσο μελάνι, έχουν σπαταληθεί τόσες ανθρωποώρες για μελέτες επί μελετών, έχουν επενδυθεί τόσοι πόροι και όμως η κατάσταση είναι ελάχιστα καλύτερη από την Πρέ-

βελη. Τουλάχιστον υπάρχει κάποιος υποτυπώδης έλεγχος, αλλά οι πιέσεις και τα συμφέροντα παραμένουν. Πολύ περισσότερα τα προβλήματα στο στολίδι στην άλλη άκρη της Κρήτης, το Ελαφονήσι. Οι όποιες προσπάθειες της τοπικής κοινωνίας για διαχείριση και προστασία των αμμόλοφων και της παράκτιας βλάστησης σκοντάφτει και πάλι σε συμφέροντα, σκοπιμότητες και τυπολατρία σε όλα τα επίπεδα. Στο Γαϊδουρονήσι, τη Χρυσή νήσο του Λασιθιού, η υποβάθμιση συνεχίζεται χρόνο με το χρόνο. Τα διαχειριστικά σχέδια εκπονούνται χωρίς να εφαρμόζονται, μια καντίνα γκρεμίζεται και άλλη αναβαθμίζεται, οι κατασκηνωτές συνεχίζουν να καταφθάνουν και να στήνουν τις σκηνές στους στις ρίζες των κέδρων, ενώ τα φημισμένα κογχυλάκια που κάποτε κάλυπταν τις παραλίες του νησιού θα πρέπει να τα ψάξουμε στους σκουπιδοντενεκέδες του κάθε επισκέπτη. Που τα μάζευε σε σακουλάκια και τα κουβαλούσε στην άλλη άκρη του κόσμου.

Φταίμε εμείς ή φταίνε οι άλλοι; Είναι όμως παράξενο, που κανείς σχεδόν δεν κάνει το ίδιο με τα σκουπίδια του και κυρίως εμείς οι ίδιοι οι Κρητικοί που ζούμε από αυτόν τον τόπο. Επειδή μετά από κάθε καταστροφή έπεται η άλλη καταστροφή, αυτή της αναζήτησης των ευθυνών χωρίς ανάληψη δράσης και της αναζήτησης του «στρατηγού ανέμου», είναι καλό να κουβεντιάσουμε με τους εαυτούς μας και να σκεφτούμε: Μήπως δεν μας αξίζει αυτός ο τόπος; Αν μας αξίζει, μήπως δεν κάνουμε αυτά που υποχρεούμαστε να κάνουμε; Μήπως ξεχάσαμε την προτροπή του συντοπίτη μας στοχαστή Ν. Καζαντζάκη: «Να πεις εγώ, μόνος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν δεν τα καταφέρω, πάλι εγώ μόνος μου θα φέρω την ευθύνη». Μήπως παραχωρούμε σε άλλους την υποχρέωσή μας αυτή; Γιατί σίγουρα φταίνε οι αρχές, τοπικές και περιφερειακές για την απραξία, τη δυσκινησία, τον ωχαδερφισμό, τις σκοπιμότητες, τα συμφέροντα ή την ανικανότητα με την οποία διαχειρίζονται τον πλούτο του νησιού μας, τον πλούτο του κόσμου μας. Σίγουρα φταίνε τα υπουργεία

και οι υπηρεσιακοί παράγοντες που πέρασαν δεκαετίες μέχρι να καθορίσουν τα όρια των περ��οχών Natura 2000 και θα περάσουν ενδεχομένως και άλλες μέχρι να συσταθούν φορείς διαχείρισης που θα μπορούν να διαχειριστούν το φυσικό μας πλούτο προς το συμφέρον του ίδιου του πλούτου και κατ’ επέκταση των μελλοντικών γενεών. Έτυχε πριν από μερικές μέρες να χρειαστεί να ξεπλύνουμε τη σκόνη και τον ιδρώτα από τη Tου Δρ δουλειά υπαίθρου μέσα Χαράλαμπου στο θερινό καύσωνα στη Γ. Φασουλά* δημόσια παραλία των Αγίων Αποστόλων, δίπλα στα Χανιά. Μια παραλία που εμείς οι άλλοι Κρητικοί γνωρίζουμε από τους αγώνες των κατοίκων να παραμείνει δημόσια και ανοικτή σε όλους τους επισκέπτες και έξω από τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις. Μια παραλία πανέμορφη με το πράσινο από τους αμμόλοφους να χάνεται στα νερά, με πλούσια ιστορία και τεράστια οικολογική αξία για την πόλη των Χανίων. Και όμως, είναι ένας τόπος που ο ξένος θα πρέπει να αποφεύγει και ο Κρητικός θα πρέπει να ντρέπεται να δείχνει. Η ασυδοσία σε όλο της το μεγαλείο. Σκουπίδια, απορρίμματα και ακαθαρσίες παντού. Μέσα στην άμμο, στις ρίζες των πεύκων, στο νερό. Οι αμμόλοφοι δε, πίστες για μότο κρος και γουρούνες. Οι σπηλιές υπαίθρια γκράφιτι και χώροι φιλόξενοι για νυχτερινές δραστηριότητες. Σκεφτόμουνα ώρα πολύ εάν κάποιος εξαφάνιζε τους ανθρώπους από το χώρο, πόσο χρόνο και προσπάθεια θα χρειαζόταν για να καθαριστεί αυτός ο κόπρος του Αυγεία, πόσους Ηρακλείδες άραγε θα χρειαζόμασταν. Μου θύμισε τις συνθήκες στα νότια παράλια του Ηρακλείου τη δεκαετία του ‘80 με τις καλαμωτές και τις πλαστικές παράγκες παραταγμένες κατά μήκος των παραλιών και τα τηγανόλαδα με τα καρπουζόφυλλα πεταμένα από πίσω! Μου θύμισε επίσης και τη φράση ότι η ασύδοτη ελευθερία ή ελευθεριότητα φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το σοκ ήταν μεγαλύτερο μια που πρόσφατα είχα την τύχη να επισκεφτώ κάποιες περιοχές της Κίνας για την αξιολόγηση δυο Γεωπάρκων της UNESCO. Συνέχεια πίσω


10

ΦΥΛΛΟ

Ποδηλατοκτονώντας θυμωμένος στα Χανιά που συζητάμε, κάνοντας κλικ εδώ! Εγώ αψήφησα τον τρωικό ιό και ψήφισα τον κ. Δήμαρχό μας! Κι όταν μου ζητήθηκε μια αιτιολογία για την ψήφο μου, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα καλύτερο απ’ αυτό που τελικά έγραψα: «Υποστηρίζω την υποψηφιότητα του κ. Δημάρχου διότι με σθένος και παρρησία υπεραμύνεται της υγείας των συμπολιτών του ως γιατρός και ως άνθρωπος. Αρνείται να προωθήσει την ιδέα της δημιουργίας ποδηλατοδρόμων στην πόλη μας διότι, όπως μας έχει διαβεβαιώσει ο ίδιος, η ποδηλασία ευθύνεται για την οστεοπόρωση».Όμως έλεγα ότι ο Δήμαρχος Χανίων δεν είναι ο σοβαρότερος λόγος που είμαι θυμωμένος. Με θυμώνουν περισσότερο οι Χανιώτες Κολοκοτρωναίοι. Αυτοί που καβάλα παν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυ-

Είμαι θυμωμένος. Γυρνάω με το ποδήλατό μου στους δρόμους των Χανίων και είμαι πολύ θυμωμένος. Δε μου φταίνε τόσο οι λακκούβες στους δρόμους και τα κακοφτιαγμένα ρείθρα των πεζοδρομίων. Δεν Γράφει ο είμαι θυμωμένος με το Ishkandar Alexandria, Δήμαρχό μας. ΕξάλEgypt λου ο Δήμαρχός μας, έχει προεπιλεγεί ανάμεσα στους 25 καλύτερους δήμαρχους του κόσμου και τους 9 καλύτερους δήμαρχους της Ευρώπης, αν και, μεταξύ μας, πιστεύω ότι επιτέθηκε στην ιστοσελίδα κάποιος κακοήθης τρωικός ιός! Μπορεί πάλι ο δημιουργός της ιστοσελίδας που λέμε, να τρώει πολλές τρελές αγελάδες. Δεν ξέρω! Πάντως μην παραλείψετε να τον ενισχύσετε τον κ. Δήμαρχό μας με την ψήφο σας, αν αποφασίσετε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα

Ομολογώ ότι προκατειλημμένος ων από την τεράστια οικονομική ανάπτυξη της χώρας, τα γιγάντια έργα υποδομής και τα δισεκατομμύρια των κατοίκων περίμενα να δω καταστάσεις παρόμοιες με τις προηγούμενες που περιέγραψα. Σήμερα όμως θα ντρεπόμουνα να ξεναγήσω τον οποιοδήποτε από αυτούς στον τόπο μας. Εκεί ο πολιτισμός και η ιστορία έχουν την ίδια αξία με τη φύση και το περιβάλλον, είτε τα διαχειρίζονται δημόσια, είτε ιδιωτικά. Κλείνοντας την εφημερίδα, μεσημέρι Κυριακής, σκέφτηκα ότι κάτι πρέπει να κάνω με τα παιδιά το απόγευμα. Μια αγχωτική σκέψη όμως με περιέλαβε: Άραγε από όσα έχουν δει τα μάτια μας, πόσα θα δουν τα παιδιά ή τα εγγόνια μας; * Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης

Σ

Τ

Α Β

ΙΒ

Λ

ΙΟ

Π

Ω

Λ

Ε

ΙΑ

νάνε, καβάλα παίρν’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι! Στο περίπτερο για τσιγάρα? Με το αυτοκίνητο! Στο λιμάνι για καφέ? Με το αυτοκίνητο. Αν κάποιος επιχειρούσε να φτιάξει μια drive-in χασαποταβέρνα στα Χανιά, είμαι βέβαιος ότι θα γνώριζε τεράστια επιτυχία. Θα έκανε όλους τους άλλους χασαποταβερνιάρηδες να κλάψουνε με μαύρο δάκρυ!Οι Χανιώτες Κολοκοτρωναίοι με θυμώνουν, λοιπόν, γιατί διπλοπαρκάρουν στους στενούς δρόμους, γιατί καβαλάνε τα πεζοδρόμια κλείνοντας τις εξόδους των λιγοστών πεζόδρομων, γιατί μου κορνάρουν

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

ανάγωγα και επίπονα -όταν ατυχήσω να βρεθώ ποδηλατοδρομώντας μπροστά από την αφεντιά τους- διότι μου κορνάρουν όχι για να παραμερίσω, αφού έτσι κι αλλιώς χώρος δεν περισσεύει, αλλά για να εξαφανιστώ από το πρόσωπο της γης που τους ανήκει! Με θυμώνουν διότι μου κόβουν την προτεραιότητα τη στιγμή που έχω πάρει τη φόρα μου για να νικήσω την ανηφόρα που ανοίγεται μπροστά μου. Με θυμώνουν διότι, συνήθως, όταν πάνε να ξεπεζέψουν, ανοίγουν διάπλατα κι απρόσεκτα τις πόρτες των αυτοκινήτων τους κι όποιον ποδηλάτη πάρει ο χάρος! Είμαι θυμωμένος γιατί θα φτιάξουν, λέει, ποδηλατόδρομο στη λίμνη της Αγυιάς! Μα εγώ πώς θα πηγαίνω στην Αγυιά? Αφού δεν έχω αρκετό θάρρος να διασχίσω με το ποδήλατό μου τον κόμβο του Κλαδισσού? Αφού όταν περνά κανείς απ’ τον κόμβο του Κλαδισσού δεν ξέρει από πού θα του ’ρθει? Είμαι θυμωμένος γιατί στο τοπικό ντέρμπι Αυτοκινητιστών-Ποδηλατών που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι πρώτοι προηγούνται ήδη 10.Είμαι θυμωμένος γιατί, μέρες τώρα, με πονάει επίμονα το δεξί μου γόνατο. Λέτε να φταίει η οστεοπόρωση?


ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

11


12 Τα τελευταία 15-20 χρόνια η ψυχιατρική στην Ελλάδα βρίσκεται σε μια εσωτερική διαμάχη ανάμεσα σε συμβατικές – «καθαρές» λύσεις και στη λογική της αποασυλοποίησης των ψυχικά ασθενών. Αποασυλοποίησης με ανοιχτές δομές, ξενώνες, διαμερίσματα φιλοξενίας, αλλά και μαγαζιά στα οποία εργάζονται χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας. Μια θεραπευτική – κοινωνική προσπάθεια η οποία πέραν της εσωτερικής – επιστημονικής αντιπαράθεσης (συχνά σύγκρουσης) καλείται εσχάτως να παλέψει και με την οικονομική κρίση καθώς κόβονται κονδύλια που στηρίζουν τις δομές. Τα Χανιά μπορούν να υπερηφανεύονται ότι είναι πρωτοπόρα στο όλο εγχείρημα για το οποίο μιλάμε με τον ψυχίατρο Γιώργο Κοκκινάκο Μ.Φ. Κύριε Κοκκινάκο, πώς πάει η ψυχιατρική μεταρρύθμιση στα Χανιά; Στα Χανιά και στην Κρήτη γενικότερα έγινε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα. Οραματιστήκαμε μια ψυχιατρική χωρίς ψυχιατρείο και την πραγματώσαμε. Στην Κρήτη εδώ και 5-6- χρόνια δεν υπάρχει ούτε μια κλίνη στο ψυχιατρείο. Μια ολόκληρη περιφέρεια λειτουργεί χωρίς ψυχιατρείο και αυτό το στοιχείο έχει μια αξία για την θεωρία. Δηλαδή μπορούμε παντού χωρίς ψυχιατρείο. Επίσης στην Κρήτη λειτουργεί η τομεοποίηση. Κάθε νομός, κάθε τομέας δίδει την φροντίδα που χρειάζεται σε όποιον τη ζητήσει. Τέρμα οι παραπομπές, οι μεταγωγές, οι επιλογές των ασθενών που τροφοδοτούσε η ψυχιατρική της ανευθυνότητας. Εδώ μιλάμε για την ψυχιατρική της θεραπευτικής ευθύνης. Κάθε τομέας έχει την ευθύνη των ασθενών του χωρίς επιλογή να στείλει αλλού – πού άραγε – τον ασθενή του. Αυτά τα δυο στοιχεία διαφοροποιούν και κάνουν μοναδική την περίπτωση της Κρήτης. Γιατί το ψυχιατρείο είναι τόσο κακό ; Το ψυχιατρείο είναι το Βατερλό της ψυχιατρικής και των ψυχιάτρων. Το ψυχιατρείο δεν θεραπεύει. Διαχειρίζεται ότι είναι ενοχλητικό για την κοινωνία και κρύβει ό,τι οι άνθρωποι θέλουν να κρύψουν. Μην ακούτε τις φωνές κριτικής που δήθεν επικαλούνται επιστημονικά κριτήρια. Τι θα κάνουμε τους χρόνιους, τι θα κάνουμε τους επικίνδυνους, μας λένε χρόνια ‘’έγκριτοι’’ ακαδημαϊκοί ψυχίατροι. Η σχιζοφρένεια μπορεί να είναι χρόνια ασθένεια, όμως ο χρόνιος ασθενής είναι μια κατασκευή της ψυχιατρικής. Όπως ο διεγερτικός και ο επικίνδυνος. Επικίνδυνος γίνεται ο ασθενής όταν η ψυχιατρική τον παραμελεί και δεν φροντίζει. Το παράδειγμα των Χανίων δείχνει ότι όλα αυτά είναι στερεότυπα της ψυχιατρικής, τα οποία τα περνά και στην κοινωνία. Τι κάνουμε 6 χρόνια με τους επικίνδυνους και τους χρόνιους; Μια χαρά το νέο, ανοιχτό, κοινοτικό πλαίσιο τους ‘’διαχειρίζεται’’. Ένα σύστημα ανοιχτό ίσα-ίσα επειδή είναι πιο φιλικό και πιο προσβάσιμο στους ασθενείς θα μπορούσε να πει κανείς ότι μειώνει αυτό που μερικοί

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

«…ο καθένας μας θα πρέπει να γνωρίζει ότι το υγιές από το άρρωστο στην ψυχιατρική δεν χωρίζονται με ένα βαθύ χαντάκι αλλά από μια πολύ λεπτή γραμμή…»

Γιώργος Κοκκινάκος, ψυχίατρος, πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου ΚΟΙΣΠΕ Χανίων

ονομάζουν ‘’επικινδυνότητα’’. Είναι αντιθεραπευτικό το Άσυλο; Απολύτως. Η ψυχιατρική το δέχεται γιατί αφ’ ενός εκτελεί το διαμεσολαβητικό της κοινωνικό ρόλο, αφ’ ετέρου ‘’εισπράττει’’ απ’ αυτό, αφού αυτή η μονοδιάστατη, βιολογική αντιμετώπιση της τρέλας, ο εγκλεισμός και ο αποκλεισμός του ασθενούς, επειδή είναι ‘’αποτελεσματικοί τρόποι’’ ‘’αποδεικνύουν’’ ότι η ψυχιατρική είναι επιστήμη. Αλλά και η κοινωνία ικανοποιείται αφού όταν υπάρχει ο τόπος της τρέλας πάει να πει ότι εδώ που κα��οικούμε εμείς οι λογικοί δεν υπάρχει τρέλα!! Κοιτάξτε όταν τον άρρωστο τον περιορίζομε, τον απομονώνομε, του τονίζομε το αλλόκοτο, το απρόβλεπτο, το ανεύθυνο της κατάστασης του. Αυτό και μόνον μας αρκεί. Θεραπεία είναι να βάλεις τον άρρωστο σε ένα πλαίσιο όπου θα αναλάβει την κοινωνική και υπαρξιακή του ευθύνη. Να του πεις δηλαδή, άλλο αρρώστια και άλλο ευθύνη. Αυτό είναι θεραπεία. Αυτό λειτουργεί θεραπευτικά. Διότι είναι αλήθεια. Δεν είναι χαρακτηριστικό της αρρώστιας η ανευθυνότητα, η ανικανότητα. Αυτά είναι ψυχιατρικό και κοινωνικό στερεότυπο. Δεν είναι η αλήθεια. Και ο ΚΟΙΣΠΕ; Ωραία, τώρα ήρθαμε στο θέμα μας. O ΚΟΙΣΠΕ (Κοινωνικός συνεταιρισμός περιορισμένης ευθύνης) είναι δράση θεσμοθετημένη με νόμο πριν 4 –5 χρόνια. Ο ΚΟΙΣΠΕ είναι μετεξέλιξη και η συνέχεια των θεραπευτικών συνεταιρισμών που λειτούργησαν σε όλη την Ελλάδα από πρωτοπόρους επαγ-

γελματίες υγείας. Στα Χανιά υπήρχαν αυτοί οι συνεταιρισμοί και στην ακμή τους απασχολούσαν 30- 40 χρόνιους ασθενείς. Τα Χανιά υπήρξαν πρωτοπόρα σε αυτόν τον τομέα. Τώρα οι συνεταιρισμοί αυτοί μετεξελίχθηκαν στον ΚΟΙΣΠΕ. Αυτή τη στιγμή ο ΚΟΙΣΠΕ Χανίων διαθέτει πέντε τομείς (δομές) δραστηριοτήτων. Ένα κατάστημα δώρων μέσα στην Αγορά των Χανίων (Φυλλοτόμος Μνήμη), ένα κυλικείο στο Κέντρο Ψυχικής υγείας Χανίων στην οδό Κροκιδά 25 , μια γκαλερί έργων τέχνης στην Καλλιτσουνάκη και Δημοκρατίας , ένα πλυντήριο αυτοκινήτων στους χώρους του ΘΨΠΧ και ένα μοντέρνο πλυντήριο (μηχανοποιημένο) στους χώρους του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων. Σε όλους τους τομείς αυτούς απασχολούνται ψυχικά ασθενείς και αμείβονται για την εργασία τους . Πρόσφατα άκουσα και τον Γενικό Γραμματέα να αναφέρεται στον Τομέα της Κοινωνικής Οικονομίας και να δίνει ως παράδειγμα τους ΚΟΙΣΠΕ. Τι συμβαίνει; Η Κρατική Εξουσία καλόν θα είναι να μην κάνει αναφορές στους ΚΟΙΣΠΕ όταν στριμώχνεται με τα μέτρα του ΔΝΤ αλλά να κοιτάζει τους ΚΟΙΣΠΕ με πραγματικό ενδιαφέρον, χρηματοδοτώντας τους. Διότι το θέμα της χρηματοδότησης δεν έχει λυθεί. Υπάρχουν προβλήματα οικονομικά στους ΚΟΙΣΠΕ. Πρέπει να προβλεφθούν πόροι και από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι μόνο απ’ τα επιδοτούμενα προγράμματα ,διότι αυτά κάποτε τελειώνουν. Οι ΚΟΙΣΠΕ δεν πρέπει να λειτουργήσουν ως άλλοθι αλλά ως πλαίσιο προοπτικής και παραγωγής νοήματος για τους αρρώστους μας. Τότε έχει νόημα η αναφορά μας στον τομέα της κοινωνικής οικονομίας.

Μπορείτε με δυο λόγια να μου πείτε την φιλοσοφία του ΚΟΙΣΠΕ; είναι παραγωγική δραστηριότητα ή θεραπευτικό πρόγραμμα; Είναι και τα δυο μαζί, συγκροτώντας ένα τρίτο . Είναι ένα πλαίσιο έξω από τις ανθρωποβόρες σχέσεις της ελεύθερης αγοράς , παραμένοντας παραγωγικό και ένα πλαίσιο θεραπευτικό χωρίς την «φροντίδα» του Ασύλου. Είναι ένας χώρος όπου δίδει μόνιμη θέση εργασίας σε ασθενείς και κινείται στον αντίποδα της εργασιοθεραπείας ή της μαύρης απλήρωτης εργασίας που γίνεται μέσα στα άσυλα, ή της «προεπαγγελματικής εκπαίδευσης» κάποιων επιδοτούμενων προγραμμάτων τα οποία μετά τη λήξη τους άφηναν τους ασθενής μετέωρους … Όμως είναι και ένας χώρος – εργαστήριο νέων ιδεών και παραγωγής μιας νέας αντιιδρυματικής κουλτούρας όπου καταρρίπτονται τα στερεότυπα ότι ο ασθενής δεν είναι ικανός για εργασία , ότι πρέπει να εγκλειστεί και αποκοπεί από το κοινωνικό σώμα, ότι είναι επικίνδυνος και πάει λέγοντας. Είναι ένας χώρος που διαμορφώνει όχι μια κουλτούρα ομοιότητας αλλά μία κουλτούρα της διαφορετικότητας. Διαμορφώνει δηλαδή μια άλλη πρόταση πολιτισμού. Η εργασία είναι θεραπευτική δηλαδή Όχι. Η εργασία δεν είναι θεραπευτική. Η απλήρωτη εργασία μπορεί να είναι – και είναι – μηχανισμός παραγωγής αρρώστιας και όχι υγείας . Ποιος δεν θα αρρώσταινε αν δούλευε χωρίς να αμείβεται ; Η αμειβόμενη εργασία είναι θεραπευτική διότι και τονίζει την αυταξία του ανθρώπου του δημιουργεί ελπίδα , κίνητρο και προοπτική. Πολλές βιολογικές θεραπείες (φάρμακα) μπορεί να στοιχίζουν και 500 € μηνιαίως. Είναι ακριβά πλέον τα ψυχοφάρμακα. Όμως οι κατευθύνσεις της Ιατρικής , η έρευνα , ο προσανατολισμός της , τα θεραπευτικά εργαλεία και τα θεραπευτικά πεδία κινούνται πλέον από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και όχι από τους ρομαντικούς διοπτροφόρους ερευνητές των εργαστηριακών υπογείων. Καταλαβαίνετε… Τι λέτε αν στους πένητες , παρίες και αποκλεισμένους από την κοινωνία ψυχικά ασθενείς , δεν χορηγούσαμε τα φάρμακα των 500 € μέσω των ταμείων , αλλά τα χρήματα αυτά τα δίναμε σαν οικονομικό βοήθημα , το αποτέλεσμα δεν θα ήταν καλύτερο; Με 500 € μηνιαίως θα «ξεχνούσαν» την τρέλα τους. Όμως ζούμε στη εποχή της τεχνοεπιστήμης , των «ειδικών» της ανάπτυξης και του σημερινού τεχνικού πολιτισμού. Δυστυχώς .


ΦΥΛΛΟ

13

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Ας κλείσουμε τη συνέντευξη με μια ακόμη απορία. Έξι χρόνια έχει κλείσει το ψυχιατρείο αλλά ακόμα υπάρχουν φωνές κριτικής για το εγχείρημα. Γιατί ; Φωνές κριτικής θα υπάρχουν πάντα. Στην αρχή όλοι ήσαν ενθουσιασμένοι με το κλείσιμο του ψυχιατρείου. Όμως το αξίωμα του Πουανκαρέ λέει ότι «Αν στη θέση μιας παλιάς ιδέας βάλεις μία καινούργια χωρίς να πετάξεις την παλιά, στο τέλος θα αναγκαστείς να πετάξεις την καινούργια». Πολλών η τωρινή συμπεριφορά εξηγείται με το αξίωμα αυτό. Δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το ασυλικό μοντέλο και η ιδρυματική ψυχιατρική αναδύεται ξανά στην καθημερινή κλινική πράξη. Είτε στον ξενώνα, είτε στον ΚΟΙΣΠΕ, είτε σε οποιαδήποτε κοινοτική δράση. Διότι η Λέρος δεν είναι τόπος, αλλά τρόπος να ασκεί κανείς την ψυχιατρική. Θέλει πολλή προσπάθεια για να αλλάξει το ψυχιατρικό παράδειγμα (εννοώ το επιστημονικό υπόδειγμα της ψυχιατρικής). Όμως αυτό είναι το διακύβευμα. Αυτό είναι η πραγματική ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Όχι τα κτήρια και οι υποδομές αλλά η νοοτροπία των ανθρώπων. Κοιτάξτε, υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι, πολλοί άνθρωποι να νοσταλγούν είτε ρητά είτε υπόρρητα το ασυλικό παρελθόν. Γύρω από την διατήρηση και λειτουργία του Ασύλου εκινείτο ένα ολόκληρο πλέγμα συμφερόντων. Ιδιοτέλειες υλικές αλλά και ψυχολογικές που πολλές φορές είναι δυνατότερες των υλικών. Όποιων τα συμφέροντα επλήγησαν έχουν κάθε λόγο να νοσταλγούν το παρελθόν. Όμως δεν το λένε καθαρά, αλλά εκφέρουν ένα μασκαρεμένο όχι στη μεταρρύθμιση λέγοντας ένα αμφιλεγόμενο ναι μεν αλλά. Βρίσκουν αδυναμίες , προβλήματα κ.λ.π. Αλλοίμονο αν δεν υπήρχαν λάθη. Αλλά άλλο η διόρθωση των λαθών και άλλο λαθολογία που στοχεύει δόλια στο παρελθόν. Στον ψυχιατρικό Καιάδα. Στο σύγχρονο Αμπού-Γκράιμπ. Είναι κρίμα που υπάρχουν και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι σε αυτήν τη κατηγορία.Πέραν όλων αυτών υπάρχουν και οι αφελείς – λίγοι αλλά υπάρχουν και αυτοί που δε γνωρίζουν…. Δηλαδή τα πράγματα έχουν πολύ βελτιωθεί. Είναι καλύτερα τώρα; Η ερώτηση πρέπει να συμπληρωθεί «καλύτερα για ποιόν;» Γιατί για μερικούς μπορεί τώρα να είναι πιο «δύσκολα». Αλλά αν μιλάτε για τους ασθενείς, καλύτερα να τους ρωτήσετε οι ίδιοι ξέρουν. Πέρα από όσα επιτηδευμένα, υπερβολικά η κακόβουλα λέγονται από τους διάφορους. Πώς είναι τα πράγματα στο διαμέρισμα ρώτησα το Γιάννη (έναν για χρόνια έγκλειστο που τώρα ζει σε ένα διαμέρισμα) απάντησε «Παραμερίζω το κουρτινάκι από το τζάμι του παραθύρου και βλέπω τον κόσμο έξω!! Πραγματικό . Θαύμα. Ποτέ δεν το περίμενα ». Αυτό είναι η απάντηση. Διότι το άσυλο κακοποιεί , καταστρέφει το φυσικό δηλαδή την μεταφυσικότητα και το θαύμα του κόσμου. Μερικοί σας κατηγορούν ότι κάνετε ακτιβισμό. Τι έχετε

να πείτε; Πράγματι μερικοί «καθαροί » επιστήμονες μας κατηγορούν για ακτιβισμό. Αν όμως η ψυχιατρική ρίχνει τους ανθρώπους στο άσυλο στην απαξίωση και στην αναξιοπρέπεια δεν θέλω να είμαι τέτοιος ψυχίατρος. Αντίθετα α ν ο ακτιβισμός τους βγάζει από το τέλμα και τους επαναφέρει στην κοινωνία όπως έγινε στα Χανιά τότε ναι είμαστε ακτιβιστές. Μπορεί να ξανανοίξει το ψυχιατρείο; Είναι δύσκολο αλλά μπορεί. Γιατί η ψυχιατρική των δύο ταχυτήτων και των δύο κατηγοριών ασθενών είναι ηγεμονεύουσα στις μέρες μας. Ποιος ενδιαφέρεται για τους ψυχικά ασθενείς, για ανθρώπους δηλαδή χωρίς καμία διαπραγματευτικότητα ; Δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω μας; Η ψυχιατρική θέλει πολυτελείς, κοινοτικές, «ελαφριές» δομές για μια κατηγορία ασθενών (νευρωσικους και ήπιες ψυχώσεις) και θέλει και το Άσυλο για τους «ανίατους» , τους «τρελούς», τους «επικίνδυνους», τους «ενοχλητικούς». Αυτούς που δεν έχουν κανένα «επιστημονικό ενδιαφέρον». Αυτό δεν το τεκμηριώνει με κοινωνικούς όρους βέβαια αλλά με «επιστημονικούς». Αλλοίμονο. Όμως το παράδειγμα της Κρήτης θα τους είναι πάντα ένα εμπόδιο για τα σχέδια τους. Όσο για την κοινωνία και για τους πολίτες, ο καθένας μας θα πρέπει να γνωρίζει ότι το υγιές από το άρρωστο στην ψυχιατρική δεν χωρίζονται με ένα βαθύ χαντάκι αλλά από μια πολύ λεπτή γραμμή. Είναι εύκολο κανείς να την περάσει. Και τότε; Τότε θα θέλει όχι εγκλεισμό και τιμωρία αλλά συνοδοιπορία για να αντέξει την ψυχική οδύνη. Πώς οι πολίτες μπορούν να βοηθήσουν τον ΚΟΙΣΠΕ; Από άποψη και από συμφέρον όχι από φιλανθρωπία και ελεημοσύνη. Να επισκεφθούν τον ΚΟΙΣΠΕ και να αγοράσουν κάτι γιατί θα τους αρέσει και θα το βρουν οικονομικά συμφέρον. Και μετά θα έρθει ο έρως … Δηλαδή; Δηλαδή η τρέλα δεν είναι κάτι ξένο, εχθρικό, αλλά κάτι δικό μας, οικείο και πολλές φορές ιαματικό. Ας θέλομε τον τρελό στα κάγκελα, λέμε αυτός είναι τρελά ερωτευμένος, αυτό το φόρεμα σου πάει τρέλα, κ.λ.π. Τελειώνοντας ένα σχόλιο. Σήμερα στους καιρούς των αδιεξόδων, των οικονομικών κρίσεων και των συναισθηματικών παγετώνων, μας χρειάζονται δίκτυα, συλλογικότητες, μοίρασμα. Ο χώρος της κοινωνικής οικονομίας έχει να προσφέρει πολλές ιδέες και πολλές λύσεις. Εγώ ανήκω σε μια γενιά που πρόλαβε την ανταλλακτική οικονομία (πάρε δύο αυγά και πήγαινε να φέρεις ζάχαρη από το μπακάλη μου έλεγε η γιαγιά μου), τη βιομηχανική επανάσταση και την μεταβιομηχανική κοινωνία της πληροφορικής και της τεχνητής νοημοσύνης. Πότε ήταν καλύτερα; Προχώρησε η κοινωνία; Τεχνολογικά ασφαλώς. Συνολικά όμως η απάντηση μένει μετέωρη…

Ακούει κανείς; Η μονάδα νεογνών στα Χανιά, τα φακελάκια και η κώφωση της εξουσίας !!! ο θέμα της μονάδας νεογνών στα Χανιά είναι τόσο παλιό που η δύναμη της καθημερινότητας το έχει κάνει να χάνεται μέσα στην συχνή αναμόχλευση του. Δεν μιλάμε για μια ακόμα δυστοκία στο χώρο της υγείας, αναφερόμαστε σε ελλείψεις που αποδεδειγμένα οδηγούν σε θάνατο ή σε αναπηρίες. Τα παραπάνω έχουν αναδειχθεί πολλές φορές από τα τοπικά ΜΜΕ κάποιες δε θεωρήθηκε ότι απλά υπερέβαλαν. Τα παραπάνω, μαζί με καταγγελίες για «φακελάκια» και δοσοληψίες γιατρών-φαρμακευτικών εταιρειών, αποκτούν ιδιαίτερη άξια όταν διατυπώνονται με τον πλέον αγωνιώδη τρόπο με την μορφή ανοιχτής επιστολής ,προς την αρμόδια υπουργό, από την διευθύντρια της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Χανίων Εύα Μπαλωμενάκη. Παραθέτουμε την επιστολή της κ. Μπαλωμενάκη και ελπίζουμε – αναμένουμε αντιδράσεις τόσο από πλευράς υπουργείου υγείας αλλά και από πλευράς εισαγγελικών αρχών. «Αξιότιμη Υπουργέ, επειδή θεωρώ ότι είναι αδύνατον να εισέλθει οποιοδήποτε μη κομματικό στέλεχος στα άδυτα του Υπουργείου σας και να σας και να σας εκθέσει ειλικρινώς και εντίμως ένα μείζον πρόβλημα που υπάρχει στο Νοσοκομείο Χανίων στο οποίο και εργάζομαι συνεχώς από το 1981. Θα προσπαθήσω να σας ενημερώσω μέσω του τοπικού Τύπου, ελπίζοντας ότι κάποιος τοπικός κομματικός παράγοντας θα σας ενημερώσει και πιθανά να σας κινητοποιήσει, ώστε να στρέψετε λίγο την προσοχή σας σε αυτό! Καταφεύγω στην έμμεση επικοινωνία μαζί σας γιατί όλος ο κρατικός μηχανισμός, χρόνια τώρα κωφεύει και εθελοτυφλεί σε αυτό το ουσιαστικό πρόβλημα από το οποίο εξαρτάται κυριολεκτικά η ζωή αθώων παιδιών. Κατέχετε την υπουργική θέση σχεδόν ένα χρόνο. Στον εργασιακό μου χώρο τίποτα δεν έχει αλλάξει! Αντίθετα, παρατηρώ καθημερινά τους μαυραγορίτες της υγείας συναδέλφους μου να πλουτίζουν συνεχώς εις βάρος των ασθε-

Τ

νών, που δήθεν εθελουσίως τους καταθέτουν τις χρηματικές ταρίφες (φακελάκια), το ύψος των οποίων η μεγαλοπρέπειά τους έχει καθορίσει. Δεν έχω δει ουδεμία κρατική παρέμβαση. Δεν είδα κανένα μηχανισμό να ερευνήσει το 'πόθεν έσχες' γιατρών, που χρόνια τώρα μέσα στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας έχουν γίνει πάμπλουτοι. Δεν έχω δει ουδένα ενδιαφέρον για τις βασικές ελλείψεις σε έμψυχο και άψυχο υλικό των κλινικών. Για τη δυσλειτουργία βασικών τμημάτων. Για τις αισχρές συναλλαγές μεταξύ γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών. Για τα προγράμματα των εφημεριών και πως εκτελούνται. Αντίθετα βλέπω τους μισθούς μας και γενικά τις αποδοχές να ελαττώνονται τραγικά, να εξαφανίζεται ο 15ος και 14ος μισθός, να κινδυνεύουν οι συντάξεις μας εν ονόματι μιας κρατικής πτώχευσης για την οποία οι μόνοι που δεν είναι υπεύθυνοι είναι οι έντιμοι λειτουργοί της υγείας, οι οποίοι σε κάποια στιγμή της επαγγελματικής τους ζωής πίστεψαν ότι η υγεία είναι ένα αγαθό που δικαιούται όλος ο κόσμος. Υπουργέ, είναι ηλίου φαεινότερο ότι το ΕΣΥ οδεύει προς κατάρρευση. Το απρόσωπο ΔΝΤ θα δώσει σύντομα την εντολή. Σαφώς και είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης και ελάχιστα μπορώ να επηρεάσω τα τεκταινόμενα. Αναφέρω απλά τα ίδια προβλήματα που καθημερινά εκατοντάδες έντιμοι συνάδελφοί μου βιώνουν τραγικά. Το οξύ πρόβλημα στο Νοσοκομείο που εργάζομαι και για το οποίο σας απευθύνω την ανοιχτή επιστολή είναι η λειτουργία της εντατικής Μονάδας Νεογνών! Είμαι παιδίατρος και γνωρίζω καλά τα προβλήματα του παιδιατρικού τομέα. Από το 1988 έχουν γίνει τεράστιες και συνεχείς προσπάθειες λειτουργίας του Νεογνολογικού Τμήματος και τελικά το έτος 2008 τέθηκε σε λειτουργία μετά από προσωπική συνέχεια στην 14η σελίδα


14

ΦΥΛΛΟ

«ΤΕΧΝΗ & ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΗ» «Ελαιουργείον – Εργοστάσιο Τέχνης» ΔΡΟΜΟΝΕΡΟ 8.8.2010 – 3.10.2010 Εκπαιδευτικά Προγράμματα 4.10.2010 – 12.11.2010 «Τέχνη & Τεχνολογία - Άνθρωπος και Μηχανή» είναι η έκθεση που οργανώνεται στο «Ελαιουργείον- Εργοστάσιο Τέχνης» του Δρομονέρου από 8 Αυγούστου έως 3 Οκτώβρη 2010. Πρόκειται για ένα θέμα ευρύ και σύγχρονο, το οποίο έχει απασχολήσει πολλούς Καλλιτέχνες και Επιστήμονες, στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών και όχι μόνο. Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα περισσοτέρων των εκατό Δημιουργών-Καλλιτεχνών, μερικοί από τους οποίους είναι διεθνούς εμβέλειας, που με διαφορετικό τρόπο διερευνούν την αμφίδρομη σχέση Τέχνης και Τεχνολογίας. Η έρευνα έχει αποδείξει ότι από τα μέσα του 20ου αιώνα, κυρίως από το 1960 και μετά, η Τέχνη επεκτείνεται σε νέα πεδία, στρέφεται προς την επικοινωνία που εκείνη την εποχή γιγαντώνεται, χρησιμοποιώντας μέσα και υλικά περισσότερο οικεία στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Η Φωτογραφία, ο Κινηματογράφος, η Τηλεόραση, το Video κι αργότερα το Διαδύκτιο εντάσσονται σε διαφορετικούς τομείς Τέχνης, ενώ προς το τέλος του ίδιου αιώνα η σχέση Τέχνης και Τεχνολογίας όχι μόνο αυξάνει αλλά και συνεχώς ανατρέπεται. Καθώς η Τεχνολογία κάνει καθημερινά εντυπωσιακά άλματα, η Τέχνη σχεδόν με προθυμία τα οικειοποιείται για να τα εντάξει στην πραγμάτωση μιας μορφής σύγχρονου έργου τέχνης, το οποίο μπορεί να εκτιμάται και να θαυμάζεται, δεν αντιμετωπίζεται όμως με τους τρέχοντες εμπορικούς όρους στην αγορά της Τέχνης. Στόχος της έκθεσης «Τέχνη & Τεχνολογία - Άνθρωπος και Μηχανή» είναι να διερευνηθεί η διαδραστική σχέση της Τέχνης με την Τεχνολογία και την Μηχανή σε όλο το εύρος των εκφάνσεων της συνύπαρξής τους, με όλες τις εμφανείς ή υποβόσκουσες αλληλεπιδράσεις τους, σε όλο το μήκος του χρόνου της συμπόρευσής τους. Με κέντρο βάρους τον Άνθρωπο, τον ουσιαστικό δημιουργό και τελικό αποδέκτη των προϊόντων τόσο της Τεχνολογίας όσο και της Τέχνης, πρόθεση της έκθεσης είναι να αναζητηθεί ο ρόλος της Μηχανής και της εκάστοτε παραγωγής της, ως πεδίο αναφοράς ή σαν πρωτογενές και δομικό μέσο έκφρασης των αρχών, των στόχων και των μηνυμάτων της Τέχνης και παράλληλα να δειχτεί η δράση της Τέχνης ως παράγοντας διαμόρφωσης των δομών, της φόρμας και της εικόνας της Μηχανής. Στην έκθεση συμμετέχουν περισσότεροι από 100 Διεθνείς, Εικαστικοί Καλλιτέχνες τόσο από την Κρήτη και την Ελλάδα όσο και από την Ευρώπη και την Αμερική και παρουσιάζουν έργα Ζωγραφικής, Γλυπτικής, Χαρακτικής, Κεραμικής, Φωτογραφίας, Video και Εγκαταστάσεων. Απώτερος στόχος της διοργάνωσης είναι οι Προσκεκλημένοι Καλλιτέχνες πού θα τιμήσουν με το Έργο και την Παρουσία τους τις δράσεις πολιτισμού στο «Ελαιουργείον – Εργοστάσιο Τέχνης» να έρθουν τόσο σε επαφή με τους γηγενείς Ανθρώπους και τον Τόπο τους στην ενδοχώρα της Κρήτης, όσο και οι ίδιοι μεταξύ τους να αναπτύξουν γέφυρες επικοινωνίας, συνεργασίας και αλληλοκατανόησης του έργου και των δράσεων της καλλιτεχνικής τους αναζήτησης. Επιμελητές της έκθεσης είναι ο Ιωάννης Αρχοντάκης, η Πέγκυ Κουνενάκη και η Σοφία Μαυρουδή, ενώ για την πραγμάτωσή της συνεργάστηκαν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων και οι Δήμοι Κολυμβαρίου, Βουκολιών, Καντάνου, Νέας Κυδωνίας και Πλατανιά. Η περίοδος λειτουργίας της έκθεσης για το κοινό θα είναι από 8 Αυγούστου 2010 ως 3 Οκτώβρη 2010 από Τετάρτη έως και Κυριακή (Δευτέρα και Τρίτη κλειστά) από 2.00 το μεσημέρι ως 9.00 το βράδυ με Ελεύθερη Είσοδο. Aπό 4 Οκτώβρη 2010 ως 12 Νοέμβρη 2010 στο πλαίσιο εκπαιδευτικών προγραμμάτων στο «Ελαιουργείον – Εργοστάσιο Τέχνης» θα οργανωθούν ξεναγήσεις, συζητήσεις, εργαστήρια και δραστηριότητες για παιδιά πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (πληρ. 693 73 83 500) . Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν διαλέξεις, εργαστήρια τέχνης, μουσικές βραδιές, κινηματογραφικές προβολές, παραστάσεις χορού και θεάτρου, performances, happenings και parties.

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Τα Ίμια και οι ΔΕΚΟ ε φιλοκυβερνητική(πιο φιλο- δε γίνεται) αθηναϊκή εφημερίδα στις 25 Ιουλίου δημοσιεύεται η εθνοσωτήρια παρέμβαση της Υπουργού Παιδείας για την παραποίηση της ιστορικής αλήθειας στο βιβλίο της Γ’ Γυμνασίου. Στη σελ. 163 του σχολικού βιβλίου καταγράφεται ότι η βραχονησίδα Ίμια στην ελληνοτουρκική κρίση του 1996 αποτέλεσε μήλο της έριδος μεταξύ Ελλάδας Γράφει η και Τουρκίας και η ΥπουρΜαρία γός σπεύδει ταχέως (εντυΚρέτση πωσιακά ομολογουμένως τα αντανακλαστικά της εθνοπρέπειάς της) να ετοιμάσει εγκύκλιο για τον Σεπτέμβρη με διόρθωση του επίμαχου χωρίου προς γνώση και συμμόρφωση των εκπαιδευτικών. Ο τίτλος δε του δημοσιεύματος ήταν ο εξής: «Δίδασκαν από το 2007 ότι τα Ίμια είναι στις γκρίζες ζώνες». Το δημοσίευμα το θεώρησα αναιδώς προκλητικό για αρκετούς λόγους. Πρώτον, γιατί η επιλογή του ρήματος «δίδασκαν» παρουσιάζει ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα ανιστόρητη (τι διδάσκουν αυτοί οι χαμένοι εκπαιδευτι��οί τα παιδιά μας), αφού δεν γνωρίζει ότι τα Ίμια είναι αδιαφιλονίκητα ελληνική περιοχή και χρειάζεται η εγκύκλιος για την αποκατάσταση της ιστορικής ακρίβειας. Κανένας όμως εκπαιδευτικός δεν δίδαξε κάτι τέτοιο, διότι δεν είναι τόσο εθνοκτόνως ανιστόρητος και γιατί η διδακτέα και εξεταστέα ύλη της Ιστορίας της Γ’ Γυμνασίου καλύπτει μέχρι και τη σελ. 110 (με μια σχετική απόκλιση συν πλην κάποιες σελίδες). Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι, αν τα χρονικά περιθώρια του το επέτρεπαν και έφτανε στο επίμαχο κομμάτι, οι τηλεφωνικές γραμμές του Υπουργείου Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου θα έπαιρναν φωτιά. Δεύτερον, γιατί βρίσκω την παρέμβαση της Υπουργού προς αποκατάσταση των γνώσεων των Ελλήνων μαθητών και μαθητριών-και εκπαιδευτικών- περί εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων υποκριτικά εθνιστική, αφού η ίδια αποδέχτηκε να καθαιρεθεί από το ονοματικό σύνολο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας το προσδιοριστικό Εθνική. Γιατί άραγε;;; (Για το σύνδρομο Δραγώνα δε θα μιλήσω, το σύνδρομο Ρεπούση 2 μας ανησύχησε και μας κινητοποίησε!!!).Τρίτον, γιατί την ίδια χρονική περίοδο-ακόμη και μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το σημείωμα-τα ερευνητικά τουρ-

Σ

κικά σκάφη «Τσεσμέ» και «Πίρι Ρέις» αλωνίζουν το Αιγαίο εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αμφισβητώντας τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας, προσπαθώντας να παγιώσουν ένα καθεστώς συγκυριαρχίας στο Αιγαίο και δημιουργώντας το τετελεσμένο της συνεκμετάλλευσης του ελληνικού υποθαλάσσιου πλούτου (πετρέλαιο και φυσικό αέριο). Επιπλέον, γιατί ο Πρωθυπουργός εκσυγχρονίζει τη λειτουργία της κυβέρνησης λαμβάνοντας υπόψη τις συστάσεις της Επιτροπής των Ξένων Εμπειρογνωμόνων. Ακόμη, γιατί βγαίνουν στο σφυρί-εξυγιαίνονται, αναδιαρθώνονται και ιδιωτικοποιούνται το λέμεΔΕΚΟ,ΟΣΕ,ΔΕΗ, λιμάνια, αεροδρόμια, Ξενία, Ολυμπιακά ακίνητα και ό,τι άλλο δημόσιο, κρατικό (εθνική περιουσία με λίγα λόγια) είχε την ατυχία να βρίσκεται εντός της εθνικής επικράτειας. ( Θα περιμένουμε να δούμε αν τα κέρδη αποτελεσματικότητας μακροπρόθεσμα θα είναι υπέρ του δημόσιου συμφέροντος, υπέρ του φορολογούμενου πολίτη, υπέρ του πολίτη-καταναλωτή). Συνεχίζω. Τρόικα, μνημόνια, παντού ξένοι ελεγκτές, ξένοι διαχειριστές, ξένοι διαπραγματευτές και ξένοι συμβουλάτορες. Και αναρωτιόμαστε εμείς οι Έλληνες. Είμαστε ένα κράτος με εθνική ακεραιότητα ή ένα κράτος ημιαυτόνομο; Ή μήπως υποτελές και προτεκτοράτο επείσακτων θεσμικών και εξωθεσμικών λόμπι; Έχουμε εθνική κυβέρνηση; Έχουμε εθνικό κοινοβούλιο; Έχουμε εθνική φωνή μέσω των αιρετών αντιπροσώπων μας; Έχουμε δικαίωμα να αυτοπροσδιοριζόμαστε ως έθνος, ακόμη κι όταν τα θαλασσώνουμε; Τα Ίμια είναι ελληνικά. Όλα τα υπόλοιπα όμως έχουν τη σφραγίδα της εθνικής κυριότητας; Οι παραπάνω προβληματισμοί και ενστάσεις δεν είναι εύκολο να εγερθούν μέσα σε μια σχολική τάξη, γιατί ο εκπαιδευτικός θα κατηγορηθεί για αντικυβερνητική προπαγάνδα, θα κατηγορηθεί ως υποκινητής αντιδράσεων ή καταλήψεων. Ναι, ξέχασα. Όταν κυβερνά η Ν.Δ., οι εξεγέρσεις είναι αυθόρμητες. Όταν κυβερνά το ΠΑΣΟΚ, όλα είναι υποκινούμενα. Οι ειδήμονες των μέσων μάς ταϊζουν χρόνια τώρα μια πρώτης τάξεως πολιτικοϊδεολογική φορβή. Ας την τρώμε κι ας «κοιμόμαστε» ήσυχοι, για να ζουν αυτοί καλύτερα, εμείς χειρότερα και τα παιδιά μας τρισχειρότερα ως ραγιάδες του 21ου αιώνα μέσα σε αδιαφιλονίκητα εθνικά σύνορα.

συνέχεια από την 13η σελίδα παρέμβαση, ηρωική, θα έλεγα, του τότε υφυπουργού Υγείας κ. Παπαγεωργίου. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που το επίσημο κράτος έσκυψε πάνω στο πρόβλημα. Διορίστηκαν τρεις νεογνολόγοι, αριθμός ελάχιστος για τη λειτουργία ενός τόσο σοβαρού τμήματος. Επί δύο χρόνια, οι γιατροί έχουν, κυριολεκτικά, υπερβεί τους εαυτούς τους. Οι λέξεις, άδεια, μητρότητα, κ.λπ. είναι άγνωστες, όπως επίσης άγνωστο είναι και το κρατικό ενδιαφέρον για άμεσες προσλήψεις. Η διευθύντρια της Μονάδας κα Αμπαζίδου επανειλημμένα υποβάλλει παραιτήσεις και τις ανακαλεί γνωρίζοντας ότι αν φύγει η Μονάδα θα κλείσει. Όγκοι εγγράφων έχουν σταλεί στο Υπουργείο, στη Διοίκηση του Νοσοκομείου, στην Ιατρική Υπηρεσία, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Για όλους τους μανδαρίνους της υγείας η Μονάδα Νεογνών είναι 'Μονάδα φάντασμα'! Όμως τα νεογέννητα στη Δυτική Κρήτη δεν είναι φαντάσματα. Είναι η ίδια η ζωή, που όλοι εσείς απαξιώνετε. Είναι στη διάθεσή σας όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν την εγκληματική αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού μέχρι και σήμερα. Δεν ζητώ από εσάς προσωπικά να επιληφθείτε του θέματος. Ζητώ όμως να αναθέσετε το θέμα σε έναν από τους χιλιάδες υπαλλήλους του Υπουργείου σας, ώστε να υπάρχει απευθείας επικοινωνία με την κρατική εξουσία και να παρακαμφθούν οι αποστεωμένοι γραφειοκράτες που αδυνατούν να λύσουν το πρόβλημα. Βρείτε δύο νεογνολόγους. Αποσπάστε τους από τα μεγάλα Τμήματα της Αθήνας για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι να γίνουν οι κρίσεις των γιατρών που έχουν κάνει αιτήσεις για τη Μονάδα των Χανίων. Επιταχύνετε τις κρίσεις, ώστε να λυθεί οριστικά το θέμα. Θα μπορούσα ώρες να σας αναλύω πόσες ζωές παιδιών έχουν χαθεί αυτά τα χρόνια. Παιδιά που σήμερα θα ήταν Έλληνες πολίτες 16, 17, 18 χρονών. Θα μπορούσα να σας στείλω τα στοιχεία της ΕΛΕΠΑΠ Χανίων, να δείτε τον τεράστιο αριθμό παιδιών με ειδικές ανάγκες που είναι προϊόντα της κακοποίησής τους περιγεννητικά, λόγω της μεγάλης απόστασης που χωρίζει το Νοσοκομείο και τα μαιευτήρια των Χανίων από τις δύο εντατικές Μονάδες του Ηρακλείου. Νομίζω ότι αν ενδιαφερθείτε θα βρείτε τα στοιχεία και τότε, πιστέψτε με, δεν θα νιώσετε περήφανη. Ελπίζω να λάβετε την επιστολή μου και να ορίσετε έναν υπεύθυνο του Υπουργείου σας, ώστε ταχύτατα και παρακάμπτοντας την απίστευτη γραφειοκρατία να λυθεί το θέμα της λειτουργίας της Μονάδας».


ΦΥΛΛΟ

Θεός! ο μεγαλύτερο εξιλαστήριο θύμα όλων των εποχών ανά την υφήλιο. Ότι και να συμβεί «Αυτός» φταίει. Επίσης και το πιο σκληρά εργαζόμενο ον ή μη ον, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς! Οι πιστοί άνθρωποι μεταφέρουν όλες τις αδυναμίες τους, όλα τα λάθη τους και όλη την ανικανότητά τους στον δημιουργό τους. Ακόμη και όταν οι πράξεις τους χαρακτηρίζονται «αμαρτωλές» από την θρησκεία στην οποία ανήκουν. Και όσο πιο «πιστοί» είναι, τόσο πιο πολύ Τον επιβαρύνουν. Το πιο αστείο δε, είναι πως αν αρχίσεις μια συζήτηση μαζί τους για το τι ακριβώς είναι ο Θεός, δεν ξέρουν να σου απαντήσουν. «Πανάγαθος» θα σου πουν. Αλλά αν Γράφει η τους ρωτήσεις ποιος φταίει για τις αρΣοφία ρώστιες που αποδεκατίζουν μικρά Τσουρλάκη παιδιά και νέους ανθρώπους, θα σου κατονομάσουν Εκείνον. «Και πως γίνεται να είναι πανάγαθος και να μακελεύει;» θα ρωτήσεις. Εκεί θα αρχίζουν να σε κοιτάνε σαν χρυσόψαρα. «Παντοδύναμος» θα σου πουν άλλοι. «Και γιατί δεν βάζει ένα τέλος στον παραλογισμό των πολέμων;» θα ξαναρωτήσεις. Βουβή απορία. Ώρες και στιγμές αναρωτιέμαι τι θα έκανα, τι θα σκεπτόμουν αν ήμουν Εκείνος! Αν για παράδειγμα χώριζα τους ανθρώπους σε «πιστούς» άσχετα με τη θρησκεία τους, και σε άθρησκους ή άθεους και τους παρατηρούσα από εκεί ψηλά. Αν έβλεπα τους πιστούς να υψώνουν λάβαρα εξ ονόματός μου και να αποδεκατίζουν τους συνανθρώπους τους. Όπως οι πρώτοι Χριστιανοί κατά την αυγή του Χριστιανισμού, οι σταυροφόροι στο μεσαίωνα, οι πολεμιστές του Ισλάμ στην Ανατολή και οι Ζιονιστές στις μέρες μας. Τόσο αίμα, τόσοι θάνατοι, τόση καταστροφή στο όνομά μου!! Και να ξέρω καλά πως όλα αυτά στην ουσία γίνονται για τον πλούτο, για την εξουσία. Με ποιους θα θύμωνα περισσότερο άραγε; Με τους «άρχοντες» της θρησκευτικής εξουσίας που ντύνουν τις ανομίες τους με το όνομά μου ή τους ανόητους που τους πιστεύουν και γίνονται οι φονικές μηχανές; Αν έβλεπα κάθε ανθρωπάκι, να εστιάζει στη μικροσκοπική ζωούλα του λες και είναι το κέντρο του σύμπαντος και να με ζαλίζει καθημερινά με μικρότητες, θεωρώντας την ίδια στιγμή ότι με ευχαριστεί καθώς μου στέλνει τις προσευχές του. Μόνο που κάθε μια που αυτές, έχει και ένα υστερόγραφο. «Αχ να μου κά-

Τ

15

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

τσει αυτή η γκόμενα», «Κάνε να κερδίζω το λόττο», «Βοήθησέ με να μην καταλάβει η γυναίκα / ο άνδρας μου ότι την/τον κερατώνω», «Ας πάρω εγώ την προαγωγή και όχι ο συνάδελφός μου» κτλ. Το γεγονός ότι ΟΛΕΣ αυτές οι προσ-ευχές αποσκοπούν σε χάρες οι οποίες καταπατούν τους «νόμους» του Θεού…. είναι άλλη υπόθεση. Αν γινόμουν ο βασικός ένοχος σε όλες τις αδυναμίες των «πιστών» μου, σε καθημερινή βάση. Πέθανε κάποιος στο χειρουργικό τραπέζι επειδή ο γιατρός την προηγούμενη είχε «ξεσκάσει» λίγο παραπάνω; Ε, ήταν θέλημα Θεού. Βγαίνει από κλινική κοριτσάκι δεκαεπτά χρονών μετά την τέταρτη έκτρωση; Γραφτό ήταν! Ζεις μια ζωή μίζερη γιατί απλά δεν έχεις το σθένος να πολεμήσεις για κάτι παραπάνω; Έτσι το’θελε ο Θεός! Και από την άλλη, οι «άπιστοι». Που κατ’ αρχάς δεν θα με έπρηζαν κάθε τρεις και λίγο. Και αν ποτέ απευθύνονταν σε μένα, τα λόγια τους θα ήταν ντόμπρα και σταράτα. Συνήθως ένα «Ξέρω ότι δεν είχαμε και πολλές επαφές, αλλά να, βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση και σκέφτηκα πως ίσως και να υπάρχεις. Αν αυτό αληθεύει, θα ήθελα να με βοηθήσεις.» Απλά πράγματα. Όχι σαν εμπορικό αλισβερίσι του τύπου «προσεύχομαι και σε πιστεύω, άρα πλήρωνε!» Έπειτα, αυτοί, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Έχουν την ανδρεία και το σθένος να το κάνουν. Και επειδή το κάνουν, μεταν��ώνουν, μαθαίνουν και δεν επαναλαμβάνουν τα λάθη τους. Το πνεύμα τους είναι «καθαρό» αφού καμία θρησκεία δεν το έχει γεμίσει με ανοησίες και προκαταλήψεις. Μαθαίνουν, μελετούν για τα πάντα, γιατί δεν υπάρχει καμία ταμπελίτσα που να καθιστά τίποτε απαγορευμένο ή κακό. Και έτσι δεν γίνονται μαριονέτες, εξαγριωμένος όχλος στο κάλεσμα των θρησκευτικών ηγετών. Αν ποτέ πάρουν μέρος σε οτιδήποτε θα είναι ξεκάθαρα και τα κίνητρα και ο σκοπός τους! Δεν θα ζήταγαν τίποτε από εμένα! Θα πάλευαν να κατακτήσουν ότι ονειρεύονται. Και αν αποτύγχαναν, δεν θα με κατηγορούσαν για αυτό. Θα αναλάμβαναν το βάρος της ευθύνης τους. Ακόμη και όταν τους πλησίαζε ο θάνατος, δεν θα περίμεναν τίποτε από εμένα. Καμία αξίωση! Καμία απαίτηση για παραδείσους και αγγελικές φιγούρες. «Κατά που μου πρέπει» θα ψιθύριζαν και θα αναλογίζονταν όσα πρόλαβαν να ζήσουν και αν έκαναν το καλύτερο δυνατόν σύμφωνα με την ηθική τους. Αν εγώ ήμουν «Εκείνος», είμαι σίγουρη ότι θα λάτρευα τους άπιστούς μου! Και στην μετά θάνατον ζωή τους, θα τους έφερνα κοντά μου και θα έπαιζα μαζί τους τάβλι για να περνάει η ώρα, να αποξεχνιέμαι και να μην βλέπω τους «άλλους», τους «πιστούς» μου!

«Σε ένα φανταστικό Σκακιστικό κόσμο…»

«Εκλογική αναμέτρηση…» ο Σεπτέμβρη του 1997 ο Κιρσάν Ιλουμζίνοφ, πρόεδρος για πολλά χρόνια της Παγκόσμιας Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIDE), υποστηρίζει ότι βρέθηκε αντιμέτωπος με εξωγήινους οι οποίοι τον απήγαγαν από το διαμέρισμά του στη Μόσχα. Αυτό το Σεπτέμβρη θα βρεθεί αντιμέτωπος για την προεδρία της Παγκόσμιας Σκακιστικής Ομοσπονδίας με έναν άνθρωπο που όμως έπαιζε «διαστημικό» σκάκι, τον πρών παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποφ. Ο Κάρποφ, το όνομα του οποίου έρχεται στο μυαλό όλων μας ακούγοντας για το σκάκι, έχει αφιερώσει τη ζωή του στο άθλημα και έχει την υποστήριξη τόσο της συντριπτικής πλειοψηφίας των σκακιστών –ακόμα και του «αιώνιου» αντιπάλου του Γκάρι Κασπάροβ-, όσο και όλων των ανεπτυγμένων σκακιστικά χωρών όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία. Μία από τις βασικότερες εξαγγελίες του Κάρποφ είναι ότι θα μεταφέρει την έδρα της FIDE από την Αθήνα στη Μόσχα. Αντιθέτως, ο δισεκατομμυριούχος Ιλουμζίνοφ θεωρεί τον εαυτό του μάνατζερ και πολιτικό. Πραγματικά αξίζει να δει κανείς την εκπομπή του Σ. Δανέζη «Εμπόλεμη Ζώνη» που είναι αφιερωμένη στη ζωή του Ιλουμζίνοφ με τίτλο «ο Παίκτης», για να καταλάβει τι παρασκήνιο μπορεί να υπάρχει πίσω από 64 τετράγωνα, και να αναρωτηθεί αν ο πρόεδρος της FIDE έχει «σώας τας φρένας». Το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης είναι λίγο πολύ γνωστό, καθώς οι ομοσπονδίες που υποστηρίζουν τον ρομαντικό Κάρποφ αν και ισχυρές (μεγάλος αριθμός σκακιστών και διοργάνωση πολλών τουρνουά), είναι πολύ λιγότερες από το status quo που έχει δημιουργήσει ο τωρινός πρόεδρος με τις μικρότερες ομοσπονδίες. Έτσι Η FIDE δύσκολα θα φύγει από την Ελλάδα, οι κορυφαίοι σκακιστές του κόσμου θα συνεχίσουν να απέχουν από τις εκδηλώσεις διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες διεξαγωγής των τουρνουά, και οι επαγγελματίες μάνατζερ της FIDE θα εξακολουθούν να βρίσκονται σε άλλο «πλανήτη». http://www.megatv.com/warzone/pages.asp?catid=15551&subid=2&pubid=2549759

Τ


16 Με τη φωνή των γονιών

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

TPOXIOΔEIKTIKA ΠYPA

Facebook.

ίναι ακόμη Αύγουστος ενώ το μολύβι νωχελικά αργά, προσπαθεί να γεμίσει αυτές τις γραμμές μη θέλοντας να χρονομετρήσει αντίστροφα σε πείσμα στην επικείμενη αγωνία που έρχεται κάθε Σεπτέμβρη, με το άνοιγμα των σχολικών μονάδων Ειδικής αγωγής, αλλά και των τμημάτων ένταξης στα σχολεία Γενικής Εκπαίδευσης (γιατί έτσι είναι η πραγματική ονομασία τους και όχι «κανονικά σχολεία») λες και απευθύνονται σε μαθητές Α και Β διαλογής. Για τους περισσότερους από εμάς γονείς παιδιών με νοητικές αναπηρίες, η έναρξη κάθε σχολικής χρονιάς μοιάζει με ένα αγώνα δρόμου που ενώ φαινομενικά τερματίζει στην πραγματικότητα παραμένει ατελείωτος. Ενόψει βέβαια της λυσσαλέας οικονομικής κρίσης που εκτός από την περικοπή πιστώσεων πάει να περικόψει και τις ελπίδες μας που ευτυχώς ακόμη αναπνέουν! Κι ενώ ο νόμος της Ειδικής αγωγής ευτυχώς καθιστά υποχρεωτική την εκπαίδευση των παιδιών με νοητικές αναπηρίες, παρόλα αυτά υπάρχουν παιδιά που θα παραμείνουν εκτός πλαισίου έγκλειστα στα σπίτια τους και περιθωριοποιημένα, ημιστελεχωμένες Γράφει η μονάδες ειδικής αγωγής που για να λειΡούλα τουργήσουν όπως πρέπει θα περάσει ο Καλαϊτζάκη* μισός χρόνος άσκοπα και εγκληματικά σε βάρος της βελτίωσης της ψυχοκινητικής τους κατάστασης. Από την άλλη πλευρά τα τμήματα ένταξης που νομοθετήθηκαν για να φέρουν την διαφορετικότητα κοντά στην κοινωνία του σχολείου πολλές φορές τελούν ως καθεστώς «υπό διωγμό» κι αυτό το ζουν σε όλη τους την έκταση γονείς που δεν γνωρίζουν τα νομοθετημένα δικαιώματά τους με αποτέλεσμα να γίνονται «καρπαζοεισπράκτορες» των διαφόρων συλλόγων γονέων και κηδεμόνων που λειτουργούν ρατσιστικά καθώς και των διευθυντών που εξοστρακίζουν τα παιδιά από την ίδια την συνεκπαίδευση, παρεμποδίζοντας έτσι το ρόλο της ένταξης, καθώς και το έργο των ίδιων των εκπαιδευτικών υποβιβάζοντας τους ως λειτουργούς αλλά και ως προσωπικότητες. Κι αυτή η στυγνή αλήθεια είναι που κάνει το μολύβι μου να ζωντανεύει αψηφώντας έτσι την νωθρότητα της Αυγουστιάτικης ζέστης.... Γιατί την προσφυγιά των τμημάτων ένταξης την έζησα κι εγώ στην ποιό τρυφερή ηλικία του παιδιού μου, από κάποια κυρία Χαρά διευθύντρια νηπιαγωγείου που κάθε άλλο από χαρές έδινε... κι εμένα παρά τα χρόνια που πέρασαν από τότε, η θύμηση της μόνο πίκρα μου φέρνει. Κι είναι κάποιες στιγμές αγαπητέ μου αναγνώστη που όσο κι αν θες να συγχωρήσεις και μόνο η λέξη συγνώμη θυμίζει κάτι από ντροπή. Καλή σχολική αρχή και καλό αγώνα!

Ε

Πέρα στους πέρα κάμπους που είναι οι ελιές. Google CEO, Eric Schmidt., “I don’t believe society understands what happens when everything is available, knowable and recorded by everyone all the time,’ he told the Wall Street Journal. “I mean we really have to think about these things as a society.” Αβάντι μαέστρο. Τι έπαθες χοντρέ; Δεν βγάζεις νόημα; Έχουμε να πούμε πολλά. Εσύ δεν είσαι που έλεγες ότι είμαστε οι σκέψεις μας; Δεν μ’ ενδιαφέρει το μέλλον. Ο ιππόκαμπος είναι μια περιοχή του εγκεφάλου που έχει σημαντικό ρόλο στη μάθηση και στη μνήμη. Ορίστε κι η απόδειξη, τι περιμένεις και δεν τηλεφωνείς; Θα είναι γύρω στις 100 ρίζες κατσίκια και περίπου 200 κεφάλια ελιές. Λεφτά ήθελε και δεν την ενδιέφερε ο νόμος, μόνο λεφτά! Εξ ου κι η μανία της να ψάχνει για τίποτα χαμένες ταυτότητες στο δρόμο. Πέντε χρόνια τραβιόταν ο αδερφός μου ν’ αποδείξει την αθωότητά του. Το καλύτερο κουρκούτι θέλει ίση ποσότητα αλευριού και νερού.  Ο ρυθμός; Γρήγορος, Allegro, Vivace, Presto. Καλύτερα στο μπλέντερ όμως να μην κουράζεσαι. Ούτε κι εγώ φανταζόμουν ότι θα εξελίσσονταν έτσι τα πράγματα. Είσαστε μεγάλες κουφάλες χοντρέ όμως. Face book, twitter, flirck, badoo. Άπαιχτο σχέδιο χοντρέ! Και πόσα άλλα έπονται ε; φακελωμένοι οικειοθελώς. Χρόνια πολλά, και του χρόνου! Δηλαδή ο χρόνος είναι συνάρτηση της ευχής. Ο πλέον συνηθισμένος τρόπος είναι να λέμε την Ευχή είτε προφορικά είτε ψιθυριστά είτε από μέσα μας με τον ενδιάθετο λόγο, παντού και πάντοτε. Αυτό ακριβώς είπα κι εγώ! Παντού και πάντοτε να μας βλέπετε. Και να μας ακούτε. Τι κάνουμε, πότε το κάνουμε, και πως το κάνουμε. Κι όλα δημοσίως. Φορτηγά δημοσίας χρήσης. Και για να σου πω, υπάρχει έντυπο απόδοσης του φόρου φορτηγού δημοσίας χρήσης; Αν δεν υπάρχει να το φτιάξετε! Να φύγουν οι μουσικές επικεφαλίδες. Η πειστικότητα είναι απαραίτητη προκειμένου να λειτουργήσει το φαντασιακό του αναγνώστη. Ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό χοντρέ. Το έχουν πει άλλωστε ξεκάθαρα άλλοι στο παρελθόν. Ο συγγραφέας οφείλει να παραμορφώνει την πραγματικότητα. Άμα έχουμε λέει ένα σφαιρικό σώμα, το οποίο βρίσκεται κάτω από την επίδραση ενός πεδίου δυνάμεων θα παραμορφωθεί. Και παραμορφώνεται. Η σφαίρα, στην προκειμένη περίπτωση, είτε θα αλλάξει τον όγκο της διατηρώντας τη συμμετρία της, είτε θα μετατραπεί σ' ένα τριαξονικό ελλειψοειδές με διαφορετικό μήκος αξόνων. Τι άλλο θέλεις επιτέλους ρε;

Φορτηγάκια είμαστε και με την επίσημη γνωμάτευση της επιστήμης! Ποτέ δεν τον είχα ρωτήσει το Στέλιο γιατί έφτιαχνε αποβραδίς καφέ και τον έβαζε στο ψυγείο. Το δάχτυλο κι όχι το φεγγάρι. Και περνιούνται για ξύπνιοι ρε χοντρέ! Σας παραδέχομαι όμως. Το πλέον ενδιαφέρον, λένε, είναι ότι η χρήση των καμερών παρακολούθησης θα γίνεται εφεξής χωρίς εισαγγελική άδεια και το υλικό που θα μαγνητοσκοπείται θα αποθηκεύεται για ορισμένες ημέρες ώστε να εξετάζεται και στη συνέχεια, αν δεν προκύπτουν επιβαρυντικά στοιχεία για πρόσωπα, θα καταστρέφεται. Χα! Χα! Χα! Κι εν τω μεταξύ, λένε, πληθαίνουν οι φωνές διαμαρτυρίας στα πλοκάμια που απλώνει ο «Μεγάλος Αδελφός», ο οποίος παρακολουθεί κάθε δραστηριότητα της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής, ενώ οι δραστηριότητές του φτάνουν μέχρι και τους εργασιακούς χώρους. Χοντρέ υποκλίνομαι. Δεν χρειάζονται αναλύσεις κι επεξηγήσεις. Η λογοτεχνία θέτει ερωτήματα, δεν δίνει απαντήσεις. Οπότε καταλαβαίνεις τώρα γιατί ο Στέλιος έφτιαχνε καφέ αποβραδίς. Δεκαετία 1980. Διακοπές στις Κυκλάδες με περικοκλάδες προστασίας της απουσίας την έλλειψη πάσης φύσεως αποδείξεως της παρουσίας μας. Τότε που για να πάρεις ένα τηλέφωνο έπρεπε να περιμένεις με τις ώρες στα κατά τόπους γραφεία του ΟΤΕ. Καλά δεν έχεις μάνα παιδί μου; Δεν έχεις πατέρα; Έχω, αλλά είμαι δ��ακοπές από όλους σας... Η θάλασσα ήτανε ακόμα μπλου κι ο ουρανός αν αιθρία γεμάτος αστέρια. Τα καράβια έκαναν πολλές ώρες να φτάσουν οπουδήποτε αλλά σπανίως χαλούσαν. Υπήρχε η λεγόμενη θέση κατάστρωμα όπου με στρώμα την υπομονή και την διάθεση ταξίδευες πολυτελώς ατημέλητος. Η καλύτερη θέση ήταν πλάι στο φουγάρο. Τσιμινιέρα να νανουρίζει προσδοκίες και να κοιμίζει ανησυχίες. Έρωτες αλάδωτοι από αντηλιακά και botox fake στύσεων. Τότε. Ώρα να φεύγω. Πατάω delete χοντρέ και τους στέλνω σούμπιτους στον κάδο ανακύκλωσης. Κι επίσης το blog μου. Δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης. Επιστρέφω σπίτι μου. Θα κάνω ένα μπάνιο, θ’ ασχοληθώ με τα απλά κι ασήμαντα της ζωής μου κι αργότερα θα κατακλιθώ. 20 Ιανουαρίου 2008. ΥΓ. Αν κάποιος χάθηκε ή μπερδεύτηκε κατά την ανάγνωση του ως άνω κειμένου ας απευθυνθεί στο τμήμα απωλεσθέντων αντικειμένων της Google. Κωνσταντίνος Ε. Γυπαράκης   


ΦΥΛΛΟ

Χωριά Με Φώτα Ανοιχτά Κολυμβάρι 2010 Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε και ο φετινός καλοκαιρινός κύκλος των εκδηλώσεων που για 4η χρονιά πραγματοποιούνται από την Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Κολυμβαρίου με την συνεργασία φορέων, συλλόγων και αρχών της περιοχής. φετινός κύκλος εκδηλώσεων ξεκίνησε με την 1η συνάντηση Αγροτουρισμού και Νέων Τεχνολογιών που πραγματοποιήθηκε τις τελευταίες ημέρες του Ιουνίου στον Άστρικα Κολυμβαρίου στις εγκαταστάσεις της ΒΙΟΛΕΑ αλλά και μνημεία φυσικού και πολιτιστικού πλούτου της περιοχής. Πρωινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα animation, απογευματινές επισκέψεις, γαστρονομικές διαδρομές και πολλή καλή διάθεση. Ο Νίκος Μπλαζάκης και ο Καραγκιόζης του έδωσαν τόνο αισιοδοξίας σε μια από όμορφες βραδιές της συνάντησης στο Βασιλόπουλο. Η δεύτερη συνάντηση του φετινού καλοκαιριού ήταν στις 18 Αυγούστου στην Μαραθοκεφάλα με «Μια αστροπαρατήρηση μετά Μουσικής». Σε συνεργασία με τον σύλλογο φίλων Αστρονομίας Κρήτης και τον τοπικό σύλλογο χαρήκαμε μια βραδιά για την ουράνια σφαίρα με τον καθηγητή της αστρονομίας Γιάννη Σειραδάκη, τις μουσικές διαδρομές της Αναστασίας Μεταλλινού, τις ποιητικές αναγνώσεις του Ιωσήφ και τις μουσικές του Γιάννη . Φυσικά η βραδιά ολοκληρώθηκε με μια μακράς διάρκειας αστροπαρατήρηση. Η τρίτη συνάντηση ήταν στο πέτρινο θέατρο του μουσείου Αλιείας στο Κολυμβάρι με την θεατρική παράσταση «υπάρχει και φιλότιμο» από την θεατρική ομάδα Ηλεκτρικός Θησέας της Παλαιοχώρας. Μια όμορφη βραδιά από ένα θεατρικό σχήμα που παλεύει πέντε χρόνια κόντρα στην καθημερινότητα της ενδοχώρας. Τελευταία συνάντηση στις 6 Σεπτεμβρίου στο καθιερωμένο πλέον ετήσιο παιδικό πανηγύρι. Νέες και νέες από την περιοχή του Κολυμβαρίου που μαθαίνουν κάποιο μουσικό όργανο ή χορεύουν για μια ακόμη χρονιά πλημμύρισαν το πέτρινο θέατρο του Μουσείου Αλιείας Κολυμβαρίου δίνοντας ζωή αλλά και ελπίδα. Μια από τις ποιο όμορφες βραδιές αυτών των καλοκαιρινών συναντήσεων. Πάντα με την συνεργασία της σχολής χορού «Οι Πελασγοί» του Σταύρου Μπασάκη. Υ.γ. Φέτος ο Σταύρος Μπασάκης δεν ήταν μαζί μας. Δυστυχώς η μοίρα τα έφερε έτσι και ο Σταύρος δεν θα είναι πλέον μαζί μας. Κρατάμε με την αισιοδοξία και το γέλιο του Σταύρου και ευχόμαστε στους δικούς του «καλό κουράγιο». Μ.Φ.

Ο

17

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛΔΑΡΑΣ 9η Συνέχεια Τρίκαλα 7-4-1922 Αθήνα 8-4-1990 Συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, οργανοπαίκτης Εγώ είμαι για σένα/ Στιχ. Καλδάρας Αποστ./ Τραγ. Μ. Νίνου, Α. Ευγενικός, 1950. Για μπάνιο πάω / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Καζαντζίδης Στ. 1952. Άιντε παράταμε / Στιχ. Κολοκοτρώνης Χρ./ Τραγ. Μ. Νίνου, Ν. Καλλέργης, Ι. Τζιβάνης 1952. Μαθημένα τα βουνά / Στιχ. Βίρβος Κ., Βασιλειάδης Χ., / Τραγ. Πάνου Π., Πλέσσας Σ., 1954 Κρυφά θα ξεκινήσουμε / Στιχ. Βίρβος Κ., Βασιλειάδης Χ./ Τραγ. Τσαουσάκης Π. 1954. Η Καρδούλα μου το ξέρει / Στιχ. Βίρβος Κ. / Τραγ. Κ. Γκρευ. 1954 Το παράπονο του Μάγκα / Στιχ. Καλδάρας Αποστ./ Τραγ. Ρουμελιώτης, Μπάμπα, Πολίτης Κ. 1954 Εύχομαι να Ευτυχήσεις / Στιχ. Βίρβος Κ. / Τραγ. Γ. Λύδια, Ι. Τατασόπουλος, 1955 Του φτωχού ο πόνος / Στιχ. Βίρβος Κ. / Τραγ. Καζαντζίδης Στ. 1955 Ναύτη, πες του να μου γράψει / Στιχ. Βίρβος Κ. / Τραγ. Γ. Λύδια. 1957 Γειά σου, ζωή φαρμακερή / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Πάνου Π., 1957 Γράφει Ήρθα, είδα και θα φύγω / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Καζαντζίδης Στ., Μαριo Δήμoς νέλλα 1958 Kερδέλας Τα αδέλφια δε χωρίζουνε, / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Π. Πάνου 1958 Έκτατο παράρτημα / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Μπιθικώτσης Γρ., Καλδάρας Απ. 1958 Το χαμένο κορμί / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Καζαντζίδης Στ., 1958 Εγώ ποτέ δεν αγαπώ / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Καζαντζίδης Στ., 1958 Εγώ δεν έχω στον ήλιο μοίρα / Στιχ. . Βίρβος Κ., / Τραγ. Κ. Νικολαΐδης 1958 Θα με γράψει η ιστορία / Στιχ. Ε. Παπαγιαννοπούλου / Τραγ. Μπιθικώτσης Γρ. 1958 Αχ, βρε φτώχια κακομοίρα / Στιχ. Παπαγιαννοπούλου Ε. / Τραγ Δούκισσα 1958 Τα ζάρια μου έριξα / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Γ. Λύδια 1958 Μάνα την ευχή σου δώσ’μου ( θα πάω σ’άλλες πολιτείες)/ Στιχ. . Παπαγιαννοπούλου Ε. / Τραγ . Καζαντζίδης Στ., Μαρινέλλα 1958 Ποιος θα με πληροφορήσει, / Στιχ . . Παπαγιαννοπούλου Ε. / Τραγ . Καζαντζίδης Στ., 1959 Το χουβαρντάδικο παιδί, / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Γ. Λύδια 1959 Τη φτωχολογιά ρωτήστε / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Καμπάνης Στ. 1960 Ξενιτεμένος μακριά από εσένα / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Καμπάνης Στ., Καλδάρας Απ., 1960 Ούτε αγάπη ούτε μίσος / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Κ. Γκρευ., 1960 Ξεκρέμασε μου τον μπαγλαμά / Στιχ. Καλδάρας Αποστ / Τραγ. Καμπάνης Στ., Κ. Γκρευ., 1960 Του πατέρα η συμβουλή, / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Στρ. Διονυσίου 1960 Ο χτύπος της καρδιάς μου / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Κ. Γκρευ., 1960 Γυάλινος κόσμος / Στιχ. Ε. Παπαγιαννοπούλου / Τραγ. Βλάσσης Β. 1960 Η γυφτοπούλα / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. . Στρ. Διονυσίου 1960 Το Γιουσουρούμ / Στιχ. Βίρβος Κ / / Τραγ. Μπιθικώτσης Γρ., Καλδάρας Αποστ. 1960 Τα Άστρα κοιτάζουν τη γη, / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. . Στρ. Διονυσίου 1960 Γιατί πατέρα / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. . Γ. Λύδια, Καζαντζίδης Στ., 1958 Μήπως είσαι Ατσιγγάνα / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Γ. Λύδια 1958 Κόκκινο, Μαύρο , / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Καζαντζίδης Στ., Μαρινέλλα 1958 Η περιπέτεια Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ . Γ. Λύδια Ι. Κυριαζής 1958 Συ μου χάραξες πορεία / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Γ. Λύδια 1958 Απ τα ψηλά στα χαμηλά / Στιχ. Ε. Παπαγιαννοπούλου / Τραγ. Καζαντζίδης Στ., 1958 Τη ζωή μου παίζω έναν παρά / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Μαν. Αγγελόπουλος, 1958 Ζεμιρά, / Στιχ. Καλδάρας Αποστ. / Τραγ. Στρ. Διονυσίου, Α. Καλδάρας 1960 Ντρίγκι-ντρίγκι ( μου σου σπάσανε τον μπαγλαμά) / Στιχ. Ε. Παπαγιαννοπούλου / Τραγ. Γρ. Μπιθικώτσης, Κ. Γλέρη, Α. Καλδάρας 1960 Όλοι μου λένε να μη σε πάρω / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ.Γ. Λύδια , 1958 Πατρίδα και ξενιτιά / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ.Στ. Τζουνάκος 1958 Το Ορφανό / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Γ. Λύδια , 1958 Γιατί πονάς και βασανίζεσαι ( της αμαρτίας το στρατί) / Στιχ. Βίρβος Κ., / Τραγ. Ρ. Στάμου 1950 Συνεχίζεται

e-mail: chaniad@yahoo.gr Η στήλη ακούγεται κάθε Δευτέρα βράδυ 10-12 από το ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης μας ΔΙΚΤΥΟ 91.5 FM με τον τίτλο « Λαϊκών δημιουργών άσματα». Επιμέλεια παρουσίαση Δήμος Κερδέλας, ήχος: Μάνος Περάκης. Η στήλη συνιστά τα μουσικά περιοδικά , Μετρονόμο και Λαικό τραγούδι, καθώς και την εκπομπή του Πάρρρη Μήτσου κάθε Παρασκευή βράδυ μετά το δελτίο ειδήσεων από την τηλεόραση του 902 Αριστερά με τίτλο « Τα πατελόνια είναι περιέργα ρούχα».

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ 80 ΒΑΜΒΑΚΟΠΟΥΛΟ ΤΗΛ. 28210 88658


18

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Επί της Γραμμής Πολλοί λένε ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται» (ενίοτε ως φάρσα, αλλά αυτό είναι για άλλο κείμενο) όμως στην περίπτωση της οικονομίας της χώρας μας, θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Επανάληψη μιας κατάστασης έχουμε όταν παρεμβαίνει μια άλλη διαφορετική. Όταν συνεχώς η ίδια –κακή- κατάσταση παραμένει αμετάβλητη τότε δεν έχουμε επανάληψη αλλά κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε τρόπο να το αλλάξουμε. Η ειδησιογραφία των ημερών κινείται γύρω από το επικαιροποιημένο μνημόνιο, τα 36 δις βεβαιωμένα χρέη προς το Δημόσιο (εκκρεμεί δηλαδή μόνο η είσπραξή τους) που δεν εισπράττονται, τις οικονομικές θυσίες που πρέπει να κάνουν οι ασθενέστεροι, την ανάπτυξη που ακόμα δεν βλέπουμε τίποτε να την προϊδεάζει και άλλα τέτοια, συνηθισμένα πια. Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο. 63 χρόνια πίσω. Οι Αμερικάνοι πριν έρθουν και εγκατασταθούν οικονομικά και στρατιωτικά στην Ελλάδα, έστειλαν στις 18/1/1947 στην Αθήνα έναν δικηγόρο, τον Πολ Πόρτερ, επικεφαλής της ομάδας «Αποστολή Οικονομικής Έρευνας». Η ομάδα του Πόρτερ πέρα από τις ωμές παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της χώρας, είχε τη δυνατότητα να ψάξει και να ανασκαλέψει τα πάντα, σε Υπουργεία και Δημόσιες Υπηρεσίες, χωρίς να παραλείπει ούτε τους πιο απόρρητους φακέλους. Στις 28/3/1947 ο Πόρτερ παρουσιάζει μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεσή σχεΓράφει τικά με τα οικονομικά της Ελλάδος στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της o Bασίλης βουλής των αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Αναφέρει λοιπόν σ’ αυτή : «Υπάρχει Παπαστάμος μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιωτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτο και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαι μάζαι περνούν μιαν άθλιαν ζωή... … Υπάρχει εις την χώραν σημαντικόν ποσοστόν συγκεκαλυμμένης ανεργίας δεδομένου ότι τα 20% του πληθυσμού χρησιμοποιούνται υπό του κράτους ή εξαρτώνται εξ αυτού, ενώ το επίπεδο ζωής τους είναι χαμηλότατο… … Σημαντικά ποσά ξένου συναλλάγματος εσπαταλήθησαν κατά το παρελθόν έτος [1946] εις εισαγωγάς ειδών πολυτελείας, εις πώλησιν χρυσών λιρών από το κράτος και εις πράξεις επι του νομίσματος εις την μαύρην αγοράν» Πιο ανεπίσημα ο Πόρτερ δημοσίευσε στο αμερικάνικο περιοδικό Κόλιερς (Σεπ 1947) τις εντυπώσεις του από την Ελλάδα ως εξής: « Απ’ ότι μπόρεσα να διαπιστώσω, η κυβέρνηση δεν έχει καμίαν άλλη πολιτική πρακτική από το να ζητάει συνέχεια ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί αυτό να στοιχίσει στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καϊρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της Εθνικής οικονομίας. Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο…» ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΘΗΡΙΟ;;; Το 47 όλα αυτά; Γιατί εμένα να μου ταιριάζουν γάντι στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα; ΥΓ.1 : Η πηγή μου ήταν «Τα φοβερά Ντοκουμέντα – Ο Εμφύλιος» τ.Α του Σόλων Ν. Γρηγοριάδη (Σελ 106-108) ΥΓ.2 : Καθαρεύουσα με μονοτονικό αποτελεί και για μένα, μεγίστη ακαλαισθησία. Τεχνικοί όμως λόγοι την επιβάλουν…. Συγχωράτε με

EΣTIATOPIO - TZAZ KAΦE KAΛAMAKI - THΛ.: 2821032545

«Ο Άνθρωπος του Τείχους» Κώστας Βαξεβάνης Μεταίχμιο Τον Βαξεβάνη τον θυμάμαι στο «παράθυρο» του Alpha, το φθινόπωρο του 2008, δίπλα σε ένα τύπο μπλεγμένο στην υπόθεση του Βατοπεδίου, να απειλείται με αγωγές και μηνύσεις για όσα αποκάλυπτε – τηλεοπτικό θέαμα σουρεαλιστικό, όμως εκείνος στεκόταν αξιοπρεπής, με τη σιγουριά του ανθρώπου που ερεύνησε όσα μεταδίδει. Τον προτιμώ δημοσιογράφο αντί συγγραφέα, ομολογώ ότι αγόρασα το φετινό βιβλίο του («Ο Άνθρωπος του Τείχους», εκδόσεις Μεταίχμιο) με τη λογική του καλοκαιρινού αναγνώσματος, μιας και διάβασα ότι μιλάει για πράκτορες, δημοσιογράφους κι έρωτες – «στην αλήθεια το μέταλλο ενός όπλου είναι το ίδιο σκληρό με τον έρωτα» έγραφε στο οπισθόφυλλο, αν και τελικά μόνο για έρωτες δεν έγραφε. Γράφει για έναν πράκτορα της Στάζι και ταυτόχρονα φθασμένο κυβερνητικό στέλεχος, που δίνει μάχη για να μην αποκαλυφθεί λίγο καιρό μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Και για έναν άσημο δημοσιογράφο, που φαινομενικά τυχαία μπαίνει στη ζωή του πρώτου και βρίσκεται να παλεύει μεταξύ επιτυχίας και αφόρητων πιέσεων. «Ο Άνθρωπος του Τείχους» δεν έχει αυτό που έχουμε συνηθίσει ως χάπι εντ. Στο τέλος το «κακό» φαίνεται να επικρατεί έναντι του «καλού». Ο κόμπος στο στομάχι δεν λύνεται θριαμβευτικά μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, όμως όλα έχουν περάσει από ακτινογραφία: η πανίσχυρη Στάζι την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, τα αδιέξοδα των πρακτόρων της μετά την πτώση του Τείχους το 1989, οι τρελές ταχύτητες που ακολούθησαν σε όλα, οι βαθιά διεφθαρμένοι πολιτικοί, τα αιώνια διλήμματα των δημοσιογράφων… Ο Βαξεβάνης δεν γράφει αλάνθαστα, όμως το βιβλίο του διαβάζεται μονορούφι. Διατηρεί την ερευνητική – ενίοτε και ειρωνική – ματιά των δημοσιογραφικών ανταποκρίσεών του. Κι αν στο βιβλίο συγχέεται η πραγματικότητα με το μυθιστόρημα, τελικά λίγη σημασία έχει. Ο συγγραφέας, όπως στα τηλεοπτικά παράθυρα την ηλεκτρισμένη περίοδο του Βατοπεδίου, εμπνέει τη σιγουριά εκείνου που ερεύνησε όσα μεταδίδει ή γράφει. Εντέλει, δεν πρόκειται για βιβλίο παραλίας – ή μήπως όχι; Γράφει ο Κώστας Κουκουμάκας www.protagon.gr "Μικρές αθλητικές ιστορίες" Μάκης Διόγος Εναλλακτικές Εκδόσεις Το μόνο έντυπο που μπορεί ν’ αντέξει το λιοπύρι, την άμμο και το αλάτι, νομίζω πως είναι η αθλητική εφημερίδα. Και πολλοί άνδρες, μεταξύ τους και εγώ, αυτό εννοούμε διάβασμα το καλοκαίρι δίπλα στη θάλασσα. Η αθλητική εφημερίδα είναι κάτι σαν το «βρώμικο». Ξέρουμε από πριν πόσο λίγο ωφέλιμο και καθαρό είναι

αλλά αυτό δεν μας κόβει την όρεξη. Και όταν αρχίζει η συζήτηση για διαπλοκή αντί για διάφορες θεωρίες συνωμοσίας από τις αθλητικές εφημερίδες θα έπρεπε να ξεκινήσει όπου είναι ασύστολη. Πόσες άραγε έχουν στο μυαλό τους για ανεξάρτητες οι αναγνώστες; Είδαμε μάλιστα τις προηγούμενες ημέρες ακόμη και πολιτική εφημερίδα του ας πούμε προοδευτικού χώρου στη διαμάχη Βαρδινογιάννη-Πατέρα να προσφέρει στις αθλητικές σελίδες της αδιάντροπα προβολή και επιδοκιμασία στις θέσεις του πρώτου και να απαξιώνει τις κινήσεις του δευτέρου, λόγω της δανειακής εξάρτησης φαντάζομαι, από την Τράπεζα που ελέγχει η οικογένεια. Έτσι, την ώρα που έχουμε πέσει στα γόνατα και φιλάμε τις τάπες στα παπούτσια του Γκατούζο και του Γκαλάς, καταλήγω να προτείνω το βιβλίο του Μάκη Διόγου με μικρές σε έκταση αλλά συγκλονιστικές σε περιεχόμενο αθλητικές ιστορίες, κυρίως από το ποδόσφαιρο. Ο υποψήφιος αναγνώστης θα μείνει νομίζω έκπληκτος από πραγματικά και ιστορικά πλέον γεγονότα που σχετίζονται με τις... κλωτσιές όπως απαξιωτικά εκφράζονται πολλοί για το χώρο της μπάλας. Υπάρχει αθλητής, ο Γεώργιος Ιβανώφ (Θυμηθείτε το Ιφανόφειο στη Θεσσαλονίκη), που η ζωή του και η αντιστασιακή δράση του μέχρι την εκτέλεσή του στην Καισαριανή το 1943 από τους Γερμανούς είναι κινηματογραφική ταινία. Άλλη μια ταινία θα έφτιαχνε κάποιος με τη ζωή του ποδοσφαιριστή Άγγελου Μεσσάρη, που λόγω της κομμουνιστικής του ιδεολογίας, το 1930, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει στα 22 του, το χώρο του ποδοσφαίρου. Σκηνή από ευφάνταστο σκηνοθέτη θα μπορούσε να είναι και η ανάγνωση έργων του επί δυο 45λεπτα ενώπιον χιλίων οπαδών της ομάδας του Αμβούργου Σανκτ Πάουλι, της «αμαρτωλής συνοικίας» της πόλης, ποιού λέτε; Του ίδιου του Γκίντερ Γκρας που πήγε και διάβασε ο ίδιος σελίδες από τα βιβλία του στη γιορτή για τον υποβιβασμό(!) της. Ναι, γιορτή για τον υποβιβασμό ακριβώς όπως έκανε χρόνια αργότερα και η κάπως αντίστοιχη με τη Σανκ Πάουλι, η (υπέροχη σαν νοοτροπία οπαδών) ομάδα του Αστέρα Εξαρχείων. Ακόμη υπάρχουν στις 146 μικρού σχήματος σελίδες του βιβλίου αφηγήσεις για τους Βάσκους, για την Ομόνοια της Κύπρου, για την ομάδα των καπνεργατών της Δράμας, για την Μάντζεστερ που κυλούν σαν το νερό. Το ποδόσφαιρο αν και σήμερα προσφέρεται σε συσκευασία πολυτελείας προσφέρει ακόμη διάφορες ρομαντικές ιστορίες και ιστορίες με πολιτικό νόημα. Και όποιος ψάχνει ανταμείβεται. Μόνο που όλα αυτά είναι αρκετά σοβαρά και δεν είναι για τους «παραλίες» και τους οπαδούς. Γράφει ο Άλκης Γαλδαδάς www.protagon.gr


ΦΥΛΛΟ

19

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

CRAZY HEART Σκην. Σκοτ Κούπερ με τους Τζεφ Μπρίτζες, Μάγκι Τζίλενχαλ, Ρόμπερτ Ντιβάλ

στιγμιότυπο 1ο Τίτλος: Θυμάται κανείς το πότε έδωσε το πρώτο του φιλί... Θυμάται ακριβώς το πότε αγόρασε το πρώτο του πακέτο τσιγάρο... Ακόμα και σήμερα ή καλύτερα ιδιαίτερα σήμερα - τόσα χρόνια μετά - και τα δύο έχουν "ακριβή" γεύση... Διατηρούν θέση ξεχωριστή...είχαν τη γλύκα και την τύψη μαζί... Γράφει ο τότε! Μια τζούρα Αντώνης Ν. Χελιδώνης "παράνομης" πράξης... τράβαγε... πότε από Εκείνη και πότε από το πακέτο του... Μα ήταν γλυκόπιοτες... Όπως κάθε ερωτευμένος θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να πλησιάζει τον Έρωτα του... έτσι και ένας εθισμένος καπνιστής θα βρίσκει πάντα μια δικαιολογία για να ανάψει ένα τσιγάρο. Ενίοτε επιχειρεί να εντάξει τη δική του μικρή διαδρομή καπνού στην Ιστορία του τσιγάρου. Ότι έχω γράψει έχει μέσα του πολύ καπνό. Ότι έχω διαβάσει επίσης. Είναι αδύνατο να δω την οποιαδήποτε δραστηριότητα μου χωρίς καπνό. Πάντα να λείπει εκείνο το πρώτο πακέτο... Πρόλαβα -είναι αλήθεια για μικρό διάστημα- το μαύρο-χρυσό πακέτο του Παπαστράτου... Και το ερωτεύτηκα... Κόλλησα με το άφιλτρο... [και συνεχίζω...]. Δεν δόθηκε τότε καμιά εξήγηση: βρέθηκα ένα πρωινό χωρίς τη μάρκα μου... Όχι χαρμάνης μα χαμένος... ότι είχα αρχίσει να αποκτώ συνήθειες [σήμερα έχουν γίνει έξεις... ]. Νέο πακέτο - λιγότερο πλουμιστό, ίδια εταιρεία... Κύλησε ο καιρός ήρθαν άλλες μάρκες... πάντα να θυμίζουν τις τοτινές -κάθε φοράκαταστάσεις. Με μια προτίμηση πάντοτε σε "βαρύ" χαρμάνι. Και συνεχίζω...  Με τις δύο απουσίες... παρούσες πάντοτε! Υ.Γ.2 Η εγγραφή διαβάζεται συνοδεία του διπλού CD « ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ» από τη LYRA.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ Τζεφ Μπρίτζες δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του στο “CRAZY HEART”, μια συναρπαστική ιστορία που ακολουθεί την πορεία ενός τραγουδιστή της κάντρι προς την λύτρωση. Ο Μπρίτζες υποδύεται τον Μπαντ Μπλέικ, έναν κατεστραμμένο αλκοολικό τραγουδιστή, που βρίσκει την σωτηρία με την βοήθεια της Τζιν (Μάγκι Γκίλενχαλ), μιας δημοσιογράφου που καταφέρνει να διεισδύσει στην ψυχή του. Θα μπορέσει ο Μπαντ να δαμάσει την άγρια ψυχή του και να επανέλθει στο προσκήνιο; Εξαιρετικός, απολαυστικός ο Τζέφ Μπρίτζες, αξίζει να δει κανείς την ταινία για αυτόν τον σπουδαίο Αμερικανό ηθοποιό. ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΝΟΣ Σκην. του Τομ Φορντ με τους Κόλιν Φερθ, Τζούλιαν Μουρ, Μάθιου Γκουντ, Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Νίκολας Χουλτ, Πολέτ Λαμορί Η ταινία «A Single Man» μας μεταφέρει στο Λος Άντζελες του 1962, στην κορύφωση της κρίσης με την Κούβα, και παρακολουθεί τη ζωή του Τζορτζ Φάλκονερ, ενός 52χρονου Βρετανού καθηγητή πανεπιστημίου (Κόλιν Φερθ) καθώς πασχίζει να βρει νόημα στη ζωή του μετά τον θάνατο του επί σειρά ετών συντρόφου του, Τζιμ (Μάθιου Γκούντι). Ο Τζορτζ μένει προσκολλημένος στο παρελθόν και δεν μπορεί να δει κανένα μέλλον. Παρακολουθώντας τον για μία ημέρα, βλέπουμε ότι μια σειρά γεγονότων και συναντήσεων τον οδηγούν τελικά στο να αποφασίσει αν η ζωή μετά τον θάνατο του Τζιμ έχει το οποιοδήποτε νόημα. Ο Τζορτζ δέχεται την παρηγοριά της στενότερης φίλης του, Τσάρλι (Τζούλιαν Μουρ), μιας 48χρονης καλλονής που και αυτή πρέπει να δώσει τις δικές της μάχες με τα διλήμματά της για το μέλλον. Ένας νεαρός φοιτητής του Τζορτζ, ο Κένι (Νίκολας Χουλτ), που συνειδητοποιεί και αποδέχεται την πραγματική φύση του, αρχίζει να παρακολουθεί στενά τον Τζορτζ καθώς διακρίνει την τρυφερή ψυχή του.

ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ Σκην. Σέρι Χόρμανμε τους Λία Κεμπέντε, Σάλι Χόκινς, Κρεγκ Πάρκινσον, Τίμοθι Σπολ, Σοράγια Ομάρ-Σέγκο Η δωδεκάχρονη Γουόρις ζει σ' ένα χωριό νομάδων στην έρημο της Σομαλίας. Όταν αντιλαμβάνεται ότι ο πατέρας της έχει αποφασίσει να την παντρέψει με έναν εβδομηντάχρονο βοσκό, το σκαει από τους δικούς της και πηγαίνει στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου να βρει τη γιαγιά της. Εκείνη όμως, ντροπιασμένη από την συμπεριφορά της εγγονής της, δεν την κρατά κοντά της αλλά τη στέλνει στο Λονδίνο, να δουλέψει ως καθαρίστρια εσώκλειστη στην πρεσβεία της Σομαλίας κοντά σε κάποιους συγγενείς. Για τα επόμενα χρόνια, η νεαρή Γουόρις ζει σε κατάσταση αιχμαλωσίας μέσα στην πρεσβεία μέχρι την ημέρα που ξεσπά εμφύλιος στην πατρίδα της και όλοι οι αξιωματούχοι τρέπονται σε φυγή. Ξαφνικά βρίσκεται να περιφέρεται μόνη, με μια βαλίτσα με τα ελάχιστα υπάρχοντά της στο χέρι, για πρώτη φορά στους δρόμους του Λονδίνου.... Ψευτης Ηλιος Σκην. Νικίτα Μιχάλκωφ, με τους Νικίτα Μιχάλκοφ, Όλεγκ Μενσίκοφ [ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ] Μια πολύ μεγάλη ταινία, ένα από τα εξαιρετικά πολιτικά φιλμ στην ιστορία του Σινεμά. Μια τσεχωφική ματιά στο υπαρξιστικό δράμα της Αριστεράς του 20ου αιώνα. Βρισκόμαστε στη Σοβιετική Ένωση του 1936. Ο ήρωας της επανάστασης, συνταγματάρχης Κοτόφ, περνά ειδυλλιακές καλοκαιρινές διακοπές στο εξοχικό του, παρέα με τη νεαρή γυναίκα του, την εξάχρονη κόρη του και τους συγγενείς της γυ-

ναίακας του, παλαιούς ξεπεσμένους αριστοκράτες μιάς άλλης εποχής. Η ηρεμία τους θα διαταραχτεί με την εμφάνιση του πρώην αρρανωνιαστικού της γυναίκας του και προστατευόμενου της οικογένειας, ύστερα από δεκάχρονη απουΠρoτείνει o σία. Ο Ντμίτρι είναι Aντώνης ένας όμορφος νεαΣπανoυδάκης ρός, που γοητεύει αμέσως τους ανθρώπους του σπιτιού, με την πνευματικότητα και τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα του, αν και κανείς δεν γνωρίζει που βρισκότανε κατά την απουσία του. Ακόμη και η εξάχρονη Νάντια πέφτει θύμα της γοητείας του. Ο γερο-Κοτόφ αρχιζει να νιωθει το «αγγιγμα θανατου» μιας τρομαχτικης εποχης. Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ Σκην. Μονά Ασάς με τους Ζοσιάν Μπαλασκό, Γκαράνς ΛεΓκιγερμίκ, Τόγκο Ιγκαουά Η μικρή Παλομά προγραμματίζει να αυτοκτονήσει τη μέρα των 12ων γενεθλίων της, αποφασισμένη να μην καταλήξει δυστυχής και «περιορισμένη σαν χρυσόψαρο», όπως λέει η ίδια, όταν μεγαλώσει. Στο μεταξύ καταγράφει με την κάμερα της στιγμές της καθημερινότητάς της, κρατώντας ένα είδος ημερολογίου των τελευταίων 165 ημερών που έχει αποφασίσει πως της απομένουν. Απίστευτα ευφυής και με επίγνωση της σπάνιας εξυπνάδας της, νιώθει να περιορίζεται μέσα στην μεγαλοαστική αλλά κατά βάση κενή οικογένειά της.


20

ΦΥΛΛΟ

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Τ Τιι δ δο ού ύμ με ε κ κα αιι ττιι θ θα α α ακ κο ού ύσ σο ου υμ με ε σ σττα α Χ Χα αν νιιά ά

Με την ευχάριστη γεύση του καλοκαιριού μπορει να είμαστε ακόμα, αλλά οι προβλέψεις λένε για ένα δύσκολο χειμώνα… Οι προβλέψεις για το καλοκαίρι ήταν κομμάτι απαισιόδοξες αλλά από τα μέσα του Ιούλη και μετά το νησί «βούλιαξε» για ενάμισυ μήνα !! Άλλη μία Κρήτη οι ξένοι επισκέπτες ίσως και παραπάνω… Τι κρίση μου λές τώρα ;; Eίδα Αθηναϊκό αυτοκίνητο που πήγε σύννεφο πάλι… οι ταβέρνες γεμάτες, οι ξαπλώστρες το ίδιο, πλεούμενα, τζιπ, μηχανές ότι τραβάει η ψυχή σου… Μήπως την κρίση τελικά την έχουν οι 300 της Βουλής να κάνουμε έναν έρανο ;; Μέσα σε όλη αυτή την καλοκαιριάτικη παραζάλη, τα μουσικά δρώμενα ήταν πραγματικά υπεράριθμα !! Η κρίση όμως φάνηκε στα εισιτήρια από τις εκδηλώσεις στην Τάφρο κύρια, γιατί από την εικόνα που έχουμε από πανηγύρια, Γράφει o κρητικές βραδυές, dj Γιώργος set, beach party, ροκ συΒαβουλές ναυλίες κλπ μαλλον πετυχημένα ήταν… Στο φύλλο των «Χανιώτικων Νέων» της 18.8, είδαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Δημήτρη Μαριδάκη, για τις προσελεύσεις στο Θέατρο της Ανατολικής τάφρου, που φέτος ήταν πολύ πεσμένες, κάτι που πρέπει να το κυττάξουν οι αρμόδιοι νέοι Καλλικρατικοί άρχοντες (ο συνειρμός τυχαίος…). Ακούμε στα προγράμματα των υποψηφίων για τέλος εποχής του «καλισώληνου» και κατασκευή νέου ανοιχτού αμφιθέατρου στο χώρο που κατέχουν τα ΕΤΑ, στους Αγίους Αποστόλους. Ιδωμεν… Η πιο εμπορική συναυλία του καλοκαιριού ήταν της Ελενας Παπαρίζου που μαζι με τους Onirama έδωσαν συναυλία στο Στάδιο της πόλης. Γύρω στις 8.000 κόσμος πρέπει να ήταν στην πολύ πετυχημένη αυτή συναυλία. Στην Τάφρο οι πιο πετυχημένες εμπορικά, ήταν οι συναυλίες της Αλεξίου με την Μάρθα Φριντζήλα και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με το Γιάννη Κότσιρα με 2.550 εισιτήρια ενώ από τις πιο χαμηλές σε προσέλευση ήταν αυτή του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη με την Τάνια Τσανακλίδου είχε 1.700 θεατές, κάτι που θεωρείται όχι ικανοποιητικό. Πάντως η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος δεν είχε που να πρωτοπάει με τόσες εκδηλώσεις και τόσες κοινωνικές υποχρεώσεις, που όσο πάει γίνονται περισσότερες το καλοκαίρι, αφου οι περισσότεροι συνδυάζουν διακοπές, εκδρομές και μπάνια !! Στο υπαίθριο θέατρο των Αγίων Αποστόλων έγινε στις 29 Ιουλίου αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη. Επαιξαν το μουσικό σύνολο Χανίων και η μικτή χορωδία του Δήμου Χανίων, μεγάλα αποσπάσματα από το «Αξιον εστι»,τη «Ρωμιοσύνη» και τραγούδια του μεγάλου μας συνθέτη, σε επιμέλεια και διεύθυνση του Παύλου Μπαϊλάκη. Αρκετά είναι τα νέα συγκροτήματα που δημιουργή-

θηκαν στα Χανιά. Οι «Primavista» που παίζουν έντεχνα, έδωσαν συναυλίες στην Ανατολική Τάφρο, στο Δήμο Ελ.Βενιζέλου και στο Δήμο Ακρωτηρίου. Το συγκρότημα «Κύκλος» που παίζουν παραδοσιακά και έθνικ, έδωσαν συναυλίες στο θέατρο «Μαχαιρών» και στο φεστιβάλ «Ροτόντα». Τα «Σιγανά ποτάμια» που παίζουν ροκ, έπαιξαν στο καινούριο στέκι BaRaki. Η νεοσύστατη «Λαϊκή ορχήστρα Χανίων» μία ομάδα μουσικών που αναβιώνει το κλασσικό λαϊκό τραγούδι, έδωσε δύο συναυλίες με τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη. Η πρώτη ήταν στο Βάμο στις 8 Αυγούστου και την οργάνωσε ο Σύλλογος φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Αποκόρωνα στο αμφιθέατρου του Βάμου. Η δεύτερη ήταν στο Βλάτος, Ιναχωρίου, στο Πλατανόδασος, χώρο μνημείου της φύσης, στις 30 Αυγούστου, Συμμετείχε ο νεοσυσταθείς «Παγκρήτιος σύλλογος φίλων Στέλιου Καζαντζίδη», με μέλη του από την Κίσσαμο,εκ των οποίων μίλησε ο Θόδωρος Πετρόπουλος. Επίσης για τον μεγάλο μας λαϊκό βάρδο μίλησε ο Κώστας Χαρτζουλάκης, πρόεδρος το Δημ/κού συμβουλίου, του Δήμου Ιναχωρίου. Από τις πετυχημένες συναυλίες του καλοκαιριού στα Χανιά, ήταν των Locomondo στις 11 Αυγούστου, στο πέτρινο θέατρο στα Νοπήγεια, το οποίο γέμισε ασφυκτικά, σε ένα ρέγκε ξεφάντωμα Ο Μανώλης Ρασούλης εμφανίστηκε σε ένα νέο χώρο στα Χανιά, στο «Savoy’s garden» στη Βλαχερωνίτισα, στις 13 Αυγούστου, αλλά δεν μπορέσαμε να παρευρεθούμε… Ο Γιάννης Χαρούλης έδωσε συναυλία στις 17 Αυγούστου στο Φρούριο –παλιές φυλακές- Ιτζεδίν στο Καλάμι, με μεγάλη επιτυχία. Διοργανωτές, ο Δήμος Σούδας και η Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης. Ενα νέο φεστιβάλ διοργανώθηκε το τριήμερο 17-19 Αυγούστου στην γέφυρα Πλατανιά, το «Rotonda Festival», σε ένα όμορφο υπαίθριο διαμορφωμένο χώρο. Ηταν μια προσπάθεια από μουσικούς των Χανιών, με βασικό οργανωτή τον Λεωνίδα Λαϊνάκη. Περιλάμβανε διαφορετικές μουσικές βραδυές με ρεμπέτικο, παραδοσιακή κρητική μουσική και έθνικ. Επαιξαν, ο Δημήτρης Κουκουλιτάκης φλαμένκο, ρεμπέτικα οι : Νατάσα Πρωτοπαπαδάκη, Κώστας Αποστολάτος, Γιώργος Τσέρτος, Μάκης Βασαδάκης, Ευδοκία Κιάσου, Δήμητρα Παπαγεωργίου και άλλοι, κρητικά οι Φώτης Κατράκης, Στέλιος Λαϊνάκης, Μιχάλης Λουφαρδάκης, Ανδρέας Μανωλαράκης, Μανώλης Τσιρλιάγκος, Μανώλη Φρονιμάκης κ.α. το σχήμα

«Κύκλος» και το σχήμα του Λεωνίδα Λαϊνάκη. Ο Δήμος Ιεράπετρας οργάνωσε το «Ρεμπέτικο φεστιβάλ» στις 4 και 5 Αυγούστου. Στις 4/8 ο Μπάμπης Τσέρτος έδωσε συναυλία στην Ιεράπετρα και στις 5/8 έγινε μεγάλη λαϊκή βραδυά στο Μύρτος, όπου έπαιξαν ρεμπέτικα ο Μανώλης Δημητριανάκης, η Ανθούλα Μίχου, ο Παναγιώτης Μπαρμπερίου και πολυμελής κομπανία και κρητικά, οι μουσικοί της περιοχής Βαγγέλης Βαρδάκης στο βιολί και Γιώργος Λαμπράκης στο λαούτο. Επίσης στις Μάλλες ένα όμορφο χωριό της Ιεράπετρας πάνω στο βουνό, έγινε στις 11 Αυγούστου το αφιέρωμα «Το μπουζούκι στην κρητική παράδοση». Συμμετείχαν οι : Μανώλης Δημητριανάκης, Σπύρος Τσικαλουδάκης, Μανώλης Λιαπάκης, Στέλιος και ο Λεωνίδας Λαϊνάκης, Χαρά Λαϊνάκη και Γιώργος Βαβουλές. Τα κείμενα επιμελήθηκε ο υπογράφων και είναι πάνω σε μια εργασία που ήδη ετοιμάζεται και την όλη ευθύνη είχαν ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος με πρόεδρο τον πολύ αξιόλογο μ��λετητή της παράδοσης και συλλέκτη Γιώργο Λαμπράκη και το Δήμο Ιεράπετρας, με τον υπεύθυνο επι των πολιτιστικών αντιδήμαρχο Σπ.Τσικαλουδάκη. Πολλά ήταν φέτος τα beach-party στην Κρήτη ! Στα Χανιά, έγιναν το 2ο beach party στην παραλία Μάλεμε και το 1ο beach-party στην παραλία της Σούγιας. Εγιναν ακόμα beach-party στην παραλία Επισκοπής Ρεθύμνου, στο Nammos στο Ηράκλειο και στην παραλία Μύρτους στην Ιεράπετρα. Πολλες οι μουσικές βραδυές στο δίμηνο που πέρασε και μπορείτε να τις βρείτε στο καινούριο site : http://blog.nyxtamera.gr Ένα βιβλίο για τη Νέα Χώρα, την όμορφη συνοικία των Χανιών, ετοιμάζεται από ομάδα Νεαχωριτών μελετητών, που συγκεντρώνουν τώρα και χρόνια στοιχεία και σύντομα θα εκδοθεί με έξοδα του Δήμου Χανίων και της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Υπολογίζεται τον επόμενο μήνα να έχει κυκλοφορήσει ενώ στα

μελλοντικά σχέδια είναι να γυριστεί και φίλμ με το ίδιο θέμα, βασισμένο πάνω στην ιστορία και τις καταγραφές σχετικά με τη Νέα Χώρα και τη ζωή των κατοίκων της.. Στο βιβλίο θα περιλαμβάνονται στοιχεία για τη μουσική στη Νέα Χώρα, με βιογραφίες μουσικών, ιστορικό των μαγαζιών με μουσική, τραγούδια για τη Νέα Χώρα και άλλες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Ηδη οι πρώτες πληροφορίες για τα χειμερινά σχήματα έχουν φτάσει σε εμάς και θα έχουμε αρκετές αλλαγές φέτος. Όλα αυτά μαζι με τα νεώτερα θα δημοσιεύσουμε στο επόμενο τεύχος της «Πυξίδας». Μία νέα δισκογραφική δουλειά είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει. Πρόκειται για το πρώτο cd του Αντώνη Ψυλλάκη, που χρόνια δημιουργεί με το συγκρότημα του «Χρώματα» ενώ έχει κάνει κι ένα πέρασμα από την «Οκτάβα» όπου συμμετείχε στον πρώτο τους δίσκο. Το πρώτο του cd επίσης ετοιμάζει ο λαϊκός τραγουδιστής Γιώργος Ιωάννου, που τα δύο τελευταία χρόνια τραγουδάει στα «Μαύρα μεσάνυχτα». Μεταξύ των άλλων στίχους έχει γράψει ο συμπατριώτης μας Κώστας Κατσώνης. ΒΙΒΛΙΑ ΝΙΚΟΣ ΦΡΟΝΙΜΟΠΟΥΛΟΣ : Ο ταμπουράς του Μακρυγιάννη και η οργανοποιία του Λεωνίδα Γαΐλα Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει το ιστορικό αυτο όργανο που σώζεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών και έχει ζωη γύρω στα 170 χρόνια ! Ο συγγραφέας και οργανοποιός ανέλαβε το 1994 την επισκευή του 12χορδου ταμπουρά του Μακρυγιάννη και μελέτησε ότι αφορά το όργανο αυτό, απο την ιστορία του έως τα τεχνικά και κατασκευαστικά του χαρακτηριστικα. Το βιβλίο περιλαμβάνει τις φάσεις επισκευής αλλά και κατασκευής ενός νέου ίδιου ταμπουρά Περιλαμβάνει σχέδια, φωτογραφίες και ανάπτυγμα σε κλίμακα 1/1. Μπορείτε να το βρείτε στο πωλητήριο του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου ( Παλιά Βουλή) και στο βιβλιοπωλείο «Δωδώνη».


ΦΥΛΛΟ

21

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Ελεωνόρα Ζουγανέλη Έξοδος 2 EMI Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη ετοίμασε και μας παρουσιάζει τη δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τίτλο «Έξοδος 2» από όπου ήδη το πρώτο single Αττική Οδός σε μουσική Λάκη Παπαδόπουλου και στίχους Sunny Μπαλτζή ξεχωρίζει στα ραδιόφωνα. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και πολλά υποσχόμενα πρόσωπα της Ελληνικής δισκογραφίας, ενώ το πλατινένιο πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «Έλα» έκανε μεγάλη επιτυχία με την κυκλοφορία του. Πιο ώριμη από ποτέ η Ελεωνόρα Ζουγανέλη επιστρέφει με ερμηνείες που φέρνουν στο μυαλό μεγάλες δισκογραφικές στιγμές του παρελθόντος, αλλά με το δικό της στίγμα ολοφάνερα εντυπωμένο στα νέα της τραγούδια, ταξιδεύοντας μας σε δρόμους σαφώς πιο ηλεκτρονικούς αυτή τη φορά. Με αφετηρία τις ενορχηστρώσεις του Soumka σε τέσσερα κομμάτια του άλμπουμ (Αττική Οδός, Με Αγάπη… Στην Πρώην Σου, Στη Λύπη Που Λείπει και Αν), η φωνή της Ελεωνόρας ντύνει εντυπωσιακά τις δέκα ετερόκλιτες συνθέσεις που υπογράφουν ο Λάκης Παπαδόπουλος, ο Νίκος Αντύπας, ο Τρύφων Κουτσουρέλης, ο Βασίλης Γαβριηλιδης, ο Δημήτρης Φάκος και ο Βασίλης Μπαμπούνης σε στίχους της Sunny Μπαλτζή, του Νίκου Μωραϊτη και της Όλγας Βλαχοπούλου. Από την ατμοσφαιρική electro-pop των Αττική Οδός και Αναποφάσιστα μέχρι το rock ξέσπασμα του Αν (T.O.A), και από τις μελωδίες που κρύβουν δυναμικές μπαλάντες όπως το Στη Λύπη Που Λείπει και Είναι Τόσο Απλό μέχρι την μελαγχολία του Για Δεύτερη Φορά αλλά και τη χορευτική αύρα των Η Αγάπη Αργεί και Δεν Είμαι Η Μαμά Σου, σε αυτή τη μουσική διαδρομή η «Έξοδος 2» της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, έχει μοναδική κατεύθυνση την καρδιά μας… Το νέο cd της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, «ΕΞΟΔΟΣ 2» κυκλοφορεί από την EMI, σε όλα τα καταστήματα δίσκων και στα περίπτερα της περιφέρειας, μαζί με πολυτελές συλλεκτικό λεύκωμα.

Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια Χάρις Αλεξίου, την ορχήστρα διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις ΕΜΙ Ον δίσκος είναι η μοναδική δισκογραφικη συνάντηση της Χάρις Αλεξίου και του Μάνου Χατζιδάκι. Είναι βέβαια η δεύτερη φορά που η Χαρούλα τραγουδά δισκογραφικά Μάνο. Πρώτη φορά, ηχογράφησε τραγούδια του Χατζιδάκι το 1972 σ' ένα δίσκο 45 στροφών. Το "Χασάπικο '40" ( το "Ήλιε μου ήλιε μου βασιλιά μου...") μαζί με το "Αγάπη μέσα στην καρδιά", και τα δύο σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Τα τραγούδια αυτά είχε τραγουδήσει σε πρώτη εκτέλεση ένα χρόνο πριν, η Δήμητρα Γαλάνη στο δίσκο "Της γης το χρυσάφι". Εκεί τα είχε ενορχηστρώσει ο Γιάννης Σπανός, αφού ο Χατζιδάκις βρισκόταν την περίοδο εκείνη στην Αμερική. Στην ηχογράφηση με την Αλεξίου, τη διεύθυνση ορχήστρας είχε ο Θεόδωρος Δερβενιώτης. Το 1987 ο Μάνος καλεί τη Χαρούλα για μια σειρά συναυλιών στο "Σείριο" με τίτλο ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, το Γενάρη του '87, γίνετε η παρουσίαση του προγράμματος στο "Σείριο" ενώ το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου Χατζιδάκις & Αλεξίου περιόδευσαν με συναυλίες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας. Η ΕΡΤ παρουσίασε ένα σπουδαίο τηλεοπτικό αφιέρωμα σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαδόπουλου. Παράλληλα Μάνος Χατζιδάκις και Χαρούλα Αλεξίου μπαίνουν στο στούντιο για πρώτη και μοναδική φορά για την ηχογράφηση του δίσκου "Η Χάρις Αλεξίου σε απρόβλεπτα τραγούδια", (ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο 1987). Αποτέλεσμα μια σπουδαία δουλειά αφού ο Μάνος κατάφερε να συνδέσει σκόρπια τραγούδια με τις σπουδαίες ενορχηστρώσεις του αλλά και να αποσπάσει από την Χαρούλα συγκλονιστικές ερμηνείες, η δε Αλεξίου τραγούδησε ένα ρεπερτόριο απρόβλεπτο, και κόντρα στις μέχρι τότε επιλογές της, αφού οι ερμηνευτικές της ικανότητες, είχαν περιοριστεί περισσότερο στο λαϊκό τραγούδι. Η Χάρις Αλεξίου σε τηλεοπτική συνέντευξή της στο Νίκο Χατζηνικολάου είχε πει αναφερόμενη στον παρόντα δίσκο ότι, είχε αντιρρήσεις για να πει κάποια τραγούδια όπως τον Κοκαϊινοπότη του Τούντα λέγοντας στον Χατζιδάκι ’’όχι Μάνο τι είναι αυτό; φουμάρω κοκαΐνη και τέτοια, δε το λέω’’ και ο Χατζιδάκις επέμενε ’’θα το πεις’’. Ακούγοντας την ερμηνεία της Αλεξίου στο τραγούδι αυτό, βλέπουμε πόσο δίκιο είχε. Επιμέλεια : Μ.Φ.

ΣTHN APXH TOY TPAΓOYΔIOY

ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ AKTH Πρόκειται για το δίσκο με τον οποίο η Έλλη Πασπαλά ανοίγει την προσωπική της δισκογραφία. Είχε βεβαίως ήδη καθιερωθεί ως βασική τραγουδίστρια του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1982 ήρθε στην Ελλάδα από τις Η.Π.Α και τον Καναδά όπου ζούσε μέχρι τότε. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην «Πορνογραφία» του Χατζιδάκι και μέχρι το 1988 βρίσκεται δίπλα στον κορυφαίο συνθέτη σε ηχογραφήσεις (πχ «Ρωμαϊκή Αγορά» κ.α) και σε συναυλίες. Το 1988, και μετά από αυτήν την τόσο σπουδαία εμπειρία, η Έλλη Πασπαλά εξέλιξε την καλλιτεχνική της ταυτότητα αρχίζοντας την προσωπική της δισκογραφική πορεία με τον δίσκο «Στη λάμψη του φεγγαριού». Είναι σαφής η προσπάθειά της να παρουσιάσει ένα δίσκο, τα τραγούδια του οποίου θα μπορούσαν να σταθούν στο υψηλό επίπεδο των τραγουδιών του Χατζιδάκι που την έκαναν γνωστή. Επιλέγει λοιπόν 11 τραγούδια σπουδαίων ξένων δημιουργών, μεταξύ άλλων Kurt Weill, R. Newman, Nicola Piovanni, Nino Rota κ.α. Πιο συγκεκριμένα τα τραγούδια του δίσκου είναι τα εξής: 1. YOUKALI  2. IN GERMANY BEFORE THE WAR  3. GUIGUI  4. UND WAS BEKAM DES SOLDATEN WEIB  5. AMARA ME  6. LA CANZONE DEL MAR DI LUNA  7. LONELY AT THE TOP  8. VALCE GRISE  9. NOW GO TO SLEEP  10. CANZONE ARRABBIATA  11. LA CHANSON DE TESSA Αναμφίβολα πρόκειται για έναν τρυφερό, μεστό, μελωδικό δίσκο με συγκλονιστικές ερμηνείες. Γράφει σχετικά ο Γ. Ευαγγελάτος: «Με μια πρώτη ακρόαση θα έλεγε κανείς πως τα τραγούδια του άλμπουμ συνδέει η νυχτερινή μελαγχολική διάθεση…Η Πασπαλά όμως φαίνεται να πηγαίνει πιο βαθιά από την ατμόσφαιρα στην επιλογή του υλικού

της και μοιάζει να θέλει να παρουσιάσει ένα ανθολόγιο που να αποτελείται από Γράφει όσο το δυνατό περισσότεo Γιώργoς ρες μορφές του τραγουTσίμας διού, όπως αυτό παγιώθηκε μέσα στον εικοστό αιώνα, από το γερμανικό lied στο γαλλικό chanson και από την ιταλική canzonetta στην αμερικάνικη jazz»1. Τα τραγούδια βεβαίως είναι γνωστά μέσα από πολλές εκτελέσεις. Αυτό λοιπόν που καταξιώνει το συγκεκριμένο δίσκο είναι η πολύ καλή ερμηνευτική προσέγγιση της Έλλης Πασπαλά, μεστή από πάθος και συναίσθημα. Και επιπλέον ας λάβουμε υπόψη και το γεγονός ότι η ερμηνεία της είναι πλήρης σε τραγούδια που αποδίδει σε τέσσερις διαφορετικές γλώσσες. Από τα τραγούδια του δίσκου αυτό που θα λέγαμε ότι ξεχώρισε ήταν το «Youkali» σε μια πολύ αισθαντική εκτέλεση με την οποία η Έλλη Πασπαλά διακρίθηκε διεθνώς, καθώς διόλου τυχαία συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «EUROPEAN FEMALE FAVORITES» που κυκλοφόρησε το 1990. Πολύ δυνατή και η ερμηνεία στο «Canzone arrabbiata» του Nino Rota, αν και η συγκλονιστικότερη στιγμή του δίσκου είναι το «amara me» του ίδιου δημιουργού. Στο τραγούδι αυτό η Πασπαλά δίνει μια συγκινητική κρυστάλλινη ερμηνεία που καθη��ώνει τον ακροατή! Μεγάλο μερίδιο στο πολύ καλό τελικό αποτέλεσμα ανήκει και στον ενορχηστρωτή Θ. Κοτεπάνο. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την εταιρεία «Ακτή» το 1988. Φυσικά κυκλοφορεί και σε cd, σε προσεγμένη έκδοση που περιλαμβάνει βασικές πληροφορίες για τους συντελεστές του δίσκου καθώς και τους στίχους των τραγουδιών με μετάφραση στα ελληνικά. 1. Γεράσιμος Ευαγγελάτος: Λόγο στο λόγο, περιοδικό Δίφωνο, τχ. 170, Απρίλιος 2010, σελ. 22.

H ποιότητα στην θέρμανση και στον κλιματισμό

ΑΝ. ΓΟΓΟΝΗ 74 ΧΑΝΙΑ - ΤΗΛ. 28210 72043


22

ΦΥΛΛΟ

Περπατούσα στο δάσος όταν ο λύκος δεν ήταν εκεί

Σ

το εξωτικό Εκουαδόρ (Ισημερινός) τελειώνει τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μια δίκη που κρατά χρόνια. Κατηγορούμενος είναι η εταιρεία πετρελαιοειδών Chevron (πρώην Texaco). Η κατηγορία: απόρριψη τεράστιων ποσοτήτων τοξικών αποβλήτων χύμα στο τροπικό δάσος. Οι κάτοικοι, τα ζώα, τα φυτά, ψιλά γράμματα. Αυτά είναι μόνο για τα ντοκιμαντέρ. Η ιστορία παλιά όσο και ο καπιταλισμός. Μια πολυεθνική υπογράφει μια αποικιοκρατική σύμβαση με μια κυβέρνηση μαριονέτα και αρχίζει την καταλήστευση του πλούτου της χώρας. Η πολυεθνική, αυξάνει τα ήδη τρελά της κέρδη μη καθαρίζοντας τα τοξικά της απόβλητα και απορρίπτοντάς τα ανεξέλεγκτα (και τζάμπα) στο περιβάλλον. Και πόσα πια είναι αυτά τα απόβλητα και κάνουνε οι άγριοι αυτή τη φασαρία; Η εκτίμηση είναι για 70.000.000 κυβικά μέτρα ή 280.000.000 βαρέλια. Να το πούμε αλλιώς: τα απόβλητα που ρίχθηκαν θα μπορούσαν να κάνουν ένα στρώμα πάχους 1 πόντου σε όλη την επιφάνεια της Κρήτης! Για φανταστείτε για λίγο αν γινόταν αυτό εδώ: όλος ο πληθυσμός της Κρήτης να έπρεπε να μετακινηθεί λόγω μόλυνσης... Γράφει o Πέτρoς Λυμπεράκης

Το τελευταίο νέο από το μέτωπο είναι ότι η Chevron προσέλαβε μια εταιρεία συμβούλων επιχειρήσεων, την Kroll η οποία προσέλαβε για λογαριασμό του πελάτη της μια ανεξάρτητη δημοσιογράφο. Οι οδηγίες προς τη δημοσιογράφο ήταν να πάει στο Ecuador και να βρει «βρώμικες» ιστορίες για τους κατήγορους της Chevron. Προς τιμήν της, αρνήθηκε. Σε αντίστοιχη περίπτωση η Shell όχι μόνο ρύπανε τεράστιες εκτάσεις στη Νιγηρία αλλά έβαλε και την κυβέρνηση να κρεμάσει έναν ποιητή: Ken Saro Wiwa ήταν το όνομά του έχω γράψει σχετικά σε παλαιότερο άρθρο. Έτσι κι αλλιώς της ήταν ενοχλητικός (της κυβέρνησης) ξεσκεπάζοντας με τα γραφτά του την υφιστάμενη ασυδοσία. Δεν ήθελαν και πολύ. Την ίδια ώρα φυσικά, οι δυτικές κυβερνήσεις τραβάνε το αυτί των χωρών του τρίτου κόσμου (χρησιμοποιώντας τα λεφτά που τους ληστεύουν για να τους επιβάλλουν οικονομικά μέτρα) για κακή διαχείριση των τροπικών δασών... Φτιάχνουν δακρύβρεχτα ντοκιμαντέρ για τους καημένους τους άγριους και ενίοτε οργανώνουν και τηλεμαραθώνιους και συναυλίες αλληλεγγύης.

Η Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης και η Πυξίδα Της Πόλης παρουσιάζουν :

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ Στέλιος Γιακουμάκης «…Στο φιλότιμο του Κισαμίτη, που τρέχει πάντα κοντά στον ξένο, στον αδελφό, στη χαρά και στη λύπη. Η μουσική παράδοση της επαρχίας μας είναι τρανή και περήφανη. Οι Κισαμίτες λάτρεψαν και λατρεύουν τους παλιούς μουσικούς της επαρχίας, τους Πρωτομάστορες όπως τους ονόμασαν, μορφές γλυκές και άγιες, λεβέντες που παρελαύνουν στον κατάλογο που μας άφησε ο Ναύτης. Κραταιά δοξάρια βιολιστών ήχησαν στην Κίσαμο πρώτα, από τον Κιόρο ως τον Κουνέλη το Μαύρο και το Ναύτη, και γλυκύτατα λαγούτα από τους Κουτσουρέληδες, το Μανώλη τον Καρτσώνη και άλλους. Όλοι αυτοί, με την τέχνη και το μεράκι τους, κράτησαν δροσερή τη ζωή μας, γύρεψαν να γιατρέψουν τις πληγές του κόσμου, μας χάρισαν σκάλες για να αποδράσομε από τη βαρβαρότητα της προσωρινότητάς μας. Αλήθεια, τι διάβολο θέλει να πει αυτή η τελευταία φράση; Τι απομένει τώρα; Απομένει να σεβαστούμε την παράδοσή μας, απομένει να δουλέψομε για να φωτιστούν και άλλα στοιχεία, σκοτεινά ή άγνωστα. Η ζωή συνεχίζεται…» Κεντρική διάθεση βιβλιοπωλείο “Το Βιβλίο”, Πλ. Κολοκοτρώνη 29, τηλ. 28210 28507 Πληροφορίες : Πυξίδα της Πόλης

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Ορκίζονται στο όνομα των φτωχών (που οι ίδιοι ξεσπίτωσαν) και δεν σταματούν μπρος σε τίποτα να τους στείλουν μεταλλαγμένο καλαμπόκι και σόγια που το πουλά πάμφθηνα η Monsando για να ξεπεινάσουν. Τα αγροχημικά της Monsando θα τους κοστίσουν βέβαια λίγο παραπάνω αλλά θα είναι χορτάτοι. Βέβαια έχουν εφαρμόσει το σχέδιο αυτό ήδη σε διάφορες περιοχές και οι άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν από τα χρέη στις τράπεζες για να αγοράζουν κάθε χρόνο σπόρους και χημικά. Άγριοι αναγνώστη μου, τι περιμένεις, να καταλάβουν από οικονομία της αγοράς; Μια και έπιασα την κουβέντα για τα τροπικά δάση να σου πω ότι ενώ κάποτε κάλυπταν 14% της στεριάς σήμερα καλύπτουν περίπου 6%. Τα τρώμε με ένα ρυθμό 6 στρεμμάτων το δευτερόλεπτο... Δεν είναι και άσχημα. Άσε που το κέρδος είναι διπλό: και μαζεύουμε πανάκριβη εξωτική ξυλεία και μας μένουν τα χωράφια να βάλουμε για 1-2 χρόνια (γιατί μετά είναι άχρηστα) μεταλλαγμένη σόγια και καλαμπόκι ή ελαιοπαραγωγούς φοίνικες. Εννοείται πως σε αυτές τις μεγάλες μπίζνες δεν ανακατεύονται μικρούληδες. Παίζουν τα μεγάλα παιδιά: Mitsubishi Corporation, Georgia Pacific, Texaco, Unocal… Εκτός από τις πολυεθνικές κυρίως αμερικανικών συμφερόντων, τελευταία έχουν μπει στο παιχνίδι και οι Ιάπωνες και οι Κινέζοι. Η πολιτισμένη Ευρώπη έχει όμως άλλη πολιτική. Έχει αυστηρούς ελέγχους για την εισαγωγή προϊόντων από τροπικά δάση. Από την πίσω πόρτα όμως επιδοτεί τις εταιρείες που εκμεταλλεύονται τα δάση! Ο ΟΟΑΣΑ παραδέχεται ότι δεν μπορεί να βρει στοιχεία από την ΕΕ (ας μη μιλάμε δηλαδή μόνο για Greek statistics). Από τα ελάχιστα που κατάφερε να συλλέξει βρέθηκε ότι δίνονται επιδοτήσεις σε εταιρείες για: κοπή και μεταφορά, εξοπλισμό, διάνοιξη και στρώσιμο δρόμων, αποστράγγιση, δασοκαλλιέργεια, αποκατάσταση της βιοποικιλότητας (!), δάνεια. Μην φανταστείτε ότι γίνεται κάτι διαφορετικό από αυτό για τα πετρέλαια: Απλώς στην ΕΕ είναι πιο κομψές οι διαδικασίες. Βάζουν την κυβέρνηση - μαριονέττα (που πιθανότατα έχει προκύψει μετά από καθοδηγούμενο εμφύλιο - ή νομίζετε ότι οι άνθρωποι εκεί είναι ανώμαλοι και δεν έχουν άλλη δουλειά από το να πολεμάνε ο ένας τον άλλο;) να οργανώσει ένα υποτιθέμενο σύστημα προστατευόμενων περιοχών και τα ρέστα να τα προκηρύξει προς εκμετάλλευση. Όλα νόμιμα και ηθικά. Να το μεταφράσομε με απλά λόγια. Όταν μιλάμε για την προστασία του περιβάλλοντος δεν υπάρχει κανείς που να σταθεί απέναντι και να πει όχι. Όλοι είμαστε καλοί. Όταν στην ίδια συζήτηση ανακατευθούν οικονομικά συμφέροντα, κέρδη, business, ανάπτυξη, ιδιωτική πρωτοβουλία ή όπως αλλιώς βαφτίζουμε την οικονομία της αγοράς, τότε θολώνει το τοπίο και δεν ξέρουμε ποιος κάθεται απέναντι σε ποιόν. Το δίλημμα δεν είναι λοιπόν «προστατεύω ή καταστρέφω το περιβάλλον» αλλά «έχω προτεραιότητα τον άνθρωπο ή τα κέρδη».


ΦΥΛΛΟ

23

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Στα σινεμά της πόλης

87,6 88 88,3 88,8 88,9 89,6 90,1 90,5 91 91,5 91,8 92,1 92,5 92,9 93,2 93,5 93,8 94,4 94,9 95 95,2 95,5 96,2 97 97,4 97,7 98,2 98,5 98,8 98,9 99 99,2 99,6 100,2 101 101,5 102,4 102,7 103 103,5 104 104,5 105 105,4 106 106,5 107 107,3 107,4 107,9

ΡΑΔΙΟ ΑΜΟΡΕ LOVE RADIO ΓΑΥΔΟΣ FM ΚΡΗΤΕΣ SUPER FM 2821052010 ERA SPOR SPOR FM 2821056800 VENUS 2821074704 ΔΙΚΤΥΟ ΣΤΑ FM 2821043979 SKAI NEWS 2821053000 ΕYΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΡΑΔΙO ΡΙΖΙΤΕΣ 2822022545 ΕΡΑ1 2106009604 /6 ΛΑΜΨΗ FM ΡΑΔΙO ΕΝΤΑΣΗ ΚΡΗΤΙΚOΡΑΜΑ 2821040025 ORIGINAL 2821099111 ΕΡΑ2 2106066822 ΝOΤOΣ FM 2821040025 ΡΑΔΙO ΜΑΡΤYΡΙΑ 2821040240 ΧΑΝΙΑ 96,2 RADIO ΒΕST 2821070690 ΑΝΤΕΝΝΑ ΔYΤ.ΚΡΗΤΗΣ 2821055505 ΡΥΘΜΟΣ 2821028466 STAR FM 2821050701 MAGIC FM 2821053994 SEVENTH SKY 2821020130 ΓΝΩΜΗ ΧΑΝΙΑ FM 28210 34106 LOVE RADIO ΡΑΔΙO ΚΡΗΤΗ 2810261962 RADIO 996 www.996radio.com MAX FM-Sky 2821055008/9 MRB 2821020400 ΚΡΗΤΗ FM 2821032734 ΡΑΔΙO ΗΡΑΚΛΕΙO STUDIO ΑΛΦΑ 2821080243 PLUS 103 2821053989 EΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔOΣ 2107226868 ΕΡΑ ΧΑΝΙΩΝ 2821020560/20570 SUGAR FM ΕΡΩΤΙΚΟΣ 2821036700 PETPO FM 2821033460 ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ MUSIC BOX 2821081210 & 40690 RADIO MELODY 2821093271 ΩΔΥΣΣΕΑΣ FM 7ο ΕΝΙΑΙO ΛYΚΕΙO

ΕΛΛΗΝΙΣ, τηλ. 2821051850 ΑΤΤΙΚΟΝ, τηλ. 2821040208 ΚΗΠΟΣ, τηλ. 2821056450 PALACE, τηλ. 2821057757

• Σας λέγαμε από την προηγούμενη επικοινωνία μας για τις αλλαγές που ήταν στα σκαριά στην τηλεόραση Κύδων. Αλλαγές που φάνηκαν στην σύνθεση του ΔΣ της εταιρείας και στην νέα κατανομή αρμοδιοτήτων. • Αλλαγές που θα φανούν και σε επίπεδο προγράμματος, συνεργατών αλλά και εν γένει φιλοσοφίας του καναλιού; Ο χρόνος θα δείξει. • Τώρα πάντως έχουμε εκλογές και ενδιαφέρον έχει η στάση του καναλιού!!! • Αλλαγές είχαμε και στην Νέα Τηλεόραση καθώς πλέον την διεύθυνση ειδήσεων έχει η Ελπίδα Κατσαράκη. • Θολό φαίνεται το τοπίο και στο τοπικό ενημερωτικό ραδιόφωνο. Μάλιστα ακόμα και τώρα που είναι εκλογές όπου θα έπρεπε να έχουν πάρει τα πάνω τους. • Το μοντέλο των δικτυώσεων φαίνεται να «τρώει» κάθε τοπική παρέμβαση.

• Έτσι λίγες παραμένουν οι φωνές ενημέρωσης στα τοπικά ΜΜΕ. • Σταθερά η ΕΡΑ Χανίων με αρκετές εκπομπές τοπικής ενημέρωσης και τοπικού λόγου στην πρωινή ζώνη της. • Ο real super fm μ΄ένα μοντέλο σχολιαστικό στο 8-10 προσεγγίζει την τοπική ενημέρωση. • Ο Αντένα Δυτικής Κρήτης κρατώντας σ΄αυτή τη φάση Νομικό και Κουρκουλό. • Ο skai 91,8… • Ενημερωτική ζώνη τοπικού χαρακτήρα διατηρεί και ο Κρήτη fm 101,5 με τον Νίκο Αγγελάκη κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη 11-12 «Στον Παλμό των Γεγονότων». Να σημειώσουμε ότι πλέον ο Κρήτη fm αναμεταδίδει τον Βήμα fm των Αθηνών. • Πάντως τόσο ο Κρήτη fm όσο και ο «αδελφός» Κρήτη 1 επιδιώκουν ένα αναμορφωμένο πρόγραμμα για ένα δυναμικό πλασάρισμα.

Κερδίζει το κοινό η ενημέρωση από το διαδίκτυο στις ΗΠΑ Ξεπέρασε το ραδιόφωνο και τις εφημερίδες η ενημέρωση μέσω διαδικτύου στις ΗΠΑ, όπως υποστηρίζει έρευνα του Pew Internet and American Life Project την οποία μεταδίδει το CNN. Πλέον το διαδίκτυο υστερεί μόνο σε σύγκριση με την τηλεόραση ενώ μεγάλο ποσοστό των αμερικανών τονίζει πως ενημερώνεται από δύο έως πέντε διαφορετικές πηγές. Σύμφωνα με την έρευνα, το 61% των αμερικανών αναφέρουν ότι ενημερώνονται τουλάχιστον για κάποιες ειδήσεις από το διαδίκτυο, σε σύγκριση με το 54% που προτιμούν το ραδιόφωνο και το 50% που ενημερώνονται από εφημερίδες. Τα τρία τέταρτα των αμερικανών δήλωσαν πως ενημερώνονται για τα νέα μέσω ηλεκτρονικού ταχυ-

δρομείου ή απο κοινωνικά δίκτυα. Πλέον χαρακτηρίζεται ως συνηθισμένο γεγονός το να μοιραστεί κάποιος μια είδηση με τους φίλους του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, καθώς το75% των ερωτηθέντων λαμβάνει τέτοιες ειδοποιήσεις, ενώ το 37% δήλωσε πως έχει “ανεβάσει” είδηση σε κάποιο δίκτυο ηλεκτρονικά ή έχει συμμετάσχει σχολιάζοντας. Ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας είναι πως το 92% των αμερικανών δήλωσε πως ενημερώνεται ποικιλοτρόπως, ένδειξη που φανερώνει πως η αφοσίωση σε ένα και μόνο μέσο ενημέρωσης έχει ξεπεραστεί. Οι περισσότεροι ανέφεραν πως έχουν δύο με πέντε διαφορετικές πηγές ενημέρωσης ενώ το 65% τονισε πως δέν έχει κάποια

• Ανανεωμένο site για τα Χανιώτικα Νέα με περισσότερες δυνατότητες και επιλογές. • Νέο λογότυπο για την Νέα Τηλεόραση η οποία πλέον αποτελεί «την πρώτη παγκρήτια ψηφιακή τηλεόραση». • Το θέμα της ποιότητας της ενημέρωσης πάντα είναι επίκαιρο. Τώρα ένα παραπάνω. Τώρα που η προπαγάνδα είναι πέρα και πάνω από κάθε ενημέρωση επιβάλλεται να μιλήσουμε για ενημέρωση!!! Υ.γ. Η στήλη αποτελεί προϊόν συλλογικότητας. Ως εκ τούτου περιμένουμε τη συμβολή σας. Ενημερώστε μας, για να ενημερώσουμε ! «ΠΥΞΙΔΑ της Πόλης» ΤΗ  53   ΤΚ  73131  ΧΑΝΙΑ  ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΛ :   2821074104 / 6974739122 ΦΑΞ : 2821036364 info@pyxida.gr

αγαπημένη ιστοσελίδα για τις ειδήσεις. Όσον αφορά το τί ειδήσεις ενδιαφέρουν τους αναγνώστες στο διαδίκτυο, στην πρώτη θέση βρίσκονται οι πληροφορίες για τον καιρό. Το 81% δήλωσε πως ενημερώνεται για τον καιρό από το διαδίκτυο, ενώ ακολουθούν τα εθνικά νέα με 73%, τα αθλητικά με 52% την ώρα που το 47% δήλωσε ότι ψάχνει για ειδήσεις σχετικά με την διασκέδαση ή το κουτσομπολιό. Οι χρήστες του διαδικτύου είναι συνήθως νεότεροι από τον μέσο πληθυσμό, καθώς δύο στους τρείς είναι κάτω των 50 και το 30% είναι κάτω των 30 ετών. Η έρευνα βασίστηκε σε καθημερινή δημοσκόπηση σε 2.259 ενήλικους μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων σε σταθερά και κινητά τηλέφωνα. www.enet.gr Επιμέλεια : Μ.Ανευλαβής


24 Κινούμενο διακοσμητικό στοιχείο Αυτή η φωτογραφία είναι δική μου. Δημοσιεύτηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά της χώρας και πήρε το πρώτο βραβείο. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν είμαι διάσημος. Αν δεν πιστεύετε έχω το περιοδικό μαζί μου να σας το δείξω. Η μάνα μου πάντα έλεγε πως είμαι ένα μηδενικό με προοπτικές όταν μεγαλώσω να γίνω ένα πατημένο σκατό. Πάντα έτσι μου έλεγε, όταν ήταν ξεμέθυστη.  Κι όταν ήταν μεθυσμένη Γράφει και δεν μπορούσε πια να βάλει ούτε δυο σωo Nίκoς στές κουβέντες στη σειρά, μου το έδειχνε με Xατζηιωάννoυ χίλιους δυο τρόπους. Ένας απ’ αυτούς μου άφησε για αναμνηστικό το σημάδι που ξεκινάει ψηλά λίγο πάνω από το φρύδι και τελειώνει χαμηλά στο μάγουλο. Ο πατέρας μου πάλι από τη μεριά του δεν έλεγε τίποτα. Αλλά και να έλεγε θα ήταν μάλλον απίθανο να ακουστεί, αφού σχεδόν με το που γεννήθηκα φροντισε να βάλει ανάμεσα στον εαυτό του και στους υπόλοιπούς μας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα , σίγουρα έναν ωκεανό και κανα δυό βουνά τεραστίων διαστάσεων με ονόματα που αποτελούν εφιάλτη για κάθε μαθητή που έχει την επομένη διαγώνισμα  στη γεωγραφία. Αυτή βέβαια ήταν η εκδοχή της μητέρας μου, η οποία όχι μόνο μπορούσε να λέει με απίστευτη ευκολία ψέματα αλλά και να τα πιστεύει κιολας σαν να ήταν οι μοναδικές αλήθειες σε έναν κόσμο όπου όλα είναι ρευστά και αβέβαια και όπου κυριαρχεί το μίσος και η υποκρισία. Έγω πάλι πίστευα τη δικιά μου ιστορία, γιατί κάτι πρέπει να βρεις να πεις, όταν όλα γύρω σου πάνε τόσο σκατά και δεν έχεις που να στηριχτείς αλλά δεν θέλεις ακόμα να εγκαταλείψεις, ίσως μόνο μερικές φορές σου περνάει από το νου αλλά όχι, όχι ακόμα, γι’ αυτό λοιπόν πρέπει κάτι να βρεις να πεις, κάτι που να βγάζει νόημα. Σύμφωνα με τη δική μου εκδοχή , λοιπόν, ένα πρωί η μάνα μου μάζεψε όσα λεφτά υπήρχαν στο σπίτι, πήρε και μένα παραμάσχαλα και έγκατέλειψε τον πατέρα μου και την οικογενειακή εστία, αφου πρώτα δηλητηρίασε το σκύλο στην αυλή. Γιατί έτσι ήταν η μάνα μου, ικανή να κάνει φρικαλεότητες χωρίς ιδιαίτερο

ΦΥΛΛΟ

λόγο. Ίσως μάλιστα να άφησε και κανένα μήνυμα στον πατέρα μου, κάτι σαν φεύγω και θάψε μόνος σου το κωλόσκυλο. Τώρα για το γιατί πήρε και εμένα μαζί της έχουν προταθεί πολλές ερμηνείες. Ίσως να ήθελε να σκοτώσει εμένα και να πάρει το σκύλο μαζί της, όμως στο θολωμένο από το αλκοόλ μυαλό της κάποια ασφάλεια θα κάηκε και η σκέψη της πήρε άλλη κατεύθυνση από την κανονική κι έτσι στη θέση μου την πλήρωσε ο σκύλος. Το γράμμα το άφησε για να μη φανεί ότι το έκανε από λάθος. Πάντως για αρκετό καιρό πίστευα ότι κάποτε θα συναντούσα, έστω και κατα τύχη, τον πατέρα μου. Αυτό όμως ποτέ δεν έγινε και τώρα πια είναι μάταιο να ελπίζω. Έχω όμως αυτή τη φωτογραφία στο περιοδικό. Μακάρι να μπορούσε να τη δει η μητέρα μου. Από κάτω γράφει ότι τη συλλογή στην οποία ανήκει η φωτογραφία την αγόρασε το Εθνικό μουσείο για τη μόνιμη φωτογραφική του έκθεση. Θα φιγουράρω και στα μουσεία λοιπόν, και πολύ θα ήθελα να της το τρίψω αυτό στη μούρη, στην άσχημη μευθσμένη μούρη της. Μπορεί να σήκωνε περιφρονητικά τους ώμους και να ανοιγόκλεινε ντουλάπια ψάχνοντας να βρει κανένα ξεχασμένο μπουκάλι, εγω όμως θα ήξερα ότι μου γύρισε την πλάτη για να μη δω στα μάτια της τη ζήλια, τη ζήλια για το ίδιο της το παιδί που δεν είναι κανένα πατημένο σκατό τελικά αλλά έχει τη φωτογραφία του στο μουσείο, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι θα καταφέρεις ποτέ εσύ στην κωλοζωή σου ,μαμά, και ξέρεις κάτι ; θα εκδοθεί σε βιβλίο και σπουδαίοι άνθρωποι θα το έχουν στη βιβλιοθήκη τους και θα το προσέχουν όπως εσύ προσέχεις τα μπουκάλια σου μη σπάσουν, μπας και πάρεις μερικές πενταροδεκάρες πίσω από το μαγαζί ή λιγη πίστωση για να ξαναγίνεις στουπί απ’ το μεθύσι. Είναι όμως παράξενο. Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε στο σχολείο, σε κάτι προγράμματα για υποβαθμισμένες συνοικείες ,από αυτά που ποτέ δεν ολοκληρώνονται ή που τελικά όλα καταλήγει να τα κάνει  ο δάσκαλος γιατί τα παιδιά δεν ξέρουν ή είναι πολύ κουρασμένα απο τη δουλειά κάθε μέρα μετά το σχολείο ή δεν δίνουν δεκάρα για προγράμματα και αηδίες. Στη περίπτωση του σχολείου μου όμως όλως περιέργως λειτούργησε. Ίσως γιατί ο δάσκαλος ήταν καλός, ίσως γιατί ήταν εύκολο να τραβάμε φωτογραφίες κι έπειτα να τις βλέπουμε να εμφανίζονται σιγά – σιγά στο σκοτεινό θάλαμο. Το πράγμα είχε επιτυχία και αποφασίσαμε να διοργανώσουμε μια έκθεση με δικές μας φωτογραφίες. Το θέμα ήταν ελεύθερο. Εγώ σκέφτηκα να φωτογραφήσω τα play mobil

93 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

μου από κοντά σαν να ήταν κανονικοί άνθρωποι, να κάνουν διάφορα σε ένα κόσμο που ήταν οικείος αλλά και μυστήριος ταυτόχρονα. Όπου τα λουλούδια ήταν μεγάλα σαν δέντρα, ενώ οι μύγες αποτελούσαν θανάσιμη απειλή. Έβγαλα αρκετές φωτογραφίες με τη φωτογραφική  μηχανη του σχολείου, καλές και λιγότερο καλές. Δικές μου όμως. Η μάνα μου τις βρήκε όλες και τις έσκισε. Είχε πιει έναν ωκεανό κρασί πάλι. Ποιος ξέρει τι στο διάολο βρηκε αυτή τη φορά και πούλησε. Έχω μια γαμημένη  αδερφή για γιο, ούρλιαζε. Και μας άκουσε μέχρι και ο τελευταίος κάτοικος του πιο απομονωμένου πλανήτη στο σύμπαν. Δεν ξανάπιασα φωτογραφική μηχανή από τότε. Παράτησα το πρόγραμμα και πήρα τρεις μέρες αποβολή από το σχολείο, γιατι δεν πήγα πίσω τη φωτογραφική μηχανή. Έστειλαν μάλιστα και επιστολή στη μητέρα μου. Την πέταξε κατευθείαν στα σκουπίδια χωρίς να τη διαβάσει. Τέτοιος άχρηστος που είσαι όλο γράμματα μου στέλνουν, μου είπε. Εγώ μπορεί να μην ασχολήθηκα ξανά με τη φωτογραφία, η φωτογραφία όμως δε με ξέχασε. Και τώρα εγώ, στα περιοδικά και στα μουσεία. Ούτε κατάλαβα πότε με πήρε φωτογραφία ο τύπος. Δε με ρώτησε, αλλά δεν με πειράζει. Κοιμόμουνα. Εκεί, στο τέρμα του στενού δίπλα στα σκουπίδια. Είναι καλή θέση, γιατί μόλις έρθει τίποτα καινούριο είσαι ο πρώτος που διαλέγεις. Βρίσκω αρκετά πράματα  και μερικά μπορώ και να τα πουλήσω κιόλας. Τη φωτογραφία στο περιοδικό μου την έδειξε ο Τζο. Του κάνω μερικές αγγαρείες και θελήματα και μ’ αφήνει πότε - πότε να τρώω στην κουζίνα, όταν όλοι οι πελάτες έχουν φύγει, ή να κοιμάμαι στην αποθήκη τις νύχτες που έχει πολύ κρύο. Το περιοδικό το έχω πάντα μαζί μου. Ό,τι κι αν πεις, δεν είναι και λίγο. Ο Τζο λέει ότι τώρα που έγινα διάσημος κανονικά τα εστιατόρια της πόλης θα έπρεπε να με ταΐζουν τζάμπα. Μακάρι να γινότανε κάτι τέτοιο αλλά δεν νομίζω. Καθένας για την πάρτη του είναι εδώ. Η φωτογραφία έχει τίτλο « Η χώρα του τίποτα». Δεν ξέρω γιατί. Ίσως ο φωτογράφος να με θεωρεί ένα χαμένο κορμί. Δεν είμαι όμως. Έχω φίλο τον Τζο. Όποτε μπορώ ντύνομαι καλά και γυρίζω την πόλη. Την αγαπάω την πόλη, κι ας βρέχει τόσο συχνα.Την περπατάω απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο Τζο με λέει κινούμενο διακοσμητικό στοιχείο. Ίσως αυτός θα έπρεπε να είναι ο τίτλος της φωτογραφίας. Άμα ποτέ τον πετύχω τον τύπο, θα του το πω.

Δύο ερεθίσματα γέμισαν την κούπα μου φασκόμηλο με μέλι .Το πρώτο ήταν ένα τυχαίο πέρασμα από το δημοτικό σχολείο που μ’έφερε σε επαφή με τα γράμματα και τη γνώση . Δίψασα και αναζήτησα περνώντας  τη βρύση της αυλής .Είχε μεταφερθεί απέναντι . Έφτασα στη βρύση μα νερό δεν ήπια…γιατί τη δίψα μου έσβησε μια εικόνα .Το παρτέρι με τις διαδοχικές νεραντζιές , που ως μαθήτρια κλάδευα, ήταν ασφαλτοστρωμένο .Ο δάσκαλος είχε την αντίληψη ότι το σχολείο πρέπει να υπηρετεί τη ζωή και είχε καταστήσει εμάς υπεύθυνους για την καθαριότητα και την φροντίδα της αυλής και του σχολείου .Έτσι εμείς δεθήκαμε με το χώρο όπως και με το χρόνο εκείνο .Τη δίψα μου όμως έκοψε και κάτι άλλο αταίριαστο με τις αναμνήσεις μου .Στα ψηλά παράθυρα που έφερναν το φως στις τάξεις είχαν τοποΓράφει θετηθεί σιδεριές . Να φυλάξουν τι , αφού το η Θεoδoσία πολύτιμο υλικό, τα παιδιά,  που ζούσε και Δασκαλάκη δρούσε μέσα δεν υπάρχει πια ; Το κτίριο υπηρετεί τις ανάγκες ενός πολιτιστικού συλλόγου .Η αυλή χρειάζεται για τα γλέντια .Στις αίθουσες που άλλοτε φυλάσσονταν  Θερμοπύλες τώρα φυλάσσονται  πλαστικές ενοικιαζόμενες  καρέκλες και  τραπέζια .Το σχολείο μου ,όπως και πολλά άλλα που βλέπω , έγινε επιχείρηση …Η εικόνα παρέπεμπε σε φυλακή .Έφυγα… Το δεύτερο ερέθισμα ήρθε από τον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο .Από «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο». Συνέπεσε με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και τις συνακόλουθες σκέψεις .Ένας καθηγητής που ψάχνει δουλειά ,που διαθέτει ένα κομμάτι απ΄την ψυχή του στη δουλειά του και συγκρούεται με εκείνους «βεβαίως βεβαίως» που θέλουν τη δουλειά του εκπαιδευτικού διεκπεραιωτική και τη γνώση εμπόρευμα.Τελικά η αλήθεια και οι μέθοδοι του νέου εκπαιδευτικού βρίσκουν απήχηση στους «σεβάσμιους» του συλλόγου των καθηγητών. Εκείνη η ερώτηση του νεαρού Πάνου Φλωρά προς το Γυμνασιάρχη «μα καλά πρέπει να γίνουμε σεβάσμιοι για να διδάξουμε σε σχολείο;» απηχεί ίσως τη νοοτροπία ενός συντηρητικού σχολείου «βεβαίως βεβαίως» ,απηχεί όμως και την ψυχολογία πολλών εκπαιδευτικών από εμάς που έχουμε καβατζάρει τα σαράντα  και τ’αρνηθήκαμε τ’όνειρό μας  …Όσο δε για την απάντηση του κ.Φλωρά στην υπάλληλο του σχολείου που ετοίμαζε την απόλυσή του «Τίποτα δεσποινίς ,διαφωνία με την …επιχείρηση», τι να πω ; Ταιριάζει γάντι στη φετινή χρονιά που η επιχείρηση Κράτος βαράει μπιέλα και μαζί και οι υπάλληλοί του , όπως η εκπαίδευση .Δε συμφέρει …   Τελικά σ’αυτήν εδώ τη Χώρα όποιος θέλει καπηλεύεται ό,τι θέλει. Δημόσιοι χώροι  και δημόσια αγαθά  λογαριάζονται είτε μπακαλίστικα είτε τσιφούτικα και εκποιούνται.


Πυξίδα 93 Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2010