Page 1

δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) www.kkeml.gr Σάββατο 22 Ιούνη 2013 χρόνος 31ος φ. 714 1.50€

Τρικομματική αστάθεια εν όψει

Ποια είναι η ΕΡΤ που θέλουμε

Η περίοδος «χάριτος» για τον Σαμαρά τελειώνει Οι λαϊκές αντιδράσεις θα διογκωθούν

σελ. 8

Συγκρότηση- ανάπτυξη της ΠΑΑΣ Πιο αποφασιστικά μπροστά στις αυξημένες απαιτήσεις της ταξικής πάλης! Να ανοιχτεί και να διευρύνει το δίκτυο σχημάτων και αγωνιστών που εμπνέονται από την κατεύθυνσή της, που εντάσσονται ή συντονίζονται με το ρεύμα αγώνων και πάλης που θέλει να ευνοήσει και να υπερασπιστεί. Να ανοιχτεί και να παλέψει, ώστε, μέσα σε αυτή τη διαδικασία και τη δοκιμασία, να αναβαθμιστούν οι συντροφικές σχέσεις του αγωνιζόμενου δυναμικού και των ίδιων των οργανώσεων που στηρίζουν άμεσα την υπόθεση αυτή. Οι στόχοι αυτοί πρέπει και μπορούν να υπηρετηθούν ενόψει την Πανελλαδικής διαδικασίας, πολιτικής και οργανωτικής αναβάθμισης της ενότητας του εγχειρήματος, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη! σελ. 15

ΑΝ ΦΑΣ από τα ANFAs

Πού βρίσκεται το ελληνικό δημόσιο χρέος σελ.18

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου στήνεται! να χρόνο μετά τις εκλογές, η «μονοκομματική» κυβέρνηση των τριών αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει την πρώτη σοβαρή δοκιμασία της. Τα έργα και τις ημέρες αυτής της κυβέρνησης τα έχουμε αναφέρει κατ’ επανάληψη. Το πλούσιο αντιλαϊκό της έργο το βιώσαμε και το βιώνουμε για τα καλά στο πετσί μας. Το «παράδοξο» το

E

οποίο είχαμε επιχειρήσει να προσεγγίσουμε ήταν ότι αυτή η σφοδρή επίθεση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, που πατρονάρονταν από τους ιμπεριαλιστές (μέσα και από τις αντιθέσεις τους), επιβαλλόταν όλον αυτό τον ενάμιση χρόνο (μετά τον Φλεβάρη του 2012) σχετικά απρόσκοπτα και «αναίμακτα». Με τα όσα συνόδευσαν και συνοδεύ-

ουν την απόφαση της ΝΔ να ξεμπερδέψει γρήγορα και χωρίς πολλά πολλά με την κρατική ραδιοτηλεόραση, φαίνεται ότι η περίοδος της «νηνεμίας» πιάνει τα όριά της και αρχίζουν οι μπόρες, για να μην πούμε κάτι χειρότερο. συνέχεια στη σελ. 2

Τουρκία

Ταξίμ: Ανήσυχη «τάξη» Ερντογάν: Πύρρειος νίκη

σελ. 10-11

Δεν σκύβουμε το κεφάλι! Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες! σελ.13

Σημείωμα της σύνταξης Οι σύνθετες και πολύπλοκες ενδοαστικές αντιθέσεις που εντάθηκαν με αφορμή την ΕΡΤ καθώς και οι πιέσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων ωθούν τις πολιτικές εξελίξεις με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Οι νεές κινητοποιήσεις λαού και εργαζόμενων και η δυναμική που δείχνουν να ενσωματώνουν πρόβαλλαν εκ νέου τις εστίες αντίστασης ως απειλή στην αντιλαϊκή τους πολιτική. Ανεξάρτητα αν οι εκλογές επισπευστούν άμεσα ή μετατεθούν για μερκούς μήνες, είναι φανερό ότι ζητούνται νέες ισορροπίες που θα εξασφαλίσουν την υλοποίηση μιας ακόμα αντιδραστικότερης επίθεσης στα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα. Αυτό αναγκάζει την ΠΣ να επανεκτιμήσει αν θα κυκλοφορήσει και την επόμενη βδομάδα ώστε να ανταποκριθεί στις πολιτικές εξελίξεις.


2

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Τρικομματική αστάθεια εν όψει

Η περίοδος «χάριτος» για τον Σαμαρά τελειώνει Οι λαϊκές αντιδράσεις θα διογκωθούν Συνέχεια από τη σελ.1 Η περίοδος του success story και των ευχαριστιών των ξένων αφεντικών προς τον Σαμαρά πολύ γρήγορα ανέδειξε το πραγματικό της περιεχόμενο και φανέρωσε το πόσο λίγο βάθος είχε. Σίγουρα, κανένας από τους κυβερνητικούς εταίρους αλλά και την τρόικα δεν περίμεναν ότι οι αποφάσεις τους για απολύσεις στην ΕΡΤ θα ήταν για μεγάλα τμήματα του λαού η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε δίκαιοι, χωρίς να παραβλέπουμε την πραγματικά άσχημη κατάσταση του λαϊκού κινήματος γενικά αλλά και το διαλυτικό ρόλο της ανύπαρκτης Αριστεράς σ’ όλες της τις παραφυάδες, οι αυθόρμητες πρώτες λαϊκές αντιδράσεις (όχι μόνο στην Αθήνα) έδρασαν καταλυτικά για να αναδειχθούν και να ενεργοποιηθούν οι όροι και οι παράγοντες τροφοδότησης των κυβερνητικών τριγμών και κλυδωνισμών. Τα επανειλημμένα «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» της Ν∆ με την πλήρη ανοχή ΠΑΣΟΚ και ∆ΗΜΑΡ ήταν αποφάσεις που παραβίαζαν τα όρια ακόμη και της δικής τους αστικής δημοκρατίας και καταργούσαν τα τελευταία υπολείμματα δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτές οι επαναλαμβανόμενες επιδείξεις πυγμής από τη Ν∆ και τον Σαμαρά, όπου οι άλλοι δύο ήταν απλώς θεατές (διαμαρτυρόμενοι για το θεαθήναι), κατάφεραν να συνενώσουν τις όποιες λαϊκές αντιδράσεις ακόμα και από διαφορετικές αφετηρίες, να φέρουν σε δεύτερο πλάνο τον λεγόμενο κοινωνικό αυτοματισμό και την τωρινή κυβέρνηση για πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο σε δύσκολη θέση. Οσοι όμως, ιδιαίτερα εκείνοι που θέλουν να αναφέρονται στο κίνημα, κάνουν ή είναι αιφνιδιασμένοι από την ένταση που παίρνουν οι λαϊκές αντιδράσεις, με τις όποιες ανεπάρκειες και αδυναμίες, απλώς δείχνουν πόσο αποκομμένοι είναι από τις μάζες και πόσο λίγη εμπιστοσύνη έχουν σ’ αυτές. Οι αντιδράσεις στη Χαλκιδική παραμένουν ενεργές και ζωντανές. Οι εστίες αναταραχής δεν έχουν σβήσει στην Ευκαρπία. Οι ναυτεργάτες προσπαθούν να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Και φυσικά οι καθηγητές, ως το πιο χαρακτηριστικό και διδακτικό παράδειγμα, έστω και αν την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε η μετωπική σύγκρουσή τους με την κυβέρνηση, κυρίως χάρη στις προσπάθειες του σύγχρονου Ιούδα από τα μέσα. Απ’ την άλλη, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι ομαδικές απολύσεις των εργαζομένων στην ΕΡΤ, χωρίς καν αποζημιώσεις (αντεργατικές φαεινές της εποχής του ∆ΝΤ και της τρόικας), ξαναενεργοποίησε τις ανησυχίες και τις ανασφάλειες δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων στο δημόσιο, που βλέπουν τι τους περιμένει αν δεν αντιδράσουν. Μια εξέλιξη που δυσκόλεψε το ρόλο των άλλων δύο της κυβέρνησης, υπο-

ÂÓÈÛ¯‡ÛÙ ÙË Ó ¤ Î ‰ Ô Û Ë

χρεώνοντάς τους στην περίπτωση της ΕΡΤ να παρουσιαστούν «φιλολαϊκοί». Σε κάθε περίπτωση, και για να διερευνηθούν μια σειρά πλευρές πιο κρυμμένες και να απαντηθούν ορισμένα καίρια ερωτηματικά του πώς και γιατί πρέπει να μεγεθύνουμε το φόντο, να έχουμε πιο συνολική εικόνα και να μην εστιάζουμε μόνο στο σήμερα, μόνο στην ΕΡΤ. • Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η σημερινή κυβέρνηση κατορθώνει, μέσα από συμβιβασμούς, να προσπεράσει και τον κάβο που λέγεται ΕΡΤ, εξουθενώνοντας ακόμη μερικές χιλιάδες εργαζόμενους, αξιοποιώντας για μια ακόμη φορά την αμηχανία, την αδράνεια και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό των περισσότερων παραφυάδων της Αριστεράς (αν και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε καμιά άλλη εξέλιξη-έκπληξη). Συγκολλιέται λοιπόν όπως όπως το γυαλί, οι εκλογές αποφεύγονται (εκτός ατυχήματος ή απροόπτου). Ακόμα και έτσι, το μέλλον αυτού του πολιτικού σκηνικού και συμβιβασμού έχει γίνει πλέον αβέβαιο και ιδιαίτερα ρευστό. Είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί αν θα αντέξει και πόσο για να περάσει όλα τα μέτρα που θα χρειαστούν (είτε μας τα έχουν αποκαλύψει είτε όχι) προφανώς με το βούρδουλα και σε μια τόσο περίπλοκη διεθνή συγκυρία με τόσα ανοιχτά θέματα στην περιοχή, με τόσο οξυμένους τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς (όχι μόνο για ενεργειακά αλλά και γεωστρατηγικά ζητήματα), με μια Ευρώπη να δοκιμάζεται κάτω από το βάρος της γερμανικής κυριαρχίας και με το ντόπιο πλουτοκρατικό κατεστημένο αντιμέτωπο με μια ασφυκτική κατάσταση. Πολλές εκτιμήσεις (και όχι άδικα) συνδέουν τον αγωνιστικό άνεμο που πνέει στη χώρα μας με τα όσα συμβαίνουν στη γειτονική Τουρκία από τη σκοπιά του κινήματος. Τα αγωνιστικά ξεσπάσματα όλο και εξαπλώνονται, όλο και διαρκούν περισσότερο. Μπορεί λοιπόν οι διάφορες κυβερνήσεις (όπως και η ντόπια) να θέλουν να αποκοιμίσουν τους λαούς ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν άλλα μέτρα και ότι πλησιάζει η ανάκαμψη, η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς αντίθετη. Όλα τα στοιχεία που συγκεντρώνονται δείχνουν ότι και στη χώρα μας αναμένεται μεγάλη καταιγίδα μέτρων, ενώ

στον ορίζοντα θα συνεχίσουν να πυκνώνουν τα μαύρα σύννεφα ευρύτερων πολεμικών αναμετρήσεων και ανακατατάξεων. Ανησυχούν λοιπόν και ενδιαφέρονται οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ για τη δυνατότητα της σημερινής κυβέρνησης να προχωρήσει αποτελεσματικά. Οι αντιφατικές κινήσεις των έξω (μια να χτυπάνε φιλικά στην πλάτη τον Σαμαρά και την άλλη να τον ξεμπροστιάζουν) δεν είναι μόνο σημάδι των επιδιώξεών τους να φτιάξουν τα δικά τους νέα επιτελεία στο πολιτικό προσωπικό αλλά και μιας διπλής τακτικής που θέλει να υποχρεώσει το υπάρχον πολιτικό σκηνικό να προχωρήσει χωρίς να υπολογίζει αντιδράσεις. Είναι μεταξύ άλλων προειδοποιήσεις προς τον Σαμαρά και την ομάδα του ότι είναι αναλώσιμος και προσωρινός μέσα στη Ν∆ και καλά θα κάνει να μην παίρνει και πολύ αέρα, μιας και υπάρχει το παράδειγμα των προκατόχων του (Καραμανλή, Παπανδρέου) που ξηλώθηκαν γιατί δεν έκαναν πλέον τη «δουλειά» για την οποία τάχτηκαν. Ούτε η Μέρκελ ούτε κανένας γερμανός πολιτικός παράγων έχει ερωτευτεί τον Σαμαρά. Τον θέλουν υποτακτικό και πρόθυμο να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις και του το υπενθυμίζουν κάθε μέρα με χίλιους δύο τρόπους. Και οι γερμανοί όμως και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές την τωρινή πολιτική διαχείριση της χώρας την αντιμετωπίζουν ως μεταβατική και επιθυμούν μια πολιτική σκηνή που να έχει δύο κέντρα και όχι ένα και μοναδικό σκληρό δεξιό. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες τους και παρ’ όλο που είναι υποχρεωμένοι να προετοιμάζουν (και από κοινού και χώρια) τη διάδοχη κατάσταση, σ’ αυτή τη φάση θα πο-

Ετήσια Συνδροµή: Εσωτερικού 45 € Εξωτερικού 65 €

ρευτούν με την υπάρχουσα πολιτική λύση. Αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι ακόμα και αν φτιασιδωθεί το κυβερνητικό πολιτικό σχήμα, με μια έννοια έχει αρχίσει μια κάποια αντίστροφη μέτρηση. Μια αντίστροφη μέτρηση που αρχίζει να αμφισβητεί ότι η λύση Σαμαρά είναι η μοναδική. Σίγουρα οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από τα ενεργειακά, τις αποκρατικοποιήσεις έδωσαν ένα πρώτο γερό χαστούκι. Αυτό όμως που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής είναι ότι η κυβέρνηση και μέσα στην αστάθειά της αποδεικνύεται πολύ οδυνηρή για το λαό και έτοιμη να προχωρήσει στις πιο αντιλαϊκές αποφάσεις για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του ντόπιου κεφαλαίου αλλά και τις ευρύτερες βλέψεις των ιμπεριαλιστών. Ο Σαμαράς, με βάση το μάθημα που πήρε και με δεδομένο το πριόνισμα της καρέκλας του, δεν έχει άλλη λύση από το να γίνει ακόμα πιο σκληρός. Συνεπώς, η έλευση Σόιμπλε αμέσως μετά τη δοκιμασία αυτή έρχεται να σηματοδοτήσει το άνοιγμα μιας καινούριας περιόδου όπου τα μέτρα δεν θα περνάνε όπως καλόμαθαν τον τελευταίο χρόνο, αλλά με περισσότερο βούρδουλα και με περισσότερα ρίσκα. Γι’ αυτό και επιβάλλεται από όσες δυνάμεις θέλουν να υπηρετήσουν το κίνημα να βάλουν πλάτη για την οικοδόμηση ενός ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ αλλά και για την ισχυροποίηση της κομμουνιστικής τάσης μέσα στο μέτωπο και στο κίνημα. Και το πρώτο βήμα (αν ο Σόιμπλε δεν έρθει σαν κλέφτης καταμεσής του δεκαπενταύγουστου) που πρέπει να κάνουμε είναι να συμβάλουμε ώστε ο ελληνικός λαός να τον υποδεχτεί όπως του αξίζει.

∂£¡π∫∏ ∆ƒ∞¶∂∑∞: IBAN: GR81 0110 1290 0000 12949845 288 BIC: ETHNGRAA

ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä. 3112 ∂ΉfiÛÂȘ ∂∫∆√™ ∆ø¡ ∆∂πΧø¡, ∞ÛÙÈ΋ ÌË ÎÂÚ‰ÔÛÎÔÈ΋ ÂÙ·ÈÚ›· ¢È¢ı‡ÓÂÙ·È ·fi ™˘ÓÙ·ÎÙÈ΋ ∂ÈÙÚÔ‹ ∂ΉfiÙ˘: °Ú. ∫ˆÓÛÙ·ÓÙfiÔ˘ÏÔ˜ À‡ı˘ÓÔ˜ ™‡ÓÙ·Í˘: µ. ™·Ì·Ú¿˜ ∂‰Ú·: ∂ÌÌ. ªÂÓ¿ÎË 43, 106 81 ∞ı‹Ó·, ∆ËÏ.: 210 33.03.639 Fax: 210 38.15.597 simea@kkeml.gr £ÂÛ/Ó›ÎË, ∂ÁÓ·Ù›· 126 ∆ËÏ.: (2310) 278.978 cpgmlthe@the.forthnet.gr www.kkeml.gr


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Προλεταριακή Σημαία

3

εν είναι η πρώτη φορά που η κ. Ρεπούση απασχολεί την κοινή γνώμη και ειδικότερα την κοινότητα των ιστορικών ή όσων ασχολούνται με την ιστορία με δηλώσεις ή απόψεις της. Παλιότερα ήταν ο περίφημος συνωστισμός της Σμύρνης και πρόσφατα ο χορός του Ζαλόγγου. Θα ήταν απλό ίσως να πούμε ότι οι απόψεις αυτές δημιούργησαν μια σειρά από δεξιά έως εθνικιστικά αντανακλαστικά, τα οποία διαγκωνίστηκαν σε φιλοπατρία και προσπάθεια να αποδείξουν ότι η πραγματική ιστορία είναι αυτή που γράφτηκε κάπου εκεί στη δεκαετία του 1930, από το καθεστώς Μεταξά, ή την περίοδο 1950-1975, από τα αμερικανόδουλα καθεστώτα που κυβέρνησαν τη χώρα, με δημοκρατικό μανδύα ή όχι. Πολλοί, μπροστά στην επίθεση αυτή, επιλέγουν να υπερασπιστούν την κ. Ρεπούση, θεωρώντας ότι έτσι βάζουν φρένο σε απόψεις ιστορίας που επιβλήθηκαν επί ψυχρού πολέμου από «ιστορικούς» τύπου Πλεύρη, από την ίδια την ΚΥΠ ή τη CIA, από τις πιο συντηρητικές πλευρές της ελληνικής κοινωνίας. Όμως… έχει όντως δίκιο η κ. Ρεπούση και το ιστορικό ρεύμα που αυτή ακολουθεί; Και πώς πρέπει τελικά να βλέπουμε την Ιστορία, για το όφελος του λαού και την παραγωγή σωστών συμπερασμάτων, ώστε να τον βοηθά στις μελλοντικές επιλογές του;

Όταν η Ιστορία χορεύει το χορό του Ζαλόγγου Αν μπορούσαμε να πούμε κάτι για το ρεύμα της κ. Ρεπούση, θα λέγαμε ότι ακολουθεί τον Ιστορικισμό/Αναθεωρητισμό, ο οποίος δίνει πολύ μεγάλη σημασία σε αρχεία, έγγραφα και πράξεις πολιτικών προσώπων και ο οποίος γεννήθηκε στη Γερμανία τον 19ο αιώνα, αλλά σήμερα εδράζεται στις ΗΠΑ με τη μορφή του αναθεωρητισμού, προσπαθώντας να ισοπεδώσει και στρογγυλέψει όλες τις πολιτικές, κοινωνικές αντιθέσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απόψεις του γνωστού Μαραντζίδη για το «κράτος του Γράμμου» και ότι ο ΕΛΑΣ δεν έδωσε μεγάλες μάχες ενάντια στους κατακτητές, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η αντίσταση στους κατακτητές, η δράση του ∆ΣΕ και ό,τι ακολούθησε είναι λίγο υπερτιμημένα. Εξάλλου, κατά Μαραντζίδη, και οι αριστεροί σφάζανε… Το ίδιο ρεύμα ακολουθεί και η Ρεπούση. Τελευταίο, αν και όχι μοναδικό, παράδειγμα ο χορός του Ζαλόγγου. Είναι ιστορικό γεγονός ότι αρκετές γυναίκες με τα παιδιά τους έπεσαν από τον ηπειρώτικο βράχο, καταδιωκόμενοι από τις δυνάμεις του Αλή Πασά. Είναι επίσης γεγονός ότι το τελευταίο πράγμα που είχαν στο μυαλό τους τότε ήταν να δημιουργήσουν έναν καινούργιο χορό. Αυτός ο τελευταίος είναι δημιούργημα του 1908 και προσπαθεί να στηρίξει τους μύθους της εθνικοκεντρικής, έως εθνικιστικής αντίληψης για την ιστορία. Τι θα πρέπει λοιπόν να κάνει ένας δάσκαλος ή ένας ιστορικός; Να αναφέρει το γεγονός και να επισημάνει ότι ο χορός του Ζαλόγγου δεν υπήρξε ποτέ, αλλά δημιουργήθηκε από καλλιτέχνες για να τονίσει συναισθηματικά το γεγονός. Τι κάνει η κ. Ρεπούση και το ρεύμα που υπηρετεί; Ασχολείται με ένα μικρό γεγονός, αν υπήρξε χορός ή όχι, προκειμένου να μη φανεί η πλήρης εικόνα των αντιθέσεων και των διαφορετικών απόψεων που υπήρχαν. Αυτό έγινε στην περίπτωση του Ζαλόγγου. Το ίδιο συνέβη και στο ζήτημα του βιβλίου της ιστορίας της έκτης δημοτικού. Σίγουρα δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν υπήρχε ΚΑΙ συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης το 1922, αλλά δεν ήταν αυτό το κυρίαρχο γεγονός. Σίγουρα όμως, επίσης, πρέπει να μιλάμε για τις εθνικιστικές σφαγές από τη μεριά των Τούρκων, να αναφέρουμε όμως και τις σφαγές των Ελλήνων που προηγήθηκαν. Πολύ περισσότερο όμως θα πρέπει να μιλήσουμε για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που έβαλαν τους λαούς να σφάζονται, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα δικά τους σχέδια, όπως και για τους τυχοδιωκτισμούς των αστικών τάξεων, αλλά και για τις εθνοκαθάρσεις οι οποίες ήταν λογική συνέχεια του εθνικισμού και πρόλογος των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί. Είναι πολύ εύκολο να γράφεις ιστορία με μύθους, όπως το κρυφό σχολειό, τους καλούς «δικούς μας» και τους κακούς εχθρούς, με θεωρίες συνωμοσίας εναντίον του έθνους και άλλα τέτοια αποτελέσματα εθνικιστικής και φασιστικής προπαγάνδας. ∆εν κάνουν όμως καθόλου καλό στην ιστορική μνήμη, όπως και στην ιστορική επιστήμη. Είναι επίσης ιστορικοφανές να προσπαθείς να κάνεις ιστορία από τις λεπτομέρειες, οι οποίες δεν δίνουν όμως τη συνολική εικόνα ενός ιστορικού γεγονότος και δεν επιτρέπουν να εξαχθούν τα σωστά συμπεράσματα. Η ιστορική επιστήμη, όμως, για να είναι στην υπηρεσία του λαού και της αλήθειας, θα πρέπει να μην υποκρύπτει γεγονότα, να διευρύνει την εικόνα των γεγονότων, να θέτει ερωτήματα και όχι να κουκουλώνει. Να βρίσκει τα αίτια, να τα ξεχωρίζει από τις αφορμές, να συζητά τις κοινωνικές, πολιτικές και άλλες δομές, να δίνει διδάγματα για το παρόν και το μέλλον. Τελικά, η Ιστορία είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να αφήνουμε ανθρώπους που υπηρετούν ιδεολογήματα και αντιδραστικές θεωρίες να φαντάζουν ως αυθεντίες και να προκαλούν σύγχυση, το λιγότερο, και να σπέρνουν μίσος και δηλητήριο, στη χειρότερη περίπτωση. Η Ιστορία πρέπει να γίνει όπλο γνώσης και καθοδήγησης για δράση στους λαούς. Κώστας Μιχαλάκης

Α

πό την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι διαφωνίες των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και του απλού κόσμου, εστίασαν σε δυο πράγματα: στη μαζική απόλυση 2.600 υπαλλήλων της ΕΡΤ και στο ζήτημα δημοκρατίας που ανέκυπτε από τον τρόπο που δρομολογήθηκε το κλείσιμο από την κυβέρνηση και που βρήκε το συμβολισμό του στο ...μαύρο στις οθόνες μας. Η ...δοσολογία ανάμεσα σε αυτά τα δυο μέτωπα άλλαζε από τα δεξιά προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Ακούγοντας κανείς τις τοποθετήσεις του ΠΑΣΟΚ καταλάβαινε ότι αυτό που, ουσιαστικά, έλεγε ήταν, εντάξει να απολύσουμε κόσμο από την ΕΡΤ,

πρόβα για τον τρόπο που θα γίνουν όλες οι απολύσεις στο ∆ημόσιο από εδώ και πέρα; Μήπως δεν αντιλήφθηκαν ότι χιλιάδες ∆ημόσιοι υπάλληλοι έλεγαν το ίδιο πράγμα στο προαύλιο της ΕΡΤ, στις δουλειές τους και στα σπίτια τους: “έρχεται η σειρά μας”; Μήπως τους ξέφυγε ότι ο κόσμος έχει οργιστεί από μια κυβέρνηση και μια πολιτική που με επιστρατεύσεις, με καταστολή, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου είναι αποφασισμένη να τσακίσει δικαιώματα και κατακτήσεις και να σπείρει τη φτώχεια και την εξαθλίωση σε έναν ολόκληρο λαό; Τα ίδια θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε και για την υπόλοιπη Αριστερά “μας”. Και κάτι ακόμα: Τώρα

Οχι στο φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ Οχι και στο ...δημοκρατικό! αλλά όχι κι έτσι! Λίγο περισσότερο έβαζε το θέμα των απολύσεων η ∆ΗΜΑΡ και λίγο περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, όμως, εξακολουθούσε να θεωρεί το ζήτημα δημοκρατίας μείζον σε αυτή την υπόθεση. Από το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ άκουγε κανείς πιο ταξικές τοποθετήσεις, που δεν έπαυαν, ωστόσο, να τονίζουν το μαύρο... Είναι αναμφίβολο ότι ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα η κυβέρνηση ήταν φασιστικού τύπου. Παρακάμπτοντας ακόμα και τους δικούς της αστικούς θεσμούς και το καμάρι της δημοκρατίας της, τη βουλή, επιχειρεί με ένα φιρμάνι να κλείσει την ΕΡΤ στο όνομα της αποφασιστικότητας για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν. Η πρώτη απόφαση του ΣτΕ της έδωσε, ουσιαστικά, και τη νομική κάλυψη που χρειαζόταν, αφού έβαζε φρένο μόνο στη διακοπή του σήματος και όχι στην απόφαση για κλείσιμο της ΕΡΤ. ∆ηλαδή και πάλι στο μαύρο... Ποιος είναι, όμως, ο λόγος που η κυβέρνηση γράφει στα παλιά της τα παπούτσια την ίδια τη δικιά της δημοκρατία; Μα φυσικά η άμεση, αποφασιστική και χωρίς εμπόδια προώθηση όλων των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που έχει υποσχεθεί μέσα από τα μνημόνια στους δανειστές ιμπεριαλιστές του ∆ΝΤ και της ΕΕ. Το μπαϊράκι του ΠΑΣΟΚ και της ∆ΗΜΑΡ ενάντια στην ...επάρατο δεξιά δεν ακουμπά καν αυτή την ουσία, αλλά μόνο τον τρόπο και τη μεθόδευση. Και καλά, αυτοί πες πως στηρίζουν την κυβέρνηση έτσι κι αλλιώς, έχουν υπογράψει μνημόνια, έχουν ψηφίσει μέτρα, τους ξέρουμε. Αμ οι άλλοι; Οι αντιμνημονιακοί που θέλουν να μας κυβερνήσουν κιόλας και να μας βγάλουν από το τούνελ; Γιατί επέμειναν τόσο πολύ στο μαύρο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το ταξικό ζήτημα των απολύσεων; Μήπως δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται για μια

που το ΣτΕ έδιωξε, στα χαρτιά τουλάχιστον, το μαύρο από τις οθόνες, μήπως αφαίρεσε το βασικό λόγο για τον οποίο ξεσηκώθηκε ο κόσμος, οπότε ας γυρίσουμε στα σπίτια μας να προετοιμαστούμε για τις (όποιες και όποτε γίνουν) εκλογές, όπου θα κριθεί (ξανά!) ο πολιτικός και ταξικός συσχετισμός; Μήπως, δηλαδή, ο κόσμος δεν ...τραβάει για κάτι παραπάνω από το ...μαύρο; Να εξηγηθούμε. Η κυβέρνηση ακολουθεί μια πολιτική φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και αυτό έχει πολλές και καθημερινές εκφράσεις, μια από τις οποίες (και πολύ σοβαρή) ήταν και το κόψιμο του σήματος της ΕΡΤ με τα ΜΑΤ στις κεραίες και στα κτίριά της. Και, προφανώς, η Αριστερά οφείλει να αναδεικνύει αυτές τις πλευρές, να τις καταδικάζει και να παλεύει για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού. Αυτός ο αγώνας, όμως, είναι μισός, είναι χωρίς προοπτική όταν δεν εξηγεί το γιατί προχωρά η κυβέρνηση σε αυτές τις μεθοδεύσεις, όταν δεν καταγγέλλονται πρώτα οι πολιτικοί της στόχοι και ο ταξικός τους χαρακτήρας, όταν, δηλαδή, απονευρώνεται ο αγώνας για τη δημοκρατία από το ταξικό του περιεχόμενο. Λέμε όχι, λοιπόν, στο φασιστικό κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά λέμε όχι και στο ...δημοκρατικό, αυτό που θα έχει τη βούλα του ΣτΕ, της βουλής, του ΠΑΣΟΚ, της ∆ΗΜΑΡ και ποιος ξέρει ποιανού άλλου που με τόση ευκολία συμφωνούσε με την “εξυγίανση”, αλλά “όχι έτσι”! Λέμε όχι στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου για να μη γίνουν οι μαζικές απολύσεις και για να μη γίνουν και οι υπόλοιπες προγραμματισμένες. Λέμε όχι για να ανατραπεί η βάρβαρη πολιτική τους. Για να κερδίσουμε, έτσι, την πραγματική δημοκρατία, τη δημοκρατία για το λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία!


4

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Στο στόχαστρο ο πολιτικός πρόσφυγας Φερχάτ Ερτούρκ Μετά τη μαφιόζικη απαγωγή και την απέλαση στην Τουρκία του αγωνιστή Μπουλούτ Γιαϊλά, αλλά και το πογκρόμ που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση, τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και οι τουρκικές υπηρεσίες, όλο το προηγούμενο διάστημα, σε βάρος Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών πολιτικών προσφύγων [Φαντίκ Αντιμάν, Ζεκί Γκορμπούζ, Μπουλέντ Κομέρτ, Χουσεΐν Τζακίλ και Γκιονούλ Γιλμάζ (Εμινέ)], ενός πογκρόμ που αποτελεί πολιτική επιλογή, άλλος ένας αγωνιστής, ο Φερχάτ Ερτούρκ, βρίσκεται στο στόχαστρο. Έτσι, σύμφωνα με δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων «Millyet» και «Tűrkiye», ο Φερχάτ βρίσκεται στην Τουρκία και προετοιμάζει βομβιστικές επιθέσεις. Ενώ αυτός διαμένει από το 2004 στη χώρα μας, ζώντας υπό καθεστώς προστασίας καθώς πάσχει από ανίατη ασθένεια που του προκάλεσαν τα βασανιστήρια που υπέστη στις τουρκικές φυλακές και η απεργία πείνας που έκανε. Αλλά και για τον αγωνιστή Μπουλούτ Γιαϊλά, μέρος του τουρκικού Τύπου διέδιδε ψευδώς πως είχε περάσει «μόνος του» στην Τουρκία, για να πραγματοποιήσει βομβιστικές επιθέσεις. Το ελληνικό λαϊκό κίνημα πρέπει να υπερασπίσει τόσο το συγκεκριμένο αγωνιστή από μια πιθανή κρατική τρομοκρατική επιχείρηση εναντίον του όσο και το σύνολο των Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών που ζουν στη χώρα μας, απαιτώντας επίσης την απελευθέρωση της Γκιονούλ Γιλμάζ (Εμινέ) η οποία εξακολουθεί να κρατείται. Κάτω τα χέρια απ' τους Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες!

Πράξη τρομοκράτησης του συνδικαλιστή ιδιωτικού υπαλλήλου Νίκου Γουρλά Τα ξημερώματα της Τρίτης 18/6, «άγνωστοι» πραγματοποίησαν εμπρησμό του αυτοκινήτου του Νίκου Γουρλά που βρισκόταν έξω απ’ το σπίτι του. Οι εμπρηστές έβαλαν φωτιά με βενζίνη και στουπί στα ελαστικά του αυτοκινήτου, η οποία εξαπλώθηκε γρήγορα. Η έκρηξη που προκλήθηκε στη συνέχεια «σήκωσε στο πόδι» όλη τη γειτονιά. Ο Νίκος Γουρλάς είναι στέλεχος του Νέου Αριστερού Ρεύματος (Ν.Α.Ρ.) και της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., με πλούσια συνδικαλιστική δράση ως πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στα καταστήματα Τύπου του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος», ενώ αυτή του η δράση είχε προκαλέσει και την εκδικητική του απόλυση, η οποία ανακλήθηκε τελικά. Όπως κατήγγειλε κι ο ίδιος, η επίθεση αυτή ήταν οργανωμένη και μελετημένη και με σαφή στόχευση. Τέτοιες κρατικές ή παρακρατικές επιθέσεις εντάσσονται στην επιχείρηση τρομοκράτησης αγωνιστών, αλλά και συνολικότερα του λαϊκού και εργατικού κινήματος.

Εκδήλωση

της

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Κ.Ε.∆.∆.Ε. με θέμα «Συνδικαλιστικές ελευθερίες και εργασιακά δικαιώματα στα χρόνια των μνημονίων»

äçìïêñáôéêÜ äéêáéþìáôá

Μ

Εκτός απ΄τα ΜΑΤ, τα χημικά και τα πλέγματα, τώρα και προεδρικά διατάγματα ενάντια στις διαδηλώσεις...

Με προεδρικό διάταγμα η απαγόρευση κι ο περιορισμός των διαδηλώσεων

Σ

τις 6 του Ιούνη ο ∆έν διας προχώρ η σ ε σ ε τ ρ ο π ο π ο ί η σ η τ ο υ «Π ρ ο ε δ ρ ι κ ο ύ ∆ ι α τ ά γ μα τ ο ς » 1 4 1 τ ο υ 1 9 9 1 , π ρ ο σ θ έ το ντ α ς π α ρ ά γ ρ α φο μ ε τίτλο «αρμοδιότητα αστυνομικής αρχής ε π ί δ ημ ο σ ί ω ν σ υ να θ ρ ο ί σ ε ω ν» , σ τ ην οποία αναφέρεται: «Οι συναθροίσεις διεξάγον ται κατά τρόπο που δεν διαταράσσεται παρά στο μέτρο το υ απολ ύτως αναγκαίου η οδική κυκλοφορία και η κοιν ων ικ οοικονο μική ζωή της πόλης. Σε πόλ εις με πληθυσμό άν ω των εκ ατό χ ιλιάδων κατοίκων δεν επιτρέπεται η κατάλ ηψη ολ όκλ ηρου του οδοστρώματος και η πλ ήρης διακοπή της κυκ λοφορίας των οχημάτων από ιδιαίτερα μικρές, σε σχέση με τη σ ημασία της συγκεκ ριμέν ης οδο ύ για την εξυπηρέτηση της οδικής κυκλοφορίας και της κ οινωνικο οικον ομικής ζωής της πόλης, συναθροίσεις» . Παρακάμπτοντας τόσο τις διαδ ικ ασ ί ε ς τ ο υ α σ τι κ ο ύ κ ο ι νο β ο υ λ ε υ τι σ μ ο ύ όσο και τον υποτιθέμενο «διάλογο» που ε ί χε ε π ι κ α λ ε σ τ ε ί , τ ο π ρ ο ε δ ρ ι κό δ ι ά τ αγμα με τη ν έα τροποποίη ση θα τεθεί σ ε ι σ χ ύ μ ε τ η δ η μο σ ί ε υ σ ή τ ο υ σ τ η ν « Ε φ ημ ε ρ ί δ α τη ς Κ υβ έ ρ ν ησ ης " . Σ ύμ φ ωνα με την τροποποίηση, τίθεται επίσ η ς σ τ η ν κρ ί σ η τ ο υ κά θ ε α σ τ υ ν ο μ ι κο ύ διευθυντή αν εκπληρούνται οι όροι που θέτει για την πραγματοποίηση των «συναθροίσεων»: «Η εκτίμηση περί του ιδιαίτερα μικρού μεγέθους της συνάθροισης και η δυνατότητα περιορισμού της σε μέρο ς τ ο υ ο δ ο σ τ ρ ώμ α το ς α ν ή κ ε ι σ τ ο ν α ρ μ ό δ ι ο Α στυν ομικ ό ∆ιευθυν τή, ο ο πο ίο ς εκδ ίδε ι σ χετικ ή απόφαση την οποία γν ωστοποιεί άμεσα στους ενδιαφερομένους. Η απόφαση αυτή μπορεί να είν αι κατ’ αρχάς προ φορική και έπεται η έγγραφη διατύπωση και ε πίδο σή της εντός 2 4 ωρών ». Θα « συν εκ τιμάται» επίσης η σημασία του συγκεκ ριμ έ ν ο υ χ ώ ρο υ όπου π ρ α γ μ α το π ο ι ε ί τα ι η σ υγ κ έ ντ ρ ω σ η ή η δ ι α δ ή λ ω σ η ό σ ο ν α φ ο ρ ά τ ι ς δ η μό σ ι ε ς σ υ γ κ ο ι ν ω ν ί ε ς , τ η ν ε μπ ο ρ ι κ ή δ ρ α σ τ η ριότητα και την τουριστική κίνηση. Από τ ους περιορισμούς εξαιρούν ται οι συγκ ε ν τ ρ ώ σ ε ι ς π ο υ δ ι ο ρ γ α ν ώ ν ο υ ν κο ι ν ο β ο υ λ ε υ τ ι κ ά κ ό μμ α τ α , τ ρ ι τ ο β ά θ μ ι ε ς συνδικαλιστικές οργανώσεις καθώς και ο ι « ε π ε τ ε ι α κέ ς ». Β λ έ π ε τ ε , α υ τ έ ς – π ο υ αποδέχονται τη λογική και τα όρια της α σ τ ι κ ή ς ν ο μ ι μό τ η τ α ς , σ υ μ π ε ρ ι λ α μ β α ν ο μ έ ν ω ν π λ έ ο ν κι α υ τ ώ ν τ η ς Χ ρ υ σ ή ς Αυγής- δεν προκ αλούν «παρακώλυση» τ ης εύ ρυθμης λειτουργίας… Προσπερνώντας τα ανόητα «επιχειρήματα» σχετικά με τη «διασά-

λευση» της εμπορικής κίνησης, του τουρισμού και της «ήρεμης καθημερινότητας των πολιτών», σε μια κοινωνία και σε μια περίοδο που χαρακτηρίζονται από όξυνση της οικονομικής κρίσης, εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, συνέχιση κι ένταση της πολιτικής που κατακρεουργεί ζωτικά λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις, που χαρακτηρίζεται από λουκέτα σε μαγαζιά κι επιχειρήσεις, ερημοποίηση και ξεπούλημα, μπορούμε να διακρίνουμε νέα σαφή δείγματα στη ρότα της φασιστικοποίησης. Μπροστά στο φόβο των αντιδράσεων –αλλά και των αντιστάσεων– του «εχθρού λαού», όπου τα παραδείγματα των εκπαιδευτικών και της ΕΡΤ φανερώνουν πως δεν δείχνουν να «σβήνουν», η σημερινή διαχείριση του συστήματος, η τρικομματική κυβέρνηση, προχωρά γοργά στο νέο απαγορευτικό νομικό πλαίσιο, που από καιρό δούλευε, με στόχο τις διαδηλώσεις. «Απαντώντας» στις απεργίες με το φασιστικό μέτρο της επιστράτευσης, αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι της απαγόρευσης και των διαδηλώσεων, το οποίο δεν μπορεί παρά να μην έχει και συνέχεια. Στο τραπέζι βρίσκονται ακόμα και οι προτάσεις για «συνεργασία των διοργανωτών της διαδήλωσης με την αστυνομία», για «αίτηση άδειας για την πραγματοποίηση διαδήλωσης», για «ορισμό υπευθύνων διαδήλωσης, που θα χρεωθούν πιθανές φθορές, εφόσον δεν συνεργαστούν με τις αρχές» και άλλα ανάλογου πνεύματος. Κι όλα αυτά βέβαια δίπλα στα ΜΑΤ και τις Ομάδες «∆ΙΑΣ» και «∆ΕΛΤΑ», που μόνο κατ’ εξαίρεση δεν αναλαμβάνουν δράση, δίπλα στα χημικά αέρια, τους ξυλοδαρμούς, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις, τις αύρες και τα πλέγματα, αλλά και τη δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας κι εκφοβισμού προς το λαό που επιθυμεί να διαδηλώσει. Όμως η ίδια η μαζική συμμετοχή στους αγώνες, η πολιτικοποίησή τους, η οργάνωσή τους κι η αποφασιστικότητα σ' ένα δρόμο που είναι ολοένα και πιο φανερά μονόδρομος, μπορεί ν΄ αντιμετωπίσει και την απαγόρευση και την καταστολή! Κι αυτό, πέρα απ΄ τις πρωτοβουλίες έμπρακτης και κινηματικής καταγγελίας του μέτρου απαγόρευσης των διαδηλώσεων, που πρέπει να παρθούν απ΄ όσες δυνάμεις και συλλογικότητες αναφέρονται στο κίνημα και στις λαϊκές ανάγκες.

ε μέτρια μαζικότητα πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 19/6 στην ΑΣΟΕΕ η προγραμματισμένη εκδήλωση της Κίνησης για τις Ελευθερίες και τα ∆ημοκρατικά ∆ικαιώματα της Εποχής μας, με το παραπάνω θέμα. Την ίδια ώρα βέβαια πραγματοποιούνταν συγκέντρωση στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Η εκδήλωση άνοιξε με τοποθέτηση του δημοσιογράφου–συνδικαλιστή Μπράτσου, που μπήκε «εκτάκτως» στους εισηγητές λόγω των εξελίξεων στην ΕΡΤ και που εστίασε κυρίως σε αυτές. Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Κώστας Παπαδάκης, εκ μέρους της Κ.Ε.∆.∆.Ε., που έκανε εκτενή ιστορική αναδρομή στο νομικό αντεργατικό πλαίσιο στη χώρα. Ο Γρηγόρης Καλομοίρης, εκπαιδευτικός και μέλος του Γ.Σ. της Α.∆.Ε.∆.Υ., εστίασε στη συνέχεια σε ζητήματα σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις, τα δικαιώματα, την καταστολή και τις διώξεις αγωνιστών, αναφέρθηκε στο χώρο των εκπαιδευτικών, ενώ έβαλε σαν προοπτική διεξόδου την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο Νίκος Γουρλάς, πρόεδρος του Σωματείου εργαζομένων καταστημάτων αεροδρομίου, αφού αναφέρθηκε σε γενικότερες κατευθύνσεις της «αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικής Αριστεράς», στάθηκε ιδιαίτερα στα γεγονότα της ΕΡΤ, χρωματίζοντάς τα –λαθεμένα– απ' τη σκοπιά της κατάκτησης της «αντιπληροφόρησης». Λαθεμένα επίσης χαρακτηρίστηκε ως «νίκη» η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για την ΕΡΤ. Ενώ ο καθηγητής εργατικού δικαίου του Α.Π.Θ. Άρης Καζάκος έκανε μια «αταξική» τοποθέτηση για τη δημοκρατία και το νομικό πλαίσιο που κυριαρχεί. Ακολούθησαν οι ανακοινωμένες τοποθετήσεις απ’ το σώμα της εκδήλωσης. Ο Πάνος Χουντής, απ' την ΕΛΜΕ Πειραιά, στάθηκε ιδιαίτερα στην απόπειρα της απεργίας των εκπαιδευτικών, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε παρά την αγωνιστική διάθεση χιλιάδων εκπαιδευτικών, με ευθύνη της συνδικαλιστικής ηγεσίας και της «Αριστεράς μας». Αναφέρθηκε με ζωντανό τρόπο στους αγώνες του μέλλοντος, οι οποίοι δεν θα θυμίζουν αυτούς του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, και στα διαφορετικά χαρακτηριστικά που θα ’χουν στην κατεύθυνση της αναμέτρησης με την πολιτική του συστήματος, σε μια φάση φασιστικοποίησης, καθώς και στο τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα. Αλλά και στο πολιτικό έλλειμμα μιας Αριστεράς που ενώ η Αντίσταση της φαίνεται «λίγη», όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή, κάνει πίσω. Μια κατάσταση που θυμίζει «στρατό χωρίς στρατηγούς». Τόνισε επίσης την αδυναμία κινηματικής απάντησης σε μέτρα σαν την απαγόρευση των διαδηλώσεων, από συλλογικότητες και εγχειρήματα κοινής δράσης όπως η Κ.Ε.∆.∆.Ε. Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο Θανάσης Παυλάκης, γενικός γραμματέας του σωματείου εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», που εστίασε στην ανάγκη υπερνίκησης του φόβου, σε ζητήματα αλληλεγγύης που εκφράστηκαν κατά την απεργία των χαλυβουργών και στη συγκεκριμένη στόχευση αυτού του αγώνα (υπεράσπιση συλλογικών συμβάσεων – εναντίωση στις απολύσεις). Η συζήτηση συνεχίστηκε με κάποιες ακόμα σύντομες παρεμβάσεις -κυρίως σχετικά με τις εξελίξεις στην ΕΡΤ- και τα κλεισίματα των εισηγητών λόγω στενού χρονικού περιθωρίου.


Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

5

Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου

Πογκρόμ απολύσεων με fast track διαδικασίες

Η

Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) με την οποία καταργήθηκε η ΕΡΤ, διακόπηκε η λειτουργία της και απολύθηκαν μέσα σε μια νύχτα πάνω από 2.500 εργαζόμενοι σ’ αυτήν είναι η πρώτη εφαρμογή της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ Α’ 139/11-62013) με την οποία η κυβέρνηση θέλει να κλείσει δεκάδες οργανισμούς και φορείς του ∆ημοσίου και να απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους. Κινούμενη στα όρια της συνταγματικής εκτροπής, ευτελίζοντας ακόμα και αυτή την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, η κυβέρνηση έστησε μια ολόκληρη φάμπρικα Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (19 μέσα στον πρώτο χρόνο της θητείας της!) ώστε με fast track διαδικασίες να υλοποιεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις της. Με αυτήν την ΠΝΠ ανοίγει ο δρόμος για μαζικές απολύσεις εργαζόμενων μέσα από την κατάργηση, συγχώνευση κλπ ΑΕ, ΝΠ∆∆, ΝΠΙ∆ και λοιπών φορέων του ∆ημοσίου που χρηματοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η συγκεκριμένη ΠΝΠ δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήρθε να συμπληρώσει νόμο του Αλογοσκούφη (ν.3429/2005) με τον οποίο ανατράπηκαν οι εργασιακές σχέσεις στις ∆ΕΚΟ, αφού, μεταξύ άλλων, καθιερώθηκαν προσλήψεις με «συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας για δοκιμαστική περίοδο διάρκειας μέχρι εφτά (7) μηνών» και οι οποίες διέπονται «από τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας που ρυθμίζουν τις σχέσεις εργοδότη και εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα» κ.λπ. Στη συνέχεια, με νόμο του Βενιζέλου (ν.4002/2011) κατονομάζονταν συγκεκριμένοι φορείς και δημόσιες επιχειρήσεις που έμπαιναν στο στόχαστρο για «κατάργηση, συγχώνευση και αναδιάρθρωση»: Κτηματική Εταιρεία του ∆ημοσίου ΑΕ (ΚΕ∆ ΑΕ)», «Οργανισμός ∆ιαχείρισης ∆ημοσίου Υλικού ΑΕ (Ο∆∆Υ ΑΕ)», «Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση ΑΕ (ΕΡΤ ΑΕ)», «Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης ΑΕ», «Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων ΑΕ (ΟΣΚ ΑΕ)», «∆ημόσια Επιχείρηση Ανέγερσης Νοσηλευτικών Μονάδων ΑΕ (∆ΕΠΑΝΟΜ ΑΕ)», «ΘΕΜΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΑΕ», «Ελληνικός Οργανισμός Μικρών Μεσαίων Επιχειρήσεων και

Με απλές υπουργικές αποφάσεις πλέον, χωρίς να περνάει από τη Βουλή και χωρίς τις «χρονοβόρες» κοινοβουλευτικές διαδικασίες, θα μπορεί ο κάθε υπουργός να κλείνει οργανισμούς και φορείς που εποπτεύει, να απολύει τους εργαζόμενους, να εκποιεί την περιουσία τους κ.λπ. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι οι «ιερές αγελάδες», όπως λέει ο Κεδίκογλου Χειροτεχνίας ΑΕ (ΕΟΜΜΕΧ ΑΕ) κ.λπ. Από τον Βενιζέλο, λοιπόν, τον σημερινό υπέρμαχο της «ανοιχτής ΕΡΤ», ήδη από το 2011 είχε ανοίξει ο δρόμος για το σημερινό λουκέτο.

Η τωρινή ΠΝΠ έρχεται να συμπληρώσει όλο το προηγούμενο αντεργατικό νομικό πλαίσιο αφού εκτός από «καταργήσεις, συγχωνεύσεις, διασπάσεις, απορροφήσεις κ.λπ.» φορέων του ∆ημοσίου δίνει τη δυνατότητα

στον εκάστοτε υπουργό για «αυτοδίκαιη λύση των πάσης φύσεως εργασιακών σχέσεων και των συμβάσεων έργου». Με απλές υπουργικές αποφάσεις πλέον, χωρίς να περνάει από τη Βουλή και χωρίς τις «χρονοβόρες» κοινοβουλευτικές διαδικασίες, θα μπορεί ο κάθε υπουργός να κλείνει οργανισμούς και φορείς που εποπτεύει, να απολύει τους εργαζόμενους, να εκποιεί την περιουσία τους κ.λπ. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι οι «ιερές αγελάδες», όπως λέει ο Κεδίκογλου. Η ΕΡΤ αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου. Έπονται χιλιάδες ακόμα απολύσεις, αφού οι «προαπαιτούμενες ενέργειες» που προβλέπονται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ∆ημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016 επιβάλλουν 4.000 μέσα στο 2013 και συνολικά 15.000 μέχρι το τέλος του 2014. Οι κυβερνητικοί εταίροι (Ν∆-ΠΑΣΟΚ∆ΗΜΑΡ), παρά τις – υπαρκτές – διαφωνίες και αντιθέσεις τους, στο ζήτημα των απολύσεων ομονοούν. Η κόντρα τους για την «επαναλειτουργία» της ΕΡΤ επισκίασε τις 2.700 απολύσεις. Το ίδιο και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικράτειας που δεν μπορεί να θεωρηθεί νίκη των εργαζόμενων αφού και το κλείσιμο της ΕΡΤ νομιμοποιεί και τις απολύσεις αποδέχεται. Αλλά και δυνάμεις της Αριστεράς με τη μονομέρεια της «επαναλειτουργίας» και «να φύγει το μαύρο» συνέβαλαν στο να μπουν σε δεύτερη μοίρα οι χιλιάδες απολύσεις. Οι σικέ κοινοβουλευτικοί «αγώνες» με τροποποιήσεις και προτάσεις νόμου για την κατάργηση της ΠΝΠ αποπροσανατολίζουν από τους πραγματικούς αγώνες, σπέρνουν αυταπάτες, δρουν διαλυτικά για το κίνημα. Στους δρόμους γίνονται οι ανατροπές. Ο αγώνας για να μην κλείσει η ΕΡΤ, για να μην περάσουν οι απολύσεις, για να μη γίνει καμιά απόλυση πουθενά είναι υπόθεση του λαού και των εργαζόμενων. Το αίτημα για κατάργηση της επαίσχυντης ΠΝΠ πρέπει να 'ναι βασικό αίτημα των κινητοποιήσεων. Αυτοί οι αγώνες είναι που ενεργοποίησαν τις αντιθέσεις των τρικομματικών εταίρων, που αναζωπύρωσαν την πολιτική κρίση του συστήματος, που μπορούν να οδηγήσουν σε νίκες.

Η ΕΡΤ προανάκρουσμα των απολύσεων στο ∆ημόσιο

Π

εράσαμε ήδη από τη φάση των σχεδιασμών και των ''διαρροών'' στη φάση εφαρμογής της πολιτικής των απολύσεων στον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Πράγματι, το κλείσιμο της ΕΡΤ και η απόλυση του συνόλου των περίπου 2.700 εργαζομένων σ' αυτήν, υπήρξαν ένα ηχηρό παράδειγμα του πόσο αδίστακτοι και κυνικοί είναι τρόικα, κεφάλαιο και κυβέρνηση. Αλλά και πόσο αποφασισμένοι να προχωρήσουν στις μαζικές απολύσεις που έχουν δρομολογήσει, με πλήρη συνείδηση της θύελλας που θα ξεσήκωναν. Ασφαλώς, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα το να ''μεταφέρεται'' το πρόβλημα –με μια έννοια– σε κάθε σπίτι της χώρας. Να αναγκάζεται ο καθένας να παίρνει θέση τόσο για το κλείσιμο της ΕΡΤ όσο και για τις απολύσεις. Και αυτό είναι το αδύνατο σημείο στην εφαρμογή της πολιτικής των συγκεκριμένων απολύσεων. Γιατί, πέρα από τους απολυμένους, ''βάζει στο παιχνίδι'' όλο το λαό. Ταυτόχρονα –και ανεξάρτητα του πως θα εξελιχθεί το όλο ζήτημα– φανέρωσε τα ''έτοιμα'' σχέδια για λουκέτο και μαζικές

απολύσεις σ' όλο το φάσμα της εταιρείας Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΒΟ, ΕΑΒ, ΠΥΡΚΑΛ κλπ.), πάνω στο ίδιο πρότυπο. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στον τρόπο και τη μορφή που επιλέχτηκαν για την προώθηση αυτής της πολιτικής αλλά κυρίως στην ουσία της. Στο πέταγμα δηλαδή στο δρόμο (προφανώς στο πλαίσιο του success story και της λεγόμενης ανάπτυξης) χιλιάδων εργαζόμενων. Αλλά και στο στραπατσάρισμα της εμετικής προπαγάνδας τους, αφού ήρθαν στην επιφάνεια οι άθλιες εργασιακές σχέσεις της πλειοψηφίας όσων δουλεύουν, για να βγαίνει στον αέρα εικόνα και ήχος. Καθόλου τυχαία, η κυβέρνηση, εν μέσω κατάληψης του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, συλλαλητηρίων και κινητοποιήσεων, διοχετεύει την απόφασή της να κλείσει οριστικά εκατοντάδες σχολεία από τη νέα σχολική χρονιά σ' όλη τη χώρα. Παράλληλα, δρομολογεί απολύσεις στους ∆ήμους, σε κάθε επίπεδο δραστηριότητάς τους. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και ο ''ξαφνικός θάνατος'' (για να χρησιμοποι-

ήσουμε μια έκφραση των ημερών που δεν μας καλύπτει απόλυτα), με συνοπτικές, δηλαδή, διαδικασίες -μέχρι τις 20 Ιούλη(!!!)των πρώτων 5 Νοσοκομείων. Πρόκειται για τα νοσοκομεία Πολυκλινική, Σπηλιοπούλειο, ∆υτικής Αττικής και Πατησίων στην Αθήνα καθώς και Παναγίτσα στη Θεσσαλονίκη. Θ' ακολουθήσουν κι άλλα κύματα κλεισιμάτων, αφού δεκάδες νοσοκομεία θα επιχειρηθεί να περάσουν από τη φάση της συγχώνευσής τους στη φάση του λουκέτου. Η εμπειρία των νοσοκομείων του ΙΚΑ είναι δεδομένη και διδακτική. Θα το ξαναπούμε για μια ακόμα φορά. Οι απολύσεις ενός τόσο μεγάλου αριθμού εργαζομένων στο ∆ημόσιο (150.000) δεν βγαίνουν μέσα από ''επίορκους'', πειθαρχικά και πάσης φύσης ''εξαιρέσεις''. Και δεν μπορούν παρά να γίνουν στους πολυπληθέστερους τομείς του, που δεν είναι άλλοι από την λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση, την εκπαίδευση και την περίθαλψη. Τομείς, δηλαδή, που έχουν μια κοινωνική χρησιμότητα. ∆εν είναι, επίσης, άσχετο ότι οι κατα-

σταλτικοί μηχανισμοί του κράτους διευρύνονται καθημερινά, για να αντιμετωπίσουν τον ''εχθρό'' λαό. Για εκεί υπάρχουν λεφτά και κυρίως πολιτική βούληση... Κανείς δεν δικαιούται πλέον να σφυρίζει αδιάφορα. Πολύ περισσότερο οι δυνάμεις της εν γένει Αριστεράς και η συνδικαλιστική ηγεσία, μεσαία και ανώτερη. Και αν γι' αυτή την τελευταία τα ξεπουλήματα είναι συστατικό στοιχείο του DNA της, για την Αριστερά τα πράγματα θα έπρεπε να είναι ολοφάνερα. Κοινή δράση, συντονισμός και κλιμάκωση είναι ο δρόμος που απαιτείται να διανυθεί. Ενάντια στα κλεισίματα και τις απολύσεις. Για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής. Πασχίζουμε οι παραμορφωτικοί υποκειμενικοί φακοί των ηγεσιών των αριστερών δυνάμεων να δώσουν τη θέση τους στο ρεαλισμό της κοινωνικής σύγκρουσης που διεξάγεται ανελέητα. Και που δεν μας περιμένει... Σ.Π.


6

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Εκλογές στο σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου “Αμαλία Φλέμιγκ”

Σημαντική ενίσχυση των δυνάμεων της Ταξικής Πορείας

Τ

ο διήμερο 12 και 13 Ιούνη πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές του σωματείου, μέσα σ' ένα κλίμα που χαρακτηρίστηκε από το ζήτημα των απολύσεων και του κλεισίματος της ΕΡΤ αλλά και από τη διάχυτη ανησυχία των εργαζομένων του χώρου για τα κλεισίματα νοσοκομείων που προωθούνται. Σ η μ α ν τ ι κ ή τ ο π ι κ ή ε ξέ λ ι ξ η α π ο τ έ λ ε σ ε και συνεχίζει να αποτελεί η ανακίνηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος από τη διοίκηση του νοσοκομείου, την ΥΠΕ και το υπουργείο Υγείας. Κάτι που διευκολύνει την κυβέρνηση στη στόχευσή της να κλείσει μεταξύ των άλλων και το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Έχοντας αυτά κυρίως κατά νου (αλλά και τα συνολικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν), οι εργαζόμενοι προσήλθαν στην κάλπη προβληματισμένοι από τη γενικότερη αλλά και την ειδικότερη κατάσταση που βιώνουν. Και έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα στις κυβερνητικές παρατάξεις που,

ενώ δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα, προσπαθούν να τη διοχετεύσουν σε ανώδυνους δρόμους για την κυβέρνηση. Στις προεκλογικές μάλιστα προκηρύξεις τους ΠΑΣΚΕ και ∆ΑΚΕ απέφυγαν επιμελώς να αναφερθούν στα έργα και τις ημέρες της τρικομματικής κυβέρνησης στην οποία συμμετέχουν οι κομματικοί φορείς που υποστηρίζουν. Άνοδο κατέγραψαν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Σημαντικά ενισχυμένες οι δυνάμεις της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ και σε εκλογικό επίπεδο, αφού αύξησαν τις έδρες τους στο διοικητικό συμβού λιο του σωματείου και αναδείχθη καν σε πρώτη δύναμη, στέλνοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας ακόμα και σε όσους τελικά δεν τ ις ψ ήφισαν . Το αποτέλεσμα κρίνεται μάλλον φυσιολογικό με βάση τις απόψεις, τη δράση και τη στάση συνολικά των μελών του σχήματος όλο το προηγούμενο δίχρονο. Αλλά και σαν επισφράγιση της παρουσίας και της συμβολής τους στις μαζικές διαδικα-

σίες για πολλά χρόνια. Το μεγάλο βήμα που πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι είναι να ξεφύγουν από την εκλογική λογική της ανάθεσης–εξουσιοδότησης και να πρωτοστατήσουν οι ίδιοι στους αγώνες της επόμενης περιόδου που αναμένονται σφοδροί.

Ήδη η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ απηύ θυ νε πρ ότα σ η σ υνε ρ γ α σ ί α ς σ ε ε π ί π ε δο π ρ ο ε δρ ε ί ο υ του σωματείου στην ΑΣΥ με βάση ένα μίνιμουμ πλαίσιο αγων ιστική ς διεξόδου για τους εργαζόμενους.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Εγγεγραμμένοι: 494(568), ΑΚΥΡΑ:6(7), ΛΕΥΚΑ:7(13), Ψήφισαν: 274(342)

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ(ΠΑΣΚΕ) ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ(ΠΑΜΕ) ∆ΑΚΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ

Ψήφοι 89(81) 70(107) 60(56) 42(61) - (17)

Έδρες 4(3) 3(4) 2(2) 2(2) - (0)

(Σε παρένθεση τα αντίστοιχα στοιχεία των προηγούμενων εκλογών)

Εκλογές στο σωματείο εργαζομένων στο Εθνικό Τυπογραφείο

Τ

η ∆ευτέρα 10 Ιουνίου πραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη του νέου ∆.Σ. του Συλλόγου Προσωπικού του Εθνικού Τυπογραφείου και ενός αντιπροσώπου του ΣΠΕΤ στην Α∆Ε∆Υ. Παρά το δυσμενές πολιτικό κλίμα και τα όσα έχουν συμβεί μετά από 3 χρόνια άγριας επίθεσης στους εργαζόμενους στο ∆ημόσιο, η ∆ΑΚΕ κατάφερε να διατηρήσει τις δυνάμεις της και να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στο ∆.Σ., με την ΠΑΣΚ να γίνεται ο βασικός αποδέκτης του κλίματος της δυσαρέσκειας, χάνοντας μεγάλο μέρος των δυνάμεών της. Στις εκλογές παρέμβηκε με επιτυχία η Αγωνιστική Κίνηση Εθνικού Τυπογραφείου, καταφέρνοντας να διατηρήσει αριθμητικά τις δυνάμεις της και να επιτύχει αύξηση της παρουσίας στο ∆.Σ. με μία επιπλέον έδρα. Πιο αναλυτικά τα αποτελέσματα είχαν ως εξής:

2011 Ψηφίσαντες: 272 Άκυρα- Λευκά: 11 ΨΗΦΟΙ Ε∆ΡΕΣ ∆ΑΚΕ Ε.Τ. 122 ΠΑΣΚ Ε.Τ. 75 Αγωνιστική Κίνηση 35 ∆ημοσιοϋπαλληλική Ενότητα (ΠΑΜΕ) 12 Ανεξάρτητος υποψήφιος * 17

4 3 1 1

2013 Για το ∆.Σ. Ψηφίσαντες: 221 Άκυρα-Λευκά: 10 ΨΗΦΟΙ Ε∆ΡΕΣ 106 5 48 2 33 2 9 15

-

Για την Α∆Ε∆Υ Ψηφίσαντες: 221 Άκυρα-Λευκά: 12 ΨΗΦΟΙ Ε∆ΡΕΣ 112 1 36 28 15 18

-

* Ο ανεξάρτητος υποψήφιος ήταν διαφορετικός στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις

Εκπαιδευτικοί

Η γενική απεργία, η επιστράτευση και οι μουτζαχεντίν

Μ

έσα σε καθεστώς επιστράτευσης των εκπαιδευτικών, των εργαζομένων στο Μετρό και των ναυτεργατών, πραγματοποιήθηκε η γενική απεργία των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ στις 13 Ιούνη ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και τις απολύσεις. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έθεσαν στις ΕΛΜΕ που παρεμβαίνουν, την ανάγκη να καλέσουν τα ∆Σ των ΕΛΜΕ σε συμμετοχή στην απεργία. Ανεξάρτητα με αυτό κάλεσαν επίσης όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή χρησιμοποιώντας το κάλεσμα της Α∆Ε∆Υ, μιας που η ΟΛΜΕ είχε αρνηθεί να βγάλει αντίστοιχη απόφαση. Μετά από αυτό, επέτρεψαν οι γνωστές κριτικές που ξεκινούσαν από αναφορές για «μάταιες αυτοθυσίες» και «Ιφιγένειες» και έφταναν μέχρι τον «τυχοδιωκτισμό» και τον «αριστερισμό». Οι κριτικές αυτές ήταν άλλες κακοπροαίρετες και εκπορεύονταν από γνωστούς κύκλους τα μόνιμης ηττοπάθειας και άλλες ήταν καλοπροαίρετες και εκπορεύονταν από αγωνιστές που αντιλαμβάνονταν την απεργία αυτή χωρίς νόημα και τα ρίσκα που θα παίρνονταν χωρίς πραγματικό αντικείμενο. Θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε στους δεύτερους και μόνο σε αυτούς. Η «σύνεση» των εργατοπατέρων δε μας αφορά ούτε και μας ενδιαφέρει. Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, μερικά πράγματα: • Η γενική απεργία αλλά και η γενικευμένη οργή για το κλείσιμο της ΕΡΤ και τις

απολύσεις των εργαζομένων έθεσαν αντικειμενικά το χαρακτήρα της απεργίας και την απομάκρυναν από το χαρακτηρισμό της απεργίας – «τουφεκιάς» χωρίς νόημα και σημασία. • Οι επιστρατευμένοι κλάδοι γίνονται όλο και περισσότεροι. Η κυβέρνηση προσθέτει όποιον κλάδο αντιστέκεται. Αποτελεί σοβαρή εσωτερική ήττα του κινήματος η παραδοχή ότι είναι δεδομένο πως οι επιστρατευμένοι κλάδοι βγαίνουν από το μέτωπο αγώνα και απλώς περιμένουν την κυβερνητική άρση της επιστράτευσης. • Το κάλεσμα σε απεργία επιστρατευμένων δε διαφέρει ποιοτικά πολύ από το κάλεσμα σε απεργία των εργατών και εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι –σε κάθε απεργία και χωρίς επιστράτευσηβρίσκονται στο δίλημμα αν θα απεργήσουν αντιμετωπίζοντας τον άμεσο κίνδυνο να χάσουν τις δουλειές τους. • Οι αγώνες από το μέλλον δε θα έχουν καμία σχέση με το πρόσφατο παρελθόν αλλά θα θυμίζουν αρκετά το βαθύ παρελθόν. Κάθε συμμετοχή σε αγώνα, σχεδόν κάθε απεργία και διαδήλωση δε θα είναι μια απλή υπόθεση και θα θέτει διλήμματα, θα δημιουργεί φοβίες αλλά και προκλήσεις σε κάθε σωματείο, οργάνωση, παράταξη, αγωνιστή. Οι εγγυήσεις και οι ασφάλειες θα γίνονται ολοένα και λιγότερες, θα καλούμαστε όλοι όλο και πιο συχνά να τοποθετηθούμε σε πεδία δύσκολα

και ναρκοθετημένα. • Σε αυτές τις συνθήκες, τα αγωνιστικά τμήματα του λαού, πρέπει να χαλυβδώσουν, να αντιληφθούν τα χαρακτηριστικά της περιόδου, να εμπιστεύονται τις λαϊκές δυνάμεις, να δρουν ψύχραιμα και με την αποφασιστικότητα της πρωτοπορίας. Είναι απολύτως κατανοητό ότι ένα ανένταχτο αγωνιστικό δυναμικό ψάχνει στηρίγματα, αλλά ταυτόχρονα είναι δεδομένο ότι η κατάσταση είναι έκτακτη και τα στηρίγματα διαμορφώνονται πάνω στα μονοπάτια των συγκρούσεων με τον αντίπαλο αλλά και με αυτό που «ήμασταν» ως κίνημα. • Στην απεργία αυτή υπήρχαν ανένταχτοι πρωτοπόροι εκπαιδευτικοί που ήθελαν να απεργήσουν. Αν αυτοί καλούνταν από τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους σε μη συμμετοχή στην απεργία, το αποτέλεσμα θα ήταν να σπρωχτούν πολλά βήματα πίσω σε σχέση με τια αγωνιστικές τους διαθέσεις. Ουσιαστικά, μια τέτοια κίνηση τους σπάει. • Είναι σίγουρο ότι ο αμυντισμός που εκφράστηκε στην απεργία αυτή και που δημιούργησε ένα νούμερο κάποιων εκατοντάδων απεργών (νούμερο που δύσκολα εξακριβώνεται με βάση το γεγονός ότι διευθυντές σχολείων μαζικά δεν έδωσαν στοιχεία στις διευθύνσεις ενώ κάποιες περιφέρειες κάλεσαν προφορικά να μη συλλεχθούν στοιχεία), έχει να κάνει με τις αγκυλώσεις που δημιούργησε η συνδικαλιστική ηγεσία κατά τη

γνωστή απόπειρα της απεργίας στις πανελλαδικές. Πάλι καλά που σε μαζικό επίπεδο και ανοιχτά δεν τόλμησαν οι εργατοπατέρες να χρησιμοποιήσουν τα νούμερα αυτά για να δικαιώσουν τις αθλιότητές τους στις 15 Μάη. • Η τακτική της κυβέρνησης να μην προβεί σε κύμα διώξεων αποκαλύπτει ότι –όσο και αν έχει ενταθεί η επίθεση στα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα- δεν είναι τόσο εύκολο για την κυβέρνηση και το σύστημα να απολύσει αγωνιζόμενους απεργούς, και μάλιστα στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας. Αποκαλύπτει, επίσης, ότι δεν τους είναι εύκολο να ανοίξουν δύο μέτωπα ταυτόχρονα. • Το παραπάνω, βέβαια, δε μας εφησυχάζει. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να είναι σε εγρήγορση απέναντι σε οποιοδήποτε μελλοντικό ενδεχόμενο πιέσεων και τρομοκράτησης των συναδέλφων που απέργησαν. ∆υστυχώς, ο αντίπαλος σύντομα θα μας ξαναθέσει μπροστά σε δύσκολα διλήμματα. ∆υστυχώς όσο και αν αναβάλλεται η απάντηση στη σύγκρουση, ο αντίπαλος έχει ξεκινήσει το μονομερή πόλεμο. Οι αγωνιστικές δυνάμεις αν από τη μία μεριά πρέπει να συμβάλουν στη συγκρότηση αποτελεσματικών και επίμονων αντιστάσεων, άλλο τόσο πρέπει να συμβάλουν στο να ξεκαθαριστεί ο χαρακτήρας της επίθεσης, και –άρα- και τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει το λαϊκό κίνημα.


Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

7

Για το κλείσιμο της ΕΡΤ και το ...Σύνταγμα

Η

ανακοίνωση από την κυβέρνηση, ότι κλείνει η ΕΡΤ και μένουν στο δρόμο 2656 εργαζόμενοι, ξεσήκωσε κόσμο. Την πρώτη ειδικά μέρα, συγκεντρώθηκαν χιλιάδες στη Μεσογείων. Από τότε δεν έχει πάψει να βρίσκεται κόσμος συνεχώς στο χώρο, από λίγες εκατοντάδες έως μερικές χιλιάδες, με αποκορύφωμα τη μέρα της απεργίας. Ο τρόπος που εκφράζεται η αντίδραση στη κυβερνητική απόφαση κάνει πολλούς να παραλληλίζουν με το Σύνταγμα του 2011. Πράγματι, η αντίδραση αυτή έχει ομοιότητες αλλά μόνο επιφανειακές. Η αντίδραση αφορά ένα πολύ συγκεκριμένο γεγονός, το κλείσιμο μιας μεγάλης επιχείρησης του δημοσίου. Μια απόφαση που, από τη μια, στέλνει χιλιάδες κόσμου στην ανεργία και από την άλλη, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα πλήρους ελέγχου της ενημέρωσης καθώς και της πολιτιστικής ζωής αυτού του τόπου, καταλύοντας ακόμη και τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Το Σύνταγμα, και γενικά το κίνημα που καθιερώθηκε να λέγεται "των πλατειών", ήρθε ως συνέχεια αγώνων, απεργιών, συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων πολύ μαζικών και επίμονων, που αντιμετώπισαν την άγρια καταστολή από μεριάς κράτους και ξεκίνησαν στις αρχές του 2010. Ήταν μάλλον η πιο μαζική έκφραση της διάθεσης αντίστασης του λαού απέναντι σε μια επίθεση που συνθλίβει τη ζωή του. Πρόκειται για αγώνες οι οποίοι συνεχίστηκαν μέχρι το Φλεβάρη του 2012 και μπορεί να μην κατάφεραν να ανακόψουν την επίθεση των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων εκφραστών τους αλλά έφεραν τα πάνω κάτω στο πολιτικό σύστημα. Αντίθετα, το "κίνημα της ΕΡΤ" ήρθε μετά από μια κάμψη του κινήματος. Προηγήθηκαν οι εκλογές που διαμόρφωσαν ένα πολιτικό σκηνικό εντελώς διαφορετικό σε σχέση με αυτό που είχαμε συνηθίσει τα χρόνια μετά το 1974. Από εκεί και πέρα, υπήρξαν κάποιες σποραδικές κινητοποιήσεις σε εργασιακούς χώρους ενώ οι πανεργατικές απεργίες χαρακτηρίζονταν από τη χαμηλή, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, συμμετοχή του κόσμου. Και όλα αυτά, με μια κυβέρνηση η οποία εφάρμοσε μάλλον με ευκολία μια σειρά μέτρα που κάνουν τη ζωή του λαού πολύ χειρότερη απ’ ότι ήταν ακόμη και πέρυσι τέτοιο καιρό, αλλά και μια αριστερά πολύ πιο ισχυρή, υποτίθεται, στο σύνολό της. Μια αριστερά που, απ’ ότι φαίνεται, δε θέλει να βγάλει τα συμπεράσματά της και είναι εγκλωβισμένη ακόμη περισσότερο σε λογικές διαχείρισης - προτάσεων ξεπεράσματος της κρίσης παρά οργάνωσης του λαού, για να αντισταθεί και να ανατρέψει την επίθεση. Ένα άλλο χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί το κίνημα για την ΕΡΤ από αυτό του Συντάγματος, είναι η στάση των κομμάτων. Τότε, το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλοι) που συμμετείχε είχε υποταχθεί στα αντιοργανωτικά και αντικομματικά κελεύσματα του συστήματος ενώ το ΚΚΕ αντιτάχθηκε σε αυτό, καταγγέλλοντας το περίπου ως υποκινούμενο από τους ιμπεριαλιστές και την τότε κυβέρνηση, η δε αναρχία μάλλον απουσίαζε, πέρα από κάποια κομμάτια της αυτονομίας. Αντίθετα, τώρα το κύριο χαρακτηριστικό έξω από το ραδιομέγαρο είναι η ύπαρξη των κομματικών ή μετωπικών πανό της αριστεράς, κάποιων ελάχιστων σωματείων, και τμημάτων της αναρχοαυτονομίας που έστησαν τη περίφημη συνέλευση η οποία προσπαθεί να λύσει ζητήματα λειτουργίας της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ! Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να κινητοποιεί το σύνολο των δυνάμεών του, φαίνεται να παίζει με τις απόψεις του σημαντικό (και αρνητικό) ρόλο στο άπλωμα

του κινήματος. Το ΚΚΕ ήταν εκεί τις πρώτες μέρες με μόνιμο τρόπο και χωρίς να αποφεύγει το ανακάτεμα με άλλους χώρους. Για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, τα μπλοκ του ΠΑΜΕ, μοιάζουν να συγκροτούν μια συγκέντρωση με όλους τους άλλους. Έδωσε επίσης τη συχνότητα του τηλεοπτικού 902, για να μεταδίδεται το πρόγραμμα της ΝΕΤ. Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες, δεν παρουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο στο χώρο. Η τελευταία του μαζική παρουσία ήταν η συγκέντρωση που έκανε τη ∆ευτέρα το απόγευμα. Την Τρίτη και την Τετάρτη, οι δυνάμεις του δεν ήταν εκεί. Έχουμε λοιπόν ένα κίνημα αλληλεγγύης και όχι ένα ξέσπασμα του λαού, όπως ήταν το «κίνημα των πλατειών», απέναντι σε ένα χώρο όπου απολύονται χιλιάδες εργαζόμενοι με έντονο το στοιχείο της υπεράσπισης της δημοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι περισσότερες ανακοινώσεις μιλούν για φασιστικές μεθόδους. Η μαζικότητα ενός κινήματος το οποίο κατά βάση στηρίζεται στην αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, και ως ένα βαθμό στην αναρχοαυτονομία, υπολείπεται κατά πολύ. Από την άλλη, είναι οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Οι πρώτες αντιδράσεις τους χαρακτηρίζονταν από τη στεναχώρια, την οργή και τον αιφνιδιασμό. Αν και αυτός ο τελευταίος θα μπορούσε να αποφευχθεί. Η κυβέρνηση υλοποίησε κάτι που ο …Χατζηνικολάου το είχε προαναγγείλει 20 μέρες πριν και τουλάχιστον τα συνδικαλιστικά όργανα θα έπρεπε να προετοιμάζουν τους εργαζόμενους για κάθε ενδεχόμενο αντί να τους καθησυχάζουν. Εξάλλου, η πείρα των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι, όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στον ΟΕΚ, στην Εργατική Εστία και αλλού, οι εργαζόμενοι πίστευαν ότι δεν θα κλείσουν αλλά έκλεισαν! Εδώ βέβαια υπάρχει μια σοβαρή διαφορά. Το κλείσιμο συνοδεύεται από την απόλυση όλων των εργαζομένων του οργανισμού. Και αυτό θα έπρεπε να ξεσηκώσει τους πάντες, όχι μόνο τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Εδώ δεν πρόκειται για μετακίνηση, δεν πρόκειται για μείωση μισθού ούτε για απαγόρευση της απεργίας, πρόκειται για τον παροπλισμό, για

το πέταγμα στην ανεργία χιλιάδων εργαζόμενων, χωρίς κανένα πρόσχημα. Μοιάζει με πρόβα, με μέτρημα αντιδράσεων από μεριάς συστήματος γι’ αυτό που θα έρθει σε λίγο καιρό σε όλο το δημόσιο. Οι εργαζόμενοι, από τη πρώτη στιγμή, κατέλαβαν το ραδιομέγαρο, κάλεσαν το λαό σε συμπαράσταση και από τότε συνεχίζουν τις εκπομπές μέσω του διαδικτύου. Φαίνεται στη πλειοψηφία τους να κατανοούν, ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Ακόμη και οι ΓΣΕΕ – Α∆Ε∆Υ αναγκάστηκαν να κηρύξουν απεργία. Μια απεργία όπου, όμως, ήταν εμφανέστατη η απουσία των μεγάλων ομοσπονδιών. Αρνητικό είναι, ότι επικρατεί όχι η κάθετη αντίθεση στις απολύσεις και στο κλείσιμο αλλά η αποδοχή της ανάγκης να «εξυγιανθεί» η ΕΡΤ. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε κάθε συζήτηση δεν παραλείπεται να τονιστεί ότι όλοι είναι υπέρ των «διαρθρωτικών αλλαγών» αλλά όχι με αυτό τον βίαιο τρόπο. Για αυτό σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχουν και οι δυνάμεις της αριστεράς οι οποίες προέταξαν το θέμα της δημοκρατίας, την υπεράσπιση της ΕΡΤ ως δημόσιου ενημερωτικού και πολιτιστικού οργανισμού, ξεχνώντας σχεδόν το ρόλο που έπαιζε ως οργανισμός του αστικού κράτους. Το θέμα των απολύσεων θεωρήθηκε, στη καλύτερη περίπτωση, δεύτερο ζήτημα. Ακόμη και εκπρόσωποι των εργαζόμενων το υποβάθμιζαν, αν και τις τελευταίες μέρες και με βάση αυτά που διαρρέουν από τις συναντήσεις των εταίρων της κυβέρνησης, φαίνεται να αλλάζει κάπως αυτό. Ακόμη και το ΚΚΕ, που θέτει ως πρώτο θέμα τις απολύσεις, δεν αποφεύγει να εμπλακεί στη συζήτηση για το τι ΕΡΤ θα θέλαμε. Και όλα αυτά, τη στιγμή που η κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Το κύριο γι’ αυτήν ήταν οι απολύσεις και όχι το κλείσιμο της δημόσιας ΕΡΤ, που, έτσι κι αλλιώς, έστω και με άλλη μορφή, θα ξανανοίξει. Το πρόβλημα είναι οι μισθοί, οι συμβάσεις και κάθε εργασιακό δικαίωμα των εργαζόμενων. Αυτά εννοούσαν οι Κεδίκογλου και Σαμαράς με τα περί συντεχνιών και προνομιούχων που αράδιαζαν κατά των εργαζόμενων της ΕΡΤ. Με την αποδοχή της συζήτησης για την «εξυ-

γίανση» και με τις συζητήσεις για το τι ΕΡΤ θέλουμε, πέρα από τις αυταπάτες που δημιουργούνται για το ρόλο του κράτους αλλά και των εργαζόμενων σε αυτό, υπονομεύεται ο αγώνας κατά των απολύσεων, αφού ουσιαστικά γίνονται αποδεκτές οι αιτιάσεις της κυβέρνησης και η αντίθεση περιορίζεται στις μεθόδους. Ένα άλλο αρνητικό είναι η λειψή, έως και καθόλου, σύνδεση των εργαζόμενων με το κίνημα αλληλεγγύης. Ο διαχωρισμός των απ’ έξω με τους από μέσα είναι συχνός στις συζητήσεις και μάλλον εκφράζει την πραγματικότητα. Η όποια παρουσία εργαζόμενων στις διεργασίες του προαυλίου μάλλον έχει να κάνει με προσωπικές επιλογές και λιγότερο με την ανάγκη συντονισμού όλου του κινήματος. Είναι αξιοσημείωτο, ότι, ενώ την πρώτη μέρα οι πόρτες του κτιρίου ήταν ανοιχτές για όλους, από τη δεύτερη και μετά, στο όνομα της περιφρούρησης, έκλεισαν, και μόνο αν υπάρχει σοβαρός λόγος και με την επίδειξη ταυτότητας, μπορεί κάποιος να μπει μέσα. Αυτό δημιούργησε δυσαρέσκειες και ενέτεινε το αίσθημα διαχωρισμού. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, δεν έχει γίνει εφικτό αυτό το κίνημα να απεγκλωβιστεί από τα όρια του ραδιομέγαρου. ∆εν έγινε καμιά διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, δεν έγιναν εκδηλώσεις στις γειτονιές και σε χώρους δουλειάς, δεν πάρθηκαν πρωτοβουλίες που θα συσπειρώσουν δεκάδες χιλιάδες κόσμου από κάθε εργασιακό χώρο κι από κάθε γειτονιά. Αυτό είναι που πραγματικά φοβάται η κυβέρνηση. Αυτά προτείνει και επιδιώκει το ΚΚΕ(μ-λ), με τις δυνάμεις του, σε καθημερινή βάση, στο χώρο της ΕΡΤ αλλά και με τις όποιες προσβάσεις του στους εργαζόμενους, με τα μετωπικά του σχήματα αλλά και μέσω της ΠΑΑΣ, αναδεικνύοντας ως κύριο ζήτημα το «όχι στις απολύσεις – όχι στο κλείσιμο». Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ είναι σε πλήρη εξέλιξη ενώ οι οριστικές αποφάσεις της κυβέρνησης αναμένονται. Είναι ανάγκη αυτός ο αγώνας να συνεχιστεί. Χωρίς αυταπάτες, χωρίς συνδιαλλαγές με το σύστημα, ακόμη πιο μαζικός, όσο δύσκολος κι αν είναι.


8

Προλεταριακή Σημαία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Θεσσαλονίκη

Ποια είναι η ΕΡΤ που θέλουμε;

Κύμα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της ΕΡΤ

Μ

ε επίκεντρο τον χώρο μπροστά στην ΕΡΤ-3, στην Λεωφόρο Στρατού, από την πρώτη ημέρα που ανακοινώθηκε η υπουργική απόφαση της τρικομματικής κυβέρνησης, εξελίσσονται οι λαϊκές κινητοποιήσεις στην Θεσσαλονίκη ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ και την ομαδική απόλυση όλων των εργαζόμενων σε αυτήν. Χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, στην απεργιακή συγκέντρωση και στις καθημερινές απογευματινές συναυλίες. Εκπρόσωποι συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων και πρωτοβουλιών πήραν μέρος σε κοινές συζητήσεις με τους εργαζόμενους, μοιράστηκαν πλατιά οι ανακοινώσεις των απολυμένων και πλήθος καλλιτεχνών της πόλης υποστήριξαν, με την συμμετοχή τους, τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Ένα κύμα αλληλεγγύης από εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, πρωτοβουλίες γειτονιών και άλλες κοινωνικές συλλογικότητες εκφράστηκε με πολύμορφο τρόπο. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στην ραδιοφωνία δημιούργησαν ένα κέντρο πληροφόρησης του κόσμου στην Αγγελάκη. Η ΠΑΑΣ Θεσσαλονίκης και το ΚΚΕ(μ-λ) λαμβάνουν ενεργό μέρος στις συνεχείς κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις με καθημερινή μαζική παρουσία έξω από το κτίριο της ΕΡΤ-3.

Βόλος

Η

είδηση του κλεισίματος της ΕΡΤ είχε ως αποτέλεσμα, και στο Βόλο, την άμεση προσέλευση κόσμου έξω από το σταθμό της ΕΡΑ Βόλου το βράδυ της Τρίτης. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι εκτός από τους συνδικαλιστές όλων των χώρων της Αριστεράς, πλήθος απλού κόσμου συγκεντρώθηκε στην παραλία του Βόλου όπου βρίσκεται η ΕΡΑ για να συμπαρασταθούν στους περίπου 40 τεχνικούς και δημοσιογράφους που έχαναν τη δουλειά τους. Εκτός από την αλληλεγγύη, ο κόσμος δήλωσε και την αγωνιστική του διάθεση ενάντια σε όλη αυτή την επίθεση, αντιλαμβανόμενος πως μετά τις μαζικές απολύσεις της ΕΡΤ σειρά έχουν κι άλλες ∆ΕΚΟ και χώροι. Αυτή η αγωνιστική διάθεση εκφράστηκε και στην πορεία που πραγματοποιήθηκε το πρωί της Τετάρτης στο κέντρο της πόλης με τη συμμετοχή περίπου 1.000 ατόμων, συμπεριλαμβανομένου και του ΠΑΜΕ. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, η συγκέντρωση διαμαρτυρίας συνεχίστηκε με αρκετή μαζικότητα στο χώρο της ΕΡΑ, όπου ακολούθησε συναυλία αλληλεγγύης. Το ΚΚΕ(μ-λ) μοίρασε προκήρυξη και στήριξε το πανό της ΠΑΑΣ Βόλου η οποία συμμετείχε στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Η απεργιακή κινητοποίηση της 13/6 χαρακτηρίστηκε κι αυτή από μεγάλη μαζικότητα. Η ΠΑΑΣ συμμετείχε με πανό και μπλοκ. Ενδεικτικό του ήδη υπάρχοντος πολιτικού κλίματος που ξετυλίγεται με αφορμή την ΕΡΤ, με δεδομένο τις απολύσεις 2.700 εργαζομένων, είναι το γεγονός ότι μόνο από το μπλοκ της ΠΑΑΣ ακούστηκαν συνθήματα ενάντια στις απολύσεις. Είναι αναγκαίο και για τους εργαζόμενους της ΕΡΑ Βόλου καθώς και για τον κόσμο που συνεχίζει να τους στηρίζει με τη σταθερή παρουσία του να ανοίξει ένας κύκλος συζητήσεων για το πώς θα οργανωθεί παραπέρα ο αγώνας ενάντια σε εκλογικές αυταπάτες και κυβερνητικές λύσεις.

Ηράκλειο

Ο

ι τελευταίες εξελίξεις στο χώρο των ΜΜΕ, οι απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων με μια ανακοίνωση, η ένταση της επίθεσης του συστήματος ενάντια στα κεκτημένα των εργαζομένων, της νεολαίας, του λαού συνολικά, κατέβασαν χιλιάδες κόσμο όλες αυτές τις μέρες και στο Ηράκλειο, τόσο στην πλατεία Ελευθερίας την Τετάρτη 12 Ιούνη όσο και στο κτίριο όπου στεγάζεται η ΕΡΤ αμέσως μετά την ανακοίνωση για το κλείσιμό της. Κόσμος που κατέβηκε για να σταθεί αλληλέγγυος στους απολυμένους, επειδή καταλαβαίνει ότι ίσως αύριο να είναι η δική του σειρά, γιατί καταλαβαίνει ότι απέναντι στην αντιδραστική πολιτική κυβέρνησης– ιμπεριαλιστών μόνο ο δικός του αγώνας μπορεί να βάλει φραγμό και ακόμη γιατί θεωρεί δημοκρατικό καθήκον την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ΕΡΤ. Η απεργία όμως της 13 Ιούνη δεν είχε μεγάλη συμμετοχή και λόγω της βροχής αλλά και λόγω του γεγονότος ότι η μεγάλη μάζα των εργαζομένων δεν είχε ενημερωθεί γι’ αυτήν. Χώρος συγκέντρωσης, όπως είναι λογικό και αποφάσισαν το Εργατικό Κέντρο και η Α∆Ε∆Υ, ήταν το κτίριο της ΕΡΤ, στο οποίο κατέληξε και η προσυγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Τόσο η μηχανοκίνητη πορεία όσο και η πορεία μέσα από τους δρόμους της πόλης κατέληξε στη διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για να συμπαρασταθούμε στους επιστρατευμένους απεργούς εκπαιδευτικούς και να δοθεί μια πρώτη απάντηση σε πιθανές μελλοντικές διώξεις τους. Η οργάνωση Ηρακλείου του ΚΚΕ(μ-λ) βρίσκεται όλες αυτές τις μέρες στο κτίριο της ΕΡΤ, συμπαραστέκεται στον αγώνα των εργαζομένων της, μοιράζοντας πλατιά το έντυπο υλικό της και συζητώντας με τον κόσμο. ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ, ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΣΤΟΥΣ ∆ΡΟΜΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ, είναι τα ζητήματα που αναδεικνύει μέσα από την παρέμβασή της. Επίσης, στήριξε με όλες της τις δυνάμεις την παρέμβαση και το μπλοκ της ΠΑΑΣ το οποίο συσπείρωσε αρκετούς νεολαίους και αγωνιστές.

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Ο

τίτλος είναι παραπλανητικός. Απηχεί, όμως, και συμπυκνώνει ταυτόχρονα το ερώτημα, μια άποψη που τέθηκε τις προηγούμενες μέρες και από δυνάμεις της Αριστεράς. Πρόκειται για μια λογική η οποία, στο ζήτημα της ΕΡΤ, έχει κάνει τέτοια στροφή, που βλέπει χτύπημα στην αντικειμενική(!) ενημέρωση, φίμωση του λαού(!) κοκ. Ασφαλώς και συνυπάρχουν στο κλείσιμο της ΕΡΤ μια σειρά ζητήματα που πρέπει και αξίζει να αναδειχθούν, χωρίς όμως να χάνεται το δάσος και κυρίως χωρίς αυταπάτες για το ρόλο του κράτους και των υπηρεσιών του. Η κίνηση Σαμαρά, με τη ΠΝΠ για λουκέτο στην ΕΡΤ, αποτελεί εξειδίκευση της ΠΝΠ που δίνει τη δυνατότητα στους υπουργούς της τρικομματικής κυβέρνησης να κλείνουν ξαφνικά και γρήγορα δημόσιους οργανισμούς. Αποτελεί το πρόσφατο και πιο βίαιο επεισόδιο, ως σήμερα, του έργου «επιστροφή στον κοινωνικό μεσαίωνα» που οδηγεί το λαό της χώρας μας στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση. Παράλληλα, στέλνει ένα διπλό μήνυμα. Προς τους δανειστές, τα ξένα αφεντικά, ότι τα συμφωνηθέντα θα τηρηθούν, και προς τον λαό, τους εργαζόμενους, ότι θα κινηθεί (από)φασιστικά, επιβάλλοντας με νόμο και τάξη την πολιτική της. Σηματοδοτεί το σπάσιμο του ταμπού των απολύσεων στο δημόσιο, την εξάλειψη των όποιων σταθερών εργασιακών σχέσεων υπήρχαν, ενώ συνιστά και ένα μεγάλο «δώρο» στους καναλάρχες, ώστε να μονοπωλούν και να ελέγχουν το δικαίωμα στην ενημέρωση, την ψυχαγωγία, τον πολιτισμό και ταυτόχρονα την αποχώρηση του κράτους από μια σειρά υπηρεσίες προς το λαό (ακριτικά νησιά, ναυτικοί, απόδημος ελληνισμός κλπ) που θεωρούνται ότι δε συνάδουν με τη βαρβαρότητα της εποχής. Στόχος η συγκρότηση μιας δημόσιας ραδιοτηλεόρασης μικρότερης ως μέγεθος, ασφυκτικά ελεγχόμενης από τους κρατούντες, χωρίς δικαιώματα για τους εργαζόμενους σε αυτή (δεν θα ισχύει το ίδιο για τα στελέχη- παπαγαλάκια του συστήματος). Η σύγκρουση με τα παραπάνω κυβερνητικά σχέδια απαιτεί, πρώτα απ’ όλα, την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά, ενάντια στις απολύσεις των 2.600 εργαζομένων, την καταδίκη της φασιστικής πρακτικής της. ∆εν μπορεί να είναι το πρόταγμα της αντικειμενικής-δημόσιας-ανεξάρτητης ραδιοτηλεόρασης. Γιατί τέτοια ραδιοτηλεόραση δεν υπήρξε ποτέ ούτε μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια του αστικού κράτους. Ήταν και θα είναι πάντα μηχανισμός προπαγάνδας της πολιτικής του συστήματος και των εκφραστών του (ευρωυποταγή - αντικομμουνισμός), όργανο παραπληροφόρησης και συκοφάντησης των λαϊκών αγώνων, βήμα έκφρασης των από πάνω. Αλήθεια, πόσο εύκολα ξεχνιέται η πρόσφατη αντιμετώπιση, και από τα κρατικά κανάλια, της απεργίας -που δεν έγινε- των εκπαιδευτικών. Πόσο διαφορετικά από τα ιδιωτικά ΜΜΕ αντιμετωπίστηκαν οι καθηγητές στις ειδησεογραφικές εκπομπές της ΕΡΤ; Ποια προβολή είχαν οι απεργίες στη ΦΑΓΕ, στη Χαλυβουργία; Τι είδους κάλυψη έχουν οι αγώνες του λαού της Χαλκιδικής, πριν της Κερατέας; Σταματάμε εδώ, γιατί είναι ατελείωτος ο κατάλογος με τα παραδείγματα που η λαϊκή πάλη ήταν «κομμένη» και στην κρατική ραδιοτηλεόραση. Απαιτείται να είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο αντίπαλος. Το αστικό κράτος και οι (δημόσιες) υπηρεσίες του υπηρετούν την ντόπια άρχουσα τάξη και τα ξένα αφεντικά της. ∆εν αποτελούν σύμμαχο του λαού ούτε μπορούν στα πλαίσια αυτού του συστήματος να μετατραπούν σε όργανα έκφρασης-προβολής των αγώνων του. Μα δεν τασσόμαστε ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, δεν υπερασπίζουμε το δημόσιο χαρα-

κτήρα της παιδείας, της υγείας και τελικά και της ΕΡΤ; Η εναντίωση μας στις ιδιωτικοποιήσεις δεν έχει να κάνει τόσο με την οικονομική πλευρά (το ξεπούλημα) ούτε με μια γενική ηθική σκοπιά για τη φύση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Για το τελευταίο, έχουμε να πούμε, ότι η περιουσία της ΕΡΤ (αρχείο, μουσικά σύνολα, συχνότητες, πολιτισμός, τέχνες κλπ) δημιουργήθηκε από τη δουλειά των εργαζομένων σε αυτή, αλλά το ίδιο ισχύει και με όλο τον κοινωνικό πλούτο που παράγουν οι εργάτες και ιδιοποιείται το κεφάλαιο. Πέρα, λοιπόν, από μια ηθική σκοπιά, αυτό που πρέπει να προτάσσεται είναι η πολιτική σκοπιά, η εναντίωση στο κλείσιμο, στο ξεπούλημα, στη συρρίκνωση των δημόσιων υπηρεσιών. Γιατί σχετίζεται άμεσα με την εγγραφή λαϊκών κατακτήσεων στη λειτουργία και την ιστορική εξέλιξη αυτών των οργανισμών. Κατακτήσεις που, πέρα από τα εργασιακά δικαιώματα, είχαν τις αναφορές τους στον πολιτισμό, τις τέχνες, στην ενημέρωση για φυσικές καταστροφές, τη στήριξη ακριτικών περιοχών, που η ιδιωτικοποίηση θα τα εξαφανίσει. Μ’ αυτή τη λογική υπερασπίζουμε το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών του κράτους σαν καθολικά δικαιώματα, σαν ανθρώπινες ανάγκες και όχι εμπορεύματα που το σύστημα στη σημερινή του φάση με την ανατροπή των συσχετισμών, τα αποβάλει από το σώμα του αρνούμενο να τα παρέχει στο λαό. Και είναι παράλληλα αυτή η κατεύθυνση που ενοποιεί το λαό, ώστε συλλογικά να διεκδικήσει από το κράτος, το συλλογικό καπιταλιστή, καλύτερη μόρφωση, περίθαλψη, ενημέρωση, ψυχαγωγία, πολιτισμό. Μήτρα των συγχύσεων που εμφανίστηκαν ξανά με την περίπτωση της ΕΡΤ, η θεώρηση για το αστικό κράτος, το κράτος όλων. Μια αταξική θεώρηση που προβάλλεται όχι μόνο από τους αστούς αλλά έχει υιοθετηθεί και από τη συντριπτική πλειοψηφία της Αριστεράς «μας», εμποδίζοντας τη συνειδητοποίηση, ότι για να ιδιοποιηθεί ο λαός τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο και να καλυφθούν οι λαϊκές ανάγκες, απαιτούνται η επαναστατική ανατροπή αυτού του κράτους και η εγκαθίδρυση του σοσιαλιστικού κράτους, με την εργατική τάξη στην εξουσία. Στην ίδια κατεύθυνση αποπροσανατολισμού κινούνται και λογικές, από τον αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και από μερίδα της Αριστεράς, για «αυτοδιαχειριζόμενη– ελευθεριακή ΕΡΤ». Που ουσιαστικά δε νοιάζονται για τις απολύσεις των εργαζομένων -μάλλον τις επιθυμούν κιόλας- καθώς η απουσία υπαλληλικής-μισθολογικής σχέσης θεωρείται ότι θα απελευθερώσει τον εργαζόμενο από τα δεσμά και τις εξαρτήσεις του, ώστε απερίσπαστος να ταχθεί στην δημιουργία νησίδας ενημέρωσης. Γύρω-γύρω μαυρίλα και στη μέση το φως το αληθινό. Προσπερνώντας το ανόητο αλλά και ταυτόχρονα ακίνδυνο για το σύστημα αυτό αίτημα που οδηγεί στην αποδοχή της ήττας τους εργαζόμενους, να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι διαφορετική η προσέγγιση που και από τη μεριά μας έχει τεθεί. ∆ηλαδή, η κατάληψη της ΕΡΤ και η λειτουργία της από τους ίδιους τους εργαζόμενους να προβάλει τόσο τον αγώνα τους όσο και άλλες λαϊκές κινητοποιήσεις και εστίες αγώνα, οικοδομώντας σχέσεις αλληλεγγύης, συνεισφέροντας στη συγκρότηση μετώπου αντίστασης και πάλης όλων των εργαζομένων. ∆ε θέλουμε και δε παλεύουμε για μια άλλη ΕΡΤ, αλλά παλεύουμε για νίκη των εργαζόμενων της που θα είναι και νίκη όλου του λαού. Αυτή η προοπτική θέλει τη σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά και όχι συνδιαλλαγή– προτασεολογία και εκλογικές αυταπάτες.


Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Προλεταριακή Σημαία

9

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΤΗΣ ΕΡΤ

«Είμαστε εδώ, είμαστε παρόντες. ∆εν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο.»

Τ

ο τι σκέφτονται όσοι έρχονται σε ένδειξη αλληλεγγύης είναι εύκολο να το διαπιστώσεις κάνοντας μια βόλτα από τον περίβολο της Αγίας Παρασκευής και παρακολουθώντας τα «πηγαδάκια» που στήνονται ή διαβάζοντας τα φυλλάδια που μοιράζονται. Το τι σκέφτονται όμως οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, εννιά μέρες μετά την αιφνιδιαστική κίνηση της κυβέρνησης και έχοντας να αντιμετωπίσουν μία πρωτόγνωρη κατάσταση, με μεγάλες πολιτικές διαστάσεις και προεκτάσεις, δεν είναι το ίδιο εύκολο. Γι’ αυτό και ζητήσαμε τη γνώμη της Μ. από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ η οποία καθημερινά βρίσκεται στο πόστο του αγώνα για δουλειά και αξιοπρέπεια. Εννιά μέρες από το ξεκίνημα του αγώνα σας ποιος είναι ο πρώτος σου απολογισμός; Μ.: Από τη δικιά μας τη μεριά βλέπω ότι όλοι είναι πολύ ενεργοποιημένοι. Παρ’ όλη τη σωματική και ψυχική κούραση είμαστε εδώ. Εγώ είμαι μέλος των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ και παρ’ όλα αυτά είμαστε κάθε βράδυ εδώ και δίνουμε όλο μας τον εαυτό. Και τραγουδάμε. Και, μπορώ να σου πω, όπως έχουν πει και συνάδελφοι μέσα στην ΕΡΤ, ότι ήταν η στιγμή που έγινε γνωστό στον κόσμο τόσο έντονα τι μουσικά σύνολα έχει η ΕΡΤ. Είμαστε εδώ, είμαστε παρόντες. ∆εν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Η άλλη πλευρά βλέπω ότι κάνει κάποιες αναδιπλώσεις. ∆εν τους έχει αφήσει αδιάφορους ο αντίκτυπος που έχει στον κόσμο, το πώς πήραμε κι εμείς αυτήν την κατάσταση. Τώρα το τι θα βγει, θα δείξει το αύριο. Βέβαια, η αλαζονεία κάπου βγάζει, το ξέρουμε αυτό από πολλά χρόνια πριν. Την πατάει ο αλαζόνας. Κι έχουν αρχίσει και μπερδεύουν τις εξουσίες, νομοθετική και εκτελεστική την κάναν ένα και είναι «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». ∆εν μπορεί, κάπου θα βγει αυτό. Όλο αυτό το διάστημα δεκάδες χιλιάδες ερ-

Μια διόρθωση αξίζει… χίλιες λέξεις Στο προηγούμενο φύλλο της ΠΣ, στην ανταπόκριση για τις εκλογές στην πρωτοβάθμια στη Θεσσαλονίκη, όσον αφορά τις εκλογές του συλλόγου Υπαίθρου, ο δαίμων του τυπογραφείου ξεπέρασε τον εαυτό του: Αντί της φράσης «σε συνθήκες συνολικού κατεβάσματος όλων των σχημάτων της αριστεράς» που υπήρχε στο κείμενο της ανταπόκρισης, γράφτηκε «σε συνθήκες συνολικής πτώσης όλων των σχημάτων της αριστεράς». Είναι φανερό, ότι άλλο συμπέρασμα βγαίνει από την πρώτη φράση και άλλο από την δεύτερη. Σε κάθε περίπτωση, η Αγωνιστική Κίνηση διατήρησε τις δυνάμεις, έκανε σημαντική και θετική παρουσία στη Γενική Συνέλευση, παρ’όλη την αριστερή… πανσπερμία και την σχετική αλλά μικρή άνοδο «όλων των σχημάτων της αριστεράς».

γαζόμενοι εκφράζουν καθημερινά τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους, τόσο έξω από το κτίριο της Αγίας Παρασκευής όσο και στις υπόλοιπες πόλεις της χώρας. Πώς ερμηνεύεις το ότι όλος αυτός ο κόσμος εκφράζει με τέτοια μαζικότητα και τέτοια «ζέστη» τη στήριξη στον αγώνα σας; Μ.: Αυτό που κάνανε και ρίξανε ξαφνικά το σήμα και είδε όλη η Ελλάδα «μαύρο» το πληρώνουνε. Και θα το πληρώσουν, πιστεύω, πολύ ακριβά. Γιατί είναι η κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας. Και δεν αντέχεται. Όλα τ’ άλλα μπορεί να ήταν «πιο μικρού βεληνεκούς», να θίγονταν πιο μικρές ομάδες, ετούτο δω όμως ήταν η φωνή του κόσμου. Και ξαφνικά είδαν να μαυρίζει. Βούλωσαν το στόμα των ανθρώπων. Έτσι πιστεύω ότι το πήρε ο κόσμος. Αυτό καταλαβαίνω. Σήμερα γίνεται ολόκληρη συζήτηση γύρω από την επαναφορά του σήματος και η υπόθεση των 2.700 εργαζομένων μοιάζει να πηγαίνει στο περιθώριο. Εσύ ποια γνώμη έχεις γι’ αυτό; Μ.: Αυτοί απ’ την αρχή αυτό θέλανε. Τους ενδιέφερε να δώσουν το ψηφιακό σήμα στην Ντίτζεα. Αυτό τους ενδιέφερε και τα χρήματα. Αυτός ήταν ο στόχος τους. ∆εν τους ενδιαφέρουν οι εργαζόμενοι. Ο εργαζόμενος γι’ αυτούς είναι ένα νούμερο, δεν είναι άνθρωπος με οικογένεια. Εμείς όμως δεν έχουμε αυτήν την άποψη. Και σκασίλα μας για την άποψή τους! ∆εν συμμεριζόμαστε την άποψή τους και το δηλώνουμε απερίφραστα και περίτρανα. Αυτό μου λένε και όλοι οι συνάδελφοι. Για μας από την αρχή ήταν αυτό ξεκαθαρισμένο. ∆ηλαδή και μία εβδομάδα μετά την εξαγγελία του Κεδίκογλου, όταν είχε βγει ο Καλφαγιάννης, ο πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ, να μιλήσει στον κόσμο, το είπε: δεν δεχόμαστε καμία απόλυση. Είναι ξεκαθαρισμένο. Και μάλιστα, επειδή συγκεκριμένα εγώ ήμουν πολύ θυμωμένη και αναστατωμένη, είχα

πάει πίσω του και είχα βάλει μία φωνή-τσιρίδα: «καμία απόλυση!». Και αυτός «τσίμπησε», κατάλαβε, το ’πιασε το μήνυμα και το μετέφερε. Την απόφαση του προέδρου του ΣτΕ πώς τη σχολιάζεις; Μ.: «Ήξεις αφήξεις ουκ εν τω πολέμω θνήξεις». Εξαρτάται πού μπαίνει το κόμμα! ∆εν αναφέρει τίποτε για τους εργαζόμενους, είναι ξεκάθαρο αυτό. Αλλά εάν η κυβέρνηση θέλει να κάνει έναν ελιγμό γιατί βλέπει ότι «δεν την παίρνουν» κάποια πράγματα, μπορεί να το χρησιμοποιήσει.

Για τις επόμεν ες μέρες τι βλέπεις; Συνεχίζουμε έτσι; Μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο; Μ.: Εγώ τα πράγματα τα βλέπω μέραμέρα. ∆εν μπορώ να το δω τόσο μακροπρόθεσμα. Γιατί μέρα-μέρα αντιδρούν κι αυτοί. Μη σου πω και ώρα-ώρα! Άρα, παρουσία! Καθένας απ’ τη μεριά του. Αυτό που μπορεί. Βγαίνει η εικόνα ότι τα μουσικά σύνολα και τα περιοδικά της ΕΡΤ διαλύονται και οι εργαζόμενοι στον... ΟΑΕ∆. Πώς έχει δημιουργηθεί αυτή η εικόνα και πώς σας έχει επηρεάσει; Μ.: Η γνώμη μου είναι ότι τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ, επειδή αποτελούνται από ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων, διακόσιοι σίγουρα, κι επειδή γι’ αυτούς, όπως σου είπα, δεν υπάρχει άνθρωπος, υπάρχει νούμερο, με μία ζαριά ωραία -αυτοί θεωρούν ότι φέρανε εξάρες- «σουτάρουνε» τους διακόσιους. Γι’ αυτό το κάνανε. ∆εν είναι ότι έχουνε πόνεση για κείνο το πράγμα και δεν πονάνε το άλλο. Οπωσδήποτε δεν ξέρουν τι δουλειά κάνουμε. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. ∆εν νομίζω ότι έχουν καλλιέργεια και κουλτούρα να ξέρουν τι κάνουν τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ. Και για τους γιατρούς, που ξέρουν, πάλι δεν νοιάζονται... Μ.: Πες το ψέματα! Και τι κλίμα επικρατεί στα μουσικά σύνολα γύρω από αυτό το σενάριο; Μ.: Τα μουσικά σύνολα, ειδικά μόλις είδαμε εκείνον τον αστερίσκο, είχαμε αγριέψει και θυμώσει πάρα πολύ και είπαμε τώρα, αυτή τη στιγμή, πρέπει να βγει η ο πρόεδρος (σημ.: της ΠΟΣΠΕΡΤ) ή η αντιπρόσωπος (σημ.: των μουσικών συνόλων στην ΠΟΣΠΕΡΤ) και να κάνει δήλωση πολύ συγκεκριμένη και αυτό ήταν που έβγαλε τον Καλφαγιάννη (σημ.: πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ) και είπε αυτά που είπε. Από κει και μετά η θέση του ήταν δεν δεχόμαστε καμία απόλυση. Εμείς κυρίως δεν δεχόμαστε καμία απόλυση!


12

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΕΡΤ και... Αριστερά “Η

ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει” ήταν το σύνθημα που ακουγόταν κατά κόρον από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά την απόφαση του ΣτΕ. Η ΕΡΤ αποτέλεσε έναν χώρο όπου εκφράστηκε όλη η γκάμα των απόψεων που κυριαρχούν στην Αριστερά, και όχι μόνο. Απόψεις που είτε σκόπιμα αναπαρήγαν την κυρίαρχη ιδεολογία για να κάμψουν τον αγώνα είτε λόγω αυταπατών πρόβαλλαν τη λογική της διαχείρισης και κατέληγαν στον ίδιο παρονομαστή. Να συσκοτίσουν δηλαδή την πάλη που πρέπει να δοθεί και εν τέλει να την κάμψουν. Σε αναφορά με τη δεύτερη κατηγορία των εκφραστών αυτών των απόψεων, των ρεφορμιστικών, η Αριστερά και η αυτονομία βρήκαν έδαφος στην ΕΡΤ για να παρουσιάσουν την ιδανική για αυτούς ΕΡΤ και την κοινωνία των ονείρων τους. Βασικός πυρήνας των απόψεων αυτών είναι η άποψη περί ουδετερότητας του εποικοδομήματος, η ειρηνικήαναίμακτη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία, όπως επίσης και η ανάλυση του σήμερα, που οδηγεί στην αποδοχή της κυριαρχίας του ντόπιου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Μια ανάλυση που στο επίκεντρό της έχει το ποιος είναι η πρωτοπορία σε αυτή την σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό και την κυβέρνηση, ποιοι είναι οι φίλοι και εχθροί της εργατικής τάξης, αλλά και σε ποια φάση συγκρότησης βρίσκεται το προλεταριάτο. Το σύνθημα που αναφέρθηκε αρχικά (Η ΕΡΤ δεν κλείνει, δημόσια θα μείνει) συμπυκνώνει ένα μεγάλο κομμάτι των αναλύσεων που κυριάρχησαν. Από τη μία για το λόγο που το ΣτΕ οδηγήθηκε σε αυτή την απόφαση (και τι σόι απόφαση είναι αυτή) και το ρόλο του και απ' την άλλη για το χαρακτήρα της ΕΡΤ. Για το ρόλο του ΣτΕ, έχει αξία μία αναφορά, καθώς ήταν φανερή η αποκλιμάκωση του αγώνα μετά την απόφασή του. Ένα αστικό δικαστήριο μπορεί να επηρεαστεί όσον αφορά την απόφασή του από διάφορες παρεμβάσεις και κυρίως από την έκφρασή τους. Βασικό του κριτήριο όμως είναι πάντοτε η όσο το δυνατόν ομαλότερη κυριαρχία της αστικής τάξης και η καταπίεση της εργατικής τάξης και του λαού. Θα μπορούσε ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην τελική του απόφαση να είναι αυτός της πάλης των εργαζομένων απέναντι στην απόφαση για πέταγμά τους στην ανεργία και στις νέες εργασιακές συνθήκες, αλλά και η αλληλεγγύη που εκφράστηκε στους εργαζόμενους. Προφανώς αυτό ανάγκασε το ΣτΕ να κάνει τις κατάλληλες μανούβρες. Αυτοί όμως που ευαγγελίζονται την απόφαση του ΣτΕ ως νίκη ξεχνούν να μας πουν τι λέει αυτή η

∆ημόσια ή ιδιωτική; Το κομμουνιστικό κίνημα πάντοτε εναντιωνόταν στις ιδιωτικοποιήσεις. Όχι σαν φετίχ ή γιατί υπήρχε η αυταπάτη περί “λαϊκής υγείας, λαϊκής παιδείας κ.λπ.”, αλλά σε ό,τι αυτό θα επηρέαζε το λαό. Πρώτον, στη δυνατότητα πρόσβασης και δεύτερον στο θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, ως εποικοδόμημα, δεν λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. απόφαση. ∆εν είναι τυχαίος άλλωστε και ο “διχασμός” του πολιτικού σκηνικού, μετά τη συγκεκριμένη απόφαση. ∆ιχασμός όχι ως προς το ποια θα είναι η έκβαση της επίθεσης, αλλά για την ταχύτητά της. Η απόφαση για αναστολή του κλεισίματος της ΕΡΤ δεν περιλαμβάνει σε καμία περίπτωση την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας με τους παλιούς όρους. ∆ίνει ένα τέλειο πάτημα στη “μεταβατική κατάσταση” της ΕΡΤ, όπου επίκεντρο θα είναι το τσάκισμα των προηγούμενων εργασιακών σχέσεων. Βέβαια αυτή η παρουσίαση ως “νίκη” έχει να κάνει κατά βάση με το χαρακτήρα της ΕΡΤ που πολλοί έχουν σαν εικόνισμα. ∆ηλαδή με το κατά πόσο θα μείνει η ΕΡΤ “δημόσια” ή θα γίνει ιδιωτική. Οι λέξεις όμως έχουν τη δική τους ερμηνεία, που πολλοί την ξεχνούν. ∆ημόσια σημαίνει ότι πηγάζει από το λαό (δήμο) και λειτουργεί για το συμφέρον του λαού. Η άποψη αυτή μπορεί να στηριχθεί μονάχα αν θεωρηθεί ότι ο εξαρτημένος ελληνικός καπιταλισμός, ή οποιοδήποτε σύστημα όπου κυρίαρχη είναι η αστική τάξη, μπορεί να λειτουργήσει από το λαό και προς όφελος αυτού. Η οποιαδήποτε κατάκτηση

στον καπιταλισμό δεν έρχεται λόγω της φύσης του συστήματος αλλά ως αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και των συσχετισμών που δημιουργούνται από αυτήν. Η μόνη πραγματική και προς όφελος της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων ενημέρωση, ιστορία, παιδεία, υγεία, πολιτισμός κ.λπ. μπορεί να υπάρξει στο σοσιαλισμό και γι' αυτόν παλεύουν οι κομμουνιστές, δημιουργώντας ταυτόχρονα τους όρους μέσα από την αντίσταση και την πάλη τους στο υπάρχον σύστημα. Η ΕΡΤ ήταν, είναι και θα είναι κρατική (ή τουλάχιστον ως προς τη διοίκηση), όσο και αν κάποιοι την παρουσιάζουν ως “δημόσιο αγαθό”! Αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί ως μηχανισμός προπαγάνδας του συλλογικού καπιταλιστή (κράτος) και εκφράζει στην περίπτωση της Ελλάδας τις σχέσεις εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές, αλλά και (σε δεύτερη μοίρα) αντιπολιτευτικά ψήγματα λόγου για λόγους δημοκρατικοφάνειας. Αυτό που συντελείται δεν είναι η διασφάλιση της “αντικειμενικότητας” ή το να αποτελεί “φωνή του λαού”, αλλά κατά βάση η διαδικασία οικοδόμησης,

σε όλους τους χώρους δουλειάς, ενός εργασιακού και κοινωνικού “μεσαίωνα”. Σε δεύτερη μοίρα συντελείται η ακόμα πιο ελεγχόμενη ειδησεογραφία στα πλαίσια της φασιστικοποίησης. ∆εν ήταν πιο αντικειμενική από τα ιδιωτικά ΜΜΕ, θα ρωτήσει κάποιος; Ναι, αλλά στα πλαίσια που άφηνε περιθώρια η αστική δημοκρατία. ∆εν είναι τυχαίο που όταν εκφράστηκε κάτι ενάντια στον υπουργό ΠΡΟ.ΠΟ. “κόπηκε” η εκπομπή. ∆εν είναι τυχαίο που υπήρχαν “κινηματικές” εκπομπές ...πάντα όμως για το εξωτερικό! ∆ημόσια ή ιδιωτική; Το κομμουνιστικό κίνημα πάντοτε εναντιωνόταν στις ιδιωτικοποιήσεις. Όχι σαν φετίχ ή γιατί υπήρχε η αυταπάτη περί “λαϊκής υγείας, λαϊκής παιδείας κ.λπ.”, αλλά σε ό,τι αυτό θα επηρέαζε το λαό. Πρώτον, στη δυνατότητα πρόσβασης και δεύτερον στο θέμα των εργασιακών δικαιωμάτων. Σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες, ως εποικοδόμημα, δεν λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο χαρακτήρας του συστήματος. Να λειτουργεί δηλαδή με τα κριτήρια που του καθορίζει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός.

Πέρα από αυτές τις απόψεις περί νίκης στο ΣτΕ και υπεράσπισης του “δημόσιου αγαθού”, η Αριστερά βρήκε χώρο να εκθέσει στο σύνολό της την άποψη του μεταβατικού προγράμματος, βάζοντας απανωτές τρικλοποδιές στο επίδικο του αγώνα. Στο να μην περάσουν οι απολύσεις και στη διεκδίκηση για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Τη στιγμή που τα κόμματα του συστήματος πρόβαλαν το ενδεχόμενο εκλογών σαν βαλβίδα εκτόνωσης του κινήματος, η ριζοσπαστική, κατά τα άλλα, Αριστερά ζητούσε εκλογές με τον τρόπο της, βλέποντας με τη σειρά της εκεί τη διέξοδο. Έτσι, δεν έλειψαν και τα συνθήματα της ριζοσπαστικής διαχείρισης, για να “πέσει η κυβέρνηση”, συνδεόμενα με ένα σωρό άλλα συνθήματα αντιγραφής μιας άλλης εποχής που το προλεταριάτο είχε το πάνω χέρι και οικοδομούσε το δικό του σύστημα. Την ώρα που δίνεται αυτός ο αγώνας των εργαζομένων κόντρα στο κλείσιμο της ΕΡΤ, πολλά κομμάτια της Αριστεράς και της αυτονομίας εξέφρασαν αιτήματα περί “αυτοδιαχείρισης” και “εργατικού ελέγχου”. Αιτήματα που, την ώρα που δίνεται ένας αγώνας, αποδέχονται τις απολύσεις, μην μπορώντας να πιστέψουν στη νικηφόρα του έκβαση. Που καλούν τους εργαζόμενους να διαχειριστούν την κρίση του συστήματος και που ονειρεύονται “ελευθεριακές νησίδες” με δικαιώματα μέσα στη βαρβαρότητα. Πόσο άραγε απέχουν αυτά τα συνθήματα από την “αξιολόγηση” που ζητούν άλλοι μέσα στο ραδιομέγαρο και που τους κριτικάρουν; Ελάχιστα έως καθόλου! Εκεί που οδηγούν και οι δυο πλευρές είναι στις απολύσεις! Παρά τα όσα ακούγονται από “δεξιά και αριστερά”, ένα είναι σίγουρο. Ότι ο νικηφόρος αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ μπορεί να δώσει κουράγιο και να ξεδιπλώσει νέες μάχες. Μόνο αν οι εργαζόμενοι πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους, ξεπερνώντας τους κάθε λογής εργατοπατέρες, και γίνει το ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής κέντρο αγώνα, τόσο δικό τους όσο και προβολής άλλων εστιών αντίστασης, θα έρθει η νίκη. Μία νίκη που θα στρώσει το δρόμο για άλλες νίκες και που εκεί, στο καζάνι της ταξικής πάλης, θα δοκιμαστούν οι επαναστατικές απόψεις και πράξεις. Γιατί τέτοιοι αγώνες και τέτοιες νίκες θα είναι επικίνδυνες για το σύστημα και είτε η κάθε δύναμη θα βρίσκεται στο επίκεντρο του αγώνα, δημιουργώντας ταυτόχρονα και άλλους, είτε θα αποχωρεί την κρίσιμη στιγμή και θα κάνει κομματικές συγκεντρώσεις στην Ελευσίνα.

∆ . Κ.


ΝΕΟΛΑΙΑ

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Προλεταριακή Σημαία

13

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου στήνεται

∆εν σκύβουμε το κεφάλι! Προετοιμαζόμαστε για νέους αγώνες!

Λ

ίστες με εκατοντάδες φοιτητές που είναι υποψήφιοι για διαγραφή συντάσσονται και ανακοινώνονται μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπως συνέβη πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Μέλη του συλλόγου στο Φυσικό Ηρακλείου, αφού έχουν περάσει από πειθαρχικό, χάνουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στο επόμενο εξάμηνο λόγω της συμμετοχής τους σε κινητοποίηση για το ζήτημα της εξεταστικής. Πρυτανείες δημοσιεύουν κανονισμούς για την «ομαλή» διεξαγωγή των εξετάσεων, που υποτίθεται ότι έχουν ως στόχο την «ακαδημαϊκά ανάρμοστη συμπεριφορά», απαιτώντας αντιμετώπιση με το «σεις» και με το «σας» και τη χωρίς δεύτερη σκέψη υπακοή στη θέληση των καθηγητών. Όλα αυτά, παράλληλα με τις εν εξελίξει εξεταστικές-σφαγείο στις περισσότερες σχολές, τα μαζικά κοψίματα, τις αυθαιρεσίες και τις συνεχείς απειλές. Με την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και του σχεδίου «Αθηνά» να προχωρούν, με τις μαζικές διαγραφές βάσει των ορίων φοίτησης και τα δίδακτρα να καραδοκούν. Με λίγα λόγια, σε μια εξεταστική περίοδο θεωρούμενη από πολλούς ως «νεκρή», η επίθεση κάθε άλλο παρά έχει κοπάσει. Αντίθετα, φροντίζει να μας υπενθυμίζει αυτό με το οποίο καλούμαστε να αναμετρηθούμε. Ότι ο μαζικός εκβιασμός που ασκεί το σύστημα της εκμετάλλευσης στη σπουδάζουσα νεολαία παραμένει και εντείνεται. Παρουσιάζεται με

τη μορφή του διλήμματος ανάμεσα στην πειθάρχηση και τον ατομικό δρόμο, από τη μία, και την μπότα της συμμόρφωσης, το πέταγμα έξω από τις σχολές και την πλατιά εμπέδωση στη νεολαία ότι αποτελεί προσωπική της ευθύνη η τύχη της σε μια χώρααπέραντο τοπίο εξαθλίωσης και φτώχειας, από την άλλη. ∆ίλημμα επίπλαστο, γιατί και οι δύο πλευρές αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Συνυπάρχουν και προωθούνται ταυτοχρόνως! Το σύστημα έχει κάνει εδώ και πολύ καιρό ξεκάθαρες τις προθέσεις του. Θέλει να τελειώνει μια και καλή με το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές. Να καταστήσει μια μακρινή ανάμνηση τη δυνατότητα που κατέκτησε ο λαός μας, μέσα από μια μακρόχρονη περίοδο ταξικής πάλης και εμπέδωσης άλλων συ-

σχετισμών δύναμης στην κοινωνία, να μπορεί να σπουδάζει τα παιδιά του. Πάνω σε αυτό έχουν ενεργοποιηθεί και «δουλεύουν» χρόνια τώρα αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικοί μηχανισμοί, που συντάσσουν οδηγίες και συνθήκες τις οποίες καλούνται να εφαρμόσουν οι διάφορες κυβερνήσεις. Παρά τις πιέσεις και τις κατά καιρούς αντιδράσεις –έως και πολύ σοβαρές, μεγαλειώδεις και ιστορικές- του φοιτητικού κινήματος, αλλά και τις όποιες «δυσλειτουργίες» που προκύπτουν από την αδυναμία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού να αντιστοιχήσει το εκπαιδευτικό του οικοδόμημα στην αποδιαρθρωμένη παραγωγική του βάση, η βασική κατεύθυνση παραμένει. Στη σημερινή φάση, μάλιστα, της όξυνσης της κρίσης και της άγριας επίθεσης σε λαϊκά δικαιώ-

ματα και κατακτήσεις, η κατεύθυνση αυτή περνάει σε ανώτερο επίπεδο, παίρνει όλο και πιο αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Μπορούμε να μιλάμε, πλέον, για το στόχο της «εκπαίδευσης του μνημονίου», πλήρως ευθυγραμμισμένης με τα νέα κοινωνικά δεδομένα. Εκπαίδευση με διαθέσιμο χώρο μόνο για μια μειοψηφία προνομιούχων, κάτι το οποίο εμπεριέχει και προϋποθέτει ταυτόχρονα την ένταση των ρυθμών, όπως και την αντιδραστικοποίηση όλων των πτυχών της λειτουργίας της. Αυτό δεν μεταφράζεται μόνο με την ένταση των ταξικών φραγμών και την επιβολή μιας καθημερινότητας σχολείου, με υποχρεωτικά αμφιθέατρα, εργαστήρια, παρουσίες, προόδους και προαπαιτούμενα. Χτυπάει και στην καρδιά των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των φοιτητών, στοχεύει τους συλλόγους και τις μαζικές τους διαδικασίες. Χρειάζεται την επιβολή της καθηγητικής αυθεντίας και την ιδεολογική χειραγώγησηπειθάρχηση του φοιτητικού σώματος. Εξ ου και τα πειθαρχικά, το ροκάνισμα του Ασύλου όλα τα τελευταία χρόνια, οι προσπάθειες

ποινικοποίησης των συλλογικών οργάνων και της πολιτικής παρέμβασης. Αυτοί είναι οι όροι του συστήματος με τους οποίους αποπειράται να μας θέσει ενώπιον του προβλήματος, δηλαδή της αφαίρεσης του δικαιώματος στις σπουδές, της κατεδάφισης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Και το σίγουρο είναι ότι, ακόμα και αν κάποιος παριστάνει ότι δεν το βλέπει, το πρόβλημα έχει τεθεί και θα συνεχίσει να μας τίθεται με όλο και πιο οξυμένο τρόπο. Να γιατί χρειαζόμαστε και εμείς τους δικούς μας όρους! Να γιατί δεν μπορούν να μας πάνε πουθενά οι αντιοργανωτικές λογικές, η αποχώρηση από τα συλλογικά μας όργανα, η απέχθεια προς την πολιτική και την οργανωμένη πάλη! Γιατί το σύστημα εξοπλίζεται, είναι αποφασισμένο και επιτίθεται. Καμία στάση αναμονής δεν χωράει απέναντι σε αυτό το δεδομένο. Είναι ζωτική ανάγκη για τη σπουδάζουσα νεολαία να ανακαλύψει εκ νέου το δρόμο της αντίστασης και της πάλης! Βρίσκοντας τους συμμάχους της στο λαό που αγωνίζεται, σε όλα εκείνα τα κομμάτια που έχουν συμφέρον να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική, βαδίζοντας σε κοινό μέτωπο. Αντλώντας διδάγματα από μάχες που δόθηκαν ή δεν δόθηκαν, από την πορεία που διένυσαν οι εκπαιδευτικοί πρόσφατα, από όλους τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Γιατί οι νέες μάχες είναι μπροστά μας!

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Η απόφαση για τους 12 φυσικούς, βήμα για την ποινικοποιήση των φοιτητικών αγώνων

Η

απόφαση της Κοσμητείας ΣΘΤΕ του Πανεπιστημίου Κρήτης για τους 12 φυσικούς ήταν η προβλεπόμενη: αναστολή φοίτησης ενός εξαμήνου για τους 9, επίπληξη για τους υπόλοιπους. Οι φοιτητές διώκονταν επειδή ήταν εκλεγμένα μέλη του συλλόγου, όταν πριν από 2 χρόνια έγινε παράσταση διαμαρτυρίας για να μην χαθεί η εξεταστική λόγω κατάληψης. Η απόφαση πάρθηκε με πρωτοφανή τρόπο. Το Πειθαρχικό Συμβούλιο συνεδρίασε χωρίς να ανακοινωθεί και τα μέλη του τελικά επικύρωσαν την τιμωρία μέσω μειλ. Όλες τις προηγούμενες φορές που το Πειθαρχικό είχε προσπαθήσει να συνεδριάσει, οι φοιτητές μαζευόντουσαν έξω από την αίθουσα μαζικά και οι καθηγητές το ανέβαλλαν λόγω ‘’ συνωστισμού’’. Η κατάληξη της δίωξης με την τιμωρία των φοιτητών, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, ούτε οφείλεται κυρίως σε

προσωπικό πείσμα συγκεκριμένων καθηγητών. Είναι πολλά τα ανάλογα περιστατικά σε διάφορες σχολές ανά την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με προσπάθειες τρομοκράτησης ή και διώξεων φοιτητών. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ‘’νόμος και τάξη’’ στα Πανεπιστήμια που στεριώθηκε με τη θεσμική κατάργηση του ασύλου και τις ανοιχτές παραβιάσεις του από την αστυνομία σε κεντρικές σχολές της Αθήνας. Εξάλου είναι πρόσφατη και η δημουργία των εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας και των Πειθαρχικών συμβουλίων-τα εγκαινίασε ο νόμος Γιαννάκου και η ∆ιαμαντοπούλου τα αναβάθμισε. Μάλιστα το υπουργείο είχε συνδέσει στο παρελθόν την αξιολογηση και τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων με τη δημιουργία εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας σε κάθε ίδρυμα, για να προωθήσει την πολιτική του. Ουσιαστικά αυτά είναι τα εργαλεία για να στηθούν επιτέλους φοι-

τητοδικεία εναντία σε αγωνιστές φοιτητές. Στόχος τους, η ποινικοποίηση καταλήψεων, κινητοποιήσεων και οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει εστίες αντίστασης μέσα στις σχολές. Η ποινικοποίηση των φοιτητικών αγώνων, η τρομοκράτηση της νεολαίας αναδεικνύεται σε όλο και πιο κομβικό στοιχείο του ‘’νέου’’ Πανεπιστημίου του Μνημονίου. Η ένταση των ταξικών φραγμων, με τις διαγραφές και τα δίδακτρα που έρχονται, η συνειδητή υποβάθμιση και τελικά διάλυση της μέριμνας και η εντατικοποίηση των σπουδών συμπληρώνονται από την δημιουργία σχολών αποστειρωμένων από πολιτική και με τη λειτουργία πειθαρχικών. Αναβαθμίζεται και ο ρόλος του καθηγητικού κατεστημένου που εκτός από ‘’πλασιέ’’ ιδεολογιών του συστήματος αποκτούν και ρόλο δικαστή με τα Πειθαρχικά. Σε αυτό το Πανεπιστήμιο, ο ρόλος των συλλόγων θα είναι εκείνος του συμ-

βούλου της κυβέρνησης. Η απόφαση για τους φυσικούς δημιουργεί προηγούμενο, και ανοίγει το δρόμο για νέα Πειθαρχικά τρομοκράτησης και ποινικοποίησης. Επίσης επιχειρεί να θέσει και όρια στις αποφάσεις των συλλόγωννόμιμες και παράνομες. Η πολιτική ΄΄νόμος και τάξη ‘’ θα ενταθεί διότι είναι κεντρική επιλογή του συστήματος και μέσα αλλά και έξω από τις σχολές. Είναι προυπόθεση για να περάσει η επίθεση σε όλους τους κλάδους άρα και στα Πανεπιστήμια. Αυτό έδωσε και τον αέρα στους καθηγητές να πάνε την υπόθεση των φυσικών μέχρι το τέλος και να τους τιμωρήσουν. Από την άλλη το φοιτικό κίνημα πρέπει να κάνει στοιχείο της πάλης του ενάντια στην αντιλαική πολιτική, την υπεράσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών, τη πάλη συνολικά ενάντια στη φασιστικοποιήση της δημόσιας ζωής.


14

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Οι «χαμένες ευκαιρίες» για τον λαό και το «νέο συμβόλαιο» του ΣΥΡΙΖΑ

ε μία προεκλογικού χαρακτήρα συγκέντρωση και την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην πλατεία Συντάγματος, την Δευτέρα 17/6, «κορύφωσε» ο ΣΥΡΙΖΑ την κινητοποίησή του ενάντια στο κλείσιμο της ΕΡΤ από την κυβέρνηση Σαμαρά. Παράλληλα με την συνάντηση των αρχηγών της τρικομματικής κυβέρνησης, όπου αναζητούνταν νέα επίπεδα συμφωνίας και συμβιβασμών για την προώθηση της επίθεσης στο λαό, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έστησε μία προεκλογική συγκέντρωση «με τα όλα της». Από σκηνοθετική κάλυψη πλήθους και ανάλογο φωτισμό, μέχρι ελληνικές σημαίες διέθετε το σκηνικό, για να εμπεδωθεί η αντίληψη, ότι στις εκλογές βρίσκεται η μοναδική διέξοδος για όλα τα τμήματα του λαού που χτυπιούνται από την επίθεση της κυβέρνησης και των πιστωτών και μοναδική λύση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της καταστροφής. Είναι γεγονός ότι η απόφαση του Σαμαρά να κλείσει την ΕΡΤ, μέσα σε λίγες ώρες, με την φασιστικού τύπου πράξη νομοθετικού περιεχομένου, και να στείλει στην κόλαση της ανεργίας 2.600 εργαζόμενους, ανοίγοντας τον «χορό» των απολύσεων στον δημόσιο τομέα, αποτέλεσε μία πρώτης τάξεως «ευκαιρία» για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να βγει από τα αδιέξοδα που η ίδια είχε οδηγηθεί με την πολιτική της. Με νωπό ακόμα το ξεπούλημα των διαθέσεων για αγώνα των καθηγητών της μέσης εκπαίδευσης, παρά την τρομοκρατία της κυβέρνησης με την κήρυξη επιστράτευσης, έχοντας ελάχιστα αποτελέσματα από την διαχείριση της φτώχειας που επιδιώκει μέσω των λεγόμενων δικτύων αλληλεγγύης, με διαφωνίες στο εσω-

Μ

τερικό για τον «ενιαίο» χαρακτήρα του κόμματος και με τα γκάλοπ να δείχνουν στασιμότητα και υποχώρηση, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας την αντίσταση των εργαζομένων στην ΕΡΤ και την μαζική κινητοποίηση του κόσμου, φεύγει «μπροστά». Κι αυτό το επιχειρεί στο πεδίο που θεωρεί ότι μπορεί να ανακάμψει από την περιθωριοποίηση που του είχαν επιφυλάξει οι δυνάμεις του συστήματος μέσα και έξω από την χώρα, με την επιλογή τους να στηρίξουν με όλους τους τρόπους και τα μέσα το «πολιτικό κέντρο» Σαμαρά. Σκορπώντας εκλογικές αυταπάτες στον λαό και χρησιμοποιώντας ως «μοχλό πίεσης» τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην ΕΡΤ, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θέτει προς κάθε κατεύθυνση διλήμματα «δημοκρατικής κατεύθυνσης», «νομιμότητας» και «δημοκρατικής ομαλότητας», με «άξονα» την ιστορική αναφορά στην πλατεία Συντάγματος. Η προσπάθεια συγκρότησης ενός «δημοκρατικού μετώπου» απέναντι στην εκτροπή Σαμαρά δηλώνεται σε όλους τους τόνους ότι πάει πολύ πέρα από τα πλαίσια του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εδώ «ακουμπάνε» και οι προ μηνών αναφορές, από τον Αλέξη Τσίπρα στον ιδρυτή της ΝΔ Κ.Καραμανλή, για το «μεταρρυθμιστικό» του έργο και την δημοκρατική ομαλότητα που έφερε στην χώρα. Η προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για «επικοινωνία» με στελεχικό δυναμικό της Δεξιάς αλλά και του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, για την απομόνωση του νεοφιλελεύθερου ακροδεξιού Σαμαρά, είναι σε ευθεία αναλογία με την κατεύθυνση για ορθολογική διαχείριση του

συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Με το «τελειώσατε κύριε Σαμαρά», ο Αλέξης Τσίπρας στέλνει μήνυμα εντός και εκτός της χώρας, ότι υπάρχουν πολύ πιο «υπεύθυνες» δυνάμεις, για να διαχειριστούν την κρίση, πιστές στην αστική νομιμότητα αλλά και στο βασικό πλαίσιο λειτουργίας του συστήματος. Το πόσο βέβαια θα «εισακουστεί» από τους «παραλήπτες» του μηνύματος, είναι μίας άλλης τάξης ζήτημα. Και η μέχρι τα σήμερα «ανταπόκριση» έχει φτωχά αποτελέσματα. Ο κάθετος αποκλεισμός κάθε σκέψης για προσφυγή στις κάλπες από όλα τα κέντρα, δεν αφορούσε μόνο τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη αλλά και τον Τσίπρα. Θα είναι «μακρύς» ο δρόμος για την ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των κέντρων του συστήματος, ότι μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η τελευταία που η ηγεσία της ρεφορμιστικής αριστεράς προσπαθεί να μετατρέψει σε «ανώτατο σημείο» της πάλης του εργαζόμενου λαού τις …εκλογές. Αυτά είναι τα όρια της. Μέχρις αυτού του σημείου θεωρεί ότι μπορεί να αντιπαρατεθεί με την τρικομματική κυβέρνηση και το σύστημα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της εξάρτησης. Εξάλλου, με αυτή την «επιτυχημένη» πολιτική κατεύθυνση, έφτασε μέχρις εδώ, σημειώνοντας τα μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά για την αριστερά στην μεταπολιτευτική περίοδο, φέρνοντας πιο κοντά, για πολλούς το όραμα για μία «κυβέρνηση της αριστεράς». Το αν και κατά πόσο αυτό εμπόδισε την κλιμάκωση της επίθε-

σης του συστήματος στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις στην ίδια την ζωή του εργαζόμενου λαού, δεν απασχολούν τους εμπνευστές αυτής της κατεύθυνσης. Σε κάθε περίπτωση αγώνα και αντίστασης των εργαζομένων, όπως σήμερα στην ΕΡΤ, μεταφέρουν το ζήτημα στο «κεντρικό πολιτικό επίπεδο», όχι για να αποκαλύψουν τα πραγματικά χαρακτηριστικά του συστήματος και την ανάγκη για μία συνολική πάλη απέναντί του, αλλά για να περιορίσουν αυτή την πάλη και την διεκδίκηση στην εκλογική …ανατροπή της κυβέρνησης. Οι εκλογικές αυταπάτες που σκορπίζει και οι συνέπειες αυτών των αυταπατών στον κόσμο που αγωνίζεται, περιορίζουν την πολιτική και οργανωτική του συγκρότηση σε «αντίστοιχα» επίπεδα, κάνοντάς τον έτσι ευάλωτο στην επίθεση της κυβέρνησης και των δυνάμεων του συστήματος. Για αυτό και η εκλογική άνοδος, όχι μόνο δεν συνοδεύτηκε μέχρι τα σήμερα με αλλαγή στους συσχετισμούς του λαού με το σύστημα, αλλά η επίθεση κλιμακώθηκε ακόμα παραπέρα, σκορπώντας την εξαθλίωση στον κόσμο της δουλειάς. Επιβεβαιώνεται, με αυτό τον τρόπο, ο καταστροφικός χαρακτήρας αυτής της κατεύθυνσης για το κίνημα και τον λαό, ακόμα και σήμερα, την περίοδο της «προεκλογικής εφόδου». Πόσο μάλλον, όταν ο κυβερνητικός στόχος «επιτευχθεί». Την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν την απασχολεί το επίπεδο συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων, υποβαθμίζει τις αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου και ταυτόχρονα κάνει και κριτική στον λαό για την «χαμένη ευκαιρία», στις εκλογές του Ιούνη του 2012, που δεν πρέπει να επαναληφθεί. Αυτά που προτείνει είναι ένα «νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης» και η διαβεβαίωση, ότι το στελεχικό δυναμικό που διαθέτει έχει τις ικανότητες να «πετύχει». Ζητάει, λοιπόν, από τον λαό να του αναθέσει την σωτηρία του από την καταστροφή. Ο «άμεσος» χαρακτήρας στην εκλογική αντιπαράθεση με την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά που δίνει ο Αλέξης Τσίπρας, για να απαλλαγεί ο λαός από τα δεινά του, συνεχίζει να ασκεί επιρροή σε τμήματα του λαού και να «διεισδύει» και σε διάφορους χώρους της αριστεράς. Από την άλλη πλευρά, όμως, η πράξη νομοθετικού περιεχομένου της κυβέρνησης, με το «πρελούδιο» της ΕΡΤ, κάνει φανερό σε όλους ότι την επίθεση δεν θα την σταματήσουν τα προεκλογικά «γιουρούσια» αλλά η συγκρότηση των μετώπων πάλης και διεκδίκησης των εργαζομένων. Οι πραγματικά «χαμένες ευκαιρίες» για τον λαό και την πάλη του για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής του συστήματος θα είναι κάθε φορά, όταν αποσύρεται από τα μέτωπα του αγώνα, για να υπογράψει «συμβόλαια εμπιστοσύνης» με τον κάθε επίδοξο «σωτήρα» του.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 8 Ιούνη 2013

Προλεταριακή Σημαία

15

Συγκρότηση- ανάπτυξη της ΠΑΑΣ

Πιο αποφασιστικά μπροστά στις αυξημένες απαιτήσεις της ταξικής πάλης! χεδόν τρεις μήνες τώρα, η ταξική πάλη «καταθέτει αιτήματα» με συγκεκριμένο και επίμονο τρόπο. Από τα τέλη Απρίλη, με την υπόθεση της απεργίας των εκπαιδευτικών, μέχρι τώρα, με το ζήτημα γύρω από το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι απαιτήσεις της δεν

πορεία της συνολικής αναμέτρησης με το σύστημα. Μόνο αν απελευθερώνονται και συγκροτούνται δυνάμεις στη βάση της αντίστασης στην επίθεση, στη βάση του αγεφύρωτου χάσματος που χωρίζει από τη μία το λαό και τους εργάτες με τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο , έχει

και σήμερα, δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση. Απέναντι σε αυτές τις πραγματικές απαιτήσεις είναι που αναπτύσσονται οι διαφόρων μορφών διαφυγές, η αναζήτηση εκλογικών διεξόδων (ξαναβγήκε στην επιφάνεια και το «να πέσει η κυβέρνηση») που κηρύσσουν παραίτηση και υπο-

θα μπορούσαν να είναι πιο σαφείς. Απέναντι σε μια επίθεση ακατάπαυστη, απέναντι σε μια οξυμένη βαρβαρότητα, δημιουργούνται όροι μαζικής αντίστασης και ξεσηκωμού μεγάλων λαϊκών τμημάτων. Αυτό που λείπει από το Φλεβάρη του 2012, είναι διαρκώς παρόν, όχι σαν επιθυμία στα μυαλά κάποιων, αλλά ως χειροπιαστή δυνατότητα μέσα σε εκτεταμένα τμήματα εργαζομένων και νεολαίας. Και ταυτόχρονα, γύρω από τις προφανείς δυνατότητες έκρηξης μιας κεντρικής λαϊκής αντιπαράθεσης με το σύστημα και την πολιτική του, σταθερά ξεσπούν επί μέρους εστίες εργατικών αντιστάσεων σε μια σειρά χώρους, ενώ ασίγαστο μένει το μέτωπο πάλης των κατοίκων της Χαλκιδικής. Το αν υπάρχει «παραλήπτης» αυτών των αιτημάτων της ταξικής πάλης, το αν υπάρχουν δυνάμεις που να θέλουν να κινηθούν στην τροχιά των καθηκόντων που αυτή θέτει, είναι το μεγάλο πολιτικό και κινηματικό ζήτημα των ημερών μας, και, με μια έννοια, της εποχής μας. Γιατί, βέβαια, μόνο αν ξεκινήσουμε από τα καθήκοντα και τους όρους που σήμερα θέτει η ταξική πάλη στους εργάτες και το λαό, μπορούμε να βαδίσουμε την

βάση και νόημα η διακήρυξη της επαναστατικής προοπτικής του λαού μας. Οι διακηρύξεις προοπτικής πάντα είχαν, αλλά σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή των τελευταίων 30 χρόνων, αυτό το κριτήριο ελέγχου που βάζει η ενεστώσα καθημερινή ταξική πάλη για τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα. Σήμερα, λοιπόν, γίνεται φανερό ολοένα σε περισσότερους, ότι «στενέψαν τα περάσματα». Οι αερογέφυρες που «παρακάμπτουν» τις σημερινές απαιτήσεις και οδηγούν σε «αριστερές κυβερνήσεις», «λαϊκές εξουσίες», «μεταβατικά προγράμματα», κ.ο.κ. με έναν περίπου μαγικό τρόπο αποδεικνύονται… αερολογίες! Γκρεμίζονται σαν χάρτινοι πύργοι –τέτοιοι είναι- καθώς συγκρούονται με την καθημερινή ανάγκη που πεισματικά ορθώνεται μπροστά τους: Την πολιτική και κινηματική στήριξη-ενίσχυση των λαϊκών διαθέσεων και αναγκών, ώστε να ξεδιπλωθούν εδώ και τώρα μαζικοί αγώνες αντίστασης, αντιπαράθεσης, ανατροπής της επίθεσης του συστήματος. Εδώ, λοιπόν, χρειάζεται «ανάληψη ευθύνης», που, όπως φάνηκε στην υπόθεση της απεργίας των καθηγητών και όπως φαίνεται

ταγή. Βέβαια, με όλα αυτά, μπορεί –ποιος ξέρει;- και να μαζευτούν ψήφοι, όταν θα έρθει η «μεγάλη ώρα». Το βέβαιο, όμως, είναι ότι με όλα αυτά, όχι μόνο δεν γίνονται πραγματικά βήματα του κινήματος, αλλά αντίθετα ο συσχετισμός επιδεινώνεται, η επίθεση κερδίζει έδαφος και στο πολιτικό επίπεδο διαμορφώνονται όροι για ακόμη πιο αντιδραστικές επιλογές και εξελίξεις.

Σ

Η υπόθεση της ΠΑΑΣ Ενόψει αυτών των αναγκαιοτήτων και των απαιτήσεων της ταξικής πάλης και του κινήματος, το ΚΚΕ(μ-λ) κατέθεσε και πάλεψε δημόσια από το φθινόπωρο του 2011 την πρότασή του για την πολιτική και κινηματική στήριξη, συγκρότηση και ανάπτυξη των λαϊκών και νεολαιίστικων αντιστάσεων και αγώνων. Την πρότασή του για την πανελλαδική διαμόρφωση ενός δικτύου και ρεύματος σχημάτων πάλης με αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική, αντισυνδιαχειριστική πολιτική οριοθέτηση και στόχευση. Η πρόταση αυτή, από τη μια, βασιζόταν στα δεδομένα και στις αναγκαιότητες που καταγράφηκαν από τον κύκλο του ξεσηκωμού και των

αντιστάσεων του λαού μας στο δίχρονο του 2010-2011. Ταυτόχρονα, κατατέθηκε ενόψει της όξυνσης αυτών των αναγκαιοτήτων και στη βάση των εκτιμήσεών μας για την κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας στη χώρα και στην περιοχή. Αλλά και στη βάση των δεδομένων όρων που είχε και έχει η εργατική τάξη και ο λαός και μπροστά στην απαράγραπτη ανάγκη, να κατακτήσει την πολιτική-ιδεολογικήοργανωτική συγκρότηση που απαιτεί η αναμέτρησή του με το σύστημα μέσα από την πάλη του. Η πρότασή μας αυτή έχει πολλαπλά επικαιροποιηθεί από τις ίδιες τις εξελίξεις. Αυτές που καταγράφουν τα αδιέξοδα του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και που βεβαιώνουν με δραματικό τρόπο, πως ο λαός πρέπει να ανοίξει το δικό του δρόμο, να σπάσει τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, να γίνει αφέντης στον τόπο του. Αλλά και τις εξελίξεις «εντός» του κινήματος που επίσης δραματικά βεβαιώνουν, ότι το δρόμο της πάλης για ψωμί-δουλειά-ειρήνηανεξαρτησία δεν σκοπεύουν καθόλου να τον ανοίξουν οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής-κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ενώ σταθερά απομακρύνονται από αυτόν οι πολιτικές θέσεις και αντιλήψεις που κυριαρχούν σ’ ένα φάσμα δυνάμεων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ.), που λειτουργούν παραπληρωματικά στην καθεστωτική αριστερά. Η πρότασή μας αυτή έχει ήδη κάνει μια αξιόλογη και μετρήσιμη διαδρομή μέσα στο μαχόμενο κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία, που έχει διαμορφώσει από τα πολιτικά και οργανωτικά δεδομένα. Τα σχήματα που είναι ή που αναφέρονται στην ΠΑΑΣ, που συγκροτήθηκαν σε μια σειρά περιοχές της Αττικής και όλης της χώρας, αποτελούν μια πρώτη σημαντική διαμόρφωση και κατάκτηση. Είναι σχήματα που δεν βασίστηκαν μόνο στην κεντρική πολιτική συμφωνία του ΚΚΕ(μ-λ) και του ΜΛ-ΚΚΕ, που αποτελούν σήμερα τις οργανώσεις που στηρίζουν πολιτικά και οργανωτικά την όλη προσπάθεια. Αλλά σχήματα που συγκροτήθηκαν επίσης με την ενεργητική, δημοκρατική και άμεση εμπλοκή και πρωτοβουλία του δυναμικού τους. Η διαδρομή για την ως σήμερα διαμόρφωση αυτού του εγχειρήματος δεν ήταν βέβαια απαλλαγμένη από ανεπάρκειες, αδυναμίες, καθυστερήσεις. Το κύριο πρόβλημα δεν ήταν στο πολιτικό επίπεδο, καθώς τόσο το κεντρικό πολιτικό της πλαί-

σιο, όσο και τα πλαίσια που έχουν διαμορφώσει τα κατά τόπους σχήματα κρίνονται ικανοποιητικά και οπωσδήποτε δεν έχουν καμία σχέση με τη σύγχυση και τις «αφέλειες» που κυκλοφορούν και κυριαρχούν σε χώρους και δυνάμεις. Και αυτό σίγουρα αποτελεί, μαζί με τους όρους συγκρότησης των σχημάτων, βασική θετική παρακαταθήκη και αφετηρία για την παραπέρα πορεία της όλης προσπάθειας. Το κύριο πρόβλημα αφορά στις καθυστερήσεις και στους δισταγμούς εμπλοκής των σχημάτων της ΠΑΑΣ συνολικά στην υπόθεση της ταξικής πάλης και του κινήματος που εκδηλώθηκαν σε μια σειρά περιπτώσεις. Δισταγμοί και καθυστερήσεις για μια άμεση, κινηματική δράση και πρωτοβουλία των δυνάμεων που αναφέρονται στο εγχείρημα με έναν αποφασιστικό τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, δεν θεωρούμε βέβαια ότι η προσπάθεια έχει «ολοκληρωθεί», αλλά αντίθετα ότι διαμόρφωσε μια σημαντική βάση, για να ανοιχτεί και να παλέψει! Να ανοιχτεί και να διευρύνει το δίκτυο σχημάτων και αγωνιστών που εμπνέονται από την κατεύθυνσή της, που εντάσσονται ή συντονίζονται με το ρεύμα αγώνων και πάλης που θέλει να ευνοήσει και να υπερασπιστεί. Να ανοιχτεί και να παλέψει, ώστε, μέσα σε αυτή τη διαδικασία και τη δοκιμασία, να αναβαθμιστούν οι συντροφικές σχέσεις του αγωνιζόμενου δυναμικού και των ίδιων των οργανώσεων που στηρίζουν άμεσα την υπόθεση αυτή. Οι στόχοι αυτοί πρέπει και μπορούν να υπηρετηθούν ενόψει την Πανελλαδικής διαδικασίας, πολιτικής και οργανωτικής αναβάθμισης της ενότητας του εγχειρήματος, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη! Πρέπει και μπορεί, ενόψει αυτής της διαδικασίας, η πρόταση οργάνωσης και πάλης που απευθύνει η ΠΑΑΣ και τα σχήματά της να παλευτεί και να ακουστεί πλατιά σε όλη τη χώρα, στους χώρους δουλειάς, σ τις γειτονιές και στους χώρους της νεολαίας. Πρέπει και μπορεί να αναπτυχθεί και να αναβαθμιστεί η πολιτική συζήτηση, όχι μόνο μέσα στα πλαίσιά της, αλλά και μεταξύ των σχημάτων με το λαό και τη νεολαία της χώρας. Μια συζήτηση που θα πρέπει να κατατείνει στο ότι ο λαός και η νεολαία μπορούν να συγκροτηθούν σε δύναμη αντίστασης και πάλης απέναντι στον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο, στενά δεμένη με τις άμεσες σημερινές απαιτήσεις και ανάγκες που θέτει η ταξική πάλη και τις πρωτοβουλίες που αυτή απαιτεί.


16

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΠΡΟΒΟΛΕΣ Για μια χούφτα σεντάβος!

Σ

τις αρχές του Μάη, στην πρωτεύουσα της πολιτείας Γκοιάς, την Γκοιάνια, μια πόλη ενάμισι περίπου εκατομμυρίου, στην κεντρική Βραζιλία, ξεκίνησε μια παρατεταμένη κινητοποίηση ενάντια στην αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα λεωφορεία της εταιρείας που διαχειρίζεται τις γραμμές στην μητροπολιτική περιφέρεια. Η αύξηση ήταν τριάντα σεντάβος και γι’ αυτήν αντέδρασαν πολλοί, κυρίως όμως νέοι, φοιτητές και μαθητές. Παράλληλα σχεδόν, ξεκίνησαν μια σκληρή απεργία οι εργαζόμενοι οδηγοί των λεωφορείων, ζητώντας αυξήσεις στους μισθούς τους. Για ενάμισι σχεδόν μήνα, η κινητοποίηση, αν και έγινε γνώστη σε όλη την χώρα, εξαιτίας των συγκρούσεων με την αστυνομία και τον απεργοσπαστικό μηχανισμό που έστησε η εταιρία των λεωφορείων, θεωρούνταν μια τοπική υπόθεση στην μεγάλη χώρα, μια από τις πολλές τοπικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται εδώ και καιρό. Μέχρι που ήρθε η σειρά του Σάο Πάολο, στο οποίο ανακοινώθηκε μια ανάλογη αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων, κύμα αυξήσεων που επεκτάθηκε στις μεγαλύτερες βραζιλιάνικες μητροπόλεις. Ήταν η σπίθα που

την κατάλληλη στιγμή έπεσε σε χώμα βρεγμένο με βενζίνη και η αστυνομική βία παρακίνησε ακόμη και τους πιο διστακτικούς να βγουν στους δρόμους. Όταν οι φτωχοί Βραζιλιάνοι δεν είναι καθηλωμένοι στους τηλεοπτικούς δέκτες την ώρα που η Σελεσάο αγωνίζεται ενάντια στο Μεξικό και βρίσκονται στους δρόμους για άλλους λόγους, κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Από καιρό, στην Βραζιλία, το κλίμα μύριζε αναταραχή. Η οικονομική κρίση που άρχισε να χτυπά την πόρτα της χώρας, σε συνδυασμό με μια σειρά κοινωνικά προβλήματα που αντί να έχουν μειωθεί στον καιρό της ξέφρενης ανάπτυξης, πολλαπλασιάστηκαν, αποτέλεσαν το υπέδαφος της κοινωνική δυσαρέσκειας. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια για το Παγκόσμιο Κύπελλο και τους Ολυμπιακούς, που συνδυάστηκαν με μαζικές εξώσεις, αλλαγές στην χρήση γης, επιθέσεις στις φαβέλες και φυσικά την απαραίτητη οσμή οικονομικών σκανδάλων, δημιούργησαν πολλές εστίες αντιπαράθεσης και συγκρούσεων με την αστυνομία, που φημίζεται για την δολοφονική σκληρότητα της. Η ανακαίνιση λόγου χάρη του Μαρακανά από καιρό είχε γίνει ένα πεδίο σκληρής αναμέτρησης. Έτσι, για τους τακτικούς παρατηρητές των βραζιλιάνικων εξελίξεων, η αναταραχή που αγκάλιασε όλη την χώρα δεν

ήταν μόνο για τα λιγοστά σεντάβος στα λεωφορεία. Αλλά για όλο το κοινωνικό εσωτερικό πρόβλημα της χώρας που είναι η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα των ανισοτήτων. Άλλωστε, τριάντα ή είκοσι σεντάβος μπορεί να φαίνονται ελάχιστα για τους πλούσιους Βραζιλιάνους αλλά είναι πολλά για τα 37 εκατομμύρια Βραζιλιάνους που κάθε μέρα αναγκάζονται να περπατάνε με τα πόδια στις πόλεις, γιατί δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν ένα εισιτήριο! Η κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος και η Ντίλμα αιφνιδιάστηκαν από την μαζικότητα και την βιαιότητα των εντυπωσιακών διαδηλώσεων. Έβγαλαν την κακόφημη, από τα χρόνια της δικτατορίας, στρατιωτική αστυνομία στους δρόμους, η πρόεδρος προσπάθησε να κατευνάσει τα πλήθη με δηλώσεις κατανόησης και αναγκάστηκαν –διαμέσου των τοπικών κυβερνητών και δημάρχων- να αποσύρουν κακήν-κακώς όλες τις αυξήσεις. Οι λαϊκές μάζες στην Βραζιλία πέτυχαν μια νίκη με εντυπωσιακό και κεραυνοβόλο τρόπο, δίνοντας ενέργεια στα κινήματα αντίστασης να αναπτύξουν και να αναβαθμίσουν τους στόχους και τους αγώνες τους ενάντια στην ολιγαρχία του πλούτου, τους γαιοκτήμονες και την κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος. Η οποία έχει αποδειχθεί, και στους πιο αφελείς πλέον, ότι είναι εχθρός του λαού.

Συρία

«Πόλεμος χαρακωμάτων» και εντυπώσεων ... μέχρι τη Γενεύη άλλον θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως –παρά τις αναβολές– η σύσκεψη της Γενεύης για τη συριακή κρίση θα γίνει μέσα στον Ιούλιο. Είναι ένα πολιτικό/διπλωματικό όριο (χαρακτηρίζεται τελευταία ευκαιρία) που, απ' ό,τι φαίνεται, το επιδιώκουν (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) οι βασικοί πρωταγωνιστές: Ρωσία και ΗΠΑ. Το ζήτημα ωστόσο είναι με ποιους όρους η κάθε πλευρά θα φτάσει εκεί. Στο πώς η εξέλιξη της εσωτερικής κατάστασης θα επιδράσει στους σημερινούς συσχετισμούς. Στη φάση αυτή ο Άσαντ έχει ανακτήσει τόσο το στρατιωτικό όσο και το ψυχολογικό και ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση όχι μόνο λόγω της σταθερής στήριξης της Ρωσίας αλλά και από τη συστηματική, το τελευταίο διάστημα, βοήθεια της Χεζμπολάχ. Ο στρατός του Άσαντ φαίνεται πως επικρατεί σε σημαντικά μέτωπα, δείχνοντας πως τα περιθώρια αντίδρασης για την κυβέρνηση Ομπάμα αρχίζουν να στενεύουν. Ενόψει μάλιστα του δεύτερου γύρου διαπραγματεύσεων για το Συριακό, μία επικράτηση του Άσαντ ως τότε, έστω και παροδική, ενδέχεται να ανατρέψει τη μέχρι τώρα πορεία των δεδομένων. Κατά συνέπεια, το διακύβευμα για τους Αμερικανούς ουσιαστικά έγκειται στην όσο το

Μ

δυνατόν αποδυνάμωση των δυνάμεων Άσαντ, πράγμα ωστόσο καθόλου εύκολο, όπως αποδεικνύεται. Την περασμένη εβδομάδα η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα προμηθεύσει με όπλα τους αντάρτες επειδή το καθεστώς Άσαντ ξεπέρασε την «κόκκινη γραμμή» χρησιμοποιώντας χημικά όπλα. Ως γνωστόν, έχει ήδη προηγηθεί ανάλογη απόφαση των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Όταν πριν από έναν χρόνο ο Μπαράκ Ομπάμα δήλωνε ότι η χρήση χημικών όπλων στη Συρία θα αποτελούσε την αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη

γραμμή», η υπέρβαση της οποίας θα επέφερε «σοβαρές συνέπειες στη συριακή κυβέρνηση», έθετε κάποιες προϋποθέσεις για τη δικαιολόγηση μιας πιο ενεργού εμπλοκής των ΗΠΑ. Ωστόσο, στη Σύνοδο των G8 το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στη Β. Ιρλανδία, ο Ομπάμα εμφανίσθηκε, μετά από πολύωρη συνάντηση με τον Πούτιν στο περιθώριο της συνόδου, αρκετά επιφυλακτικός αναφορικά με μια μεγάλης κλίμακας αμερικανική στρατιωτική δραστηριοποίηση στη Συρία. «Σε ό,τι αφορά τη Συρία, έχουμε διαφορετικές οπτικές γωνίες για

το πρόβλημα, αλλά έχουμε κοινό ενδιαφέρον να μειωθεί η βία, να προστατευθούν τα χημικά όπλα και να διασφαλίσουμε πως ούτε θα χρησιμοποιηθούν ούτε θα γίνουν αντικείμενο εξάπλωσης», σχολίασε ο Ομπάμα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Πούτιν από την πλευρά του δήλωνε: «Οι θέσεις μας δεν συμπίπτουν πλήρως, αλλά μας ενώνει η κοινή πρόθεση για τον τερματισμό της βίας, για να σταματήσει η αύξηση του αριθμού των θυμάτων στη Συρία, για να επιλυθούν τα προβλήματα με ειρηνικά μέσα, συμπεριλαμβανομένων των συνομιλιών στην Γενεύη».

Επίσης, λίγες μέρες πριν αναχωρήσει για τη Βόρεια Ιρλανδία ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξη που παραχώρησε από το Λευκό Οίκο στο δημόσιο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο PBS, εμφανίσθηκε αρκετά διστακτικός απέναντι σε μία μεγάλη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία (όπως θα ήταν η επιβολή ζώνης αεροπορικού αποκλεισμού), λέγοντας ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μεταβάλει την πορεία της σύρραξης! «Εάν εφαρμοσθεί ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού, είναι πιθανόν να μη διευθετηθεί η κατάσταση στο εσωτερικό της ζώνης αυτής (...) Είναι δύσκολο να αντιληφθείτε το πολύπλοκο της κατάστασης και το ότι δεν πρέπει να σπεύσουμε να αναμειχθούμε σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή» . Από την άλλη, αναφερόμενος στη στρατιωτική υποστήριξη προς τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις την οποία υποσχέθηκε η Ουάσινγκτον, αφού κατηγόρησε το συριακό καθεστώς για τη χρήση αερίου Σαρίν, ο Μπαράκ Ομπάμα διευκρινίζει: «Είπα ότι θα αυξήσω την υποστήριξη τόσο προς την πολιτική όσο και προς τη στρατιωτική αντιπολίτευση. Δεν προσδιόρισα ακριβώς τι κάνουμε και δεν θα το κάνω κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής». Αλλά και ο απερχόμενος πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ,4


ΔΙΕΘΝΗ

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Προλεταριακή Σημαία

17

Ιράν-προεδρικές εκλογές

Μετατοπίσεις και σταθερές σε μια φλεγόμενη περιοχή 4Ίβο Ντάαλντερ, διευκρίνισε πως

οι ΗΠΑ δεν ζητούν από το NATO να υποστηρίξει την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης των πτήσεων στη Συρία και το ζήτημα αυτό δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη του Συμφώνου. «Εάν τεθεί κάτι τέτοιο αύριο ή κάποια άλλη ημέρα, δεν το γνωρίζω», σχολίασε. Εννοείται πως η Μόσχα διαφωνεί, διαμηνύοντας πως δεν προτίθεται να επιτρέψει την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στον εναέριο χώρο της Συρίας. Πάντως το ενδεχόμενο της απαγόρευσης πτήσεων στην εμπόλεμη Συρία ήρθε στο προσκήνιο όταν το Πεντάγωνο ανακοίνωσε πως θα διατηρήσει στη γειτονική Ιορδανία μαχητικά τύπου F-16 και πυραύλους τύπου Patriot και αναζωπυρώθηκε έπειτα από την απόφαση των ΗΠΑ να δώσουν οπλισμό στους σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Φυσικά υπάρχει και η μόνιμη απαίτηση από ευρωπαϊκές χώρες και κύρια από Βρετανία και Γαλλία. «Πώς είναι δυνατό να επιτρέψουμε τη συνέχιση παράδοσης όπλων από τη Ρωσία στο καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ, όταν η αντιπολίτευση λαμβάνει τόσα λίγα και σφαγιάζεται;» διερωτάται ο γάλλος «σοσιαλιστής» πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ! Ωστόσο, διάφοροι αναλυτές θεωρούν πως η αμερικανική υποστήριξη που θα σταλεί στις αντικαθεστωτικές δυνάμεις θα έχει τη μορφή ελαφρού οπλισμού, ο οποίος δεν θα είναι σε θέση να μεταβάλει τα δεδομένα επί του στρατιωτικού πεδίου. Άρα;.. Το βασικό ζήτημα που τίθεται δεν είναι το πώς θα κινηθούν οι Αμερικάνοι κάτω από πιέσεις «φίλων» και αντιπάλων. Είναι το «πότε» και κάτω από ποιους όρους θα το κάνουν αυτό, μια και η απόφαση για την εμπλοκή είναι δεδομένη και επιβεβλημένη από αυτό που εκπροσωπεί η ιμπεριαλιστική τους φύση. Η κατάλληλη συγκυρία για κάτι τέτοιο, είτε προκύπτει από τη δυναμική των πραγμάτων είτε υποβοηθείται από τους ίδιους, προσδιορίζει (όχι πάντα με επιτυχία) και το κατάλληλο πλαίσιο της επέμβασή τους. Στη φάση αυτή οι εξελίξεις στην περιοχή –ιδιαίτερα στην Τουρκία και το Ιράν– αποτελούν σημαντικές παραμέτρους στις επιλογές τους. Η αιματηρή συριακή κρίση επί της ουσίας δείχνει να εξελίσσεται σε μια αμερικανορωσική αναμέτρηση και αυτό την καθιστά ξεχωριστά επικίνδυνη για το άμεσο μέλλον. Χ.Β.

Του ΤΑΣΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ κπληξη χαρακτηρίστηκε από αρκετούς αναλυτές η νίκη και μάλιστα από τον πρώτο γύρο με 50,7% του «κεντρώου»-«μετριοπαθούς» Χασάν Ροχανί, που εκλέχτηκε στη θέση του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Και αυτό γιατί λίγες εβδομάδες πριν ήταν σχετικά «άγνωστος» και η πρώτη δημοσκόπηση του έδινε μόλις 7%. Μια δεύτερη και προπαντός πιο διεισδυτική ματιά θα έδινε ερμηνεία σ’ αυτήν την «έκπληξη». Ο Ροχανί είναι εδώ και τρία χρόνια ο πρώτος σύμβουλος του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, αγιατολάχ, Αλί Χαμενεΐ. Με αρκετή εμπειρία, όπως και οι περισσότεροι συνυποψήφιοί του –και όχι τυχαία, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω- στις διεθνείς σχέσεις. Με τις αμερικανικές υπηρεσίες να τον καταγράφουν ως «σοβαρό συνεργάτη της διπλωματικής υπηρεσίας» του Ιράν. Επιπλέον και χρησιμοποιώντας συμβατικά το χωρισμό που κάνουν οι Δυτικοί προσπαθώντας να κατηγοριοποιήσουν την ιρανική πολιτική σκηνή, ήταν ο μόνος «μεταρρυθμιστής», έστω και ήπιος, απέναντι σε έξι επίσης ήπιους «συντηρητικούς». Οπότε συσπείρωσε τους οπαδούς του «πράσινου» αντιπολιτευτικού κινήματος των εκλογών του 2009, ενώ στο πλευρό του στάθηκαν και οι -επίσης «μεταρρυθμιστές»- πρώην πρόεδροι Χασεμί Ραφσατζανί που αποκλείστηκε από υποψήφιος και ο Μοχάμεντ Χαταμί. Τέλος, απέναντί του δεν είχε παρά ήπιες εκδοχές των «συντηρητικών». Και αυτό γιατί το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, που ελέγχεται από τον Αλί Χαμενεΐ, φρόντισε να αποκλείσει όχι μόνο τον Ραφσατζανί που είχε τα φόντα να συσπειρώσει την «αντιπολίτευση» σε μια πιο «σκληρή μεταρρυθμιστική» βάση, αλλά και τον συγγενή του απελθόντος προέδρου Αχμαντινετζάντ και «ακραία συντηρητικό» Εσφαντιάρ Ραχίμ Μασαεΐ. Εν τέλει, ο «άγνωστος» Ροχανί εξέφραζε την ανάγκη του καθεστώτος να αντιμετωπίσει με έναν διαφορετικό από πριν (Αχμαντινετζάντ) τρόπο τα δύο αρκετά σοβαρά και σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετα προβλήματά του χωρίς παράλληλα να ξεφύγει από τις βασικές του συντεταγμένες. Την εντεινόμενη απομόνωσή του από τη Δύση και ευρύτερα τις σχέσεις του με αυτήν. Και τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί το εμπάργκο της Δύσης και οι φόβοι τού καθεστώτος για αποσταθεροποίηση με μοχλό αυτά τα ζητήματα. Πιο συγκεκριμένα, το καθεστώς επείγεται να μπει σε τροχιά επαναδιαπραγμάτευσης με τη Δύση της άρσης του εμπάργκο, πράγμα που συνδέεται με το ζήτημα των πυρηνικών του Ιράν. Σε δήλωσή του ο Ροχανί αμέσως μετά την εκλογή του τόνισε: «Θα επιδείξουμε ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια και θα προ-

Ε

ωθήσουμε μέτρα αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Από την άλλη πλευρά, αναμένουμε να μην επιβληθούν νέες κυρώσεις και στη συνέχεια να μειωθούν οι υφιστάμενες», ενώ επισήμανε πως θα δοθούν διαβεβαιώσεις προς τη Δύση ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι αποκλειστικά για ειρηνική χρήση. Ταυτόχρονα, όμως, και δηλώνοντας πως «οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών είναι ένα θέμα σύνθετο και δύσκολο», έθεσε τρεις όρους για να προχωρήσει ο διάλογος Ιράν–ΗΠΑ: να σταματήσει η αμερικανική παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν, να αναγνωρίσει η Δύση τα νόμιμα δικαιώματα του ιρανικού έθνους μεταξύ των οποίων και το πυρηνικό του πρόγραμμα και να πάψουν οι επιθετικές πολιτικές κατά της χώρας του. Επίσης στο θέμα της Συρίας έκανε σαφές ότι το Ιράν συνεχίζει στην ίδια πολιτική κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, και στο «εσωτερικό» θέμα τόνισε σαν προτεραιότητά του «την αναζωογόνηση της οικονομίας, με στήριξη των αδυνάτων και ταυτόχρονη αναζήτηση επενδύσεων». Βέβαια και το ίδιο το καθεστώς γνωρίζει πως αυτού του είδους η ρητορική, συνηθισμένη σε αντιλαϊκά καθεστώτα, δεν αρκεί για να γίνουν αυτά που λέγονται πράξη. Πόσω μάλλον που, όπως και πριν έχουμε επισημάνει, το «εσωτερικό» πρόβλημα στη φάση αυτή συνδέεται πολύ στενά με τα ζητήματα των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση. Ο συνήθης προβοκάτορας – το κράτος του Ισραήλ- κάλεσε τη Δύση (βλέπε ΗΠΑ) να μη χαλαρώσει τις πιέσεις στο Ιράν, θέλοντας να υπογραμμίσει την αντίθεσή του με τη δήλωση Ομπάμα που χαρακτήρισε την εκλογή του Ροχανί «δυνάμει ελπιδοφόρο σημάδι». Ωστόσο, και για τις ΗΠΑ

τα ζητήματα στα οποία καλούνται να πάρουν αποφάσεις δεν είναι και εύκολα. Εάν η παραπάνω τοποθέτηση δεν είναι για το θεαθήναι, πώς μπορεί αυτή να μετατραπεί σε πράξη όταν ταυτόχρονα οι ΗΠΑ έχουν στο διαρκές τους στόχαστρο το Ιράν αλλά και κλιμακώνουν την παρέμβασή τους –έστω και δι’ αντιπροσώπων- στη «σύμμαχο και φίλη χώρα» προς το Ιράν, Συρία; Με τα μέχρι τώρα δεδομένα, αυτό που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι ένα εκατέρωθεν «μέτρημα» προθέσεων και δυνατοτήτων. Με τις ΗΠΑ να συνεχίζουν να ποντάρουν στην απ' έξω πίεση και στρίμωγμα που θα ρυμουλκεί προς πιο συμβιβαστικές προσεγγίσεις την ιρανική ηγεσία. Όχι ότι δεν υπάρχουν και οι θιασώτες μιας πιο επιθετικής πολιτικής που βασίζεται σε μια λογική πριμοδοτούμενης απ’ έξω «εσωτερικής» ανατροπής, που όμως έχει έως τώρα οικτρά αποτύχει. Ούτε φυσικά έχουν εξαφανιστεί οι πιο τυχοδιωκτικές φωνές που μιλάνε για επέμβαση, οι οποίες όμως φαίνονται και είναι περιθωριοποιημένες. Και την ιρανική ηγεσία να δείχνει πως τόσο για το ξεπέρασμα των προβλημάτων που αντιμετωπίζει όσο και ευρύτερα για το ρόλο που θέλουν να προσδώσουν στη χώρα –το ρόλο μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης- δεν της αρκούν οι μέχρι τώρα σχέσεις που έχει οικοδομήσει με την «Ανατολή», αλλά ψάχνεται και για το πώς θα επανοικοδομήσει σχέσεις και με τη «Δύση». Δεν μας φαίνεται εύκολο εγχείρημα αυτό της ιρανικής ηγεσίας, τόσο γενικά όσο και ειδικά με αυτά που συμβαίνουν και τα πολύ μεγαλύτερα που έχουν τεθεί από τους ιμπεριαλιστές στη φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής.


18

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ

ΑΝ ΦΑΣ από τα… ANFAs Πού βρίσκεται το ελληνικό δημόσιο χρέος Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΟΥ περίπτωση των ομολόγων ΑΝFAs είναι πολύ χαρακτηριστική για να δείξει τι παίζεται με το ελληνικό δημόσιο χρέος. Τα ομόλογα ANFAs είναι τα ελληνικά ομόλογα που είχαν αγοράσει οι εθνικές κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης το 2011, όταν φούντωνε η ελληνική «κρίση», και τα οποία -σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup τον περασμένο Δεκέμβρη– δεν θα αποπληρώνονταν στην ώρα τους, δηλαδή με τη λήξη τους, αλλά πέραν του 2016. Θα διευκολυνόταν έτσι η ελληνική κυβέρνηση και ουσιαστικά αλλά και τυπικά καθώς θα παρουσίαζε μικρότερο χρέος. Πρόκειται για 6.522 δισ. ευρώ, το ένα τρίτο των οποίων έχει λήξει και όμως, παρά τη συμφωνία, έχει αποπληρωθεί κανονικά! Μόνο φέτος –αν τηρούνταν η συμφωνία- η χώρα δεν θα πλήρωνε στο τέλος του χρόνου 2,1 δισ. ευρώ. Αυτά για την ιμπεριαλιστική συνέπεια και «δέσμευση». Δεν είναι μόνο όμως τα ANFAs ομόλογα. Ήδη υπάρχει διαπιστωμένη δημοσιονομική «τρύπα» 4,1 δισ. ευρώ σύμφωνα με τους Ευρωπαίους για το διάστημα 2014-16, ενώ το ποσό των 2,6 δισ. που υπολογιζόταν από τους εγχώριους της τρόικας πως θα εισπραχθεί από τις αποκρατικοποιήσεις το πήρε η ΔΕΠΑ (και ο ΟΠΑΠ και…) και το σήκωσε! Προφανώς τα στοιχεία αυτά μυρίζουν και άλλα πιο επώδυνα βάρβαρα –και από την έννοια πια της συσσώρευσης με τα προηγούμενα- μέτρα. Πού βρίσκεται όμως το ελληνικό δημόσιο χρέος και ποια είναι η «ακτινογραφία» του;

Η

Η διαδρομή και τα οφέλη των δανείων Μια προσεκτική ματιά στα στοιχεία που δημοσίευσε η εφημερίδα «Κεφάλαιο» στο φύλλο της της 27ης Απριλίου –σε άρθρο του Γ. Αγγέλη- μας αποκαλύπτει όχι μόνο την προέλευση αλλά και τον προορισμό των κεφαλαίων που πηγαίνουν για την αποπληρωμή του. Αλλά και μια σειρά ενδιαφέροντα άλλα στοιχεία. Από τα 219 δισ. ευρώ που οι ευρωπαίοι «εταίροι» έδωσαν το διάστημα 2010-2013, τα 163 δισ. έχουν επιστραφεί στους δανειστές κάθε είδους. Απομένουν 7,6 ευρώ -αφαιρώντας τα 49 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών- για να πληρωθούν οι ανάγκες του προϋπολογισμού, πράγμα που αντιστοιχεί στο 3-4% του ΑΕΠ, που παράλληλα ωστόσο έχει μειωθεί στο 22% όλα αυτά τα χρόνια. Οι τόκοι που έχουν αποπληρωθεί αποτελούν το 35% των κεφαλαίων που έχουν δοθεί (!), μάλιστα η αναλογία των τόκων

ήταν ακόμα μεγαλύτερη τα δύο πρώτα χρόνια καθώς εισπράχθηκαν 73 δισ. αλλά πληρώθηκαν 78 δισ. τα 30 δισ. του οποίου είναι τόκοι. Υπάρχει δηλαδή ένα άλλου είδους «έλλειμμα» που προκλήθηκε από την καταλήστευση των διεθνών τοκογλύφων (γιατί τι άλλο είναι να δανείζει κανείς με 35% τόκο;). Για τη διετία 201-13 τα 4/5 των κεφαλαίων καταλήγουν ξανά στα ταμεία της ΕΚΤ και των υπόλοιπων κεντρικών τραπεζών, «ακούρευτα» μάλιστα, γιατί το βασικό κούρεμα πραγματοποιήθηκε στα ιδιωτικά διεθνή funds αλλά και στις ελληνικές τράπεζες και στα ταμεία που τότε θεωρούνταν «ιδιώτες»! Τα ομόλογα αυτά οι ευρωπαίοι «εταίροι» τα είχαν αγοράσει πολύ φτηνά (καθώς τότε οι τιμές των ελληνικών ομολόγων είχαν πέσει δραματικά) και τα διέθεσαν στις αρχικές ονομαστικές τους τιμές, πραγματοποιώντας πολλαπλάσιο κέρδος από τους ήδη μεγάλους τόκους. Τα κέρδη αυτά αναγνωρίστηκαν από την ΕΚΤ και με τη συμφωνία του Νοέμβρη -που επικυρώθηκε στη σύνοδο του Δεκέμβρη- αποφασίστηκε να επιστραφεί ένα μέρος των κερδών στη χώρα μας. Τα 2,8 δισ. που θα καταλήξουν στις ελληνικές τράπεζες είναι το ποσό που τελικά απέμεινε από τις παρακρατήσεις για «έξοδα κινδύνου και προμήθειες» που επέβαλε η Bundesbank στις επιστροφές μέρους των κερδών! Αλλά και για τα 7,6 δισ. δεν είναι να ορκίζεται κανείς. Γιατί αυτά θα απομείνουν αν εισπραχθούν μέχρι τέλους του έτους 27,7 δισ. ευρώ και αν το κράτος παρουσιάσει «πρωτογενή πλεονάσματα»… Αν φας λοιπόν απ' τα ANFAs! «Η ακτινογραφία» του χρέους Η χώρα –όπως έγραψε η Ζέτα Ζήκου στην «Καθημερινή»- «αντί να χρωστάει σε διεθνείς τράπεζες και άλλους κατόχους ομολόγων» χρωστάει «στο ΔΝΤ, στον EFSF, στην ΕΚΤ και στους εταίρους της ΕΕ». Εκτός βέβαια από περίπου 30 δισ. που οφείλονται ακόμη σε ιδιώτες κατόχους ομολόγων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι το χρέος θα ανέλθει φέτος και το 2014 στο 175% του ΑΕΠ και θα αποκλιμακωθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2016. Τι λέει όμως το παρόν; Το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης σημείωσε αύξηση κατά 29 δισ. ευρώ τον προηγούμενο χρόνο (χρονιά «κουρέματος»!) σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών στο ομώνυμο δελτίο χρέους. Μάλιστα το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης αυξήθηκε κατά 3,8 δισ. το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους.

Μετά από δύο «αιματηρά» Μνημόνια και ένα Μεσοπρόθεσμο, το δημόσιο χρέος βρίσκεται περίπου στα ίδια επίπεδα, όσο ήταν και το 2010 με την έναρξη των μνημονίων (309 δισ. ευρώ περίπου σημειώνοντας …τερατώδη μείωση κατά 0,3%!). Το μόνο όφελος από τα δύο κουρέματα ήταν η χρονική του επιμήκυνση και η μείωση των επιτοκίων, που σε τελική ανάλυση τους διεθνείς δανειστές διευκολύνει καθώς η αποπληρωμή του θα ήταν αδύνατη διαφορετικά. Θέλετε συμπεράσματα; Η επίκληση των λαθών από το ΔΝΤ και η ουσιαστική επικέντρωση στην κριτική προς τους Ευρωπαίους (τους οποίους «κάρφωσε» ότι παρέτειναν την απόφαση μέτρων προκειμένου να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα που αγόραζαν όμως οι ελληνικές τράπεζες και τα ταμεία που έχουν υποστεί το κούρεμα) γίνεται επί του εδάφους αυτού του… χαραμιού των θυσιών του ελληνικού λαού. Το θέμα της «μη βιωσιμότητας» του ελληνικού χρέους που θέτει το ΔΝΤ απαιτεί –το έχουμε ξαναγράψει- τη νομισματοποίηση του συνόλου του χρέους της ευρωζώνης από τις νομισματικές και πολιτικές αρχές της ΕΕ. Είτε με ευρωομόλογα, είτε με κανονικές ποσοτικές χαλαρώσεις και μαζικό κόψιμο νομίσματος, είτε με έναν συνδυασμό των δύο. Με υπαρκτή αυτή την εικόνα του ελληνικού δημόσιου χρέους, το ΔΝΤ δεν έχει να προσπαθήσει και πολύ. Πάνω σε αυτή τη βάση έχει τεθεί και θέμα παραμονής του Ταμείου στο πρόγραμμα «διάσωσης». Από γενικής απόψεως για τα δεδομένα του ΔΝΤ έχει ήδη παραμείνει αρκετά. Να υπογραμμίσουμε εδώ πως μετά τις φανερές αποτυχίες (εμείς δεν τις διαβάζουμε έτσι, αλλά είναι θέμα άλλης συζήτησης) του Ταμείου στη Λατινική Αμερική μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ήταν και τόσο απρόσμενη. Σε κάθε περίπτωση, η ένταση του ανταγωνισμού και η επιμονή να δείχνει μη βιώσιμο το χρέος αλλά… βιώσιμα τα βάρβαρα μέτρα για την αντιμετώπισή του γεννούν ένα εκρηκτικό μείγμα τόσο προς τα «πάνω» όσο και προς τα «κάτω». Τόσο προς τα «μέσα» όσο και προς τα «έξω». Οι εκδηλώσεις φόβου (περισσότερο των Ευρωπαίων αλλά και των άλλων) για την κρίση με το κλείσιμο της ΕΡΤ σκιαγραφεί έντονα αυτή την εικόνα. Που γίνεται όλο και πιο γκρίζα και λιγότερο προβλεπόμενη… Πάντως, για τον ελληνικό λαό έχει περάσει από το υποθετικό «αν φας» στο όλο και πιο κατηγορηματικό «μη φας»!

Ταξική Ρωσία

Σ

το τέλος του Απρίλη που μας πέρασε, σε ένα ρώσικο θέρετρο, ο Πούτιν συγκάλεσε σύσκεψη –έκτακτη μάλιστα- οικονομικών συμβούλων, τραπεζιτών, κυβερνητικών στελεχών και άλλων ταξικών… αξιωματούχων, για να συζητήσουν τα ανησυχητικά σημάδια επιβράδυνσης της ρώσικης οικονομίας που ήδη είναι διακριτά στον ορίζοντα. Οι αλήθεια είναι, ότι με τις ισχυρές εξαγωγές φυσικού αερίου, πετρελαίου και μετάλλων, στο διάστημα από το 2000 μέχρι το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης, η ρώσικη οικονομία γνώριζε πολύ μεγάλους ρυθμούς επέκτασης. Αλλά και μετά το 2009, μπόρεσε να αντιμετωπίσει τη συρρίκνωσή της και να παρουσιάσει ρυθμούς ανάπτυξης. Ωστόσο, μια οικονομία της τάξης των δύο τρισεκατομμυρίων δολαρίων αναπτύχθηκε μόνο 1% στο πρώτο τρίμηνο του 2013. Κι αυτό, ύστερα από ισχυρό πακέτο μέτρων που ακολούθησαν την κυβερνητική επιτυχία στις τελευταίες εκλογές, το Μάρτη του 2012. Μέτρα και ενισχύσεις που εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται ακόμα και σήμερα. Για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα, οι ρυθμοί οικονομικής επέκτασης δεν φαίνεται να ξεπερνούν το 2,5%, από 3,6%, καθώς υποτροπιάζει η εξαγωγική στασιμότητα και η οικονομική δραστηριότητα είναι φανερά υποτονική. Βασικός πελάτης, η Ευρωζώνη, εξαιτίας της ύφεσης, δεν αγοράζει αέριο ή πετρέλαιο με τους ρυθμούς που συνήθιζε. Η βασική δομική αδυναμία της ρώσικης οικονομίας- που στηρίζεται κατά βάση στις κολοσσιαίες παραγωγές καυσίμων και πρώτων υλών- αποκαλύπτεται χαρακτηριστικά εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης. Στην συνάντηση της ρώσικης κυρίαρχης ελίτ, ξεχώρισε η «διάγνωση» που έκανε ο επικεφαλής της Ομάδας Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Ε. Gurvich. Tι λένε, λοιπόν, οι «εμπειρογνώμονες»; Επισημαίνουν, αρχικά, ότι η αύξηση των πραγματικών μισθών 8,4% κατά το προηγούμενο έτος ήταν σχεδόν τριπλάσια σε σχέση με τον ρυθμό αύξησης της ανταγωνιστικότητας (3%). Κατ’ αυτούς, αποκλειομένων των μέτρων που οδηγούν σε αύξηση της φορολογίας και συνεπικουρούμενες από μέτρα που συγκρατούν τα μονοπώλια, επείγουν η σχεδίαση και υλοποίηση μέτρων που ενισχύουν την ικανότητα του εργατικού δυναμικού να λειτουργεί πιο αποτελεσματικά. Στον αντίποδα (;) αυτών των προτάσεων, ο επικεφαλής της Πανρωσικής Ακαδημίας Εξωτερικού Εμπορίου πρότεινε η κυβέρνηση να αποσύρει κάποια κονδύλια από την άμυνα -σύμφωνα με μελέτη που διακίνησε κατά τη σύσκεψη αντιστοιχεί διπλάσιο στρατιωτικό προσωπικό σε κάθε ρώσο πολίτη σε σχέση με τον αμερικάνο πολίτη- το σύστημα επιβολής της τάξης και τις κρατικά ελεγχόμενες εταιρείες. Από μια άποψη, η πρόταση Ομπάμα, στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, ίσως δεν θα έβρισκε πιο κατάλληλη, χρονικά, στιγμή. Και οπωσδήποτε, η μία και μοναδική υπερδύναμη παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην πρώην… υπερδύναμη. Ο επικεφαλής της Ακαδημίας πρότεινε τη διοχέτευση των πόρων που θα εξοικονομηθούν από τις περικοπές, στην παιδεία (1,2%,του ΑΕΠ), στην υγεία (1% του ΑΕΠ) και το 0,8% στην κατασκευή των δρόμων. Βέβαια, η αύξηση των δαπανών σε υγεία-περίθαλψη (που, σύμφωνα με τον κ. επικεφαλή, θα πρέπει να συνοδευτεί από υψηλότερη αμοιβή για εκπαιδευτικούς και νοσηλευτικό προσωπικό) προϋποθέτει, κατά τους συντάκτες της έκθεσης, μεταρρύθμιση στους τομείς αυτούς. Επίσης, τονίστηκε ότι το μειωμένο ενδιαφέρον, από την πλευρά ιδιωτών επενδυτών, σε τομείς της οικονομίας, οφείλεται στο γεγονός ότι οι κρατικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις είναι υπεύθυνες για το μισό σχεδόν κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας. Η πίεση, συνεπώς, της κρίσης οδηγεί την άρχουσα τάξη της Ρωσίας σε αναδιαρθρώσεις. Αναδιαρθρώσεις που θα έχουν σαφή ταξική κατεύθυνση –όπως αυτή που αναφέρεται στην αποτελεσματική εκμετάλλευση της ρώσικης εργατικής τάξης- αλλά ταυτόχρονα θα επιχειρούν αναδιατάξεις, ανακατανομές και πιθανές αλλαγές ιεραρχήσεων στις τάξεις της. Όπως αυτές που υπονοεί η πιο δραστήρια συμμετοχή των ιδιωτών καπιταλιστών στις επενδύσεις… Η «συγκράτηση των μονοπωλίων» αφορά άραγε το κρατικό κομμάτι ή τους νέους ομίλους που θα προκύψουν από τις μελλοντικές ιδιωτικοποιήσεις; Παράλληλα, ο συλλογικός της εκπρόσωπος, το κράτος –που στην ιδιόμορφη περίπτωση της Ρωσίας αποτελεί και ένα «κομμάτι» της κυρίαρχης τάξης- πρέπει να εξασφαλίσει συνθήκες ανταγωνιστικότητας και συνεχούς εκπαίδευσης για το εργατικό δυναμικό και τα στελέχη της οικονομίας (δαπάνες για την παιδεία), στοιχειώδεις υποδομές (περίθαλψη, δρόμοι) αλλά και τον γενικό έλεγχο. Σύνθετα καθήκοντα για τους ταξικούς αξιωματούχους της Ρωσίας…


ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

Προλεταριακή Σημαία

19

Το ναυάγιο της ΔΕΠΑ και η βύθιση της χώρας στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού Τα απόνερα από το ναυάγιο της ΔΕΠΑ πνίγουν το success story Οι θύελλες που θέρισε και θερίζει ο Σαμαράς και όλη η κυβέρνησή του μ’ αφορμή την ΕΡΤ είναι η κορυφή του παγόβουνου. Το σημαντικότερο είναι το ναυάγιο όχι μόνο του κυβερνητικού success story, μα οι σαφείς ενδείξεις παραπέρα σαρωτικής καταστροφής της οικονομίας της χώρας. Όλοι ξέρανε ότι κοροϊδεύουν και πρώτοι πρώτοι οι Γερμανοί και τα ευρωπαϊκά επιτελεία, που υπηρέτησαν συστηματικά τους τελευταίους μήνες ένα ντελίριο αισιόδοξων δημοσιευμάτων και δηλώσεων που στόχευε στην καλλιέργεια θετικού κλίματος στην Ελλάδα και στην Ευρώπη συνολικότερα. Όλοι ξέρανε ότι οι Κινέζοι δεν χαρίζουν γενικά και αόριστα ανάπτυξη, ξέρανε επίσης όλοι και όχι μόνο το ΔΝΤ τα πραγματικά μεγέθη της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας. Χαρακτηριστικά ο Βαρουφάκης προειδοποιούσε πως ναι μεν η οικονομία είναι σε μεγάλο βαθμό ψυχολογία, όμως όταν παραμυθιάζεις συστηματικά κόντρα στην πραγματικότητα τότε, όταν κάποια στιγμή έρθει η ώρα της αλήθειας, το πράγμα γυρνάει μπούμερανγκ. Κάτι τέτοιο συμβαίνει ήδη, όσο και αν τα τρία ανθρωπάκια και η τρι-κομματική κυβέρνησή τους πάει να το ελέγξει, ωστόσο το πράγμα δεν μαζεύεται. Και βέβαια το αδιέξοδο του πολιτικού προσωπικού και της αστικής τάξης που ηγεμονεύει σ’ αυτή τη χώρα δεν οφείλεται στην κακή ψυχολογία αλλά ακριβώς στη δεινή πραγματικότητα που έτσι κι αλλιώς δεν έπαψε στιγμή να ζει στο πετσί του ο κόσμος της δουλειάς. Αυτή την πραγματικότητα φρόντισε να φέρει στην επιφάνεια η έκθεση του ΔΝΤ πριν από ένα μήνα κόντρα στο κλίμα ευφορίας που έστηναν οι Ευρωπαίοι και καμάρωνε ο Σαμαράς, και αυτή η πραγματικότητα επιδεινώθηκε δραματικά με το ρώσικο άδειασμα στο διαγωνισμό για τη ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Πλέον ξανακούγεται στις αμερικάνικες εφημερίδες το GREXIT, ενώ οι οίκοι αξιολόγησης ξαναπαρεμβαίνουν, αλλά πλέον με υποβαθμίσεις. Όσο για το χρηματιστήριο και τη λεγόμενη αγορά… Το βασικό από την ατζέντα Σαμαρά από τότε που έκανε ασκήσεις επί χάρτου στο Ζάππειο 1 και 2 ήταν οι αποκρατικοποιήσεις, που τις ανέβαζε μάλιστα στα 50 δισ. ο αθεόφοβος, θέλοντας να τονίσει ότι θα τα ξεπουλούσε όλα. Με τις αποκρατικοποιήσεις δεν θα χρειάζονταν άλλα μέτρα και θα μειώνονταν τάχα οι φόροι… Η χώρα μπαίνει σε τροχιά ανάπτυξης, λέει, έρχονται οι επενδυτές και άλλα πανηγύρια μέχρι χθες τρέλαιναν τον κοσμάκη που στενάζει όλο και πιο ασφυκτικά στη φτώχεια και την ανεργία. Τώρα

τρέχουν και δεν φτάνουν τα κυβερνητικά επιτελεία με τη βαθιά πολιτική κρίση στην πλάτη πλέον να βρουν τα 2,6 δισ. από αποκρατικοποιήσεις για το 2013, την ίδια ώρα που αποκαλύπτονται τα ελλείμματα του ΕΟΠΥΥ, των ταμείων και οι «αστοχίες» του προγράμματος ύψους πολλών δισ. Όλοι βεβαίως εντός και εκτός χώρας έχουν στο μυαλό τους το κούρεμα, όμως κάτι τέτοιο έχει γίνει σαφές μετά την όχι μοναδική, όπως πλέον λέγεται, κυπριακή εμπειρία πως δεν θα είναι μια εύκολη, απλή και ανώδυνη διαδικασία. Το ξεπούλημα των ασημικών άλλωστε ήταν από την αρχή της τροϊκανής ιμπεριαλιστικής επέμβασης δοσμένο, και όσο για το ύψος του τιμήματος, αυτό θα το δείξει η ζωή. Περίμεναν για το 2013 τα 600 εκατομμύρια από την πώληση του ΟΠΑΠ (μετά το ναυάγιο της ΔΕΠΑ εμφανίζονται κωλύματα και εκεί), ενώ 2 δισ. είχαν φτάσει να προσφέρουν οι ρώσικες εταιρείες για τη ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ. Τελικά, μετά από τρεις συναντήσεις του Αλεξέι Μίλερ (mister GAZPROM) με τον ίδιο τον Σαμαρά, η GAZPROM δεν εμφανίζεται να καταθέσει προσφορά για τη ΔΕΠΑ, ούτε η επίσης ρώσικη Sintez για τη ΔΕΣΦΑ. Η ΔΕΠΑ μένει στο ράφι, ενώ η ΔΕΣΦΑ καταλήγει στη μόνη προσφορά που κατατέθηκε από την αζέρικη SOCAR για 350 εκατομμύρια. Το χειρότερο για την ελληνική αστική τάξη είναι πως το ναυάγιο στην πώληση της ΔΕΠΑ, που ξέμεινε από αγοραστές, και η εξευτελιστική προσφορά της SOCAR για ΔΕΣΦΑ ρίχνουν δραματικά τον πήχη στο τίμημα συνολικά των αποκρατικοποιήσεων. Το ΤΑΙΠΕΔ με κυβερνητικούς τριγμούς πλέον επισπεύδει τις διαδικασίες για λιμάνια, ΕΛΠΕ, αλλά και τη ΔΕΗ και ό,τι άλλο μπορέσει. Όμως τα ασημικά βγαίνουν στο σφυρί με τους πιο άσχημους

όρους και λεφτά δεν μαζεύονται. Χρησιμοποίησαν για παρηγοριά στο άσχημο κλίμα πως με τη συμφωνία με τους Αζέρους για τη ΔΕΣΦΑ θα προταθεί ο TAP έναντι του NABUCO. Όταν θα κυκλοφορεί η εφημερίδα, αυτό το ζήτημα πιθανά θα έχει λήξει και όπως δείχνουν τα πράγματα μάλλον η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό θα μείνουν για άλλη μια φορά στα κρύα του λουτρού. Το παρασκήνιο του ναυαγίου Επίσημα η GAZPROM αιτιολόγησε την απρόσμενη απουσία της από το διαγωνισμό της ΔΕΠΑ στην άρνηση διασφάλισης από το ελληνικό δημόσιο των χρεών ηλεκτροπαραγωγών. Όμως, όλο το προηγούμενο διάστημα οι οικονομικές διαπραγματεύσεις προχωρούσαν συστηματικά και βήμα βήμα και, όπως τελικά αποκαλύπτεται, άλλα ήταν τα επίδικα των ίδιων των «αδόκιμων» όπως χαρακτηρίστηκαν συναντήσεων του Σαμαρά με τον mister GAZPROM. Τα επίδικα προφανώς των απανωτών συναντήσεων ήταν πολιτικά και αφορούσαν την προσπάθεια υπέρβασης των δεσμεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης στα αφεντικά της Δύσης και ιδιαίτερα των ΗΠΑ που χρόνια τώρα απαιτούν φραγμούς για τους ρώσικους ενεργειακούς κολοσσούς Αυτή τη φορά η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έδρασε τόσο απροκάλυπτα όπως στα χρόνια του Μπους, του Μπράιζα και του Καραμανλή. Όμως η δουλειά της έγινε. Όπως και στην Κύπρο έτσι και στην Ελλάδα η ίδια η Ευρώπη και οι θεσμοί της βάζουν φραγμούς στη γεωπολιτική επέκταση της Ρωσίας η οποία, παρ' ότι κινείται πλέον με όρους αγοράς, ωστόσο παραμένει -παρά τα φληναφήματα περί αφοπλισμών στο G8- ο βασικός στρατηγικός αντίπαλος για τις ΗΠΑ.

Όσο για τους υποτιθέμενους ευρωπαϊκούς θεσμούς, σαν την ευρωπαϊκή επιτροπή ενέργειας, είναι ερωτηματικό αν μπορούν πια να πάρουν αποφάσεις κόντρα στις ΗΠΑ, αν ακόμα οι αποφάσεις τους σαν αυτή που ετοίμαζαν για τη ΔΕΠΑ δεν υπαγορεύονται κιόλας ανοιχτά από τις ΗΠΑ. Βεβαίως οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι έχουν ένα θέμα ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία. Όμως έχουν τεράστιο ενεργειακό έλλειμμα και σ’ αυτό το επίπεδο ειδικά η Γερμανία έχει ήδη με τον North stream στενή στρατηγική αλληλεξάρτηση με τη Ρωσία. Άλλωστε οι Ευρωπαίοι σ’ αυτή τη φάση κάθε άλλο παρά είχαν συμφέρον να χαλάσουν το ελληνικό success story μπλοκάροντας την κρίσιμη πώληση της ΔΕΠΑ στην Gazprom. Αυτό τον καιρό, με τη ζώνη ελεύθερου εμπορίου ΗΠΑ-Ε.Ε., μεταξύ άλλων οι ΗΠΑ επιδιώκουν τη μεταφορά στις ΗΠΑ από την Ευρώπη ενεργοβόρων βιομηχανιών με βάση την τεράστια παραγωγή φτηνού φυσικού αερίου από σχιστόλιθο στις ΗΠΑ. Στην ίδια βάση των νέων δεδομένων του σχιστόλιθου οι Ευρωπαίοι αντιδικούν με τις ρώσικες εταιρείες για την τιμή αγοράς του ρώσικου αερίου και ήδη έχουν πετύχει μέχρι και επιστροφή χρημάτων από την Gazprom για το 2012. Μετά το ναυάγιο της πώλησης της ΔΕΠΑ, κάτι τέτοιο διεκδικούν και οι έλληνες βιομήχανοι που καταναλώνουν φυσικό αέριο. Όμως η ενεργοβόρα Ευρώπη θα συνεχίσει να έχει ανάγκη το ρώσικο αέριο. Οι ίδιοι οι Ρώσοι έχουν ανάγκη το χρήμα και τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα με τη Γερμανία οι συναλλαγές τους καλά κρατούν. Σ’ αυτή τη βάση δεν αντισταθμίζεται η ενεργειακή αγορά της Ευρώπης με αυτήν της Κίνας, όσο κι αν η δεύτερη επίσης διευρύνεται και είναι

τεράστια. Ο σχιστόλιθος λέγεται ότι θα δώσει ενεργειακή επάρκεια στις ΗΠΑ για πολλά χρόνια, ωστόσο αυτόν τον καιρό στο ενεργειακό σκάκι από τη νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία παίζονται κρίσιμα γεωπολιτικά παιχνίδια που ήδη κοστίζουν την κυριολεκτική καταστροφή χωρών μα και το ίδιο το αίμα των λαών. Οι ΗΠΑ δρουν με τον Ομπάμα διακριτικά αλλά με όρους ηγεμονίας και διεκδικώντας πάντα όρους για την παγκόσμια κυριαρχία. Και στη Συρία και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή και στην Τουρκία και στην Κύπρο και την Ελλάδα όχι μόνο παρεμβαίνουν κόντρα στη Ρωσία και στους ευρωπαίους συμμάχους τους, αλλά επιδιώκουν ακόμη να βάλουν την τελική σφραγίδα τους στις εξελίξεις. Στην ευρύτερη περιοχή και στη χώρα μας παρεμβαίνουν πέρα από τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές και οι ντόπιες πολιτικές ηγεσίες των εξαρτημένων αστικών τάξεων της περιοχής. Το success story της τουρκικής αστικής τάξης που έκανε επιτυχώς την κρίση ευκαιρία για να λεηλατήσει τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας αποκαλύπτει χαρακτηριστικά σήμερα πως ο δρόμος της εργατικής τάξης και των ανθρώπων της δουλειάς σε κάθε χώρα είναι σε αντίθετη κατεύθυνση από το δρόμο των αστικών τάξεων, έστω και αν οι αστικές τάξεις τα καταφέρουν κάπως για πάρτη τους. Στην περίπτωση της χώρας μας, όσο περνά ο καιρός θα αποκαλύπτεται πως, απέναντι στη φτώχεια, την ανεργία και τη φασιστικοποίηση που ζει ήδη ο λαός μας και θα επιδεινωθεί, ένας μονάχα δρόμος υπάρχει. Ο δρόμος της Αντίστασης και της Διεκδίκησης του λαϊκού δίκιου και της ζωής κόντρα σε κάθε λογής σωτηρία και σε κάθε λογής νέα success stories που δεν θα διστάσουν να ξαναπλασάρουν παλιοί και νέοι επίδοξοι σωτήρες. Ούτε οι ΑΟΖ ούτε οι ενεργειακοί κόμβοι μπορούν να δώσουν προοπτική στον κόσμο της δουλειάς στη χώρα μας! Η πραγματικότητα είναι σκληρή και οι κίνδυνοι από κάθε άποψη υπαρκτοί και μεγάλοι. Οι υπαρκτές αντιστάσεις του λαού μας πρέπει να ενισχυθούν, να πολιτικοποιηθούν και να γίνουν συγκεκριμένα βήματα ταξικού επαναστατικού προσανατολισμού. Η φιλία, η ταξική αλληλεγγύη και η αντιιμπεριαλιστική ενότητα με τους γύρω λαούς δυναμώνει τα κινήματα σε κάθε χώρα και απεμπλέκει τους λαούς από τις επικίνδυνες επιπλοκές των αστικών τάξεων και κάθε λογής αντιδραστικών στα σχέδια των ιμπεριαλιστών.


20

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 22 Ιούνη 2013

σχ λια

ο

Μειώσεις

Ψηφιακή εποχή Ι

Μείωση του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ και της Ρωσίας ακόμα και κατά ένα τρίτο ζήτησε, ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, στη διάρκεια της ομιλίας του μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο. Στη Συρία δεν θα χρειαστούν περισσότερα.

Σε 22 μόλις δευτερόλεπτα η DIGEA διέκοψε το ψηφιακό σήμα του 902 από τη στιγμή που συνδέθηκε με το πρόγραμμα των εργαζομένων της ΕΡΤ. Γρηγορότερα από τα ΜΑΤ στο Χορτιάτη.

Ψηφιακή εποχή ΙΙ ΝΕΡΙΤ Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, αναγνώρισε πως ο διορισμός ενός ιδιοκτήτη εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών ως επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας του, ήταν λάθος. Το σωστό είναι το αντίστροφο.

Ζήτω «Η απόφαση του ΣτΕ βάζει φρένο στα σχέδια της κυβέρνησης και την υποχρεώνει στην επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία οφείλει να γίνει με βάση το καθεστώς που ίσχυε πριν την κατάθεση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και με το σύνολο των εργαζομένων στη δημόσια ραδιοτηλεόραση» σχολίασε ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του. Μα ποτέ δε θα μπορούσα να πιστέψω πως το ΣτΕ βγάζει απόφαση κατά των εργαζομένων.

Αφορμές

Ταξίμ

Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων είκοσι χρόνων πραγματοποιήθηκαν σε πολλές πόλεις της Βραζιλίας, μετά από ανακοίνωση της κυβέρνησης για αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες. Όταν ο Αμαζόνιος είναι δίπλα σου, δεν είναι απαραίτητο να εξεγερθείς για το πάρκο.

"Όποιος βρίσκεται στην πλατεία Ταξίμ θα θεωρείται μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης" δήλωσε από την τηλεόραση ο υπουργός για Ευρωπαικά θέματα στην Τουρκία, Egemen Bağış. Ακόμα και αν είναι παραπάνω από διακόσιοι.

Γεύμα Κόβεται το γεύμα στα βρέφη και τα νήπια που θα γίνουν δεκτά στους παιδικούς σταθμούς μέσω προγράμματος του υπουργείου Εργασίας που χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ. Το μαύρο στο πιάτο αυτή τη φορά.

Aγωγή κατά των συνδικαλιστικών Ενώσεων του Τύπου, της ΠΟΕΣΥ και της ΠΟΣΠΕΡΤ, για τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο χώρο της ενημέρωσης, κατέθεσαν ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Με την αγωγή τους ζητούν να κηρυχθούν παράνομες οι κινητοποιήσεις ενώ ζητούν να απαγορευθεί και στο μέλλον κάθε απεργιακή κινητοποίηση, εφόσον δεν τηρούνται οι προδιαγραφές του νόμου. Σε πόσα δευτερόλεπτα θα έχουν την απόφαση;

Ψηφιακή εποχή ΙΙΙ Πρόστιμο σε μια σειρά τηλεοπτικά κανάλια τα οποία μετέδιδαν πλάνα και εικόνες από το πάρκο Γκεζί στην Κωνσταντινούπολη κατά τις μέρες των διαδηλώσεων επέβαλε η τουρκική αρχή εποπτείας για τη ραδιοτηλεόραση (RTUK). Τα κανάλια στην Τουρκία, εκπέμπουν ακόμη αναλογικά.

Ο αγώνας δεν γίνεται στις τηλεοπτικές οθόνες (…και η «μαύρη οθόνη» του Σαμαρά) ουβέντα σε δεξιό καφενείο θυμίζει η δημόσια καθεστωτική συζήτηση για την ΕΡΤ. Μια κουβέντα που έχει απ’ όλα. Ίντριγκες, συνωμοσίες, μεταρρυθμιστικό ίστρο, φασιστικού τύπου τσαμπουκάδες, αλληλοκατηγορίες και φαγώματα, εύκολες λύσεις του τύπου «ας ήμουν μια μέρα πρωθυπουργός», άλλα και μεγάλα λόγια για το μεγαλείο της ενημέρωσης. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, από το «βαθυστόχαστο» προβληματισμό απουσιάζουν παντελώς οι εργαζόμενοι και ο λαός, οι πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες τους. Αντ’ αυτού, κυριαρχεί ο εσκεμμένος παραλογισμός που θέλει το κλείσιμο της ΕΡΤ αλλά όχι τη «μαύρη οθόνη», που σπεύδει να δηλώνει ότι, αν και δεν υπάρχει πλέον ΕΡΤ, αυτή οφείλει να λειτουργεί και να εκπέμπει. Δηλαδή, χωρίς λεπτότητα και χοντροκομμένα: απολύσεις με ανοιχτή την ΕΡΤ!

ι

προσεγγ σεις

Κ

Είναι πλέον φανερό, ότι τα «παπαγαλάκια» του συστήματος έχουν χάσει την ευγλωττία και τα επιχειρήματά τους. Ακριβώς, επειδή αντίστοιχη έλλειψη βιώνει στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα της χώρας, τόσο η κυβέρνηση όσο και οι κάθε είδους παρατρεχάμενοι και αντιπολιτευόμενοι. Σύμφωνα, λοιπόν, με την επίσημη εκδοχή, η κυβέρνηση του Σαμαρά έδρασε «αιφνιδιαστικά» ενάντια στην… κυβέρνηση του Βενιζέλου και του Κουβέλη. Έκλεισε σε λιγότερο από ένα 24ωρο την ΕΡΤ και απέλυσε χιλιάδες εργαζόμενους. «Ξάφνιασε» τους κυβερνητικούς εταίρους, με κάτι που, ωστόσο, γνώριζαν και οι τρεις, αφού είναι βέβαιο ότι υπήρξε συζήτηση επί του θέματος. Γι’ αυτό, άλλωστε, στις πρώτες δηλώσεις, τόσο του Βενιζέλου όσο και του Κουβέλη, είχαμε το γνωστό μηρυκασμό: διαφωνούμε με το μέτρο αλλά δεν τίθεται θέμα κυβερνητικής συνοχής. Μόνο όταν το κλείσιμο της ΕΡΤ και οι «μαύρες οθόνες» ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (που

κυρίως ενδιαφέρει του «μεταρρυθμιστές»), μόνο όταν αντιλήφθηκαν το μέγεθος του «αδειάσματός» Σαμαρά στο πρόσωπό τους, διαμαρτυρήθηκαν, κυρίως για τη διαδικασία, σαν πληγωμένες πεθερές. Θέλουν μερίδιο στη διακυβέρνηση. Έχουν όμως δίκιο! Η φασιστική λογική της «μαύρης οθόνης» του ακροδεξιού Σαμαρά, θέλει, τουλάχιστον, κοινή συμφωνία και συνεννόηση με τις «δυνάμεις του συνταγματικού τόξου». Πρόβλημα με το «σκοτάδι» της άμεσης απόλυσης 2.600 εργαζομένων, προφανώς, δεν υπάρχει. Θέλουν απολύσεις με δημοκρατικές διαδικασίες και αξιοκρατία. Ας μη ξεχνάμε, πρόκειται απλώς για «συντεχνία βολεμένων», όπως βολεμένοι και τεμπέληδες είναι οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στο Μετρό, στα ναυπηγία και στα λιμάνια. Τα έλεγαν, άλλωστε, από την αρχή, ο Παπανδρέου (βολεμένος ο ίδιος στην Αμερική), αλλά και οι εταίροι μας στην Ευρώπη: ο ελληνικός λαός αποτελείται από διεφθαρμένους, σπάταλους, τεμπέληδες και βολεμένους ανθρώπους που τρώνε τα λεφτά του κράτους, των φορολογούμενων της Ευρώπης και των τραπεζών. Ο «αιφνιδιασμός» του Σαμαρά γίνεται σε μια χώρα που, τα τελευταία τουλάχιστον 4 χρόνια, «αιφνιδιάζεται» συνεχώς με μαζικές απολύσεις, με κατάργηση δικαιωμάτων και ελευθεριών, με λογικές «αποφασίζουμε και διατάζουμε». Σε μια χώρα που κυβερνάται με προεδρικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις και εφαρμοστικούς νόμους, όπως ορίζουν τα μνημόνια των ιμπεριαλιστών της τρόικας. Τόσο αιφνιδιαστικά! Όμως, για τη συντριπτική πλειοψηφία, το χτύπημα δεν ήταν καθόλου αιφνιδιαστικό. Ήταν αναμενόμενο, μόνο ο τόπος και ο χρόνος ήταν η απορία. Υπάρχει, ωστόσο, και αρκετή δόση συνωμοσίας στην κουβέντα. Η συνωμοσία έχει περίπου ως εξής: Η «κίνηση Σαμαρά» δεν ήταν μια πολιτική επιλογή που αποσκοπούσε στο άνοιγμα, με ακραίο επιθετικό τρόπο, των μαζικών απολύσε-

ων στο δημόσιο, αλλά ένα δόλιο και κρυφό τέχνασμα, για να προκληθούν ένταση και εκλογές, έστω εν όψει της νέας σφαγής, σύμφωνα με τους «αντιστασιακούς» της τηλεόρασης και του κοινοβουλίου. Έτσι, οι εκλογές, από «ευλογία», έγιναν κατάρα. Μια συνωμοσία, λοιπόν, αντίστοιχη π.χ. με αυτήν της ηγεσίας της ΟΛΜΕ για απεργία στις εξετάσεις. Προφανώς (;), με σκοπό να περάσουν τα μέτρα (αυτά και άλλα), το Σεπτέμβρη, σε έναν κλάδο ηττημένο (καλύτερα δηλαδή να περάσουν τα μέτρα τον Ιούνη!). Πρόκειται για τη γνωστή θεωρία της «συνωμοσίας των καθεστωτικών δυνάμεων» (πολύ της μόδας, στην αριστερά της «προβοκάτσιας»), που αντιγράφει αμάσητα την πάλαι ποτέ θεωρία της «κομμουνιστικής συνωμοσίας» των αντιδραστικών. Να το πούμε καθαρά. Όποιος προσπαθεί να περιγράψει τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις με όρους συνωμοσίας και όχι ταξικής πάλης, το μόνο που καταφέρνει είναι να αφαιρέσει τον έλεγχο, τη δράση και την πρωτοβουλία από τις μάζες και το λαϊκό κίνημα. Γιατί συνωμοσίες μπορεί να υπάρχουν (είναι κι αυτό ένα εργαλείο της ταξικής πάλης), όμως δεν καθορίζουν καθόλου τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Όσο για τον «αγώνα της ΕΡΤ» και το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης (βλέπετε, πήξαμε από αντικειμενική ενημέρωση τα τελευταία χρόνια), καλό είναι η όποια άποψη και κριτική να εστιάζει στο βασικό ζητούμενο της εποχής μας: την πιο πλατιά ενότητα των μαζών και του εργαζόμενου λαού. Για να αντιμετωπιστεί από την εργατική τάξη και τους σύμμαχους της η ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για να αλλάξουμε τον κόσμο.

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ  

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 714, 22 ΙΟΥΝΗ 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you