Issuu on Google+

Όνειρο Μιχαήλ Βουρλάκος


Πως φαίνεται όταν τα κοίλα ενώνονται με τις κορυφές;

Μυσταγωγική πυρά μου, μες του ψύχους το ρυθμό! Τι ειν' αυτό που θες να δείξεις; Μήπως πως να αισθανθώ;

Νύχτα ανέφελη, πλανεύτρα, μήπως ξέρεις το εδώ; Άναστρη είσαι στην καρδιά μου, ζοφερή μες το μυαλό!

Μα, ευτυχώς φέγγει ομπρός μου, η δική μου η φωτιά! Τα διλήμματα να σβήσει, στης ψυχής μου την καρδιά!

Μία απόφαση να λάβω, ερμηνεία να δεχθώ! Τους Προστάτες να ξυπνήσω, να μου πουν το ριζικό!

Περιμένω απέναντί σου, σε ασθμαίνω, προσμονώ! Σβήνει ο ήχος και το φως μου, όχι όμως το μυαλό!


Τριάντα τριών πλουσίων, και μοναδικών στιγμών! Ύπαρξη είμαι φευγαλέα, των μοναχικών ζωών!

Ήρθαν, ξύπνησαν, εκάτσαν, μες του κύκλου τη χορδή! Το σημείο τους να δείξουν και του χρόνου τη μορφή!

Με τριαντά δυό σκιώδης που παρέα, τους ζητώ! Είν' οι Πριν που με φοβίζουν, προσπαθώ να ηρεμώ!

Απ' την άλλη με ατενίζουν, οι φασματικές μορφές! Οι Μετά κινούνται τώρα, στης κλεψύδρας τις πτυχές!

Την απόφαση να νιώσω, ερμηνεία να δεχθώ! Με τρομάζουν όλοι ετούτοι, δεν μπορώ να τους κοιτώ!

Αποκρίνονται οι πρώτοι, είν' οι Πριν μες το εδώ! Μου μαθαίνουνε τι είμαι, καθρεφτίζομαι εγώ!


Με πονάνε, με πληγώνουν, με αλήθεια θα πλυθώ! Η πνοή τους καίει τη φλόγα, ώστε να τους θυμηθώ!

Αποκρίνονται οι άλλοι, κρύβονται μες το μετά! Την πορεία να διαλέξω, κι ας κινούμαι άρρυθμα!

Τους ευχαριστώ και φεύγουν, στης ψυχής μου τη σκιά! Το Εγώ μου κλαίει τώρα, με χαρά και σύμπνοια!

Μένω μόνος, σβήνει η φλόγα, μονοπάτια περπατώ! Όλοι τούτοι για παρέα, στης αγάπης το σκοπό!

Μην βιαστείς να τ' απορρίψεις, μην βιαστείς να το δεχτείς! Στ' όνειρό μου είσαι τώρα, στο παιχνίδι της ζωής!


Το όνειρο - Μιχαήλ Βουρλάκος