Page 1

) www.pyxida.gr

ΦΥΛΛΟ

89

XANIA

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

(

ΣEΛ. 2 Aπό µήνα σε µήνα (εικόνες και σχόλια επικαιρότητας από τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη και τον Αντώνη Περιβολάκη) ΣEΛ. 3 «Τα Περιττά» από την Βαρβάρα Περάκη Eδώ στο Nότο από τον Ματθαίο Φραντζεσκάκη ΣEΛ. 4 Οψεις - Απόψεις, από τον Μιχάλη Νικολακάκη Ανεπαισθήτως Γράφει η Βούλα Καντεράκη ΣEΛ. 5 ∆εν είµαστε εµείς υπεύθυνοι για την κρίση - Ποιοι είναι άραγε οι υπεύθυνοι; Γράφει ο Κυριάκος Κώτσογλου ΣEΛ. 6 «Τα Ασήµαντα» από τον Γιώργο Κοκκινάκο ΣEΛ. 7 Η Συνωµοσία του θορύβου από τον Γιώργο Μανουσέλη ΣEΛ. 8 Πάσχα στα Χανιά… γράφει ο Γιώργος Γώγουλος ΣEΛ. 9 Τίτλος: ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΑΥΤΟ∆ΙΟΙΚΗΣΗ Συγγραφέας: Αγοραστάκης Γιώργος ΣEΛ. 10 «∆εν ξέρω τι θα πει αδιόριστος εκπαιδευτικός» Γράφει η Βίκυ Κοτρίκλα ΣEΛ. 11 «Σε ένα φανταστικό Σκακιστικό κόσµο…». από τον Μιχάλη ∆αρµαράκη ΣEΛ. 12-13 «…µε τους συνεργάτες µου δεν αντλούµε ηχοχρώµατα από το φολκλόρ διαφόρων χωρών αλλά απ' ό,τι άπτεται µια παγκόσµιας µουσικής γλώσσας…» Λεωνίδας Μαριδάκης, µουσικός ΣEΛ. 14 ∆ύο ιστορίες µε το ίδιο τέλος από την Μαρία Κρέτση Απορίες…. από την Σοφία Τσουρλάκη ΣEΛ. 15 Στην άκρη της πόλης γράφει ο Αντώνης Χελιδώνης ΣEΛ. 16 Τροχιοδεικτικά Πυρά από τον Κώστα Γυπαράκη Με τη φωνή των γονιών Γράφει η Ρούλα Καλαϊτζάκη ΣEΛ. 17 Ο «Ρεµπέτης» του ∆ήµου Κερδέλα Γράφοντας στο Κενό από τον Αριστείδη Κονίδη ΣEΛ. 18 "επί γραµµής" από τον Βασίλη Παπαστάµο Βιβλιόραµα ΣEΛ. 19 Βιντεοπροτάσεις από τον Αντώνη Σπανουδάκη ΣEΛ. 20 Οικολογίες και άλλες cine-ιστορίες ΣEΛ. 21 «Στην αρχή του τραγουδιού» από τον Γιώργο Τσίµα «Μουσικές Προτάσεις» ΣEΛ. 22 “Η σύριγγα του Πάνα” από τον Πέτρο Λυµπεράκη ΣEΛ. 23 Με την πυξίδα στα ΜΜΕ Τι γίνεται στην πόλη ΣEΛ. 24 “Στήλη άλατος” από τον Νίκο Χατζηιωάννου «Φασκόµηλο µε µέλι» σερβίρει η Θεοδοσία ∆ασκαλάκη

www.pyxida.gr Καλώς τους...


2

Φ ΥΛ Λ Ο

Πoυ θα βρείτε Την Πυξίδα: ...κυκλoφoρoύµε τη 3η βδoµάδα κάθε µήνα, σε 3000 αντίτυπα και µπoρείτε να µας βρείτε στα παρακάτω σηµεία: Βιβλιoπωλεία: ΕΠΙΛOΓΕΣ, ΕΣΤΙΑ, ΜΥΘOΛOΓΙΑ, ΠΕΤΡΑΚΗ, ΠOΛΥΕ∆ΡO, ΣΧΗΜΑ, ΤO ΒΙΒΛΙO, ΒΙΒΛΙOΠΩΛΕΙO ΤΗΣ 1866, Χαρτoπωλεία: ∆ΙΑΓΡΑΜΜΑ, ΚΥΒOΣ, ΡOΜΒOΣ, ΧΑΖΗΡΑΚΗΣ, Καταστήµατα ∆ίσκων:

STUDIO 2000 LA. SI. DO.,STUDIO A, Virgin Σινεµά: Palace, ΚΗΠΟΣ Καφέ - Μπάρ:

ΜΥΘOΛOΓΙΑ E∆EM, ΑΝΕΚ∆OΤO, ΑΣΩΤOΣ ΥΙOΣ, ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ∆ΥO ΛOΥΞ, ΜΙΚΡO ΚΑΦΕ, ΜΑΧΑΛΑΣ, ΚΑΦΕ ΤΕΧΝΗ. VIDEO CLUB: DV PLANET, PLAY, MOVIE FORUM, VIPS (∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΑ),

VIDEO BEST, VIDEO BLUE ΤOΡ VIDEO, (ΖΥΜΒΡΑΚΑΚΗ∆ΩΝ) Άλλα σηµεία: ∆ΗΜOΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙOΘΗΚΗ, ΕΙΣO∆OΣ ΝOΜΑΡΧΙΑΣ, ΕΙΣO∆OΣ ∆ΗΜOΥ ΧΑΝΙΩΝ, ΠOΛΥΚΕΝΤΡO ΝΕOΛΑΙΑΣ, ΠΡΑΚΤOΡΕΙO ΤΥΠOΥ(∆ΙΚΑΣΤΗΡΙΑ) ΑΝΕΚ LINES Blue Star Ferries (κεντρικό πρακτορείο) ΠOΛΥΤΕΧΝΕΙO (ΚΥΛΙΚΕΙO), ΤΕΙ(ΚΥΛΙΚΕΙO), Ω∆ΕΙO,

ΤΡΑΠΕΖEΣ ΧΑΝΙΩΝ, ΠEIPAIΩΣ ∆PAKAKHΣ, SYLVESTER (ΓOΓOΝΗ), BREAK (ΓΟΓΟΝΗ) OLA STORES NEW STAND, ΟΝΕΙΡΟ Στο Hράκλειο: BIBΛIOΠΩΛEIO KIXΛH BIBΛIOΠΩΛEIO ANAΛOΓIO ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΦΩΤΟ∆ΕΝΤΡΟ ΚΥΛΙΚΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ Στην Aθήνα: BIBΛIOΠΩΛEIO BIBΛIOPYΘMOΣ EK∆. ΣABBAΛA (ZΩO∆. ΠHΓHΣ 18) Στη Θεσσαλονίκη: BIBΛIOΠΩΛEIO BIBΛIOPYΘMOΣ EK∆. ΣABBAΛA (BAΣ. HPAKΛEIOY 47) BIBΛIOΠΩΛEIA IANOΣ (APIΣTOTEΛOYΣ 7, METAMOPΦΩΣEΩΣ 24 - KAΛAMAPIA, ΦIΛIΠΠOYΠOΛEΩΣ 57 - AMΠEΛOKHΠOI, 25ης MAPTIOY 45

ΠΥΞΙ∆Α ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙ∆Α ΓΙΑ ΤΗΝ ΠOΛΗ ΤOΥΣ ΠOΛΙΤΕΣ ΤOΝ ΠOΛΙΤΙΣΜO Ι∆ΙOΚΤΗΣΙΑ: ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡ∆OΣΚOΠΙΚΗ «ΠOΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ» ΚΩ∆ΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ 6483 ISSN 1790-6075 ΕΚ∆OΤΗΣ – ΥΠΕΥΘΥΝOΣ ΕΚ∆OΣΗΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΕΠΙΚOΙΝΩΝΙΑ «ΠΥΞΙ∆Α» / ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙOΣ ΤΘ 53 ΤΚ 73131 ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΛ: 2821074104 / 6974739122 FAX: 2821036364 e-mail: info@pyxida.gr ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Μ. ΑΝΕΥΛΑΒΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΒΟΥΛΕΣ KΩΣTAΣ ΓYΠAPAKHΣ ΜΙΧΑΗΛ ∆ΑΡΜΑΡΑΚΗΣ ΣΙΣΣΥ ∆ΑΣΚΑΛΑΚΗ ΒΟΥΛΑ ΚΑΝΤΕΡΑΚΗ ∆ΗΜOΣ ΚΕΡ∆ΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΩΤΣΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΣ ΛΕΩΝΙ∆ΑΚΗΣ ΠΕΤΡOΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΛΙΚOΥΤΣΑΚΗΣ KΩN/NOΣ MΠAΣIOΣ ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙ∆ΗΣ ΚΟΝΙ∆ΗΣ MYPTΩ KONTOMΙTAKH ΓΙΩΡΓΟΣ MANOYΣEΛHΣ NIKOΣ MANOYΣEΛHΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΓΟΥΛΟΣ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΕΡΑΚΗ BAΣIΛHΣ ΠAΠAΣTAMOΣ ΝΕKΤΑΡΙOΣ ΠΑΥΛOΥ - ΠΕΤΡO∆ΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΙΒOΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΠΑΝOΥ∆ΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓOΣ ΤΣΙΜΑΣ ΣΟΦΙΑ ΤΣΟΥΡΛΑΚΗ ΝΙΚOΣ ΧΑΤΖΗΙΩΑΝΝOΥ ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΕΛΙ∆ΩΝΗΣ ΣKITΣA - ΣΧΕ∆ΙΑΣΜOΣ ΕΝΤΥΠOΥ ΝΙΚOΣ ΠΑΡΘΕΝOΠOΥΛOΣ τηλ. 6974430507 ΣΗΜΑ ΕΝΤΥΠOΥ ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙ∆ΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΥΡΙ∆Η Η πυξίδα πρoσφέρεται µε αντίτιµo τη διάδoση και τη συµµετoχή

Η ΕΚ∆ΟΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ:

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Σύγχρονα Σύνδροµα

Σ

Έλα λύκε είµαι εδώ!

Ζ

ητάµε από την ΕΕ και το ∆ΝΤ (που αγαπούν τις αγορές) να µας βοηθήσουν να κατακτήσουµε την εµπιστοσύνη των αγορών που κερδοσκοπούν εις βάρος µας. Καταλάβατε; Π.Λ.

Καλλικράτης

Τ

ην ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές δεν έχει ακόµα ανακοινωθεί το σχέδιο Καλλικράτης, Γενικές γραµµές ξέρουµε για τα σχέδια και τις προθέσεις της κυβέρνησης. Επίσης ξέρουµε ότι είναι σε εκκρεµότητα το χωροταξικό αλλά και µια σειρά από ουσιώδη θέµατα που αφορούν την µετεξέλιξη των δοµών που υπάρχουν. Αυτό πάντως που παραµένει ως ζητούµενο µέσα από την νέα δοµή είναι ο βαθµός δηµοκρατίας προς όφελος του πολίτη. Στην βάση αυτή θα έπρεπε να αναπτυχθεί η ουσιαστική συζήτηση καθώς αυτό είναι το σηµείο που θα κρίνει κατά πόσο η ελληνική περιφέρεια θα αποτελεί ζωντανό κύτταρο ή θνησιγενές µόρφωµα. Στα πλαίσια αυτά θα πρέπει να αναπτυχθούν και οι ζυµώσεις για τους υποψήφιους αυτοδιοικητικους. Καθώς τώρα παρά ποτέ έχουµε ανάγκη από πολιτικούς µε όραµα και ικανότητα και όχι λογιστές, διοικητικούς διευθυντές ή κάθε λογής ανίκανους που θα θελήσουν διάφορα πολιτικά ή οικονοµικά κέντρα και παράκεντρα να προωθήσουν. Στα χέρια των πολιτών είναι η επιλογή µε βάση τα πρόσωπα και τις πολιτικές τους και όχι βάση υποδείξεων και κάθε λογής διακλεκοµενων τοποθετήσεων.

Γιατί σ΄ένα πόλεµο καθένας οφείλει να διαλέγει στρατόπεδο!!!

Μ.Φ.

Λ

οιπόν τα καταφέραµε. Η αλήθεια είναι ότι δεν τα καταφέραµε εµείς αλλά κάποιοι άλλοι που τα τελευταία 20- 30 χρόνια είχαν την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας. Και τώρα αφοπλιστικά µας λένε όλοι ότι είµαστε σε µονόδροµο. Αλήθεια πως µπήκαµε σε µονόδροµο; Ποιοι µας οδήγησαν; Οδηγούµαστε σε ένα πολιτικό παραλογισµό όπου φαίνεται σαν να υπάρχει κοινωνική συνυπευθυνότητα και χωρίς να έχει υπάρξει καταλογισµός ευθυνών. Μπορεί να ακούγεται συχνά λαϊκίστικα το «ποιος τα πήρε τα λεφτά» αλλά αποτελεί σε µεγάλο βαθµό ζητούµενο. Γιατί τελικά όλα αυτά τα χρόνια πολιτικές πρακτικές τροφοδότησαν ηµέτερους µε εκατοµµύρια τα οποία απλά µας καλούν να πληρώσουµε όλοι… ∆ηλαδή κοινωνικοποιούµε το χρέος ολίγων ταρακουνώντας τα θεµέλια µιας χώρας και υποθηκεύοντας το µέλλον µας για τα επόµενα 20 χρόνια. Γιατί τελικά θα πρέπει να µάθουµε το ποιος είναι σοσιαλιστής και ποιος νεοφιλελεύθερος, να αποσαφηνιστεί καθένας µε ποιους είναι και ποιους αφήνει. Γιατί σ΄ένα πόλεµο καθένας οφείλει να διαλέγει στρατόπεδο!!! Μ.Φ.

Creta farm

Η

περιοχή Λατζιµάς στο Ρέθυµνο φιλοξενεί µια από τις µεγαλύτερες βιοµηχανίες παραγωγής αλλαντικών στη χώρα την γνωστή σε όλους µας Creta Farm. Η µεγάλη αυτή επιχείρηση µε υψηλότατο κύκλο εργασιών, σηµαντική διαφηµιστική δαπάνη, διόλου ασήµαντη προβολή στο εξωτερικό (ακόµα και στο CNN) κατάφερε µάλιστα να ανακοινώσει πρόσφατα και τη συνεργασία της µε άλλους γνωστούς γίγαντες του κλάδου όπως η ΜΕΒΓΑΛ και Η Danone Hellas. Φαινοµενικά θα µπορούσαν κάποιοι να πανηγυρίζουν για τις οικονοµικές επιτυχίες µιας τοπικής βιοµηχανίας αλλά το ερώτηµα που έχει ανακύψει τελευταία είναι: στις πλάτες τίνος γίνονται όλα αυτά; Σύµφωνα µε πρόσφατα δηµοσιεύµατα η κατάσταση που έχει δηµιουργηθεί στην περιοχή του Πρίνου Ρεθύµνου είναι πλέον ανυπόφορη: Όταν φυσά ο αέρας προς το χωρίο είναι αναγκασµένοι οι κάτοικοι να κλείνουν τα παράθυρα από τη µπόχα. Ο Νίκος Τουρνάκης, επικεφαλής πρωτοβουλίας κατοίκων της περιοχής και πρόεδρος του τοπικού διαµερίσµατος, καταγγέλλει ότι ενώ πριν από µερικά χρόνια η εταιρία είχα άδεια για µικρότερες εγκαταστάσεις, πήρε ψεύτικα τοπογραφικά πήρε έκταση και γιγαντώθηκε εις βάρος των κατοίκων. Ο Στέλιος Λιοδάκης, καθηγητής εφαρµοσµένης Χηµείας στο ΕΜΠ πραγµατοποιεί σε συνεργασία µε την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστηµίου Αθηνών έρευνα στην περιοχή για τις επιπτώσεις της τοπικής βιοµηχανίας στην επιβάρυνση της υγείας των κατοίκων. Σύµφωνα µε τα µέχρι τώρα δεδοµένα υπάρχουν στην ατµόσφαιρα της περιοχής αµµωνία και υδρόθεια αλλά και 330 ακόµη οργανικές ουσίες µερικές από τις οποίες είναι τοξικές. Στον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής παρατηρείται συγκέντρωση σε νιτρικά, αµµωνιακά και νιτρώδη. Ο Μπάµπης Κιαγιάς, πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Πρίνου Μυλοποτάµου καταγγέλλει ότι σε πρόσφατη γεώτρηση που έγινε στην περιοχή βρέθηκε νερό που περιείχε 61 κολοβακτηρίδια CFU / 250 ml όταν ακόµα και 1 κολοβακτηρίδιο καταστά επισήµως το νερό ακατάλληλο για χρήση. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι µε βάση τα διεθνή δεδοµένα και µε βάση τις αρχικές άδεις και την απόσταση της Creta Farm από κατοικηµένη περιοχή θα έπρεπε η εταιρία να εκτρέφει 80 γουρούνια ενώ σήµερα εκτρέφει 1800. Φυσικά ο ίδιος έχει δεχθεί µηνύσεις από τη εταιρία και η ιστορία φαίνεται πως έχει µέλλον µπροστά της. Αλλά µήπως θα έπρεπε και οι υπεύθυνοι φορείς να πάρουν επιτέλους µια επίσηµη θέση για το θέµα του νόµιµου των επεκτατικών δράσεων και δραστηριοτήτων της εταιρίας;

ε εποχές υπερερεγασίας αλλά και υπερανεργίας όπως είναι η σηµερινή σε εποχές όπου πολλοί άνθρωποι βάζουν σαν στόχο είτε µόνο τα προς τα ζην είτε και για πολλά περισσότερα υπάρχουν τα σύγχρονα σύνδροµα του 21ου αιώνα που σχεδόν ταυτίζονται µε αρρωστηµένες ψυχολογικές καταστάσεις. Αξίζει να αναφέρουµε µερικά από αυτά τα σύνδροµα έτσι όπως παρουσιάζονται µετά από σύγχρονες έρευνες και δηµοσιεύσεις. «Burn Out”, ή «σύνδροµο της εγεφαλικής υπερφόρτωσης», το πιο διαδεδοµένο στις σύγχρονες κοινωνίες. Από αυτό πάσχουν στελέχη εταιριών µε µικρή προϋπηρεσία στο χώρο που βρίσκονται ξαφνικά να καταλαµβάνονται από υπέρογκες ευθύνες και υποχρεώσεις. Συνοδεύεται από πλήρη θυσία της προσωπικής και οικογενειακής ζωής. Το άτοµο που δεν καταφέρνει να φέρει σε πέρας όλες του τις υποχρεώσεις σύντοµα βρίσκεται απολυµένο και απογοητευµένο για τις επιλογές του που νιώθει ότι πήγαν στράφι. Σύνδροµο «διαλείποντος συζύγου», το … προφανές. Το σύνδροµο διακατέχει κυρίως τις συζύγους των σύγχρονων γιάπηδων που λείπουν όλη την ηµέρα προκειµένου να στήσουν καριέρα. Οι εγκαταλειµµένοι σύζυγοι εµφανίζουν αϋπνία και έντονη νευρικότητα καθώς από τη µια επωµίζονται όλες τις οικογενειακές υποχρεώσεις και ταυτόχρονα νιώθουν ότι το ταίρι τους καλοπερνάει ανέµελα κατά τη διάρκεια επαγγελµατικών ταξιδιών. Σύνδροµο «χικοκοκοµόρι» µια ιδιότυπη µορφή κοινωνικής αποµόνωσης που πλήττει κυρίως παιδιά από τις χώρες της Ανατολής που έχουν πέσει θύµατα bullying ή και ηλεκτρονικού bullying. Παρουσιάζουν µειωµένη επικοινωνία µε το οικογενειακό περιβάλλον, αποξένωση από φίλους και κλείσιµο στον εαυτό τους. ∆υστυχώς συχνά εµφανίζονται κάποιοι από αυτούς σε σχολεία µε όπλα κάνοντας χρήση βίας, αφαιρώντας τη ζωή συµµαθητών τους ή και την ίδια τους τη ζωή. Σύνδροµο της «Οδικής Οργής» (Road Rage). Πρόκειται για τις περιπτώσεις οδηγών που διαπληκτίζονται µε άλλους οδηγούς για ασήµαντη αφορµή και φτάσουν στο σηµείο να βιαιοπραγήσουν εναντίον τους µε διάφορα αντικείµενα κάνοντας χρήση ακόµα και περίστροφου. Αυτοί οι οδηγοί που κατά το κοινώς λεγόµενο «ψάχνονται» είναι στην πλειοψηφία τους νέοι χαµηλού εισοδήµατος µε σχετικά βεβαρηµένο ιστορικό και µητρώο και αναζητούν την παραµικρή αφορµή για να εκτονωθούν σε ένα άγνωστο οδηγό. Α.Π.

Α.Π.

Φρέσκιες Ιδέες από παλιές µορφές

Φ

αντάζει τολµηρό να προσπαθεί κανείς να αναζητήσει κάτι θετικό µέσα στο πακέτο των πρόσφατων οικονοµικών εξελίξεων και στο ιδιαίτερο πακετάκι των φορολογικών και µισθολογικών µέτρων. Και πώς θα µπορούσε να τολµήσει κανείς κάτι τέτοιο αφού ακόµα και όλα τα ΜΜΕ θέλουν να µας επιβάλουν την συνεχή κατήφεια; Αργότερα θα φωνάζουν και θα ρίχνουν τις ευθύνες από εδώ και από εκεί όταν θα έχουν προκληθεί, δικαίως, ενδεχόµενες κοινωνικές αναταραχές, αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για να προσπαθήσουν να συµµαζεύουν τα ασυµµάζευτα. Είµαι της άποψης ότι στις δύσκολες στιγµές οι άνθρωποι µπορούν πάντα να βρίσκουν νέες λύσεις, λύσεις που θα έχουν κάποια παραγωγική προοπτική και όχι λύσεις που εµπνέονται από το έτοιµο χρήµα θεωρώντας πως το κράτος είναι ένα αστείρευτο ταµείο από το οποίο θα µπορούν µε διάφορους ηθικούς και µη τρόπους να αντλούν χρήµατα. Πέρα από τα οµολογουµένως βαρύτατα παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες αυτής της χώρας είναι αλήθεια ότι το εύκολο δηµόσιο χρήµα και το αβίαστο βόλεµα το κυνήγησαν πολλοί από εµάς. Τι µπορούµε λοιπόν τώρα να κάνουµε; Υπάρχει η άλλη πλευρά του νοµίσµατος; Πιστεύω ότι οι πολίτες θα προσπαθήσουν να εφεύρουν νέες µορφές του συνεταιρίζεστε. Οι παραγωγοί καλό θα είναι να επιχειρήσουν να διαθέσουν τα προϊόντα τους σε ανταγωνιστικότερες τιµές χωρίς την παρέµβαση µεσαζόντων. ήδη ένα µέρος του καρτέλ του γάλακτος είναι στη φυλακή. Χρειάζεται η πλήρης ανεξαρτητοποίηση των συνεταιρισµών γάλακτος, λαδιού, εσπεριδοειδών, καπνών, εναλλακτικών δραστηριοτήτων, τουρισµού υπαίθρου… Η χώρα µπορεί να πατάξει πολλά προϊόντα χωρίς την παρέµβαση κοµµατικών και λοιπών µεσαζόντων. Στο πεδίο της πνευµατικής δραστηριότητας, έχουν δηµιουργηθεί ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι, ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες που πουλούν (µε δυσκολίες στη διακίνηση είναι αλήθεια) τα έργα τους µε διαφορετικούς όρους και τιµές. Καλλιτεχνικές δραστηριότητες χωρίς την παρουσία των απαραίτητων µάνατζερ. Να µιλήσουµε και για τις προσπάθειες δηµιουργίας του κοινωνικού νοµίσµατος όπως είναι η περίπτωση του «Οβολού» όπου άνθρωποι ανταλλάσσουν µεταξύ τους υπηρεσίες χωρίς τη χρήση χρηµάτων αλλά συµβολικών νοµισµατικών µονάδων που «κοστολογούν» την ώρα εργασίας του κάθε συµµετέχοντος στο δίκτυο µέσα από κοινές συµφωνίες; Νοµίζω ότι υπάρχει ανοιχτό πεδίο δράσης, µε πολύ σκληρούς όρους µεν, αλλά που δεν πρέπει και δεν µπορεί να µείνει ανεκµετάλλευτο. Τώρα αρκετοί θα βάλουν το µυαλό τους να στροφάρει πιο δυνατά και πιο συνεταιρικά. Εξάλλου αυτός ο τόπος είναι που γέννησε και τον πρώτο συνεταιρισµό στην Ευρώπη, στα Αµπελάκια της Λάρισας. Καιρός να ξαναρίξουµε την ιδέα στο τραπέζι… Α.Π.


Φ ΥΛ Λ Ο

3

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ

Για τον Νίκο Κούνδουρο

Γράφει η Βαρβάρα Περάκη

«Κάθε τέχνη έχει το δικό της ποιητικό νόηµα και όραµα κι ο κινηµατογράφος δεν αποτελεί εξαίρεση. Έχει συγκεκριµένο ρόλο, δικό του πεπρωµένο. Ήρθε στη ζωή για να εκφράσει ένα ιδιαίτερο χώρο ζωής, που το νόηµα του δεν είχε βρει έκφραση σε καµιά από τις υπάρχουσες µορφές τέχνης». Α. Ταρκόφσκι, σκηνοθέτης. Αυτήν ακριβώς την τέχνη, την έβδοµη, του σινεµά, υπηρέτησε και υπηρετεί ακόµα ένας µεγάλος καλλιτέχνης, ένας σκηνοθέτης βροντερός, εµβληµατικός για τη χώρα µας ο Νίκος Κούνδουρος. Ξέρει καλά ότι εκφράζει και υπηρετεί µια τέχνη δύσκολη και «οδυσσειακή» γιατί χρειάζεται δύναµη ψυχής και τολµηρό νου για να γίνει η φαντασία και η ιδέα µια νέα σηµειολογική πραγµατικότητα, που προτείνει µια άλλη θέαση του κόσµου. Ένας µάγος, ο Νίκος Κούνδουρος, που ξέρει καλά να γεµίζει µε ιστορίες ανθρώπων το λευκό πανί και µε φως ζωής τη σκοτεινή αίθουσα. Η κινηµατογραφική ζελατίνα του Ν.Κ. καταγράφει ενθουσιασµούς, ιδέες, πράγµατα, συναρµολογεί εικόνες και τις µεταµορφώνει σε ιστορία, δίνει δηλαδή ζωή και ψυχή στο άψυχο υλικό και στα όνειρα του, που έτσι τα µοιράζεται µαζί µας. «Η εικόνα δεν έχει ανάγκη από επιχειρήµατα, γιατί είναι η ίδια επιχείρηµα. ∆ε χρειάζεται υποστήριξη, γιατί η ίδια αυτουποστηρίζεται» γράφει ο ίδιος, θεωρώντας ότι η δύναµη του κινηµατογράφου «ανταγωνίζεται» αυτήν της ζωής, των ανθρώπων, που σκέφτονται, αναστοχάζονται, υποφέρουν, ζουν,

απελπίζονται, γελάνε. Ο Ν.Κ. υπήρξε και έτσι πορεύεται ακόµα, θαρραλέος, συγκρουσιακός, αληθινός, γνήσιος κι αντιστέκεται ως φυσική και ως καλλιτεχνική παρουσία στη φτήνια, στην ποταπότητα, στην αριθµοποίηση, στην εµπορευµατική λογική, του φτηνού θεάµατος. «∆εν κάνω κινηµατογράφο για την αφεντιά µου. Οι άλλοι µε νοιάζουν, των άλλων τα ντέρτια. οι καηµοί, οι δυστυχίες, οι έρωτες και οι θάνατοι. Και στο σηµείο που οι άλλοι είµαι εγώ, υπογράφω τις ταινίες µου, πλαστογράφος ίσως των αληθινών πραγµάτων, ήσυχος που δεν έκανα κακό σε κανέναν». Ν.Κ. Πράγµατι, η σκοτεινή αίθουσα κι ο ανελέητος βοµβαρδισµός των εικόνων, αν και προέρχονται από υποκατάσταση ζωής δεν παύουν να είναι γνήσια. Έτσι το σινεµά σηµαδεύεται από την εγκυµοσύνη του χρόνου και της ζωής. Ο ΝΚ αφηγήθηκε κι εξακολουθεί να αφηγείται τη νιότη, τη σύµπτωση, την αλήθεια, την ιστορία, την άλλη πλευρά της πραγµατικότητας, την καταστροφικότητα του πολέµου, την τραγικότητα της µοίρας, τους άλλους κώδικες που ρυθµίζουν την τύχη των ανθρώπων. Η τέχνη του ακέραιη, ντόµπρα, προσηλωµένη σε στόχο που ταιριάζει µε τη ζωή του είναι η αφήγηση της κίνησης, της πράξης, της αλήθειας. Έθρεψε και θρέφει το νου του «µε µνήµες πραγµάτων, πολύ πριν αποκτήσω τη δική µου µνήµη» όπως δηλώνει και «ζει από τις ζωές των άλλων, µ αυτά που έγιναν και δεν ξεγίνονται κι ούτε θα ξαναγίνουν». Ο Ν.Κ. είναι ένας παθιασµένος άν-

θρωπος, µε εσωτερική πληρότητα. Μια φωνή που καίει κι όταν µιλάει, πάλι αφηγείται µε κινηµατογραφική ροή και κάνει εικόνες τα θέλω του, τα βιώµατα του, τις µεγάλες του στιγµές. Άνοιξε δρόµο στον κινηµατογράφο, στη χώρα µας, που έγιναν λεωφόροι για να πατήσει στέρεα ο νεοελληνικός πολιτισµός. ∆εν είµαι ειδική για να αναλύσω µε ειδικούς όρους την κατάθεση του στον κινηµατογράφο. Ξέρω όµως ότι είναι καθηλωτικός κι ανατρεπτικός, είναι αυτός που µε την τέχνη του φώτισε και δεν σκοτείνιασε. Παγίδευσε στο ισχυρό συναίσθηµα και στη λογική συγκίνηση, όσοι των παρακολουθούν στη µεγάλη πορεία του, υπηρετεί µε συνέπεια, ανυποχώρητος, εµπνευσµένος από µια δύσκολη πραγµατικότητα, φλογισµένος δηµιουργός που διαλύει, που διαλέγεται, που καταγράφει, που ιστορεί, ποιητικός και µοναδικός. Ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι ο ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝ∆ΟΥΡΟΣ κι αυτή την ελευθερία που την κάνει τέχνη τίµησε το ∆ηµοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης, στο εξαιρετικό του αφιέρωµα πριν µερικές µέρες. Με τιµητική εκδήλωση, µε προβολές ταινιών του και µε έκθεση φωτογραφικού υλικού από τις µοναδικές του ταινίες, τα Χανιά έζησαν και γνώρισαν και κουβέντιασαν µε το µεγάλο σκηνοθέτη που η ζωή του συµπίπτει συνεπώς µε την τέχνη του. «Μ αρέσει η διάλυση της ζωής και η ανασύνθεση της µέσα από τους φακούς της µηχανής και το µάτι του σκηνοθέτη» γράφει ο Νίκος Κούνδουρος κι εµείς τον τιµούµε και τον ευχαριστούµε που υπάρχει, µιλάει µε παρρησία, τοποθετεί και τοποθετείται, προτείνει κι αισιοδοξεί µε τον τρόπο του, αυτόν µιας πάντα νέας, εφηβικής και ανατρεπτικής µατιάς.

Πόλεµος! Χρέος µας είναι να πάρουµε κάθε απόφαση που αποτρέπει το χειρότερο. Αυτό δήλωσε ο πρωθυπουργός, προσπαθώντας να Γράφει δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. o Mατθαίoς Η επίκληση του "χειρότερου" δεν Φραντζεσκάκης νοµιµοποιεί πολιτικά και ηθικά το κακό, που, τουλάχιστον ως προς την έλλειψη πολιτικής νοµιµοποίησης, αλλά και την εκτόξευση των spread σε επίπεδα χρεωκοπίας, συνιστά το απόλυτο κακό. Χωρίς νοµιµοποίηση ο πρωθυπουργός, προστρέχει στην αγκαλιά του Στρος - Καν, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν τίθεται θέµα αλλαγής των γνωστών όρων του ∆ΝΤ και ότι ο διεθνής οργανισµός δεν αναγνωρίζει ως µέλος του την Ε.Ε., αλλά µόνο την Ελλάδα. Ποιος ευρωπαϊκός µηχανισµός και άλλα παραµύθια; Η χώρα οδηγείται σε καταστροφή. ∆εν χρειάζεται να βοµβαρδίζεται, δεν χρειάζεται να ναρκοθετείται. Οι όροι του ∆ΝΤ, η περιβόητη "τεχνογνωσία", µετατρέπουν σε ερείπια κατακτήσεις και υποδοµές 30 χρόνων. Η χώρα βιώνει τις συνέπειες ενός πολέµου. Μιας µάχης, όµως, που οι ιθύνοντες δεν έδωσαν. Ίσως γιατί οι ίδιοι, οι νυν και οι πρώην, είναι οι υπεύθυνοι για την προδιαγεγραµµένη ήττα! Ο ελληνικός λαός ζει στιγµές πίκρας και ταπείνωσης. Η δηµοκρατία ευτελίζεται, η εθνική ανεξαρτησία προσβάλλεται, το κοινωνικό κράτος βάλλεται. Και, επιπλέον, ο πατριωτισµός λαβώνεται στα πεδία των µαχών, που εικονικά στήνουν, µε το αζηµίωτο, τα διεθνή ΜΜΕ στην υπηρεσία του συστήµατος της κερδοσκοπίας. Είναι ώρα εθνικής περισυλλογής για αλλαγή πορείας, για ανάταση, για αντίσταση, για αναζήτηση στο εσωτερικό της λαϊκής ενότητας και στο εξωτερικό των αναγκαίων συµµαχιών. Είναι η ώρα που καθένας (πολίτης, πολιτικός, οµάδα, κόµµα, κοινωνική τάξη) καλείται να διαλέξει στρατόπεδο. Είναι η ώρα που η αριστερά καλείται να διαδραµατίσει τον ρόλο που δικαιώνει την ύπαρξή της και η σοσιαλ-δεξιά να απολαύσει τους καρπούς των διακυβερνήσεων της.


4 Η µάχη για την πόλη

Σ

ηµειώνω από τις τοπικές πολιτικές ειδήσεις της πόλης των Χανιών των τελευταίων χρόνων. Οµάδα πολιτών διεκδικεί τη χρήση του στρατόπεδου Μαρκοπούλου ως ελεύθερο χώρο πρασίνου ενάντια στη βούληση των δηµοτικών αρχών. Ποδηλάτες διαδηλώνουν διεκδικώντας ποδηλατόδροµους στην πόλη. Η πολιτική ηγεσία του τόπου συγκρούεται µε πολίτες στην περιοχή της Ελαφονήσου σχετικά µε την απόδοση η όχι της περιοχής ως οικόπεδα σε οµίλους επιχειρηµατικών συµφερόντων. Και από την άλλη, επίθεση στο στέκι µεταναστών. Εκκένωση της κατάληψης Παπαδοπέτρου. Επανειληµµένες προσπάθειες της πρυτανείας του Πολυτεχνείου για την εκκένωση του ελεύθερου κοινωνικού χώρου Rosa Nera. κ.ο.κ. Όλα τα παραπάνω (και πλήθος άλλων που παρέλειψα) είναι Γράφει ενδεικτικά της έντασης που υπάρo Mιχάλης χει στη πόλη τα τελευταία χρόνια, Nικoλακάκης των δύο της ψυχών της που συγκρούονται, ή διαφορετικά µιας µικρής κλίµακας πολέµου που έχει ως πεδίο µάχης του και λάφυρο µαζί, τις πλατείες και τις αλάνες, τα πεζοδρόµια και τα δέντρα της πόλης. Σχηµατικά, από την µία οµάδες πολιτών µε διαφορετική αφορµή, διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές και διαφορετικό σκοπό, διεκδικούν µικρές κοιτίδες ελευθερίας, χώρους δηµόσιους στους οποίους να µπορούν να κινηθούν, να κοινωνικοποιηθούν, να πολιτικοποιηθούν και να ψυχαγωγηθούν έξω από το εµπορευµατικό κύκλωµα. Από την άλλη πολλές διαφορετικές εξουσίες, οικονοµικές και πολιτικές, επίσης µε διαφορετικές αφετηρίες, σκοπούς και µέσα, προσπαθούν να περιορίσουν το δηµόσιο χώρο και να τον εντάξουν στις αέναες διελκυστίνδες της «ανάπτυξης» και της πολιτικής ορθοφροσύνης. Σχετικά µε τις συνέπειες της κρίσης και του προγράµµατος σταθερότητας της κυβέρνησης πολύς λόγος γίνεται τελευταία. Για τους πολίτες όµως που αντιµετωπίζουν την µεγαλύτερη µείωση των εισοδηµάτων τους από την Κατοχή, σίγουρα ο κόσµος θα αρχίσει να φαντάζει µικρότερος και κάπως περιοριστικός. Σε µία πόλη που η πρόσβαση σε κάθε γωνία της προϋποθέτει και ένα οικονοµικό αντίτιµο, σε ένα τόπο που µπορεί να σου αποκαλύψει τις οµορφιές του µόνο µε την κατάλληλη ποσότητα βενζίνης, η πρώτη ψυχολογική επίπτωση της κρίσης είναι και η αίσθηση ότι δεν έχουν πρόσβαση σε πλήθος χώρων που µέχρι πρότινος µπορούσαν να επισκεφτούν. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η διεκδίκηση περισσότερου δηµόσιου χώρου µεταµορφώνεται από αριστερό-

ελευθεριακό βίτσιο, σε ζωτικής σηµασίας ανάγκη. Η µεταφορά στην εργασία µε φτηνά µέσα µεταφοράς ή ποδήλατο έναντι αυτοκινήτου, γίνεται από εκκεντρική επιλογή σε απαραίτητη προϋπόθεση για να «βγαίνει» ο οικογενειακός προϋπολογισµός. Και η αναζήτηση της Σαββατιάτικής εξόδου σε κοινωνικούς χώρους ή εκδηλώσεις στους οποίους δεν θα πρέπει δια ροπάλου να καταναλώσεις, κρίνεται άκρως επιβεβληµένη. Σε 3-4 µήνες έρχονται αυτοδιοικητικές εκλογές. Εκλογές που είναι δεδοµένο ότι θα αποτυπώσουν την επίδραση των νέων οικονοµικών µέτρων στις πολιτικές διαθέσεις των πολιτών. Αν αυτές οι εκλογές αποκτήσουν και µία τοπική διάσταση πέρα από το χαρακτήρα ενός δηµοψηφίσµατος ενάντια στα νέα µέτρα, αυτό θα κριθεί από το βαθµό στο οποίο οι αυτοδιοικητικές κινήσεις θα µπορούν να ανοίγουν θέµατα που άπτονται των επιδράσεων της οικονοµικής κρίσης στην καθηµερινότητα των πολιτών τους. Στα Χανιά, που έχει ουσιαστικά να παραδοθεί στους πολίτες µεγάλος χώρος πρασίνου από την εποχή της δηµιουργίας του Πάρκου ειρήνης και φιλίας. και που η τελευταία πεζοδρόµηση χρονολογείται από την εποχή των έργων για την ανάπλαση του παλιού λιµανιού στα τέλη της δεκαετίας του ’80, απόλυτη προτεραιότητα για τις επερχόµενες δηµοτικές εκλογές αναδεικνύεται εκ των πραγµάτων το ζήτηµα του δηµόσιου χώρου και των χρήσεων του. Υ.Γ. Με την πολυετή εγκατάλειψη του κτιρίου στο λόφο Καστέλι στο παλιό λιµάνι της πόλης, µε τα δηµόσια πανεπιστήµια να υπεχρηµατοδοτούνται όλο και περισσότερο, και µε µία τεράστια περιουσία του πολυτεχνείου Κρήτης ανεκµετάλλευτη, αναρωτιέται κανείς για το µένος µε το οποίο ο πρύτανης του πολυτεχνείου έχει ανακηρύξει σε προσωπική του σταυροφορία την εκκένωση της κατάληψης «Rosa Nera». ∆υστυχώς όµως για τον εγχώριο αυτό ∆ον Κιχώτη, αµέλησε να παρατηρήσει ότι οι διάφοροι Σάντσο Πάντσα που ονειρευότανε να έχει στο πλευρό του απουσιάζουν. ∆εν είναι εξάλλου καθόλου εύκολο ούτε σήµερα, ούτε αύριο, για ένα δηµόσιο πρόσωπο να υποστηρίξει γιατί ένας χώρος στον οποίο στεγάζεται ένα παιδικό στέκι, λειτουργεί µία ποιοτική κινηµατογραφική λέσχη και στεγάζονται άστεγοι συµπολίτες µας σε στιγµές ανάγκης, πρέπει να εκκενωθεί. Το ζήτηµα της συµφωνίας ή διαφωνίας µε την ούτως ή άλλως πλούσια πολιτική δραστηριότητα που διεξάγεται στο χώρο αυτό, µε κανένα τρόπο δεν αλλάζει την αλληλεγγύη µας προς όσους επιµένουν να τον υπερασπίζονται. Στην τελική, ο χώρος δεν είναι κλειστός σε κανένα, εκτός πλέον ίσως για τον ίδιο τον κύριο πρύτανη.

Α Ν Ε Π Α Ι Σ Θ Η Τ Ω Σ

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Μια κουλούρα χάσικο ψωµί Αποβραδίς η γιαγιά µου µαλάκωνε το προζύµι, κνησάριζε τ’ αλεύρι, ανάπηζε. Με τη φέξη ζύµωνε, είχε πρωτανάψει το φούρνο, έψηνε. Ύστερα ανοίξανε οι φούρνοι. Μεγάλη ξεκούραση να γλιτώνεις το φούρνισµα. Χωριστήκανε σε µέρες οι µεριές του χωριού. ∆ευτέρα ο Βόλακας, Τρίτη Τετάρτη ο Πλάτανος, Πέµπτη Παρασκευή το Μα στράλι, Σάββατο οι φούρνοι χάσικο. Χαράµατα οι πινακωτές κι οι ψωµοµαντήλες στη σειρά για το φούρνο, ν’ ανεβεί η ζύµη, να πλαστεί, να φουρνιστεί. Κάθε ψωµί κι ένα σηµάδι για να ξεχωρίζει, ίδιο κάθε φορά. Ένα κουκί, ένα δαφνόφυλλο, µια πορτοκαλόφλουδα, ό,τι βρισκόταν εύκαιρο. Μα η γιαγιά µου κάθε Σάββατο µ’ έστελνε να της πάρω και µια κουλούρα χάσικο ψωµί που το ’βγαζε ο Κοσµάς. Εγώ έβαζα στο χέρι βραχιόλι την κουλούρα και µε το δάχτυλο ξεκούφιζα γύρω γύρω την ψίχα κι ώσπου να γυρίσω στο σπίτι είχε αποµείνει µόνο η πέτσα του ψωµιού. Φωνές, ξύλο, κι ύστερα µε στέλνανε πάλι στου Κοσµά γι’ άλλη κουλούρα χάσικη, αν δεν είχε ξεπουλήσει ωστόσο. Τη δεύτερη κουλούρα πάντα την έφερνα ολόκληρη. Πέτρα το στοµάχι µου από τη ζεστή που είχα φάει. ∆ε µ’ ένοιάζε το ξύλο, οι δρόµοι πάνω κάτω, το στοµάχι πέτρα µα πως µε κλείνανε στο υπόγειο ως το βράδυ. Κι απ’ το υπόγειο δεν ακουγότανε το οργανάκι που περνούσε και τραγουδούσε και τραγουδούσε…. Βούλα Καντεράκη


Φ ΥΛ Λ Ο

5

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

∆εν είµαστε εµείς υπεύθυνοι για την κρίση - Ποιοι είναι άραγε οι υπεύθυνοι; «∆εν είµαστε εµείς υπεύθυνοι για την κρίση». Τούτο το σύνθηµα διάβασα σε πλακάτ, πανό, ακόµα και µπλουζάκια, αρκετές φορές τον τελευταίο µήνα καθώς ο τηλεοπτικός φακός «έγραφε» τις κινητοποιήσεις όλων εκείνων των οµάδων, που βγήκαν στον δρόµο για να διαδηλώσουν, ότι είναι παντελώς άσχετοι µε το πρόβληµα. Απλό µήνυµα και παράλληλα απόλυτα κατανοητό. Παραπέµπει στην προφανή(;) ρήση, «Να µην πληρώσουν την κρίση αυτοί που δεν την προκάλεσαν». Έτσι, µοιραία θα πω εγώ, στο µυαλό του απλού πολίτη αυτής της χώρας εύλογα έρχεται το ερώτηµα, «Τότε, ποιος φταίει για αυτή την κρίση;». ∆εν φταίνε οι Ελεύθεροι Επαγγελµατίες ή οι Επιχειρηµατίες που είδαν το τζίρο τους να συρρικνώνεται περισσότερο από κάθε άλλον από τότε που η κρίση έκανε την εµφάνισή της, το 2008. Αλήθεια είναι αυτό, για όλους εκείνους που ξεκινούν το µήνα τους κάτω από τη «µέγγενη» της µισθοδοσίας, των επιταγών, των προµηθευτών, του ενοικίου και των άλλων γενικών τους εξόδων. Αυτοί ακριβώς θα βγουν και θα διαδηλώσουν και θα έχουν απόλυτο δίκιο, εντούτοις πίσω τους θα «κρυφτούν» όλοι εκείνοι που διαθέτουν πολυτελή γραφεία και δηλώνουν εισόδηµα κάτω από το αφορολόγητο, αποφεύγοντας το κόψιµο αποδείξεων, όπως «ο διάβολος το λιβάνι». ∆εν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή µου, έναν συνάδελφο Μηχανικό Τοπογράφο, συνυποψήφιο µου στο Τεχνικό Επιµελητήριο της Ελλάδος ο οποίος πρόσφατα δήλωσε: «Με σχετική ευκολία τα τελ ευταία χρόνια είχα ένα τζίρο γύρω στις 100.000 € το χρόνο. Φορολογούµουνα µε συντελεστή περίπου 20%, είχα και 12.000 € αφορολόγητο, οπότε πλήρωνα δεν πλήρωνα ένα χιλιάρικο φόρο κάθε χρόνο. Ε, δε µπορώ να πω ότι αυτό είναι συνεισφορά στο πρόβληµα της χώρας». Τόσο γενναία δήλωση που κανείς από την οµήγυρη δεν τόλµησε να διαφωνήσει, ακόµα κι αν είχε διαφορετική άποψη. Πόσοι άλλοι µηχανικοί, γιατροί ή δικηγόροι θα συµφωνούσαν άραγε µαζί του; ∆εν φταίνε οι Αγρότες κι οι Κτηνοτρόφοι, που έχουν δει το εισόδηµά τους να εξαφανί-

ζεται κάτω από την σύνθλιψη των πολυεθνικών και των καρτέλ. Αλήθεια είναι αυτό, για όλους εκείνους που η συγκοµιδή τους δεν επαρκεί ούτε για τα φυτοφάρµακα και πουλούν το λάδι τους 1,5 € το λίτρο κοιτώντας το στο ράφι, να φτάνει τα 6,5 €. Αυτοί ακριβώς θα βγουν και θα διαδηλώσουν και θα έχουν απόλυτο δίκιο, εντούτοις πίσω τους θα «κρυφτούν» όλοι εκείνοι που εκµεταλλεύτηκαν τις επιδοτήσεις των κουτόφραγκων για κάθε µέλος της οικογένειάς τους κι ας δηλώνουν όλοι την ίδια περιουσία. Μαζί τους θα κρυφτούν κι όλοι εκείνοι οι οποίοι απορρόφησαν τα κοινοτικά κονδύλια ώστε να δηµιουργηθούν αγροτουριστικές µονάδες µε σκοπό να διατηρηθεί η πληθυσµιακή ισορροπία στους ορεινούς όγκους. Μαζί τους θα «κρυφτούν» κι όσοι αφήνουν τη σοδειά τους να µαζευτεί από τους Αλβανούς και τους Βούλγαρους γιατί πρέπει να προετοιµαστούν για νέες «κινητοποιήσεις» όταν πλέον θα σιµώνει η ώρα για να αντιµετωπίσουν τον Ευρωπαίο αγρότη, ατενίζοντας τον ανταγωνισµό χωρίς το φάσµα των επιδοτήσεων. ∆εν φταίνε οι Συνταξιούχοι που πρέπει να ανακαλύπτουν συνεχώς τον τρόπο να ζουν µε ποσά κάτω από τα πεντακόσια ευρώ, προσφάτως χωρίς αυξήσεις. Αλήθεια είναι αυτό για τις γιαγιάδες και τους παππούδες του Ο.Γ.Α. τα χέρια των οποίων δεν έχουν ξεπρηστεί ακόµα από το βαµβάκι. Αυτοί ακριβώς θα βγουν και θα διαδηλώσουν και θα έχουν απόλυτο δίκιο, εντούτοις πίσω τους θα «κρυφτούν» όλοι εκείνοι που λαµβάνουν διπλές συντάξεις και σε ηλικίες κάτω των πενήντα έχουν θεµελιώσει δικαίωµα συνταξιοδότησης έχοντας µπροστά τους µια ολόκληρη δεύτερη ζωή και αποδοχές παραπάνω απ’ το µισθό. ∆εν φταίνε οι ∆ηµόσιοι Υπάλληλοι που ήδη βλέπουν τα επιδόµατά τους να κουτσουρεύονται όπως και τον 13ο και τον 14ο µισθό τους. Αλήθεια είναι αυτό για όλους τους νέοπροσληφθέντες οι οποίοι έχουν βάλει στόχο τα 900 € και δεν τα καταφέρνουν να τον πιάσουν. Αλήθεια είναι και γι αυτούς που νοιώθουν το ενιαίο µισθολόγιο τόσο µακριά τους όσο και τα επιδόµατα των «παλαιών»

συναδέλφων τους. Αλήθεια είναι για όλους εκείνους που νοιώθοντας το βάρος της έννοιας του ∆ηµόσιου Λειτουργού, προσπαθούν να αναστρέψουν την κοινή γνώµη και να παρέχουν µε υπευθυνότητα αυτό για το οποίο προσλήφθηκαν, το αυτονόητο, υπηρεσίες προς τον πολίτη. Αυτοί ακριβώς θα βγουν και θα διαδηλώσουν και έχουν απόλυτο δίκιο, εντούτοις πίσω τους θα «κρυφτούν» όλοι όσοι έχουν «µόνιµη αποχή» από το έργο τους, αναγκάζοντας τους προηγούµενους να ιδρώνουν καθηµερινά, ενώ παράλληλα φροντίζουν ώστε να ανέρχεται η µισθοδοσία του κυρίως κράτους γύρω στα 30 δις ευρώ το χρόνο. Τα νούµερα είναι πολύ σκληρά, σχεδόν άκαµπτα και ο πολλαπλασιασµός του παραπάνω ποσού για τα δέκα τελευταία χρόνια – αυτά του υψηλού κρατικού δανεισµού – δίνει το ποσό των 300 δις που είναι το συνολικό εθνικό µας χρέος. ∆εν φταίνε οι Μισθωτοί του Ιδιωτικού Τοµέα, τα Stage και οι Άνεργοι που ως όµηροι λαµβάνουν το ελάχιστο που τους παρέχει η συλλογική τους σύµβαση ή ο Οργανισµός Ανάπτυξης Εργατικού ∆υναµικού. Είναι αλήθεια αυτό για εκείνους οι οποίοι «συνδεδεµένοι» µε τα οικονοµικά στοιχεία της επιχείρησης που δουλεύουν, νοιώθουν κάθε µέρα την «ανάσα της απόλυσης» έστω κι αν αποδίδουν όσο µπορούν καλύτερα, έστω κι αν ξεπερνούν τον εαυτό τους, τις αρµοδιότητες, τις υποχρεώσεις τους. Αυτοί ακριβώς θα βγουν και θα διαδηλώσουν και έχουν απόλυτο δίκιο στην συντριπτική τους πλειοψηφία, εντούτοις πίσω τους θα «κρυφτούν» κάποιοι – έστω λίγοι - που έχουν µείνει βολεµένοι πίσω από συµβάσεις και θέσεις «τύπου ∆ηµοσίου» και δεν ασχολούνται µε τη – λίγη ή πολύ - γη και τις καλλιέργειες που είχαν οι γονείς τους αφήνοντας ένα σηµαντικό κοµµάτι του εθνικού προϊόντος να εισπραχθεί από τους µετανάστες. ∆εν φταίνε τέλος οι Πολιτικοί που προνόησαν ότι η κρίση γρήγορα θα περνούσε στην πραγµατική οικονοµία, όπως ακριβώς έγινε. Αυτοί που τώρα µιλούν για επιβεβληµένα µέτρα και για προστασία των επόµενων γενεών. Αυτοί δεν θα διαδηλώσουν, εντούτοις

θα επιχειρήσουν να τεκµηριώσουν ορθά ότι το πρόβληµα προήλθε από τους «άλλους». «Η κόλαση είναι οι άλλοι», είχε πει κάποτε ο Σαρτρ, πόσο δίκιο είχε. «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήµατά µου αρκούν διά να ζήσω, αρνούµαι να εγγίσω µέχρι και του οβολού τα δηµόσια χρήµατα, ενώ ευρισκόµεθα εις το µέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισµένων Γράφει ο εις εσχάτην πενίαν» Κυριάκος Γ. Κώτσογλου* είχε πει κάποτε ο Καποδίστριας και είναι ο µόνος για τον οποίο θα πω ότι δεν είχε ευθύνη. Από κει και πέρα, αυτοί που τώρα προσπαθούν να εξασφαλίσουν τον εξωτερικό δανεισµό και δυσκολεύονται από το µέγεθος του ελλείµµατος θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να µε πείσουν. Κι αυτό γιατί παρά το ότι δεν είναι δυνατόν να ισοπεδώνουµε το σήµερα και το – έστω κοντινό – χθες, είναι εκείνοι που άφησαν τη χώρα να ζει για δεκαετίες µε δανεικά χτίζοντας ένα κράτος το κόστος του οποίου δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να συντηρηθεί παρά µόνο εάν, η κοινωνία µας ξεπερνούσε τις δυνατότητές της. Με την έννοια αυτή και όχι φυσικά µε την προσωπική διάσταση του καθενός, όλοι έχουµε ευθύνη για την κρίση, από τη δηµιουργία µέχρι και την κορύφωσή της, η οποία κατά την ταπεινή µου άποψη θα αργήσει να ολοκληρωθεί. Παράλληλα θα πρέπει να λάβουµε σοβαρά υπόψη µας όλοι και να προετοιµαστούµε ότι για να µειωθεί το «τέρας του δανεισµού» θα πρέπει να απόδοµηθεί ένα άλλο τέρας, ισχυρό όσο και η γραφειοκρατία, αυτό των παροχών, των πάνω ή κάτω από το τραπέζι, το οποίο δεν µπορεί να καλυφθεί ακόµα και εάν µαζέψουµε όλο τον κόπο της χώρας και τον κάνουµε κέρδος. Έτσι θα µπορέσουµε να ισχυριστούµε ότι όλοι βοηθάµε, αντί να ψάχνουµε σε στυλ «εδώ παπάς, εκεί παπάς…» ποιος φταίει για την κρίση. ∆ιαφορετικά θα ζητιανεύουµε για δάνεια, που θα ’χουν υπερβολικούς όρους και θα συνεχίσουµε να λέµε ψέµατα στους δανειστές µας, βρίζοντάς τους όταν θα ζητούν την αλήθεια, µαζί µε τα χρήµατά τους. Μηχανικός Παραγωγής & ∆ιοίκησης Msc


6

Φ ΥΛ Λ Ο

ΑΣΗΜΑΝΤΑ

Οικονοµική κρίση και κοινωνία

Α

ναµφισβήτητα το χρέος της χώρας είναι δυσβάσταχτο και θα χρειαστούµε πολλά χρόνια δηµοσιονοµικής πειθαρχίας για να αντικρύσουµε την έξοδο του τούνελ. Όµως αυτό δεν µπορεί να γίνει αν δεν δούµε το σύστηµα πολιΓράφει ο τικής διακυβέρνησης. Γιώργος Κοκκινάκος Τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες πρακτικές που δηµιούργησαν το πρόβληµα δεν µπορούν να αποτελούν λύση. Χρειάζεται µεγάλο θράσος απ’ το πολιτικό προσωπικό να τολµά και να δίδει εντολές στους πολίτες περί του πρακτέου. Λες και η οικονοµική κατάσταση της χώρας προέκυψε µε ένα τρόπο µαγικό και δεν είναι δηµιούργηµα δικό του. Οι πολίτες ασφαλώς και έχουν την ευθύνη τους. Βρόγχο ανάδρασης αποτελούν το διεφθαρµένο πολιτικό προσωπικό και οι αλλοτριωµένοι πολίτες. ∆εν είναι όµως ίδια ευθύνη στον ταγό και στον πολίτη.. Το χρέος µε ένα τρόπο έστω και οδυνηρό θα αντιµετωπιστεί. Η κοινωνική συµπεριφορά του πολίτη είναι δύσκολο να διορθωθεί. Η συµπεριφορά της αµετροέπειας, της αλαζονείας, του ατοµισµού, του εγωκεντρισµού, της επιθετικότητας, της καταναλωτικότητας, της υλοφροσύνης, πώς θα αλλάξει; Πώς ο σύγχρονος άνθρωπος της ταχύτητας, της κενότητας, της απληστίας θα αλλάξει Κοσµοείδωλο; Πώς θα τροποποιήσει τις στοχεύσεις του, τις αξίες του, τις προτεραιότητες του; Πώς θα επιλέξοµε κοινωνίες ελεύθερες µε

Να γίνει η φύρα φύραµα; Ζυµάρι για καινούρια όνειρα η φθορά; Π. Μπουκάλας δυνατότητα παραγωγής νοήµατος για τις ανθρώπινες υπάρξεις; Αλλά το σοβαρότερο είναι το απολεσθέν δηµόσιο ήθος. Η κοινωνία δεν µπορεί να λειτουργήσει µόνον µε τους µηχανισµούς ελέγχου. ∆εν µπορεί 5 εκατοµµύρια πολίτες να ελέγχουν τα υπόλοιπα 5. Είναι αυτονόητο ότι ο έµπορος πρέπει να πληρώνει και αυτός φόρους, ο δηµόσιος υπάλληλος να εργάζεται αποδοτικά, ο πολίτης να τηρεί τους νόµους. Ο µηχανισµός ελέγχου απευθύνεται στους παραβαίνοντες το νόµο. ∆εν επιτηρεί το σύνολο της κοινωνίας. Οι πολίτες έχουν µια αυτόµατη υπακοή στην κοινωνική νόρµα και το κοινωνικό πρόσηµο που παίρνει µια συµπεριφορά, την αποδυναµώνει ή την ενισχύει. Αν το να φοροδιαφεύγεις, το να εξυπηρετείσαι δια της παρακαµπτηρίου, το να βρίσκεις ‘’τρόπους’’ να κάνεις τη δουλειά σου παίρνει θετικό κοινωνικό πρόσηµο, επιδοκιµάζεται απ’ την κοινωνία, τότε κανένας µηχανισµός καταστολής ή ελέγχου δεν µπορεί αυτό να το σταµατήσει. Το δηµόσιο στην Ελλάδα από χώρος κοινός, ενδιαφέρων για όλους κατήντησε να µην είναι κανενός, να µην ενδιαφέρει κανέναν. Έτσι όµως σε ένα χρεωκοπηµένο κράτος και η ευηµερία των πολιτών είναι κίβδηλη και πρόσκαιρη. Αν στη θέση των παλιών παραδοσιακών αξιών της κοινότητος δεν επινοήσουµε καινούριες, αν δεν επεξεργαστούµε καινούριες συλλογικότητες, τότε η κοινωνική συνοχή απειλείται και οι ατοµικές λύσεις δεν είναι λύσεις, αλλά φενάκη. Η κρίση συνεπώς εκτός από οικονοµική είναι κυρίως κρίση κουλτούρας.

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Πιθανή λύση η στάση πληρωµών Είναι ολοφάνερο πως η κυβέρνηση δεν µπορεί να πάρει την απόφαση για δραστικές περικοπές στην έκταση του κράτους. Τα περί ιδιωτικοποιήσεων που ακούγονται, πέραν του ότι είναι ξαναζεσταµένο φαγητό, από τα πράγµατα δεν µπορεί να λύσουν έστω και µέρος των προβληµάτων. Οι ιδιωτικοποιήσεις σήµερα σαν πολιτική επιλογή δεν έχουν σχέση µε την δυναµική που εξέφραζαν κατά το παρελθόν. Όπως κάθε τι καινούργιο και δυναµικό η ελληνική αδράνεια και το σχετικό πολιτικό χωνευτήρι τις εκτροχίασε τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ξεδόντιασε και τις έφτυσε στο τέλος σαν αµάσητο φαγητό. Τώρα πλέον, σε αντίθεση µε την εποχή που κάποιοι από εµάς τις πρότειναν, ιδιωτικοποιήσεις έκαναν και κάνουν όλες οι χώρες της γής. Με αποτέλεσµα οι ενδιαφερόµενοι αγοραστές να έχουν ήδη χορτάσει µε τα απίστευτα φιλέτα που έχουν βγει στις αγορές. Παράλληλα, η διεθνής οικονοµική κρίση έχει χτυπήσει βαθιά στις τσέπες των τολµηρών επενδυτών που δοκίµαζαν τις τύχες τους σε δύσκολα και δύστροπα κοινωνικά περιβάλλοντα. Και το άλλο θέµα βέβαια είναι το άσχηµο όνοµα που πλέον έχει βγάλει η ελληνική αγορά. Γα απατεωνιές σχεδόν όλοι µιλάνε ενώ η διεφθαρµένη και τεράστια ελληνική γραφειοκρατία φαντάζει το βάθος σαν µόνιµη απειλή. Κοντολογής, η ευκαιρία των ιδιωτικοποιήσεων έχει ουσιαστικά χαθεί για την χώρα. Η κυβέρνηση λοιπόν, αλλά και το πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του, οφείλει να αποφασίσει αν θα καταργήσει δηµόσιους φορείς και να αφήσει εργαζόµενους στο δηµόσιο τοµέα χωρίς απασχόληση. Τουλάχιστον στο δηµόσιο. Επειδή αµφιβάλω βαθιά για τα θάρρος και την ψυχική αντοχή των λεγόµενων πολιτικών µας ταγών εκτιµώ πως την µείωση του κράτους οφείλουµε να την ξεχάσουµε. Με δηµόσιο χρέος πάνω από το 120% του εθνικού µας προϊόντος και µε ετήσιο έλλειµµα (στην καλύτερη περίπτωση) κοντά το 12% η χώρα βρίσκεται σε πραγµατικό αδιέξοδο. Σε αντίθεση µε άλλες χώρες που η κρίση προήλθε από τον υπερδανεισµό των Τραπεζών και πέρασε στα κρατικά ταµεία σε εµάς εδώ ο ασθενής είναι το ίδιο το κράτος. Που δανειζόταν δίχως σκέψη και λογική για να χρηµατοδοτήσει ρουσφετολογικούς διορισµούς στο δηµόσιο, συνδικαλιστικά αιτήµατα για παροχές και επιδόµατα και αµοιβές εργολάβων και προµηθευτών υπερτιµολογηµένες και συχνά άχρηστες. Χρειαζόµαστε από το 2011 κι έπειτα ετήσια πλεονάσµατα πάνω από 10%, πέραν από τα χρήµατα για τους τόκους των δανείων µας, για να αρχίσουµε να βάζουµε κάποια τάξη στα οικονοµικά µας. Προοπτική µάλλον απίστευτη, µε βάση τα σηµερινά πολιτικά και κοινωνικά δεδοµένα. Τι µας µένει; Μια αποφασιστική κήρυξη στάσης πληρωµών. Που θα τιµωρήσει και τους δανειστές µας, που µάλλον αλόγιστα µας εφοδίαζαν µε χρήµατα δίχως ουσιαστικά να ελέγχουν σε τι ακριβώς τα ξοδεύουµε. Ο καπιταλισµός διδάσκει πως κάθε οικονοµική πράξη έχει ρίσκο. Το κέρδος δεν είναι πάντα εξασφαλισµένο. Υπάρχει και η προοπτική της αποτυχίας. Γιατί οι διεθνείς Τράπεζες που µας δάνειζαν θα πρέπει να εξαιρεθούν από την γενική αυτή λογική. Μέσω µιάς σκληρής αλλά σοβαρής διαπραγµάτευσης µπορούµε να εξασφαλίσουµε µείωση του χρέους µας στα µισά περίπου. Να εξυγιανθεί ολόκληρο το δηµοσιονοµικό αλλά και το οικονοµικό γενικότερα κύκλωµα κι ο τόπος να µπεί σε µια νέα πορεία ανάπτυξης. Με περιορισµένες και αυστηρά ελεγχόµενες δηµόσιες δαπάνες, µε φρέσκα δάνεια στον ιδιωτικό τοµέα και µε πολιτικές ηγεσίες σοβαρές κι αποφασισµένες για καινούργια πράγµατα. Τις όποιες αρνητικές συνέπειες, την µήνυ των Γαλλικών και Γερµανικών Τραπεζών κυρίως, ακόµη και µιά ενδεχόµενη –πιθανότατα προσωρινή - έξοδο από το Ευρώ, µπορούµε εύκολα να τις αντιµετωπίσουµε. Αρκεί να δείξουµε σοβαρότητα, λίγες δηλώσεις και κυρίως ουσιαστικό πολιτικό έλεγχο πάνω σε αυτό που λέγεται δηµόσιος τοµέας. Άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου που δηµοσιεύτηκε στο sofokleous10.gr

Aνδρέα Παπανδρέου 40 - Tηλ. 0821041653 - Fax: 0821020059


Η Συνωµοσία του θορύβου

Φ Υ ΛΛ Ο

7

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Λογοκρισία: η περίπτωση της ΡΜRC Το 1984 η Εθνική Ένωση Γονέων και Εκπαιδευτικών των Η.Π.Α. (ΡΤΑ) έστειλε µια επιστολή προς την Ένωση ∆ισκογραφικών Εταιρειών (RIAA), µε την οποία ζητούσε να καθιερωθεί σήµανση πάνω στους δίσκους που κυκλοφορούσαν που να ενηµερώνει για τη παρουσία στίχων µε αναφορές στο σεξ, τη βία, τον αποκρυφισµό, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Οι εταιρείες βεβαίως αρνήθηκαν και δεν έδωσαν καµία σηµασία στο θέµα. Το 1985 η Τipper Gore (σύζυγος του γνωστού Al, τότε γερουσιαστή) άκουσε το τραγούδι του Prince “Darling Nikki” κι αποφάσισε να ξεκινήσει σταυροφορία για να σώσει τα παιδιά της Αµερικής από τον όλεθρο. Μάζεψε τις καλές της φίλες από την περιοχή του Capitol Hill και δηµιούργησαν την Parent’s Music Resource Center (PMRC). Η θέση της ΡΜRC ήταν ότι η αλλαγή στη στιχουργική των τραγουδιών οφειλόταν στην αποδόµηση της πυρηνικής οικογένειας, αλλά και την προκαλούσε. Λόγω των ισχυρών διασυνδέσεων που διέθεταν οι συγκεκριµένες κυρίες κατόρθωσαν σε µικρό χρονικό διάστηµα να αποσπάσουν αδρή χρηµατοδότηση για τους σκοπούς τους και να αποκτήσουν κτίρια δωρεά της µπύρας Coors, πράγµα τουλάχιστον οξύµωρο για οργάνωση που αντιµάχεται την επιρροή που έχει το αλκοόλ στην αµερικανική νεολαία. Επίσης κατάφεραν να οριστεί ακρόαση στη Γερουσία στις 19 Σεπτεµβρίου 1985, στην

επιτροπή της οποίας υπήρχαν ουκ ολίγοι σύζυγοι µελών της οργάνωσης. Στη συγκεκριµένη ακρόαση παρουσιάστηκαν οι απόψεις της PMRC και των δισκογραφικών και των καλλιτεχνών που εκπροσωπούσαν. Από την πλευρά των καλλιτεχνών παραβρέθηκαν ο John Denver, o Frank Zappa και ο Dee Snider τραγουδιστής των Twisted Sister, µε τον οποίο εκτυλίχθηκε απολαυστική σκηνή: ένα από τα τραγούδια που βρέθηκαν κατηγορούµενα για σαδοµαζοχιστικές αναφορές ήταν το Under the blade του γκρουπ του. Ο Snider ενηµέρωσε την επιτροπή ότι το εν λόγω άσµα αναφερόταν σε χειρουργική επέµβαση που είχε υποβληθεί συγγενικό του πρόσωπο και κατέληξε λέγοντας ότι “οι µόνες σαδοµαζοχιστικές αναφορές στο τραγούδι βρίσκονται στο µυαλό της κ. Gore”, κάτι που έκανε τον Al να αφρίσει. Τελικά, πριν καν τελειώσει η ακρόαση και προκειµένου να αποφύγει το θόρυβο και την αρνητική δηµοσιότητα η RIAA δέχθηκε να µπει αυτοκόλλητο στους δίσκους που περιείχαν “επικίνδυνους στίχους”. Το αυτοκόλλητο είναι το γνωστό “Parental advisory Explicit content” και έµεινε στην ιστορία ως “the Tipper Sticker”. Στην πορεία των ετών που ακολούθησαν η PMRC υποστήριξε και προκάλεσε δεκάδες µηνύσεις εναντίον καλλιτεχνών για τη στιχουργική τους και

την επιρροή που αυτή είχε πάνω στους ανήλικους, προσπαθώντας στην πραγµατικότητα να ποινικοποιήσει ότι δεν της άρεσε. Επίσης, κατηγόρησε άλλους τόσους καλλιτέχνες – χωρίς καµία απόδειξη – για ενσωµάτωση ανάποδων µηνυµάτων στους δίσκους τους, γεγονός που κατά κανόνα οδηγούσε στην εκτόξευση των πωλήσεων των συγκεκριµένων δίσκων στα ύψη. Η γελοιότητα του όλου πράγµατος άγγιξε ταβάνι όταν το αυτοκόλλητο τοποθετήθηκε στο δίσκο του Frank Zappa “Jazz from hell” που ήταν ορχηστρικός, πιθανότατα για να τιµωρηθεί για την υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου στην προαναφερθείσα ακροαµατική διαδικασία. Το κυνήγι µαγισσών είναι συνηθισµένη υπόθεση στις Η.Π.Α. είτε αφορά µουσικούς, είτε κοµµουνιστές, µαύρους, ή ακόµη τις µάγισσες αυτές καθαυτές. Η ιστορία της PMRC δεν διαφέρει σε τίποτε από άλλες παρόµοιες περιπτώσεις που κατά το παρελθόν έχουν ταλανίσει µια κοινωνία που µονίµως βρίσκεται στο µεταίχµιο µεταξύ της απόλυτης ελευθερίας και του πιο µαύρου συντηρητισµού. Η αναφορά της στην παρούσα φάση, πέραν του προφανούς ιστορικού ενδιαφέροντος που έχει, γίνεται γιατί η σηµερινή εποχή είναι αρκούντος περίεργη και επικίνδυνη. Η ελευθερία του λόγου χρήζει µόνιµης υπεράσπισης. Μόλις την ξεχάσεις τείνει να εξατµίζεται. Λίγες µέρες πριν δυο σατυρικές εκποµπές της ελληνικής τηλεόρασης παραπέµφθηκαν στο ΕΣΡ για

πράγµατα που παρουσίασαν. ∆εν πρόκειται για ζήτηµα αισθητικής. Καµία τέτοιου είδους παρέµβαση δεν µπορεί να είναι αποδεκτή σε δηµοκρατικά πολιτεύµατα. Οι εξουσίες λογοδοτούν απέναντι στους πολίτες. Όχι το αντίστροφο. -∆ύο παιδιά έσπασαν τους κουµπαράδες τους και προσέφεραν τα χρήµατα στο λογαριασµό για την απόσβεση του εθνικού χρέους. Ήµαρτον, που λέει κι ο Γεωργίου. -Το 2010 ανακηρύχθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση έτος για την καταπολέµηση της φτώχειας Γράφει ο και του κοινωνικού Γιώργος αποκλεισµού. Το Μανουσέλης δούλεµα πάει σύννεφο. -Poem “The great secret show”. Φλέβα από ατόφιο χρυσάφι στην ελληνική σκηνή. -Ο «δικός µας» Ηλίας Νταής δηµιουργεί κάτω από την ταµπέλα του Radioaisle. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.radioaisle.com, και κατεβάστε δωρεάν ή αγοράστε, αν θέλετε να ενισχύσετε, το Postscript άλµπουµ του. Ήχοι ταξιδιάρικοι και οικείοι από ένα καλό φίλο. -Chania Rock Festival 2010. Το µικρό µας project µεγάλωσε κι έβγαλε δοντάκια. Περισσότερα σε επόµενο φύλλο της Πυξίδας. -Το µεγαλύτερο ψέµα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισµού ψόφησε. Να ζήσουµε να το θυµόµαστε.

Ετοιµάζοντας την Πυξίδα … Είδαµε Πολλά καλά ντοκιµαντέρ στα πλαίσια του 12ου φεστιβάλ που «έφερε» η Πυξίδα στα Χανιά Ζήσαµε Την Ανάσταση µακριά από κοσµικότητες… Εκεί που ακόµα είναι γεγονός η µάζωξη των ανθρώπων Ακούσαµε (µεταξύ άλλων…) Μουσικές του κόσµου … ∆ιαβάζαµε Ένα καταπληκτικό αφιέρωµα στον Νίκο Ξυλούρη στο τελευταίο τεύχος (36) του Μετρονόµου

Για να µπορεί να έρχεται η ΠΥΞΙ∆Α στο σπίτι σας… Αλλά και γενικώς για να µπορεί να κυκλοφορεί απρόσκοπτα… Συνδροµή ετήσια 10 ευρώ Υπηρεσίες – Τράπεζες – Φορείς 50 ευρώ Συνδροµή υποστήριξης … Κατά συνείδηση Το ποσό της συνδροµής σας µπορείτε να το καταθέσετε στους λογαριασµούς µας: ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ 5758-020951-719 ΙΒΑΝ GR40 0172 7580 0057 5802 0951 719 ∆ΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΣΥΝEΤAIΡΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΙΒΑΝ GR33 0870 0410 0000 0001 1181 348 ∆ΙΚΑΙΟΥΧΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ή να στέλνετε επιταγή στην διεύθυνση: Πυξίδα Της Πόλης Τθ 53 / ΤΚ 73135 Χανιά Κρήτης

Μην ξεχνάτε να σηµειώνετε το όνοµα σας


8

Φ ΥΛ Λ Ο

Πάσχα στα Χανιά…

Φ

έτος γιορτάσαµε το Πάσχα στις 4 Απριλίου, νωρίς – νωρίς και πολύ ανοιξιάτικα. Το εντυπωσιακό που αναφέρουµε είναι ότι αποτελεί το τελευταίο Πάσχα του αιώνα µας, αλλά και των επόµενων αιώνων που γιορτάζεται τόσο πρώιµα. Αυτή την ιδιαίτερη στιγµή, αποφάσισα να περάσω το Πάσχα µετά από 19 χρόνια ζωής στην αγαπηµένη πόλη, στα Χανιά. Τα συναισθήµατα ανάµικτα, η αλλεργία στα άκρα, αλλά η διάθεση πολύ καλή και διερευνητική. Βλέπετε δεν είχα δει ακόµη να καίγεται ο Ιούδας, δεν συµµετείχα σε Χανιώτικη περιφορά Επιτάφιου Γράφει ο και βέβαια δε γνώΓιώργος ριζα το µετα-επιτάΓώγουλος φιο φαγοπότι στα Χανιά. Η αρχή έγινε µε τον Επιτάφιο. Η ατµόσφαιρα γενικά κατανυκτική και η περιφορά στους δρόµους της Σούδας, όπου και µένω, µε οικογενειακές αναµνήσεις και συζήτηση για τα έθιµα, τη µεταφορά τους στο χρόνο και γενικότερα τις παραδόσεις. Κάπου εδώ προέκυψε και η πρώτη έκπληξη. Γνώριζα ότι –συνήθωςπολλά κορίτσια, µητέρες και γιαγιάδες από την ενορία αγρυπνούν τη νύχτα της Μεγάλης Πέµπτης, διαβάζουν ύµνους, προσευχές και µοιρολόγια και στολίζουν µέχρι το πρωί τον Επιτάφιο. Φέτος διαπίστωσα ότι µάλλον έχουµε περάσει σε παραλλαγές της διαδικασίας, δηλαδή στο στολισµό και στην ανθοσύνθεση του ανθοπωλείου της περιοχής. Τελειώνοντας η περιφορά του επιταφίου, ξεκινήσαµε οικογενειακά για ουζοκατάνυξη. Τα τραπέζια στο Κουµ Καπί στρωµένα, γεµάτα κόσµο και µε νηστίσιµους µεζέδες σε διάταξη –που είσαι Μέρκελ να δεις τα µεγαλεία µας-. Εκεί λοιπόν, µεταξύ τσουγκρίσµατος και διασκέδασης, µπροστά µας ένας ακόµη Επιτάφιος. Τα φώτα κλείσανε, οι µουσικές χαµήλωσαν, τα ποτήρια κοντοστάθηκαν και οι ψαλµωδίες µε τα κεριά ξεχύθηκαν στα τραπέζια. Αυτό πάλι δεν το είχα ξαναδεί. Έτσι σιγά – σιγά φτάσαµε στο Μεγάλο Σάββατο και στη µέρα της Αναστάσεως. Τα τραπεζάκια έξω, οι γύρες στο λιµάνι φωτεινές και παρεΐστικες και τα µεζεδάκια µάλλον της πρώτης Ανάστασης, η οποία λόγω παραδόσεως γίνεται πάντα

το πρωί. Η έκπληξη όµως ήταν το βράδυ. Ντυθήκαµε, πήραµε τις λαµπάδες µας και χαρούµενοι οδηγηθήκαµε στην εκκλησία. Κόσµος παντού, µέσα στην εκκλησία, στον περίβολο, στο πάρκο γύρω – γύρω αλλά και στους δρόµους, στη Σούδα βλέπετε έχουµε πολύ χώρο. Ο Ιούδας βέβαια, ακόµα φορούσε τη στολή του και κρεµόταν ψηλά στο καµπαναριό. Το δεµάτι ξύλα που πίστευα ότι θα τον έκαιγε, ήταν τελικά µια τεράστια εστία µε µαζεµένα και ξεραµένα ξύλα που η διάµετρός τους ξεπερνούσε τα 20 µέτρα και το ύψος έφτανε σίγουρα τα 7-8 µέτρα. Με το Χριστός Ανέστη, η εκκλησία έγινε σκηνικό του Χόλλυγουντ. Βεγγαλικά, κροτίδες, φαναράκια, πιστολιές και βέβαια η φωτιά στο µεγαλείο της. ∆ε θα µιλήσω για ασφάλεια, επικινδυνότητα κλπ, αλλά η παράσταση, παράσταση. Η Κυριακή όµως δε θα µου ξέφευγε. Θα την έκανα παραδοσιακή, Τρικαλινή και µε σουβλιστό αρνί. Ξεκίνησε πρωί – πρωί µε το άναµµα στα κάρβουνα και µετά το γύρισµα στο αρνί και στο κοκορέτσι. Η παρέα δεν έλειψε, το ποτό έρεε άφθονο και τα µεζεδάκια ιδανικά για να σου ανεβάσουν τη χοληστερίνη. Όλα τους ωραία, αλλά που είναι τα αρνιά στη σειρά, τα δηµοτικά στη διαπασών, οι χοροί και τα τραγούδια; Έτσι το έριξα και εγώ στο φαγητό. Κοκορέτσι, µεζεδάκια, αρνί ζεστό, αρνί κρύο και ως το βράδυ. Που να τα χωνέψεις όµως όλα αυτά; Γι’ αυτό είπα να περάσω και κάνα φαράγγι. Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pesah» που σηµαίνει "διάβαση", οπότε, πρωί τη ∆ευτέρα ξεκινήσαµε για το φαράγγι της Ίµπρου, οικογενειακά και µε παρέα. Έχει µήκος περίπου 8 χιλιόµετρα και περπατήσαµε κάτι λιγότερο από 3 ώρες για να το διασχίσουµε. Η οµορφιά του όµως απίστευτη καθώς στις πλαγιές και στο βάθος του αντικρίζεις πλήθος τα πεύκα, τα κυπαρίσσια και τους πρίνους. Αλλά δεν είναι µόνο αυτά, η συχνές εναλλαγές του τοπίου, η βοή του ανέµου που σε προσπερνά στο περπάτηµά σου, οι απαλές, ξεκούραστες σκιές του καθώς και η γλυπτική στους βράχους και στους ξεραµένους κορµούς των δέντρων, το κάνουν µοναδικό. Ήταν µια ανάσα στα γιορταστικά τραπεζώµατα που πέρασαν.

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Η µάχη των browser Εάν δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ για το πρόγραµµα που χρησιµοποιείς στον υπολογιστή σου, έφτασε η στιγµή να δώσεις λίγη προσοχή, διότι τα µεγαλύτερα ονόµατα της τεχνολογίας τσακώνονται για το ποιος θα επικρατήσει στην οθόνη σου... Λίγο καιρό αφότου η Goοgle κυκλοφόρησε τον browser Chrome το 2008, η εµπορική οµάδα της εταιρείας βγήκε στους δρόµους του Μανχάταν µε µια κάµερα, ρωτώντας τους περαστικούς τι θεωρούσαν ότι είναι στην πραγµατικότητα ένας browser. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για µία από τις πόλεις µε το ευρύτερο δίκτυο ίντερνετ, οι περισσότεροι ερωτώµενοι δεν είχαν ιδέα. Ακόµη πιο πρόσφατα, η Mozilla, δηµιουργός του browser Firefox, πραγµατοποίησε έρευνα σε 6 ευρωπαϊκά κράτη σχετικά µε το ζήτηµα. Το 1/3 των συµµετεχόντων στην έρευνα θεωρούσε ότι ο browser είναι το ίδιο µε τη µηχανή αναζήτησης. Στην πραγµατικότητα, ο browser είναι το λογισµικό χάρη στο οποίο παρακολουθείς και σερφάρεις στο Ίντερνετ, δηλαδή ένα από τα σηµαντικότερα προγράµµατα του υπολογιστή σου.

Η µάχη του διαδικτύου: Τα 5 κύρια portals Internet Explorer Εντάχθηκε για πρώτη φορά στο λειτουργικό σύστηµα των Windows το 1995 και θριάµβευσε στον πρώτο «πόλεµο των browser» ενάντια στο Netscape Navigator, επικρατώντας ως ο πρώτος σε παγκόσµιο επίπεδο χρησιµοποιούµενος browser το 1999. Τη θέση αυτή διατήρησε µέχρι πρόσφατα. Αφού άγγιξε ένα µερίδιο της τάξης του 95% στην αγορά στις αρχές του 2000, πλέον απολαµβάνει ένα ποσοστό περίπου 60%. Mozilla Firefox Ο Firefox ήταν ο φοίνικας που αναδύθηκε από τις στάχτες του Netscape – στην πραγµατικότητα, αρχικά θα ονοµαζόταν Phoenix (Φοίνικας) – µετά τη απόφαση του µη κυβερνητικού ιδρύµατος Mozilla να δηµιουργήσει ένα νέο browser ως αντιστάθµισµα στο επερχόµενο µονοπώλιο της Microsoft. Πρωτοκυκλοφόρησε το Νοέµβριο του 2004. Google Chrome Ο browser της Google, ο οποίος κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2008, σχεδιάστηκε ρητώς για την ψηφιακή ζωή στα... σύννεφα. Το ∆εκέµβριο, ο Chrome ξεπέρασε το Safari και µετατράπηκε στον 3ο δηµοφιλέστερο browser. Opera Πρόκειται για τον µοναδικό browser ευρωπαϊκής προέλευσης που εµφανίζεται στη λίστα των 5 δηµοφιλέστερων. Πρωτοκυκλοφόρησε από τη νορβηγική εταιρεία µε την ίδια ονοµασία. Ήταν οι δηµιουργοί του Opera που κίνησαν τις διαδικασίες κατά της Microsoft. Safari Ο browser της Apple απέκτησε περισσότερη δηµοφιλία µετά την κυκλοφορία, πέρυσι, του Safari 4. Χάρη στο iPhone, για το οποίο παραµένει προεπιλεγµένος browser, έχει καταφέρει να κερδίσει κάποιο έδαφος. Πηγή: Independent / tvxs


Φ ΥΛ Λ Ο

9

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Πολιτεία, ∆ηµοκρατία & Αυτοδιοίκηση ΠΡΟ∆ΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Ζούµε σ’ έναν πολύπλοκο και γρήγορα µεταβαλλόµενο κόσµο. Τις δυο τελευταίες δεκαετίες ο παγκόσµιος πολιτικός χάρτης αλλάζει ταχύτατα και δραµατικά. Πολλές από τις σταθερές και τα σηµεία αναφοράς που υπήρχαν από τον περασµένο αιώνα, κατέρρευσαν ή βρίσκονται υπό καθεστώς κατάρρευσης. Το παλιό φεύγει συνεχώς, χωρίς να εµφανίζεται το καινούργιο που θα το αντικαταστήσει. Στις συνθήκες αυτές καλούµαστε να επαναπροσδιορίσουµε τις αντιλήψεις µας για το ρόλο του κράτους και των θεσµών του, για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της κοινωνίας µας γενικότερα. Το ερώτηµα που αντικειµενικά τίθεται σ’ όλους µας είναι: µε ποια κοινωνική και κρατική συγκρότηση θα απαντήσουµε ως Χώρα στις προκλήσεις της νέας εποχής; Είναι κοινή συνείδηση πια ό,τι δεν µπορούµε να συνεχίσοµε την πορεία µας στα ταραγµένα και οµιχλώδη πέλαγα του µέλλοντος, αφήνοντας τη διακυβέρνηση του σκάφους µας στον αυτόµατο πιλότο. Πρέπει λοιπόν να ξαναδούµε από την αρχή τη διακυβέρνησή µας, να επαναπροσδιορίσοµε την ουσία και το περιεχόµενο ορισµένων θεµελιωδών εννοιών, όπως της πολιτικής, της δηµοκρατίας, της αυτοδιοίκησης κ.α. Αυτό προσπαθεί να κάνει τούτο το βιβλίο. Η τρέχουσα περίοδος θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως µεταβατική. Σηµαντικές αλλαγές εξελίσσονται και είναι αδύνατο να εκτιµηθεί «εν θερµώ», πού µας οδηγούν. Το άµεσο µέλλον δεν διακρίνεται µε ευκρίνεια, ο ορίζοντας είναι µουντός. Η νέα εποχή παραµένει αιχµάλωτη της παλιάς, αδυνατεί να συλλάβει τις εξελίξεις που έχουν συµβεί και δεν έχει γεννήσει ακόµη νέες ιδέες, νέες πολιτικές. Είναι βέβαιο πως ο κόσµος δεν θα παραµείνει για πολύ στο αδιέξοδο και θα οδηγηθεί προς µια νέα πολιτική και οικονοµική τάξη πραγµάτων. Τίποτα πλέον δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν, στην σφαίρα της ιδεολογίας, της πολιτικής, της οικονοµίας, της κοινωνίας, σε παγκόσµιο, εθνικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα ο κόσµος αναζητά το δρόµο του, ο οποίος δεν µπορεί να είναι άλλος, παρά η άρνηση του προηγούµενου. Μετά τον ορυµαγδό της µεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η παγκόσµια οικονοµία, είναι φανερό ότι δεν είναι δυνατόν να πορευθεί ο κόσµος στο µέλλον µε οδηγό τις πολιτικές που δηµιούργησαν την κρίση. Οι πολιτικές που παρήγαγαν φτώχεια, ανισότητα, αδικία, ανησυχία, απογοήτευση, ανασφάλεια, απόγνωση, δεν µπορούν να δώσουν και τη θεραπεία.

Η καταιγίδα της οικονοµικής κρίσης που ενέσκηψε πρόσφατα αφήνει πίσω της ερείπια και καταστροφές. Λαοί και χώρες ολόκληρες έχουν παραδοθεί στη δίνη των "ανοιχτών αγορών" ανήµπορες να αντιδράσουν. Η ερµηνεία αυτού του φαινοµένου φανερώνει τα παγκόσµια και εθνικά πολιτικά και οικονοµικά προβλήµατα, που έχουν συσσωρευτεί. Όλα ξεκίνησαν πριν τρεις δεκαετίες µε την επικράτηση, στις αγγλοσαξονικές χώρες του ιδεολογήµατος του νεοφιλευθερισµού «της ελεύθερης αγοράς» και που, στην πορεία, απέκτησε καθολική ισχύ, ώστε να κατακυριεύει όλο τον κόσµο. Ο νεοφιλευθερισµός κατάφερε το στόχο του: οι νόµοι της «ελεύθερης αγοράς» να κατισχύσουν έναντι των άλλων νόµων και να αποκτήσουν έµµεσα συνταγµατική ισχύ σ’ όλες τις χώρες. Η «ελεύθερη αγορά» αυτονοµήθηκε και βγήκε έξω από τις ρυθµίσεις της πολιτικής. Το µεγάλο χρηµατοπιστωτικό κεφάλαιο, ανεξέλεγκτο και επικυρίαρχο πλέον, καταδυναστεύει κοινωνίες, λαούς και κράτη. Οι κοινωνικοοικονοµικές συνέπειες από την ελεύθερη δράση του είναι δραµατικές και τεράστιες. ∆εν άργησε βέβαια να φανεί η απληστία του, η έκρηξη της κερδοσκοπίας πού µετέτρεψε την οικονοµία σε καζίνο και την οδήγησε σε κατάρρευση, σε κρίση που εξαπλώθηκε σ’ όλο τον κόσµο. Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας τόσο λίγοι άνθρωποι δεν διέθεταν τόσο µεγάλο πλούτο στα χέρια τους και επίσης ποτέ άλλοτε τα χέρια αυτά δεν ήταν τόσο ελεύθερα από οποιοδήποτε µέτρο, κανόνα και περιορισµό, να δρουν και να κινούνται ελεύθερα σε παγκόσµιο επίπεδο. Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας τόσο λίγοι άνθρωποι δεν εξουσιάζουν το παρόν και το µέλλον των κρατών και των λαών. ∆υστυχώς, έπρεπε να ξεσπάσει η παγκόσµια οικονοµική κρίση, για να ανακαλύψοµε ότι είµαστε πιασµένοι στο δόκανο τους. Η οικονοµική κρίση εκτός από τα δεινά που διαµοιράζει, γεννά -έστω και αµυδρά- την ελπίδα και την αισιοδοξία για µια νέα αρχή, για µια νέα εποχή. Γεννά την προσδοκία για έναν δικαιότερο κόσµο. Το ζήτηµα είναι, πώς αυτή η ελπίδα θα µετουσιωθεί σε συλλογική πολιτική δράση και αγώνα, όχι µόνο για να περιοριστούν οι συνέπειες της κρίσης, αλλά και για να ανατραπεί ένα διεφθαρµένο και αναξιόπιστο ολιγαρχικό πολιτικό σύστηµα που υπονόµευσε τα οικονοµικά θεµέλια της χώρας και να οικοδοµηθεί ένα άλλο στέρεο λαϊκό και δηµοκρατικό, ώστε ν’ ανοίξει ένας νέος ορίζοντας συλλογικής προόδου. Οι Έλληνες, οι νέοι και οι νέες του σήµερα, πρέπει να ανακτήσουν την πολιτική, για να µπορέσουν να ανατρέψουν τον πολιτικό, οικονοµικό και κοινωνικό κατήφορο, την κρίση των θεσµών, τη διαφθορά στο δηµό-

Θέµατα που πραγµατεύεται το βιβλίο είναι: •Η νεοφιλελεύθερη παγκοσµιοποίηση και η παγκόσµια οικονοµική κρίση •Το ελάχιστο εθνικό κράτος και η ανάπηρη αντιπροσωπευτική δηµοκρατία •Η απαξίωση του πολιτικού συστήµατος και η κρίση των θεσµών Οι προϋποθέσεις για µια δηµοκρατική αποκεντρωτική µεταρρύθµιση του κράτους προς την Αυτοδιοίκηση και τα διάφορα σχέδια «διοικητικής µεταρρύθµισης» µέχρι και το πρόσφατο σχέδιο «Καλλικράτης. Ο Γιώργος Αγοραστάκης είναι αυτοδιοικητικό πολιτικό στέλεχος. Έχει µακρά θητεία -ως αιρετός- στην Αυτοδιοίκηση. Την περίοδο αυτή 2007-2010, είναι µέλος του ∆ιοικητικού Συµβουλίου της Ένωσης Νοµαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας & Νοµαρχιακός Σύµβουλος Χανίων. Την 8ετία 1999-2006 διετέλεσε Αντινοµάρχης Χανίων. Πρόσφατα εκδοθέντα βιβλία του είναι: «Περιβάλλον & Τοπική Ανάπτυξη» α’ έκδοση 2003, β’ έκδοση 2004 «H Κρητική ∆ιατροφή», α’ έκδοση 2003, β’ έκδοση 2004 Είχε την επιµέλεια του συλλογικού έργου: «Μίκης Θεοδωράκης Ο άνθρωπος, ο δηµιουργός, ο µουσικός, ο πολιτικός, ο Κρητικός και ο Οικουµενικός», έκδοση 2005. Συµµετέχει σε πολλές εκδόσεις βιβλίων και πρακτικών θεµατικών συνεδρίων µε εισηγήσεις του στους τοµείς γεωργίας, τουρισµού και περιβάλλοντος.

σιο βίο, την απαξίωση αρχών και αξιών, την υποβάθµιση και καταστροφή του περιβάλλοντος, ώστε να υπάρξει η αναγκαία πολιτική, οργανωτική, ανασυγκρότηση για µια νέα πορεία της χώρας. Ο κόσµος και η Χώρα µας, διαπερνάται από επάλληλες και αλληλοτροφοδοτούµενες κρίσεις: οικονοµική, πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, περιβαλλοντική. Εµείς εδώ -στο βιβλίοκαταγινόµαστε µε την πολιτική κρίση στην χώρα µας. Τα θέµατα της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας, της συγκρότησης και λειτουργίας των θεσµών του εθνικού κράτους, της αυτοδιοίκησης των τοπικών κοινωνιών, εξετάζονται µέσα στο γενικότερο διεθνές πλαίσιο της παγκοσµιοποίησης και της οικονοµικής κρίσης που βρίσκεται σε έξαρση αυτήν την περίοδο. Η ύλη του βιβλίου δοµείται από το πιο γενικό -παγκόσµιο και εθνικό- προς το µερικό -τοπικό και αυτοδιοικητικό-. Τα τελευταία κεφάλαια επικεντρώνονται στην Αυτοδιοίκηση. Εκεί µεταφέρω τις απόψεις και τις θέσεις που υποστήριξα τα τρία τελευταία χρόνια -από το 2007- µε εισηγήσεις και οµιλίες στα συµβούλια, στα συνέδρια και τις επιτροπές που συµµετείχα σ’ όλα τα επίπεδα της Αυτοδιοίκησης. Το µήνυµα µου είναι: επιστροφή στις ρίζες της πολιτικής. Επιστροφή στην Κοινωνία. Τα πράγµατα πρέπει να αρχίσουν να στήνονται στα πόδια τους, αρχίζοντας από τα κάτω προς τα πάνω. Οι Πολίτες πρέπει να βρουν το δεσµό τους µε την Πολιτική. Η Κοινωνία πρέπει ν’ αρχίσει να µπαίνει στο στίβο της πολιτικής από το κοντινότερο σ’ αυτήν επίπεδο εξουσίας, που είναι η Αυτοδιοίκηση. Οι πολίτες και οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να πάρουν στα χέρια τους την ευθύνη του µέλλοντός τους. Ο στόχος πρέπει να είναι: Αποκέντρωση της Εξουσίας, Αυτοδιοίκηση, Αυτοδιαχείριση.

Τίτλος: ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΑΥΤΟ∆ΙΟΙΚΗΣΗ Συγγραφέας: Αγοραστάκης Γιώργος Εκδόσεις: «ΠΥΞΙ∆Α» ISBN: 978-960-98066-2-6 Έτος Έκδοσης: 2010 Σελ.: 120 Εξώφυλλο: Μαλακό ∆ιαστάσεις: 205χ135 mm Είδος: Βιβλίο Τόπος Έκδοσης: Χανιά Γλώσσα: Ελληνικά


10

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

«∆εν ξέρω τι θα πει αδιόριστος εκπαιδευτικός» ..είπε η υπουργός Παιδείας κα ∆ιαµαντοπούλου στον Νίκο Χατζηνικολάου στο δελτίο ειδήσεων του ALTER, την Τρίτη και 13 του Απρίλη του 2010, ηµέρα πρώτης παρουσίασης ενός πολυνοµοσχεδίου που προβλέπει «αλλαγές» για την πολύπαθη ελληνική εκπαίδευση… Ας πούµε εµείς, λοιπόν, στην κυρία υπουργό, που ξέρουµε, από πρώτο χέρι, τι θα πει «αδιόριστος εκπαιδευτικός»… Αδιόριστος εκπαιδευτικός στην Ελλάδα του 2010 είναι: -Ένας ενήλικος που κάποτε υπήρξε έφηβος, µε όνειρο να σπουδάσει και να εργαστεί στην εκπαίδευση, να βοηθήσει τα νέα παιδιά να βρουν το δρόµο τους στη ζωή, προσπαθώντας να µην επαναλάβει τα λάθη των δικών του καθηγητών, εµπνεόµενος όµως από αυτούς και για τα καλύτερα. -Ένας ενήλικος που κάποτε υπήρξε φοιτητής σε πανεπιστηµιακές «καθηγητικές» σχολές (κυρίως) και προετοιµάστηκε κάτω από δύσκολες και πιεστικές συνθήκες να εργαστεί στην εκπαίδευση το επόµενο …τέρµινο ( γενικώς), όπως του υπόσχονταν εµµέσως µε την εισαγωγή του στο πανεπιστήµιο. -Ένας πτυχιούχος πανεπιστηµίου ο οποίος, έκανε µεταπτυχιακά, διδακτορικά, πήρε δεύτερο πτυχίο, παρακολούθησε δεκάδες σεµινάρια και συνέδρια, έµαθε χρήση Η/Υ, ξένες γλώσσες περιµένοντας τη σειρά του να διοριστεί ( βάσει των νόµων του Ελληνικού Κράτους, τους οποίους τα συγκεκριµένα δύο κόµµατα εξουσίας ψήφιζαν τα τελευταία 35 χρόνια ),. -Ένας πτυχιούχος πανεπιστηµίου ο οποίος εργάστηκε επί πολλά χρόνια σε άσχετες µε το γνωστικό αντικείµενό του

δουλειές, για να µπορέσει να επιβιώσει, χωρίς να επιβαρύνει τους γονείς του, περιµένοντας τη σειρά του για διορισµό (βάσει των νόµων του Ελληνικού Κράτους, πάντοτε, και των διαρκώς µεταβαλλόµενων ρυθµίσεων του Υπουργείου Παιδείας) είτε στην («αείµνηστη») επετηρίδα που το κράτος κατάργησε το 1998, είτε στους ( δαιδαλώδεις και ατελείωτους) πίνακες, που παρέτειναν την αγωνία του για τα υπόλοιπα χρόνια. -Ένας πτυχιούχος πανεπιστηµίου, ο οποίος αναγκάστηκε να διαβάσει ξανά όλη την ύλη του Γυµνασίου και του Λυκείου της ειδικότητάς του, για να δώσει εξετάσεις από 1 έως και 6 φορές στο διαγωνισµό του ΑΣΕΠ για την εκπαίδευση (οι µεγαλύτεροι µαζί µε τους µαθητές τους), αποτυχών για λίγα µόρια ή επιτυχών αλλά χωρίς διορισµό. Εσαεί αξιολογούµενος και διαρκώς αποτυχηµένος, ακόµα και αν θεωρήθηκε στο µεταξύ ικανός για µερική απασχόληση στην εκπαίδευση. -Ένας νέος εργαζόµενος επί χρόνια στην εκπαίδευση (ιδιωτική ή δηµόσια) µε ελαστικές σχέσεις εργασίες, µε λειψές αµοιβές - σε επίπεδο «χαρτζιλικιού», µε λειψά ένσηµα, συλλέγοντας αγωνιωδώς ψίχουλα ωρών-«προϋπηρεσίας» για τον πολυπόθητο διορισµό, (πάντα σύµφωνα µε τους νόµους του Ελληνικού κράτους), ατελείωτο τρέξιµο σε όλη την επικράτεια, χρηµατοδότηση από την τσέπη του των αναγκαστικών του µετακινήσεων, ιδία κάλυψη των ασφαλιστικών του εισφορών µέχρι να τις καταβάλει ο εργοδότης του, καθυστέρηση µηνών (κάποτε και ετών) στην πληρωµή του, προσλαµβανόµενος και απολυόµενος όποτε ο εργοδότης του το θεωρεί σκόπιµο ή συµφέρον σύµφωνα µε τα οικονοµικά του σχέδια. Μέχρι τότε (;) η οικογένειά του καλύπτει όλα τα έξοδα…

-Ένας αναλώσιµος «νέος» (ετών 30, 40, καµιά φορά και 50…), ωροµίσθιος ή αναπληρωτής, που καλύπτει, όµως, πάγιες και διαρκείς ανάγκες, ο οποίος κάνει ακριβώς την ίδια εργασία µε όλους τους διορισµένους συναδέλφους του, ο οποίος, αν και ωροµίσθιος, αναγκάζεται από τους διευθυντές των σχολείων στα οποία εργάζεται να καλύπτει κενά, να κάνει (παρανόµως) εφηµερίες, να µην µπορεί να βγει από σχολείο του χωρίς άδεια από τη διεύθυνση, να απειλείται για την εργασία του την επόµενη χρονιά, αν µιλήσει, αν διαµαρτυρηθεί, αν κάνει απεργία, αν… -Ένας άνεργος, κάθε χρόνο για τουλάχιστον 3 µήνες, την ώρα που οι διορισµένοι συνάδελφοί του αµείβονται κανονικά και για το διάστηµα αυτό, έτσι ώστε να µπορούν απερίσπαστοι από βιοτικές έγνοιες να προετοιµάζονται για την επόµενη σχολική περίοδο, έτσι όπως πρέπει να ισχύει, δηλαδή, κανονικά για όλους τους εκπαιδευτικούς µιας «ευνοµούµενης» χώρας που θέλει να «προοδεύσει», προετοιµάζοντας µέσω της εκπαίδευσης τους αυριανούς υπεύθυνους πολίτες της, υποστηρίζοντας αυτούς που αναλαµβάνουν το δύσκολο αυτό έργο. -Ένας…. Ένας…ένας… (ο κατάλογος σταµατά εδώ, καθώς δεν µπορούµε να συµπεριλάβουµε όλες τις πλευρές του τι είναι ο αδιόριστος εκπαιδευτικός στη σηµερινή Ελλάδα!)… Όταν, λοιπόν, ένας εκπρόσωπος του κράτους λέει ξαφνικά µε θράσος και ανευθυνότητα απέναντι στην κοινωνία, προκλητικά στους ίδιους τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς «δεν ξέρω τι θα πει αδιόριστος εκπαιδευτικός» στην

ουσία τους λέει : «δεν αναγνωρίζω, τώρα, το δικαίωµά σας να εργαστείτε στην εκπαίδευση µε το πτυχίο που έχετε αποκτήσει, ακόµα και αν έχετε ήδη εργαστεί ως εκπαιδευτικοί, γιατί έτσι αποφάσισα, τώρα, ως κράτος». Τώρα κι εµείς ξέρουµε γιατί, µετά τον διαγωνισµό του ΑΣΕΠ για την επιλογή (δήθεν) των καλύτερων εκπαιδευτικών, χρειάζεται να προστεθεί το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Κατάρτισης, ο θεσµός του δόκιµου εκπαιδευτικού για µια διετία, η «αξιολόγηση», η µείωση Γράφει η των προσλήψεων Βίκυ στην εκπαίδευση, Κοτρίκλα* το φόρτωµα των σχολικών αιθουσών µε 30 άτοµα σε κάθε τάξη (=«ο µαθητής πρώτα»), η µείωση των αποδοχών των εκπαιδευτικών, η ακόµα µεγαλύτερη απαξίωσή τους στην κοινωνία. Όχι βέβαια για το καλό των µαθητών, αλλά για την «τιµωρία» των απαιτητικών δασκάλων τους, και για να σφραγιστεί µε νόµο ( πολλούς «νόµους» για την ακρίβεια) η κατάργηση ΟΛΩΝ των υπόλοιπων δικαιωµάτων τους, για να γίνουν οι υποτακτικοί, τα πιόνια και οι κοµπάρσοι στα νέα κόλπα των µαθητευόµενων πάνω στις ζωές µας µάγων… Ήδη έχουν ξεπεραστεί κάποια όρια… Η «ύβρις» στην αρχαία τραγωδία ακολουθείται, ως γνωστόν, από τη νέµεση. *Αδιόριστη εκπαιδευτικός


Φ ΥΛ Λ Ο

11

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

«Σε ένα φανταστικό Σκακιστικό κόσµο…»

«Οι θυσίες θα πιάσουν τόπο…»

Ί

σως η πιο πολυσυζητηµένη φράση του τελευταίου µήνα, λόγω των δυσχερών οικονοµικών µέτρων που πάρθηκαν µε αφορµή την οικονοµική κατάσταση της χώρας. Στο άκουσµά της οι περισσότεροι σουφρώνουµε τα χείλη και κάνουµε µια γκριΓράφει ο µάτσα αποδοκιµαΜιχαήλ σίας, κυρίως για ∆αρµαράκης δύο λόγους. Πρώτον, διότι η φράση αυτή περιέχει το µόριο «θα», το οποίο προσθέτει αοριστία. Και δεύτερον διότι περιέχει τη λέξη «θυσίες»… Εξαίρεση στην προαναφερθείσα συµπεριφορά δυσφορίας στο άκουσµα της λέξης θυσία αποτελεί ο σκακιστικός κόσµος! Όχι φυσικά γιατί συµφωνεί µε τα νέα οικονοµικά µέτρα, αλλά επειδή έχει συνδέσει τις «θυσίες» µε µια θετική εξέλιξη της σκακιστικής παρτίδας. Στη σκακιστική διάλεκτο, θυσία είναι η ΘΕΛΗΜΕΝΗ απώλεια ενός πιονιού ή κοµµατιού, µε την οποία προσδοκάται µελλοντικό όφελος κατά τη διάρκεια της παρτίδας. Παραδείγµατος χάρη, ο Λευκός ή ο Μαύρος µπορεί να θυσιάσει ένα ή δύο πιόνια στην αρχή της παρτίδας, µε αντάλλαγµα να αναπτύξει γρήγορα τους Αξιωµατικούς και τους Ίππους του, αποκτώντας έτσι στρατηγικό πλεονέκτηµα

για το υπόλοιπο της παρτίδας. Επίσης, πολλές εντυπωσιακές θυσίες προκύπτουν στην προσπάθεια να εγκλωβιστεί ο αντίπαλος Βασιλιάς (ΜΑΤ), και έτσι να τελειώσει η παρτίδα. Κάθε σκακιστής, ανεξαρτήτου δυναµικότητας, αδηµονεί για εκείνη τη στιγµή όπου θα πραγµατοποιήσει ένα όµορφο συνδυασµό κατά τη διάρκεια µιας παρτίδας, θυσιάζοντας τη Βασίλισσά του ή και περισσότερα κοµµάτια. Ονειρεύεται τη στιγµή όπου οι παρευρισκόµενοι ενός τουρνουά, θεατές και αθλητές, θα συναθροιστούν πάνω από τη παρτίδα του

δηµιουργώντας µια µικρή «αρένα», περιµένοντας µε αγωνία να δουν τη θεαµατική εξέλιξη της σκακιστικής µάχης. Σε πολλά τουρνουά µάλιστα, υπάρχουν ξεχωριστά βραβεία για την ωραιότερη παρτίδα (Brilliancy prizes). Έτσι, η χαρά της νίκης εµπλουτίζεται από συναισθήµατα δηµιουργικότητας, µοναδικότητας και αναγνώρισης, προσδίδοντας σε µια απλή κατά τα φαινόµενα σκακιστική παρτίδα, «πινελιές» τέχνης. Τότε ο σκακιστής ταυτίζεται µε ένα ζωγράφο ή ένα συνθέτη, αισθανόµενος περηφάνια για το καλλιτεχνικό του δηµιούργηµα.

Σηµαντικός παράγοντας για να αγαπήσουν το σκάκι ως άθληµα τα µικρά παιδιά και να παραµείνουν κοντά σε αυτό και στο µέλλον – το ποσοστό πρόωρης εγκατάλειψης νοµίζω ότι αυξάνεταιείναι η καλλιέργεια των παραπάνω συναισθηµάτων. Οι προπονητές σκακιού πρέπει να διδάσκουν σε αρχικό στάδιο τη σηµασία των σκακιστικών θυσιών, ενισχύοντας τη φαντασία και τη δηµιουργικότητα που απαιτείται για την υλοποίησή τους. Ακόµα και η αγαπηµένη των παιδιών παραλλαγή του σκακιού, το «φυτευτό», συµβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση. Τέλος, ακόµη και εµείς στο σκακιστικό χώρο που βλέπουµε µε «καλό µάτι» τις θυσίες, οφείλουµε να διατυπώσουµε τις αµφιβολίες µας περί θυσιών γενικότερα: Πρώτον, οι θυσίες απαιτούν ένα καλά ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΟ ΣΧΕ∆ΙΟ, διότι ένα µικρό λάθος µπορεί να αποβεί µοιραίο. ∆εύτερον, ΟΛΑ τα κοµµάτια εκτός του Βασιλιά µπορούν να θυσιαστούν, και ΟΧΙ ΜΟΝΟ τα «πιόνια». Και τρίτον, αν οι «θυσίες ∆ΕΝ πιάσουν τόπο», τα αντίπαλα κοµµάτια ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΚΥΝΗΓΙ το Βασιλιά µας, και δε θα µπορεί να κρυφτεί πουθενά στα 64 ασπρόµαυρα τετράγωνα. Προτεινόµενη Βιβλιογραφία: Για αρχάριους: “Winning Chess Tactics for Juniors” by Lou Hays, 1994, ISBN 1880673-93-2 Για προχωρηµένους: “Imagination in Chess: How to Think Creatively and Avoid Foolish Mistakes” by Paata Gaprindashvili, 2004


12

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

«…µε τους συνεργάτες µου δεν αντλούµε ηχοχρώµατα από το φολκλόρ διαφόρων χωρών αλλά απ' ό,τι άπτεται µιας παγκόσµιας µουσικής γλώσσας…» Λεωνίδας Μαριδάκης, µουσικός τη µουσική µέσα σε αυτή. ∆ηλαδή σαν η τροφή µου να είναι η µουσική των ποιηµάτων, όχι τα ίδια τα ποιήµατα. Και δεν εννοώ οµοιοκαταληξίας και τέτοια, αλλά τον ήχο τους. Το ίδιο κάνω και µε τη µουσική. Ψάχνω το χορό µέσα σε αυτή. Ο αµερικάνος ποιητής Τόµας Έλιοτ -αν δεν κάνω λάθος- είχε πει κάποτε πως «ποίηση που δεν περιέχει µουσική δεν είναι ποίηση και µουσική που δεν περιέχει χορό δεν είναι µουσική». Αυτό είναι πολύ κοντά στον τρόπο που βλέπω τα πράγµατα.

Ε

ίναι η µουσική προϊόν δηµιουργικής ή µιντιακής ενασχόλησης σήµερα; Όπως τα περισσότερα πράγµατα που συµβαίνουν γύρω µας ισχύουν και οι 2 εκδοχές. Το ζητούµενο παραµένει και δεν είναι άλλο από τον εντοπισµό όσων επιµένουν στην δηµιουργική ενασχόληση. Με τον Λεωνίδα γνωριζόµαστε τα τελευταία χρόνια και συχνά πυκνά επικοινωνούµε τις αγωνίες µας. ∆ηµιουργικές ελπίζω… Η πορεία από το «Αβάδιστα» µέχρι το «Σε βάθος δρόµου» είναι στην πραγµατικότητα και η πορεία της γνωριµίας µας. Στην διαδροµή αυτή ανακατεύτηκαν σκέψεις και ιδέες που συνεχώς βασάνιζαν δηµιουργικά το Λεωνίδα Μαριδάκη. Αυτές αποτυπώνουµε στην συνέντευξη που ακολουθεί κάνοντας σας κοινωνούς σε µια ακόµα δηµόσια - «ιδιωτική» συζήτηση. Ματθαίος Φραντζεσκάκης Από το «Αβάδιστα» µέχρι το «Σε βάθος δρόµου» τι έχει µεσολαβήσει; Ο χρόνος είναι κάτι πολύ σχετικό, πολλές φορές µοιάζει σαν αστείο. Μέχρι να βγει το πρώτο cd µού φαινόταν πως περνούσε βασανιστικά αργά, µου φαινόταν σαν µια αιωνιότητα. Μετά άρχισε να τρέχει σαν παλαβός. Στην πραγµατικότητα αυτό που µεσολάβησε µεταξύ των δύο δίσκων ήταν εµπειρίες, διαβάσµατα, νέοι, σπουδαίοι συνεργάτες, που προστέθηκαν, κάποιοι άλλοι που αποχώρησαν, και το στοίχηµα µε τον εαυτό µου για ένα επόµενο βήµα... Όλα αυτά είναι στοιχεία που διαµόρφωσαν τη φυσιογνωµία του νέου άλµπουµ. «Σε βάθος δρόµου», ιστορίες για προορισµούς και χώρες µακρινές. Τι δείχνει αυτή η ταξιδιωτική διάθεση της νέας σου δουλειάς; Μια πολύ ιδιαίτερη στιγµή, για µένα, είναι πάντα αυτή που πατάω το πόδι µου σε ένα πλοίο ή ένα αεροπλάνο φεύγοντας για ένα ταξίδι. Η φυγή είναι µια από τις βασικές εµµονές µου. Ακόµα και τα Χανιά χαίροµαι να τα προσεγγίζω σαν ταξιδιώτης, παράξενο ε; Αυτό το στοιχείο λοιπόν, µπλέχτηκε µε ένα ταξίδι που είχα κάνει στην Κούβα, µε περίεργα βιβλία, όπως το «Πορτ Σουδάν» του Ολιβιέ Ρολάν, από το οποίο πήρα πάσα να γράψω το «Άγριο όνειρο», µε τον «Ποιητή στη Νέα Υόρκη» του Λόρκα από όπου ξεπήδησε το Σαντιάγο, µε το «On the road» του Τζακ Κέρουακ που γέννησε το πρώτο τραγούδι του δίσκου. Όλα τα λόγια ταίριαξαν σε µια ραχοκοκκαλιά γιατί είχα τον ήχο και το θέµα, από πριν, στο κεφάλι µου. Οι χώρες που επιλέγεις είναι χώρες στις οποίες ξέρουµε ότι έχουν αναπτυχθεί στο παρελθόν κινήµατα επαναστατικά. Επίσης υπάρχει ένα πνεύµα Κέρουακ στα τραγούδια. Τελικά ο δίσκος είναι ταξιδιωτικός ή είναι δίσκος µε µήνυµα για διάθεση οριστικής φυγής; Με ιντριγκάρουν οι προορισµοί στους οποίους κάτι έχει κερδηθεί ή χαθεί, κάτι κρύβεται, κάτι περιµένει να το ζήσουµε. Αυτό έχει σασπένς. Είναι ακόµη το ανατρεπτικό βλέµµα των συγκεκριµένων ανθρώπων που µε έλκει, Λόρκα, Κέρουακ, µαζί µε τη µυθολογία της επανάστασης. Πάντως, ο δίσκος αυτός πριν από όλα είναι ένας δίσκος µε ερωτική διάθεση για την ίδια τη ζωή. Στο βάθος του κρύβει την προσδοκία για ένα ταξίδι προς τον διπλανό µας. Η ποίηση είναι το πεδίο σου. Τι σου δίνουν οι ποιητές που δεν βρίσκεις σε άλλους στίχους; Μου δίνουν λέξεις που ξεχειλίζουν µουσική. Ας πούµε πως είµαι ένα είδος τρωκτικού που δεν σταµατάει να σκαλίζει την ποίηση ψάχνοντας

Για πολλά χρόνια και οι µουσικές προσεγγίσεις (µελοποιήσεις) ήταν σε ένα φιλολογικό πνεύµα. Ξαφνικά σε εσένα ο Λόρκα γίνεται χορευτικός, εξωτικός, ερωτιάρικος. Προβαίνεις σε κάποια νόµιµη αλλοίωση του πνεύµατός του; Είναι και αυτός ένας τρόπος προσέγγισης. Κατά τη γνώµη µου ίσως όχι ο πιο δόκιµος. Στον αντίποδα έχουµε το «Αξιον εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, τον «Μεγάλο ερωτικό» του Μάνου Χατζιδάκη ή το πολύ πρόσφατο «Γρήγορα η ώρα πέρασε» του Νίκου Ξυδάκη. Τρία εµβληµατικά έργα µελοποιηµένης ποίησης που τα χαρακτηρίζει η τόλµη και η έλλειψη ακαδηµαϊσµού από τη µερια των συνθετών. Οσον αφορά τώρα τον Λόρκα, είχε λυρισµό, θεατρικότητα, ήταν ένας άνθρωπος χαρούµενος και ερωτικός. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στο συγκεκριµένο ποίηµα, και µε πήγαν χωρίς καµία αµηχανία σε ένα χορευτικό αίσθηµα. Άλλωστε ο πρωτότυπος τίτλος του ποιήµατος είναι: «Τραγούδι των νέγρων της Κούβας». Σκέψου τα οµαδικά τραγούδια των αφρικανών εργατών εκείνης της εποχής. Τα περισσότερα τραγούδια σου κινούνται µουσικά σε αυτό που λέµε µουσικές του κόσµου. Ποια είναι τα ακούσµατα σου; Πολύ ελληνική µουσική όλων των ειδών, από Χατζιδάκι µέχρι «Ξύλινα σπαθιά» και από Νίκο Ξυλούρη µέχρι Τζίµη Πανούση αλλά και πολύ ξένη, Τom Waits, Manu Chao, τσιγγάνικη τζαζ, πολύ κλασική µουσική παλιότερα... Αν σου ζητούσα να αυτοπροσδιοριστείς µουσικά; ∆εν ξέρω, αυτό που φτιάχνει το σκηνικό για τα τραγούδια µου είναι ένα µείγµα από πολλά µουσικά στιλ. Θα µπορούσε να είναι «ελληνική εναλλακτική σκηνή»; Πολύ γενικό. Το σίγουρο είναι πως µε τους συνεργάτες µου δεν αντλούµε ηχοχρώµατα από το φολκλόρ διαφόρων χωρών αλλά απ' ό,τι άπτεται µια παγκόσµιας µουσικής γλώσσας. ∆ηλαδή στοιχεία από τζαζ, λάτιν, κλίµακες βαλκανικές, ρυθµούς, όπως µπολερό ή 2/4 που είναι τόσο ελληνικοί όσο και αµερικάνικοι ή ισπανικοί... Σηµασία έχει να ακούγονται απλά όµορφα και φυσικά οι ελληνικοί στίχοι και οι ιστορίες που έχουν να πουν. Η Κρήτη σε ποιο βαθµό και ποια µορφή υπάρχει στο ηχόχρωµα σου; Υπάρχει σαν ζωντάνια, σαν παιγνιώδης διάθεση, σαν ευαισθησία. Αντλώ από την Κρήτη µε έναν βαθύ και υπόγειο τρόπο τα στοιχεία εκείνα που ωφελούν την προσωπικότητα των τραγουδιών και λιγότερο την ένταξή τους σε ένα είδος. Στην πρώτη σου δουλειά είχες την τύχη να έχεις δίπλα τον Νίκο Ξυδάκη, πόσο έχει επηρεάσει αυτό τη µουσική σου πορεία; Πολύ. Με τον Νίκο, µε τον οποίο διατηρούµε από τότε φιλική σχέση, έµαθα πολλά. Το χειρισµό του υλικού, πώς να σκέφτοµαι «σκηνοθετικά» απέναντι σε έναν κύκλο τραγουδιών, και πολλά όσον αφορά τους στίχους και τη µουσική αντιµετώπισή τους. Φυσικά δεν υπάρχουν συνταγές σε αυτά, ή στο πως δουλεύει κάποιος, ωστόσο είναι ωφέλιµο και απολαυστικό, πολλές φορές, να παρακολουθείς τη σκέψη και τη δουλειά ενός ανθρώπου µε αυτήν την πορεία, από κοντά. Είναι και τροµερός τύπος ο Νίκος Ξυδάκης, µε πολύ και ιδιαίτερο χιούµορ. Για νέος δηµιουργός έχεις µια σειρά από µουσικές συνεργασίες που άλλοι θα ζήλευαν. Πόσο εύκολες ήταν και είναι οι συναντήσεις µε καταξιωµένους συναδέλφους σου; Άµα κρύβουν ένα δηµιουργικό αίτηµα από πίσω, είναι µια πολύ ωραία εµπειρία. Υπάρχει περιέργεια, φρεσκάδα, και ένα αποτέλεσµα συχνά ανατρεπτικό. ∆εν έχω ταιριάξει µε όλα τα παιδιά γάντι, αλλά µε κάποιους η σχέση εξελίχτηκε περισσότερο, όπως µε τη Μάρθα Φριντζήλα τον Κωστή Μαραβέγια, ή τη Λάµια Μπεντίουι. Συνεχίζεις να φιλοξενείς τις συµµετοχές και άλλων ερµηνευτών στις δουλειές σου. Θα µας µιλήσεις γι αυτό; Ναι συνεχίζω, αλλά πιο µαζεµένα και εστιασµένα τώρα. Στον πρώτο δίσκο συµµετείχαν τέσσερις καλλιτέχνες, εκτός από εµένα και σε αυτόν δύο. Καλό θα είναι νοµίζω να συµβαίνει µόνο όταν υπάρχει

λόγος, αλλιώς µπερδεύει το αποτέλεσµα. Οι πολυσυλλεκτικοί ερµηνευτικά δίσκοι διασπάνε συχνά το αίσθηµα µιας δουλειάς. Μπορώ να σκεφτώ και αντίθετες περιπτώσεις. Η Μάρθα Φριντζήλα µε έναν πολύ περίεργο θεατρικό τρόπο έδωσε ρέστα στο «Καθρεφτάκι» και η Πέννυ Μπαλτατζή ήταν η πιο κατάλληλη φωνή για να δώσει αυτό το παιγνιώδες και κοριτσίστικο στίγµα στην «Λέξη που αγάπησα». Είναι και οι δυο τους πρόσωπα-πρωταγωνιστές των ιστοριών που λένε. Μάλιστα µε την Πέννυ θα συνεχίσει η

Λεωνίδας Μαριδάκης Σε βάθος δρόµου Μουσικές Εκδόσεις «Μετρονόµος» «Σε βάθος δρόµου» ονοµάζεται το νέο cd του Λεωνίδα Μαριδάκη που κυκλοφορεί τέσσερα χρόνια µετά το παιγνιώδες «Αβάδιστα», που ευτύχησε να βγει σε παραγωγή του Νίκου Ξυδάκη. Σε βάθος δρόµου… ιστορίες για προορισµούς και χώρες µακρινές. Τραγούδια για την περιπέτεια, την αγάπη και τη φιλία, που κουβαλάνε κάτι από το ταξιδιάρικο στοιχείο των Calexico, την εξωστρέφεια του Manu Chao ή τη σκοτεινή αψάδα του Tom Waits. ∆έκα τραγούδια και ένα καταιγιστικό οργανικό, µέσα στα οποία η φυγή, σαν εµµονή, χαράζει διαδροµές σε τόπους µυθικούς, όπως το Σουδάν, στο Άγριο όνειρο, τη θρυλική Αµερική του Τζακ Κέρουακ που αποτυπώνεται σαν σάουντρακ Στο παλιό µας αµάξι, ή την Κούβα, όπως την είχε αγαπήσει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Στο Σαντιάγο. Πρόκειται για ένα ταξίδι στον κόσµο, εξωστρεφές, γιορταστικό αλλά και σε τεντωµένο σκοινί, όπως υπενθυµίζει ο Ακροβάτης, που µετεωρίζεται µέσα και έξω µας. Η φωνή και τα τραγούδια του Λεωνίδα Μαριδάκη –που είναι και ο βασικός ερµηνευτής του δίσκου– δεν αφήνουν τίποτα ζεστό και ανθρώπινο απ’ έξω, ούτε τη φυγή από τη σχέση που κατρακυλάει ρυθµικά στο Γυρεύω το σκοτάδι σου, αλλά ούτε και τη συγκίνηση στο εξωτικό τραγούδι αγάπης, Σαν τίγρη τρυφερός, ή τον βαθύ έρωτα, Στο κέντρο το νυκτερινό. Κάπου εκεί, η εξαιρετική –και αιρετική– Μάρθα Φριντζήλα ερµηνεύει το Καθρεφτάκι, ένα ξεκαθάρισµα λογαριασµών, για ραγισµένες καρδιές. Το ντεµπούτο της στη δισκογραφία κάνει σε αυτόν το δίσκο η Πέννυ Μπαλτατζή µε ένα τραγούδι αίνιγµα: Η λέξη που αγάπησα, αλλά και µε το νοσταλγικό ρέγγε ντουέτο που µοιράζεται –στο τέλος του ταξιδιού– µε τον Μαριδάκη το Η αγάπη νικάει. Τα λόγια, στο «Σε βάθος δρόµου», εκτός από τον Λεωνίδα Μαριδάκη, υπογράφουν οι: Θοδωρής Γκόνης, ∆ιονύσης Καψάλης, Γιώργος Κοροπούλης, Βασίλης Λαλιώτης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, και Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (µτφρ. Βασίλη Λαλιώτη).


Φ ΥΛ Λ Ο

13

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

συνεργασία µας επί σκηνής. Το διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα, οι συναυλίες, η κλασική δισκογραφική είναι µηχανισµοί που πλέον είναι στη διάθεση κάθε καλλιτέχνη. Σε ποιο βαθµό αλληλοσυγκρούονται αυτά; Πώς τα χρησιµοποιεί ένας νέος καλλιτέχνης; ∆υστυχώς ή ευτυχώς ο νέος καλλιτέχνης στην εποχή µας οφείλει να κάνει πολλά. Και πρώτα απ' όλα να είναι µάνατζερ του εαυτού του, όχι της µουσικής του, του εαυτού του! Να είναι παραγωγός του έργου του, πωλητής µε φιλικό προφίλ, αλλά και άνθρωπος που να µπορεί να ελίσσεται και να αντιµετωπίζει τους σκοτεινούς νόµους της νύχτας, αφού είναι πολλές φορές ο ίδιος εγγυητής για την τήρηση των συµφωνιών µε τα µαγαζιά. Μια µυθιστορηµατική προσωπικότητα... Όλοι λίγο πολύ είναι µέρος αυτής της πολύµορφης µουσικής πραγµατικότητας και ανάλογα µε το όραµα και τις δυνατότητες του κάθε καλλιτέχνη υπάρχει ένα αποτέλεσµα µεγαλύτερο ή µικρότερο, πιο ουσιαστικό ή πιο τυπικό... Τώρα, ασυµβατότητες... ναι. Υπάρχουν σίγουρα µεταξύ της βιοµηχανίας της µουσικής που ακόµη, µε εξαίρεση τα rigtones, λειτουργεί µε παλιά µυαλά και λιγοστή φαντασία και της νέας πραγµατικότητας που βιώνουµε µε το διαδίκτυο κ.τ.λ. Πάντως, ο καλλιτέχνης σήµερα καλείται να βρει το δρόµο προς το κοινό του, χωρίς πολλές διαµεσολαβήσεις και αυτό, πιστεύω, είναι ένα αίτηµα της εποχής. Μεγάλη κουβέντα γίνεται τελευταία για τα θέµατα διαχείρισης των πνευµατικών δικαιωµάτων, το downloading και γενικότερα πως µπλέκονται τα δικαιώµατα και οι υποχρεώσεις δηµιουργού και καταναλωτή. Ποια είναι η άποψη σου; Υπάρχει ζήτηµα στις µέρες µας σχετικά µε τη διαχείριση των πνευµατικών δικαιωµάτων. Ξεκινάει από παλαιότερα µε τα στυγνά συµβόλαια από τη µεριά των εταιρειών, µετά ήρθε η πείρατεία των cd, οι εταιρείες απάντησαν ανεβάζοντας τις τιµές και ο κόσµος άρχισε να το ψάχνει αλλιώς. Τώρα πια, τα cd είναι φτηνά αλλά οι άνθρωποι έχουν ξεµάθει να αγοράζουν και έχουν στραφεί σε µια νέα κουλτούρα, αυτή του «µοιράζοµαι δωρεάν» µέσω διαδικτύου... Ίσως µια λύση είναι η θέσπιση ενός τέλους πρόσβασης στο διαδίκτυο που θ' αποδίδεται στους κατόχους των πνευµατικών δικαιωµάτων. Πάντως, η λογική της ποινικής καταστολής δεν πρόκειται να λύσει τίποτα. Χρειάζονται ουσιαστικές απαντήσεις για να ανασάνει η µουσική παραγωγή και να πάνε τα πράγµατα µπροστά. Τι πρέπει να κάνει ένα νέος δηµιουργός σήµερα για να υπερασπιστεί το έργο του στα πλαίσια του διαδικτύου; Ποιος είναι ο ρόλος του CD σήµερα; Στο πρώτο µέρος της ερώτησης η απάντηση είναι: αυτοσχεδιασµός! ∆εν υπάρχει κανόνας προς το παρόν, εκτός από το ότι πρέπει να ασχολούµαστε µε αυτό και θα δούµε που θα πάει. Ο ρόλος του cd σήµερα είναι και να προµοτάρει τα λάιβ. Προσδίδει κύρος και αποτυπώνει τη δηµιουργική πορεία ενός καλλιτέχνη ή ενός γκρούπ. Οµως, συχνά µια νέα έκδοση κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη σήµερα. Χρειάζεται προώθηση, ζωντανές παραστάσεις για να σταθεί στα πόδια της. Τελικά έχουν ανοίξει ή έχουν κλείσει οι δρόµοι για ένα νέο δηµιουργό σήµερα σε σχέση µε 30 χρόνια παλιότερα; Και τότε και τώρα το πιο ασφαλές για το νέο δηµιουργό είναι τον πρώτο καιρό να κυκλοφορεί µε εκσκαφέα. Αυτοί οι δρόµοι είναι πραγµατικά µε πολλά εµπόδια. Οι διαφορές είναι πως τότε ίσως να ήταν λιγότερα τα άτοµα που αποφάσιζαν να µπουν στη διαδικασία να το κάνουν επαγγελµατικά αλλά ήταν πιο καλοκουρδισµένο το σύστηµα που τους δεχόταν ενώ τώρα είναι το ανάποδο... Έπειτα, την ιστορία, ανέκαθεν, στην Ελλάδα την έφτιαχναν παρέες, τώρα έχουν προστεθεί και οι παρέες του facebook και αυτό είναι όντως ένα ολοκαίνουριο στοιχείο στον τρόπο που η µουσική έρχεται σε επαφή µε τον κόσµο σήµερα. Επιλέγεις για τη δεύτερη δουλειά σου µια µικρή, ανεξάρτητη εταιρεία το «Μετρονόµο». Επιλογή ανάγκης ή άποψης; Ανάγκη µε άποψη... Η ιστορία αρχίζει ένα χρόνο πριν όταν -µετά από µεγάλη καθυστέρηση- πήρα

αρνητική απάντηση από µια µεγάλη εταιρεία στην οποία είχα δώσει το ντέµο µε τα νέα τραγούδια. Αυτό µε ταρακούνησε αφού θα έπρεπε να µπω ο ίδιος στην περιπέτεια της παραγωγής, αλλά... κάθε εµπόδιο -σκέφτηκα- για καλό. Μπορούσα πια να διαλέξω τους συνεργάτες µου και να φτάσω το αποτέλεσµα στα άκρα, να δουλέψω ακριβώς όπως το θέλω. Βρήκα συνεργάτες στα µουσικά, στο στούντιο, στα γραφιστικά κ.τ.λ. που να ταιριάζουν τα χνώτα µας. Πραγµατικά το απόλαυσα και το αποτέλεσµα ξεπέρασε τις προσδοκίες µου. Στο πρόσωπο του Θανάση Συλιβού (σηµ. διευθυντής στις µουσικές εκδόσεις «Μετρονόµος») βρήκα έναν άνθρωπο συνεπή, που να µπορώ να συνοµιλήσω, που έχει πάθος για τη µουσική. Αντίστοιχα κινήθηκα στους χορηγούς επικοινωνίας και µου βγήκε. ∆ίκτυο fm 91.5 (Χανιά), Radiobubble.gr, Στο κόκκινο 105.5. Σταθµοί µικρότερης εµβέλειας από τα mainstream ραδιόφωνα αλλά µε άποψη και φρεσκάδα. Τι πιστεύεις για τις κριτικές που δηµοσιεύονται σε «έγκυρα» έντυπα του χώρου; Θεωρώντας πως άλλο πράγµα κριτική και άλλο έκφραση άποψης που περνά από το γούστο ενός ανειδίκευτου, είναι νόµιµες; Και αν ναι, έχουν όλοι δικαίωµα να κάνουν κριτική σε µια µουσική δουλειά; Μια χαρά. Νοµίζω πως είναι από τις δουλειές που µαθαίνονται εµπειρικά. Εξαρτάται από το ταλέντο, το πάθος και τη δυνατότητα εξέλιξης του κάθε ενός. Εννοείται πως αυτοί που έχουν σπουδάσει έχουν µια πιο στέρεα κατάρτιση από το ξεκίνηµά τους αλλά για µένα το αποτέλεσµα είναι αυτό που τελικά µετράει. Σταθερά σε βρίσκουµε τα τελευταία χρόνια µε συµµετοχές σε εκδηλώσεις κοινωνικού χαρακτήρα. Κινήµατα, παγκοσµιοποίηση, εκδηλώσεις διαµαρτυρίας. Το κινηµατικό στοιχείο είναι µια νέα σχετικά πραγµατικότητα. Εδώ και δέκα -δεκαπέντε χρόνια έχει αναπτυχθεί µια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από την αµφισβήτηση του συστήµατος µε τις πολυεθνικές, τις πουληµένες και διεφθαρµένες κυβερνήσεις κ.τ.λ. µια αµφισβήτηση πολύχρωµη και πολυσυλλεκτική. Έχουν ξεπηδήσει µουσικές που το εκφράζουν αυτό, ουσιαστικά από το Manu Chao µέχρι τους Ska-p ή τους Μεξικανούς Los de abajo. Αυτό το ρεύµα λίγο πολύ έχει ποτίσει µε στοιχεία τη σύγχρονη µουσική, αλλά και τον τρόπο να στεκόµαστε απέναντι σε αυτά τα πράγµατα σήµερα. Στέκοµαι και εγώ θετικά σε όλο αυτό και συµµετέχω, κάποτε, σε εκδηλώσεις κοινωνικού χαρακτήρα. Η συµµετοχή σε αυτά που συµβαίνουν δίπλα µας είναι και ένα καλό αντίδοτο στο φόβο που εκπέµπει συνεχώς η τηλεόραση. Εγώ της έχω κάνει έξωση από το σπίτι. Επέλεξες να φύγεις από τη γενέτειρά σου, τα Χανιά, και να ζήσεις και να δηµιουργήσεις στην πρωτεύουσα. Τι κέρδισες και τι έχασες από αυτήν την επιλογή; Ήταν µια ανάγκη, µια εσωτερική παρόρµηση για µένα τότε που έγινε. Πώς να το πω... σε ένα πρώτο επίπεδο γνώρισα κόσµο, κινήθηκα µε περιέργεια σε ένα περιβάλον χαοτικό και µε πολλά ερεθίσµατα, και αποκόµισα µια εκπλήρωση και µια ωριµότητα από αυτή την πορεία. ∆ηµιουργικά φαίνεται να µου βγήκε καλά όλο αυτό, αλλα αυτό που έχασα είναι την ησυχία µου... στην πραγµατικότητα ο κάθε τρόπος έχει τις προκλήσεις του. Την πόλη των Χανίων την λαχταράω και αυτό είναι ένα συναίσθηµα που µου αρέσει και µε τροφοδοτεί. Και τώρα τι υπάρχει στα σχέδια σου; ∆ουλεύω µε τους στενούς συνεργάτες που κάναµε µαζί το δίσκο, (Γιώργο Ζερβό- κιθάρες, Ορέστη Γράβαρη- ντραµς, Γιώργο Βεντουρή- κοντραµπάσο, και την Πέννυ Μπαλτατζή- τραγούδι) µουσικάρες και τυπάκια όλοι τους, και ετοιµάζουµε µια δίωρη παράσταση µε ενέργεια, θεατρικότητα και χορευτική διάθεση... «Σε βάθος δρόµου». Οι πρώτες ηµεροµηνίες και χώροι περιλαµβάνουν 2 ζωντανές εµφανίσεις στις 23 και 30 Μαΐου στην µουσική trova στου Ψυρρή στην Αθήνα και φυσικά σχεδιάζουµε ένα δυνατό καλοκαίρι µε πολλή µουσική...

Σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία.

Ελιά και Animation 1η συνάντηση τουρισµού υπαίθρου και νέων τεχνολογιών Η Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης σε συνεργασία µε το Κέντρο Ανάπτυξης και Προώθησης του Αγροτοτουρισµού ΓαιοΠυξίδα την υποστήριξη του ∆ιεθνούς Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Ολυµπίας για Παιδιά και Νέους, του Νεανικού Πλάνου και του Ελληνικού ∆ικτύου Ανοικτής & εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης

οργανώνει από 26 έως 29 Ιουνίου 2010 στα Χανιά την

1η συνάντηση τουρισµού υπαίθρου και νέων τεχνολογιών µε το γενικό τίτλο

«Ανιχνεύουµε την Ελιά και το Λάδι µε την τεχνική της κινούµενης εικόνας-animation» Σε ποιους απευθύνεται Η θερινή συνάντηση απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθµιας και ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης, σε διευθυντές σχολείων, σχολικούς συµβούλους, υπεύθυνους Σχολικών ∆ραστηριοτήτων και Σχολικού Επαγγελµατικού Προσανατολισµού, σε εκπαιδευτές ενηλίκων, σε εργαζόµενους σε κυβερνητικούς και µη κυβερνητικούς οργανισµούς που ασχολούνται µε εκπαιδευτικά προγράµµατα, σε φοιτητές και µαθητές καθώς και σε κάθε άτοµο που επιθυµεί να διευρύνει τους ορίζοντες και τις γνώσεις του.

Πληροφορίες – εγγραφές : http://eliakaianimation2010.blogspot.com/ Τηλ. 6974739122 - mail: info@pe-kritis.gr


14

Φ ΥΛ Λ Ο

∆ύο ιστορίες µε το ίδιο τέλος Έναν πολύτιµο άνθρωπο έχεις χάσει. Τ’ ότι έφυγε από ‘σένα, δεν είναι απόδειξη. Ότι πολύτιµος δεν είναι. Παραδέξου το: Έναν πολύτιµο άνθρωπο έχεις χάσει. Μπέρτολντ Μπρεχτ, «Απώλεια ενός πολύτιµου ανθρώπου»

Σ

την ταινιοθήκη της ζωής υπάρχουν τα πάντα. Ανατρεπτικές κωµωδίες, ανάλαφρες κοµεντί, ψυχολογικά θρίλερ (το φάσµα της ανεργίας και των απολύσεων, το ∆ΝΤ), πολιτικές φαρσοκωµωδίες (όπως αυτή που ζούµε οι Έλληνες εν έτει 2010), εφετζίδικες υπερπαραγωγές ( από τα εθνικά και χολυγουντιανά διαζύγια µέχρι και τα κοσµικά πάρτι των εγχώριων και ξένων σελέµπριτις), σενάρια επιστηµονικής φαντασίας µέχρι πρότινος Γράφει η (ξερίζωµα ανθρώπων από τα πάΜαρία τρια χώµατα λόγω της ανόδου Κρέτση της στάθµης της θάλασσας), πολεµικές περιπέτειες και συγκλονιστικά ανθρώπινα δράµατα. Σ’ αυτές τις ιστορίες ο άνθρωπος µπορεί να ξεκινήσει µε ρόλο πρωταγωνιστή και να ξεπέσει σε ρόλο κοµπάρσου. Μπορεί πάλι από βουβό πρόσωπο να αναβαθµιστεί σε ιεροφάντη της τέχνης της ζωής. Ενδέχεται πάλι να βρίσκεται µόνιµα στο προσκήνιο ή στο... παρασκήνιό της. Εξαρτάται από το ποιος είναι ο παραγωγός, ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης της «ταινίας» του. Αν όλοι αυτοί επιθυµούν ένα ευτυχισµένο ή ένα τραγικό τέλος για τους ήρωες τους. Κι αυτό το τελευταίο έχει να κάνει µε το τι θα αποφέρει σ’ αυτούς η άλφα ή η βήτα επιλογή τους. Το υλικό κέρδος και η δόξα είναι πάντα ευδιακρίτως προτιµητέα. Το άσχηµο είναι ότι στα τραγικά φινάλε οι υποδυόµενοι δεν έχουν την ευκαιρία να αναδυθούν ξανά στο προσκήνιο της ζωής. Σ’ αυτές τις ιστορίες, το τέλος τους συµπίπτει µε το τέλος της ζωής των ηρώων τους. Μιας ζωής που για κάποιους δεν είναι καθόλου πολύτιµη. Αντίθετα, τους είναι ενοχλητική, επιβαρυντική, περιττή και άχρηστη, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων αδιάφορη. Σ’ αυτές τις τραγωδίες οι θεατές παραµένουν απαθείς. Το αριστοτελικό «έλεος» για τους αναξιοπαθούντες τραγικούς ήρωες, η συµπόνια για τα βάσανα που είναι πιο οδυνηρά απ’ όσο αντέχει το αίσθηµα δικαιοσύνης του θεατή, διαρκεί όσο και η επικαιροποίηση, µικρής ή µεγάλης χρονικής διάρκειας, των γεγονότων από τον ηµερήσιο Τύπο και την τηλεοπτική οθόνη. Ούτε η «κάθαρση» είναι

επιτεύξιµη, αφού σε κάποια ανθρώπινα δράµατα η ηθική τάξη δεν αποκαθίσταται ποτέ.Ειδικά όταν γνωρίζεις την εθνική ταυτότητα των πρωταγωνιστών, το τέλος είναι σχεδόν απόλυτα προδιαγεγραµµένο. Ιστορία πρώτη από την ταινιοθήκη της ζωής. ∆ύο δεκαπεντάχρονα αγόρια από το Αφγανιστάν, ο Ζαχίρ και ο Τζαµπάρ, είναι εθισµένα στην ηρωίνη. Προσπαθούν να αντιµετωπίσουν την εξαθλιωµένη πραγµατικότητα της καθηµερινότητάς τους παραδοµένα στο λήθαργο του λευκού θανάτου. Ζώντας σε µια χώρα που αργοπεθαίνει από τη µισαλλόδοξη βία των Ταλιµπάν και την ωµή αδιαφορία των ∆υτικών επιλέγουν (;) τον παράδεισο της παραισθησιογόνου λευκής σκόνης. Οι απόπειρες απεξάρτησης πέφτουν στο κενό. Η µετάβαση από τη ζωή (;) στο θάνατο είναι θέµα χρόνου, άρα και το τέλος της ιστορίας προβλέψιµο.* Ιστορία δεύτερη από την ταινιοθήκη της ζωής. Από την Καµπούλ στην Αθήνα. Από τη µια πρωτεύουσα στην άλλη. Για µια ζωή καλύτερη, χωρίς τον τρόµο του θανάτου από τα όπλα των Ταλιµπάν και τις «έξυπνες» βόµβες των ∆υτικών. Μια µάνα µε τα δυο της παιδιά, πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, αργά το βράδυ κάνουν την καθηµερινή τους εξόρµηση για να βρουν λίγα αποφάγια και να επιζήσουν. Ο 15χρονος Χαµιντουλάν διαµελίζεται από τη βία που έχει στοιχειώσει την πολιτισµένη και ειρηνική αλλά αφιλόξενη πια πρωτεύουσα. Βίοι παράλληλοι για τους λαθρεπιβάτες και τους επαίτες της ΖΩΗΣ. Στην εγκατάλειψη της απόγνωσης, στην εγκατάλειψη του ολέθρου είναι η υπόθεση του σεναρίου και των δύο ιστοριών, µε το ίδιο τραγικό τέλος. Η µητέρα του Ζαχίρ, η µητέρα του Τζαµπάρ, η µητέρα του Χαµιντουλάν θρηνούν για την απώλεια των πολύτιµων παιδιών τους. Κι όλοι εµείς οι υπόλοιποι θρηνούµε για µερικά λεπτά του εικοσιτετραώρου µας την πολύτιµη αµεριµνησία µας. Αυτή που έχουµε αποκτήσει καθαρά από τύχη. * Η ταινία προβλήθηκε στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ Θεσσαλονίκης που φιλοξενήθηκε στα Χανιά στις 26-27-28 Μαρτίου 2010.

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Απορίες…..

Π

ασχίζω να θυµηθώ ποιος µε είχε διαβεβαιώσει ότι η Εδέµ υπήρξε τότε, πολύ παλιά και πως το προπατορικό αµάρτηµα που µας εξόρισε έγινε µία φορά και τέρµα; Όποιος και αν ήταν, θα ήθελα να τον είχα µπροστά µου τώρα. Να του δείξω την πόλη που µεγάλωσα. Αυτήν που πάντα στην µνήµη µου την κράταγα στολισµένη µε όλες τις οµορφιές της φύσης και µε τα χαµογεΓράφει η λαστά πρόσωπα των ανθρώπων της που δεν Σοφία ήξεραν τι θα πει ανασφάλεια, δεν γνώριζαν Τσουρλάκη τι θα πει απειλή από το πουθενά. Που κορόιδευαν τους πρωτευουσιάνους όταν τους έβλεπαν να διπλό- κλειδώνουν τα αυτοκίνητά τους και να αναρωτιούνται για τις µόνιµα ανοικτές µπαλκονόπορτες. Των ανθρώπων που σαν έβλεπαν µια παρέα πέντε έξι ατόµων να ζυγώνει στο κατώφλι, ακόµη και αν δεν τους ήξεραν, τους καλούσαν για µια ρακή. Ίδια η Εδέµ ήταν η πόλη µου…. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν στο βλέµµα την καχυποψία. Αντί να αγοράζουν γαρδένιες και έπιπλα κήπου αγοράζουν συναγερµούς και κάµερες ασφαλείας. Όταν βλέπουν παρέες να σιµώνουν λουφάζουν µες στα σπίτια τους ή απλά βεβαιώνονται ότι δίπλα τους υπάρχει κάτι µε το οποίο θα µπορούσαν να υπερασπιστούν τη ζωή τους. Ποιος είναι ο Όφις που µας κατέστρεψε την Εδέµ; Ποιος ήταν αυτός που µε είχε καθησυχάσει πως ο Άβελ πέθανε µόνο µια φορά και ο Κάιν χάθηκε στις ερήµους της λήθης; Και τι έχει να µου πει τώρα για αυτά που βλέπω γύρω µου. Τι θα µου πει για τη σβάστικα που για όλους στον τόπο µου ήταν το σύµβολο του κακού που είχε περάσει πια. Και τώρα το βλέπουµε γεννηµένο ξανά από τα χέρια του ίδιου του σπόρου µας, χαραγµένο στους τοίχους των σπιτιών µας και καµιά φορά, χαραγµένο στο µέτωπο ή στο µπράτσο µας. Τι έχει να µου πει για το βίντεο που κυκλοφόρησε πρόσφατα και δείχνει δολοφονία εν ψυχρώ από αέρος; Που κάποιοι στρατιώτες ( δεν έχει σηµασία η εθνικότητα) έχουν αναλάβει τον ρόλο του Αγγέλου του θανάτου. Γιατί δεν τους δίδαξε κανείς πως η σκανδάλη του πολυβόλου δεν είναι ο µοχλός της παιχνιδοµηχανής τους; Πως αυτοί εκεί κάτω δεν είναι


Φ ΥΛ Λ Ο

15

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ψηφιακές φιγούρες αλλά άνθρωποι. Ίδιοι µε εκείνους. Με σάρκα που πονάει και τρυπιέται από τις σφαίρες. Με ζωή που θα αφήσει ένα κενό όταν χαθεί στον κόσµο αυτό. Με συγγενείς που θα τους κλάψουν και θα οργιστούν. Πώς να οµολογήσω και σε ποιόν, πως ντρέποµαι; Πως δεν αναγνωρίζω τον τόπο µου και τους ανθρώπους του. Πως όταν ακούω τις λέξεις «ρατσιστής», «φασισµός», «ξενοφοβία» το µυαλό µου πάει σε πρόσωπα ανθρώπων µε τους οποίους κάποτε βρέθηκα στα ίδια σχολεία, στις ίδιες συναυλίες και σε διπλανά σπίτια. Πως χαµηλώνω το κεφάλι ντροπιασµένος γιατί νιώθω πως δεν µπορώ να σταµατήσω αυτήν την κατάντια και ακόµη περισσότερο πως δεν έχω το θάρρος να αντιταχθώ σε αυτή. Πως όταν φίλοι από τόπους µακρινούς λένε πως οι δικοί µου άνθρωποι είναι φανατισµένοι, απλά αλλάζω κουβέντα γιατί ξέρω πως δεν έχω τρόπο να υπερασπιστώ τον εαυτό µου από την αλήθεια. Και γιατί οι λέξεις αλλάζουν έννοιες τόσο γρήγορα; Γιατί ο φασισµός από απειλή ξάφνου έγινε περηφάνια; Γιατί η θρησκεία από ταυτότητα πνευµατικής συνείδησης έγινε σηµάδι υπεροχής ; Γιατί η εθνικότητα από υποδήλωση τόπου καταγωγής έγινε ταυτότητα αδιαµφισβήτητης καθαρότητας; Γιατί η λέξη «αντιρατσιστής» έγινε συνώνυµο της λέξης «προδότης»; Που είναι ο «κοινός νους»; Που είναι η µόρφωση που υποτίθεται πως µας χαρίζεται απλόχερα; Ποιος θα απογοητεύσει τους «καθαρούς» των Εθνών ενηµερώνοντάς τους πως αδιαµφισβήτητα, στις φλέβες όλων µας πια, κυλάει κοκτέιλ. Είµαστε όλοι αµάλγαµα. Αποτέλεσµα µίξης. Όλοι µας . Σαν παιδί ονειρευόµουν πως, όταν ο κόσµος θα βρίσκεται στα χέρια τα δικά µας, θα τον κάνουµε καλύτερο. Σαν ενήλικας προτιµώ να κρύβω τα χέρια µου στις τσέπες και ποτέ δεν κοιτάζω τα χέρια των συνοµηλίκων µου. Για κάποιο λόγο έχω τον φόβο πως αν το κάνω, µπορεί και να δω κάποιες σταγόνες αίµα, απόδειξη της ενοχής µου. Το ότι δεν ήµουν εγώ που το έχυσα δεν έχει καµία σηµασία. Από τη στιγµή που δεν έκανα τίποτε για να το εµποδίσω, έχω µέρος της ευθύνης.

Γράφει ο Αντώνης Ν. Χελιδώνης

16 + 1 Σπαράγµατα 1.Τούτην την εποχή που τα αρώµατα αγκαλιάζουν τη γη... επέστρεψα στην πόλη. 2.Εκείνη, όµορφη ίδια η Άνοιξη. 3.Θέλω να πετάς… 4.Αναστατώθηκε από την παρουσία της. Χάθηκε πάλι και πάλι…Και άδικο δεν είχε κανένα! 5.Άσε το φως… Τώρα µπορώ ξανά να σ` αντικρίζω, Έρωτα! 6.Αγγιζόµαστε και µοιάζει να µοιραζόµαστε χρώµατα. 7.Άρωµα. 8.Βγαίνω από το σπίτι µε ένα λουλούδι για καπέλο… Κατεβαίνω στο δρόµο και ζητώ από τους περαστικούς να το ποτίσουν… για να ζήσω. Είµαι τρελός; Είναι αδιάφοροι για τη ζωή; Για τη ζωή µου; Προχωρώ µε το βάρος αυξανόµενο. Έρχεσαι από µακριά. ∆ιστάζεις… Ξεριζώνεις το λουλούδι. Ελευθερώνεις τη φύση µου… 9.Έφυγα χωρίς αποσκευές ταξίδι στα µάτια της. Τώρα! Χωρίς γυρισµό. Στα υγρά της µάτια µαζεύω δροσιές για την

στην Κ.

έρηµο της µοναξιάς. 10.Κυριακάτικο ξύπνηµα στον κόρφο της. Το κορµί της αγκάθι στα µάτια µου… 11.Μικρό σπήλαιο στα έγκατα της ηδονής επιζητεί την ολοκλήρωση. Επίπονα 12.Σηκώθηκε κουρασµένος. Με κείνην τη γλυκιά του έρωτα κούραση. Την αγαπούσε όλη νύχτα στο όνειρο του... 13.Ζωή καθηµερινή χωρίς Εσένα. 14.Έχω µια παράλληλη ζωή… [µε τη δική µου] 15.Μικρή ιστορία έρωτα – χωρίς τέλος – ζεις µε κάποιον που µου µοιάζει ελάχιστα. 16.Στρώνω το κρεβάτι µου µε την απουσία σου. Τα δύο µαξιλάρια κείτονται αµήχανα στη θέση τους. +1. Να ξεχάσεις το αύριο… ΥΓ. Ακούστε το «ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ» του Νίκου ΞΥ∆ΑΚΗ


16

Φ ΥΛ Λ Ο

Με τη φωνή των γονιών

TPOXIO∆EIKTIKA ΠYPA

A t h e n s Fr e e P r e s s

Ό

Μπορεί το δικό µου µετερίζι να είναι η νοητική Αναπηρία και όχι η κινητική, και να έχω ως αρχή στη ζωή µου να µην ξεφυτρώνω ως τσουκνίδα σε ξένα χωράφια και να µην παίρνω θέση για πράγµατα που δεν γνωρίζω, όµως η υπεράσπιση των δικαιωµάτων των ατόµων µε Αναπηρία και η ενσωµάτωση τους µέσα στην κοινωνία, είναι µία υπόθεση που µας αφορά όλους µας αν θέλουµε να λεγόµαστε «πολιτισµένοι ευρωπαίοι». Και για να λύσω το µυστήριο του προλόγου µου πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση του συµπολίτη µας Αντώνη Τσαπατάκη, που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώµη για την απάνθρωπη και ρατσιστική αντιµετώπιση που έχει διαπράξει σε βάρος του η Ελληνική Γράφει η Αστυνοµία λόγω της Ρούλα αναπηρίας του. Ο ΑντώΚαλαϊτζάκη* νης για όσους δεν το γνωρίζουν φοιτούσε στη σχολή Αστυφυλάκων Ρεθύµνου από το έτος 2005. Λίγους µήνες πριν αποφοιτήσει, ένα τροχαίο ατύχηµα τον καθιστά σε κατάσταση Αναπηρίας, κλείνοντας µαζί και την πόρτα της επαγγελµατικής του σταδιοδροµίας, αφού η σχολή του τον κρίνει «ακατάλληλο», βάζοντας τον στο περιθώριο. Κι ενώ ο Αντώνης µπορεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του τουλάχιστον ως πολιτικό προσωπικό της ΕΛΑΣ στερείται το ποιο πολύτιµο αγαθό να ζει µε αξιοπρέπεια µες στην κοινωνία, και όχι έξω από αυτήν. Ο Αντώνης, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που αντιµετώπισε και εξακολουθεί να αντιµετωπίζει ξέρει πάνω απ’ όλα να αγωνίζεται και να διεκδικεί. Ασχολείται µε τον αθλητισµό, τιµώντας τα Ελληνικά χρώµατα και παίρνει το χάλκινο µετάλλιο σε Πανευρωπαϊκούς αγώνες κολύµβησης για άτοµα µε Αναπηρίες Που έγιναν στην Ισλανδία. Από τον Ιανουάριο του 2010 παίρνει µεταγραφή από τον «Αρίωνα» στο αθλητικό σωµατείο «Μεγαλόνησος Κρήτης» στο Ηράκλειο. Κοντά του ο προπονητής του Κώστας Νικολαντωνάκης ένας από τους ανθρώπους που τον στήριξε και τον στηρίζει, µέλλος της ΕΛΑΣ και προπονητής στο τµήµα Ειδικής άθλησης για άτοµα µε µαθησιακά και νοητικά προβλήµατα. Κι ενώ η διαδικασία προβολής του Μαραθώνιου του Αντώνη ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2009, το πρώτο βήµα κοινοποίησης του προβλήµατος έγινε στο σωµατείο ΑµεΑ Χανίων που «ένιψε τας χείρας του ως άλλος Πόντιος Πιλάτος… » και δεν ασχολήθηκε καν. Σε αντίθεση βέβαια µε το σωµατείο ΑµεΑ Ρεθύµνου που στήριξε το θέµα του Αντώνη και προέβη όπως έπρεπε τάχιστα στην δηµοσιοποίηση του στην ΕΣΑΜΕΑ και στα ΜΜΕ. Μέσα από το πρόσωπο του Αντώνη αναδεικνύονται τα περισσότερα προβλήµατα που αντιµετωπίζουν τα άτοµα µε Αναπηρίες όπως αυτό της προσβασιµότητας στην εργασία, της ίσης µεταχείρισης, καθώς και της ισότιµης αποδοχής. Παρά τις παρεµβάσεις της ΕΣΑΜΕΑ, των συνδικαλιστών Αστυνοµικών Ρεθύµνου, µε τα υποµνήµατα που απέστειλαν στον αρµόδιο

υπουργό δηµόσιας τάξης, παρά την έκταση που πήρε η υπόθεση αυτή στον τοπικό και Αθηναϊκό τύπο, δυστυχώς παραµένει ακόµη σε κατάσταση αδράνειας… Ο Αντώνης ξέρει πάνω από όλα να κατέχει καλά την τέχνη του «ευ αγωνίζεσθε» αποδεικνύοντας έµπρακτα ότι η αρτιµέλεια ενός ανθρώπου δεν µπορεί να σταθεί εµπόδιο στην προσωπική του ανάπτυξη και κοι-

νωνική προσφορά. Από την άλλη πλευρά το κράτος κατέχει καλά την τέχνη του παραλόγου, ξέροντας να φωτογραφίζεται σε εγκαίνια, και να κόβει κορδέλες παριστάνοντας τον «Μεγάλο ευεργέτη», και να κλείνει κατάµουτρα την πόρτα σε ένα νέο άνθρωπο σαν τον Αντώνη Τσαπατάκη, που αν µη τι άλλο έχει αποδείξει περίτρανα, πόσο ικανός είναι να ζει ανάµεσα µας ισότιµα και µε αξιοπρέπεια. Το χειρότερο είναι πως η «ευαισθησία» του κράτους και το «ξέπλυµα της συνείδησης του» εξαργυρώνεται µε την πενιχρή σύνταξη της περιθωριοποίησης που υποτιµά τη νοηµοσύνη όλων, κυρίως των ατόµων µε Αναπηρίες. Κι αν µερικοί «εξ ηµών και υµών» νοµίζουν ότι η αρτιµέλεια είναι δεδοµένη για όσους την κατέχουν, λυπάµαι αλλά απατούνται οικτρά. Γιατί είναι εκπληκτικά ασύλληπτο, πόσο εύθραυστοι είµαστε, και η αφθαρσία από τη φθορά απέχουν όσο µία ανάσα! Αν και είµαι εκ φύσεως και εκ πεποιθήσεως αντιδραστικό στοιχείο, αυτή τη φορά θα συµφωνήσω µε τη χιλιοειπωµένη φράση των επίσηµων εκπροσώπων µας, «όλοι είµαστε εν δυνάµει ανάπηροι». Αφιερωµένο στη Μαρία που έφυγε νωρίς, µέσα στην πρώτη εβδοµάδα της Άνοιξης, αφήνοντας µαζί µε τη θλίψη µου το χαµόγελο της και τη ζωντάνια της να φωτίζουν για πάντα τις αναµνήσεις των εφηβικών µου χρόνων.

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ταν ήταν µικρή έπαιζε µε την bibibo αφ’ ενός γιατί ήταν πιο ξεπέτα από την barbie κι αφ’ ετέρου δεν είχε έρθει η marvel ακόµα στην Ελλάδα. Εν τούτοις βελονάκι ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσει ένεκα ότι το γήρας θα την βρει µόνη κι οι ζαρτιέρες της θα έχουν γίνει ότι οι φαβορίτες του Κόκοτα. ∆εν είναι όλοι οι άντρες µαλάκες, σίγουρα είναι οι περισσότεροι αλλα γι αυτό µήπως να είναι υπεύθυνες οι γυναίκες που θεωρούν το ανδρικό µόριο ως ένα απο τα θαύµατα του κόσµου; Είναι το σεξ το νόηµα της ζωής κι αυτή τόσο γριά ώστε να µιλάει και να γράφει λες και τρώει γλειφιτζούρι από µεταλλαγµένη ζάχαρη; Μάλλον περνιέται για αυθεντία. Ίσως επειδή παντρεύτηκε µια φορά κάποιον που το έκανε ταντρικά όπως ο Στινγκ ή 6 φορές ηµερησίως όπως ο Μίντλετον αλλά αυτό δεν νοµίζω πως είναι αρκετό να την καταστήσει ειδήµονα κι ούτε καλύτερη από οποιαδήποτε γκόµενα που απλώς ανοίγει τα πόδια. Α ξέ-

χασα...ως sex editor υπογράφει µε ανάλογες σπουδές... Μήπως όµως να έκοβε λίγο την έπαρση γιατί µε υφάκι ξερόλα θα κόψει η µπεσαµέλ και θα σβωλιάσει ο ερωτισµός της πριν την ωρα του; και µπορεί να το παίζει αφέντρα, wannabee τσούλα του σεξ, αλλα δεν είναι παρά ένα κορίτσι που θέλει ν' αγαπηθεί κι όχι να πηδιέται δεξιά κι αριστερά. Είµαι σίγουρος ότι θα έχει πολλούς µαλάκες στο φαν κλαµπ της που θα ξεροχύνουν µε όσα γράφει, ειδικά µετά τη γυµνή της φωτογράφηση, αλλά έλεος µε το τουπέ σκορδαλιά του κάµα σούτρα.! ∆εν λέω, το µεροκαµατάκι να βγαίνει αλλά όσοι έχουν βήµα και δηµοσιεύεουν στα free press που διαβάζουν κυρίως σχολιαρόπαιδα και φοιτητόκοσµος καλό θα ήταν να είναι πιο προσεκτικοί... ∆ηµιουργούν πρότυπα µαλακίας... Όχι ότι θα τους αποδοθούν ευθύνες από οποιονδήποτε αλλά µην παριστάνουν οι «εκδότες» τις αθώες περιστερές γιατί µέσα στο τσούρµο των γραφιάδων που είναι διάσπαρτοι στα free περιοδικά, η πλειονότητα "έλαµψε" από τα τέλη του 80 κι εντεύθεν στα περιοδικά αποβλάκωσης τύπου κλικ, νιτρο κι άλλες αηδίες διαµορφώνοντας αυτό το σιχτίρι κουλτούρας που αποθεώνει τη Βίσση, το life style, έχω γνωστό τον πορτιέρη, myconos uber alles, έκανε όνειρο ζωής το διο-

ρισµό στο δηµόσιο, θεώρησε τον Tiesto κληρονόµο του Μότσαρτ κι εν τέλει µιλάει περισσότερο µε τα γεννητικά του όργανα θεωρώντας το µυαλό συνοδευτικό του σατωµπριαν... Προσοχή εις την διάβασιν, δυνατόν να διέρχεται κι ετέρα αµαξοστοιχεία... Αυτηνής το όνοµα είναι Μυρτώ. Κι εγώ δηλώνω εκδοροσφαγέας το επάγγελµα, κάτι ανάλογο µε το αφεντικό της, κι έχω ένα big dilemma τελευταία. Πριν 3 τέρµινα τεσσάρων µηνών τα έφτιαξα µε την Ασήµω..γνωριστήκαµε υπό αντίξοας συνθήκας περιόδου φροντίδας... εκείνη έβοσκε αµέριµνα κάπου στα βουλγαρικά σύνορα ενώ εγώ κατευθυνόµανε προς τα κείθε ένστολος επαγγελµατικών καθηκόντων πάνω σ' ένα φορτηγό...στα διόδια τσίνορα αλλάξαµε τηλέφωνα µε τους άλλοι Βουλγάροι τσοπάνηδες, βγάλαµε κι αναµνηστικές ακτινογραφίες, φορτώσαµε το εµπόρευµα άβουλο βουλωµάτων και καθώς κάναµε αναστροφή εις τα πατρώα εδάφη σφραγίσαµε τις επιθυµίες µας µε κουµπάρο τον τελώνη που µε µερικά µαβιά χαρτονοµίσµατα µας ανακήρυξε επισήµως ζευγάρια εις άτοπον απαγωγή εξ αίµατος Ελλήνων... έρωτας µε το πρώτο βέλασµα... έκτοτε ζήσαµε ένα έρωτα νηστείας και χορτοφαγίας... της άρεσε ιδιαιτέρως το οθωµανικό, στο δε καρεκλάτο βέλαζε µέχρι κουδούνας... πάνε 5 µέρες που ένεκα το επάγγελµα την έσφαξα... πλέον είναι στην βαρβάκειο στο χασάπικο του Γραφόκαυλου πρώτο τσιγκέλι µπαίνοντας αριστερά... τι να κάνω; να συνεχίσω τη νηστεία τιµής ένεκεν και µετά το πάσκα ή να τα φτιάξω µε την κόρη της που τώρα είναι 2 µηνώνε; ∆εν περίµενα να µ’ απαντήσει οπότε συνέχισα υστερογράφοντας. Ο βίος κι η πολιτεία του εκδότη αφεντικού σου είναι γνωστός και πλέον έχει το ακαταλόγιστο ένεκα που τα ΚΑΠΗ αποτελούν θεσµό αναγνωρισµένο διεθνώς... θυµίζω ότι ΚΑΠΗ= ΚΈΝΤΡΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΠΑΣΟΚΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ... το θεάρεστο έργο αποβλάκωσης και εξανδραποδισµού της νεολαίας που ξεκίνησε µε τους οµοίους του το 1987 το ολοκλήρωσε επιτυχώς... είναι κρίµα όµως να συνεχίζει να βρίσκει καλοθελητές συνέχισης του πολιτιστικού εκµαυλισµού στο γυναικείο πληθυσµό και µάλιστα στο πρόσωπό της... κρίµα Μυρτώ... είσαι κάτι παραπάνω από µια απλή κολώνια για να ασχολείσαι µε σκατά προσπαθώντας να τους δώσεις άρωµα... ΥΓ. Παλιότερα υπήρχαν δηµοσιογράφοι µε πλήρη επίγνωση της επιρροής που ασκούσαν στο αναγνωστικό κοινό και γι αυτό πρόσεχαν τι έγραφαν, πως το έγραφαν κι ακόµα σε ποιούς εκ των αναγνωστών παραχωρούσαν το βήµα ώστε να εκφράσουν τις απόψεις τους. Πλέον ο κάθε πικραµένος εκφέρει άποψη επί παντός επιστητού. Κι όσο πιο ακραία, πιο δήθεν, πιο τάχα µου αντιπροσωπευτική της εµµηνόρροιας µιας παρακµάζουσας κοινωνίας τόσο ευκολότερα βρίσκει χώρο κι άπλα να οικοπεδοποιηθεί. Το πρόβληµά µας δεν είναι το spread των οµολόγων αλλά η οµολογία µας στην ανικανότητα καθορισµού ενός αξιοπρεπούς επιτοκίου ζωής. Η υπεραξία της ζωής µας βρίσκεται στην ετυµολόγηση της έννοιας άνθρωπος. Και δεν φταίνε τα golden boys για τις παρωπίδες µας.

Κωνσταντίνος Ε. Γυπαράκης


Φ ΥΛ Λ Ο

17

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

το κενό Γράφοντας σ Πονώ πολύ , πιστέψτε µε πονώ πολύ που γράφω αυτές τις γραµµές, αλλά νοµίζω ότι είναι η µόνη άµυνα που µου έχει αποµείνει, σαν Έλληνας σαν άνθρωπος Έλληνας. Χτες το βράδυ (βράδυ..) τεσσεράµιση το πρωί έρχονται µε πτώση τα µεταφυσικά, φρουδικού διχιλισµού άγχη και µη µπορώντας να κοιµηθώ άνοιξα την τηλεόραση και ως εκ θαύµατος έπεσα πάνω στο σποτάκι του κράτους προς τους πολίτες αυτού του κράτους, να ενισχύσουν την εθνική οικονοΓράφει ο µία µε τον ανύπαρκτο Αριστείδης οβολό τους. Κονίδης Ένιωσα τέτοια ντροπή, τέτοια ξευτίλα, θα µου πείτε τώρα τα ένιωσες αυτά τα αισθήµατα; Όχι τα ένιωθα και νωρίτερα αλλά κάποτε ξεχειλίζει το ποτήρι. Κύριοι, κυρίες, δεσποινίδες, αγαπητά µου παιδιά ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ σαν κράτος αλλά και σαν άνθρωποι. Οι Ευρωπαίοι εταίροι µας τελικά κατόρθωσαν αυτό που ήθελαν. Αυτό που δεν είχαν µπορέσει µε τόσες περιπέτειες και πολέµους που µας είχαν µπλέξει. ΕΑΛΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Ποιο κράτος; Ας πούµε το κράτος µετά το 1821 απελευθερωµένο, µε τόσους αγώνες και αίµα. Το τελειωτικό χτύπηµα το δίνει τώρα η Ενωµένη Ευρώπη, µέλη της οποίας φρόντισαν κάποιοι πεφωτισµένοι πατέρες να µας βάλουν. Με τι εχέγγυα κύριοι; Είµαστε, ήµασταν βιοµηχανικά ανεπτυγµένοι σαν και αυτούς; Αγροτουριστική χώρα είµαστε µε µια ελαφριά βιοτεχνία. Μπορεί να παρέλασαν από την χώρα µας οι: PIRELLI , OPEL και η NISSAN (µε τις φιλότιµες προσπάθειες του εδώ αντιπροσώπου της) φρόντισαν όµως να τις διώξουν οι κατάλληλα οδηγούντες το πόπολο εργατοπατέρες. Και ήρθε η ΕΟΚ µε φωτάκια ,λουκούµια, καραµέλες, µουσικές και άλλα καλούδια, µα γιατί; Γιατί µετά την καταστροφή του Λιβάνου χρειάζονταν καινούριο πλυντήριο, πλυντήριο των πάντων. Μας έδωσαν λίγα χρήµατα, πολλά αν θέλετε ξέροντας εκ των προτέρων σε ποιων τσέπες θα πάνε(δεν είναι τόσο χαζοί όσο νοµίζουµε)και εµείς χειροκροτούσαµε τους λίγους που καταδίκαζαν σε πείνα τους πολλούς. Μιλούν για δηµόσιο χρέος αυτών που µας οδήγησαν σε αυτό, και εγώ ρωτώ π.χ. πόσο στοιχίζει το καύσιµο που καίνε κάθε µέρα τα αεροπλάνα που αναχαιτίζουν τα τουρκικά στο Αιγαίο, σε λίγο µην σας κάνει εντύπωση αν φωτογραφίζουν οι Τούρκοι στον Πειραιά.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛ∆ΑΡΑΣ 6η Συνέχεια Τρίκαλα 7-4-1922 Αθήνα 8-4-1990 Συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, οργανοπαίκτης

Εχθρός εντός των πυλών. ∆εν έχω τίποτα µε την γείτονα χώρα, θύµατα είναι και αυτοί των παιχνιδιών κάποιων. Αν η ΕΟΚ ήθελε σαν κράτος µέλος της που είµαστε θα έβγαζε φιρµάνι στην Τουρκία που δεν ανήκει ακόµα πουθενά, ότι αν ξανά παραβιάσει τα σύνορα κράτους µέλους θα λάβει άµεσα µέτρα τουλάχιστον αυτό λέει το στρατιωτικό σκέλος της ΕΟΚ. Γιατί δεν το κάνει; Αχ Γιουροφάιτερ, F16, σύνορα δε γνωρίζετε. Αχ µπαταρισµένα από τη µια µεριά γερµανικά υποβρύχια και από τον <<Ελληνικής>> καταγωγής Σαρκοζί (φαντάσου και να µην ήταν) Γαλλικές φρεγάτες. Κάποτε πίστευα ότι αυτό το κράτος, η πατρίδα µου η Ελλάδα µας θα ορθοπόδιζε και θα κοίταγε τον ήλιο στον γαλανό ουρανό της. Κάποτε ονειρευόµουν ότι όλοι οι Έλληνες πιασµένοι χέρι - χέρι θα προχωρούσαµε µαζί ανεπηρέαστοι από τις σειρήνες των δυστυχώς από εµάς εκλεγµένων πολιτικών. Κάποτε πίστευα ότι θα σταµατήσει το ξεπούληµα της χώρας µας και αν θέλετε να το ειδικεύσω της Κρήτης µας, σε Γάλλους, Άγγλους, Γερµανούς και λοιπούς για λίγα χρήµατα που θα µας εξασφαλίσουν λίγα χρόνια ονειρεµένης ζωής, το πολυτελές αυτοκίνητο, την προίκα της κόρης. Κύριοι, βγάλαµε τα µατιά µας µόνοι µας, την πατρίδα µας στο σφυρί. ∆εν υπάρχει πια Μπουµπουλίνα να ανοίξει τα σεντούκια της και να µοιράσει το βιός της. Τέλος, ούτε πια τα σεντούκια µείνανε. Ανιστόρητοι νεοέλληνες ποιος έγραψε το Εθνικό Ύµνο; Απάντηση, ο Καβάφης, ναι αυτό που διαβάζετε και αν αµφιβάλετε κάντε σε έναν πιτσιρίκο την ερώτηση και θα ακούσετε. Ξέρετε λαός χωρίς γνώση ιστορίας δεν υπάρχει. Ουρακοτάγκοι, ναι ουρακοτάγκοι γιατί µέχρι πριν κάποιους αιώνες από τα δέντρα κρεµιόσασταν όταν εµείς χτίζαµε Παρθενώνες. Σας αξίζει λοιπόν ένα µπράβο. Κερδίσατε, διαλύσατε την χώρα του φωτός, το ίδιο το φώς. Τώρα πια τυφλοί τι θα κάνετε! Μου έρχεται στο µυαλό το µήνυµα, το τελευταίο µήνυµα του κρατικού σταθµού λίγο προτού µπούνε οι Γερµανοί στην Αθήνα. Θα παραποιήσω λίγο και ίσως έτσι να λέγονταν σήµερα. <<Έλληνες, σε λίγο αυτό το κράτος δε θα είναι ελληνικό. Ξένοι θα µπαινοβγαίνουν ελεύθερα και θα βαφτίζονται Έλληνες κάτω από µπλε σηµαία µε χρυσά αστέρια. Κρατάτε ψηλά το κεφάλι, κρατάτε µέσα σας το φιλότιµο, την αγάπη, την θρησκεία << και ας µας έχει εγκαταλείψει η εκκλησία>>, την οικογένεια, την γαλανόλευκη σηµαία µας. Τίποτα δεν έχει χαθεί και να προσπαθήσουν δε θα µπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν αυτό που ο Έλληνας έχει βαθιά µέσα στο DNA του, την Ελλάδα.

Το σεργιάνι του Απόστολου Καλδάρα στο Λαϊκό τραγούδι κράτησε 45 χρόνια . Μάγκας το ξεκίνησε , ∆ερβίσης το τελείωσε . Πάντα µε ήθος , υπερηφάνεια , αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι . Ποτέ δε προσκύνησε , ποτέ δεν υπέκυψε , ποτέ δε συµβιβάστηκε µε οτιδήποτε ήταν αντίθετο της ιδεολογίας του . Ιδεολόγος έλεγε «για µένα είναι εκείνος που πιστεύει σε κάτι σωστό , λογικό , έντιµο και ηθικό . ∆ε παρασύρεται από κανέναν και από τίποτα » . Μαχητής στη διεκδίκηση των δικαιωµάτων των λαϊκών δηµιουργών . Υπήρξε µαζί µε τον Θόδωρο ∆ερβενιώτη τον Κώστα Βίρβο τον Μάνο Λοίζο τον Λευτέρη Παπαδόπουλο το Χρήστο Λεοντή και ιδρυτικό µέλος της Ένωσης Μουσικών Συνθετών Ελλάδας της ΕΜΣΕ της οποίας υπήρξε για πολλά χρόνια αντιπρόεδρος του ∆ιοικητικού Συµβουλίου . Άνθρωπος απλός , τρυφερός και ευαίσθητος απεχθανόταν την υποκρισία , τους κόλακες, την κολακεία και την αυλή . Έµεινε µακριά από όλα αυτά πληρώνοντας ωστόσο το τίµηµα ( της επιλογής του) που ήταν η περιθωριοποίηση από τις δισκογραφικές εταιρείες . Υπήρξε περίοδος , αυτός που µε το έργο του είχε το 49 % της παραγωγής δίσκων στην Columbia , να δυσκολεύεται να κυκλοφορήσει έτοιµες , ολοκληρωµένες δουλείες του . Για τον Α.Κ έχουν γραφεί ελάχιστα πράγµατα σε σχέση µε το µέγεθος του έργου του . Θύµα κι αυτός όπως και άλλοι λαϊκοί δηµιουργοί της «Τσιτσανολατρείας » που έχουν επιβάλει εδώ και χρόνια οι διάφοροι «Ρεµπετολόγοι» . Εν κατακλείδι ο Α.Κ µέσα από τα τραγούδια του βρέθηκε πάντα κοντά στα προβλήµατα , τους αγώνες , τους καηµούς , τις χαρές και τις λύπες του λαού µας , υπηρετώντας πιστά αυτό που από παιδί αγάπησε , το αυθεντικό αθάνατο «Λαϊκό Τραγούδι » .

Αναµφισβήτητα ο Α.Κ είναι ο κορυφαίος των κορυφαίων λαϊκών δηµιουργών ως προς τη σύνθεση . Η συµβολή του στην πορεία του λαϊκού µας µουσικού πολιτισµού υπήρξε καθοριστική και ανεκτίµητη . Τα τραγούδια του πάντα θα βρίσκονται στα χείλη του λαού µας για να τον συντροφεύουν και στα εύκολα και στα δύσκολα µονοπάτια της ζωής . Ο Α.Κ έφυγε από τη ζώη στις 8 Απρίλη του 1990 την εποµένη των 68ών γενεθλίων του όπως ήθελε , Γράφει στην αγκαλιά της ποo ∆ήµoς λυαγαπηµένης γυναίKερδέλας κας του Λούλας και του πολυαγαπηµένου γιού του Κώστα . « Οι πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες έχουν προχωρήσει εν µέρει στον αφελληνισµό του Ελληνικού τραγουδιού. Προωθούν το ανούσιο το χυδαίο … Αλλά και από άποψη µελωδίας τα σηµερινά τραγούδια είναι γυµνά . Εµείς χρησιµοποιούσαµε ποικιλία δρόµων .Σήµερα όλα γράφονται σ’ένα δρόµο» Α.Κ ∆εν ξέρω πόσο σ’άγαπώ µέτρο δεν έχει η αγάπη . Είν’ απ’ τον ήλιο πιο ψηλά και δεν τη φτάνει µάτι Ήταν µια σπίθα στην αρχή και µιας βροχής ψιχάλα Κι’έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα Η αγάπη που µας έδεσε πόνο δε θα γνωρίσει Είµαστε δυο σταλαγµατιές από την ίδια βρύση Στίχοι Χρήστος Αργυρόπουλος Τραγούδι Βίκυ Μοσχολιού 1967 e-mail : chaniad@yahoo.gr


18

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Επί της Γραµµής Τις τελευταίες µέρες πίεσα τους χρόνους µου έτσι ώστε να µπορέσω να παρακολουθήσω στην τηλεόραση τις ειδήσεις. Ήµουν µπερδεµένος, τα οικονοµικά της χώρας, το µόνιµο και σχεδόν µοναδικό θέµα ειδησεογραφίας, είναι ένα βήµα πριν το γκρεµό; Υπάρχει άλλος δρόµος; Τι µέλει γενέσθαι; Για τέσσερις συνεχόµενες µέρες είδα τα δελτία των 8 και τα δελτία των 9 στα κανάλια των Αθηνών, αναζητώντας απαντήσεις. Άκουσα τους σχολιαστές να µιλούν για την κρίση και το πρόβληµα δανεισµού της χώρας. Είδα πολιτικούς αρχηγούς κοµµάτων να λένε ότι φταίει ο ένας ή φταίει ο άλλος. Είδα ρεπορτάζ δηµοσιογράφων µε την κατάσταση σε άλλες χώρες που κι αυτές αντιµετώπιζαν (και αντιµετωπίζουν) τα ίδια προβλήµατα µε την Ελλάδα. Άκρη δεν έβγαλα (ή δεν ήθελα να βγάλω). Αντίθετα ΦΟΒΗΘΗΚΑ. Φοβάµαι – ίσως για πρώτη φορά - για το αύριο. Κάθε µέρα που τελειώνει λέω δόξα συ ο Θεός, σωθήκαµε και σήµερα. Σωθήκαµε, από τι; Απροσδιόριστο. Σωθήκαµε, πως; Απροσδιόριστο. Στη δουλειά οι κουβέντες δεν είναι πολλές. Οι φίλοι και οι συνάδελφοι θαρρείς µουδιασµένοι (ή φοβισµένοι κι αυτοί) δεν συζητάµε και πολύ το θέµα. Στο καφενείο έχω αραιώσει τις επισκέψεις, µια δυο φορές που πήγα η παρέα έλλειπε. Έχει αραιώσει κι αυτή. Τι να συζητήσεις και τι να πεις. Γράφει Παντού ακούς θλιβερά νέα. Τα µαγαζιά δουλεύουν στο όριο αν δεν o Bασίλης «είναι µέσα». Ξενοδοχειακές µονάδες βγαίνουν στο σφυρί πριν το Παπαστάµος άνοιγµα της σαιζόν. Η ανεργία τους επόµενους µήνες θα χτυπήσει νούµερα που ποτέ στην Ελλάδα δεν είδαµε. Το βλέµµα και η όψη των ανθρώπων στο δρόµο αλλάζει. Έχει γίνει (ή νοµίζω πως έχει γίνει) πιο επιθετική, και στο βάθος διακρίνεις µια απορία. Μια απορία που φωνάζει : «Πως έγινε όλο αυτό, αφου εγώ ήµουν εντάξει! Ήµουν εντάξει;» Η κυβέρνηση επιστρατεύει θλιβερά επικοινωνιακά τρυκ για να δώσει ελπίδα στον κόσµο. Χθες είδα δύο παιδιά να έχουν σπάσει τον κουµπαρά τους και να παραδίδουν τα χρήµατα στον πρόεδρο της Βουλής, για να σωθεί η χώρα. Η κατάσταση µοιάζει σα να βγήκε από την τελευταία σελίδα της Πυξίδας. Τη «Στήλη άλατος» του Νίκου πάντα την διαβάζω πρώτη απ’ όλη την εφηµερίδα, αλλά ποτέ δεν περίµενα ότι κάποια στιγµή η καθηµερινότητά µου θα µοιάζει τόσο πολύ µε τις ιστορίες του. Στον αντίποδα, διαβάζω στις εφηµερίδες, ότι οι πωλήσεις σε ακριβά – πολυτελή αυτοκίνητα όχι µόνο δεν ανακόψανε το ρυθµό τους αλλά αυξήθηκαν κιόλας το µήνα Μάρτιο. Περιµένοντας στο φανάρι σε ένα σταυροδρόµι, για πρώτη φορά µέτρησα πόσα αυτοκίνητα αξίας άνω των 20.000 Ευρώ, θα περάσουν. Μέσα σε δύο λεπτά πέρασαν τόσα αυτοκίνητα – αυτής της αξίας - από µπροστά µου, που στο σύνολό τους τα χρήµατα που στοιχίζανε µπορεί και να έφταναν να καλύψουν τις περικοπές στα δώρα των ∆ηµοσίων υπαλλήλων. Το Πάσχα, έκανα ανάσταση σε µια εκκλησία περιαστικού ∆ήµου της πόλης. Τα βεγγαλικά ήταν τόσα πολλά και τόσο εντυπωσιακά που τη στιγµή που ο Ιερέας έλεγε για πρώτη φορά το «Χριστός Ανέστη» όλοι είχαν γυρίσει την πλάτη (ακριβολογώ) σε κείνον και στην Εκκλησία και κοιτούσαν εκστασιασµένοι το θέαµα. Να ήταν άραγε ότι δεν πίστευαν πια ότι υπάρχει περίπτωση ανάστασης της Ελλάδας; Να ήταν ότι έδειχναν, χωρίς καµία έκπτωση, ποιος είναι ο νεοέλληνας του σήµερα; Ένας εθισµένος τύπος σε ακριβά «φρου-φρου κι αρώµατα», που αδιαφορεί για την προφανή (και πρωτοφανή) παρουσία της αλήθειας και της ουσίας των πραγµάτων; Όπως και να ‘χει… ακόµα είµαι µπερδεµένος … και φοβισµένος... Ελπίζω να κάνω λάθος.

EΣTIATOPIO - TZAZ KAΦE KAΛAMAKI - THΛ.: 2821032545

∆ΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ '60 ΟΙ ΕΚ∆ΡΟΜΕΙΣ Συλλογικο εργο Εκδ. SUI GENERIS PUBLICATIONS

ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ (ΠΕΡΙΕΧΕΙ DVD) ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Εκδ. : ΙΑΝΟΣ

Ένα λευκό εξώφυλλο µ' ένα µεγάλο διάτρητο "60'ς" (που ανοίγοντας αποκαλύπτει τα συγκεντρωµένα πλήθη στα Ιουλιανά της Αθήνας, στον Μάη του '68 στο Παρίσι και στο Γούντστοκ) δίνει το στίγµα του περιεχοµένου και της αισθητικής στο συλλεκτικό λεύκωµα "∆ιονύσης Σαββόπουλος: του '60 οι εκδροµείς". Η έκδοση αυτή επιχειρεί να αποτυπώσει το ύφος και το ήθος της αναδροµής "στη δεκαετία όπου τα πάντα έµοιαζαν δυνατόν να συµβούν", που προτείνουν ο ∆ιονύσης Σαββόπουλος και οι συνεργάτες του, µε επίκεντρο τις πολύπλευρες εκδηλώσεις στο Παλλάς και στο κέντρο της Αθήνας, γιορτάζοντας τα 40 χρόνια από το "Περιβόλι του Τρελλού". Στις 160 σελίδες του βιβλίου περιλαµβάνονται άρθρα για την ιστορική και κοινωνική πραγµατικότητα στην Ελλάδα και στον κόσµο (Τάσος Σακελλαρόπουλος), για τα φοιτητικά κινήµατα (Παύλος Τσίµας), για τις κοσµογονικές αλλαγές στην ελληνική µουσική (Λάµπρος Λιάβας) και στη διεθνή µουσική σκηνή (Στέλιος Ελληνιάδης), για τη λογοτεχνία και τις τέχνες (Γιώργος Χρονάς), για το θέατρο (Βασίλης Παπαβασιλείου), για τον κινηµατογράφο (Σώτη Τριανταφύλλου), για τα εικαστικά (Μαρία Κοτζαµάνη), για την αρχιτεκτονική (Τάκης Κουµπής), για τη φωτογραφία (Πλάτων Ριβέλλης), για τον κόσµο της µόδας (Γιάννης Τσεκλένης), για τις επιστήµες και την τεχνολογία (Νίκος Γ. Ξυδάκης) και για τον αθλητισµό (Κώστας Μπλιάτκας). Επίσης, περιέχονται αναλυτικά χρονολόγια µε τα κυριότερα ιστορικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά γεγονότα στην Ελλάδα και στον κόσµο, καθώς και περισσότερες από 300 αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια, αφίσες, εξώφυλλα δίσκων και περιοδικών, διαφηµίσεις και αντικείµενα που εικονογραφούν τη δυναµική, τις καινοτοµίες και την αισθητική της "χρυσής δεκαετίας". Τη συνολική επιµέλεια της έκδοσης έχει ο µουσικολόγος Λάµπρος Λιάβας, καθηγητής του Πανεπιστηµίου Αθηνών και την καλλιτεχνική επιµέλεια ο Γιώργος Τζαµτζής.

Το ταξίδι του καθηγητή Γιώργου Γραµµατικάκη, που έγινε ένα βράδυ Ιανουαρίου στον ΙΑΝΟ, αποκτά σάρκα (βιβλίο) και οστά (dvd), σ’ αυτό το βιβλίο των εκδόσεών µας. Με ιδιαίτερη τιµή ο IANOS παρουσιάζει τη δουλειά του καθηγητή, όπου µπορεί να µιλάει για το διάστηµα, τη γη, τον ουρανό, τα άστρα, το φως, τον ήλιο, τις εκρήξεις των άστρων, το Μπιγκ Μπανγκ κ.α. µε µια µοναδική ποιητική στάση. Τα κεφάλαια του βιβλίου: Το ταξίδι, Η αναζήτηση της Βερενίκης και του φωτός, Το τολµηρό βήµα, Το αγαθό πρόσωπο του Ιανού, Οι συνοµιλίες µε το φως και η απεικόνισή τους, Η ανακάλυψη του αρχέγονου φωτός, συνάντηση της µουσικής µε την επιστήµη, Η αυτοβιογραφία του φωτός, Η εκδήλωση. Οι συνεργάτες σε αυτό το µοναδικό ταξίδι στην «αυτοβιογραφία του φωτός» είναι ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο David Lynch, ο Οδυσσέας Γραµµατικάκης και η ηθοποιός Εύα Ψυλλάκη. Οι φωτογραφίες του βιβλίου είναι της Λίλας Σωτηρίου. Στην Εκδήλωση, που περιέχεται στο dvd, το οποιο συνοδεύει το βιβλίο ο Καθηγητής της Φυσικής Γιώργος Γραµµατικάκης αναφέρεται σε µια από τις µεγαλύτερες επιστηµονικές ανακαλύψεις της εποχής µας: Την ύπαρξη, δηλαδή, ενός αρχέγονου φωτός, που φτάνει στη Γη από όλες τις κατευθύνεις του ουρανού και επιβεβαιώνει την γένεση του Σύµπαντος από µια Μεγάλη Έκρηξη. Το αρχέγονο φως αφηγείται τα όσα θαυµαστά είδε και έζησε από την γένεση του Σύµπαντος µέχρι την εξέλιξη του σε δισεκατοµµύρια άστρα και γαλαξίες. Περιγράφει επίσης την σιωπηλή εµφάνιση της ζωής στον πλανήτη Γη. Το αρχέγονο φως συνεχίζει την αφήγησή του, και περιγράφει την εµφάνιση του ανθρώπου και την κυριαρχία του στην Γη. Αναφέρεται επίσης στην εξέλιξη της επιστήµης, που οδήγησε και στην δική του εντυπωσιακή ανακάλυψη. Η ηθοποιός ερµηνεύει το ποίηµα, που βρέθηκε στα χειρόγραφα ενός συγγραφέα, χωρίς καµιά άλλη ένδειξη για την ταυτότητα ή τα περιστατικά της ζωής του. Το αρχέγονο φως ολοκληρώνει την αφήγησή του, ανακαλώντας τις σηµαντικότερες µνήµες στην µακραίωνη διαδροµή του και την συνάντησή του µε Εκείνη.

ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ 80 ΒΑΜΒΑΚΟΠΟΥΛΟ ΤΗΛ. 28210 88658


Φ ΥΛ Λ Ο

19

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Πίσω από τις καλαµιές

Μ

ε την ίδια ελαφρότητα που ορισµένα κανάλια πρόβαλαν τις µίνι σειρές «διαζύγιο Ελένης» ή «dvd Τζούλιας», τώρα ασχολούνται µε κάτι πραγµατικά σοβαρό, την τροµοκρατία. Στα πρώτα επεισόδια, η έµφαση δίνεται στα σπίτια (ή «κρησφύγετα» ή «ορµητήρια») που χρησιµοποιούνταν από τους έξι κατηγορουµένους, ενώ οι τηλεθεατές προετοιµάζονται, σε κάποιο σπέσιαλ επεισόδιο, να δουν τη «γιάφκα» µε τα όπλα. Πολλά µάθαµε το τελευταίο τριήµερο. Οχι µόνο ποιοι άνθρωποι µπορούν να θεωρηθούν ύποπτοι, αλλά και σε ποια σπίτια µπορεί να αναπτύσσονται παράνοµες δραστηριότητες. Πρώτο ύποπτο σηµάδι, η καλαµωτή στα κάγκελα. Μάλιστα, κάποιο κανάλι, σε µια λυρική έξαρση, διαλέγει ως τίτλο του ρεπορτάζ το «Πίσω από τις καλαµιές». ∆εύτερο επιβαρυντικό σηµάδι, τα όργανα γυµναστικής. Τρίτο, τα βιβλία. Καρέ καρέ, δωµάτιο το δωµάτιο, µας ξεναγούν τα ρεπορτάζ στις µονοκατοικίες που ερευνήθηκαν στα Καλύβια, τη Νέα Ιωνία και τη Νέα Φιλαδέλφεια. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το άγρυπνο µάτι της κάµερας-κτηµατοµεσίτη. Εδώ το διπλό κρεβάτι, το µικρό γραφείο, οι κατσαρόλες, οι κόκκινες κουρτίνες. Γκρο πλαν σε πλαστικές σακούλες µε άγνωστο περιεχόµενο, σε ρούχα και πετσέτες πεταµένα στο πάτωµα. Στη Νέα Ιωνία µια µεγάλη τηλεόραση plasma και ένα «αυτοσχέδιο γυµναστήριο». Γατιά, σκυλιά, δεν αναφέρθηκαν. Και το συµπέρασµα µιας ρεπόρτερ ύστερα από την επιτόπια έρευνα: πρόκειται για «καθηµερινά, απλά σπίτια µε µέσο εξοπλισµό και ακατάστατο νοικοκυριό». Μα πώς τα σπίτια αυτά να ήταν τακτοποιηµένα, αφού είχε προηγηθεί πολύωρη, εξαντλητική αστυνοµική έρευνα; «Ακόµα και στην πόρτα του ψυγείου βλέπουµε τα ρινίσµατα σιδήρου που άπλωσε η Σήµανση για να βρει αποτυπώµατα». Μα αν δεν κοιτάξουν γι’ αποτυπώµατα στο ψυγείο, πού θα κοιτάξουν; Αλλοι ρεπόρτερ καταφεύγουν στους γείτονες για να συνθέσουν το ψυχολογικό προφίλ των «έξι». Αλλοι τους χαρακτηρίζουν «ήσυχους ανθρώπους που δεν έδιναν αφορµή» ή «λίγο εσωστρεφείς, δεν τους άρεσε να µιλούν». Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είχαν «ύποπτες φάτσες», ότι «κοιτούσαν µε καχυποψία», ενώ µια κυρία έβλεπε «πολύ ακριβά αυτοκίνητα» να σταµατάνε στο σπίτι: «Κάτι µου έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά...». Κάτι ήξερε ο Σαίξπηρ όταν έβαζε τον Ιούλιο Καίσαρα να εκφράζει στον Αντώνιο την ανησυχία του για τον Κάσσιο, που είναι «αδύνατος κι έχει λαίµαργο βλέµµα και σκέφτεται πολύ. Ανθρωποι σαν κι αυτόν είναι επικίνδυνοι». Ο Καίσαρας δηλώνει ότι προτιµά να περιστοιχίζεται από παχουλούς τύπους που δεν υποφέρουν από αϋπνία, ενώ ο Κάσσιος «διαβάζει πολύ... δεν ακούει µουσική και σπάνια χαµογελάει». Ασφαλώς δεν ήταν όλες οι τηλεοπτικές προσεγγίσεις του φαινοµένου της «νέας τροµοκρατίας» φαιδρές, όµως αυτά τα ανούσια ρεπορτάζ έδωσαν τον γενικό τόνο. Αντί για πρωτογενή δηµοσιογραφική έρευνα και σοβαρή πολιτική ανάλυση, ο τηλεθεατής νοµίζει ότι βλέπει ένα ηµιτελές επεισόδιο από κάποιο σόου τύπου «makeover», όπως το «Με το δεξί» ή το «Σπίτι από την αρχή».

Άρθρο της Μαριάννας Τζιαντζή, στην εφηµερίδα Καθηµερινή τη ς 14ης Απριλίου του 2010

Ένας Σοβαρός Άνθρωπος

Σκην. Ethan Coen, Με τους: Richard Kind, Michael Stuhlbarg, Fred Melamed, Sari Lennick

Τα τροµερά αδέρφια της κινηµατογραφικής βιοµηχανίας, οι βραβευµένοι µε Όσκαρ Ίθαν και Τζόελ Κοέν ("No Country for Old Men") επιστρέφουν µε µια µαύρη κωµωδία στην Μινεσότα του 1967. Η ταινία έχει ως στόχο να απεικονίσει µε το δικό τους µοναδικό τρόπο την παιδική ηλικία του σκηνοθετικού διδύµου, όπως εκείνοι τη θυµούνται. Ο Λάρι Γκρόπνικ είναι ένας καλός άνθρωπος. Είναι ένας στοργικός σύζυγος, ένας αφοσιωµένος πατέρας κι ένας αξιόλογος καθηγητής που πάντα επιλέγει τον σωστό δρόµο όταν έρχεται αντιµέτωπος µε διάφορους πειρασµούς. Μια µέρα όµως όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά για τον Λάρι. Τι συµβαίνει όταν ο κόσµος χωρίζεται σε άσπρο ή µαύρο και παύει να υπάρχει το γκρι;

Κι Αν Σου Κάτσει;

Σκην.: Γούντι Άλεν , Με τους: Πατρίσια Κλάρκσον , Λάρι Ντέιβιντ , Ιβάν Ρέιτσελ Γουντ , Άνταµ Μπρουκς , Κόνλεθ Χιλ , Λιλ Κανούζ

O Μπόρις, ένας πανέξυπνος αλλά γκρινιάρης και µισάνθρωπος πρώην καθηγητής Πανεπιστηµίου, γνωρίζει τυχαία τη νεαρή Μέλοντι, που το έχει σκάσει από το Μισισιπή και τον παρακαλεί να τη φιλοξενήσει προσωρινά στη Νέα Υόρκη. Τελικά ο Μπόρις και η Μέλοντι παντρεύονται. Όταν όµως η Μαριέτα, η µητέρα της Μέλοντι έρχεται να τους βρει στη Νέα Υόρκη, σοκάρεται από την επιλογή της κόρης της και προσπαθεί να της αλλάξει µυαλά. Στην ιδιόρυθµη παρέα, σύντοµα µπαίνει και ο πατέρας της Μέλοντι, που διεκδικεί επίµονα την Μαριέτα παρ’ότι την είχε απατήσει µε την καλύτερή της φίλη! Καθώς οι ερωτικοί σύντροφοι επαναπροσδιορίζουν τις ανάγκες τους, όλοι θα αναγκαστούν να γίνουν πιο ευέλικτοι και ρεαλιστές.

Λίβανος

Σκην. Samuel Maoz, µε τους: Reymond Amsalem, Ashraf Barhom

Iούνιος, 1982: Ο πρώτος πόλεµος στο Λίβανο. Ένα τανκ και µια διµοιρία στρατιωτών είναι προς αναζήτηση µιας εχθρικής πόλης που έχει ήδη βοµβαρδιστεί από τις Ισραηλινές ∆υνάµεις. Αυτή η απλή αποστολή όµως, θα εξελιχθεί και θα καταλήξει σε παγίδα θανάτου. Τα τέσσερα µέλη του τανκ βρίσκονται σε µια βίαιη κατάσταση και δεν µπορούν να αντιδράσουν. Σε αυτό το χάος του πολέµου, κινητήριες δυνάµεις τους είναι ο φόβος και το ένστικτο της επιβίωσης. Οι τέσσερις στρατιώτες που είναι ηλικίας µόλις 20 ετών, χάνουν την αθωότητά τους µε τον πιο σκληρό τρόπο!

∆ΙΑΒΑΣΤΕ

Πρoτείνει o Aντώνης Σπανoυδάκης

Μικροαπατεώνες στα ∆ύσκολα Σκην. Jean-Pierre Jeunet, Με τους: Dany Boon, Andre Dussollier, Nicolas Marie, Jean-Pierre Marielle

Ένας άντρας και οι φίλοι του καταστρώνουν ένα περίπλοκο και ιδιόρρυθµο σχέδιο, µε στόχο να καταστρέψουν δύο ισχυρούς κατασκευαστές όπλων. Μια σειρά από ερωτήµατα προκύπτουν και ζητάνε απάντηση: Είναι καλύτερο να ζεις µε µια σφαίρα σφηνωµένη στο κεφάλι σου, ακόµη κι αν αυτό σηµαίνει ότι µπορεί να πεθάνεις ανά πάσα στιγµή; Θα ήταν καλύτερο να βγάλεις τη σφαίρα και να ζήσεις την υπόλοιπη ζωή σου ως φυτό; Οι ζέβρες είναι λευκές µε µαύρες λωρίδες ή µαύρες µε λευκές λωρίδες; Μπορεί να µεθύσεις... τρώγοντας βάφλες; Μπορεί µια γυναίκα να χωρέσει µέσα σε ένα ψυγείο; Αυτά και άλλα πολλά "κουφά" ερωτήµατα θα βρουν τις απαντήσεις τους στην ταινία αυτή. Καπιταλισµός: Ιστορία Ενός Έρωτα Σκην. Michael Moore

Μην αναρωτιέσαι τι µπορεί να κάνει ο εργοδότης σου για σένα... Αναρωτήσου τι µπορείς να κάνεις εσύ γι’ αυτόν!!! O Μάικλ Μουρ επιστρέφει για να καυτηριάσει την καταστροφική επιρροή της καπιταλιστικής κυριαρχίας πάνω στις καθηµερινές ζωές των Αµερικανών πολιτών. Αυτή τη φορά, η σκηνή του εγκλήµατος είναι µεγαλύτερη από την General Motors, την Ουάσινγκτον και το Παγκόσµιο Οικονοµικό Κέντρο του Μανχάταν. Ο Μάικλ Μουρ µε χιούµορ και αγανάκτηση εξερευνά µια ερώτηση ταµπού: “Ποιό είναι το τίµηµα που πληρώνει η Αµερική για την αγάπη της στον Καπιταλισµό;”. Τα συµπτώµατα, µιας ερωτικής σχέσης που φθίνει και βασίζεται πια σε ψέµατα, εκµετάλλευση και προδοσία... µε αποτέλεσµα να χάνονται 14.000 θέσεις εργασίας κάθε µέρα! The Informant! Σκην. Στίβεν Σόντερµπεργκ µε τους: Ματ Ντέιµον, Σκοτ Μπάκουλα, Τζόελ ΜακΧέιλ, Μέλανι Λίνσκι

Ένας άνθρωπος µεταξύ αλήθειας και πλάνης. O Μαρκ Γουίτεκερ καταγράφει µυστικά σε κασέτα µια συνάντηση στην οποία συµµετέχει όπου οι υπεύθυνοι της εταιρίας του αποφασίζουν στρατηγικές αθέµιτου ανταγωνισµού για να καθορίσουν τις τιµές των προϊόντων συµπληρωµάτων διατροφής σε παγκόσµιο επίπεδο. Έτσι από συνάντηση σε συνάντηση, ο Μαρκ εξακολουθεί να καταγράφει µε την βεβαιότητα ότι οι κασέτες του θα τον κάνουν Εθνικό ήρωα. Τι πήγε όµως λάθος;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

www.pyxida.gr


20

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Τ Τιι δ δο ού ύµ µε ε κ κα αιι ττιι θ θα α α ακ κο ού ύσ σο ου υµ µε ε σ σττα α Χ Χα αν νιιά ά

Σε ένα πρόωρα καλοκαιρινό σκηνικό κύλησε σχεδον ολος ο Μάρτης, αλλά και µέσα σε ένα δραµατικό «θέατρο» προσπάθειας δανεισµού από τις Ευρωπαϊκές τράπεζες, µε τα σπρέντ να τρέχουν και τους κερδοσκόπους νά ‘χουνε στήσει πανηγύρι. Κοίτα να δεις που µας κάνανε όλους οικονοµολόγους, τώρα που τα κάνανε σαλάτα… για να µην πουµε τίποτα χειρότερο…Πώς να µείνει µετα όρεξη να πάς να ακούσεις µια µουσική, να περάσεις καλα ;;… Ακούει κανεις τα δελτία ειδήσεων και µελαγχολεί, τροµοκρατείται !! Αλλα ας µην µείνουµε στα ίδια που λένε τα δραµατικά δελτία ειδήσεων και ας προσποιηθούµε ότι όλα πάνε καλα… Νωρις καλοκαίριασε λοιπόν φέτος, νωρις και το Πάσχα, αφου η Κυριακή των Βαϊων ήταν λίγες µέρες µετα την 25η Μαρτίου ! Οι 5ηµερες εκδροµές των Λυκείων τίµησαν και πάλι την πόλη µας και για µια ακόµα χρονιά τα Χανιά Γράφει o ήρθαν πρώτα σε Γιώργος αφίξεις µαθητών Βαβουλές Λυκείου ! Μάθαµε µάλιστα πως ένα βράδυ πήγαν µαθητές σε αρκετά µεγάλη ψησταριά των περιχώρων, όπου επιστρατεύτηκαν κρητικοί µουσικοί για να τους διασκεδάσουν και να να γίνει ο σχετικός χαµος, µε κούπες, ρακές κλπ ! Αρκετές οιεκδηλώσεις το Μάρτη στ ην πόλη και πολλοι οι γνωστοι καλλιτέχνες που εµφανίστηκαν. Οι Μελίνα Μποτέλη και οι Αδελφοί Φίνα έδωσαν µια υπέροχη θεατρικοµουσική παράσταση στο Πνευµατικό Κέντρο, που είχε πολύ µεγάλη

επιτυχία! Η Σαβίννα Γιαννάτου µαζι µε την πιανίστα Ευγενία Καρλαύτη, έδωσαν συναυλία στο Πνευµατικό Κέντρο Χανίων στις 10 Μάρτη, επίσης πολύ επιτυχηµένη ! Τη συναυλία οργάνωσε η ΚΙΝΟΧ και η Νοµαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων. Στις 17 Μάρτη στην ταβέρνα «Ελα» στην παλιά πόλη, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Μούσα πολύτροπο ς» του συγγραφέα Ηλία Βολιώτη-Καπετανάκη. Ο Νίκςο Μπλαζάκης έκανε παράσταση Καραγκιόζη, µε φιγούρες εµπνευσµένες απο το ρεµπέτικο ! Ρεµπέτικα και ταµπαχανιώτικα έπαιξαν ο Στέλιος και ο Λεωνίδας Λαϊνάκης, µαζί µε τους Νίκο Παπακαστρίσιο, ∆ηµήτρη Μαργιούλα, Γιάννη Γιαννακάκη και το Νίκο Μπλαζάκη. Την παρουσίαση-εκδήλωση οργάνωσε η εφηµερίδα «Πυξίδα της πόλης» και το µουσικό περιοδικό «Μετρονόµος». Ο λυράρης Γεράσιµος Μαρινάκης µε το συγκρότηµα του εµφανίστηκαν στα

«Ταµπακαριά» στις 19 Μάρτη σε µια πολύ πετυχηµένη βραδυά ! Μαζι µε το Γεράσιµο ήταν, ο Στέλιος Μυλωνάκης λαούτο, ο Ρεθυµνιώτης Γιάννης Μιχάλας ασκοµαντούρα και λαούτο, ο Γιώργος Βαβουλές µπάσσο και κιθάρα και ο Λευτέρης Κουκουράκης στα κρουστά. Στην εµφάνιση αυτή έπαιξαν για πρώτη φορά τραγούδια απο τη καινούρια δουλειά του Γεράσιµου, που µόλις κυκλοφόρησε, µε τίτλο «Χρυσοµαλλούσα» ! Στις 20 Μάρτη στο «Αλκυών» έγινε η απονοµή του χρυσού δίσκου στον Ηλία Χορευτάκη για το cd «Της νιότης µου τα όνειρα», από την εταιρεία «Φαιστός». Πολλοι φίλοι και καλλιτέχνες παρευρέθηκαν και τίµησαν τον Ηλία και του ευχήθηκαν να έχει πάντα επιτυχίες !! Τη βραδυά πλαισίωσαν τα χορευτικά συγκροτήµατα του Γιάννη Αγιασµενάκη και του Κώστα Μπούτζουκα. Ο µπουζουξής Μανώλης Πάππο ς ήταν για δύο βραδυές στο «Αδέσποτο» στις 22 και 23 Μάρτη και µας χάρισε τις ωραίες του πεννιές !! Μαζι του ο Γιώργος Καντεράκης στην κιθάρα και η Βασιλική Μπουγά τραγούδι. Ο Χάρης Κωστόπουλος ήταν στον ΕΣΠΕΡΟ την Τετάρτη 24 Μάρτη, στο χορό της ποδοσφαιρικής οµάδας Ακρίτας” Αποκορώνου. Στο «Αδέσποτο» ήρθε για δύο όµορφες βραδυές, η Αφεντούλα Ραζέλη, γνωστη από τη συνεργασία της µε τον Βαγγέλη Κορακάκη, στις 29 και 30 Μάρτη. Μαζι της ήταν ο Γιώργος Μαυροµανωλάκης, στην κιθάρα, που της έχει δώσει και

τραγούδια στο τελευταίο της δίσκο και ο Γιώργος Αντωνάκης µπουζούκι. Μέσα στον Απρίλη θα γίνει η πρώτη µάζωξη των µελών του Συλλόγου φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Αποκό ρωνα, για την εκλογή του συµβουλίου. Στους προηγούµενους δύο µήνες είχαµε µια ιδίαιτερα σπουδαία συλλογή στοιχείων όσον αφορά την παραδοσιακή µας µουσική, απο µία συλλογική προσπάθεια που έχουµε ξεκινήσει, ο γράφων και φίλοι και συντοπίτες που ερευνούν τα της µουσικής µας. Πληροφορίες, συνεντεύξεις και πολλα και πολύτιµα στοιχεία, φωτογραφίες, όργανα και άλλα, που ελπίζουµε σε εύθετο χρόνο να ανακοινωθούν και να δηµοσιευθούν !! Τη ∆ευτέρα 3 Μαΐου 2010 στις 20:30 ο Σύνδεσµος για τη διάδοση των Καλών Τεχνών στην Κρήτη, και η Νοµαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων διοργανώνουν «Βραδιά Όπερας» στο Πνευµατικό Κέντρο Χανίων. Και να υπενθυµίσουµε τις µεγάλες συναυλίες που έρχονται !! Ο Bob Dylan έρχεται για µία συναυλία στις 29 Μαϊου στο Terra Vibe στη Μαλακάσα, η Rihanna στο στάδιο Καραϊσκάκη στις 1 Ιούνη, οι Aerosmith στις 20 Ιούνη στο Ολυµπιακό Στάδιο, ο θρύλος του rock’n roll, Jerry Lee Lewis στο Θέατρο Λυκαβηττού στις 23 Ιούλη και έπονται και πολλές άλλες !!… Με µουσικούς χαιρετισµούς

H ποιότητα στην θέρµανση και στον κλιµατισµό

Η έγκυρη, ακηδεµόνευτη φωνή του πολίτη, η δική σου φωνή,

ΑΝ. ΓΟΓΟΝΗ 74 ΧΑΝΙΑ - ΤΗΛ. 28210 72043

κάθε µέρα στον Sky και στους 91,8. συνεντεύξεις – καταγγελίες – αθλητικά τοπική, πανελλαδική και διεθνής επικαιρότητα Ο Παντελής Γιαΐτσης, η Ελπίδα Κατσαράκη ο Βασίλης Φουντουλάκης, ο Ματθαίος Φρατζεσκάκης, ο Παντελής Χουλάκης και ο Μανώλης Μπουζάκης,

δεν µασούν τα λόγια τους, λένε τα πράγµατα µε τ’ όνοµά τους και είναι µαζί σας στις αλήθειες και στα δύσκολα!


Φ ΥΛ Λ Ο

21

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ANTIDOTUM TARANTULAE SED NOVE ΠΑΡΟΥΣΙΑ Το cd αυτό εγκαινιάζει το label Παρουσία του Βασίλη Χατζηιακώβου, υπεύθυνου προγράµµατος µεταξύ άλλων στον Ιανό της οδού Σταδίου. Πρόκειται αναµφίβολα για cdκοµψοτέχνηµα.Μέσα σε ένα ηµίωρο που διαρκεί, ακούµε εννέα παραδοσιακές ταραντέλες από τη Νότια Ιταλία ερωτικής, πολιτικής και θρησκευτικής θεµατικής, ερµηνευµένες από ένα δεκαµελές σχήµα µε γνώση του αντικειµένου και άποψη πάνω σε αυτό. Την ενορχήστρωση και τις εµβόλιµες πρωτότυπες µελωδίες υπογράφει ο Σπύρος Σύρµος, κιθαρίστας των Antidotum Tarantulae, ενώ στα ιταλικά παραδοσιακά κρουστά , τα οποία χρησιµοποιούνται καινοτοµικά στο µεγαλύτερο µέρος του υλικού, βρίσκουµε τον Simone Mongelli.Χωρίς να αδικώ και τους άλλους µουσικούς (Μαρία Παχνιστή στο φλάουτο και πίκολο, τον Βαγγέλη Χαραµή στην chitarra battente, τον ∆ηµήτρη Σανδαλή στο κοντραµπάσο, τον Μάρκο Κοντό και τον Γιάννη Ρίζο στο µαντολίνο, τη Maja Musu στο κλαρινέτο και τη Σοφία Ευκλείδου στο βιολοντσέλο και φωνητικά), υπεύθυνοι όλοι τους γι αυτό το γοητευτικό ταξίδεµα στη Νάπολη, την Καµπανία , την Καλαβρία και το Παλέρµο, πιστεύω πως οι ταραντέλες ευτήχησαν να αποδουούν από την Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, η φωνή της οποίας, ειδικά στο Riturnella, ακούγεται σαν να έρχεται κατευθείαν από την αυλή κάποιου λαϊκού σπιτιού των χρόνων της ιταλικής Αναγέννησης. Η έκδοση µε δίγλωσσο ένθετο σε ελληνικά κα αγγλικά είναι εξαιρετικά καλόγουστη. Α.Μπ Συλλογή Tango Greco UNIVERSAL «Από την Αφρική στην Αργεντινή κι απ’ το Παρίσι στην Αθήνα». Μ’ αυτή τη φράση συνοψίζει τη διαδροµή του ταγκό, το, δίγλωσσο(ελληνικά – αγγλικά), ένθετο του cd “Tango Greco”. Και πράγµατι, το ταγκό αποτελεί, πλέον, έναν παγκόσµιο ρυθµό, που, όµως, έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες στην κάθε γωνιά της γης µας. Αυτή, λοιπόν, την “ιδιαιτερότητα” του ελληνικού ταγκό προσπάθησε να παρουσιάσει ο Μιχάλης Κουµπιός, µέσα από την συλλογή “Tango Greco”, που επιµελήθηκε, και στην οποία περιέχονται δεκατρία(13) από τα πιο χαρακτηριστικά σύγχρονα ελληνικά ταγκό. Ο συνθέτης Μιχάλης Κουµπιός είναι ένας ανήσυχος καλλιτέχνης που ψάχνεται δηµιουργικά µε την µουσική πέρα από σύνορα κι έχει καταφέρει να συνδυάσει, αρµονικά κι επιτυχηµένα, στο έργο του, το ελληνικό µε το παγκόσµιο. Παράλληλα δε, έχει συµµετάσχει, εκπροσωπώντας τη χώρα µας, σε γνωστές world music συλλογές(“Buddha Bar”), ενώ έχει επιµεληθεί, κλασικές πια, world project παραγωγές, όπως τις συλλογές “Balkan Voices I & II”. Οπότε, όντως, ήταν το πιο κατάλληλο κι έµπειρο πρόσωπο για να συλλέξει και να παρουσιάσει, σε µια διεθνή κυκλοφορία, τα πιο χαρακτηριστικά σύγχρονα ελληνικά

τραγούδια σε ρυθµό ταγκό. Έτσι λοιπόν, µέσα από το “Tango Greco” “παρελαύνουν” συνθέσεις των Μιχάλη Σουγιούλ, ∆ιονύση Σαββόπουλου, Σταµάτη Κραουνάκη, Χαρούλας Αλεξίου, Γιώργου Καζαντζή, Στέφανου Κορκολή, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Αντώνη Μιτζέλου κ.ά., ερµηνευµένες από µεγάλες φωνές σαν της Μαρινέλλας, της Αλεξίου, της Πρωτοψάλτη και της Γλυκερίας, αλλά κι όµορφων νεότερων, σαν της Μελίνας Ασλανίδου και της ∆έσποινας Ολυµπίου. Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι το «Ταγκό Βουβό» του ∆ιονύση Σαββόπουλου, ενώ, θα πρέπει να επισηµάνουµε ότι συµπεριλαµβάνονται και τρία κοµµάτια, των Magenta(«Όλα έχουν µείνει»), Μιχάλη Νικολούδη(“Hydra Tango”) και Μιχάλη Κουµπιού (“Piraeus Tango”), οι εκτελέσεις των οποίων έγιναν αποκλειστικά γι’ αυτήν τη συλλογή. Balkan Radio The Spirit of the Greek Mountains Universal Οι δυο αυτές συλλογές της UNIVERSAL (”Balkan Radio” & “The spirit of the Greek mountains”), που µόλις κυκλοφόρησαν στην εγχώρια και διεθνή αγορά, έχουν ως πρόθεση να µας συντονίσουν στις βαλκανικές µουσικές συχνότητες και να µας περιπλανήσουν στα ελληνικά βουνά. Προσπαθούν, δηλαδή, να µας παρουσιάσουν το σύγχρονο µουσικό βαλκανικό τοπίο, αλλά και συνθέσεις σηµαντικών Ελλήνων δηµιουργών που είναι εµπνευσµένες από τα ελληνικά βουνά. Η επιµέλεια των δυο cd, ανήκει, σε έναν από τους συµµετέχοντες συνθέτες, το Μιχάλη Κουµπιό, αυτόν τον υπερδραστήριο άνθρωπο της σύγχρονης ελληνικής µουσικής σκηνής, που, συνάµα, είναι κι άρτια ενηµερωµένος για το διεθνές µουσικό γίγνεσθαι. Ας συντονιστούµε λοιπόν σ’ αυτό το βαλκανικό ραδιόφωνο κι ας ξεκινήσουµε το µουσικό ταξίδι µας στα ελληνικά βουνά. Το «Balkan Radio» είναι µια εκρηκτική - ευτυχώς µόνο µουσικά – συλλογή, µε χαρακτηριστικούς ήχους του σύγχρονου βαλκανικού µουσικού τοπίου. Περιλαµβάνει συµµετοχές και συνθέσεις Ελλήνων, Αλβανών, Βούλγαρων, Σέρβων, Ρουµάνων και Τούρκων. Από το ”kalasnjikov” του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, τον Theodosii Spassov και τη Sezen Aksu , µέχρι τους δικούς µας Σαββόπουλο, Νταλάρα και Πρωτοψάλτη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν - στα πλαίσια της υπέρβασης που πάντα επιτυγχάνει η µουσική - οι ιδιαίτερες στιγµές καλλιτεχνικών συµπράξεων, όταν, για παράδειγµα, ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδάει τον Αλβανό Dasho Kurti κι η Λιζέτα Καληµέρη τραγουδά Γιώργο Καζαντζή µαζί µε την Τουρκάλα Dilek Kots, έτσι σαν µια συµβολική πράξη βαλκανικής αλληλεγγύης κι αδελφοσύνης. Αξιοπρόσεκτα είναι, επίσης, το εξώφυλλο και το ένθετο του cd, τα οποία τα κοσµούν εκρηκτικά, µουσικά – κι όχι µόνο – υλικά, της βαλκανικής πραγµατικότητας! Συνεργασία : http://www.e-orfeas.gr

ΣTHN APXH TOY TPAΓOY∆IOY

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ (COLUMBIA 70858) Τριάντα χρόνια συµπληρώθηκαν φέτος από το θάνατο του σπουδαίου τραγουδιστή και λυράρη Νίκου Ξυλούρη. Στη µνήµη του επιλέξαµε να παρουσιάσουµε έναν από τους λιγότερο γνωστούς δίσκους του – πλην όµως από τους πλέον ενδιαφέροντες. Ο λόγος για το «Σάλπισµα» σε µουσική Λουκά Θάνου, πάνω σε ποίηση Κώστα Βάρναλη, Άρη Αλεξάνδρου και ∆. Θάνου η πρώτη πλευρά του δίσκου και Κώστα Καρυωτάκη η δεύτερη. Πρόκειται για την πρώτη δισκογραφική δουλειά ενός πολυτάλαντου καλλιτέχνη, του Λουκά Θάνου, που έγραψε τη µουσική για τα τραγούδια του συγκεκριµένου δίσκου. Ο Λ. Θάνος είναι πρώτα και κύρια µουσικός, όπως δηλώνει ο ίδιος. Όµως η δραστηριότητά του καλύπτει παράλληλα το θέατρο και το χορό. Ερεύνησε επί σειρά ετών τη φιλοσοφία και το χορό της Ισιδώρας Ντάνκαν και τα δέκα τελευταία χρόνια δουλεύει πάνω στον Αισχύλο, εξερευνώντας τις πιθανότητες και τα όρια της µουσικής και της κινητικής απόδοσης των έργων του επί σκηνής. Το 2008 στο Θέατρο Ροές στο Γκάζι, ο Καλλιτεχνικός Οργανισµός "Επιστροφή" ανέβασε την τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσες», σε µετάφραση, σκηνοθεσία, µουσική και χορογραφίες του Λουκά Θάνου. Το «Σάλπισµα» κυκλοφόρησε στα µέσα Μαρτίου του 1980, σαράντα περίπου µέρες µετά τον θάνατο του Ν. Ξυλούρη. Τα τραγούδια όµως γράφτηκαν νωρίτερα. Σηµειώνει ο συνθέτης στο οπισθόφυλλο του άλµπουµ: «Τα τραγούδια αυτά µελοποιηµένα το 1969 - 1972, ενορχηστρωµένα το 1974 και ηχογραφηµένα το 1976, παρ' όλο που χρειάστηκαν 3 χρόνια απ' όταν τελειώσαµε τις ηχογραφήσεις και 10 απ' όταν άρχιζα να τα συνθέτω, για να δοθούν στο εµπόριο και µε βρίσκουν µετουσιωµένο σ' αυτόν τον κυκεώνα της αλλαγής της 10ετίας που ανδρωθήκαµε, πιστεύω ακόµα στη γνησιότητα τους, είναι και αυτά προϊόντα του περιβάλλοντος της εποχής». Από τον κωδικό αρίθµησής του (70858), µπορούµε να υπολογίσουµε ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσει στις αρχές του 1978 αλλά έµεινε στα συρτάρια της εταιρείας...1 Τα τραγούδια του δίσκου 1.Η µπαλάντα του κυρ-Μέντιου (Κ. Βάρναλη) 2.Την καρδιά σου (∆. Θάνου)

3.Τις νύχτες (Α. ΑλεξάνΓράφει δρου) o Γιώργoς 4.Μια κόρη (∆. Θάνου) Tσίµας 5.Πόνοι της Παναγιάς (Κ. Βάρναλη) 6.Κι αν έσβησε (Κ. Καρυωτάκη) 7.Ιδανικοί αυτόχειρες (Κ. Καρυωτάκη) 8.∆εν αγαπάς (Κ. Καρυωτάκη) 9.Είσαι ψυχή µου (Κ. Καρυωτάκη) 10.Το άγαλµα της ελευθερίας (Κ. Καρυωτάκη) Οπωσδήποτε το πιο γνωστό τραγούδι είναι η «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου» του Κώστα Βάρναλη, µε τις σαφείς πολιτικές αναφορές – στο κλίµα άλλωστε της εποχής. Όµως η αξία του δίσκου αναδεικνύεται µέσα από ένα συνολικό άκουσµά του. Και βέβαια αυτό που καταξιώνει το δίσκο είναι η εξαιρετική ερµηνεία του Ν. Ξυλούρη που καταφέρνει να υπογραµµίζει την κάθε λέξη του ποιητικού λόγου και να αναδεικνύει τα µηνύµατα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Κορυφαία στιγµή το συγκλονιστικό τραγούδι «Πόνοι της Παναγίας» (πάλι σε ποίηση Κ. Βάρναλη). Από τον ψίθυρο στην προσευχή και από το λυγµό στην οργή, ίσως είναι µια από τις πιο δυνατές ερµηνείες του Ν. Ξυλούρη. 2. Επίσης το «Κι αν έσβησε σαν ίσκιος το όνειρό µου» στην πιο µεστή προσέγγισή του ( Το έχουµε ακούσει και από τον Β. Παπακωνσταντίνου στο δίσκο «Καρυωτάκης» σε µουσική του Μίκη Θεοδωράκη καθώς και από τους Χαϊνηδες στο «Μεγάλο ταξίδι»). Τέλος οι «Ιδανικοί αυτόχειρες» του Καρυωτάκη είχαν µελοποιηθεί για πρώτη φορά το 1975 από τον ∆ήµο Μούτση για την «Τετραλογία». Παραγωγός ήταν ο Γιώργος Πετσίλας και η ηχογράφηση έγινε στα στούντιο της Columbia µε ηχολήπτη τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο. 1.Τάσος Κριτσιώλης , άρωµα βινυλίου : http://vinylmaniac.madblog.gr/note/2337/ 2.Με το τραγούδι αυτό γνωρίσαµε τον Γ . Χαρούλη στη συναυλία που έγινε στο Λυκαβηττό το 2002 προς τιµήν του Ν. Ξυλούρη, όπου είχε συγκλονίσει το κοινό µε την ερµηνεία του και µε την οµοιότητα της φωνής του µε αυτής του Ξυλούρη.


22

Φ ΥΛ Λ Ο

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

µεγάλη αλλαγή στην κοινωνία, στη σύνθεση του πληθυσµού, στη χρήση της γης, στο κλίµα, στη διατροφή, επιφέρει αλλαγή στη δηµόσια υγεία, µε ένα νέο πρότυπο ασθενειών.

Το ∆ΝΤ και η χολέρα

Μ

ια γενιά πριν η θέση των υπευθύνων δηµόσιας υγείας ήταν ότι οι λοιµώδεις νόσοι είχαν νικηθεί. Οι φοιτητές ιατρικής αποθαρρύνονταν από την ειδίκευση σε λοιµώδεις ασθένειες αφού ήταν ένα πεδίο χωρίς µέλλον.

Έκαναν λάθος. Το 1961 η έβδοµη πανδηµία χολέρας χτύπησε την Ινδονησία. Έφτασε στην Αφρική τη δεκαετία του 70 και τη Νότια Αµερική τη δεκαετία του 90. Μετά από ολιγόχρονη υποχώρηση η ελονοσία επανήλθε δριµύτερη. Η φυµατίωση “αναβαθµίστηκε” σε κύρια αιτία θανάτου σε πολλές χώρες. Το δόγµα της επιδηµιολογικής µετάβασης ήταν απελπιστι κά λανθασµένο. Οι λοιµώδεις νόσοι αποτελούν σηµαντικό πρόβληµα υγείας παγκοσµίως. Γιατί οι αρχές δηµόσιας υγείας πιάστηκαν στον ύπνο; Μέρος της απάντησης είναι ότι η επιστήµη κάνει συχνά λάθος µελετώντας κάτι άγνωστο υποθέτοντας ότι είναι γνωστό. Συχνά είναι, κάτι που κάνει τη επιστήµη Γράφει δυνατή, αλλά µερι κές φορές δεν είναι, οπότε η επιστήµη είναι o Πέτρoς Λυµπεράκης ακόµη πιο απαραίτητη και οι εκπλήξεις αναπόφευκτες. Τρία ήταν τα βασικά επιχειρήµατα των επιδηµιολόγων: 1. Πολλές λοιµώδεις νόσοι υποχωρούσαν για σχεδόν 150 χρόνια στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. ∆εν ήταν παρά θέµα χρόνου να ακολουθήσουν και άλλες νόσοι. 2. Τα “όπλα” µας όλο και γίνονταν καλύτερα. Η τεχνολογία αναπτυσσόταν µε εκρηκτικούς ρυθµούς. 3. Ο κόσµος αναπτυσσόταν. Πολύ γρήγορα και οι υπόλοιπες χώρες θα είχαν τα ανάλογα µέσα και επιτυχίες. Και τα τρία επιχειρήµατα ήταν πιθανοφανή αλλά λανθασµένα. Παρόλο που ενείχαν ιστορικότητα υπέφεραν από παντελή άγνοια της ιστορικής ενδεχοµενικότητας ή πως ιστορικές αλλαγές µεταβάλλουν τις συνθήκες µελλοντικών αλλαγών. Το πρώτο πρόβληµα είναι ότι έβλεπαν σε έναν πολύ στενό χρονικό ορίζοντα. Πρώτη επιδηµία πανώλης χτύπησε την Ευρώπη την εποχή του Ιουστινιανού, εποχή παρακµής της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας. Η δεύτερη, εµφανίστηκε το 14ο αιώνα, την εποχή κρίσης της φεουδαρχίας. Η τρίτη στα τέλη του 17ου αιώνα στη βόρεια Ιταλία ως αποτέλεσµα εκτεταµένων πολέµων, λιµού και µαζικών µετακινήσεων. Το πιο καταστροφικό επιδηµιολογικό γεγονός που γνωρίζουµε συνδέεται µε την µετάδοση ασθενειών και ένα µίγµα υπερεργασίας, πείνας και φόνων που ακολούθησαν την ανακάλυψη της Αµερικής αποδεκατίζοντας ως και το 90% του ιθαγενούς πληθυσµού. Η βιοµηχανική επανάσταση συνδέεται µε ένα κοκτέιλ ασθενειών που εµφανίστηκαν στις µεγαλουπόλεις. Αντί λοιπόν να µιλάµε για διαρκή υποχώρηση των επιδηµιών πρέπει να δούµε ότι κάθε

Η Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης και η Πυξίδα Της Πόλης παρουσιάζουν :

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑ∆ΟΣΗ ΤΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ Στέλιος Γιακουµάκης «…Στο φιλότιµο του Κισαµίτη, που τρέχει πάντα κοντά στον ξένο, στον αδελφό, στη χαρά και στη λύπη. Η µουσική παράδοση της επαρχίας µας είναι τρανή και περήφανη. Οι Κισαµίτες λάτρεψαν και λατρεύουν τους παλιούς µουσικούς της επαρχίας, τους Πρωτοµάστορες όπως τους ονόµασαν, µορφές γλυκές και άγιες, λεβέντες που παρελαύνουν στον κατάλογο που µας άφησε ο Ναύτης. Κραταιά δοξάρια βιολιστών ήχησαν στην Κίσαµο πρώτα, από τον Κιόρο ως τον Κουνέλη το Μαύρο και το Ναύτη, και γλυκύτατα λαγούτα από τους Κουτσουρέληδες, το Μανώλη τον Καρτσώνη και άλλους. Όλοι αυτοί, µε την τέχνη και το µεράκι τους, κράτησαν δροσερή τη ζωή µας, γύρεψαν να γιατρέψουν τις πληγές του κόσµου, µας χάρισαν σκάλες για να αποδράσοµε από τη βαρβαρότητα της προσωρινότητάς µας. Αλήθεια, τι διάβολο θέλει να πει αυτή η τελευταία φράση; Τι αποµένει τώρα; Αποµένει να σεβαστούµε την παράδοσή µας, αποµένει να δουλέψοµε για να φωτιστούν και άλλα στοιχεία, σκοτεινά ή άγνωστα. Η ζωή συνεχίζεται…» Κεντρική διάθεση βιβλιοπωλείο “Το Βιβλίο”, Πλ. Κολοκοτρώνη 29, τηλ. 28210 28507 Πληροφορίες : Πυξίδα της Πόλης

Το δεύτερο πρόβληµα ήταν ότι έβλεπαν το θέµα στενά και από µία άλλη άποψη. Οι επιδηµιολόγοι µελετούσαν τον άνθρωπο. Αν όµως είχαν συζητήσει µε γεωπόνους και κτηνιάτρους θα είχαν δει αντίστοιχα πρότυπα µετάδοσης νέων ασθενειών στα φυτά και τα ζώα και να τα µεταφράσουν ως σήµατα κινδύνου. Ο τρίτος τοµέας στενής αντίληψης των επιδηµιολόγων ήταν στη θεωρία. Οι ασθένειες δεν εξετάζονταν υπό το πρίσµα της εξέλιξης και της οικολογίας των οργανισµών φορέων. Ο παρασιτισµός δεν είναι ένα φαινόµενο που το διαγράφεις µε ένα χάπι. Είναι µια από τις κύριες εκδηλώσεις του φαινοµένου της ζωής. Επιπλέον, κάθε απόπειρα να διαχειριστεί κανείς ένα παράσιτο επιφέρει αντιδράσεις από τον οργανισ µό αυτόν. Η ανάπτυξη ανθεκτικότητας σε αντιβι οτικά και φυτοφάρµακα συζητείται ήδη από τη δεκαετία του 40. Τέλος, η προσδοκία ότι “η ανάπτυξη θα επιφέρει ευηµερία και υγεία” είναι µύθος της θεωρίας της ανάπτυξης. Κριτι κή στη ∆ιεθνή Τράπεζα και το ∆ΝΤ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέµου έφτανε για να χαρακτηριστείς ως κοµµουνιστής. Στον πραγµατικό κόσµο της κυριαρχίας των ισχυρών οικονοµιών, τα φτωχά κράτη προφανώς δεν µπορούσαν να κλεί σουν το χάσµα. Αλλά και η σε απόλυτους αριθµούς ανάπτυξη της οικονοµίας τους δεν επέφερε καλύτερες συνθήκες ζωής για τις µάζες του κόσµου, ούτε ότι περισσότεροι πόροι διαθέτονταν για κοι νωνικές ανάγκες. Κοιτώντας ένα επίπεδο πιο βαθιά, οι κοινωνικές διεργασίες της φτώχιας και της καταπίεσης και οι τρέχουσες συνθήκες του διεθνούς εµπορί ου δεν αποτελούσ αν αντικείµενο µελέτης της “πραγ µατικής επιστήµης ” που ασ χολείται µε µικρόβι α και γονίδια. Έτσι µι α επιδηµία χολέρας θεωρείται ως ο ερχοµός πολλών βακτηρίων χολέρας σε πολλούς ανθρώπους. Όµως η χολέρα όταν δεν βρίσκεται στον άνθρωπο ζει σε παράκτια νερά µαζί µε το φυτοπλαγκτό. Ο πληθυσµός του αυξάνει µαζί µε των υπόλοιπων φυκών όταν τα νερά θερµανθούν και εµπλουτιστούν µε αστικά απόβλητα ή µε αποπλύσεις λιπασµάτων. Τα προϊόντα του διεθνούς εµπορίου µεταφέρονται µε φορτηγά πλοία που χρησιµοποιούν ως έρµα θαλασσινό νερό το οποίο αδειάζεται στο λιµάνι προορισµού µαζί µε τα ζουζούνια που βρίσκονται σε αυτό. Το ζωοπλαγκτόν τρωει το φυτοπλαγκτόν. Μ ε τη σειρά του αυτό τρώγεται από τα ψάρια και αυτά από τους καταναλωτές ψαριών µεταξύ των οποίων και ο άνθρωπος. Αν το σύστηµα δηµόσιας υγείας της χώρας προορισµού έχει αποσυντεθεί από τις διαρθρωτικές αλλ α γ έ ς σ τ η ν ο ι κ ο ν ο µ ί α , τ ό τ ε η π λ ή ρ η ς ε ρ µ η ν ε ί α γ ι α τ ο ξ έ σ π ασ µ α µ ι α ς ε π ι δ η µ ί α ς χολέρας περιλαµβάνει το βακτήριο Vibrio cholerae και το ∆ΝΤ. Ελεύθερη απόδοση µέρους του άρθρου των καθηγητών του πανεπιστηµίου Harvard, R. Levins και R. Lewontin, “The return of old diseases and the appearance of new ones” από το βιβλίο τους “Biology under the influence”.


Φ ΥΛ Λ Ο

23

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης

Στα σινεµά της πόλης

87,6 88 88,3 88,8 88,9 89,6 90,1 90,5 91 91,5 91,8 92,1 92,5 92,9 93,2 93,5 93,8 94,4 94,9 95 95,2 95,5 96,2 97 97,4 97,7 98,2 98,5 98,8 98,9 99 99,2 99,6 100,2 101 101,5 102,4 102,7 103 103,5 104 104,5 105 105,4 106 106,5 107 107,3 107,4 107,9

ΡΑ∆ΙΟ ΑΜΟΡΕ LOVE RADIO VILLAGE Χανιά 2821053041 ΓΑΥ∆ΟΣ FM ΚΡΗΤΕΣ SUPER FM 2821052010 ERA SPOR SPOR FM 2821056800 VENUS 2821074704 ∆ΙΚΤΥΟ ΣΤΑ FM 2821043979 SKAI NEWS 2821053000 ΕYΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΡΑ∆ΙO ΡΙΖΙΤΕΣ 2822022545 ΕΡΑ1 2106009604 /6 ΛΑΜΨΗ FM ΡΑ∆ΙO ΕΝΤΑΣΗ ΚΡΗΤΙΚOΡΑΜΑ 2821040025 ORIGINAL 2821099111 ΕΡΑ2 2106066822 ΝOΤOΣ FM 2821040025 ΡΑ∆ΙO ΜΑΡΤYΡΙΑ 2821040240 ΧΑΝΙΑ 96,2 RADIO ΒΕST 2821070690 ΑΝΤΕΝΝΑ ∆YΤ.ΚΡΗΤΗΣ 2821055505 ΡΥΘΜΟΣ 2821028466 STAR FM 2821050701 MAGIC FM 2821053994 SEVENTH SKY 2821020130 ΓΝΩΜΗ ΧΑΝΙΑ FM 28210 34106 LOVE RADIO ΡΑ∆ΙO ΚΡΗΤΗ 2810261962 SUPER RADIO 2821088370 MAX FM-Sky 2821055008/9 MRB 2821020400 ΚΡΗΤΗ FM 2821032734 ΡΑ∆ΙO ΗΡΑΚΛΕΙO STUDIO ΑΛΦΑ 2821080243 PLUS 103 2821053989 EΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑ∆OΣ 2107226868 ΕΡΑ ΧΑΝΙΩΝ 2821020560/20570 SUGAR FM ΕΡΩΤΙΚΟΣ 2821036700 PETPO FM 2821033460 ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ MUSIC BOX 2821081210 & 40690 RADIO MELODY 2821093271 Ω∆ΥΣΣΕΑΣ FM 7ο ΕΝΙΑΙO ΛYΚΕΙO

ΕΛΛΗΝΙΣ, τηλ. 2821051850 ΑΤΤΙΚΟΝ, τηλ. 2821040208 ΚΗΠΟΣ, τηλ. 2821056450 PALACE, τηλ. 2821057757

• Επανεξελέγη στη θέση του Α’ Αντιπροέδρου της Ε.Ι.Ε.Τ. ο Αντώνης Μουντάκης • Στη θέση του Α’ Αντιπροέδρου της Ένωσης Ιδιοκτητών Επαρχιακού Τύπου (Ε.Ι.Ε.Τ.) επανεξελέγη ο ιδιοκτήτης – διευθυντής της εφηµερίδας «Νέοι Ορίζοντες» Αντώνης Μουντάκης. • Σε µια εποχή που είναι δύσκολη για τα ΜΜΕ χρειάζονται άνθρωποι στις ενώσεις µε διάθεση για ανιδιοτελή προσφορά και ο Αντώνης έχει δείξει τη διάθεση για κάτι τέτοιο • Τέλος Μαΐου – Αρχές Ιουνίου αναµένεται τα επίσηµα εγκαίνια του Ινστιτούτου ∆ηµοσιογραφίας στα Χανιά. Παράλληλα αναµένεται να ενεργοποιηθεί το κοµµάτι των σεµιναρίων αλλά και άλλων δράσεων που σχεδιάζει το ινστιτούτο. • Η κρίση φαίνεται να χτυπά την πόρτα των ΜΜΕ και στην Κρήτη. Κλείσιµο γραφείων και απόλυση εργαζοµένων που επί χρόνια πρόσφεραν υπηρεσίες αποτελούν τα πρώτα κρούσµατα. • Θέµα υπάρχει και θα υπάρχει σε σχέση µε την λειτουργία των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ που

συνεχίζουν ουσιαστικά να υπάρχουν χωρίς νόµιµες άδειες. Ένα ερµαφρόδιτο καθεστώς προσωρινών αδειών που συντηρεί δραστηριότητες στο χώρο που συχνά χαρακτηρίζονται από την αδιαφάνεια και τις ύποπτες συναλλαγές. Το περιεχόµενο, ο χαρακτήρας, το µονοπωλιακό δικαίωµα που αδιαφανώς έχουν «κατακτήσει» κάποιοι στο χώρο έχουν γεννήσει και στην περιφέρεια τις πλέον νοσηρές καταστάσεις. Το δικαίωµα στην ελεύθερη ραδιοφωνία έχει µετατραπεί σε ένα ιδιότυπο µονοπώλιο και µάλιστα µε ένα τρόπο που κατά κανόνα ξέρουν οι παροικούντες στην Ιερουσαλήµ ότι δεν έχει να κάνει σε τίποτα µε το ελεύθερη, συχνά ούτε καν µε το ραδιοφωνία… Όλα αυτά σε µια εποχή που τα κλειστά επαγγέλµατα ανοίγουν… • Όλα τα παραπάνω µε το ΕΣΡ να λειτουργεί στη λογική του πρόστιµο-εισπράκτορα. Πρόστιµα για υπέρβαση χρόνου διαφηµίσεων, παράνοµες δικτυώσεις, χαρακτήρα σταθµών, πολλαπλές εκποµπές και ότι άλλο µπορείτε να φανταστείτε. Παράλληλα η ΕΕΤΤ εφαρµόζει ένα νόµο κατά περίπτωση και κατά το δο-

κούν κλείνοντας σταθµούς ανά την επικράτεια. Αυτά σ΄ένα πρόβληµα που µόνο πολιτικά µπορεί να λυθεί. • Πληροφορίες µας λένε ότι ζευγάρι του Αθηναϊκού εκδοτικού κόσµου ετοιµάζεται να µετακοµίσει στην Κρήτη όπου µε όχηµα υπάρχουσα εφηµερίδα θα επιδιώξει το άνοιγµα παγκρήτιου φύλλου..! • Παράλληλα ακούµε για φύλλα φαντάσµατα που εµφανίζονται ως κοµήτες. Με πλαστή αρίθµηση και συνεργάτες φαντάσµατα … Αυτά όλα σήµερα που έτσι κι αλλιώς όλα είναι τρέλα!!! • Καλή δύναµη. Υ.γ. Η στήλη αποτελεί προϊόν συλλογικότητας. Ως εκ τούτου περιµένουµε τη συµβολή σας. Ενηµερώστε µας, για να ενηµερώσουµε ! «ΠΥΞΙ∆Α της Πόλης» ΤΗ 53 ΤΚ 73131 ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΤΗΛ : 2821074104 / 6974739122 ΦΑΞ : 2821036364 e-mail: info@pyxida.gr

Στο «σκαµνί» η Γαλλία για τα κρατικά µέσα Τη Γαλλία στέλνει στο «σκαµνί» η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκινώντας κυρωτική διαδικασία (µε την αποστολή προειδοποιητικής επιστολής), για την κίνηση της κυβέρνησης της χώρας να επιβάλλει ειδικό φόρο στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθµούς και στις επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών, προκειµένου να αντισταθµιστεί η µείωση των εσόδων των κρατικών καναλιών, µετά την έξοδό τους από τη διαφηµιστική αγορά. Υπενθυµίζεται ότι η Ε.Ε. είχε υποδεχθεί µε ενθουσιασµό την απόφαση Σαρκοζί να θέσει εκτός διαφηµιστικής αγοράς τα δηµόσια κανάλια, ενώ ανάλογη πολιτική

στάση κρατά και για τις άλλες χώρες µέλη. Οι αρµόδιοι επίτροποι (ανταγωνισµού, media κ.λπ.) έχουν επανειληµµένα επικροτήσει αποφάσεις εξόδου κρατικών ραδιοτηλεοράσεων από την αγορά της διαφήµισης, ανά την Ευρώπη. Με την προσφυγή κατά της Γαλλίας, η Ε.Ε. σκληραίνει ακόµα περισσότερο τη στάση της και προχωρά ένα βήµα πιο πέρα υποδεικνύοντας ότι οι όποιες απώλειες των κρατικών ραδιοτηλεοράσεων από την έξοδό τους από τη διαφήµιση θα πρέπει να ισοσκελισθούν από περικοπές στο κόστος και κινήσεις εξορθολογισµού εντός

των τειχών τους και όχι µε επιπλέον φόρους τρίτων. Η γαλλική κυβέρνηση -όπως είχε συµβεί και στη χώρα µας επί «βασικού µετόχου»- έχει δυο µήνες στη διάθεσή της προκειµένου να απαντήσει στην επιστολή που της εστάλη, στοιχειοθετώντας την απόφασή της, στη συνέχεια ακολουθεί αιτιολογηµένη γνώµη από πλευράς Ε.Ε. και µετά αν δεν υπάρξει συµµόρφωση, η χώρα παραπέµπεται στο Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο. Πηγή : Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ 01/2/2010 Επιµέλεια : Μ.Ανευλαβής


24 Η αράχνη στον ουρανό

Η πιο έντονη ανάµνηση που έχω από τον πατέρα µου δεν είναι η µορφή του, όσο παράξενο κι αν ακούγεται αυτό, ούτε κάποιο άλλο χαρακτηριστικό της παρουσίας του, η φωνή του για παράδειγµα ή το πρόσωπό του, τα µάτια του και ο τρόπος που σε κοίταζε ή τα χέρια του µε τα µακριά δάκτυλα και τη βέρα που του έπεφτε φαρδιά και, όταν ήταν αφηρηµένος, την έβγαζε και την έβαζε συνεχώς σαν κάποιον που σκέφτεται αν αξίζει τον κόπο να την κρατήσει. Αυτό που πρώτο µου ‘ρχεται στο µυαλό είναι ο ήχος από τα βήµατά του στο ξύλινο πάτωµα του γραφείου του ακριβώς πάνω από το καθιστικό µας, όταν κλειδωνόταν εκεί µε τις ώρες και µε τις µέρες και δε µιλούσε σε κανένα µας και δεν τον βλέπαµε καθόλου παρά µόνο σπάνια και εντελώς κατά τύχη, Γράφει όταν η φυσική ανάγκη τον πίεζε να επισκεo Nίκoς φτεί την τουαλέτα που ήταν στον κάτω όροφο δίπλα στο υπνοδωµάτιο των γονιών Xατζηιωάννoυ µου. Και τότε ακόµα περνούσε από δίπλα µας σαν ένας ξένος που κάποια παράξενη συγκυρία τον έκανε προσωρινό συγκάτοικό µας και που οφείλαµε να ανεχτούµε για όσο χρονικό διάστηµα χρειαζόταν. Το βλέµµα του γλιστρούσε πάνω µας χωρίς να µας αναγνωρίζει, χωρίς να ζητάει να πάρει κάτι από µας ή να µας παραχωρήσει το ελάχιστο. Έπειτα από τη σύντοµη αυτή διέλευση άφηνε πίσω του τρία άτοµα να προσποιούνται δήθεν τους αδιάφορους, ότι δεν τρέχει τίποτε, να προσπαθούν επίµονα να µην τον κοιτάξουν ενώ του έριχναν συνεχώς κλεφτές µατιές προσπαθώντας να µη γίνουν αντιληπτοί από τους υπόλοιπους και κλειδωνόταν πάλι στο γραφείο του, όπου άρχιζε ξανά να βηµατίζει στο σταθερό του ρυθµό, ούτε πολύ γρήγορα ούτε πολύ αργά συνέχεια και συνέχεια στον ίδιο ρυθµό, χιλιόµετρα ατελείωτα, θαρρείς και κάποια εσωτερική φωνή τον υποχρέωνε να διανύσει τερατώδεις αποστάσεις µέσα στους τέσσερις τοίχους του γραφείου του, οδεύοντας προς έναν τόπο που µόνο αυτός ήξερε και για τον οποίο εµείς οι υπόλοιποι δεν είχαµε την παραµικρή ιδέα. Τα βήµατά του αντηχούσαν στο καθιστικό, λόγω της ανύπαρκτης ηχοµόνωσης σαν ένας αποτρόπαιος µετρονόµος. Ήταν οι µέρες που η µητέρα θυµόταν ξανά την παλιά της αγάπη για τη µουσική και το καθιστικό µας αντηχούσε από εκκωφαντικές µελωδίες, οι ίδιοι δίσκοι έπαιζαν ξανά και ξανά στο παλιό µας πικ-απ που έχανε στροφές και ανάγκαζε κάποιον από µας να πάει τρέχοντας και να ξαναβάλει τη βελόνα στη σωστή της

Φ Υ Λ ΛΟ

θέση. Όµως εγώ ακόµα και τότε, πίσω από το µουσικό χαλί, µπορούσα να ακούσω καθαρά τα βήµατα του πατέρα µου που πήγαινε κάπου εντελώς µόνος, αφήνοντας όλους εµάς του υπόλοιπους πίσω του. Ίσως και οι άλλοι να το είχαν καταλάβει. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν το συζητήσαµε. Ήταν οι µέρες που η µητέρα θυµόταν ότι είχε µιαν αδερφή σε µια πόλη µε παράξενο όνοµα, κάπου νοτιοδυτικά, και µιλούσαν µαζί µε τις ώρες και η µητέρα µου ήταν πάντα σοβαρή και προσπαθούσε να µην καταλάβουµε ότι κλαίει και γι’ αυτό ισχυριζόταν ότι έχει συνάχι ή γρίπη ή τυφοειδή πυρετό. Έγώ έκανα ότι παίζω και ότι ήµουν προσηλωµένος σε µια σηµαντική µάχη που λάµβανε χώρα στο χαλί του καθιστικού, η βελόνα στο πικ-απ πηδούσε ελεύθερη από κάθε επίβλεψη πάνω από στίχους και νότες , άλεθε µουσικά κοµµάτια και γενικά έκανε του κεφαλιού της κι εγώ έστηνα αυτί κι άκουγα τα βήµατα από ψηλά και σκόρπιες λέξεις απ’ όσα έλεγε η µητέρα µου στο τηλέφωνο. Κατάθλιψη . Συναισθηµατική διαταραχή. Αυτές δεν είναι λέξεις που δεν ταιριάζουν δίπλα στη λέξη πατέρας. Κι ακόµα πιο πολύ δίπλα στις λέξεις πατέρας µου. Περισσότερο ταιριάζουν να περιγράψουν την περίπτωση κάποιου κοινού γνωστού ή να περιγράψουν κάποιον φίλο φίλου ή τον µακρινό ξάδελφο του παιδιού που κάθε Κυριακή µοιράζει τις εφηµερίδες στη γειτονιά. Θέµατα δηλαδή µε τα οποία ξεµπερδεύεις µέσα σε δυο τρία λεπτά µετά από ένα χορταστικό δείπνο κι έπειτα µιλάς για τις ασυνήθιστα κρύες µέρες µες στην καρδιά της άνοιξης και για το γιο της κυρίας Τζόουνς που απέτυχε για τρίτη συνεχόµενη φορά σε κάποιες εξετάσεις. Κάθε φορά που έπιαναν τον πατέρα µου οι κρίσεις, η υπόλοιπη οικογένεια ακολουθούσε ένα συγκεκριµένο τυπικό, θαρρείς και ήµασταν συνεννοηµένοι. Ίσως να ήµασταν κιόλας. Μ’ αυτή τη βουβή συνεννόηση που συνέχει τους απελπισµένους. Ο αδελφός µου εξαφανιζόταν από το σπίτι. Μερικές φορές δεν κοιµόταν σε µας ούτε καν τα βράδια. Την έβγαζε σε φίλους ή όπως πολύ αργότερα µου εκµυστηρεύτηκε σε µία από τις ελάχιστες φορές που άφησε τον εαυτό του να µιλήσει για τα παλιά, στα παγκάκια του πάρκου δίπλα στους άστεγους αλκοολικούς. Η µητέρα µου σιδέρωνε µανιωδώς ρούχα. Όρθια πάνω από τη σιδερώστρα µε µια στοίβα ρούχα δίπλα της που έφτανε στο ύψος µου, και ήµουν αρκετά ψηλό για την ηλικία µου παιδί, περνούσε ξανά και ξανά τα ίδια φθαρµένα παντελόνια και πουκάµισα. Πάντα είχα την ανεπιβεβαίωτη υποψία πως η µητέρα µου φυλούσε µια παρακαταθήκη ασιδέρωτων ρούχων σε κάποια κρυφή ντουλάπα του σπιτιού και την εµφάνιζε όποτε οι περιστάσεις το απαιτούσαν. Έγώ πάλι το έριχνα στη µελέτη.

89 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Τις περιόδους που ο πατέρας µου ήταν σε κατάθλιψη οι βαθµοί µου παρουσίαζαν κατακόρυφη άνοδο. Αυτό βέβαια δεν επηρέαζε καθόλου την κατάστασή του. Παρόλα αυτά την τελευταία χρονιά πήρα αριστείο. Κανείς όµως από την οικογένεια δεν το γιόρτασε. Στον ύπνο µου έβλεπα διαρκώς το ίδιο όνειρο. Και τώρα το βλέπω πολλές φορές, αν και πέρασαν τόσα χρόνια και κοντεύω πια να φτάσω την ηλικία του πατέρα µου. Έβλεπα ότι µας είχε εγκαταλείψει και είχε κάνει άλλη δική του οικογένεια. Είχε µάλιστα και παιδί κι εγώ σκεφτόµουνα ποια συγγένεια µε συνδέει άραγε µε αυτούς τους ανθρώπους. Τον συναντούσα έπειτα από χρόνια και προσπαθούσα να κρύψω πόσο πολύ είχα πληγωθει και να το παίξω αδιάφορος. Μέσα µου όµως αναρωτιόµουν αν ήταν ευτυχισµένος και αν οι δικοί του ήταν ευτυχισµένοι και αυτόµατα απάντουσα αρνητικά, τι προκοπή να δεις µε έναν τέτοιο άνθρωπο, βαθιά µου όµως ήξερα πως η απάντηση και στα δυο ερωτήµατα ήταν καταφατική και απορούσα µέσα στον ύπνο µου κι έτσι ξυπνούσα λαχταρώντας τον πατέρα µου περισσότερο από ποτέ. ∆εν έµενε συνέχεια στο γραφείο του ο πατέρας. Έβγαινε καµιά φορα έξω και τότε έπρεπε όλοι να ήµαστε σε επιφυλακή. Ένα βράδυ δεν γύρισε καθόλου σπίτι και βγήκαµε το πρωί στα τέσσερα σηµεια του ορίζοντα να τον ανάζητήσουµε. Έβρεχε τόσο πολύ. Κανείς µας δεν είχε κοιµηθεί όλο το βράδυ. Τον βρήκα στο κέντρο να µοιράζει φυλλάδια κάποιας θρησκευτικής οργάνωσης. Μύριζε. Ο κόσµος έκανε ολόκληρο κύκλο για να τον αποφύγει. Ήθελα κάπως να βοηθήσω, ήταν το µόνο που µου είπε. Αν θέλεις να βοηθήσεις, γίνε άνθρωπος. Μπαµπά, οι συµµαθητές µου µε αποφεύγουν , οι καθηγητές µου µου συµπεριφέρονται σαν να’ µαι κιόλας ορφανός, δεν τον αντέχω τον οίκτο τους, ρε µπαµπά, γύρισε πίσω γιατί σε αγαπάω τόσο πολύ που δεν ξέρω τι να κάνω, γύρισε πίσω γιατί είµαστε όλοι τόσο µόνοι χωρίς εσένα. ∆εν του είπα τίποτα όµως. Είχα ήδη αποκτήσει µια σοφία εντελώς αταίριαστη για την ηλικία µου. Τον έπιασα µόνο απο το χέρι. Η βροχή έσταζε από τα ρούχα µας καθώς γυρίζαµε σπίτι. Ούτε ήταν πάντα αµίλητος. Ένα βράδυ που καθόµουν στον κήπο ήρθε πίσω µου αθόρυβος σαν τη σκιά. Ο ουρανός, µου λέει. Το ξέρεις ότι εκει πάνω υπάρχει µια τεράστια αράχνη που παραµονεύει τα αστέρια; Πλέκει υποµονετικά τον ιστό της. Η αράχνη ξέρει ότι τα αστέρια κινούνται και κάποια στιγµή θα πέσουν στον ιστό της. Και είναι χαρούµενη. Υποµονετική και χαρούµενη. Αυτό που δεν ξέρει η αράχνη είναι ότι µαζί µε τα αστέρια κινείται και αυτή. Έτσι ποτέ δεν πρόκειται να τα πιάσει. Όσο κι αν προσπαθεί. Ούτε σε χίλιες χιλιάδες χρόνια. Ποτέ η αράχνη δε θα πιάσει τα αστέρια. ∆εν είναι κάπως θλιβερό; Έµεινε σιωπηλός. Κι έπειτα από λίγο µε ρώτησε: αν µπορούσες να διαλέξεις µε ποιον τρόπο θα πεθάνεις, τι θα διάλεγες; Εύχοµαι καµιά φορά να µπορούσα να πω πως είναι ψέµα ότι ο πατέρας µου ρώτησε τον δεκατριάχρονο γιο του κάτι τέτοιο. Πως είναι ψέµα ότι έφυγε ένα απόγευµα και δεν τον ξαναείδαµε ποτέ ζωντανό, σαν εκείνο το ανέκδοτο µε τον τύπο που πάει για τσιγάρα και δεν ξαναγυρίζει. Μόνο που ο πατέρας µου πραγµατικά δεν ξαναγύρισε. Θέλησε να δώσει τη δική του απάντηση στο ερώτηµα που είχε κάνει στο γιο του δυο νύχτες πιο πριν. Μια µαούνα σκουπιδιάρα βρήκε το πτώµα του στο σηµείο που ο ποταµός της πόλης χύνεται στη θάλασσα.

Γράφει η Θεoδoσία ∆ασκαλάκη

Ε

υτυχώς που ήρθε νωρίς φέτος το Πάσχα και ανταλλάξαµε ευχές γιατί είχαµε βλαστηµήσει αρκούντως µέχρι πρότινος …την ώρα που γεννηθήκαµε , την ώρα που σπουδάσαµε , την ώρα που αποφασίσαµε …Τι στο καλό αυτοαναίρεση περάσαµε -και περνάµε δηλαδή… Θυµίζει η ώρα σελίδες της ιστορίας µε κραχ και «δυστυχώς ‘επτωχεύσαµεν»…Από το 87 και δώθε ζήσ αµε την ανατροπή των παγκόσµιων ισορροπιών , το γκρέµισµα των τειχών , την αλλαγή των συνόρων ,ήρθε και η ώρα να ζήσουµε και την αυτοανατροπή , µε την έννοια του ό,τι ξέραµε εν µέρει το ξεχνάµε ειδαλλιώς η µοιρολατρία είναι η νέα µας µοίρα. Μοιραία λοιπόν οφείλουµε να αλλάξουµε . Εκείνα που µας καθησύχαζαν διακυβεύονται ,ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει στα περήφανα γηρατειά του και πολύ περισσότερο …ουδείς γνωρίζει τι αφήνει στα παιδιά του…Αν πάλι τίποτα από τα τελευταία δεν συµβαίνει τότε απλώς µας δουλεύουν ψιλό γαζί. Η κατάσταση µοιάζει µε τον αστροναύτη που λόγω έλλειψης ατµόσφαιρας δεν µπορεί να κλάψει ,για την ακρίβεια, η απουσία βαρύτητας δεν επιτρέπει στα δάκρυα να τρέξουν , έτσι και εµείς λόγω έλλειψης πολιτείας δεν θα µπορούµε να σχεδιάζουµε το αύριο , για την ακρίβεια, δεν θα µπορούµε να κάνουµε όνειρα . Έτσι όµως πως θα βαστάξουµε το σήµερα ; Οι άνθρωποι όµως χωρίς αυτό το ζωτικό στοιχείο απλώς επιβιώνουν . Η ζωή στεγνώνει , αφυδατώνεται .Και αναρωτιέµαι γιατί το ηλίου φαεινότερο να µην είναι εφικτό ; Γιατί το αυτονόητο να είναι το δυσκολότερο ; Μήπως τελικά είµαστε στο έλεος µιας παγκόσµιας βλακείας που κάποιοι την ονοµάζουν επιτυχία ; Μήπως έχουµε αφεθεί στο έλεος της κατάχρησης της βλακείας από κάποιους ; Μια θεατρική παράσταση, «Σεµινάριο βλακείας» λέγεται , µε ώθησε σε αυτή τη σωτήρια για την ψυχή µου σκέψη , γιατί ο νους µου θολώνει όταν σκέφτοµαι πως τα’κανα έτσι ; Είναι η τέχνη που αληθινά µας βοηθά να αντέξουµε την αλήθεια .Και µας πάει πιο πέρα .∆ηλαδή να αρχίσουµε να ελέγχουµε τη βλακεία γύρω µας ,ειδικά εκείνη που αποφασίζει υπεύθυνα και για τη ζωή των άλλων , όλων εµάς .

Πυξίδα 89 - Απρίλιος 2010  

Μηνιαία Εφημερίδα Για την Πόλη Τους Πολίτες Τον Πολιτισμό

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you