Issuu on Google+

)

ΦΥΛΛΟ

(

106

XANIA

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

www.pyxida.gr

& τώρα δουλειά!!!


2

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Πoυ θα βρείτε Την Πυξίδα: ...κυκλoφoρoύμε τη 3η βδoμάδα κάθε μήνα, σε 3000 αντίτυπα και μπoρείτε να μας βρείτε στα παρακάτω σημεία: Βιβλιoπωλεία: ΕΠΙΛOΓΕΣ, ΕΣΤΙΑ, ΜΥΘOΛOΓΙΑ, ΠΕΤΡΑΚΗ, ΠOΛΥΕΔΡO, ΣΧΗΜΑ, ΤO ΒΙΒΛΙO, ΒΙΒΛΙOΠΩΛΕΙO ΤΗΣ 1866, Χαρτoπωλεία: ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ, ΚΥΒOΣ, ΡOΜΒOΣ, ΧΑΖΗΡΑΚΗΣ, Καταστήματα Δίσκων:

LA. SI. DO., Σινεμά: Palace, ΚΗΠΟΣ Καφέ - Μπάρ:

ΜΥΘOΛOΓΙΑ, EΔEM, ΑΣΩΤOΣ ΥΙOΣ, ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΔΥO ΛOΥΞ, ΜΙΚΡO ΚΑΦΕ, ΜΑΧΑΛΑΣ, ΚΑΦΕ ΤΕΧΝΗ. VIDEO CLUB: DV PLANET, PLAY, MOVIE FORUM, VIPS (ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ), VIDEO BEST, VIDEO BLUE ΤOΡ VIDEO (ΖΥΜΒΡΑΚΑΚΗΔΩΝ) Άλλα σημεία: ΔΗΜOΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙOΘΗΚΗ, ΕΙΣOΔOΣ Αντιπεριφέρειας Χανίων, ΕΙΣOΔOΣ ΔΗΜOΥ ΧΑΝΙΩΝ, ΠOΛΥΚΕΝΤΡO ΝΕOΛΑΙΑΣ, ΠΡΑΚΤOΡΕΙO ΤΥΠOΥ(ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ), ΑΝΕΚ LINES, Blue Star Ferries (κεντρικό πρακτορείο), ΠOΛΥΤΕΧΝΕΙO (ΚΥΛΙΚΕΙO), ΤΕΙ(ΚΥΛΙΚΕΙO), ΩΔΕΙO, ΤΡΑΠΕΖEΣ ΧΑΝΙΩΝ, ΠEIPAIΩΣ, SYLVESTER (ΓOΓOΝΗ), BREAK (ΓΟΓΟΝΗ), NEW STAND Στο Hράκλειο: BIBΛIOΠΩΛEIO KIXΛH

ΠΥΞΙΔΑ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠOΛΗ ΤOΥΣ ΠOΛΙΤΕΣ ΤOΝ ΠOΛΙΤΙΣΜO ΙΔΙOΚΤΗΣΙΑ: ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔOΣΚOΠΙΚΗ «ΠOΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ» ΚΩΔΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 6483 ISSN 1790-6075 ΕΚΔOΤΗΣ – ΥΠΕΥΘΥΝOΣ ΕΚΔOΣΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΕΠΙΚOΙΝΩΝΙΑ «ΠΥΞΙΔΑ» / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΤΘ 53 ΤΚ 73131 ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΛ: 2821074104 / 6974739122 FAX: 2821036364 e-mail: info@pyxida.gr ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Μ. ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΒΟΥΛΕΣ KΩΣTAΣ ΓYΠAPAKHΣ ΜΙΧΑΗΛ ΔΑΡΜΑΡΑΚΗΣ ΣΙΣΣΥ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ ΒΟΥΛΑ ΚΑΝΤΕΡΑΚΗ ΔΗΜOΣ ΚΕΡΔΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΩΤΣΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΚΗΣ ΠΕΤΡOΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΛΙΚOΥΤΣΑΚΗΣ KΩN/NOΣ MΠAΣIOΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΟΝΙΔΗΣ MYPTΩ KONTOMΙTAKH ΓΙΩΡΓΟΣ MANOYΣEΛHΣ NIKOΣ MANOYΣEΛHΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΓΟΥΛΟΣ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΕΡΑΚΗ σκίτσα: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑΚΗΣ BAΣIΛHΣ ΠAΠAΣTAMOΣ ΝΕKΤΑΡΙOΣ ΠΑΥΛOΥ - ΠΕΤΡOΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΙΒOΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΠΑΝOΥΔΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓOΣ ΤΣΙΜΑΣ ΣΟΦΙΑ ΤΣΟΥΡΛΑΚΗ ΝΙΚOΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝOΥ ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙΔΩΝΗΣ ΣKITΣA - ΣΧΕΔΙΑΣΜOΣ ΕΝΤΥΠOΥ ΝΙΚOΣ ΠΑΡΘΕΝOΠOΥΛOΣ τηλ. 6974430507 ΣΗΜΑ ΕΝΤΥΠOΥ ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΥΡΙΔΗ Η πυξίδα πρoσφέρεται με αντίτιμo τη διάδoση και τη συμμετoχή

Η ΕΚΔΟΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ:

Όχι αντιπαλότητες, αλληλεγγύη χρειαζόμαστε σο περνάει ο καιρός και εμβαθύνουμε στο μνημονιακό σύστημα και παράλληλα ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας βρίσκονται αντιμέτωπες με το τέρας της ανεργίας βλέπουμε να ελλοχεύει μια ιδιότυπη εμφύλια σύρραξη. Ο άνεργος απέναντι στον εργαζόμενο, ο επαγγελματίας που κλείνει το μαγαζί του απέναντι σ΄αυτόν που έχει λίγο δουλειά, ο γενικότερα μη έχων απέναντι σ΄αυτόν που κάτι έχει… Δυστυχώς το φάσμα της φτώχιας, η ανεργία, η ανέχεια, αποτελέσουν καταστάσεις δύσκολα διαχειρίσιμες. Το αίσθημα της αδυναμίας επιβίωσης σε συνάρτηση με την ανυπαρξία προοπτικής εύκολα γεννά αντιλήψεις και συμπεριφορές που παραπέμπουν πολλούς αιώνες πίσω και σε κοινωνίες άλλου τύπου. Δυστυχώς όμως περνάμε – θα περάσουμε – και από τέτοια πεδία… Και γι΄αυτό επιβάλλεται να ενεργοποιηθούν στο μέγιστο και τάχιστα όλοι εκείνοι οι μηχανισμοί κοινωνικής αλληλεγγύης. Σε μια πολιτεία που φαίνεται ότι ακόμα και η αλληλεγγύη γίνεται πεδίο αφανισμού οι τοπικές κοινωνίες (φορείς, συλλογικότητες, πολίτες κτλ) οφείλουμε να δράσουμε ΤΩΡΑ! Γιατί εύκολα γίνεται η «οργανωμένη κοινωνία» ζούγκλα. Μ.Φ.

Ό

Στην μάχη δεν σαλιαρίζεις, πολεμάς! ο τελευταίο διάστημα όσο ακούω δηλώσεις πολιτικών αντρών (και γυναικών) μου έρχεται στο μυαλό.. «Όταν νίπτει κανείς τας χείρας του σε μια σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και αδυνάτων, δεν σημαίνει ότι μένει ουδέτερος, σημαίνει ότι παίρνει το μέρος των ισχυρών.» Paulo Freire, 1924-1997, Βραζιλιάνος παιδαγωγός Μ.Φ.

Τ

Τρεις Σκέψεις ν λάβουμε υπόψη μας τα τελευταία δραματικά γεγονότα που εξελίχθηκαν στη χώρα μας μέχρι τη σύσταση αυτής της κυβέρνησης υπό την Προεδρία του Παπαδήμου, θα θέλμα να σταθούμε σε τρία σημεία αυτής της ιστορίας για να κάνουμε και τα σχετικά σχόλια. Κατ΄ αρχήν, όταν έθεσε ο ο Παπανδρέου το ζήτημα δημοψηφίσματος, άσχετα με το για ποιους πραγματικούς λόγους το έκανε, έκανε στην πορεία του, άθελα του - έστω και για λίγο, μια καθαρά πολιτική στάση, υπό την έννοια ότι δεν συζητούσαμε για το χρέος αλλά για το νόημα της πορείας της χώρας στην Ευρώπη. Αν η συζήτηση συνεχιζόταν θα οφείλαμε όλοι να στοχαστούμε και να διαπραγματευτούμε για το πραγματικό νόημα αυτής της υπόθεσης που λέγεται Ευρωπαική Ένωση, εφόσον αυτή έχει σήμερα τη συγκεκριμένη πολιτική υπόσταση, όπως και το αν τελικά πρέπει να μιλάμε και να συμμετέχουμε σε αυτήν την υπάρχουσα Ένωση ή σε κάποια άλλη Ένωση που θα γινόταν ανικείμενο διεκδίκησης. Ουσιαστικά, η κουβέντα θα έβγαινε από την τροχιά των χρεών και των ποσοστών και θα γινόταν ξανά πολιτική, πρώτιστα στην Ελλάδα αλλά και σε όλα το φάσμα των λαών της Ευρώπης. Το δεύτερο σχόλιο που αξίζει να κάνουμε και δεν είναι καθόλου άσχετο με το προηγούμενο είναι ότι αφού εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα στη χώρα και αφού βλέπουμε κι άλλες χώρες όπως την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ισπανία να μπαίνουν στο γαιτανάκι που σέρνουμε εμείς, αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατία στην Ευρώπη αρχίζει να αφήνει τον επιθανάτιο ρόγχο της. Οι ωμές παρεμβάσεις Μέρκελ και Σαρκοζί στα εσωτερικά μας, οι άμεσες απειλές προς έναν ταπεινωμένο λαό που στήνεται με το πιστόλι στον κρόταφο, μαρτυρούν ότι δεν τηρείται πια κανένα πρόσχημα δημοκρατίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Δημοκρατία ως αστικό σύστημα διακυβέρησης επίκειται να μπει για ένα διάστημα στην κατάψυξη, χωρία να διαφαίνεται άμεσα το πότε θα ξαναξυπνήσει. Και αυτό δεν θα αφορά βέβαια μόνο την Ελλάδα. Το τρίτο που επίσης σχετίζεται με το προηγούμενο, έχει να κάνει με τη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση. Αυτό γίνεται ακριβώς σε μία εποχή που όπως είπαμε πιο πριν η Δημοκρατία πεθαίνει. Οι δηλώσεις μερικών πολιτικών που, εμμέσως πλην σαφώς, λένε πως ο λαός δεν είναι ικανός να παίρνει σημαντικές αποφάσεις λόγω έλλειψης γνώσεων

Α

και αυξημένου αυθορμητισμού (π.χ. γα την παραμονή στην Ε.Ε.) μαρτυρούν πως η υφιστάμενη ελευθερία του λόγου που έχουμε σήμερα οι πολίτες θα υφίσταται αποκλειστικά ως τέτοια, και στο βαθμό που θα είναι ακίνδυνη θα συνεχίσει να υπάρχει προκειμένου ο κόσμος να εκτονώνεται λεκτικά. Μακάρι να διαψευστούμε, αλλά φαίνεται πως σε θεσμικό - δημοκρατικό επίπεδο μας περιμένουν μέρες που ο βαθμός τη ςσκληρότητάς τους θα είναι μεγαλύτερος και από το βαθμό σκληρότητας των οικονομικών μέτρων. Τα περιστατικά "ξεθαρρέματος" των Χρυσαυγιτών, όχι σε επίπεδο διακίνησης άποψης αλλά σε επίεπεδο "συνετισμού" δια του ροπάλου (στην κυριολεξία), περιστατικά με τα οποία δείχνουν την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν νέους "Άγιους Παντελεήμονες" στην επικράτεια, δείχνουν όχι μόνο πως η κατάσταση ξεφεύγει αλλά ότι φύονται ξανά τα εμφυλιακά συμπτώματα στον τόπο. Εξάλλου ζιζάνια έσπειραν μέχρι και οι Αυστριακοί όταν μέσω της υπουργού τους ζήτησαν να κάνουν δήλωση υποτέλειας στην Οκτωβριανή Συμφωνία όλα τα κόμματα του Ελληνικού κοινοβουλίου. Εποχές ύποπτες. Οι κινήσεις όλων μας απαιτούν εξαιρετική προσοχή αλλά συνάμα αντίσταση και στήριξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Α.Π.

Ο διάτρητος, του Δημήτρη Παπαχρήστου αέρας τον διαπερνούσε από παντού, έμπαζε απ΄όλες τις μπάντες και σφύριζαν τα κόκκαλά του σαν ξερόκλαδα στη φωτιά… Ενώ θα περίμενε κανείς να παρασυρθεί σαν σκουπίδι, αυτός στέκονταν όρθιος με ξεκούμπωτα τα φαρδιά του ρούχα να πλαταγίζουν άδεια, σαν σημαίες… Έτρεχε στους δρόμους μ΄ένα πιρούνι στο χέρι, αντίθετα από το ρεύμα το φουσκωμένο. Στις γωνιές κοντοστέκονταν αμίλητος, σα να περίμενε να συναντήσει το Μεγάλο γεγονός, στο πρόσωπο μιας γυναίκας, στα έκπληκτα μάτια των καστανάδων, που είδανε την ίδια στιγμή, απ΄της θράκας τους τα ξαναμμένα σπλάχνα, ένα κάστανο να τινάζεται σαν την τελευταία τους λαχτάρα να επιζήσουν… Οι άνθρωποι προσπερνούσαν γρήγορα, σφίγγονταν στα πανωφόρια τους και μάταια προσπαθούσαν να κρατηθούν στον άνεμο το δαιμονισμένο….Γύριζαν και τον κοίταζαν περίεργα και τον απέφευγαν μ΄ένα θανάσιμο οίκτο… Εκεί που τα πράγματα γίνονταν παράξενα, ήτανε τα βράδια, που αλλόκοτα τον διαπερνούσε το φως που τύχαινε πάνω του να πέσει… Έλαμπε ολόκληρος και φαίνονταν τα σωθικά του σαν ακτινογραφία και καθρεφτίζονταν μέσα του, ο φόβος τους ο Μεγάλος… Μα σαν άρχιζε κείνη η βροχή και το ποτό τον διαπότιζε ως τη διάφανη ψυχή του, τότε βούλιαζε αργά-αργά σε ένα χαμόγελο συμπονετικό, η βάρκα των πλανόδιων στοχασμών του… Ενώ γύρω του οι άνθρωποι αδιάφορα επέπλεαν φλυαρώντας και στροβιλίζοντας σ΄ένα βουητό παρατεταμένο, που κατακρημνίζονταν σαν ποταμός, που δεν έπαιρνε από λόγια… Δεν άκουγες. Τίποτα δεν ξεχώριζες. Αθέατοι μαστόροι χτίζανε έναν τοίχο κουφό, χωρίς αυτιά, για να τον φυλακίσουν…»

Ο

«

Μ.Φ.


ΦΥΛΛΟ

3

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Περί ευρώ, δραχμής και χρεοκοπίας ο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας εδράζεται σε δύο απλούς παράγοντες. Πρώτον, αναφορικά με τα δημόσια έσοδα, αυτοί που κερδίζουν χρήματα δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος. Δεύτερον, αναφορικά με τις δαπάνες, αυτοί που διαχειρίζονΓράφει ται δημόσιους πόρους, ο Γιώργος τους χρησιμοποιούν Σταθάκης* και ως πηγή ατομικού πλουτισμού. Αυτοί οι δύο παράγοντες στήριξαν επί δύο δεκαετίες τη διατήρηση ενός πολιτικού συστήματος που εδραζόταν ακριβώς σε αυτή τη διττή υπόσταση του δημοσιονομικού προβλήματος. Το πολιτικό αυτό σύστημα επένδυσε παράλληλα και εφάρμοσε το μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας, την πλήρη απελευθέρωση των εξωτερικών συναλλαγών, τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις (τραπεζών, επικοινωνιών, υποδομών, μεταφορών), την πλήρη αυτονόμηση της ιδιωτικής οικονομίας και την κεντρική ανασυγκρότηση του κόσμου των επιχειρήσεων μέσω του χρηματιστηρίου. Το σκληρό νόμισμα (σκληρή δραχμή το 1996-2000 και το ευρώ στη συνέχεια), ήταν θεμελιακό στοιχείο του οικονομικού μετασχηματισμού λόγω της πλήρους εξάρτησης της νέας οικονομίας από τις ροές συναλλαγματικών πόρων (ναυτιλία, τουρισμός, ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια και την ανατολική Ευρώπη). Ο ξένος δανεισμός με τα χαμηλά επιτόκια συντήρησε τη δημόσια στήριξη της ιδιωτικής οικονομίας, τις «αγορές του αιώνα» και τους Ολυμπιακούς και φυσικά την ίδια την εντυπωσιακή οικονομική άνοδο (1996-2008). Αυτές οι ίδιες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες συντήρησαν την ίδια περίοδο την ιδέα ότι η Ελλάδα έχει μεγάλο κράτος, έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, ισχυρές συντεχνίες, υψηλούς μισθούς και δανείζεται προκειμένου να συντηρεί όλα τα παραπάνω. Η ενοχοποίηση των φτωχών και αδυνάμων ήταν μόνιμη, τη στιγμή που η σύγκριση ελληνικών και ευρωπαϊκών στατιστικών δεικτών έδειχνε ότι η

Τ

μόνη απόκλιση της Ελλάδας και η αποκλειστική αιτία του μόνιμου ελλείμματος στον προϋπολογισμό (5% του ΑΕΠ ή περίπου 7 δισ.), ήταν ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων. Αυτή η δομή που συσσώρευε πλούτο και τον κατένειμε άνισα επί χρόνια συντηρούσε ταυτόχρονα ένα πλήρως κατακερματισμένο σύστημα ―παροχών― που διευκόλυνε τη συναίνεση, ένα κατακερματισμένο σύστημα που μαζί με την πλήρη εγκατάλειψη των δημόσιων θεσμών μετέτρεψε σε καρικατούρα την έννοια του υποτιθέμενου εκσυγχρονισμού. Με την κρίση, τα παραπάνω ακυρώθηκαν, πρωτίστως επειδή ακυρώθηκε η δυνατότητα νέου δανεισμού και συντήρησης των ελλειμμάτων. Η επιλογή του μνημονίου υποτίθεται ότι θα θεράπευε τα προβλήματα μέσω της εσωτερικής υποτίμησης, της βίαιης προσαρμογής μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων χωρίς να χρειαστεί να θιγούν οι βασικές δομές που μας κληροδότησε το παρελθόν. Για το λόγο αυτό απέτυχε παταγωδώς, καθώς δεν έθιγε τα αίτια του δημοσιονομικού προβλήματος, οπότε κάθε μέτρο περικοπής μετατρεπόταν σε σχεδόν ισοδύναμη ύφεση, που ακύρωνε το μέτρο αυτό. Τα μνημόνια έγιναν δύο, τα μέτρα βάθυναν, η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε με απίστευτους ρυθμούς, το χρέος εκτοξεύθηκε, και η ευρωπαϊκή ψευδαίσθηση περί απομόνωσης του ελληνικού ―ιού― μετατράπηκε σε κόλαση για την ίδια την Ε.Ε. Δύο διαδοχικές αποφάσεις (21 Ιουλίου, 27 Οκτωβρίου) έμειναν στα χαρτιά εν μέσω μιας κλιμακούμενης κρίσης που κτυπάει πλέον την πόρτα του Παρισιού και του Βερολίνου. Κοινώς οι αποφάσεις της Ε.Ε. οδηγούσαν στη διαρκή κρίση του ευρώ, που ενώ απειλούσε με εξοβελισμό και επιστροφή στα εθνικά νομίσματα χώρες όπως η Ελλάδα και διαμόρφωνε γεωπολιτικές ζώνες με δύο νομίσματα, στην πραγματικότητα ανέβαλλε τη στιγμή που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την έλλειψη εργαλείων και πολιτικών σε μια νομισματική ένωση ημιτελούς και νεοφιλελεύθερης

κοπής. Η γερμανική εμμονή στην απαρέγκλιτη δημοσιονομική πειθαρχία (hooverism) κάθε χώρας (τη στιγμή που η δημοσιονομική ενοποίηση έχει ακριβώς το αντίθετο νόημα, την αντιμετώπιση δηλαδή της ασύμμετρης συμπεριφοράς κάθε χώρας, ειδικά σε περιόδους κρίσης) φέρνει το ευρώ στα όρια της διάλυσης. Οπως και ο χουβερισμός το 1929 που οδήγησε σε βαθιά ύφεση, έτσι και σήμερα οι πρωτεργάτες του στην Ευρώπη μπορεί να αναθάρρησαν από τις ικανοποιητικές επιδόσεις της γερμανικής οικονομίας και των γειτονικών χωρών το 2010 και το 2011, αλλά ήδη βλέπουν την οικονομία τους στο τέλος του χρόνου να μπαίνει σε στασιμότητα και τις τράπεζές τους να έχουν συσσωρευμένη έκθεση σε δημόσια και ιδιωτικά χρέη, πλέον μη διαχειρίσιμα. Η επιμονή είναι επιμονή, και οι στενοί ορίζοντες, στενοί ορίζοντες. Η ιδέα είναι απλή. Η εγκληματική ανεπάρκεια του πολιτικού κόσμου, του κόσμου της διαχείρισης της οικονομικής φούσκας, μπορεί να μετατραπεί σε συντεταγμένη ενοποίηση του πολιτικού κόσμου υπό την ανοικτή ηγεμονία τεχνοκρατικών κύκλων. Μία ιδέα ανιστόρητη, χωρίς προηγούμενο και με τυφλή προοπτική. Οι κοινωνίες σε περιόδους κρίσης χρειάζονται την επαναφορά της πολιτικής. Θέλουν το κράτος να επαναδιατάξει το οικονομικό σύστημα, να σχηματίσει βιώσιμες κοινωνικές συμμαχίες και να ανοίξει νέους πολιτικούς δρόμους. Αυτό έγινε με το Νιού Ντιλ στην Αμερική στη δεκαετία του '30, αυτό έγινε μεταπολεμικά στην Ευρώπη, αυτό χρειάζεται και σήμερα. Οσο συντομότερα τόσο καλύτερα. Μέχρι τότε οι άγονες συζητήσεις περί ευρώ, δραχμής και επιλεκτικής, συντεταγμένης ή ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας θα ανακυκλώνουν τα ίδια έωλα επιχειρήματα. Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει τώρα. Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει τώρα. Προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση.

Για να μπορεί να έρχεται η ΠΥΞΙΔΑ στο σπίτι σας… Αλλά και γενικώς για να μπορεί να κυκλοφορεί απρόσκοπτα… Συνδρομή ετήσια 10 ευρώ Υπηρεσίες – Τράπεζες – Φορείς 50 ευρώ Συνδρομή υποστήριξης … Κατά συνείδηση Το ποσό της συνδρομής σας μπορείτε να το καταθέσετε στους λογαριασμούς μας: ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 5758-020951-719 ΙΒΑΝ GR40 0172 7580 0057 5802 0951 719 ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΣΥΝEΤAIΡΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΙΒΑΝ GR33 0870 0410 0000 0001 1181 348 ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ή να στέλνετε επιταγή στην διεύθυνση: Πυξίδα Της Πόλης, Τθ 53 / ΤΚ 73135 Χανιά Κρήτης

Μην ξεχνάτε να σημειώνετε το όνομα σας

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.

«Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως - οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να είχα πεθάνει, να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς.

Γράφει o Mατθαίoς Φραντζεσκάκης

Λειτουργήσαμε όλοι -κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς , της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι οσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο. Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε - όλοι γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνον της Ελλάδας- η λύση - εγώ θα επιμένω πάντα σ΄αυτό- είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου. Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες. Η πρόταση του δημοψηφίσματος δεν ήταν η καλύτερη λύση , Θύμωσα όταν άκουσα ότι αυτό αποφάσισε ο πρωθυπουργός. Φοβάμαι ότι στις εκλογές θα επικρατήσει ο Σαμαράς. Δεν του έχω εμπιστοσύνη όμως. Είναι βαθύτατα συντηρητικός…».

Εμμανουήλ Κριαράς, ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ Για την αντιγραφή Μ.Φ.


4

ΦΥΛΛΟ

Τα Ιουλιανά και ο κ. Παπαδήμος τις 15 Ιουλίου του 1965 ο Γεώργιος Παπανδρέου, επικεφαλής της Ένωσης Κέντρου και μέχρι εκείνη τη στιγμή πρωθυπουργός της χώρας, υπέβαλε την παραίτηση του στον βασιλέα Κωνσταντίνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιμονή του δεύτερου να μην διορίσει υπουργό Εθνικής Αμύνης πρόσωπο της επιλογής του πρωθυπουργού στην τότε κυβέρνηση. Η παραίτηση Παπανδρέου συνοδεύθηκε από τον άμεσο, εντός 50 λεπτών, διορισμό νέας κυβέρνησης, υπό τον Γεώργιο Αθανάσιο-Νόβα, από τον βασιλιά, η οποία στη συνέχεια προσπάθησε να αποσπάσει την στήριξη της βουλής από τα κόμματα της Δεξιάς και αποχωρήσαντες βουλευτές της Ένωσης Κέντρου. Η όλη διαδικασία απέτυχε, ο βασιλιάς προέβει στη συνέχεια σε διαδοχικές προσπάθειες συγκρότησης κυβερνήσεων με πολιτικό προσωπικό της δικής του έγκρισης και διαδοχικές προσχωρήσεις στο φιλοβασιλικό μπλοκ βουλευτών του κεντρώου χώρου (διαδικασία γνωστή εκείνη την εποχή και ως «σαλαμοποίηση» της Ένωσης Κέντρου). Η κρίση των πολιτικών θεσμών δε, οδήγησε και σε σειρά κινητοποιήσεων, μεγαλύτερες σε ένταση και μαχητικότητα από οποιαδήποτε άλλη από την εποχή της Εθνικής Αντίστασης. Καθώς οι σχεεπιμέλεια κειμένου τικές κυβερνήσεις Τσιριμώκου, Νόβα o Mιχάλης και Στεφανόπουλου ήταν πλήρως Nικoλακάκης απονομιμοποιημένες, η χώρα από το 1966 και μετά όδευε προς την διενέργεια νέων εκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων (η σίγουρη δηλαδή εκλογική επικράτηση της Ένωσης Κέντρου χωρίς μάλιστα τα στελέχη που είχαν ενδώσει στον βασιλικό εκβιασμό) φαινόταν προδιαγεγραμμένο, το μετεμφυλιακό ελληνικό πολιτικό σύστημα έφτασε στα όρια του. Είχε οδηγηθεί δηλαδή, σε ένα σημείο που τα κέντρα εξουσίας στη χώρα, τόσο αυτά που υπάγονταν στο δημοκρατικό έλεγχο, όπως τα κόμματα και η βουλή, όσο και αυτά που διατηρούσαν εξουσία στη χώρα μη δημοκρατικά νομιμοποιημένη, όπως ο στρατός, το παλάτι και ο αμερικανικός παράγοντας, μπορούσαν να διαγνώσουν ότι οποιαδήποτε μορφή εκλογικής έκφρασης της ελληνικής κοινωνίας θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε κάτι παραπάνω από μία νέα κυβέρνηση. Θα οδηγούσε σε αναδιάταξη των κέντρων εξουσίας και της πρόσβασης που έχουν σε αυτές οι διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Δεδομένου δε, της εκρηκτικής μεταπολεμικής ανάπτυξης της χώρας και της αλματώδους αύξησης του παραγόμενου πλούτου των δεκαετιών του ’50 και ’60 η αναδιάταξη αυτή συνεπαγόταν και ένα νέο τρόπο διάθεσης του εισοδήματος στη χώρα. Οι εκλογές αυτές, λοιπόν, υπο��είκνυαν συνολικά ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ως εκ τούτου, όσοι απεύχονταν κάτι τέτοιο προσανατολίστηκαν προς μορφές διακυβέρνησης της χώρας που να παρακάμπτουν

Σ

έστω και την έμμεση λαϊκή συμμετοχή. Σήμερα στη δημόσια ατζέντα τίθεται ξανά και ξανά το ζήτημα του τέλους του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης στην Ελλάδα. Αν η πτώση της δικτατορίας της 21ης Απριλίου σημαδεύει τη γέννηση αυτού του πολιτικού συστήματος, η περίοδο των Ιουλιανών σημαδεύει την σύλληψή του. Την άρθρωση, δηλαδή, του αιτήματος μίας διαφορετικής διάταξης εξουσίας εντός της χώρας. Και στο βαθμό που η χώρα σήμερα βρίσκεται σε ένα αντίστοιχο σταυροδρόμι, αξίζει να κανείς να επιχειρήσει ένα παραλληλισμό των πολιτικών εξελίξεων σήμερα, με τις πολιτικές εξελίξεις τότε. Αρχικά, και οι δύο περίοδοι σημαδεύονται από μία τομή ως προς το βιοτικό επίπεδο της χώρας. Τότε οι ρυθμοί ανάπτυξης δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις της δημιουργίας μίας εύρωστης μεσαίας τάξης στη χώρα, σήμερα η συρρίκνωση των εισοδημάτων ως αποτέλεσμα της κρίσης και των ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών δημιουργούν ένα ριζικά νέο κοινωνικό τοπίο. Δεύτερον, τότε όπως και σήμερα, οι ίδιες οι δομές του πολιτικού συστήματος εξουσίας αδυνατούσαν, μέσα από την αδράνεια τους, να εκφράσουν τις νέες κοινωνικές πραγματικότητες. Το αίτημα της αναδιανομής εισοδήματος, της αύξησης της κατανάλωσης και της περιφερειακής ανάπτυξης αντιμετωπιζόταν υπό το πρίσμα του μετεμφυλιακού αντικομμμουνιστικού εθνικισμού, και το κατεστημένο έβλεπε σε κάθε νέα έκφραση της κοινωνίας των πολιτών και σε κάθε νέο πολιτισμικό μόρφωμα έναν κομμουνιστή Λαμπράκη έτοιμο να υπονομεύσει το καθεστώς. Αντιστοίχως, σήμερα όλες οι κοινωνικές αντιδράσεις και όλες οι μορφές κοινωνικής αυτοπροστασίας που γεννιούνται από την πίεση στα μεσαία και κατώτερα στρώματα, αντιμετωπίζονται ως κακοήθεις παρεμβολές στο εθνικό αναπτυξιακό όραμα και στην ανταγωνιστικότητα της ιδιωτικής οικονομίας, παρόλο που οι ίδιες ασκούμενες πολιτικές είναι το βασικό εμπόδιο της ιδιωτικής οικονομίας. Τρίτον, τότε όπως και σήμερα, όσο περισσότερο το κοινοβουλευτικό σύστημα αδυνατούσε να εκφράσει την ίδια την κοινωνία τόσο εξασθένιζε, και ως εκ τούτου ενισχύονταν οι μορφές εξουσίας στη χώρα, οι οποίες δεν υπάγονταν σε κάποιας μορφής δημοκρατικό έλεγχο. Τότε, ο στρατός, το παλάτι και η πρεσβεία αναδεικνύονταν σε πρωταγωνιστές των πολιτικών εξελίξεων όσο τα κόμματα και οι πολιτικοί δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τις πολιτικές εξελίξεις. Σήμερα, όσο τα μαζικά κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης αδυνατούν να προσφέρουν συνεκτικές πολιτικές εκπροσωπήσεις, τόσο κέντρα εξουσίας που δεν αναφέρονται στη δημοκρατία ισχυροποιούνται. Ο πρωθυπουργός της χώρας βρίσκεται στη θέση του ως εκ της ικανότητας του να εκπροσωπεί τα συμφέροντα του εγχώριου και διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, μέλη της κυβέρνησής του (οι φασίστες του Λ.Α.Ο.Σ.) έχουν επανειλημμένα εκφράσει την αντίθεση τους σε δημοκρατικούς θεσμούς και λαϊκές κατακτήσεις, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της ασκούμενης πολιτικής καθορίζεται από υπερεθνικούς μη-δημοκρατι-

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

κούς θεσμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τέλος, η αδράνεια των θεσμών οδηγούσε τότε, όπως και σήμερα, το ίδιο το δημοκρατικά εκλεγμένο πολιτικό προσωπικό σε αναζήτηση τρόπων υπονόμευσης της δημοκρατίας στη χώρα. Τότε, οι συνταγματάρχες ήταν τμήμα ενός μηχανισμού η συγκρότηση του οποίου είχε γίνει με πρωτοβουλίες του ίδιου του πολιτικού προσωπικού. Σήμερα, η λαϊκή εντολή παραβιάστηκε από τον ίδιο τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρώην πρωθυπουργό, η εκχώρηση τμήματος της εθνικής κυριαρχίας έγινε από την κυβέρνησή του και οι επανειλημμένες παραβιάσεις του Συντάγματος (όπως π.χ. ο τρόπος με τον οποίο υιοθετήθηκε το μνημόνιο πριν την επικύρωσή του από την ελληνική βουλή) συντελέστηκαν συντεταγμένα από τα ίδια τα αστικά κοινοβουλευτικά κόμματα. Συμπερασματικά, τότε όπως και σήμερα, οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί βρίσκονται εξίσου υπό απειλή, καθώς το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί παρά να προσπαθεί να υλοποιήσει ένα πολιτικό σχέδιο που είναι αδύνατον αποκτήσει λαϊκή νομιμοποίηση. Η μορφή που πήρε η εκτροπή το 1967, οι φορείς που την υλοποίησαν και η διάρκειά της σχετίζονταν με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά των εξωθεσμικών κέντρων εξουσίας της περιόδου. Το γεγονός π.χ. ότι πλέον ο στρατός δεν αποτελεί πόλο εξουσίας στη χώρα και ως εκ τούτου μία εκτροπή σήμερα δεν θα ηγούταν από Ιωαννίδιδες και Παττακούς, δεν αναιρεί τον κίνδυνο επί των δημοκρατικών θεσμών και κατακτήσεων. Η ιστορία των αντιδημοκρατικών εκτροπών της χώρας είναι διανθισμένη εξάλλου από τόσους στρατιωτικούς όσους και πολιτικούς, οι οποίοι προσέβλεπαν στην υπερσυγκέντρωση εξουσιών. Ο Μεταξάς για παράδειγμα ανήλθε στην εξουσία ως επιλογή του ίδιου του πολιτικού κατεστημένου της χώρας για να διαχειριστεί τις κοινωνικές εντάσεις της εποχής και μόνο από εκείνη τη θέση μπόρεσε να αναδιαμορφώσει τη δομή της κρατικής εξουσίας με τέτοιο τρόπο ώστε να καταργήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Ο σημαντικότερος όμως κίνδυνος για την δημοκρατία σήμερα προκύπτει από την ίδια την οικονομική συγκυρία. Καθώς η οικονομική κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές ασκούν πίεση στο βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συμμετοχής θέτει εκ των πραγμάτων το ζήτημα της κατανομής του βάρους της μείωσης του κοινωνικού πλούτου. Τη στιγμή που στην Ελλάδα, συντεταγμένα μαζί με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, οι μορφές διεξόδου από την κρίση που προκρίνονται από τις πολιτικές ελίτ, εντός του νεοφιλελεύθερου ιδεολογικού πλαισίου που κινούνται, μεταφέρουν μονομερώς αυτό το βάρος στα κατώτερα στρώματα, η δημοκρατία φαντάζει για τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ όλο και περισσότερο ως απειλή και κίνδυνος μίας ενδεχόμενης μελλοντικής οικονομικής ανάκαμψης. Και ως εκ τούτου, το πρόβλημα της οικονομίας σαν μεταστατικός καρκίνος μετασχηματίζεται και μεταμορφώνεται σε πρόβλημα της δημοκρατίας για τη χώρα. Η κυβέρνηση Παπαδήμου αποτελεί απειλή όχι μόνο για το οικονομικό μέλλον της χώρας, την κοινωνία, τους νέους και τους εργαζομένους της. Απειλεί πριν από όλα, ως εκ της ύπαρξής της, την ίδια την δημοκρατία στον τόπο μας.

Ετοιμάζοντας την Πυξίδα … Είδαμε Ταινίες στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Ζήσαμε Λίγο ακόμα από χειραγωγημένη δημοκρατία Ακούγαμε Ο χαμένος τα παίρνει όλα, Γιάννης Αγγελάκας Διαβάζαμε Λίγο ακόμα από το μνημόνιο …


ΦΥΛΛΟ

5

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Πολιτισμός: Πολυτέλεια του Σήμερα ή Αναγκαιότητα του Αύριο; Δεν έχουν περάσει παρά λίγες μέρες από, την πολλοστή για φέτος, «διάσωση» της Ελλάδας σε οικονομικό επίπεδο και η χώρα ήδη εμφανίζει σημάδια διάλυσης. Την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε αποκαλεστεί προδότης κατά τις εκδηλώσεις για την επέτειο του «ΟΧΙ», η στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης, για πρώτη φορά, είχε ματαιωθεί και η προσβολή των δημοκρατικών θεσμών δέσποζε κάτι παραπάνω από ευδιάκριτη, εκτυφλωτική. α κόμματα εξουσίας το βιολί τους, με την κυβέρνηση να καταγγέλλει εις βάρος της σκευωρίες, τις οποίες, παρόλα αυτά η ίδια, δεν κατάφερε ούτε να αντιληφθεί εκ των προτέρων, ούτε να αποτρέψει εκ των υστέρων, ενώ η αντιπολίτευση για μια ακόμα φορά θριάμβευε δια της μικροψυχίας της, προβαίνοντας σε «σκληρές» δηλώσεις. Τίποτα από όλα αυτά – μα πραγματικά τίποτα – δε μου κίνησε το ενδιαφέρον, παρά μόνο με έκαναν να σκύψω λίγο παραπάνω το κεφάλι μου, που το ‘νοιωθα ήδη βαρύ. Αντίθετα, το ενδιαφέρον μου κίνησε μια δήλωση - στα πεταχτά - από έναν μουσικό της μπάντας του Δήμου Αθηναίων, η οποία συνόδευσε την παρέλαση. «Ο Πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια» είπε με σκυμμένο κι αυτός το κεφάλι, «κι εμείς πια νοιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας». Με περασμένη μια λεπτή μαύρη κορδέλα στο πνευστό του και χωρίς καμιά διάθεση για φλυαρία έστριψε και απομακρύνθηκε, μαζί με τους συναδέλφους του, από την κάμερα η οποία κι αυτή την ίδια στιγμή τον ξέχασε όπως κι η δημοσιογράφος, είχε άλλα, πολύ πιο «juicy» θέματα για να καταγράψει. Δεν πέρασε πολύ ώρα και άκουσα τον νυν Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής να αποσαφηνίζει ότι, «Προφανώς και θα μπορούσε ένα κομμάτι του Πράσινου Ταμείου να μεταφερθεί στον Κρατικό Προϋπολογισμό και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων γιατί καλό είναι να

Τ

αναλογιζόμαστε όλοι τη σημασία των ωρών τις οποίες διανύουμε!». Τα επόμενα δημοσιεύματα και η κατάθεση του πολυνομοσχεδίου θα αποδείκνυε ότι αυτό το «κομμάτι» που θα μπορούσε «δυνητικά» να μεταφερθεί από τις περιβαλλοντικές βελτιώσεις που θα πρόσφερε το Πράσινο Ταμείο προς τον κρατικό κορβανά θα ήταν το 95% (!) του ποσού που θα συγκεντρωθεί από τις εισφορές για την ρύθμιση των αυ-

θαιρέτων. Αυτή είναι η αίσθηση του μέτρου την οποία επέλεξε ο Υπουργός Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Το να αφήσει το 5% για τις δαπάνες του Πράσινου Ταμείου μου φαίνεται η ίδια λογική που ακολουθεί όταν παίρνει τη μερίδα του από το ταψί του φαγητού. Σαφώς και δεν συμφωνούσα διόλου με την πολιτική της

κας Μπιρμπίλη που «κόλλησε» το σύνολο των θεμάτων της κομπάζοντας περί της περιβαλλοντικής της συνείδησης, αλλά γιατί πρέπει να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο, ως το εκκρεμές του Φουκώ; Πόσες μέρες έχουν περάσει από τις άριες στη Βουλή ότι, «δε νομιμοποιούμε τους αυθαίρετους, τους τιμωρούμε για χάρη της βελτίωσης του περιβάλλοντος». Πιστεύω ότι τα «Ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», θα έχουν μεγάλο σουξέ. Είμαι από κείνους που ταλανίστηκαν για το εάν θα ‘μενα στην πόλη που γεννήθηκα ή αν θα ‘φευγα από αυτή, τόσο εντός όσο κι εκτός Ελλάδας, υπακούοντας στις φωνές των επαγγελματικών μου σειρήνων. Το ότι έμεινα, το χάρηκα, το μετάνιωσα και πάλι απ’ την αρχή, όμως εκείνο που συχνά μου λείπει, είναι η δυνατότητα να μπορώ να επιλέξω μέσα από μια σειρά προτάσεων πολιτιστικών δρώμενων. Όχι ότι δε θεωρώ σημαντική μια εκδήλωση για τη Ρουματιανή σούστα ή μια παράσταση του ΔΗΠΕΘΕΚ, το αντίθετο, εντούτοις είναι αλήθεια ότι έχουμε μια σημαντική απόσταση από τις δράσεις του κέντρου –κυρίως σε ποσότητα- κι είναι δύσκολο να την καλύψουμε για πολλούς λόγους. Τις τελευταίες μέρες συμμετείχα ως ακροατής σε δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πολιτιστικές εκδηλώσεις, σχετικές με την ποίηση. Η μία από το Ίδρυμα Καψωμένου για τον Σικελιανό και τον Ελύτη και η άλλη για τον Ρίτσο από το 7ο Γυμνάσιο Χανίων. Ξέχωρα από το επίπεδο των προσκεκλημένων ομιλητών ή την επιστημονική τους προσέγγιση, τις πηγές ή τη διάρκειά τους, οι εκδηλώσεις αυτές ξεχώρισαν στα μάτια μου για τη προσήλωση των διοργανωτών να τις υλοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο, ενάντια στις συνθήκες, το χρόνο, τις περιστάσεις. Ήταν τόσο αγνά προφανής η εθελοντική συμμετοχή των καθηγητών και των γονέων που το έβλεπες στα μάτια τους και το άκουγες στα λόγια τους, αφουγκραζόμενος τη σκέψη τους «είμαστε περήφανοι που το κάνουμε αυτό». Εκεί τελείωνε και η μαγεία και ξεκινούσε η υποκρισία της πολιτείας. Μια δίλεπτη, τρίλεπτη, πεντάλεπτη ομιλία από τους εκπροσώπους της, επίσης ανιδιοτελές δώρο των διοργανωτών, με δίχως αμφιβολία για τις καλές τους προθέσεις, όμως κανείς δεν είχε αντιληφθεί ότι όλο εκείνο είχε φτάσει ως εκεί, με προσωπικές ενέργειες καθηγητών και γονέων και μόνον αυτές. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η πολιτεία πλέον αντιμετωπίζει τα πολιτιστικά

δρώμενα ως μέτριες, Γράφει ο καλές ή άριστες ευΚυριάκος Γ. Κώτσογλου* καιρίες προβολής αλλά παράλληλα ως μπελάδες χρηματοδότησης που αυτό το χρονικό διάστημα, καλό είναι να τους λείπουν. Δήλωση με πολύ νόημα το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδιαζόντως επίκαιρο είναι αυτή ενός εκ των «αρχόντων» της πόλης μας που υποστηρίζει ότι «καλές είναι οι εκδηλώσεις, αλλά χρειάζεται και ο δρόμος για να πας σ’ αυτές και εγώ επιλέγω το δρόμο…». Ξεχάσαμε άραγε ότι οι πραγματικά άριστοι που μας σήκωσαν ψηλά ήταν άνθρωποι που κάθε μέρα περπατούσαν πέντε χιλιόμετρα προς το σχολείο και πέντε της επιστροφής στο σπίτι, για να σπουδάσουν; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δράσεις πολιτισμού και οικονομικοί υπολογισμοί πρέπει να γίνουν με σεβασμό τόσο για την οικονομία όσο και για κάθε άλλο κονδύλι που θα αφορά ένα μηχανισμό περίπλοκο και πολυσύνθετο όπως είναι ένα κράτος. Και για την συντομία της κουβέντας δεν θα αρνηθώ ότι, φορείς, οργανώσεις, υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι οργανώνονται πίσω από πολιτιστικές και πολιτισμικές αξίες για ιδιοτελή συμφέροντα. Όμως αντιμετωπίζοντας τον πολιτισμό ως αγαθό ή πολύ περισσότερο ως εμπόρευμα, είναι σα να καταστρέφουμε εκείνο ακριβώς που θα μας υποστηρίξει σε όλα αυτά τα χρόνια λιτότητας που θα διανύσουμε, ακολουθώντας μας και προστατεύοντας μας από το να αμαυρώνουμε κάθε δημοκρατικό θεσμό χωρίς να έχουμε την ευθυκρισία του πού, του πότε και του πώς θα πρέπει διαμαρτυρόμαστε. Το αναφαίρετο δικαίωμα της διαμαρτυρίας θα καλυφθεί από ένα αίσθημα ασυδοσίας και όλο αυτό θα δημιουργεί ασαφείς φαύλους κύκλους έλλειψης πολιτισμού, καταστροφής αξιών, καταστολής και αποσύνθεσης θεσμών. «Ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα». Τάδε Έφη, Γκάο Ξινγκγιάν, Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 2000. Εγώ δεν έχω το – με την καλή έννοια – θράσος με το οποίο μπορεί ένας Νομπελίστας να λέει τη γνώμη του και να την υποστηρίζει, πίσω από την κορυφαία επιστημονική και ακαδημαϊκή διάκριση. Μπορώ όμως να αντιληφθώ ότι όσο ο πολιτισμός και οι δράσεις του θα δαιμονοποιούνται, τόσο θα παράγουμε σκέψεις και όντα που δεν θα μπορέσουν να μας προστατεύσουν από μια διαχρονική πτωτική τάση στις αξίες, τους θεσμούς, τα δικαιώματα και τα ήθη. Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης MSc


6 Α Ν Ε Π Α Ι Σ Θ Η Τ Ω Σ

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

«…ὅμως δὲ πιστεύομεν τῇ μὲν τύχῃ ἐκ τοῦ θείου μὴ ἐλασσώσεσθαι, ὅτι ὅσιοι πρὸς οὐ δικαίους ἱστάμεθα»1 (Θουκ, Ιστοριῶν Ε, CIV ΜΗΛ) Επειδή οι τεχνίτες συγχωριανοί μου δεν μοιράζονται μαζί μου τη μανία μου για τη διατήρηση κάθε λογής οικιακής συσκευής ανεξαρτήτως της παλαιότητάς της καταφεύγω συχνά σ’ ένα γείτονα Ουκρανό που με βοηθά με τις αναγκαίες επισκευές. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών μου στο εργαστήρι του και όση ώρα κρατά η αντικατάσταση των εξαρτημάτων, συζητάμε όποια τυχόν σκέψη μπορεί να διαπερνά την καθημερινότητά μας και, ασφαλώς την κρίση. Τις προάλλες λέγοντας του αγανακτισμένη τις κοινοτοπίες μου για την αλαζονική επιβολή της αδικίας, με μάλωσε για την αφέλειά μου θυμίζοντάς μου πως η έννοια της δικαιοσύνης δεν έχει αλλάξει από το 416 π.Χ. και από τον τρόπο που την αντιλαμβάνονταν τότε οι Αθηναίοι. «…κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι, όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται. (δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν. LXXXIX. ΑΘ.) Φεύγοντας ευχαρίστησα το Λεωνίδα που αν και δεν είναι Έλληνας γνώριζε απ’έξω το διάλογο των Μηλίων και των Αθηναίων του Θουκυδίδη, και ανέτρεξα στα βιβλία μου –λιγάκι ντροπιασμένη, ομολογώ που δεν θυμόμουν –ν’ ανακαλέσω και πώς οι Αθηναιοι αντιλαμβάνονταν επίσης την έννοια της σωτηρίας μέσω της υποτέλειας. « Επειδή σεις θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθείτε πριν να πάθετε τις πιο μεγάλες συμφορές, κι εμείς, αν δε σας καταστρέψουμε, θα έχουμε κέρδος. (ὅτι ὑμῖν μὲν πρὸ τοῦ τὰ δεινότατα παθεῖν ὑπακοῦσαι ἂν γένοιτο, ἡμεῖς δὲ μὴ διαφθείραντες ὑμᾶς κερδαίνοιμεν ἄν. XCIII. ΑΘ.) Θαρρείς πως η κυρίως κατάθεση της ιστορίας είναι μια κεντρομόλος αλαζονεία η οποία συντρίβει κάθε ολίσθημα του δικαίου της τυραννίας που συνεχίζει απρόσκοπτα την κατάλυση του ανθρώπου και την κατασκευή υπηκόων 1. Όσο για την τύχη όμως πιστεύουμε, ότι δε θα αξιωθούμε από τους θεούς χειρότερη τύχη, γιατί θεοφοβούμενοι εμείς αντιμετωπίζουμε άδικους

ντεκα χρόνια από τότε που ξεκίνησε η ενασχόληση μας με το κομμάτι του παιδαγωγικού κινηματογράφου πέρασαν και είμαστε ξανά εδώ. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, με τις αγωνίες, τις χαρές την δημιουργικότητα που διαπνέουν κάθε εκπαιδευτικό αλλά και κάθε μαθητή. Έντεκα χρόνια μιας συνεργασίας που χρόνο με το χρόνο εδραιώθηκε. Μιας συνεργασίας με άξονα τον παιδαγωγικό κινηματογράφο αλλά και άλλες εκπαιδευτικές – παιδαγωγικές αλλά και πολιτιστικές δράσεις – προτάσεις μας. Με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους και το Νεανικό Πλάνο αρωγό και συνοδοιπόρο. Συνεχίζουμε και φέτος λοιπόν με τα cine-mathimata 2011-2012

Έ

( πληρ. http://cine-mathimata.blogspot.com ) Με κινηματογραφικές προβολές, εργαστήρια για μαθητές και εκπαιδευτικούς, παρουσιάσεις βιβλίων, εκθέσεις, θεματικά αφιερώματα, θεατρικές προτάσεις κτλ. Δράσεις για τις οποίες θα ενημερωθείτε αναλυτικότερα κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Τα cine-mathimata με τις συνεργασίες που έχουν αναπτύξει (Ινστιτούτο Οπτικοαουστικών Μέσων, Safari internet, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Για Παιδιά Και Νέους Ολυμπίας, Νεανικό Πλάνο, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Πανόραμα Ανεξάρτητων Ταινιών Πάτρας, Ecofilm Festival, Emocion film festival, Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κ.α.) και την υποστήριξη της εκπαιδευτικής κοινότητας αποτελούν ένα διαρκές κινηματογραφικό φεστιβάλ που απλώνεται στην διάρκεια της εκπαιδευτικής χρονιάς. Φυσικά άμεσα θα ενημερωθείτε και για τα φετινά μας εργαστήρια καθώς και τις δράσεις μας που μπορούν να αναπτυχθούν μέσα στην τάξη. Επίσης είμαστε στην διάθεση σας για να συζητήσουμε και να επιλέξουμε μαζί ταινία από μια μεγάλη γκάμα ταινιών και βάση της θεματικής ενότητας που εσείς θα θέλατε.

Βούλα Καντεράκη

Στη διάθεση σας για κάθε διευκρίνισηΜατθαίος ΦραντζεσκάκηςΥπεύθυνος Δράσης cine-ΜαθήματαΤηλ. Επικοινωνίας 6974739122

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα: Δημιουργικές προβολές animation για μαθητές προσχολικής αγωγής και μαθητές δημοτικού. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει προβολές ταινιών animation συνοδευμένες από δραστηριότητες κινηματογραφικής εκπαίδευσης και απευθύνεται σε ομάδες 25-30 μαθητών. Έχει σχεδιαστεί από τον συνεργάτη μας Σπύρο Σιάκα και υλοποιείται στα πλαίσια της δράσης cine-mathimata στο χώρο του σχολείου.

Aνδρέα Παπανδρέου 40 - Tηλ. 0821041653 - Fax: 0821020059


ΦΥΛΛΟ

7

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης:

Αναζητώντας το ουσιαστικό, μέσα από την αναγκαστική λιτότητα εστιβάλ της κρίσης, φεστιβάλ της υποχρεωτικής λιτότητας φέτος στη Θεσσαλονίκη. “Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι εδώ μέσα και πολλοί περισσότεροι έξω απ’ αυτήν την αίθουσα αναρωτιούνται τι χρειάζονται τα φεστιβάλ και οι γιορτές τη στιγμή που η χώρα βουλιάζει”, είπε ο διευθυντής του φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης την Παρασκευή το βράδυ κατά την τελετή έναρξης. Η απάντηση, σύμφωνα πάντα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, είναι “ταινίες που προσφέρουν υλικό για διεισδυτικές και ουσιαστικές παρεμβάσεις”... Με το ξεκίνημα λοιπόν της διοργάνωσης είχαμε και την “ηθική” συμπαράσταση από τον ελληνικής καταγωγής Αμερικανό σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν ή Αλεξάνδρο-Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, όπως είναι το ελληνικό του όνομα: η τελευταία του σκηνοθετική δουλειά “Οι απόγονοι” με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ ήταν η εναρκτήρια ταινία του φεστιβάλ. Ο Πέιν αναφέρθηκε στην ελληνική οικονομική κρίση λέγοντας: «Είναι τρομακτικό και απογοητευτικό αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Παρότι είμαι Αμερικανός και έχω μια εντελώς διαφορετική ζωή από εσάς εδώ, κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω το ελληνικό DNA μου να ενεργοποιείται». Η πρώτη Δευτέρα , ήταν η μέρα του σπουδαίου Δανού σκηνοθέτη Ολε Κρίστιαν Μάντσεν που είναι ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα της φετινής διοργάνωσης. Στη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε μίλησε για τις “Μέρες θυμού”, την ταινία που γύρισε το 2008 αναδεικνύοντας τη σκοτεινή περίοδο της συνεργασίας των Δανών με το ναζιστικό καθεστώς. Με αφορμή το συγκεκριμένο φιλμ, ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε και στα σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης που αντιμετωπίζει σήμερα ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. «Η συγγραφή του σεναρίου για τις “Μέρες θυμού” ξεκίνησε πριν από εννέα χρόνια. Τότε κανείς δεν ενδιαφερόταν να χρηματοδοτήσει μια ταινία για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρούσαν ότι

Φ

είναι ένα ξεπερασμένο θέμα.

Βραβεία σε ανεξάρτητες παραγωγές από τη Ρωσία και την Τσεχία Ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Λόρενς Κάρντις με τη σκηνοθέτρια της ταινίας "Πορτρέτο στο Λυκόφως" Αγγελίνα Νικόνοβα που έφυγε από τη Θεσσαλονίκη με τον Χρυσό Αλέξανδρο. Δίνοντας το προβάδισμα στον ανεξάρτητο κινηματογράφο, βραβεύοντας δύο ταινίες από τη Ρωσία και την Τσεχία, έπεσε η αυλαία του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το Σάββατο το βράδυ στο Ολύμπιον. Το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, Χρυσός Αλέξανδρος (που συνοδεύεται από το ποσό των 20.000 ευρώ), κέρδισε η ταινία "Πορτρέτο στο Λυκόφως" της Αγγελίνα Νικόνοβα, ένα φιλμ για τη "ρωσική κοινωνία της μετάβασης", μια ανεξάρτητη παραγωγή που «θα αγαπάτε για καιρό», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Λόρενς Κάρντις. Το ειδικό βραβείο Αργυρός Αλέξανδρος (10.000 ευρώ) απονεμήθηκε στην ταινία "Ογδόντα γράμματα" από την Τσεχία, του Βάτσλαβ Κάντρινκα, επίσης μια ανεξάρτητη παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού, που αναφέρεται στην Τσεχοσλοβακία του 1987. Το ειδικό βραβείο για πρωτοτυπία και καινοτομία Χάλκινος Αλέξανδρος (5.000 ευρώ) απέσπασε η ταινία "Πορφίριο" του Αλεχάντρο Λάντες. Το βραβείο καλλιτεχνικής επίτευξης απονεμήθηκε στους Ρονίτ Ελκαμπέτς, Μάικλ Μοσόνοφ και Γιόαβ Ρότμαν, πρωταγωνιστές της ταινίας "Πλημμύρα" του Γκι Νατίβ από το Ισραήλ. Το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας απονεμήθηκε στον Βόταν Βίλκε Μέρινγκ, πρωταγωνιστή της ταινίας "Η Φωτιά", της Μπριγκίτε Μαρία Μπέρτελε από τη Γερμανία. Η Στεφανία Γουλιώτη απέσπασε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για τη συμμετοχή της στην ταινία "J.A.C.E." του Μενέλαου Καραμαγ-

γιώλη. Το βραβείο σεναρίου κέρδισε ο Τζον Μακίλνταφ για την ταινία "Ιδού ο Αμνός". Το βραβείο σκηνοθεσίας απονεμήθηκε στον Αμερικανό Μαρκ Τζάκσον για την ταινία "Without". Το βραβείο αυτό παρέλαβε για λογαριασμό του η συμπατριώτισσά του Σάρα Ντράιβερ, τιμώμενη με αφιέρωμα στο 52ο ΦΚΘ, η οποία ευχαρίστησε το φεστιβάλ για τη στήριξή του προς τον ανεξάρτητο κινηματογράφο και τους νέους δημιουργούς, καθώς, όπως επισήμανε, στις ΗΠΑ η ανεξάρτητη κινηματογραφική παραγωγή δεν υποστηρίζεται από το κράτος. Το βραβείο κοινού Fischer για την καλύτερη ελληνική ταινία απονεμήθηκε στον "Σούπερ Δημήτριο" του Γιώργου Παπαϊωάννου, ενώ το αντίστοιχο για

το τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια δόθηκε στην ταινία "Ο εχθρός" του Ντέζαν Ζέτσεβιτς. Το βραβείο κοινού για το τμήμα Ανοιχτοί Ορίζοντες κέρδισε η ταινία "Τυραννόσαυρος" του Πάντι Κόνσινταϊν από τη Βρετανία, ενώ για το διεθνές διαγωνιστικό η ισραηλινή ταινία "Πλημμύρα" του Γκι Νατίβ. Το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση) απονεμήθηκε στην ταινία "Ρωμαίος Έντεκα" του Ιβάν Γκρμπόβιτς. Η επιτροπή της FIPRESCI βράβευσε από το διεθνές διαγωνιστικό την ταινία "Ογδόντα γράμματα" του Βάτσλαβ Κάντρινκα και από τις ελληνικές ταινίες την "Πόλη των παιδιών" του Γιώργου Γκικαπέππα. Το βραβείο της ΠΕΚΚ για ταινία του διεθνούς διαγωνιστικού απονεμήθηκε στο φιλμ "Πορτρέτο στο λυκόφως" και για ταινία του ελληνικού προγράμματος στην "Πόλη των παιδιών" του Γιώργου Γκικαπέππα. Κείμενα : Κώστας Τερζής / Πηγή : http://www.avgi.gr


8

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

νεφο-πληροφορική (cloud computing) θινόπωρο και τα σύννεφα γύρω μας άρχισαν να πυκνώνουν –κυριολεκτικά και μεταφορικά-. Οι εναλλαγές του καιρού προσδιορίζουν συχνά και τη διάθεσή μας. Όμορφοι, πολύχρωμοι συνήθως σχηματισμοί από σύννεφα δημιουργούν Γράφει ο Γιώργος πολλαπλές εικόνες και Γώγουλος αναπαραστάσεις. Η νεφο-πληροφορική, ακριβώς όπως τα σύννεφα στον ουρανό, παίρνει πολλές μορφές και σχήματα. Η νεφο-πληροφορική (cloud computing) είναι μια νέα προσέγγιση της πληροφορικής στην οποία οι πόροι –απομακρυσμένοι σε αδιόρατους υπολογιστές, παρέχονται ως μια υπηρεσία μέσω του Διαδικτύου. Ο όρος «νέφος» πηγάζει από τη γραφική αναπαράσταση του συστήματος που θυμίζει σύννεφο. Με την προσέγγιση αυτή μπορούμε να έχουμε με χαμηλό κόστος και πολλές φορές δωρεάν, πρόσβαση στην τεχνολογία, με δυνατότητα να φιλοξενεί διαρκώς αυξανόμενο περιεχόμενο, καθώς και εργαλεία επικοινωνίας και συνεργασίας. Έτσι, εφαρμογές που παρέχονται μέσω του παγκόσμιου ιστού (web-based applications), μας δίνουν πρόσβαση σε υπολογιστικούς πόρους με τρόπο αντίστοιχο με τη παραδοσιακή χρήση πόρων όπως το ηλεκτρικό δίκτυο ή το δίκτυο ύδρευσης. Επίσης, γίνεται κατανοητό ότι παρέχονται τόσο οι εφαρμογές όσο και η πρόσβαση στο υλικό και στο λογισμικό των κέντρων δεδομένων που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες, δηλαδή όλα μαζί μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ένας

Φ

προσβάσιμος πόρος μέσω του παγκόσμιου ιστού. Ανάμεσα στα οφέλη από αυτή την αλλαγή είναι ότι ο χρήστης δεν ανησυχεί για την εγκατάσταση, τη διαμόρφωση και τη συντήρηση, ενώ συγχρόνως αποκτά σημαντικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την κινητικότητα, την επικοινωνία και συνεργασία. Η νεφο-πληροφορική μετατρέπει ακριβούς πόρους, όπως ο αποθηκευτικός χώρος και η επεξεργαστική ισχύς, σε ένα άμεσα διαθέσιμο και φθηνό αγαθό. Γνωστοί πάροχοι και οργανισμοί, διαθέτουν δωρεάν υπηρεσίες που απαιτούν μόνο ένα πλοηγό ιστοσελίδων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν. Αυτό έχει δώσει κίνητρα τόσο σε ιδιώτες όσο και σε επιχειρήσεις να υιοθετήσουν τη χρήση της νεφο-πληροφορικής προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν το κόστος χρήσης και συντήρησης των υπολογιστικών τους υποδομών. Στην εκπαιδευτική πραγματικότητα, χρειάζεται να δαπανώνται αρκετά χρήματα για τη συντήρηση και ανανέωση του υλικού και του λογισμικού τους. Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι στην εκπαιδευτική κοινότητα θα πρέπει να εξετάσουν την υιοθέτηση της νεφο-πληροφορικής. Η μείωση του κόστους όμως δεν είναι ο μόνος λόγος για την υιοθέτησή της. Στην κατεύθυνση αυτή, ένα σχολείο μπορεί να επωφεληθεί και έτσι, όχι μόνο να μειώσει το κόστος του λογισμικού, την εξάρτηση από εταιρείες και άδειες χρήσης, αλλά και να παρατείνει τον κύκλο ζωής του υλικού που έχει ήδη, καθώς οι εφαρμογές νεφο-πληροφορικής εκτελούνται σε απομακρυσμένα υπολογιστικά κέν-

τρα και οι τοπικοί υπολογιστές –ως τερματικά- που χρησιμοποιούνται για την πρόσβαση μπορούν να έχουν σημαντικά περιορισμένες δυνατότητες. Παράλληλα, τα εργαλεία δημιουργίας και δημοσίευσης περιεχομένου επιτρέπουν το περιεχόμενο να εξελίσσεται συνεχώς και να είναι ευρέως διαθέσιμο. Οι μαθητές, μπορούν να μοιράζονται πηγές και περιεχόμενο, να αλληλεπιδρούν και να δημιουργούν κοινόχρηστα αποθετήρια Αυτές οι αλλαγές μπορούν να απελευθερώσουν το ρόλο του καθηγητή από το να είναι ένας δημιουργός και αναπαραγωγός του παιδαγωγικού υλικού και να του επιτρέψουν να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στο να είναι υποστηρικτής του μαθητή. Έτσι ενισχύεται η κοινωνική μάθηση και η διαδικασία μάθησης από την πλευρά των μαθητών μπορεί να γίνει μια κοινωνική και όχι ιδιωτική δραστηριότητα.

Τα εργαλεία και οι εφαρμογές που προσφέρονται, καθιστούν δυνατή τη διαλογική συνεργασία μεταξύ των μαθητών στον παγκόσμιο ιστό, τόσο στα όρια μιας τάξης όσο και στον κοινωνικό περίγυρο, με αποτέλεσμα να δίνεται η δυνατότητα να εμπλακούν σε ένα διάλογο, να επικοινωνήσουν και να διαπραγματευτούν τη δική τους ερμηνεία για το τι έχουν μάθει. Η νεφο-πληροφορική όμως ενταγμένη πλέον σε πολλαπλές καθημερινές δραστηριότητες δημιουργεί και ένα σύνολο ερωτημάτων: πώς θα κατακτήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, επιχειρήσεων και κρατών να «καταθέτουν» απομακρυσμένα τα εμπιστευτικά δεδομένα τους; ποιος θα εγγυηθεί για διαρκείς και αξιόπιστες ευρυζωνικές συνδέσεις;


ΦΥΛΛΟ

9

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Η Συνωμοσία του θορύβου ο Σάββατο 22 Οκτωβρίου διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο αγώνας πρωταθλήματος Παναθηναϊκού – Εργοτέλη. Δε θα κάτσω τώρα πάλι να αναλύω για ποιο λόγο παρακολούθησα τον εν λόγω αγώνα, γιατί θα καταντήσω κουραστικός. Περίπου στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου οι οργανωμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού ανήρτησαν στην κερκίδα πανό που έγραφε «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων, θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Κατά την προσωπική μου άποψη εξαιρετική κίνηση, ουσιαστικό μήνυμα – ανεξάρτητα απ’ το να συμφωνεί κανείς ή όχι – και σημαντικότατη διαπίστωση ότι οι οπαδοί των ομάδων είναι κομμάτι της κοινωνίας, θίγονται και αγανακτούν μαζί της και δεν είναι κάποιου είδους περιθώριο όπως συστηματικά τους παρουσιάζουν οι πολιτικοί στους οποίους

Τ

αναφέρεται το πανό και τα ελεγχόμενα από αυτούς ΜΜΕ. Ανοίγω παρένθεση για να αναφέρω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί της ομάδας, όπως και άλλων ομάδων εξάλλου, εκφράζουν κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς μέσω των πανό στο γήπεδο. Στο παρελθόν έχουν αναρτήσει πανό που αναφέρονταν στον πόλεμο του Ιράκ (στα ελληνικά και τα αγγλικά), στο σεισμό και το τσουνάμι στην Ιαπωνία (στα Ιαπωνικά), στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στην Ιντιφάντα και το στόλο για τη Γάζα και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις. Στο συγκεκριμένο αγώνα ο διαιτητής Μήτσιος, ο οποίος είχε προφανώς λάβει σχετικές οδηγίες, διέκοψε το παιχνίδι μέχρι να κατεβεί το πανό. Το γιατί έπρεπε να κατέβει το πανό με το συγκεκριμένο περιεχόμενο είναι θέμα άλλης συζήτησης, που

έχει αρκετή σημασία αν θέλει κανείς να αναλύσει τι φοβάται και τι θεωρεί επικίνδυνο η εξουσία. Μετά από ένα δεκάλεπτο περίπου ανακοινώσεων από τα μεγάφωνα και ηχηρών αποδοκιμασιών, αλλά και υβριστικών συνθημάτων κατά του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, το ματς συνεχίστηκε κανονικά, προκειμένου να αποφευχθούν επεισόδια. Το πανό φιγουράριζε για το υπόλοιπο της βραδιάς σε περίοπτη θέση στο πέταλο που βλέπει προς το σταθμό του τρένου. Μετά τη λήξη του αγώνα, υπήρχαν μπλόκα της αστυνομίας στον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου, στα οποία γινόταν έλεγχος στα διερχόμενα αυτοκίνητα για να βρεθεί το πανό και οι κάτοχοί του. Όπως ήταν φυσικό, η κατάσταση ξέφυγε απ’ τον έλεγχο – με δεδομένο και τον απόλυτο παραλογισμό της ενέργειας της αστυνομίας, αλλά και τις επιθέσεις των ΜΑΤ σε όσους ζητούσαν το λόγο για τον έλεγχο που τους γινόταν – με αποτέλεσμα τα επεισόδια που αποφεύχθηκαν στο γήπεδο να γίνουν στους δρόμους. Συλλήψεις έγιναν αρκετές και με διάφορες αφορμές, το πανό βρέθηκε και κάπως έτσι έληξε το όλο θέμα. Έληξε; Ε όχι δα. Λίγες μόνο μέρες μετά το θάνατο πενηντάχρονου διαδηλωτή στο κέντρο της Αθήνας από τα χημικά που έπεσαν κατά τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 19 και 20 Οκτωβρίου, ένα ακόμη περιστατικό καταδεικνύει ότι υπάρχει μια διαταραχή στη Δύναμη (κατά George Lucas). Γιατί το συγκεκριμένο πανό προκάλεσε διακοπή του αγώνα, ενώ με τα πανό για τον πόλεμο στο Ιράκ δεν υπήρχε πρόβλημα, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα συμμετείχε και μάλιστα ενεργά σ’ αυτόν; Ποιους νόμους παραβίασαν αυτοί που το ανέβασαν και χρειάστηκε να γίνει ολόκληρη επιχείρηση για να βρεθούν; Τίνος

οδηγία ήταν να στηθεί αυτή η επιχείρηση; Το να χρησιμοποιούνται οι οπαδοί ως αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι κάτι τόσο τετριμμένο που δεν θα σπαταλούσα το κείμενο ενός μήνα για να αναφερθώ σ’ αυτό (το ‘χω άλλωστε κάνει στο παρελθόν). Είναι περίπου αυτονόητο ότι κανείς δεν θα Γράφει ο διανοούνταν να συλΓιώργος Μανουσέλης λάβει διαδηλωτές που θα κρατούσαν πανό με το ίδιο περιεχόμενο σε μια πορεία. Η ευκολία όμως, με την οποία έγινε όλο αυτό το «επεισόδιο», έστω κι απέναντι σ’ αυτούς τους “less than human” που αποκαλούνται οπαδοί, προκαλεί όχι μόνο ερωτηματικά, αλλά και ανησυχίες. Προστατεύεται ή όχι η ελευθερία του λόγου; Έχει δικαίωμα κάθε πολίτης να ασκεί κριτική στην κυβέρνησή του ή υπάρχει κάποιος περιορισμός χώρου, κοινωνικής ομάδας κ.λ.π. γι’ αυτό; Το γιατί είναι αναγκαίο να γίνει αναφορά στο περιστατικό αλλά και να προστατεύονται όσοι διώκονται από την οποιαδήποτε αρχή – γενικά και όχι μόνο στη συγκεκριμένη περίπτωση – χωρίς καμία νομική ή άλλη κάλυψη, δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αιτιολογηθεί. Η εποχή απαιτεί να μπαίνουμε στη θέση του κυνηγημένου, όχι γιατί είμαστε τίποτε φοβεροί αλτρουιστές και φιλάνθρωποι, αλλά γιατί η άραχλη αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανείς που να μην κυνηγιέται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είμαστε ο βάτραχος στην πλάτη του οποίου έχει ανάβει ο σκορπιός για να περάσει το ποτάμι. Είναι σίγουρο ότι θα μας τσιμπήσει όχι μία, αλλά πολλές φορές. Είναι στη φύση του. Αυτό που δεν έχει οριστεί ακόμη είναι αν στη δική μας φύση είναι να τον αφήσουμε και να βουλιάξουμε αδιαμαρτύρητα.


10

ΦΥΛΛΟ

Συνέντευξη Ματθαίος Φραντζεσκάκης

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Στου Ορίζοντα την άκρη

Ποια στοιχεία χαρακτηρίζουν την πρόσφατη δουλειά σας; Ως προς το μορφολογικό χαρακτήρα των τραγουδιών υπάρχει το παραδοσιακό ηχόχρωμα και ύφος, το οποίο βίωσα σαν άκουσμα στον τόπο που γεννήθηκα, δηλαδή στην Κρήτη καθώς και στοιχεία από την προσωπική αναζήτηση στην ευρύτερη παραδοσιακή μουσική…Μέρος των τραγουδιών της δουλειάς αυτής είναι επηρεασμένα από την λαϊκή και έντεχνη ελληνική μουσική Η παράδοση σε ποιο βαθμό υπάρχει στη σημερινή μουσική σκηνή; Η παράδοση έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση σε σχέση με τον ορισμό, την ουσία και την εξέλιξη της, κατά την υποκειμενική άποψη του καθενός. H μουσική παράδοση είναι πρώτα απ’ όλα ζωτικό συστατικό για τη διαμόρφωση ψυχικής, πνευματικής και υγιούς δημιουργικής πορείας του ανθρώπου. Είναι μια αξία στο απυρόβλητο διαχρονική, που μεταφέρει την ιστορία, τον πολιτισμό και την ψυχή των παλαιοτέρων γενεών. Είναι τιμή και παράλληλα χρέος για μας να τη σεβαστούμε, να τη νιώσουμε και να τη προστατεύσουμε παραδίνοντας τη στα παιδιά μας, όπως και σε μας παραδόθηκε. Δυστυχώς η σημερινή μουσική σκηνή προσπαθεί να επιβιώσει χρησιμοποιώντας κάθε πιθανή συνταγή, πολλές φορές παράταιρης μορφολογικής και ηχητικής ταυτότητας. Κάτι σαν κοκτέιλ εισαγωγής. Θεωρώντας αυτό το αποτέλεσμα άποψη και το χειρότερο, εξέλιξη. Πιστεύω ότι η παράδοση είναι ευδιάκριτη ως προς την εικόνα και την ουσία των συστατικών της από όλους όσοι την αναπαράγουν κακοτρόπως για προσωπική τους κερδοσκοπική χρήση. Μόνο που ο χρόνος θα σβήσει τα ίχνη τους. Ενώ αντίθετα υπάρχουν καλλιτέχνες που βλέπουν και πράττουν κατά συνείδηση εκφράζοντας τον προσωπικό τους κόσμο, διατηρώντας την ακεραιότητα και την αξία της παράδοσης και του εαυτού τους. Η παράδοση είναι το παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον… Συνεπώς πρέπει να τυγχάνει τουλάχιστον σεβασμού εκείνων που δεν έχουν συνείδηση των πράξεων τους. Ποιες είναι οι αναφορές σας και από ποιους μουσικούς αντλείτε στοιχεία; Οι μουσικές αναφορές μου σαν ακούσματα αν αυτό εννοείτε, είναι πολύπλευρες. Η πρώτη μου αναφορά έρχεται από την παραδοσιακή μας μουσική, που πρωτοάκουσα.

Γιάννης Μελαμπιανάκης Στη συνέχεια γνώρισα, το λαϊκό έντεχνο και ρεμπέτικο είδος, που βίωσα ως μουσικός. Παράλληλα άκουγα μουσική από όλη την Ελλάδα και γενικότερα, επιλέγοντας οτιδήποτε αξιολογούσα. Τα στοιχεία που αντλώ είναι ξεχωριστά από κάθε μουσικό ή ερμηνευτή κατά την εκτέλεση ενός μουσικού θέματος. Σίγουρα είχα επιλέξει, σαν μαθητής, κορυφαίους γνωστούς και μη δασκάλους της μουσικής, μελετώντας τον τρόπο και το ύφος του καθενός. Nα κρατήσουμε την Κρητική παράδοση λένε πολλοί. Τι ακριβώς καταλαβαίνετε εσείς με αυτό; Να κρατήσουμε την ταυτότητα μας σαν άνθρωποι σε κάθε ταξίδι της ζωής μας, εύκολο ή δύσκολο, πέρα από προσωπικές ανασφάλειες και εγωιστικές αναζητήσεις, που εκμηδενίζουν την αφετηρία και την αξία όσων μας παραδόθηκαν, σαν αντάξιοι και υπεύθυνοι για την ακεραιότητα τους. Πατάμε στην παράδοση για μια μουσική εξέλιξη ή πατάμε στην παράδοση γιατί πουλάει. Αφουγκραζόμαστε την παράδοση και δημιουργούμε μονοπάτια που ανοίγουν το δικό μας δρόμο. Σε καμιά περίπτωση δεν την πατάμε ούτε την εκπορνεύουμε, όπως γίνεται, δυστυχώς, από κάποιους ταλαντούχους και μη ακροβάτες του σήμερα. Το ελληνικό τραγούδι είναι σε καλή ή κακή στιγμή; Το ελληνικό τραγούδι δημιουργήθηκε από καλές και κακές στιγμές μέσα στο χρόνο. Αυτά τα δυο συστατικά είναι απαραίτητα για τη δημιουργία του. Θεωρώ ότι σήμερα κυριαρχεί μια κρίση ταυτότητας και αναπροσδιορισμού στον τομέα αυτόν. Είναι σε στιγμή αδυναμίας θα έλεγα, προσωρινά όμως, γιατί η ιστορία μας έχει αποδείξει τη δύναμη του. Υπάρχουν σήμερα μεγάλοι δημιουργοί; Αν ναι που είναι αυτοί; Μεγάλοι και αληθινοί δημιουργοί, αυτόνομοι και όχι της εύκολης ξεπατικωτούρας και της επαναλαμβανόμενης συνταγής που πουλάει, υπάρχουν πάντα, βεβαίως και σήμερα. Ευτυχώς είναι παντού, μόνο που ακολουθούν το δύσκολο δρόμο της επιβίωσης μέσα από την ανωνυμία και εκτός εμπορικότητας, προστατεύοντας έτσι τη ψυχή και την αξιοπρέπεια τους. Θα μας πείτε για τους συνεργάτες σας στη δουλειά αυτή; Είχα την τιμή και την τύχη να συμμετέχουν καταξιωμένοι και ξεχωριστοί άνθρωποι, σε όλους τους τομείς αυτής της δουλειάς καθένας με τίμ��σε καταθέτοντας τη ψυχή, το σεβασμό και την εκτίμηση του, στην προσωπική μου μουσική απόπειρα. Είναι ουσιαστικά συνδημιουργοί, χωρίς κανένα οικονομικό όφελος. Θα ‘θελα να αναφέρω κάποιους μουσικούς και τραγουδιστές που χαρακτήρισαν τα κομμάτια και έβαλαν την υπογραφή τους συμμετέχοντας. Ο Γιώργος Ξυλούρης(Ψαρογιώργης),ο Κώστας Αβυσσινός, επώνυμοι και αγαπητοί ερμηνευτές και μουσικοί του τόπου μας, με σπουδαία μουσική κληρονομιά, που η δική τους σφραγίδα την τιμά, τη σέβεται και τη διαιωνίζει. Ο Δημήτρης Κολιακουδάκης, εξίσου καταξιωμένος μουσικός, που συμμετέχει μ’ ένα δικό του τραγούδι. Ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης, ένας από τους πλέον δημοφιλείς λυράρηδες της Κρητικής και ευρύτερης μουσικής παράδοσης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στη Δήμητρα Λιγοψυχάκη που έχει ερμηνεύσει τα πέντε από τα δώδεκα τραγούδια, για την στήριξη της και την ξεχωριστή και καθοριστική παρουσία της ερμηνευτικά. Επίσης τη Ναυσικά Παπαηλία που ήρθε από μακριά για να ερμηνεύσει ένα τραγούδι, με την ξεχωριστή και μελωδική της φωνή. Όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές είναι εξίσου σπουδαίοι μουσικοί και άνθρωποι. Τελειώνοντας θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τον Ανδρέα Ζυμβραγό για τα σπουδαία εργα ζωγραφικής του, που παραχώρησε για την φιλοτέχνηση του cd. Αλήθεια έχει άκρη ο ορίζοντας; Η λέξη ορίζοντας έχει πολλούς και ποικίλους ορισμούς για κάθε άνθρωπο. Μπορεί να δηλώνει το άπειρο, το τέλος ή την αρχή ει-

κόνων, συναισθημάτων και αισθήσεων. Σημασία έχει ο ψυχικός ορίζοντας μέσα από τις αληθινές αξίες της ζωής. Ορίζοντας είναι το όνειρο που συχνά ξεδιαλύνει δημιουργώντας το επόμενο. Ορίζοντας είναι η αγάπη και η αλήθεια για τη ζωή και τον άνθρωπο. Ορίζοντας είναι η κάθε καινούργια μέρα. και μονό αυτά αρκούν σαν άκρη για τον προσωπικό ορίζοντα του καθενός.

«Στου Ορίζοντα την Άκρη», το πρώτο cd του Γιάννη Μελαμπιανάκη έσσερα χρόνια μετά την πολυβραβευμένη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την « Αρετούσα », ο τραγουδοποιός Γιάννης Μελαμπιανάκης παρουσιάζει το πρώτο του CD και μας ταξιδεύει «Στου Ορίζοντα την Άκρη», εκεί που σμίγει η μελωδία με την κρητική παράδοση. Συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι του ο μουσικοσυνθέτης Κολιακουδάκης Δημήτρης, οι στιχουργοί Βασιλική Κνήτου και Δάφνη Φαντριδάκη, οι ερμηνευτές Γιώργης Ξυλούρης, Κώστας Αβυσσινός, Αρετούσα, Ναυσικά καθώς και μια καταξιωμένη ομάδα φίλων μουσικών και συνεργατών.

Τ


ΦΥΛΛΟ

11

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Camera Obscura

Η Γεωργία Ψαράκη στην camera obsura Η Γεωργία Ψαράκη γεννήθηκε στα Χανιά το 1982 όπου και έζησε τα σχολικά της χρόνια. Σπούδασε παιδαγωγικά στο Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου και για ένα εξάμηνο στο πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, στα πλαίσια προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών. Επιστρέφοντας στα Χανιά ,το 2005, παρακολούθησε τα σεμινάρια φωτογραφίας της Λέσχης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Χανίων και από τότε είναι μέλος της. Πώς ξεκίνησε η εμπλοκή σου με τη φωτογραφία; Με ¨παρέσυρε¨ μια φίλη σε ένα ταξίδι.. Επιβάλλεται μια φωτογραφία να αφηγείται πράγματα και καταστάσεις ή όχι; Δεν νομίζω ότι επιβάλλεται κάτι….μια φωτογραφία είναι η αφετηρία για να προκληθούν ποικίλα συναισθήματα το θεατή. Μπορεί μια φωτογραφία να «ξεκινάει» την αφήγηση και ο θεατής να τη συνεχίζει όπως τον εκφράζει.

Από την καλλιτεχνική στην δημοσιογραφική φωτογραφία είναι μεγάλος ο δρόμος; Σίγουρα η απόσταση μεταξύ των δύο ειδών φωτογραφίας είναι πολύ μεγάλη, μιας και είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ τους. Η φωτογραφία όμως «κατευθύνεται» πολλές φορές από το θέμα, που μπορεί να σε οδηγήσει στη μια πλευρά ή στην άλλη…όλοι σίγουρα πειραματιζόμαστε.

Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις… Μια εικόνα είναι χίλιες διαφορετικές λέξεις και χίλια διαφορετικά συναισθήματα.

Υπάρχει κάτι που θα θέλεις αλλά δεν έχεις καταφέρει να φωτογραφίσεις; Από πού να ξεκινήσω; Νομίζω αυτά δεν τελειώνουν ποτέ..


12

ΦΥΛΛΟ

"Καθρέφτης"

ΑΣΗΜΑΝΤΑ

Έχομε διαπραγματευτικά όπλα «Έτσι ξανά και ξανά με οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάνε εναντίον των ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους… Οι άνθρωποι συνεχίζουν να νοιώθουν φόβο απέναντι στους έλληνες. Βέβαια που και που κάποιος εμφανίζεται να αναγνωρίζει ακέραια την αλήθεια που διδάσκει ότι οι έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού… Φ. Νίτσε (Η γέννηση της τραγωδίας 1872)

φού μας βύθισαν στην υπερχρέωση, στην αναξιοπρέπεια, στην ξεφτίλα, τώρα ισχυρίζονται πως θα μας σώσουν. 35 χρόνια διακυβέρνησης από τα κόμματα της διαχείρισης έφεραν τη χώρα σ’ αυτό το χάλι και τους πολίτες στην απελπισία. 35 χρόνια ευωχίας, κακής ευδαιμονίας, αμεριμνησίας Γράφει ο δεν πάει να πει ότι οι πολίτες δεν έχουν ευθύνη. Δεν Γιώργος είμαστε άβουλα όντα. Επομένως όλοι έχουν την ευΚοκκινάκος θύνη τους. Αλλά δεν είναι ίδια η ευθύνη για όλους. Δεν έχουν την ίδια ευθύνη οι ηγέτες που σχεδίαζαν τις πολιτικές και όσοι πολίτες κοιτούσαν να’’ περάσουν’’ από τις χαραμάδες του συστήματος και να βολευτούν. Τώρα η τρόικα (Ε.Ε., Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) μας φέρνει ένα πρόγραμμα που σε 2-3 χρόνια θα μας εξοντώσει. Οι ειδικοί λένε ότι το πρόγραμμα «δεν βγαίνει», το χρέος θα μεγαλώνει, η ανάπτυξη δεν θα φανεί, η ανεργία θα φουντώσει, η φτώχεια και η ανέχεια θα εξαπλωθεί σε όλη την κοινωνία. Θα υπάρχει μόνο η άρχουσα τάξη, η ελίτ και ο λαός πτωχός και πένης. Χωρίς μεσαία τάξη. Όπως έγινε όπου μπήκε το σωτήριον ΔΝΤ. Τα κόμματα της διαχείρισης ομονοούντα, ο μεν ΓΑΠ πιστεύοντας ότι πάμε σωστά!!, ο δε Σαμαράς υλοποιώντας το «λάθος» !! σχημάτισαν κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας». Τα διεθνές κεφάλαιο χρειάζεται την Ελλάδα ως πειραματόζωο, όπως οι φοιτητές ιατρικής χρειάζονται ένα πτώμα για να μάθουν ανατομία. Η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» θα παίξει το ρόλο του συντηρητή του πτώματος και τίποτα άλλο, με αντάλλαγμα τη διαιώνιση της εξουσίας τους. Έτσι νομίζουν. Οι πολίτες πρέπει να μιλήσουν. Η χώρα θα αλλάξει ρότα, η κατάσταση μας θα πάει προς το καλύτερο, ο λαός θα ανασάνει αν πάρει τις τύχες στα χέρια του. ‘Όμως αυτό έχει τίμημα, έχει κόστος. Η έξοδος απ’ την κοινότητα μπορεί να κραδαίνεται πάνω από τα κεφάλια μας, ως απειλή, αλλά μπορεί και να είναι το αποτέλεσμα σε 2-3- χρόνια αυτής της καταστροφικής πορείας που μας επιβάλλουν. Επομένως σε λίγο καιρό το πραγματικό δίλημμα μπορεί να είναι όχι εντός η εκτός της ΕΕ,αλλά πτώχευση εντός η εκτός της ΕΕ. Οι έλληνες θα αλλάξουν μόνοι τους και δεν θέλουν τον «γερμανό τους»… Μήπως η Ελλάδα της ευφυίας, της αξιοσύνης, του φιλότιμου δύναται να ευδοκιμήσει καλύτερα, πιο γρήγορα και πιο σωστά στο έδαφος της δυσκολίας; Μήπως η Ελλάδα έχει διαπραγματευτικά ατού που δεν τα χρησιμοποιεί, μήπως οι ισχυροί της Ευρώπης δεν μπορούν να «αποστειρώσουν τις οικονομίες τους απ’ τα σκουπίδια μας»; Μήπως πρέπει να παίξομε και εμείς το «παίγνιον του αεροπειρατή» αντί να μας το παίζουν οι άλλοι; Πόσο μεγαλύτερο τίμημα θα πληρώσουμε εκτός ΕΕ και πόσο άνετοι θα είναι οι εταίροι μας σπρώχνοντας μας έξω από την κοινότητα, αφού θα τους στοιχίσει ακριβά κάτι τέτοιο; Θα γυρίσομε στην δεκαετία του ΄60 και θα χάσουν 2-3 τρις €; Λοιπόν; Το να μας δανείζουν με 6% στην σημερινή κρίση είναι τοκογλυφία και θα μας οδηγήσει σε μια κατάσταση διαρκούς εκβιασμού. Η Γερμανία έχασε δυο πολέμους αλλά κατέκτησε την Ευρώπη οικονομικά. Πατώντας πάνω σε ολίγιστους πολιτικούς και άνευρους πολίτες. Η εντροπία όμως στην Ευρώπη αυξάνεται και η «Γερμανική Ευρώπη» παρ’ ότι οι γερμανοί το επιθυμούν δεν θα είναι τόσο εύκολο να τους προκύψει. Ήδη φαίνονται ανάγλυφα τα μεγάλα προβλήματα αυτής της μονομερούς πολιτικής στίς περιπτώσεις της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας και έπεται συνέχεια. Μπορεί η Ελλάδα να έχει ανάγκη την Ευρώπη αλλά και η Ευρώπη έχει ανάγκη την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει μόνο τον πολιτισμό της, την παράδοση της, το ιστορικό της βάρος, αλλά και το σημερινό της πλούτο. Τα νησιά της, το κλίμα της και τα υπεδάφη της με τον τεράστιο ορυκτό της πλούτο. Έχομε ανάγκη μιας άλλης πολιτικής του μέλλοντος, χωρίς ενοχές. Με αυτογνωσία, αυτοκριτική και αυτοπειθαρχία. Τα τελευταία χρόνια οι ξένοι πάτρωνες και η μιντιακή μας δημοκρατία ομού με τους πολιτικούς,έπεισαν τους έλληνες ότι περίπου φταίνε ακόμα και για τα ακραία φυσικά φαινόμενα. Ε! όχι δεν είναι έτσι. «Η πάπια θα την βρει την λίμνη». Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι ότι για να κάνει κανείς τέτοιες πολιτικές πρέπει ο λαός να είναι έτοιμος να υπερασπίσει κάτι τέτοιο. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο δεν κατοικεί μόνον στους αριθμούς αλλά και στις ανθρωπιστικές αξίες, στο ήθος, στην κουλτούρα, στην Δημοκρατία και στην σκέψη. Είναι όμως διατεθειμένοι οι πολίτες για κάτι τέτοιο; Μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα είναι το τρίμηνο της «οικουμενικής» και πώς ο λαός θα αντιδράσει στην νέα καταιγίδα των μέτρων, όπως και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών.

Α

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Τα πρωινά της Κυριακής στον ηλεκτρικό δεν είναι τόσο χάλια όσο τις καθημερινές που ο κόσμος στριμώχνεται στα βαγόνια σαν σαρδέλες. Βρίσκεις θέση να κάτσεις με την άνεσή σου και να αγναντεύεις από το παράθυρο μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου. Θα μου πεις και ποιος τρελός σηκώνεται Κυριακή πρωί να πάει βόλτα με τον ηλεκτρικό; Φυσικά κάποιος που δουλεύει (όπως εγώ). ίγο πριν την Ομόνοια ο κόσμος αρχίζει και πληθαίνει όπως και τα διάφορα άτομα που μπαίνουν στα βαγόνια για να ζητήσουν ελεημοσύνη. Γυναίκες με μικρά παιδία στην αγκαλιά τους που παρακαλάνε τους δώσεις λίγα χρήματα για να πάρουν γάλα στα μικρά τους, άνδρες ανάπηροι, νεαρά άτομα που λένε ότι μόλις βγήκαν από μονάδα απεξάρτησης και δεν μπορούν να βρουν δουλειά, ασθενείς που ζητούν χρήματα να κάνουν τις επεμβάσεις τους και όλοι αυτοί σε μια μόνο διαδρομή. Φυσικά, σε κανέναν από τους παραπάνω δεν έδωσε κανείς χρήματα, (τουλάχιστον εκείνοι που ήταν δίπλα μου). Είναι τόσο συνηθισμένες τέτοιες παραστάσεις σε όσους χρησιμοποιούν τον ηλεκτρικό που ακόμη και λεφτά να υπήρχαν (όπως έλεγε ο Πρωθυπουργός μας) αμφιβάλω αν θα έδινε κανείς στους επαίτες, οι οποίοι, όταν μπαίνουν σε οποιοδήποτε χώρο αρχίζουν να μιλάνε τόσο δυνατά που νομίζεις ότι είναι ηθοποιοί και παίζουν σε κάποιο θέατρο. Λίγο πριν την στάση «Βικτώρια», μπήκε στο βαγόνι ένας τύπος γύρω στα 40. Κακοντυμένος, βρώμικος και κοκκαλιάρης άρχισε να μιλάει χαμηλόφωνα και με κατεβασμένο το κεφάλι. Δεν είπε πολλά, ούτε μίλησε για την κακή του τύχη, ούτε για τα βάσανα της ζωής του. Το μόνο που είπε ότι ήταν άστεγος και έμενε στο δρόμο. Αυτό που ακολούθησε ήταν απίστευτο. Οι δυο κυρίες απέναντί μου, είχαν καρφώσει τα μάτια τους πάνω του και τον κοίταζαν έντονα. Δεν ήταν οίκτος αυτό που διέκρινα στα μάτια τους, ήταν σίγουρα συμπόνια. Άνοιξαν και οι δυο τις τσάντες τους και έβγαλαν κάμποσα κέρματα και του τα έδωσαν. Ο ρακένδυτος άνδρας τις ευχαρίστησε χαμηλόφωνα. Στα απέναντι καθίσματα, του έδωσαν επίσης χρήματα, η ηλικιωμένη κυρία, ένας άνδρας και ένα 15χρονο αγόρι. Πραγματικά δεν είχα ξαναδεί έφηβο να δίνει χρήματα σε ζητιάνο. Μπερδεύτηκα αρκετά μέχρι να καταλάβω γιατί όλοι αυτοί οι άν-

Λ

θρωποι (ζώντας στην καρδιά της οικονομικής κρίσης) έδιναν χρήματα σε έναν επαίτη, ο οποίος μάλιστα, δεν παραπονέθηκε, δεν φώναξε, δεν κλαψούρισε και δεν ανέφερε την κακή του τύχη που τον έριξε στα ξένα χέρια. Η μόνη λογική απάντηση που μπόρεσα να δώσω στο συγκεκριμένο μυστήριο άκουγε στο όνομα «καθρέφτης». Στο πρόσωπο του άστεγου άνδρα όλοι όσοι έδωσαν χρήματα (ίσως και αρκετοί που δεν έδωσαν) να είδαν τον εαυτό τους. Κάποτε, όποιος είχε μια δουλειά –χωρίς να είναι η καλύτερη του κόσμου-, ήξερε ότι θα έχει τον μισθό του, το σπίτι του και γενικά μια ζωή που θα του επέτρεπε να έχει τουλάχιστον τα βασικά. Σήμερα τίποτα τέτοιο δεν ισχύει. Το ότι μπορεί κάποιος να δουλεύει δεν σημαίνει ότι θα παίρνει ,απαραίτητα, και χρήματα, καθώς μπορεί ο εργοδότης να του χρωστάει κάμποσα μηνιάτικα ή ακόμη χειρότερα μπορεί να είναι συμβασιούχος του Δημοσίου να του χρωστούν χρήματα τα οποία, δεν ξέρει αν θα τα πάρει ποτέ, αλλά ξέρει σίγουρα ότι θα τα φορολογηθεί. Επίσης, μπορεί να έμεινε άνεργος ή ακόμη και αν δεν έμεινε (ακόμη), μπορεί να του έκαναν τέτοιες μειώσεις στον μισθό του που οι ανάγκες του να μην μπορούν να καλύπτονται ούτε στο μισό. Δεν είναι, λοιπόν, δύσκολο να βάλει κάποιος τον εαυτό του στην θέση ενός τύπου που τα έχασε όλα και κοιμάται στο δρόμο. Σε μια κατάσταση που όλα είναι ρευστά, οι πιθανότητες να συμβεί το οτιδήποτε ακραίο δεν αποτελούν πια μακρινή εικόνα. Το ημερολόγιο μιας "Ξένης"


ΦΥΛΛΟ

13

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Κοινωνική οικονομία. Κι όμως δουλεύει! Σε μια εποχή που η γκρίνια κι η μιζέρια αποτελούν εθνικό σπορ και μόνιμο θέμα συζήτησης στις παρέες, τις οικογένειες κι όσους τόπους δουλειάς έχουν απομείνει, τα καλά νέα είναι κρίμα να περνάνε απαρατήρητα κι ασχολίαστα. Και μπορεί οι απόψεις του καθενός μας για το τι θεωρείται σήμερα «καλό νέο» να είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες, όμως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ανέκαθεν, το καινούργιο αποτελούσε πάντα μια λάμψη στο σκοτάδι. έλετε να ιχνηλατήσουμε μαζί αυτή την πιθανότητα; Για να το κάνουμε θα πρέπει να αρχίσουμε την κουβέντα μας με τον μεγάλο υπαίτιο  όλων των δεινών μας!

Θ

Το χρήμα Το χρήμα, ως μέσο συναλλαγής, ολοένα κι εξαφανίζεται από τα χέρια των παραγωγικών τάξεων και μαζεύεται στα χέρια λίγων που το σωρεύουν και εκμεταλλεύονται τους τόκους, χωρίς φυσικά να το επιστρέφουν πίσω στην αγορά μέσα από την κατανάλωση, αφού όσα κι αν ξοδέψουν, αυτά που μένουν αποταμιευμένα είναι πάντα πολύ, μα πολύ περισσότερα. Σήμερα, το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού της γης, μοιράζεται  το 86% του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (Α.Ε.Π.) -κι αν αυτό δεν γίνεται αντιληπτό σαν έννοια- αναλογιστείτε ότι μόνον ο Μπιλ Γκέιτς έχει περιουσία, μεγαλύτερη από το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Πορτογαλίας!   Ο οικονομολόγος Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ) στο βιβλίο του «Φυσική Τάξη» υποστηρίζει ότι όταν το χρήμα δεν κυκλοφορεί αλλά αποθησαυρίζεται η οικονομία παραπαίει. Ενώ αντίθετα, όταν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, έχουν στα χέρια τους για να καταναλώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρήμα, η Οικονομία -και κατά συνέπεια η κοινωνία- έχουν υγιή ανάπτυξη κι ευημερία. Δηλαδή, σύμφωνα με τον οικονομολόγο θα μας σώσει η αλόγιστη σπατάλη; Σίγουρα όχι. Όμως αυτό που σίγουρα θα μας καταστρέψει είναι ο …αλόγιστος πλουτισμός. Ο αντίποδας Σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία υπάρχουν

έθιμα, πρότυπα συμπεριφοράς αλλά και δίκτυα αξιών που προσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο ζούμε, σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε, δρούμε, και λύνουμε τα προβλήματα της καθημερινότητάς μας, εξασφαλίζοντας τροφή, ένδυση, στέγη κι όσα άλλα αγαθά κι υπηρεσίες χρειαζόμαστε. Όμως, είτε μας αρέσει είτε όχι, τελικά τα πάντα, αποτιμώνται σε χρήμα με αποτέλεσμα να αποτελούν, χωρίς εξαιρέσεις, αντικείμενα οικονομικών συνδιαλλαγών και να γίνονται σχεδόν απαγορευμένα για ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που δεν έχει το χρήμα για να τα αγοράσει. Στον αντίποδα, μία νέα έννοια  εμφανίζεται.   Η αρχή Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980  ο όρος κοινωνική οικονομία είτε αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τους γνωστούς σε όλους συνεταιρισμούς είτε χρησιμοποιείτο αφηρημένα για να περιγράψει μια οικονομία με πιο ανθρώπινο και πιο κοινωνικό χαρακτήρα. Σε επίσημα κείμενα εμφανίζεται για πρώτη φορά στη Γαλλία, στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 και χρησιμοποιήθηκε από τους σοσιαλιστές για πολιτικούς και ιδεολογικούς σκοπούς.   Στα επόμενα χρόνια, αρχίζουν σταδιακά, μέσα από την ίδια την κοινωνία και τις δράσεις χιλιάδων οργανώσεων, να προκύπτουν λύσεις – απάντηση στις ατέλειες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά και των κενών της δημοκρατίας και να πηγάζουν πρωτοβουλίες που υποκαθιστούν τη κοινωνική λειτουργία του κράτους, με συνέπεια την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Το 1989 ο όρος κοινωνική οικονομία αναφέρεται πλέον σ’ ένα ευρύτερο πεδίο επίσημων ή άτυπων οργανώσεων

όπως σωματεία, συνεταιρισμούς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, ταμεία αλληλασφάλισης κλπ κι ιδρύεται η μονάδα Κοινωνικής Οικονομίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ισορροπία κι αλληλεγγύη Η κοινωνική οικονομία βασίζεται στην ισορροπία μεταξύ ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων, ανθρώπινων αναγκών και συστημάτων της αγοράς κι αποτελεί ένα οργανικό σύνολο, αλληλεξαρτήσεων μεταξύ οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, πολιτισμικών δράσεων και προσπαθειών. Στόχος της είναι η ισορροπία, η βιωσιμότητα, η στήριξη κι η ενδυνάμωση του «μέρους» για τη βέλτιστη, την ειρηνική, αρμονική, δημιουργική κι αλληλέγγυα συνύπαρξη του «όλου». Η κοινωνική οικονομία δεν προσβλέπει  στον πλουτισμό και τη σώρευση κεφαλαίων αλλά στη βιώσιμη αλληλεπίδραση ανθρώπου, φύσης κι οικονομικών πόρων πέρα από κάθε είδους διαφορές και διαχωρισμούς με στόχο μια καλύτερη ζωή σ' έναν καλύτερο κόσμο. Η Διεθνής Εμπειρία Υπολογίζεται ότι η Κοινωνική Οικονομία στην Ε.Ε. αντιπροσωπεύει το 8% των επιχειρήσεων, απασχολώντας περίπου 9 εκατομμύρια εργαζομένους, αντιπροσωπεύοντας το 7.9% της συνολικής απασχόλησης. Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα και την Πορτογαλία οι κοινωνικές επιχειρήσεις καλύπτουν μόλις το 1% με 2,5% της συνολικής απασχόλησης ενώ αντίθετα σε χώρες, όπως η Δανία, η Γαλλία κι η Ολλανδία το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 12,5% , 14,3% και 15%. Ήδη από το 1994, στο 10ο κεφάλαιο της Λευκής Βίβλου που έχει συντάξει η Ε.Ε. για την «Ανάπτυξη, την Ανταγωνιστικότητα και την Απασχόληση» καταφαίνεται ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η κοινωνική οικονομία στην προώθηση της βελτίωσης της ποιότητας της ζωής των πολιτών. Η σειρά της Ελλάδας Μέσα στη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης το Ελληνικό κράτος ξύπνησε για λίγο από τον λήθαργο και τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε θεσμοθέτησε έναν φιλόδοξο νόμο, που μένει να δοκιμαστεί στη πράξη. Στη χειμαζόμενη ελληνική οικονομία η λειτουργία του θεσμού της κοινωνικής οικονομίας αποτελεί πρόκληση αλλά και μονόδρομο. Είναι το κλειδί για να γίνουν βιώσιμες κοινωνικές και κοινωφελείς υπηρεσίες που σήμερα αποδυναμώνονται ή και καταργούνται από ένα κράτος που πιέζεται δημοσιονομικά λόγω χρέους. Για πρώτη φορά αναφέρεται επίσημα ο όρος «κοινωνική οικονομία», αποσαφηνίζεται η έννοια και καθορίζονται οι κανόνες λειτουργίας των κοινωνικών επιχειρήσεων με την εισαγωγή του νεωτερισμού των «Αναπτυξιακών Συμπράξεων», η δυναμική των οποίων μπορεί να μειώσει το κόστος κοινωφελών υπηρεσιών, να δημιουργήσει τοπική απασχόληση εκεί που το κράτος και η αγορά αδυνατούν, να μειώσει το κόστος συναλλαγών και να εξασφαλίσει βιωσιμό-

τητα υπηρεσιών εκεί που, με συνθήκες κρατικής λειτουργίας, δεν υπά��χει άλλη διέξοδος παρά η κατάργηση. Το μυστικό Η δραστική μείωση του διαχειριστικού κόστους είναι ο άσσος στο μανίκι  των Οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών. συνειδητοποιημένη κι Η υπεύθυνη  εθελοντική προσφορά, η διευρυμένη συμμετοχή της κοινωνίας στη λήψη αποφάσεων και τη διαμόρφωση δράσεων, η Της άμεση αλληλεπίΞένιας δραση  με τους ίδιους Κουτσογιάννη* τους ενδιαφερόμενους – αποδέκτες των προσφερομένων υπηρεσιών, ο κοινωνικός έλεγχος της εργασίας που γίνεται πολύ αποδοτικότερη, καθώς ο υπάλληλος/εργαζόμενος λογοδοτεί άμεσα στην τοπική κοινωνία αποτελούν τα δυνατά σημεία της κοινωνικής οικονομίας γενικά και των Οργανώσεων της Κοινωνίας  Πολιτών ειδικότερα. Έτσι η κοινωνική προσφορά μετατρέπεται   σε βιώσιμη οικονομική δράση μέσω της οποίας δημιουργούνται θέσεις εργασίας και διευκολύνεται η κίνηση του χρήματος στην τοπική αγορά και κοινωνία. H πρόκληση Κι οι Αναπτυξιακές Συμπράξεις;   Εκεί ακριβώς βρίσκεται το στοίχημα! Σε μια χώρα όπου η ατομική πρωτοβουλία και η μοναχική δράση αποτελούν λάβαρο, σε μια χώρα που σύλλογοι κι επιχειρήσεις διαλύονται εν μια νυκτί «λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων» ο νόμος θέτει σαν απαραίτητη προϋπόθεση τη συνεργασία και τη σύμπραξη! Όμως η Οργανωμένη Κοινωνία Πολιτών, έχει και στο παρελθόν δείξει τη δυναμική, τη προσαρμοστικότητα και την διαφορετικότητα της. Για τους φορείς της και τους συνειδητοποιημένους εθελοντές που την πλαισιώνουν η αυτοργάνωση και η ομαδικότητα ήταν πάντα τρόπος δουλειάς και τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών. Ο νέος νόμος για την κοινωνική οικονομία προήλθε σαν ανάγκη θεσμοθέτησης δράσεων που ήδη λειτουργούν προσφέροντας τη δυνατότητα περαιτέρω αξιοποίησης του κοινωνικού, εθελοντικού και ηθικού κεφαλαίου για την ανάπτυξη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας σε τομείς κοινωνικής ωφέλειας. Οι αναπτυξιακές συμπράξεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια τεχνοκρατική διατύπωση αυτού που συμβαίνει ήδη. Της οριζόντιας συνεργασίας και δικτύωσης των Οργανώσεων της Κοινωνίας Πολιτών.   Δεν μένει παρά, για μια ακόμα φορά, να σηκώσουμε τα μανίκια και να στρωθούμε στη δουλειά! Δεν είναι υπέροχο ότι πραγματικότητα επαναλαμβάνει ξανά και ξανά και τον εαυτό της; Ας κάνουμε νέο μας σύνθημα τη παλιά ρήση: «εν τη ενώσει η ισχύς» *  Ξένια Κουτσογιάννη, οικονομολόγος – δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΗΕΑ, μέλος του δικτύου εθελοντών δημοσιογράφων του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ


14

ΦΥΛΛΟ

"Τα τέσσερα χρώματα του καλοκαιριού" λα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα: «Έχω μια ιδέα» μου είπε ο συνομιλητής μου. «Διάλεξε μερικά από τα Συνέντευξη πιο αγαπημένα Κρυσταλία σου τραγούΠατούλη δια, ταίριαξέ τα μέσα σε μια ιστορία και φέρτη να την κάνουμε ραδιοφωνική εκπομπή». Η ιδέα μου άρεσε. Ήμασταν στην καρδιά εκείνου του μαύρου περσινού χειμώνα – που να φανταστώ τότε ότι ο GAP και η παρέα του μας επεφύλασσαν ένα ακόμα πιο μαύρο φθινόπωρο…", ο συγγραφέας Τεύκρος Μιχαηλίδης μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για τη δημιουργία του νέου του βιβλίου "Τα τέσσερα χρώματα του καλοκαιριού", από την έμπνευση μέχρι το... τυπογραφείο. «… Μουνταμάρα έξω, μουνταμάρα μέσα, χρειαζόμουν κάτι για να μου αλλάξει τη διάθεση: Καλοκαίρι, διακοπές, Κυκλάδες. Μια καλοκαιρινή ερωτική ιστορία σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί. Στη Σέριφο! Κι από τραγούδια αγαπημένα όσα θες·Εντίθ Πιάφ, Κριστόφ, Σαββόπουλος, Καίτη Χωματά (η γλυκιά μου, με τη φωνούλα της ανατράφηκα και τώρα μας έφυγε). Ήλιος, θάλασσα, νοσταλγία, seventies, τότε που σε πείσμα της Χούντας ζούσαμε και σκεφτόμασταν, συνειρμοί, συγκρίσεις, πώς πέρασαν τα χρόνια... Φυσικά ο ήρωας θα είναι ένας φοιτητής των μαθηματικών και μέσα στην ιστορία θα μπλέξει ένα μαθηματικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα από τον μακρύ κατάλογο των προβλημάτων που έχω καταγράψει ως «υποψήφια για αφηγηματική εκμετάλλευση». Το πρόβλημα των τεσσάρων χρωμάτων! Κόλλαγε θαυ-

Ό

μάσια. Τα χρώματα του καλοκαιριού, έτσι όπως ερχόντουσαν στη μνήμη μου μέσα στο καταχείμωνο και τη μαυρίλα της χρεοκοπίας, τα τέσσερα χρώματα που σύμφωνα με την εικασία του Guthrie θα έπρεπε να αρκούν για να χρωματίσουν οποιονδήποτε χάρτη.  Το νήμα της ιστορίας στήθηκε στο πι και φι. Μέρα με τη μέρα η ιστορία εμπλουτιζόταν. Αναδρομές, εικόνες, περιστατικά έρχονταν σαν τσαμπιά να κρεμαστούν στον κύριο κλώνο. Είχα αρχίσει να ανησυχώ πως όλο αυτό το υλικό δε θα χωρούσε σε μια εκπομπή, κοίταζα και ξανακοίταζα τι πρέπει να κόψω όταν ήρθε το δεύτερο τηλεφώνημα. Η κρίση, η λιτότητα, οι περικοπές... Κοντολογίς, όλες οι πόρτες που χτύπησε ο φίλος μου ήταν κλειστές. Αντίο εκπομπή. Δε βαριέσαι. Καμιά δουλειά δεν πάει χαμένη. Κάποια στιγμή κάτι θα την κάνω... Έβαλα την ιστορία μου στο ψυγείο και ξαναγύρισα στις άλλες μου ασχολίες. Το βιβλίο που δουλεύω εδώ και χρόνια – το είχα αρχίσει πριν καν τελειώσω τον Αχμές βρισκόταν σε πολύ καλή φάση. Έπεσα πάλι με τα μούτρα στη δουλειά. Δεν είναι κι απλή υπόθεση: από τα τρίσβαθα της Μικρασίας ξεκινάει ο ήρωας για να φτάσει μέσω φασιστικής Ιταλίας και Ισπανικού εμφύλιου στη μεταπολεμική Γαλλία, συναντώντας σε κάθε βήμα του τη συμμετρία: μαθηματική, φυσική, δυναμική, αισθητική. Έλα όμως που στην έρευνα για το ένα βιβλίο έπεφτα συνέχεια πάνω σε υλικό για το άλλο! Η Γαλλία μετά την απελευθέρωση, η εξέγερση των μεταλλωρύχων της Σερίφου στις αρχές του εικοστού αιώνα, ο Ρεμάρκ, ο Ζολά... Ήρθε και μια μετάφραση

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Στην Πέρμια περίοδο, η Γη έγινε κόλαση «μέσα σε μια στιγμή»

Ουάσινγκτον

ενός βιβλίου του Dowek για τη μετεξέλιξη των αποδεικτικών μεθόδων κάτω από την επίδραση της πληροφορικής,  που έπαιξε κι αυτό το ρόλο του. Ένα μεγάλο μέρος του Les metamorphoses du calcul (εξαιρετικό παρεμπιπτόντως – θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Εκκρεμές) στρέφεται γύρω από το σάλο που προκάλεσε η απόδειξη του θεωρήματος των τεσσάρων χρωμάτων στη μαθηματική κοινότητα. Οι ιδέες για τη μετεξέλιξη της εκπομπής σε μυθιστόρημα με βομβάρδιζαν η μια μετά την άλλη. Στο μεταξύ είχε έρθει και το καλοκαίρι. Στις διακοπές βγάζω την συνήθως την περισσότερη δουλειά. Οι μεγάλοι περίπατοι με τα πόδια, οι ξάπλες στην παραλία βοηθάνε να κατέβουν ιδέες. Προσπάθησα να πειθαρχήσω. Θέλησα να υποχρεώσω τον εαυτό μου να σκέφτεται το ένα βιβλίο. Όμως οι σκέψεις για το ...άλλο  συνέχισαν να ζουζουνίζουν γύρω μου, σαν τα κουνούπια που φέτος το καλοκαίρι είχαν την τιμητική τους. Στο τέλος το πήρα απόφαση. Πρώτα Τα τέσσερα χρώματα του καλοκαιριού κι ύστερα το άλλο. Νάτα λοιπόν τα τέσσερα χρώματα, ένα βιβλίο που η δημιουργία του κράτησε κάπου εννιά μήνες, όσο κι η κυοφορία ενός μωρού. Πήρε λοιπόν το δρόμο του, λυτρώθηκα κι εγώ, έφτιαξε και το κέφι μου. Ελπίζω να βοηθήσει τον αναγνώστη ν’ αντέξει την κόλαση που ζούμε. Αυτά.» Συνεργασία : www.tvxs.gr/

σφοδρότερη μαζική εξαφάνιση ειδών πάνω στη Γη ήταν και η μικρότερης διάρκειας λένε τώρα οι επιστήμονες. Το εύρημά τους, βασισμένο σε χρονολόγηση δειγμάτων από το καλύτερα διατηρημένο ορυχείο ασβεστόλιθου στην Κίνα, αναμένεται να ρίξει φως και στα αίτια της καταστροφής που παραμένουν άγνωστα. Μπορεί η εξαφάνιση των δεινόσαυρων να είναι η πιο διάσημη, αλλά δεν είναι η σφοδρότερη. Αυτό τον τίτλο τον κατέχει εκείνη που έλαβε χώρα στα τέλη της Περμίου, 252,2 εκατομμύρια χρόνια πριν, και κόστισε τη ζωή στο 90% των ειδών που κατοικούσαν τότε στον πλανήτη.

Η

Ηφαίστεια ή αστεροειδής; Τα αίτια αυτής της εξαφάνισης που έχει ονομαστεί «Πέρμια Εξαφάνιση» αλλά και «Μεγάλο Θανατικό» (Great Dying), δεν είναι γνωστά: οι επιστήμονες ερίζουν μεταξύ μιας σειράς γιγαντιαίων ηφαιστειακών εκρήξεων και μιας ταχύτατης μείωσης τους οξυγόνου στους ωκεανούς, ενώ λιγότερο πιθανή θεωρείται η σύγκρουση με αστεροειδή. Ένα παράθυρο που μπορεί να ρίξει φως στα αίτια της Πέρμιας Εξαφάνισης άνοιξαν Αμερικανοί ερευνητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Όπως επισημαίνουν σε άρθρο τους στην επιθεώρηση Science, η Πέρμια εξαφάνιση δεν διήρκεσε παρά 20.000 χρόνια (διάστημα σχεδόν αμελητέο στη γεωλογική ιστορία). Βήμα Science

H ποιότητα στην θέρμανση και στον κλιματισμό

ΑΝ. ΓΟΓΟΝΗ 74 ΧΑΝΙΑ - ΤΗΛ. 28210 72043


ΦΥΛΛΟ

15

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Με τη φωνή των γονιών

«Σε ένα φανταστικό Σκακιστικό κόσμο…»

«Σκάκι στο Μεγάλο Αρσενάλι» διοργάνωση ενός τουρνουά σκάκι δεν απαιτεί κάποια ιδιαίτερη αθλητική εγκατάσταση ή ένα μεγάλο, πολυδάπανο γήπεδο. Η ευελιξία αυτή θα έπρεπε να αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της προώθησης του αθλήματος, καθώς είναι δυνατό να διεξάγονται αγώνες σε εναλλακτικούς χώρους με ιστορική και πολιτιστική αξία, κεντρίζοντας το ενδιαφέρον αθλητών και θεατών. Την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011, ο Δήμος Χανίων και η Σκακιστική Ακαδημία Χανίων (www.chaniachess.gr) στα πλαίσια της Γράφει ο Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Τοπικής Δημοκρατίας μετέτρεψαν το Μιχάλης Μεγάλο Αρσενάλι στο Ενετικό λιμάνι των Χανίων σε έναν από Δαρμαράκης τους ομορφότερους σκακιστικούς αγωνιστικούς χώρους. Το τουρνουά, αν και τοπικής εμβέλειας, προσέλκυσε 110 σκακιστές, στην πλειοψηφία τους μικρής ηλικίας. Το γεγονός αυτό ενισχύει ακόμα περισσότερο την ιδέα να έρθουν τα νέα παιδιά σε επαφή με την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά μέσα από δράσεις, στις οποίες θα έχουν ενεργή συμμετοχή. Τα τουρνουά θα μπορούσαν να εμπλουτιστούν με μια μικρή ομιλία αναφορικά με την ιστορία του κτιρίου, μια έκθεση φωτογραφίας ή ένα διαγωνισμό ζωγραφικής. Δυστυχώς τα το��ρνουά σκακιού στη χώρα μας είναι σε μεγάλο ποσοστό συνυφασμένα με κάποια μεγάλη ξενοδοχειακή εγκατάσταση, η οποία διαθέτει μια μεγάλη αίθουσα συνεδρίων ως χώρο αγώνων. Οι παρευρισκόμενοι «κλείνονται» σε μια άχρωμη αίθουσα που δεν αποπνέει ενέργεια και δημιουργική διάθεση, πολλές φορές σε βάρος και των θεατών, καθώς τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα βρίσκονται κυρίως εκτός των αστικών κέντρων. Με λίγα λόγια, το μεγάλο πλεονέκτημα της ευλιξίας έχει χαθεί. Το σκάκι ακολουθεί το βασικότερο πρόβλημα του ξενοδοχειακού τομέα: το αμετάθετο. Το τουρνουά στο Μεγάλο Αρσενάλι επανέφερε έστω και για μία μέρα το σκάκι στην καρδιά του λιμανιού, ανοίγοντας ένα κύκλο προβολής ιστορικών κτιρίων της πόλης των Χανίων μέσα από ένα εκπαιδευτικό και αθλητικό πρίσμα.

Η Τα διλλήματα του κερδισμένου χρόνου… ρία χρόνια σε τμήμα ένταξης νηπιαγωγείου συν ένα σπρώχνοντας, για να κερδηθεί χρόνος 6 χρόνια στο Ειδικό σχολείο συν ένα για να κερδηθεί χρόνος, 8 χρόνια στα ΕΕΕΕΚ και μετά τι; Τα διλλήματα του κερδισμένου χρόνου δεν είναι παρά ένα από τα μέρη ενός χρόνιου πονοκεφάλου που απασχολεί αρκετούς γονείς Γράφει η Ρούλα που προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο τρενάρουν την παραμονή Καλαϊτζάκη* των παιδιών τους σε ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο. Είναι μια καλά παγιωμένη τακτική, που καλώς ή κακώς έχει γίνει τέχνη, προκειμένου να κερδηθεί αλλά και να αξιοποιηθεί δημιουργικός χρόνος, στο διάστημα του οποίου προγραμματίζονται να κατακτηθούν στόχοι, και να καλυφθούν κενά στο βαθμό βέβαια που η δυναμική του παιδιού το καθιστούν εφικτό. Η παραπάνω τακτική υπαγορεύεται κυρίως και από συνειδήσεις γονιών που τα παιδιά τους ανήκουν στην «γκρίζα ζώνη» είναι δηλαδή παιδιά με απόκλιση, υψηλής λειτουργικότητας που μπορούν να συνεκπαιδευτούν σε ένα τυπικό εκπαιδευτικό πλαίσιο μέσα από παράλληλη στήριξη ή σε κάποιο τμήμα ένταξης, εάν και εφόσον βέβαια γίνουν αποδεκτά από το τυπικό σχολείο! Τα παιδιά της «γκρίζας ζώνης» που η αγωνιώδης προσπάθειες των γονιών εστιάζονται στην αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αξίας και της αποδοχής τους από την τυπική σχολική κοινότητα, γίνεται αιτία τρεναρίσματος του χρόνου επαναλαμβάνοντας την τάξη, προκειμένου από τη μια να ωριμάσει το παιδί, και από την άλλη να αποφευχθεί ο στιγματισμός της φοίτησης του στο Ειδικό πλαίσιο. Κατεβαίνοντας σε χαμηλότερα νοητικά στρώματα, σε παιδιά αν όχι μέσης αλλά χαμηλής λειτουργικότητας, που η συνολική ψυχοκινητική τους εικόνα δεν τους επιτρέπει να φοιτήσουν στα ΕΕΕΕΚ, βρίσκονται μόνιμα αντιμέτωπα με την περιθωριοποίηση και την δια βίου απομόνωση από τη χαρά της εκπαίδευσης, γιατί το καλύτερο ενδεχόμενο της παραμονής τους σε κέντρα ημερήσιας φροντίδας, συνεπάγεται μια φύλαξη και όχι μια δια βίου μάθηση. Συζητώντας με γονείς που δεν ηττήθηκαν από τις δυσκολίες της απόκλισης, αλλά και με εκπαιδευτικούς με φιλότιμο που έβλεπαν με πόνο και οργή ο κόπος τους να χάνεται σε μια άδικη κρίση μιας αξιολόγησης συγκλίνουν στην αναγκαιότητα δημιουργίας μιας ενδιάμεσης δομής σαν να λέμε προθάλαμος των ΕΕΕΕΚ που θα καλύπτει τη χαμηλή λειτουργικότητα και που βάση προόδου του παιδιού θα κρίνεται η φοίτηση τους στο επόμενο πλαίσιο πράγμα το οποίο ήδη πραγματώνεται ως σε ένα βαθμό, χάρις στην καλή θέληση των υπεράριθμων από ανομοιογένεια περιπτώσεων που φοιτούν στο ΕΕΕΕΚ. Η πραγματικότητα όμως πέρα από τα όποια διλλήματα και τα σκόπιμα τρεναρίσματα του χρόνου, είναι η στασιμότητα που υπάρχει όχι τόσο από τις ανεπάρκειες απ’ την πλευρά της πολιτείας, όσο η απουσία ενός οργανωμένου γονεϊκού κινήματος που θα διεκδικήσει συντονισμένα και δυναμικά τα «αυτονόητα». Επιπλέον, η μετά ΕΕΕΕΚ εποχή παραμένει ασχεδίαστη, επιπόλαια και ανεύθυνα αγνοημένη, με την προστατευόμενη εργασία να καταποντίζεται κι αυτή μέσα στη λαίλαπα της κρίσης μίας ημιχρεωκοπημένης και αβέβαιης Ελλάδας. Έτσι ο δήθεν κερδισμένος χρόνος των χρόνων που πέρασαν, χάνεται χωρίς στο διάστημα αυτό να έχει δοθεί η καλύτερη δυνατή λύση!

Τ


16

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Ένας λαός που εκβιάζεται και βιάζεται Το 2000 εκδίδεται και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη το βιβλίο του πανεπιστημιακού Κώστα Βεργόπουλου «Ποιος φοβάται την Ευρώπη, Ανατομία ενός μύθου». ι διαπιστώσεις του συγγραφέα έρχονται 11 χρόνια μετά να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι «Με την πρόταξη της οικονομίας πριν Γράφει η από την πολιτική Μαρία ένωση και του νομίΚρέτση σματος πριν από την οικονομία, έχουν σήμερα «κλειδωθεί» και εξουδετερωθεί οι μηχανισμοί κατοχύρωσης και βελτίωσης της κοινωνικής ευημερίας, η δυναμική πραγματικής σύγκλισης των βιοτικών επιπέδων των ευρωπαϊκών λαών.[...] Ενώ τα ευρωπαϊκά νομίσματα συγκλίνουν και κλειδώνουν, οι αποκλίσεις στα βιοτικά, οικονομικά και κοινωνικά επίπεδα ανοίγουν, βαθαίνουν και διαιωνίζονται.[...] Η Ευρώπη αντί να προβάλλει στον κόσμο τη δική της ανθρωπιστική αντίληψη της οικονομίας, προβάλλει σήμερα ως ιδανικό της, όλο και πιο απροκάλυπτα, την υποταγή στο υπεραντλαντικό πρότυπο της ασύδοτης αγοράς, στο αφηρημένο αντικοινωνικό, επιθετικό χρήμα και αναλαμβάνει την αποδιάρθρωση του κοινωνικού Κράτους και της κοινωνίας, που είχαν ιστορικά προσδιορίσει την επιτυχία του ευρωπαϊκού υποδείγματος στον σύγχρονο κόσμο. Όταν ο αριθμός των ανέργων, αστέγων και κοινωνικά αποκλεισμένων διογκώνεται χωρίς τέλος στην Ευρώπη, όπως σήμερα, αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη απομακρύνεται από τις ανθρωπιστικές πολιτικές αξίες της, από τα χαρακτηριστικά που την έχουν ιστορικά προσδιορίσει στον κόσμο και από τον ίδιο τον εαυτό της». Ο μύθος λοιπόν σήμερα καταρρέει ολοσχερώς. Ο καπιταλισμός άλλωστε είναι πάντοτε βίαιος. Η Ευρώπη έχει μετατραπεί σε παράδεισο των οικονομικών λόμπι. Δεκαπέντε πανίσχυρες ομάδες συμφερόντων

Ο

χειραγωγούν τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., σύμφωνα με δημοσίευμα του μηνιαίου οικολογικού ένθετου της εφημερίδας «Ποντίκι». Στην περίπτωση της Ελλάδας, η Ευρώπη αποδεικνύεται επιθετική, βίαιη και εκφοβιστική. «Μνημόνια ή επιστροφή στη δραχμή» ήταν το τελεσίγραφο του γαλλογερμανικού «Άξονα» ως προς τη διατύπωση του ερωτήματος στο δημοψήφισμα-παρωδία που αποφάσισε ο πρωθυπουργός «μας». Σήμερα η ισχυρή και «πολιτισμένη» Ευρώπη προβαίνει σε εθνικές «εκκαθαρίσεις» και «γενοκτονίες» επιβάλλοντας με ωμό και στυγνό τρόπο τον γαλλογερμανοκεντρικό οικονομικό και πολιτικό αριανισμό της. Γιατί γενοκτονία συντελείται στη χώρα μας. Τα παιδιά γίνονται αποδέκτες των ψυχολογικών και οικονομικών αδιεξόδων των γονέων τους. Λίγο προτού διαβούν το κατώφλι της ενηλικίωσης, τα όνειρα της ήβης θανατώνονται από την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, τη σύγχυση και την απαισιοδοξία που προκαλεί η οικονομική κρίση και η αναποτελεσματικότητα των κυβερνώντων. Η γενιά των τριαντάρηδων με προσόντα και ιδιόχειρες περγαμηνές επιστημοσύνης και αξιοσύνης μεταναστεύει παρά τη θέλησή της, για να μην καταβυθιστεί από τη δίνη της ανεργίας. Εκδιώκεται στην ουσία. Όσοι μένουν, αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια. Οι σαραντάρηδες πνίγονται από την πολυπλόκαμη μάστιγα της λανθάνουσας ανεργίας ή απολύονται. Οι πενηντάρηδες εξολοθρεύονται μέσω της εργασιακής εφεδρείας και οι ηλικιωμένοι, χτυπημένοι από το δρολάπι της πολιτικής αναλγησίας, περιφρόνησης και απρονοησίας μετρούν ώρες τόσες, όσες και τα λιγοστά ευρώ της σύνταξής τους. Από το 2009 δεχόμαστε ως λαός έναν ανελέητο καταιγισμό εκβιαστικών διλημμάτων

από τους κυβερνώντες, μας επιβάλλονται απανωτά μέτρα σκληρής λιτότητας και χαράτσια, το Σύνταγμα και άλλοι πολιτειακοί θεσμοί παρα-βιάζονται πολλάκις, οι διαμαρτυρίες μας καταστέλλονται από την κρατική βία και ενοχοποιούμαστε συλλήβδην για φαινόμενα διαπλοκής και διαφθοράς από ένα πολιτικό σύστημα, οι ισχυροί εκπρόσωποι του οποίου εκμαύλισαν την πολιτική, εδραιώνοντας τον καιροσκοπισμό, τη ρουσφετολογία, τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, τη συντεχνιακή λογική του δημόσιου συμφέροντος. Οι οποίοι βαρύνονται με προκλητικά-πλην όμως ατιμώρητα-οικονομικά σκάνδαλα. Οι οποίοι διαμόρφωσαν όχι πολίτες αλλά οπαδούς, και που τώρα τους μετατρέπουν όλους σε υπηκόους της Μέρκελ και του Σαρκοζί. Οι οποίοι μέχρι και αυτή τη στιγμή αγωνίζονται να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή τους και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πώς να μην αποδομηθούν οι κομματικοί μηχανισμοί τους. Γι’ αυτό και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» είναι ψευτοδίλημμα. Ο καπιταλισμός χειραγωγεί και επιβάλλεται ανεξαρτήτως νομισματικού περιβάλλοντος. Γι’ αυτό και η συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας είναι παγίδα. Εθνική σωτηρία θεωρείται η εκταμίευση της 6ης δόσης, για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Με τη λαίλαπα των μέτρων όμως που επισφραγίζουν τη δεκαετή δανειακή σύμβαση και τα οποία δεν γίνονται γνωστά στον λαό, τι γίνεται; Σε φυσιολογικές συνθήκες, όταν ένας λαός εκβιάζεται και βιάζεται, αμύνεται, αντιδρά, καταφεύγει σε ριζοσπαστικές λύσεις. Σε καμία περίπτωση δεν δέχεται τον μονόδρομο του φαύλου κύκλου, στον οποίο τον εγκλωβίζουν.


17

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Συνθέτης, τραγουδιστής, στιχουργός Κηφισιά 7-1-1928- ΗΠΑ 22-10-2001 Ο Γιάννης Τατασόπουλος γεννήθηκε στις 7 Γενάρη του 1928 στην Κηφισιά, από πατέρα Κωνστ/λίτη και μητέρα Βορειο/σσα. Η οικογένεια του Νίκου Τατασόπουλου και της Αιμιλίας απέκτησε τρία παιδιά, το Γιάννη, την Άννα και την Ελένη . Δυστυχώς ο πατέρας του Γ.Τ. πέθανε το 1939 και τα βάσανα αρχίζουν. Η μητέρα του για να ζήσει την οικογένεια καθάριζε γραφεία στην Αθήνα. Πήγαινε έλα Κηφισιά Αθήνα με τα πόδια καθημερινώς, μαζί και ο μικρός Γιάννης μ’ ένα τελάρο σταφύλια στην πλάτη, να τα πουλήσει και να πάρει ένα καρβέλι ψωμί. Ο Γ.Τ. δεν άντεξε τη φτώχεια και τα βάσανα και παθαίνει αδενοπάθεια βαριάς μορφής. Εισάγεται στο νοσοκομείο στην Κηφισιά με πιθανότητες ζωής 5%. Νοσηλεύεται για τέσσερεις μήνες γρατζουνώντας μια παλιά κιθάρα, που του πήρε η μάνα του μετά από δική του επιθυμία έξω από το νοσοκομείο, από ένα γύφτο. Μ΄ αυτή την κιθάρα ξεκινάει την πορεία του στη μουσική. Αναγκαστικά κατεβαίνουν στην Αθήνα και η μάνα του βρίσκει δουλειά σε μια ταβέρνα- καφενείο οδός Μενάνδρου (τετράγωνο Ζήνωνος) που ήταν στέκι λαϊκών μουσικών. Μένουν προσωρινά σε μια καμαρούλα που τους παραχώρησε ο ιδιοκτήτης Μανώλης Σταυρακάκης. Στα μαύρα χρόνια της κατοχής ο Γ.Τ. για να ζήσει δουλεύει όπου βρίσκει, βοηθός ράφτη, ναυπηγεία Σκαραμαγκά, παιδί για όλες τις δουλειές γα ένα πιάτο φασολάδα. Στην κατοχή γνωρίζεται με τον πολύ καλό μπουζουξή Λουκά

Μεφσούτη, που αργότερα παντρεύεται την αδερφή του Άννα και μένουν στην Ακαδημίας Πλάτωνος Μαντινείας 12. Ο Γ.Τ. μαθαίνει μπουζούκι από τον γαμπρό του, αλλά η γνωριμία του με το Μανώλη Χιώτη και η στενή φιλία που είχανε, του ανοίγει τα δρόμο για την περαιτέρω εξέλιξη του στο παίξιμο και την εκμάθηση του οργάνου. Κλειδώνονταν σ’ ένα δωμάτιο και παίζαν ώρες ατέλειωτες. Στη διάρκεια της κατοχής γνωρίζεται και με άλλους λαϊΓράφει κούς μουσικούς, Μήτσο o Δήμoς Kερδέλας* Αραπάκη, Μάρκο Βαμβακάρη, Χάρη Λεμονόπουλο, Βασίλη Τσιτσάνη, Δημήτρη Στεργίου(Μπέμπη), Γιώργο Λαύκα Σταύρο Τζουανάκο κ.α. Ο δρόμος της αναγνώρισης και της επιτυχίας έχει ανοίξει ΜΑΓΙΣΣΕΣ Μουσική Γιάννης Τατασόπουλος-στίχοι Νίκος Ρούτσος Μάγισσες φέρτε βότανα τον πόνο μου να γιάνω, την έπαθα κι’ αγάπησα μα δεν το ξανακάνω. Μάγισσες το κορίτσι μου τώρα δεν μ’ αγαπάει, με γέλασε με πρόδωσε με ξέχασε και πάει. Μάγισσες όπως μ’ έλιωσε θέλω κι’ αυτή να λιώσει, και το κακό που μούκανε να τ’ ακριβοπληρώσει.

"Πυξίδα της γεύσης"

ΦΥΛΛΟ

Η συνταγή για αυτό το μήνα έρχεται από την Κύπρο επειδή βρίσκομαι στην ιδιαίτερη πατρίδα μου το χρονικό διάστημα που πρέπει να παραδώσω το κείμενό μου οπότε σκέφτηκα να σας δώσω μια γευστική πρόταση από τις παραδοσιακές γαστρονομικές συνήθειες των κατοίκων του νησιού. Γενικότερα για την κουζίνα τις Κύπρου έχω να σας πω ότι έχει επηρεαστεί πολύ από την κουζίνα της ανατολής γι αυτό σε όποιο φούρνο επισκεφθείτε, θα βρείτε λαχματζούν, φαλάφελ και στα σπιτικά τραπέζια πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η σαλάτα ταμπουλέ και το πιλάφι από πλιγούρι. Στις κυριακάτικες μαζώξεις τις οικογένειας, φυσικά οι ψησταριές παίρνουν φωτιά για τα σουβλάκια, τις σεφταλιές και τη σούβλα (κομμάτια από αρνί και χοιρινό αρτισμένα με ρίγανη, πιπέρι και αλάτι) που συνοδεύονται με τις φημισμένες πατάτες Κύπρου που έχουν κατακλύσει όλο τον κόσμο. Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί ή μερακλήδες που έχουν τον χτιστό ξυλόφουρνο και τα ταψιά με τον ταβά Από την και το οφτό κλέφτικο πάνε και έρχονται! Ο ταβάς είναι Ευφροσύνη χοιρινό με πολλά κρεμμύδια, πατάτες, καρότο, σέλινο Κάτσουνα και σάλτσα ντομάτας το οποίο μετά από 6 ώρες στον ξυλόφουρνο ειλικρινά λιώνει στο στόμα σας. Όπως καταλαβαίνετε κάθε επίσκεψη στο νησί ισοδυναμεί με τουλάχιστον 3 κιλά παραπάνω όμως καλώς ή κακώς, όπως όλα στη ζωή έχουν το τίμημά τους, έτσι και με το φαγητό για εμάς που δε μπορούμε να αντισταθούμε είμαστε έτοιμοι να το πληρώσουμε. Σεφταλιές κυπριακές είναι η δική μου πρόταση, ένα φαγητό πολύ ιδιαίτερο και αρκετά γευστικό. Η ιδιαιτερότητα της είναι φυσικά η αρνίσια μπόλια που τυλίγουμε το μείγμα και άλλωστε αυτή είναι που της δίνει αυτή τη μοναδική γεύση. Το μόνο που πρέπει να προσέξετε είναι να επιλέξετε λεπτή μπόλια διαφορετικά η σεφταλιά θα καεί εξωτερικά και το εσωτερικό της θα είναι άψητο. Καλό μήνα και καλή σας όρεξη.

Σεφταλιές Κυπριακές

Υλικά για 4 άτομα Μπόλια  αρνίσια 1 κιλό κιμά 1 μεγάλο κρεμμύδι χοντροκομμένο 1 μεγάλο ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο Αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι 7-8 κουταλιές γάλα Εκτέλεση Πλένουμε καλά την πάνα και την ξεπλένουμε με ξύδι και νερό. Ρίχνουμε στον κιμά το κρεμμύδι, το μαϊντανό και το πιπέρι ανακατεύουμε τα υλικά και ρίχνουμε το γάλα ενώ τα δουλεύουμε ωσότου να γίνει το μείγμα αφράτο. Στη συνέχεια κόβουμε την πάνα σε μικρά τετράγωνα κομμάτια και βάζουμε σε κάθε κομμάτι περίπου μια κουταλιά από τον κιμά. Διπλώνουμε τις δυο πλευρές προς τα μέσα και τυλίγουμε σε μικρό ρόλο. Ψήνουμε τις σεφταλιές στα κάρβουνα ενώ τις γυρνάμε γύρω γύρω, προσέχοντας να μην μας αρπάξουν


18

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Επί της Γραμμής Χάος [11/11] άος! Όχι επειδή το έγραψε στο πρωτοσέλιδο η “Libeation” αλλά επειδή το βλέπεις αυτές τις μέρες ζωγραφισμένο στην έκφραση και τα λόγια όλων. Εδώ και δέκα μέρες οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς, στην κόψη μιας τεντωμένης κλωστής πάνω από την άβυσσο. Ας θυμηθούμε αρχικά τα γεγονότα : Η συμφωνία για το κούρεμα του Ελληνικού χρέους κατά 100 δις Ευρώ και τη νέα δανειακή σύμβαση στις 26 Οκτωβρίου του 2011 αντιμετώπισε τη χλεύη και την κατακραυγή σύσσωμης της αντιπολίτευσης στις 27 Οκτωβρίου. Στις 28 Οκτωβρίου μαζικές λαϊκές αντιδράσεις ακύρωσαν παρελάσεις σε όλη τη χώρα με αποκορύφωμα αυτή της Θεσσαλονίκης, όπου ο πρόεδρος της Δημοκρατίας αναγκάστηκε να αποχωρήσει κάτω από αποδοκιμασίες. Τη Δευτέρα 31 Οκτωβρίου ο Πρωθυπουργός ενημερώνει για την συμφωνία την Κοινοβουλευτική του ομάδα και δηλώνει Γράφει την πρόθεσή του να ζητήσει με δημοψήφισμα την αποδοχή o Bασίλης Παπαστάμος της από το λαό. Η Τρίτη 1η Νοε 2011 θα είναι μια μέρα μαύρη για τα όλα τα χρηματιστήρια της υφηλίου. Από εκείνη τη μέρα όλος ο ανεπτυγμένος κόσμος ασχολείται με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Στις 2 Νοέμβρη ο Πρωθυπουργός με τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης καλούνται στη Γαλλία όπου ακούνε τα «σχολιανά τους» από τους ισχυρούς της Ευρώπης Γερμανούς και Γάλλους, οι οποίοι δε διστάζουν να «υπερβούν τα εσκαμμένα» και να επέμβουν στα εσωτερικά της χώρας θέτοντας όρους για το ανεπιθύμητο δημοψήφισμα. Στις 3 Νοέμβρη οι δύο Έλληνες πολιτικοί είναι πίσω στη χώρα και όλοι οι Έλληνες αγωνιούν για την ειδησιογραφία που βγαίνει από το Υπουργικό συμβούλιο, τη συνεδρίαση – αμέσως μετά - της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, και τέλος τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Την Παρασκευή 4 Νοέμβρη η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αλλάξει στάση απέναντι στη δανειακή σύμβαση και ο Πρωθυπουργός έχει πάρει πίσω το δημοψήφισμα όλοι πια περιμένουν την ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή και την αμέσως μετά ψηφοφορία. Ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα προσπαθήσει να δημιουργήσει διάδοχη κυβέρνηση συνεργασίας και παίρνει την ψήφο εμπιστοσύνης. Την επόμενη μέρα, Σάββατο πρωί, ουσιαστικά παραιτείται κι από τότε μέχρι σήμερα Τρίτη πρωί έχει μεν επιτευχθεί η συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για συμμετοχή στην κυβέρνηση αλλά δεν έχουν ακόμα καταλήξει στον επικεφαλή της προσπάθειας. Όλες αυτές τις μέρες το μοναδικό θέμα συζήτησης είναι οι πολιτικές εξελίξεις, οι επιλογές της ηγεσίας και η στάση των εκλεγμένων αντιπροσώπων. Η ένδεια του πολιτικού συστήματος είναι αποδεκτή σχεδόν από το σύνολο. Το πολιτικό σύστημα όμως δεν είναι μόνο οι εκλεγμένοι. Από παντού ακούς για τις ευθύνες των πολιτευτών αλλά πουθενά για την ευθύνη των πολιτών. Όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο στηρίζονται καταστατικά σε διαδικασίες βάσης. Τυπικά η βάση διαμορφώνει τις θέσεις και την πολιτική και επιλέγει επίσης τους αντιπροσώπους. Ουσιαστικά πάνω από είκοσι χρόνια τώρα αυτή η βάση έχει αποχωρήσει. Από όλα τα κόμματα. Η ηγεσία έχει μείνει μόνη, και η βάση χωρίς τριβή και χωρίς συζήτηση αφού αρχικά είχε μεταλλαχτεί σε ένα είδος κοπαδιού βουβαλιών που έτρεχε προς όποια κατεύθυνση του όριζε η ηγεσία, τώρα πια, απλά έχει εξαφανισθεί. Η δημοκρατία όμως είναι το πολίτευμα των παρόντων. Αν τη θέλουμε πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ως πολίτες. Ευθύνες οι οποίες δεν εξαντλούνται στο καθήκον της ψήφου στην κάλπη (που κι αυτό οι μισοί το εκπληρώνουμε). Νιώθω να έχουμε φτάσει στο σημείο που θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Στην χώρα που θα αφήσουμε στους επόμενους θα πρέπει να κολλήσουμε ξανά όσα έχουμε σπάσει ή τα αφήσαμε να σπάσουν.

Χ

Walter Isaacson Η επίσημη βιογραφία του Steve Jobs Εκδ. Ψυχογιός Βασιζόμενος σε περισσότερες από σαράντα συνεντεύξεις που παραχώρησε ο Steve Jobs σε διάστημα δύο ετών -καθώς και σε συνομιλίες με περισσότερους από εκατό συγγενείς, φίλους, αντιπάλους, ανταγωνιστές και συνεργάτες-, ο Walter Isaacson καθηλώνει τον αναγνώστη με τη συναρπαστική ιστορία της ζωής ενός δημιουργικού επιχειρηματία, ο οποίος, με το πάθος του για την τελειότητα και την απαράμιλλη ηγετική του δεινότητα, έφερε επανάσταση σε έξι διαφορετικούς τομείς της βιομηχανίας: τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τις ταινίες κινουμένων σχεδίων, τη μουσική, την τηλεφωνία, τους υπολογιστές αφής και τις ψηφιακές εκδόσεις. Παρόλο που ο Jobs συνεργάστηκε για τη συγγραφή αυτού του βιβλ��ου, δε ζήτησε να ελέγξει το περιεχόμενό του - ούτε καν να το διαβάσει προτού εκδοθεί. Δεν έθεσε κανέναν περιορισμό. Αντιθέτως, ενθάρρυνε τους ανθρώπους που μίλησαν γι' αυτόν να εκφραστούν ελεύθερα. Και ο ίδιος, εξάλλου, μιλά ειλικρινά, ενίοτε ωμά, για τους συνεργάτες και τους ανταγωνιστές του. Οι φίλοι, οι εχθροί και οι συνάδελφοί του καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τα πάθη, την τελειομανία, τις εμμονές του, την αφοσίωσή του στο έργο του, αλλά και το συγκεντρωτισμό του, ο οποίος καθόρισε τον τρόπο δουλειάς του. Μαρίνα Κουλούρη Το φως στο σκοτάδι Εκδόσεις Κέδρος Γαλλία, δεκαετία του 1940. Στη σκιά της ναζιστικής κατοχής, ένα εκρηκτικό ερωτικό τρίγωνο αψηφά τη ζοφερή αλήθεια του πολέμου. Γουίντερ Πέιλ: μια Αγγλίδα στο Παρίσι, τόσος χειμώνας σ’ ένα όνομα, τόσες μνήμες-ανοιχτές πληγές να χαρακώνουν την εύθραυστη νιότη της, διχασμένη ανάμεσα σε δύο άντρες, με το πάθος να πυρπολεί βεβαιότητες και επιθυμίες. Ρενέ Μαρτέν: ο μαχητής της γαλλικής Αντίστασης, φλογερός ιδεολόγος, παράτολμος επαναστάτης, το αίνιγμα του ανθρώπου που

επιλέγει να ζήσει στα άκρα. Φρίντριχ φον Στίλεν: ο ταγματάρχης των ΕςΕς, ο κατακτητής με το ανθρώπινο πρόσωπο, μετέωρος ανάμεσα στο στρατιωτικό καθήκον και στο μυστικό κάλεσμα της καρδιάς. Η χίμαιρα του έρωτα, η σαγήνη της εξουσίας, το παιχνίδι της διεκδίκησης, η μάχη της κατάκτησης, η αναπόφευκτη σύγκρουση. Τρεις άνθρωποι δέσμιοι μιας απαγορευμένης ιστορίας, στις παρυφές του φόβου και της ελευθερίας. Εκεί, στην Πόλη του Φωτός, ψηλαφούν τα όριά τους αναζητώντας λίγο φως μέσα στο σκοτάδι… «Οταν έκλαψε ο Νίτσε» Ίρβιν Γιάλομ Άγρα Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπρόιερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης δύο μοναδικών ανθρώπων εμπλέκονται ένας νεαρός ειδικευόμενος γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόυντ, μια θυελλώδης γυναίκα-ίνδαλμα ποιητών και ψυχιάτρων, η Λου Σαλομέ, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Άννα Ο., που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της. Ο διάσημος ψυχίατρος Irvin D. Yalom επινοεί στο μυθιστόρημα αυτό τη συνάντηση δύο ιστορικών προσώπων στη μητρόπολη των διανοητικών ζυμώσεων του 19ου αιώνα, τη Βιέννη, δίνοντας μια ερμηνευτική εκδοχή της γέννησης της ψυχοθεραπείας και της σχέσης της με την υπαρξιακή φιλοσοφία. Η ψυχοθεραπευτική περιπέτεια που ξετυλίγεται κόβει την ανάσα καθώς αποκαλύπτει βήμα βήμα την ιαματική δύναμη της αληθινής σχέσης. Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα του βιβλίου, του διάσημου ψυχιάτρου και συγγραφέα Irvin Yalom, Όταν έκλαψε ο Νίτσε. Το βιβλίο αυτό έχει γράψει μεγάλη ιστορία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό και ήταν το πρώτο που οδήγησε στο εκδοτικό φαινόμενο Γιάλομ στην Ελλάδα.

www.chania-info.gr


ΦΥΛΛΟ

19

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός υπήρξε «πολιτισμός ντροπής» . Πολιτισμός της αιδούς και της δίκης .Της ντροπής για τη μη τήρηση των γραπτών και των άγραφων νόμων και του αισθήματος του δικαίου .Η Βία και το Κράτος υπήρξαν οι τρομεροί φύλακες του ύψιστου αγαθού ,που μόνον ο Δίας κατείχε .Της πολιτικής αρετής .Ο Προμηθέας εκτός του ότι έκλεψε τη φωτιά, τόλμησε και αυτό να σκεφτεί από αγάπη για το γένος των ανθρώπων. Να κλέψει την πολιτική τέχνη και να τη χαρίσει στους ανθρώπους .Τελικά ο ίδιος ο Δίας, από εκτίμηση για το γένος των ανθρώπων που αλληλοσπαρασσόταν Γράφει , προστάζει τον Ερμή να η Θεoδoσία την χαρίσει στους ανΔασκαλάκη θρώπους με τη ρητή εντολή : όποιος δε χρησιμοποιεί τις δύο ύψιστες ουσίες ,της αιδούς και της δίκης , να θανατώνεται ως νοσηρό κοινωνικό κύτταρο. Τώρα πως εμείς μετατραπήκαμε σε κοινωνία άνευ αιδούς και δίκης ,άλλη ιστορία .Πως οι αναιδείς και οι άδικοι ζουν ατιμώρητοι ,άλλη ιστορία …Πάντως ελληνικής δημοκρατικής σκέψης παιδιά δεν είμαστε .Ή μήπως είμαστε και δια τούτο αρνούνται οι τρομεροί φύλακες ,η Βία και το Κράτος , να μας απευθύνουν το λόγο ; Κι ύστερα είναι και αυτή η ρημαδοσυνθήκη που αγνοούμε τι διάολο λέει αλλά ως δαμόκλειος σπάθη επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν ξέρουμε άλλο πέραν της κομμωτικής . Λεπτομέρειες δε δικαιούμεθα .Δικαιούμεθα όμως να έχουμε δημοψήφισμα γι’αυτό που δεν ξέρουμε .Εκλογές όμως όχι .Ποιος ξέρει ίσως επειδή τώρα κάτι… ξέρουμε και ο …μπεζαχτάς των υποσχέσεων είναι άδειος .Είναι αυτό που λέμε : «δεν ντρεπόμαστε λιγάκι»... Όσο δε για τη δικαιοσύνη μάλλον αυτοκτόνησε στην Ελλάδα λόγω υψηλού αισθήματος αιδούς και όποιος τολμήσει να αρνηθεί την παρανομία είναι ανεύθυνος και βέβαια όχι πατριώτης .Ναι ,ναι ,ναι ! Πατριώτης είναι εκείνος που σκύβει το κεφάλι στη Βία και το Κράτος και προδίδει το ύψιστο θεϊκό δώρο της πολιτικής αρετής ,που ο Προμηθέας τόλμησε να ονειρευτεί για τους ανθρώπους .Ο μύθος του Πρωταγόρα λέει πως αυτή ακριβώς η αρετή έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον αφανισμό και σκέφτομαι πως ετούτη θα σώσει και τον ελληνικό λαό από το λαϊκισμό ,τη δημοκοπία ,τους δημεγέρτες και του δημαγωγούς .Είναι όλοι τους ανιαροί και εμετικοί .Προσβάλουν τη νοημοσύνη και το αίσθημα κάθε έντιμου και σκεπτόμενου πολίτη θεωρώντας τον ανεγκέφαλο , βλάκα και υποχρεωμένο για τις βρωμιές τους . Λυπούμεθα δε θα συναινέσουμε στις απειλές .Δεν κάνουμε λοβοτομή και δεν καρατομούμε το παρόν και το μέλλον μας .Όχι άλλη απειλή περί χρέους .Το πρόβλημα είναι πολιτικό και απαιτεί πολιτικές λύσεις .Δεν τις επιθυμείτε; Τότε τι διάολο γυρεύετε στην πολιτική ζωή ; Η αιδώ και η δίκη βρυκολάκιασαν κύριοι …

Το δέντρο της ζωής ( The tree of life) Σκην. Τέρενς Μάλικ , με τους: Μπραντ Πιτ, Σον Πεν, Φιόνα Σο, Τζέσικα Τσάστεϊν Μια ταινία ύμνος στη ζωή με την υπογραφή του Τέρενς Μάλικ («Η Λεπτή Κόκκινη Γραμμή») τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στο σενάριο, ενώ σηματοδοτεί και την πρώτη συνεργασία του Μπραντ Πιτ με τον Σον Πεν. Για το «Δέντρο της Ζωής» δημιουργήθηκαν εικόνες του σύμπαντος και της γης από το εκρηκτικό χάος, την ανάπτυξη και την εξέλιξή σε θαυμάσιες δομές ζωής. Ο Τζακ είναι ένα 11χρονο αγόρι που αντιμετωπίζει τη ζωή με θαυμασμό... Ο ίδιος, προσπαθεί να βρει τις απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα που τον απασχολούσαν για χρόνια σχετικά με το θυμό του πατέρα του, την αγάπη της μητέρας του, το θάνατο του αδερφού του, αλλά και την προσωπική του «πάλη» με το νόημα της ζωής και την πίστη. Η αναζήτηση της αλήθειας για τον κόσμο, αλλά και για τον εαυτό του, τον οδηγεί σε μονοπάτια που ποτέ δεν φανταζόταν. Μια αναζήτηση που ξεκινά από τους αστικούς πύργους του σήμερα και φτάνει μέχρι την αυλή μιας οικογένειας στο Τέξας του 50, ενώ ταυτόχρονα ξεκινά από την αρχή της ζωής στη γη και φτάνει μέχρι το τέλος του γνωστού σύμπαντος, αναζητώντας αυτό που είναι αληθινό, που έχει διάρκεια, που είναι άπειρο. Το ταξίδι ενός παιδιού από την αθωότητα των παιδικών του χρόνων στην «αυταπάτη» της ενήλικης ζωής...

Casino jack Σκην. Τζορτζ Χικενλούπερ, με τους Κέβιν Σπέισι, Μπάρι Πέπερ, Κέλι Πρέστον, Τζον Λόβιτζ, Ράσελ Λεφέβρ To CASINO JACK αφηγείται με χιούμορ την αληθινή ιστορία ενός υπερλομπίστα, υπαίτιου ενός από τα μεγαλύτερα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών στην Αμερική κατά την διάρκεια της τελευταίας οικονομικής κρίσης. Ο Τζακ Αμπράμοφ (τον υποδύεται ο 2 φορές βραβευμένος με Όσκαρ Κέβιν Σπέισι, στην ερμηνεία της ζωής του) και οι συνεργάτες του παρακινημένοι από υπεροψία, προσωπικές φιλοδοξίες και απληστία εμπλέκονται σε δωροδοκίες αλλά και πολιτικά σκάνδαλα μέσα στους κόλπους του Λευκού Οίκου. Προσπαθώντας να δημιουργήσουν την δική τους αυτοκρατορία πλούτου και με την βοήθεια ενός λατινοαμερικάνου μαφιόζου ελέγχουν τα μαύρα έσοδα μιας αλυσίδας casino.O Αμπράμοφ επεκτείνεται, ανοίγει μια αλυσίδα υπερπολυτελών εστιατορίων στην Ουάσιγκτον και ιδρύει μια Εβραϊκή σχολή, Μπλεγμένος όμως με την μαφία και τον υπόκοσμο, το πράγμα ξεφεύγει από το έλεγχο και σύντομα, με την συνδρομή μιας απατημένης γυναίκας έρχεται η πτώση.

Τα Μάτια Της Τζούλια   (Los Ojos De Julia ) σκηνοθεσία Γκιγέμ Μοράλες με τους: Μπελέν Ρουέδα, Λουίς Ομάρ, Πάμπλο Νταρκουί Η Julia, μια γυναίκα που χάνει σταδιακά την όρασή της, βρίσκει τη δίδυμη αδερφή της, Sara, κρεμασμένη στο υπόγειο του σπιτιού της. Η

Sara είχε ήδη τυφλωθεί από την ίδια αρρώστια. Όλα οδηγούν στο Πρoτείνει o συμπέρασμα ότι η νεαρή γυναίκα Aντώνης Σπανoυδάκης αυτοκτόνησε, αλλά η Julia αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση, μιας και διαισθάνεται πως πρόκειται για δολοφονία. Ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, από τους παραγωγούς της ταινίας "Το Ορφανοτροφείο" - ανάμεσα στους οποίους κι ο Guillermo del Toro ("Ο Λαβύρινθος του Πάνα") - και με την ίδια πρωταγωνίστρια, την Belen Rueda. Συμπρωταγωνιστεί ο Lluis Homar, γνωστός από την ταινία "Ραγισμένες Αγκαλιές" του Pedro Almodovar.

Πορτοκάλια Στον Ήλιο   (Oranges And Sunshine) Σκην.: Τζιμ Λόουτς, με τους: Έμιλι Γουάτσον, Ντέιβιντ Ουέναμ, Χιούγκο Γουίβινγκ Η ταινία περιγράφει την ιστορία της Μάργκαρετ Χάμφρεϊς, μιας κοινωνικής λειτουργού από το Νότινγκχαμ, η οποία ξεσκέπασε ένα από τα σημαντικότερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών: την οργανωμένη απέλαση παιδιών από το Ηνωμένο Βασίλειο. Μερικές φορές, κάποιες ιστορίες σε βγάζουν από τα ρούχα σου. Και εύχεσαι η ταινια επί της οθόνης να ήταν πραγματικά τρισδιάστατη, ώστε να μπορούσες να βυθιστείς μέσα της και να πλακώσεις δυο τρεις στα μπουκέτα. Στ'αλήθεια έτσι ένιωσα βλέποντας το Πορτοκάλια Στον Ήλιο, μια ταινία που μιλά για παιδιά ενός κατώτερου Θεού - όχι παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά παιδιά που η χώρα τους «σκόρπισε» στα πέρατα του κόσμου. Μιλάμε για την οργανωμένη απέλαση τουλάχιστον 150.000 παιδιών από το Ηνωμένο Βασίλειο, παιδιών που ζούσαν σε οικοτροφεία και τα οποία βρέθηκαν αποκομμένα από τις οικογένειες τους (στα οποία παιδιά είχαν το θράσος να πουν πως οι γονείς τους είχαν πεθάνει!). Και οι λόγοι; Καθαρά οικονομικοί. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι το «κοινωφελές» ίδρυμα όπου γινόταν το όλο ξεφόρτωμα ήταν ένα Καθολικό οικοτροφείο – κολαστήριο στην Αυστραλία, όπου οι ιερείς διασκέδαζαν βασανίζοντας και ενίοτε κακοποιώντας τα άτυχα αυτά πλάσματα. Σας το ξαναγράφω, η ιστορία είναι 100% αληθινή. Γι αυτό και την βλέπεις καθηλωμένος μέχρι τέλους, παρά τα όποια στραβοπατήματα του κινηματογραφιστή Τζιμ Λόουτς.

Cars 2 - Αυτοκίνητα 2 Το αγωνιστικό αυτοκίνητο ΜακΚουίν οδεύει μαζί με το νέο του επιτελείο, και νέο αρχηγό του τον Μέιτερ, για το πρωτάθλημα «Κούρσα των Πρωταθλητών». Η κούρσα αυτή διεξάγεται σε πέντε διαφορετικές χώρες: Ιαπωνία, Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία. Όμως, ο Μέιτερ σώζει, κατά λάθος, τη ζωή ενός Βρετανού κατάσκοπου και βρίσκεται μπλεγμένος σε διεθνή συνομωσία.


20

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Τ δο ού ύμ με ε κ κα αιι ττιι θ θα α α ακ κο ού ύσ σο ου υμ με ε σ σττα α Χ Χα αν νιιά ά Τιι δ

Και ενώ διάγουμε ημέρες όπου η χώρα παριδίδεται αμαχητί στη Νέα Γερμανία –κάποιοι το ονομάζουν 4ο Ράϊχ- η στήλη μας δηλώνει αδυναμία να συμμετάσχει στην οποιαδήποτε λήθη και δεν μπορεί να αισθανθεί τη μέθεξη της μουσικής, παρεκτός αν είναι μάχιμη και αντιστασιακή… α ήταν εύκολο να κάνω μια αντιγραφή-επικόλληση από κάποια θέματα της τρέχουσας καλλιτεχνικής ειδησεογραφίας, αλλα πραγματικά μου είναι αδύνατο. Η χώρα πουλιέται, το μέλλον μας διαγράφεται αβέβαιο εώς τραγικά δύσκολο και την ίδια ώρα οι πολιτικοί ταγοί στέΓράφει o κονται λιγότεροι των Γιώργος περιστάσεων, με κύΒαβουλές ριους υπεύθυνους ασφαλώς αυτους που εμπιστεύονταν το 8085 % των ψηφοφόρων, σε όλες τις εκλογές μεταπολιτευτικά. Στις 28 Οκτώβρη ο λαός σύσσωμος έδειξε να αντιστέκεται έμπρακτα στην αδίστακτη νέο-κατοχική διακυβέρνηση και μάλλον έδειξε αυτοσυγκράτηση και απεφεύχθησαν τα χειρότερα. Η συνέχεια μέχρι την τελική υπογραφή για την περίφημη 6η δόση, που φτάσαμε αφου αυτή η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να τιθασεύσει τα έξοδα και να συγκεντρώσει έσοδα ενάμισυ χρόνο τώρα, θα δοθεί

Θ

τις επόμενες μέρες έως τις αρχές του Δεκέμβρη, όπου πρέπει να μαζέψουμε 15,5 δις * για τόκους και χρεωλύσια και να πληρώσουμε τους λεγόμενους επενδυτές ή αγοραστές ή ομολόγων ή δανειστές ή κερδοσκόπους… ΄ Δεν ξέρω αν το πάρτυ τελείωσε ή για κάποιους άλλους (δυστυχώς γα μας) τώρα αρχίζει… όμως και ο «κυρίαρχος» λαός δυστυχώς τσίμπησε στα εύκολα σλόγκαν του παρελθόντος και έφαγε το λουκουμάκι της ψευτο-ευμάρειας. Δεν συμμεριζόμαστε βέβαια το αβάσταχτης ελαφρότητας «γνωμικό» του αντιπρόεδρου και ιστορικού στελέχους : «μαζί τα φάγαμε» αλλα σίγουρα κάθε ένας έχει την ευθύνη του από τη θέση του. Ας προσπαθήσουμε τώρα λοιπον ο καθένας ανάλογα με τις ευθύνες του και τις δυνάμεις του, να αποσοβήσουμε αυτή την νέα κατοχή… Με μουσικούς χαιρετισμούς *βλ. http://dimitriskazakis.blogspot.com/

Γιώργος Νταλάρας: Το τανγκό των Χριστουγέννων Η N-ORASIS & η Village Roadshow παρουσιάζουν την νέα τους ταινία "ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ", βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστορήματα του Γιάννη Ξανθούλη, σε σκηνοθεσία του Νίκου Κουτελιδάκη. Μία ιστορία που ταξιδεύει σε ένα σκληροτράχηλο περιβάλλον κατά τα χρόνια της δικτατορίας όπου ο έρωτας διεκδικεί να βρει το δικό του διέξοδο. Η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Κουτελιδάκη και το σενάριο του Βαγγέλη Νάση. Πρωταγωνιστούν οι Γιάννης Μπέζος (Μανώλης Λόγγος), Αντίνοος Αλμπάνης (Λάζαρος Λαζάρου), Γιάννης Στάνκογλου (Στέφανος Καραμανίδης), Βίκυ Παπαδοπούλου (Ζωή Λόγγου), Ελένη Κοκκίδου (Παρασκευή), Βασίλης Ρίσβας (Νότης Βοσκόπουλος) Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννος Αιόλου, ενώ το τραγούδι της ταινίας 'Μια στιγμή για πάντα' είναι βασισμένο στο κεντρικό θέμα της μουσικής της ταινίας. Τους στίχους έχει γράψει η Ελένη Ζιώγα και έχει ερμηνεύσει εξαιρετικά ο Γιώργος Νταλάρας. Λίγα λόγια για την υπόθεση της ταινίας: Ο υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου) είναι σιωπηλά ερωτευμένος με την Ζωή (Βίκυ Παπαδοπούλου), σύζυγο του συνταγματάρχη Μανώλη Λόγγου (Γιάννης Μπέζος). Ονειρεύεται να βρεθεί κοντά της έστω και για δυο λεπτά, όσο κρατά ένα τανγκό στη στρατιωτική γιορτή των Χριστουγέννων. Για να μάθει να χορεύει θα ζητήσει τη βοήθεια ενός φαντάρου, του Λάζαρου Λαζάρου (Αντίνοος Αλμπάνης). Οι ζωές των ηρώων μπλέκονται σε μια σειρά γεγονότων που θα κορυφωθούν την ημέρα των Χριστουγέννων, στη γιορτή, στο Τανγκό των Χριστουγέννων... Η ταινία είναι συμπαραγωγή των N-ORASIS, Village Roadshow, ΕΡΤ, NOVA, SARNITECH, GRAAL και του ΕΚΚ. Από την 1η Δεκεμβρίου η ταινία θα παρουσιαστεί σε 65 αίθουσες σε όλη την Ελλάδα από την VILLAGE. ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες 1η Δεκεμβρίου 2011. Τίτλος τραγουδιού:  Μια στιγμή για πάντα Μουσική: Γιάννος Αιόλου Στίχοι: Ελένη Ζιώγα Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας


ΦΥΛΛΟ

21

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ «ΜΙΚΡΕΣ ΑΤΑΣΘΑΛΙΕΣ» ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΝΑΒΑΚΗ Free Voice Records

Μάνος Ξυδούς: Όταν θα φύγω ένα βράδυ από δω label 7 της Legend

“Πράξη δεύτερη στο ίδιο έργο. Μετά το Παράξενο τοπίο το σκηνικό ξαναστήθηκε. Με μάτια αλλιώτικα τούτη τη φορά. Μα με το στομάχι πάλι δεμένο σαν μικρού παιδιού την πρώτη μέρα στα γράμματα. Όλα στη θέση τους...οπότε, καλή παράσταση.” Δεύτερη δισκογραφική δουλειά για την τραγουδοποιό και ερμηνεύτρια Μαρία Καναβάκη. Οι “Μικρές ατασθαλίες” της αποτυπώνονται μετά την “έκθεσή” τους στις παραστάσεις της περιόδου 2009-2010 σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Ήχος έντεχνος στη βάση του, μπλέκει τα φυσικά όργανα με τους ψηφιακούς ήχους, την παράδοση με την καθημερινότητα και το παρόν της. Οι “Μικρές ατασθαλίες” περιέχουν μια συλλογή από 12 τραγούδια, τα 7 σε στίχους και μουσική της Μαρίας Καναβάκη, ένα σε στίχους του Γιώργου Κεμερλή (Πλυντήριο), ενώ επαναλαμβάνεται η δοκιμασμένη από το “Παράξενο τοπίο” συνεργασία της με τον τραγουδοποιό Χρήστο Παύλη, ο οποίος υπογράφει τρία τραγούδια εξ' ολοκλήρου (Της ξενητιάς, Για ένα θίασο, Δίχως σκιά) καθώς και συνυπογράφει με τη Μαρία τους στίχους από ένα ακόμη (Ο καφές). Εκτός όμως από τα τραγούδια, η αίσθηση της παράστασης δίνεται από την προσθήκη 2 ορχηστρικών κομματιών του Χρήστου Παύλη, καθώς και από εμβόλιμα θεατρικά στιγμιότυπα που ερμηνεύουν και ζωντανεύουν οι Στέλιος Γούτης, Μαρία Κορνάρου και Κώστας Μπουρμάς. Σημαντική στιγμή και ιδιαίτερη τιμή, η συμμετοχή του Βασίλη Σκουλά και του Haig Yazdjian στο τραγούδι “Το άρωμα”. Οι ενορχηστρώσεις έγιναν από τον Χρήστο Παύλη και τη Μαρία Καναβάκη. “ Όλα στη θέση τους...οπότε, αυλαία και πάμε...”

Λίγο πριν «φύγει» ξαφνικά από κοντά μας ο Μάνος Ξυδούς, ήταν στο στούντιο ηχογραφώντας το νέο του άλμπουμ. Μετά το αναπάντεχο γεγονός, ο δίσκος έμεινε στη μέση. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας, φίλοι καρδιακοί και συνοδοιπόροι στους Πυξ Λαξ με τον Μάνο Ξυδούς, νιώθοντας την ανάγκη να μην αφήσουν το υλικό αυτό ανολοκλήρωτο -και με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειάς του- κάλεσαν τους πιο κοντινούς και αγαπημένους φίλους του (τραγουδοποιούς) για να το ολοκληρώσουν. Οι ίδιοι σημειώνουν: «Στο στούντιο του Κώστα (Παρίση), σ’ ένα υπόγειο κοντά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, ο φίλος μας ο Μάνος είχε ξεκινήσει να γράφει καινούρια τραγούδια για το δίσκο που ετοίμαζε. Θέλεις ο Θεός, θέλεις η τύχη, θέλεις ο ίδιος… αποφάσισαν να μας αφήσει νωρίς και μαζί μ’ εμάς κι αυτά τα τραγούδια ατελείωτα. Εξαιρετικά τραγούδια, καθαρό δείγμα της τέχνης του Μάνου και της ανθρωπιάς του. Αισθανθήκαμε την υποχρέωση ο δίσκος αυτός να τελειώσει και να φτάσει εκεί που τον προόριζε ο ίδιος: στον κόσμο. Γιατί τέτοιες ανάσες καλλιτεχνικές γίνονται όλο και λιγότερες, ενώ η ανάγκη μας γι’ αυτές όλο και μεγαλύτερη. Τέτοιος είναι ο δίσκος του Μάνου. Ένα δροσερό αεράκι που μας το προσφέρει απλόχερα ακόμα και τώρα που έχει φύγει. Ελπίζουμε να πλησιάσουμε αυτά που είχε στο μυαλό του. Το σίγουρο είναι ότι εδώ και είκοσι τόσα χρόνια ήμαστε δίπλα και μοιραζόμαστε τόσες και τόσες σκέψεις και με οδηγό αυτές προχωρήσαμε. Καλή ακρόαση σε όλους, Φίλιππος Πλιάτσικας, Μπάμπης Στόκας». Μουσικός παραγωγός, στιχουργός, συνθέτης και ερμηνευτής, ιδρυτικό μέλος και αφανής ήρωας των Πυξ Λαξ, ο Μάνος Ξυδούς  άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στην ελληνική μουσική σκηνή και αποτέλεσε έναν πολύ σημαντικό κρίκο της αλυσίδας που λέγεται “Ελληνικό ροκ”.

Συνεργασία : http://www.e-orfeas.gr

ΣTHN APXH TOY TPAΓOYΔIOY

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ “Τρελοί και άγγελοι” Γιώργος Νταλάρας

δίσκος «Τρελοί και άγγελοι» είναι ένας από τους πολύ καλούς δίσκους του συνθέτη Σ. Κουγιουμτζή με τραγούδια που ακούστηκαν και αγαπήθηκαν πολύ αλλά και με αρκετά ακόμα που δεν έγιναν ευρέως γνωστά, όπως ίσως ήταν λογικό σε μια εποχή έντονης δισκογραφικής παραγωγής. Οι «Τρελοί και άγγελοι» κυκλοφόρησαν τον Ιούλιο του 1986. Ο συνθέτης συναντιέται ξανά με τον Γ. Νταλάρα με τον οποίο στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είχα�� κάνει πολλές μεγάλες επιτυχίες. Η τελευταία, ωστόσο, συνεργασία τους πραγματοποιείται το 1975 με τα «Ψηλά τα παραθύρια». Έκτοτε δεν ηχογράφησαν κανένα δίσκο μαζί – άλλωστε ο Σ. Κουγιουμτζής, μετά την πληθώρα τραγουδιών τη δεκατία του ’70, είχε περιορίσει αισθητά τη δισκογραφική του παραγωγή. Ίσως αυτό το γεγονός να οδηγεί σε αμηχανία τον πάντα σεμνό και μετρημένο συνθέτη ο οποίος στο οπισθόφυλλο του δίσκου σημειώνει: «Όταν αποφασίσαμε ύστερα από 10 χρόνια να συνεργαστούμε πάλι με τον Γιώργο δεν ήξερα τι άλλο θα μπορούσα να γράψω μετά από τις τόσες επιτυχίες που είχαμε μαζί. Φαίνεται όμως πως ο άνθρωπος κρύβει μέσα του στοιχεία που ούτε και ο ίδιος τα γνωρίζει και που όμως σιγά - σιγά αρχίζει να τ' ανακαλύπτει. Έτσι ανακάλυψα και γω πως ήδη υπήρχε μέσα μου ένα υλικό. Κάποιοι ερεθισμοί, κάποιες συγκινήσεις, κάποιες ευαισθησίες που άρχισαν σιγά - σιγά να γίνονται τραγούδια γραμμένα ειδικά για τον Γιώργο Νταλάρα. Τον ευχαριστώ για όλη την αγάπη που έδειξε γι' αυτή μας τη συνεργασία». Πράγματι είναι χαρακτηριστικό ότι το αρκετά γνώριμο και αναγνωρίσιμο μουσικό ύφος του Σ. Κουγιουμτζή στο δίσκο αυτό διαφοροποιείται αισθητά. Αυτό φαίνεται ήδη από το πρώτο ομώνυμο τραγούδι (Τρελοί και άγγελοι – Ντύλαν Τόμας) με την μαγευτική φυσαρμόνικα του Π. Κατσιμίχα να δίνει το

Ο

ρυθμό και τους εξαιρετικούς στίχους του ίδιου του συνθέτη να εμπνέονται από το ποίημα του Μ. Σαχτούρη «Η Παρουσία»: «…ο Ντύλαν Τόμας μ' ένα αναμμένο κόκκινο κερί στο στόμα/ νεκρός βέβαια/ κι άγιος/ και τρελός/ όπως τόχω ξαναπεί/ ―  Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου/ σάπισες εδώ πέρα …». Βέβαια ένας δίσκος για να καθιερωθεί εκείνη την εποχή είχε ανάγκη και από μια – Γράφει δυο μεγάλες επιτυo Γιώργoς χίες που θα ακούγονTσίμας ταν συχνά από το ραδιόφωνο. Κι αν οι «Ελεύθεροι κι ωραίοι» (στίχοι Μ. Ελευθερίου) ήταν μάλλον αναμενόμενο ήταν θα επωμίζονταν αυτό το ρόλο, η έκπληξη έρχεται με ένα από τα πλέον διαχρονικά τσιφτετέλια στην ελληνική δισκογραφία – το «Κόκκινο φουστάνι» (στίχοι Κ. Κινδύνη) με την υπέροχη ερμηνεία της Ελ. Αρβανιτάκη που ακόμα βρισκόταν στο ξεκίνημα της καριέρας της. Από κει και πέρα στα «κρυμμένα» τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζουν τα «Σ’ αυτήν την πόλη» (Μ’ ένα τσιγάρο), «Μη γυρεύεις ομορφιές» και σε δεύτερη εκτέλεση το «Τι σημαίνει αγάπη» (ποίηση Κ. Ριτσώνη) το οποίο είχε πρωτοπεί (σαφώς καλύτερα) η Αιμιλία Κουγιουμτζή στο δίσκο «Μικραίνει ο κόσμος» το 1982 . Οι στίχοι των τραγουδιών είναι γραμμένοι από τον ίδιο τον συνθέτη σε τέσσερα τραγούδια. Το ύφος του είναι γνώριμο και από άλλα τραγούδια του και κινείται σε μια μετρημένη μελαγχολία η οποία αποδίδεται με τρόπο ανεπιτήδευτο, λιτό και άμεσο- κι ίσως γι ‘ αυτό να κερδίζει το συναίσθημα του ακροατή. Από τα υπόλοιπα τραγούδια τρία έγραψε ο Κ. Κινδύνης, δύο ο Μ. Ελευθερίου, ένα ο Μ. Κουγιουμτζής και το τελευταίο είναι μελοποιημένο ποίημα του Κ. Ριτσώνη. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο Polysound με ηχολήπτη τον Γιάννη Σμυρναίο. Συμμετείχαν πολλοί αξιόλογοι μουσικοί όπως ο Χ. Νικολόπουλος (μπουζούκι, τζουρά), ο Ν. Αντύπας (ντραμς), ο Γιάννης Σπάθας (ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα), ο Χ. Ζέρβας (κιθάρα), ο Πλούταρχος Ρεμπούτσικας (τσέλο), ο ίδιος ο Γ. Νταλάρας (μπαγλαμά, κιθάρα, ούτι, τζουρά) και πολλοί άλλοι. Στη δεύτερη φωνή ξεχωρίζουμε τη Χ. Αλεξίου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1986 από την εταιρεία Minos (MINOS MSM 624) και περιττό είναι να πούμε ότι εκείνη την εποχή εύκολα ξεπέρασε σε πωλήσεις τα 50.000 αντίτυπα και βέβαια έγινε σχεδόν αμέσως χρυσός.

EΣTIATOPIO - TZAZ KAΦE KAΛAMAKI - THΛ.: 2821032545


22

ΦΥΛΛΟ

Θα σου δώσω μια να σπάσεις...

Ε

ξουσία και παπαγαλάκια οφείλουν μια μεγάλη συγγνώμη την οποία ασφαλώς ποτέ δεν πρόκειται να δώσουν. Δύο χρόνια πριν όλες οι αριστερές φωνές μιλούσαν για το αδιέξοδο της πολιτικής που τότε προκρινόταν. Οι εναλλακτικές συνταγές ήταν αρκετές αλλά περιστρέφονταν κυρίως γύρω από την έννοια της αναδιάρθρωσης του χρέους. Τόσο η κυβέρνηση όσο και οι άλλοι μνημόνιοι, απειλούσαν με το «ποιός θα πληρώσει τις συντάξεις αύριο το πρωί;» και περίΓράφει που έλεγαν ότι αναδιάρθρωση, κούo Πέτρoς Λυμπεράκης ρεμα και τα λοιπά ανάλογα (στάση πληρωμών έλεγαν οι πιο ζόρικες απόψεις) ισοδυναμούσαν με προδοσία. Μια στιγμή τα κάνουν όλα γαργάρα και λένε ότι η αναδιάρθρωση είναι μονόδρομος. Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει πολλούς όρους να περιγράψει αυτή την κατάσταση: ψέματα, παραλογισμός, ανικανότητα. Το ίδιο έργο βλέπουμε να παίζεται με όποιο από τα θέματα που συζητούνται: πανεπιστήμια, οικονομικά μέτρα, συγχωνεύσεις, ασφαλιστικό, υγεία, δημόσιοι υπάλληλοι, κλαδικές συμβάσεις, μέγεθος χρέους, έλλειμμα και η σχέση του με το χρέος. Δεκάδες κείμενα ειδικών ή απλώς ανθρώπων με απλή λογική, τεκμηριωμένα αμφισβητούν την παρουσιαζόμενη κατάσταση και κυρίως την κάθε φορά εμφανιζόμενη ως «μοναδική λύση». Γιατί άραγε δεν ακούμε αυτές τις φωνές της λογικής; Γιατί δεχόμαστε βροχή επιχειρημάτων ότι είμαστε ελέφαντες; Όλα έχουν ένα απλό στόχο: να διατηρήσομε την υφιστάμενη κατάσταση οργάνωσης με βάση τις επιταγές της αγοράς. Οι πλούσιοι να συνεχίσουν να γίνονται πλουσιότερο και οι φτωχοί φτωχότεροι. Με άλλα λόγια ξέρουν τα φερέφωνα της εξουσίας ότι λένε ψέματα. Ξέρουν ότι η λύση που προτείνουν είναι σαν να δίνεις ασπιρίνη σε ανίατη ασθένεια. Ξέρουν ότι ο περιζήτητος πάτος του βα-

ρελιού δεν υπάρχει. Ας μην βιαστεί να απαντήσει κανείς ότι μπορεί το μικρότερο κακό να είναι να γίνομε έστω Ινδία ή Σομαλία: μιλιούνια υπανθρωπάρια να ταΐζουν μια μικρή κάστα εκλεκτών. Υπάρχει και το Αφγανιστάν και η Νιγηρία όπου μιλιούνια υπανθρωπάρια ταΐζουν μια μικρή κάστα εκλεκτών και επιπλέον γίνεται και πόλεμος. Από την άλλη, είμαστε και μεις επιρρεπείς. Αν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να γλιτώσομε το πικρόν ποτήριον πουλάμε και τη μάνα μας. Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτώβρη εξαερώθηκαν από την αναμονή του «νέου» πρωθυπουργού. Η ελίτ της εξουσίας δεν θα διστάσει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να χάσει τα προνόμιά της. Ναι, δεν θα διστάσει να μας κάνει Σομαλία ή Νιγηρία. Πάντα θα βρίσκει πρόθυμα παπαγαλάκια να υποστηρίζουν ότι οι επιλογή αυτή είναι σωστή και πάντα θα λοιδορεί ως ουτοπική ή θα ξεφωνίζει χαρακτηρίζοντας επικίνδυνη την αντίθετη άποψη. Επιστρατεύει τους κάθε λογής φαιδρούς ευρωπαίους (Ρεν, Τρισέ, Ρομπάι...) που κανείς δεν εξέλεξε, παρά μόνο τα αφεντικά τους, που τους διόρισαν για τις βρομοδουλειές και για να μας μαλώνουν στοργικά όσο τους καθόμαστε και να μας βρίζουν όταν διατυπώσομε κάποια ένσταση (για αντίρρηση ούτε κουβέντα). Επιστρατεύει τους φαιδρούς οίκους Morgan and Poors and … να μας λένε ότι αποκλείεται να ξανακερδίσομε την εμπιστοσύνη των αγορών (οι οποίες κερδοσκοπούν εις βάρος μας). Ειρήσθω εν παρόδω πως αξιολογούσαν οι φαιδροί αυτοί οίκοι το ελληνικό χρηματιστήριο (σήμερα στις 750 μονάδες) όταν αυτό ήταν στις 7500 μονάδες; Είχαν ή όχι αξιολόγηση ΑΑΑ για την Lehman Bros όταν αυτή βάρεσε το κανόνι; Όταν κοιτάξομε λίγο πιο πέρα από τη μύτη μας όλα μοιάζουν πιο καθαρά. Μια κρυστάλλινη τέτοια φωνή παρουσιάζεται στο άρθρο της Αυγής 6/11 (http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=649782). Και μόνον ο τίτλος τα λέει όλα: «το κυνικό νόημα αυτού του ελληνικού δράματος - λιγότερη δημοκρατία είναι καλύτερη για τις αγορές.» Υπάρχει εύκολη λύση; Όχι. Ξερά και σκέτα. Όποια λύση και να επιλεχθεί περιλαμβάνει πόνο. Όσο πιο γρήγορα το χωνέψομε τόσο το καλύτερο. Η διαφορά στις λύσεις είναι αν οδηγούν σε ένα νέο κύκλο πόνου ή περιγράφουν μια άλλη προοπτική. Το πρώτο βήμα και στέρεη βάση για μια νέα προοπτική είναι η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη. Μια γεύση της

Η Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης και η Πυξίδα Της Πόλης παρουσιάζουν :

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ Στέλιος Γιακουμάκης «…Στο φιλότιμο του Κισαμίτη, που τρέχει πάντα κοντά στον ξένο, στον αδελφό, στη χαρά και στη λύπη. Η μουσική παράδοση της επαρχίας μας είναι τρανή και περήφανη. Οι Κισαμίτες λάτρεψαν και λατρεύουν τους παλιούς μουσικούς της επαρχίας, τους Πρωτομάστορες όπως τους ονόμασαν, μορφές γλυκές και άγιες, λεβέντες που παρελαύνουν στον κατάλογο που μας άφησε ο Ναύτης. Κραταιά δοξάρια βιολιστών ήχησαν στην Κίσαμο πρώτα, από τον Κιόρο ως τον Κουνέλη το Μαύρο και το Ναύτη, και γλυκύτατα λαγούτα από τους Κουτσουρέληδες, το Μανώλη τον Καρτσώνη και άλλους. Όλοι αυτοί, με την τέχνη και το μεράκι τους, κράτησαν δροσερή τη ζωή μας, γύρεψαν να γιατρέψουν τις πληγές του κόσμου, μας χάρισαν σκάλες για να αποδράσομε από τη βαρβαρότητα της προσωρινότητάς μας. Αλήθεια, τι διάβολο θέλει να πει αυτή η τελευταία φράση; Τι απομένει τώρα; Απομένει να σεβαστούμε την παράδοσή μας, απομένει να δουλέψομε για να φωτιστούν και άλλα στοιχεία, σκοτεινά ή άγνωστα. Η ζωή συνεχίζεται…» Κεντρική διάθεση βιβλιοπωλείο “Το Βιβλίο”, Πλ. Κολοκοτρώνη 29, τηλ. 28210 28507 Πληροφορίες : Πυξίδα της Πόλης

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

δύναμής τους πήραμε στις πλατείες. Αυτές που ανάγκασαν τους κάθε λογής φαιδρούς πανσοφιολογιότατους να μας βρίζουν (ως χαμάληδες των αφεντικών τους που είναι) πετώντας τις μάσκες του ευρωπαϊκού «πολιτισμού». Πολιτισμού, που τον νόθευσαν χειρότερα από μικροαπατεωνάκο μπακάλη με μπόλικη δόση «αγοράς» και τον έχουν βγάλει στο κλαρί σοβαντισμένο σαν γερασμένη πουτάνα. Πολιτισμού βαλσαμωμένου που θρουλίζει στη φρεσκάδα της ελευθερίας. Τρέμουν όταν ο ένας δίνει στον άλλο μας το χέρι ν�� σηκωθεί. Τρέμουν όταν ξεσκεπαστεί η πραγματική μορφή της δημοκρατίας που σιχαίνεται τους μεσολαβητές και τα ιερατεία. Αυτής που κάνει τον κάθε άνθρωπο νοικοκύρη στον τόπο του. Τρέμουν στην ιδέα ότι υπάρχει περίπτωση να καταλάβει το υποζύγιο τη δύναμή του. Τρέμουν και προσπαθούν να κάνουν τον τρόμο τους ιδεολογία. Τρέμουν μην καταλάβομε την μπλόφα τους: ότι αν χάσουν την κουτάλα θα γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Μωρέ και με το ίσια που ήταν μέχρι τώρα είδαμε χαΐρι;


ΦΥΛΛΟ

23

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Αλλαγή του πλαισίου για τις συγχωνεύσεις ε νέα βάση θα εξετάσει πλέον το ΕΣΡ το θέμα της προβολής των ξένων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στο χώρο του στοιχηματισμού, αφού θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει μετά την πρόσφατη απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών για το θέμα. Ειδικότερα το δικαστήριο αποφάσισε ότι μέχρι τη χορήγηση των προβλεπομένων από τη νομοθεσία αδειών των οργανισμών αυτών, δεν μπορεί να ισχύσουν ασφαλιστικά μέτρα κατά της προβολής τους διευκρινίζοντας παράλληλα ότι η διεξαγωγή στην Ελλάδα τυχερών παιγνίων μέσω Ίντερνετ ανήκει στο Δημόσιο.

Σ

Στα σινεμά της πόλης

87,6 88 88,3 88,8 88,9 89,6 90,1 90,5 91 91,5 91,8 92,1 92,5 92,9 93,2 93,5 93,8 94,4 94,9 95 95,2 95,5 96,2 97 97,4 97,7 98,2 98,5 98,8 98,9 99 99,2 99,6 100,2 101 101,5 102,4 102,7 103 103,5 104 104,5 105 105,4 106 106,5 107 107,3 107,4 107,9

ΡΑΔΙΟ ΑΜΟΡΕ LOVE RADIO ΓΑΥΔΟΣ FM ΚΡΗΤΕΣ SUPER FM 2821052010 ERA SPOR SPOR FM 2821056800 VENUS 2821074704 ΔΙΚΤΥΟ ΣΤΑ FM 2821043979 SKAI NEWS 2821053000 ΕYΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΡΑΔΙO ΡΙΖΙΤΕΣ 2822022545 ΕΡΑ1 2106009604 /6 ΛΑΜΨΗ FM ΡΑΔΙO ΕΝΤΑΣΗ ΚΡΗΤΙΚOΡΑΜΑ 2821040025 ORIGINAL 2821099111 ΕΡΑ2 2106066822 ΝOΤOΣ FM 2821040025 ΡΑΔΙO ΜΑΡΤYΡΙΑ 2821040240 ΧΑΝΙΑ 96,2 RADIO ΒΕST 2821070690 ΑΝΤΕΝΝΑ ΔYΤ.ΚΡΗΤΗΣ 2821055505 ΡΥΘΜΟΣ 2821028466 STAR FM 2821050701 MAGIC FM 2821053994 SEVENTH SKY 2821020130 ΓΝΩΜΗ ΧΑΝΙΑ FM 28210 34106 LOVE RADIO ΡΑΔΙO ΚΡΗΤΗ 2810261962 RADIO 996 www.996radio.com MAX FM-Sky 2821055008/9 MRB 2821020400 ΚΡΗΤΗ FM 2821032734 ΡΑΔΙO ΗΡΑΚΛΕΙO STUDIO ΑΛΦΑ 2821080243 PLUS 103 2821053989 EΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔOΣ 2107226868 ΕΡΑ ΧΑΝΙΩΝ 2821020560/20570 SUGAR FM ΕΡΩΤΙΚΟΣ 2821036700 PETPO FM 2821033460 ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ MUSIC BOX 2821081210 & 40690 RADIO MELODY 2821093271 ΩΔΥΣΣΕΑΣ FM 7ο ΕΝΙΑΙO ΛYΚΕΙO

ΕΛΛΗΝΙΣ, τηλ. 2821051850 ΑΤΤΙΚΟΝ, τηλ. 2821040208 ΚΗΠΟΣ, τηλ. 2821056450 PALACE, τηλ. 2821057757

Το ΕΣΡ, αρκετές φορές, έχει επιβάλει κυρώσεις σε ραδιοφωνικά κυρίως -αλλά και τηλεοπτικά- μέσα για την προβολή διαφημίσεων, από διαδικτυακούς τόπους που δραστηριοποιούνται στον τομέα του στοιχηματισμού, θεωρώντας ότι η ισχύουσα ραδιοτηλεοπτική νομοθεσία, δεν τους έδινε το δικαίωμα αυτό. Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, η Ευρωπαϊκή νομοθεσία ρητά παρέχει το δικαίωμα αυτό σε εταιρείες παροχής υπηρεσιών τυχερών παιγνίων και στοιχημάτων μέσω του διαδικτύου, νόμιμα εγκατεστημένες σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, οι οποίες κατέχουν νόμιμη άδεια λειτουργίας

ΕΣΡ: Σε νέα βάση η διαφήμιση εταιρειών στοιχημάτων αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που διέπει το χώρο της ραδιοτηλεόρασης και ειδικότερα των διατάξεων εκείνων που αφορούν στα θέματα ιδιοκτησίας και τις δυνατότητες συνεργασίας μεταξύ των καναλιών θα αποτελέσει ένα από τα πρώτα ζητήματα που θα προωθήσουν οι επιχειρήσεις του τομέα στον αρμόδιο υπουργό μετά το πρώτο τρίμηνο του 2012 και ουσιαστικά αμέσως μετά τη σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού. Όπως κατ' επανάληψη έχουν επισημάνει οι επιχειρηματίες του κλάδου τόσο μέσα από τα θεσμικά τους όργανα όσο και μεμονωμένα σε δηλώ-

Η

σεις και συζητήσεις στην παρούσα φάση κατά την οποία η διαφημιστική δαπάνη τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ραδιόφωνο δέχεται σημαντικές πιέσεις είναι κομβικής σημασίας να υιοθετηθεί ένα ευέλικτο πλαίσιο δραστηριότητας το οποίο θα δώσει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να συνάψουν ευρείας κλίμακας συνεργασίες και ενδεχομένως ακόμα και συγχωνεύσεις. Όπως επισήμαναν στη «Ν» στελέχη της αγοράς, το υφιστάμενο μοντέλο δεν είναι βιώσιμο. Ήδη, δεδομένων των εξελίξεων, οι ίδιες πηγές εκτιμούν ότι θα υπάρξει μείωση του αριθμού των καναλιών που δραστηριοποιούνται στην τηλεοπτική αγορά

και παροχής τέτοιων υπηρεσιών, μέχρι την έναρξη διαδικασίας αδειοδότησής τους και στην Ελλάδα. Το ΕΣΡ, κατ' αναλογία με ό,τι συνέβαινε μέχρι πριν λίγο καιρό με τις ρυθμίσεις για τις χορηγίες -όπου το Συμβούλιο «κρατούσε» τις όποιες υποθέσεις εν όψει της ενσωμάτωσης της σχετικής Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιοαναμένεται να προσαρμόσει την τακτική του και στην περίπτωση αυτή, δεδομένου ότι πρόκειται για μεταβατικό στάδιο. Επισημαίνεται ότι από την εξέλιξη αυτή αναμένεται να τονωθεί σημαντικά η διαφημιστική δαπάνη σε όλα τα ΜΜΕ. Πηγή : Ναυτεμπορική 18042011 Επιμέλεια : Μ. Ανευλαβής

μέσα στην τρέχουσα τηλεοπτική σεζόν. Παρά ταύτα και η εξέλιξη αυτή, δεδομένων των τρεχουσών μεγεθών της αγοράς, δεν διασφαλίζει κανέναν. Υπενθυμίζεται ότι από το 2009 η τηλεοπτική αγορά έχει υποστεί απώλειες που πλησιάζουν το 50%, χωρίς ωστόσο να υπάρξει ανάλογη προσαρμογή σε ό,τι αφορά τους δραστηριοποιούμενους παίκτες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα της αλλαγής του θεσμικού πλαισίου για την ραδιοτηλεόραση είχε εξεταστεί από την κυβέρνηση Παπανδρέου στο πρώτο εξάμηνο του 2011, μετά τις αλλαγές ωστόσο στο κυβερνητικό σχήμα το περασμένο καλοκαίρι, το σχέδιο «πάγωσε». Πηγή : Ναυτεμπορική 18042011 Επιμέλεια : Μ. Ανευλαβής


24

ΦΥΛΛΟ

106 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2011

Ο φοβερός τριγμός  του Σύμπαντος ροτιμούσε να κυκλοφορεί έξω. Οι περισσότεροι στην περιοχή τον γνώριζαν. Κι όσοι τον γνώριζαν τον απέφευγαν. Ή τουλάχιστον προσπαθούσαν. Δεν είναι και πολύ ευγενικό να γυρίζεις την πλάτη σου σε έναν ανάπηρο. Τον πέτυχα κι εγώ αρκετές φορές στο δρόμο να στηρίζεται στο μπαστούνι του και να προχωράει σέρνοντας ελαφρά το αριστερό του πόδι. Περπατούσε αργά και πίσω από τα σκούρα γυαλιά του κοιτούσε με ένταση τους περαστικούς που έρχονταν από την αντίθετη πλευρά, σαν κάτι να περίμενε από αυτούς, και καθώς περνούσα από κοντά του μπορούσα σχεδόν να αισθανθώ τη φλόγα μιας κρυφής αγωνίας να τον κατατρώει. Τα χείλη του δεν έμεναν ποτέ ακίνητα αλλά κινούνταν ακατάπαυστα σε ένα ψίθυρο, ένα ατελείωτο μουρμουρητό που ερχόταν σε απόλυτη αντίθεση με την αργή και επίπονη προσπάθειά του να περπατήσει. Ήταν σαν η γλώσσα του , το στόμα του, οι σκέψεις του να έτρεχαν έτη φωτός μπροστά από όλο τον υπόλοιπο εαυτό του. Άλλοτε ήταν πιο τυχερός και έβρισκε ανθρώπους να μιλήσει, τους υπαλλήλους στο βιβλιοπωλείο, τους τυχαίους πελάτες , κάποιους παλιούς γνωστούς που δεν μπορούσαν να μην του πουν μια καλημέρα ακόμη και ανθρώπους άγνωστους που είχαν την ευγένεια να σταθούν μια στιγμή να τον ακούσουν. Εμένα με πέτυχε ένα απόγευμα σε ένα παγκάκι στο δάσος να διαβάζω εφημερίδα. Πιάστηκε από την επικαιρότητα της ημέρας και μου έπιασε κουβέντα. Μου μίλησε για ένα σωρό πράγματα, ακόμα και για ζητήματα αρκετά προσω-

Π

πικά .  Για τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο. Για τη γυναίκα του που είναι από την Ιαπωνία και τον πατέρα της που αυτοκτόνησε ατιμασμένος στο δωμάτιο ενός φτηνού μπαρ στο Τόκιο, για τη Γερμανία που στο έδαφός της είναι σπαρμένες ακόμα χιλιάδες βόμβες από τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κάτω από σιδηροδρομικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία και μπουρδέλα, για την Κίνα, όπου προσπάθησε να μάθει κινέζικα διαβάζοντας μόνος του βιβλία σε κάτι αχανείς βιβλιοθήκες και όπου ένα μικρό κοριτσάκι αξίζει λιγότερο από μια κούπα ρύζι, για Ολλανδούς τουρίστες που αγόραζαν τέτοια μικρά κοριτσάκια και ύστερα τα πετούσαν, για τους 1500 περίπου άστεγους στη Νέα Υόρκη που πέθαναν από το κρύο μέσα σε μια βδομάδα, όταν ο δήμαρχος της πόλης έδωσε διαταγή να κλειδώνουν τα βράδια οι σταθμοί του υπογείου. Μιλούσε και έδινε αριθμούς και ποσοστά και αναλύσεις και διατύπωνε ερωτήματα τα οποία έσπευδε να απαντήσει και δικαίως οργιζόταν και τότε γινόταν κάπως τρομακτικός  και συνεχώς με ρωτούσε καταλαβαίνεις; καταλαβαίνεις; σαν να μην ήταν απολύτως σίγουρος για την ικανότητά μου να αντιλαμβάνομαι τις λέξεις και τα πράγματα κι εγώ κουνούσα το κεφάλι μου ελαφρώς ζαλισμένος  και προσπαθούσα να βρω μια αναίμακτη διέξοδο από αυτόν τον ορυμαγδό, ένα μικρό κενό στην επιχειρηματολογία του, για να σφηνώσω μια ευπρεπή δικαιολογία που θα μου επέτρεπε να αποχωρήσω ευγενικά. Αργά το βράδυ τα κατάφερα με δυσκολία και ,καθώς έφευγα, τον είδα σχεδόν αμέσως να πιάνει κουβέντα με μια παρέα

Γράφει o Nίκoς Xατζηιωάννoυ

νεαρών που κάπνιζε, έπινε και ζεσταινόταν γύρω από ένα βαρέλι με σκουπίδια που  του ’χαν βάλει φωτιά. Έπειτα απ’ όσα μου είχε πει για τη ζωή του, απ’ όσα μου είχε εξομολογηθεί και εκμυστηρευτεί, ένιωσα κάπως άσχημα. Σαν να με είχε κατά κάποιον τρόπο προδώσει. Μετά από καιρό βέβαια έμαθα πως τίποτε από όσα μου είχε πει, για τον εαυτό του τουλάχιστον, δεν ίσχυε. Πώς θα μπορούσε άλλωστε. Το εγκεφαλικό που είχε πάθει κόντεψε σχεδόν να τον σκοτώσει. Ίσως μάλιστα και να το κατάφερε, εν μέρει. Χρειάστηκαν τέσσερις εγχειρήσεις στον εγκέφαλο και άλλες δεν θυμάμαι πόσες για τα μάτια  το αριστερό πόδι και χέρι. Επανέκτησε, ως ένα βαθμό, την λειτουργικότητά του αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της μνήμης του καταστράφηκε για πάντα. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τη γυναίκα του, τα παιδιά του. Δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό. Χρειάστηκε σκληρή εκπαίδευση για να ξαναγυρίσει σε μια, κατά συνθήκη , φυσιολογική ζωή. Για ένα διάστημα πίστευα πως αυτός ήταν ο λόγος που μιλούσε ασταμάτητα. Αυτή η φριχτή αγωνία που δεν τον άφηνε στιγμή να σταματήσει. Ο άνθρωπος έπρεπε να επανεφεύρει τον εαυτό του. Να τον περι��ράψει εξαντλητικά στην παραμικρή του λεπτομέρεια για να μπορέσει το κορμί του να γίνει ξανά κατοικίσιμο. Έπρεπε να φτιάξει ένα ολόκληρο σύμπαν από την αρχή για να μπορέσει να προσδιορίσει τη δική του θέση. Χριστέ μου, πόση αγωνία, πόση απέραντη δουλειά για έναν μόνον άνθρωπο. Ίσως οι δικοί του τα βράδια να τον ακούν μες στο σκοτάδι να ψιθυρίζει και να μπερδεύουν τον ήχο του με το σφύριγμα του ψυγείου, κάποια στιγμή το συνηθίζει κανείς, ή μπορεί ακόμα χειρότερα να οργίζονται που τους κρατάει ξάγρυπνους μ’ αυτό το δίχως νόημα μουρμουρητό κι ούτε στιγμή να μην τους φαντάζονται πόσο πολύ τον αδικούν αυτόν τον άνθρωπο, που το μόνο σφάλμα του είναι που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να υπάρξει με έναν τρόπο διαφορετικό από αυτόν που μέχρι τώρα τον είχαν συνηθίσει και που πια έχει χαθεί για πάντα. Οι νύχτες μεγαλώνουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα την απόσταση ανάμεσα σ΄αυτόν και σε ό,τι υπήρξε κάποτε η οικογένειά του. Για αυτό λοιπόν του είναι αδύνατο να σταματήσει να μιλάει για τις σπουδές του στην Αγγλία, τότε που νόμιζε ότι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου, χωρίς να ξέρει το γιατί, για τις πόρνες στη Βενεζουέλα που είναι άσχημα χαρακωμένες στο λαιμό, για να γνωρίζουν οι πελάτες σε ποιον ανήκουν, για τη γυναίκα του από τη Γερμανία που στα δεκαοκτώ της χρόνια έκαναν οι γονείς της επίσημη δήλωση στο γερμανικό κράτος ότι είναι άτεκνοι ,για την κόρη του που συζεί με μια γυναίκα στο Βερολίνο και δηλώνει ευτυχισμένη,για τις παγωμένες χώρες του Βορά, όπου οι άνθρωπο τις νύχτες βλέπουν το χιόνι να πέφτει ατελείωτο ως εκεί που φτάνει το βλέμμα και παραφρονούν, για τα παιδιά στο Μεξικό που σνιφάρουν κόλλα και ξεκοιλιάζουν τουρίστες για λίγα πεσός, για τα αναμμένα φώτα στα γραφεία στους ουρανοξύστες του Μανχάταν περασμένες δώδεκα. Ίσως φοβάται πως αν σταματήσει για λίγο να μιλάει ο κόσμος του θα καταρρεύσει. Μέσα στο στιγμιαίο αυτό διάλειμα η σιωπή θα απλωθεί σαν επιδημία κατατρώγοντας κάθετι δικό του κι αφήνοντας μόνο στο τέλος ένα βλέμμα που δε θα σημαίνει απολύτως τίποτα. Κι ακόμα χειρότερα. Οι ινδιάνοι πίστευαν πως τη φωτιά του κόσμου την φυλάει μια γκρίζα αρκούδα στη σπηλιά της. Ίσως στον δικό μας κόσμο  την αλήθεια να την φυλάει ένας ανάπηρος που τριγυρνάει από δω κι από κει συνεχώς μουρμουρίζοντας. Ίσως αν σταματήσει, τότε να ’ρθει το τέλος. Ίσως αν σταματήσει να μιλάει, να πάψει η γη να γυρίζει, όπως σε κείνη την παλιά ταινία επιστημονικής φαντασίας. Για λίγο θα ακουστεί το σφύριγμα του ανέμου. Πουλιά και αεροπλάνα θα πέφτουν από τον ουρανό. Οι άνθρωποι θα μείνουμε αποσβολωμένοι. Και τότε από το μακρινό ορίζοντα θα ακούσουμε τον φοβερό τριγμό του Σύμπαντος. Και μετά τον Θεό. Θ’ ακούσουμε τον Θεό να ουρλιάζει .


ΠΥΞΙΔΑ 106 - ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 106