Page 1

Η τελειότητα μιας ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗΣ Δημιουργίας!

Ψυχοσάββατο του 2018 - Ps.M@vro/Stavrioths Από «αμετάφραστες» πινακίδες με ψευδεπίγραφα Μεσοποτάμια κείμενα, στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος που δεν θα γραφτεί ποτέ.

Κατέβηκα (με κόπο) από το «βουνό» του Ύψιστου Άννου. Η καρδιά μου πονούσε - σαν να την τρυπούσαν δώδεκα καρφιά. Το βήμα μου ήταν βαρύ – λες και έσερνα δώδεκα κορμούς δέντρων. Η ματιά μου ήταν θολή – σαν, οι δώδεκα άνεμοι της ερήμου να σήκωσαν σκόνη. Τα βλέφαρα μου έκαιγαν – λες και δώδεκα ήλιοι να κάθισαν επάνω τους Από το στόμα μου δεν έβγαιναν οι λέξεις – σαν να κατάπια δώδεκα αγκαθωτά ψάρια. Τα αυτιά μου βούιζαν - λες και δώδεκα καταρράκτες έπεφταν μέσα σε αυτά. Τα χέρια μου κρεμόντουσαν αδύναμα σαν δώδεκα μαχαίρια να τους έκοψαν τα νεύρα.

Έκλαιγα και ρωτούσα… *Πού είναι ο πρωτόγονος Βινα-ράχα, (ο πατέρας, του πατέρα, του πατέρα μου) που έφερε χώμα από τη γη του Καας (για να υψώσει το ιερό βουνό…) και που ύψωσε σκάλες, πλατώματα και διαζώματα? *Πού είναι ο αρχαίος Χαρα-εμές, (ο πατέρας, του πατέρα μου) που στερέωσε το πέτρινο τραπέζι της προσφοράς και έκτισε με πλίνθους, στην κορυφή του βουνού, το ναό του Άννου? *…και πού είναι ο παλαιός Βικα-τανά, (ο γιος του Χαρα-εμές - και πατέρας μου) που κατασκεύασε την δεξαμενή των υδάτων εξαγνισμού και που φύτεψε τα δέντρα του Άννου? Ρωτούσα και έκλαιγα… αλλά κανείς (άνθρωπος, θεός ή δαίμονας) δεν ήταν δίπλα μου να μου απαντήσει.


Έκλαιγα και ρωτούσα… *Πού είναι αυτοί που έζησαν πριν από εμένα? *Πού είναι ο πατέρας μου, που δούλευε (όλη την ημέρα) σκάβοντας τις διώρυγες…? *Πού είναι ο πατέρας, του πατέρα μου, που δούλευε (όλη την ημέρα) στα υδατοφράγματα…? *Πού είναι ο πατέρας, του πατέρα, του πατέρα του, που δούλευε (όλη την ημέρα) πλάθοντας πλίθους δίπλα στο ποτάμι…? *…και πού είναι όλοι οι «πρωτόγονοι», οι «αρχαίοι» και «παλαιοί»… που έζησαν (πριν από όλους αυτούς), που έκτισαν τις πόλης, τους ναούς και τα τοίχοι…? Ρωτούσα και έκλαιγα… αλλά κανείς (άνθρωπος, θεός ή δαίμονας) δεν ήταν δίπλα μου να μου απαντήσει.

Έκλαιγα και ρωτούσα… *Πού είναι ο γέροντας Μουλου-μπαμπα...? αυτός που είδε το τρομερό βρέφος Γκουγιουτια να γεννιέται στη κοιλάδα του Γκιε-γιε-ρα …? *Πού είναι το στοργικό ζευγάρι, ο Ώνας και η Μάα, που ζούσαν στη φτωχή πόλη Μπα-ιο-ρούθ… *Πού είναι η Κυρία της Ναμπιρόθ, που ξάπλωνε σε φιλντισένιο ανάκλιντρο και όλοι την υπηρετούσα… *…και πού είναι ο Δάδα-αδά-νάδι (με τα πολλά γίδια και τα πολλά γελάδια… ) που διαφέντευε το λαό της Νάγκη και της Λοτού…? Ρωτούσα και έκλαιγα… αλλά κανείς (άνθρωπος, θεός ή δαίμονας) δεν ήταν δίπλα μου να μου απαντήσει.

Έκλαιγα και ρωτούσα… *Πού είναι ο Μεγάλος Σάνγκα, ο πρώτος στην τάξη Αρχιερέας, o Αρχιδιαχειριστής των Ναών Εσάγιλα και Εζιδά, o Δυνατός… που έτρεμαν όλοι, την μορφή και το όνομά του? …και πού είναι η Αρχιέρεια των Ναών, η σοφή Έντου-Νιν-ντιν-γκίρρα… *Πού είναι ο Ουρί-γκάλλου, ο Σεπτός Ιερέας που γνώριζε και απήγγειλε το Έπος της Δημιουργίας…? *…και πού είναι η Σεπτή Ιέρεια Ναβιτού που έζησε όλη τη ζωή της πίσω από τα παραπετάσματα του Ναού…? *Πού είναι ο Αν-μπαλού-μπαμπά, ο σεβαστός αποθήκο/φύλακας του


Ναού της Ουρούκ... που οι γραφείς χάραζαν με φόβο το όνομά του. *…και πού είναι όλοι αυτοί, οι ανόητοι βασιλείς της Κουλλάμπ, της Χεβρινούθ, του Κας, της Λαγκάς, της Μενμπορού, της Νιπούρ και της Ουρ… που νόμιζαν πως θα θυμούνται (οι ζωντανοί) τα ονόματα τους για πάντα? Ρωτούσα και έκλαιγα… αλλά κανείς (άνθρωπος, θεός ή δαίμονας) δεν ήταν δίπλα μου να μου απαντήσει.

Βογκούσα και ανέπνεα βαριά. Κτυπούσα τα πόδια μου στη Γή, τραβούσα τα μαλλιά μου… και έσκιζα με τα νύχια τη σάρκα μου… *Που είναι όλοι αυτοί που με γέννησαν και έζησαν πριν από εμένα? Το ποντίκι, το σκουλήκι, ο σκορπιός και το φίδι… άκουσαν τον οδυρμό μου… και βγήκαν από την τρύπα τους… - Τα κόκαλά τους ξασπρίζουν, ανάμεσα στις πέτρες… είπε το ποντίκι. - Η σάρκα τους έγινε χώμα στο χώμα… είπε το σκουλήκι. - Το αίμα τους έγινε λάσπη στη λάσπη… είπε ο σκορπιός. - Την πνοή τους την έκλεψε η σκοτεινή Ερεσκιγκάλ… είπε το φίδι.

- Όλοι τους είναι πουλιά με ράμφη, νύχια και φτερά… πρόσθεσε το ποντίκι. - Όλοι τους ραμφίζουν τις πέτρες, τρώνε χώμα και πίνουν λάσπη… πρόσθεσε το σκουλήκι. - Όλοι τους βογκάνε, υποφέρουν, πίνανε και διψάνε… πρόσθεσε ο σκορπιός. - Όλοι τους επιθυμούν να επιστρέψουν επάνω στη Γή, να σκίσουν τις σάρκες των ζωντανών και να ρουφήξουν το αίμα τους... πρόσθεσε το φίδι...

Έπεσα κάτω στο χώμα, η απελπισία με τύλιξε και δεν μπορούσα πια να σηκωθώ… - Γιατί πατέρα Ανού, γιατί…? (…ψέλλισα) Ο κόσμο σου, είναι ένας άδικος κόσμος… και η βούλησή σου, ακατανόητη. Η Δημιουργία σου είναι ατελής γιατί τελικά, είσαι ένας ανόητος και πολύ κακός θεός…


Το ποντίκι δάγκωσε τα δάκτυλά μου… Το σκουλήκι τρύπωσε στα δόντια μου… Ο σκορπιός κάρφωσε το κεντρί του στο σώμα μου… Το φίδι έχυσε το φαρμάκι του στο αίμα μου…

Η βαριές πύλες του κάτω κόσμου άνοιξαν για εμένα, Ο σκοτεινός γραφέας με κατέγραψε στο κατάστιχο του. …και η βασίλισσα Ερεσκιγκάλ χαμογέλασε ευχαριστημένη, βλέποντας το βασίλειο της (με εμένα) να πληθαίνει. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, (ο εφιάλτης της γήινης ύπαρξής μου είχε τελειώσει) ένα υπέρλαμπρος φως με είχε τυλίξει!

Ο Σάμας, ο Ένλι… και όλοι οι φιλάνθρωποι Ουράνιοι, ήταν εκεί και με καλωσόριζαν. Εκεί (φορώντας λαμπερές στολές) ήταν όλοι οι γεννήτορες!!! Ο πρωτόγονος Βινα-ράχα, ο αρχαίος Χαρα-εμές, ο παλαιός Βικατανά ήταν εκεί! Εκεί και… ο γέροντας Μουλου-μπαμπα, το στοργικό ζευγάρι, ο Ώνας και η Μάα, η Κυρία της Ναμπιρόθ και ο τιμημένος Δάδα-αδάνάδι! Εκεί και… ο Μεγάλος Σάνγκα, η σοφή Έντου-Νιν-ντιν-γκίρρα, η Σεπτή Ιέρεια Ναβιτού και ο αποθήκο/φύλακας Αν-μπαλού-μπαμπά! Μαζί τους (στεφανωμένοι με λουλούδια) έστεκαν και όλοι οι πρώην «ανόητοι» βασιλείς της Μεσοποτάμιας χώρας… εξαγνισμένοι ποια και αυτοί! Ο Σάμας, ο Ένλι… και άλλοι φιλάνθρωποι Ιζιλί με ρώτησαν «αν αναζητώ ακόμα απαντήσεις στα ερωτήματα μου…» Εγώ, χαμογέλασα ευχαριστημένος και ΕΚΘΑΜΠΟΣ, θαύμασα την τελειότητα της ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΗΣ Δημιουργίας του Άνου!

Ψυχοσάββατο του 2018 – Ps.M@vro/Stavrioths

Από «αμετάφραστες» πινακίδες με ψευδεπίγραφα Μεσοποτάμια κείμενα, στα πλαίσια ενός μυθιστορήματος που δεν θα γραφτεί ποτέ.

Η τελειότητα μιας ακατανόητης δημιουργίας  

Ps.M@vro/Stavrioths - Ψυχοσάββατο του 2018 Από «αμετάφραστες» πινακίδες με ψευδεπίγραφα Μεσοποτάμια κείμενα… στα πλαίσια ενός μυθιστορήματο...

Η τελειότητα μιας ακατανόητης δημιουργίας  

Ps.M@vro/Stavrioths - Ψυχοσάββατο του 2018 Από «αμετάφραστες» πινακίδες με ψευδεπίγραφα Μεσοποτάμια κείμενα… στα πλαίσια ενός μυθιστορήματο...

Advertisement