Issuu on Google+

δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) www.kkeml.gr Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013 χρόνος 31ος φ. 706 1.50€

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Μια κορυφαία πολιτική μάχη

Για ένα μαχητικό εργατικό κίνημα αντίστασης-διεκδίκησης–ανατροπής Η αντικαπιταλιστική – αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση της πάλης των εργαζόμενων αποτελεί το στοιχείο που μπορεί να ενώσει και να συγκροτήσει την εργαζόμενη πλειοψηφία ενάντια στους πραγματικούς εχθρούς της, στην δουλειά, στην κοινωνία, στην πολιτική. Στην σημερινή περίοδο, η γενική αυτή κατεύθυνση οφείλει να υπηρετηθεί από άμεσους στόχους πάλης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργατών και όλων των εργαζομένων για δουλειά – ψωμί – ελευθερίες, συγκροτώντας ένα πλατύ και μαζικό ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ. σελ. 10-11

Κάτω τα χέρια από τον αγωνιζόμενο λαό της Χαλκιδικής! Διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή την Κυριακή 24/02 στην Μεγάλη Παναγιά

την τελική ευθεία προς τη μαζική κατάργησή τους έχουν μπει πλέον δεκάδες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, αφού, με βάση τις επιταγές του μνημονίου, στις 14 Φλεβάρη 2013 έληξαν περισσότερες από 40 κλαδικές συμβάσεις και μπήκαν στο καθεστώς της τρίμηνης μετενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι από 600.000 εργαζόμενοι που καλύπτονται από τις συμβάσεις αυτές βρίσκονται μπροστά στην άμεση απειλή της σαρωτικής μείωσης των μισθών τους η οποία υπολογί-

Σ

ζεται ότι μπορεί να φτάσει και το 30%. Μέσα στο τρίμηνο που ακολουθεί, λοιπόν, τα κλαδικά σωματεία καλούνται να υπογράψουν νέες συλλογικές συμβάσεις με τις αντίστοιχες εργοδοτικές ενώσεις. Σε αντίθετη περίπτωση, μετά την πάροδο των τριών μηνών, η συλλογική σύμβαση καταργείται και οι εργοδότες έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τους μισθούς των ήδη εργαζομένων στο επίπεδο του βασικού κλαδικού μισθού προσαυξημένου μόνο με τα τέσσερα επιδόματα που άφησε

όρθια το μνημόνιο (σπουδών, ωρίμανσης, τέκνων, επικινδυνότητας), εάν βέβαια αυτά προβλέπονταν από την κλαδική σύμβαση που έληξε. Για τους δε νεοπροσλαμβανόμενους στον κλάδο το κατώτερο όριο του μισθού δεν είναι ο βασικός κλαδικός μισθός, αλλά ο βασικός μισθός της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) δηλαδή τα 586 ευρώ μικτά. συνέχεια στη σελ. 2

Να χτίσουμε το δικό μας μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης! Κάτω η φασιστικοποίηση! Όχι στις αυταπάτες! Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ! «νόμος και η τάξη» είναι η γραμμή πάνω στην οποία η κυβέρνηση συγκροτεί την κυριαρχία της και με την οποία επιχειρεί να ανοίξει δρόμο και να διαμορφώσει πολιτικές απαντήσεις για λογαριασμό του συστήματος στο επόμενο διάστημα. Επιστρατεύσεις, ΜΑΤ, χημικά, απαγορεύσεις, συλλήψεις, δίκες και κατηγορητήρια ενάντια σε κάθε κίνηση, πάλη και αγώνα εργατών, εργαζομένων, νεολαίων, αγροτών, ενάντια σε κάθε συνδικαλιστική-πολιτική δραστηριότητα, ακόμα και ενάντια στους γνωστούς (και κραυγαλέα αναντίστοιχους πια με τις ανάγκες της κατάστασης) συμβολικούς ακτιβισμούς της ρεφορμιστικής κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μια γραμμή που φαίνεται να «αποδίδει» και να δημιουργεί

Ο

σελ. 22

Κύπρος Εκλογές στο φόντο της κρίσης που βαθαίνει επικίνδυνα σελ. 21

ΤΕΙ Θεσσαλονίκης Μια μάχη που μόλις άρχισε… σε έναν πόλεμο που τέλος δεν έχει! σελ. 14

Διακήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ)

εικόνα δήθεν σταθερότητας υπέρ του «προγράμματος» που ιμπεριαλιστές-κεφάλαιο έχουν για τη χώρα και το λαό στις επόμενες δεκαετίες. Μια γραμμή που, καταγγέλλοντας ως βία και ανομία την ανάγκη του λαού για ψωμί, δουλειά και ελευθερία, εμφανίζει την κυβέρνηση «σταθερή και ισχυρή». Ως πού θα φτάσει αυτή η γραμμή; Σε τι νέους συνταγματικούς-θεσμικούς γύψους σκοπεύει το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης να επιχειρήσει να φυλακίσει την ταξική πάλη, την οργή και την εξαθλίωση των εκατομμυρίων, την ανάγκη τους να οργανωθούν και να αντισταθούν; συνέχεια στη σελ 12-13

Τυνησία Δύο χρόνια μετά, η λαϊκή πάλη συνεχίζεται

σελ. 16


2

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ

Μια κορυφαία πολιτική

Συνέχεια από τη σελ.1 Ωστόσο, και η διαδικασία υπογραφής νέων συλλογικών συμβάσεων είναι ήδη ναρκοθετημένη από την κυβέρνηση και την τρόικα. Γιατί, πέρα από το γεγονός ότι η εξάμηνη διάρκεια της μετενέργειας μειώθηκε στο τρίμηνο με το «Μνημόνιο 2», τα κλαδικά σωματεία βρίσκονται αντιμέτωπα και με μια σειρά αντεργατικές εξελίξεις: • Γιατί η κυβέρνη ση έδωσε το πράσινο φως στο κεφάλαιο και τους εργοδότες με την πρόσφατη κίνησή της να ορίζει η ίδια το επίπεδο του βασικού μισθού, απογυμνώνοντας και ουσιαστικά καταργώντας την ΕΓΣΣΕ. • Γιατί καταργείται ουσιαστικ ά η δυνατότη τα διαμεσολάβησης, αφού η προσφυγή στον ΟΜΕ∆ απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη εργαζομένων και εργοδοτών. • Γιατί, ακόμη και αν υπογραφτεί, μια κλαδικ ή συλλογική σύμβαση δεν δεσμεύ ει πλέον τους εργοδότες που δεν είναι μέλη της αντίστοιχης εργοδοτικής ένωσης. • Γιατί, ακόμη και αν υπογραφτεί, μια κλαδικ ή συλλογική σύμβαση είναι πλέον κατώτερη σε ισχύ από μια σύμβαση που έχει υπογράψει η εργοδοσία σε επιχειρησιακό επίπεδο είτε με επιχειρησιακό σωματείο είτε με «ένωση προσώπων». Το αποτέλεσμα που έχουν ήδη δώσει αυτές οι εξελίξεις τον τελευταίο χρόνο (από τις 14 Φλεβάρη του 2012) είναι συντριπτικό: - Περισσότερες από 100 κλαδικές συμβάσεις έληξαν ή καταγγέλθηκαν από την εργοδοσία χωρίς να υπογραφτούν νέες. - Μόνο εφτά κλαδικές συμβάσεις ανανεώθηκαν και αυτές προβλέποντας μειώσεις μισθών. - Υπογράφτηκαν 975 επιχειρησιακές συμβάσεις από τις οποίες οι 757 προέβλεπαν

μειώσεις μισθών. Από τις 975 επιχειρησιακές συμβάσεις οι 706 υπογράφτηκαν με συμφωνία ένωσης προσώπων, ενώ οι 269 με συμφωνία επιχειρησιακού σωματείου. Είναι, δε, ενδεικτικό για το χαρακτήρα των «ενώσεων προσώπων» ότι από τις 706 συμβάσεις που συμφώνησαν ενώσεις προσώπων οι 701 προέβλεπαν μειώσεις μισθών, ενώ από τις 269 που συμφώνησαν επιχειρησιακά σωματεία μόνο 56 συμβάσεις προέβλεπαν μειώσεις μισθών. Με βάση όλα αυτά, είναι φανερό ότι το εργατικό κίνημα βρίσκεται μπροστ ά σε μια κρίσιμη καμπή. Η αντιπαράθεσή του σε αυτήν την εξέλιξη δεν θα κρίνει μόνο το ύψος των μισθών ή τις διάφορες θεσμικές κατακτήσεις που περιλαμβάνονται σε κάθε συλλογική σύμβαση, αλλά θα κρίνει συνολικά τη δυνατότητά του να σταθεί μπροστά στον ταξικό αντίπαλο και τη σαρωτική επίθεσή του. Η υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων και η διεκδίκηση νέων είναι ζήτημα ουσίας και όρος ύπαρξης για το εργατικό κίνημα. Ο αγώνας που θα δώσει για την υπεράσπισή τους και οι όροι με τους οποίους θα τον δώσει (και φυσικά το εάν θα μπορέσει να τον δώσει) θα κρίνουν την πορεία του από δω κι εμπρός. Και φυσικά ως υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων δεν μπορεί να εννοηθεί η εκβιαστική αποδοχή μειώσεων στους μισθούς με «αντάλλαγμα» την αναγνώριση των επιδομάτων ή με στόχο τη διατήρηση της συλλογικής σύμβασης. Καθόλου δεν βοηθήθηκαν οργανωτικά ή πολιτικά οι ομοσπονδίες που δέχτηκαν να υπογράψουν τέτοιες συμβάσεις, όπως για παράδειγμα η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, η ΟΜΕΟΤΕ κ.ά. Γιατί στην ουσία αποτελούν «συμφωνίες υποταγής», μαρτυρία αδυναμίας

απάντησης στην εργοδοτική επιθετικότητα. Και ως τέτοιες όχι μόνο δεν δημιουργούν καλύτερους όρους για το εργατικό κίνημα, όρους υπεράσπισης δικαιωμάτων και διεκδίκησης, αλλά προδιαγράφουν ακόμη χειρότερες εξελίξεις. ∆εν δίνουν χρόνο για την ανασύνταξη των εργατικών δυνάμεων, αλλά αναπαράγουν τη λογική του μικρότερου κακού, αποδεικνύουν την απροθυμία ή και την αδυναμία των συνδικαλιστικών ηγεσιών να οργανώσουν τους εργαζόμενους και τις αντιστάσεις τους μπροστά στη λαίλαπα που εξελίσσεται. Στηρίζονται στην αυταπάτη ότι με τους όρους του παρελθόντος, της ανάθεσης, της συνδιαλλαγής αλλά και της ανοχής του κεφάλαιου, θα αντιμετωπίσουν τη σφοδρή ταξική επίθεση των δυνάμεων του κεφάλαιου που αποτελεί κορυφαία στρατηγική του επιλογή. Στηρίζονται στην χρόνια απραξία του εργατικού κινήματος, στην ιδεολογική και πολιτική αποσυγκρότησή του και τη διαιωνίζουν. Γι’ αυτό και όσοι θεωρούν ότι με αυτήν την τακτική, διασφαλίζονται τα εργατικά δικαιώματα, δίνουν -ηθελημένα ή άθελά τουςχρόνο στο σύστημα να επεκτείνει την επίθεσή του, να διαλύσει και τα τελευταία ψήγματα συγκρότησης του αντιπάλου του, της εργατικής τάξης, να την καθυποτάξει ολοκληρωτικά, να την υποδουλώσει. Η πάλη για την υπεράσπιση και τη διεκδίκηση-επανακατάκτηση των συλλογικών συμβάσεων είναι μάχη του σήμερα, μια κορυφαία πολιτική μάχη. Πρέπει να τη δώσει το εργατικό κίνημα άμεσα και μαζικά. Με τους όρους και τη λογική που απαιτεί μια ταξική αναμέτρηση κορυφαίας σημασίας. Με τα σωματεία και τις ομοσπονδίες σε διάταξη μάχης. Με τους εργαζόμενους συσπειρωμέ-

νους και αποφασισμένους να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Με τη συγκρότηση σωματείων εκεί που δεν υπάρχουν. Και αυτή η διαδικασία δεν μπορεί παρά να περάσει μέσα από τη σφοδρή αντιπαράθεση με την εργατική αριστοκρατία και τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Είναι σαφές ότι μια τέτοια μάχη δεν μπορεί να δοθεί με αυτές τις ηγεσίες γαντζωμένες στο σβέρκο των εργαζομένων, νομιμοποιημένες να καθυστερούν ή και να σαμποτάρουν την έκφραση των αγωνιστικών εργατικών διαθέσεων. Η μάχη για τις συλλογικές συμβάσεις (αλλά και κάθε μάχη που καλούνται να δώσουν οι εργαζόμενοι) δεν μπορεί να δοθεί με την αποδοχή των σημερινών συσχετισμών στα συνδικάτα και την υποταγή σε αυτούς. Μοιραία, θα βρεθεί μπροστά στην ανάγκη ανατροπής τους. ∆εν μπορεί μια τέτοια μάχη να δοθεί με τους όρους που έγινε, για παράδειγμα, η απεργία στις 20 του Φλεβάρη. ∆εν μπορεί να δοθεί με τους όρους που έγιναν οι απεργίες στο μετρό και στους ναυτεργάτες. Γιατί, τα όποια θετικά στοιχεία ανέδειξαν αυτές οι απεργίες, η επανειλημμένα εκφρασμένη αγωνιστική διάθεση πλατιών εργαζόμενων μαζών, σκοντάφτουν τόσο επάνω στις συνδικαλιστικές ηγεσίες όσο και (για να μην είμαστε «άδικοι») στο κλίμα και τις αντιλήψεις που καλλιεργούν επί δεκαετίες οι ηγεσίες αυτές στους εργαζόμενους, στα όρια και στα πλαίσια που οι αντιλήψεις αυτές έβαλαν στις εργατικές συνειδήσεις. Αυτά τα όρια καλούνται οι εργαζόμενοι να ξεπεράσουν σήμερα. Και οι δυνάμεις της επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς πρέπει να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να υπηρετήσουν αυτήν την ανάγκη.

Πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, έλλειμμα στις

“Τ

α προσωρινά στοιχεία εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού για τον Ιανουάριο του 2013 δείχνουν ότι η χώρα συνεχίζει την αναγκαία πορεία της δημοσιονομικής προσαρμογής. Τον Ιανουάριο, το ισοζύγιο ήταν θετικό” (δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χ. Σταϊκούρα). “Η χώρα είχε πρωτογενές πλεόνασμα. Όμως, περιθώριο για χαλάρωση δεν υπάρχει (...) Η πολιτική προώθησης και διασφάλισης της δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσαρμογής και πειθαρχίας, σε όλο το εύρος της Γενικής Κυβέρνησης, πρέπει να συνεχιστεί” (ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών). Αυτά συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα, όταν το υπουργείο Οικονομικών παρουσίασε τα

ÂÓÈÛ¯‡ÛÙ ÙË Ó ¤ Î ‰ Ô Û Ë

προσωρινά στοιχεία της εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι το πρωτογενές πλεόνασμα τον Ιανουάριο έφτασε τα 398 εκ. ευρώ, ενώ πέρυσι τον Ιανουάριο υπήρχε έλλειμμα 33 εκ. ευρώ. Ενώ ο στόχος ήταν για έλλειμμα 413 εκατ. ευρώ. Το αποτέλεσμα αυτό αποδίδεται στη μεγάλη μείωση των κρατικών δαπανών (κατά 1,1 δισ. ευρώ), η οποία “έσωσε” τα κρατικά ταμεία από τη μεγάλη υστέρηση εσόδων που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα, κυρίως από το ΦΠΑ και τους έμμεσους φόρους. Και, βέβαια, το υπουργείο παραδέχεται ότι μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε το πάγωμα της επιστροφής φόρων. Λίγες μέρες αργότερα, η Τράπεζα της Ελλάδος παρουσίασε τα

στοιχεία της για το ισοζύγιο πληρωμών, όπου φαίνεται ότι οι εξαγωγές αυξήθηκαν το 2012 κατά 1,8 δισ. ευρώ, οι εισαγωγές μειώθηκαν, το εμπορικό έλλειμμα μειώθηκε στα 8,3 δισ. ευρώ από 12,7 δισ. ευρώ το 2011 και το έλλειμμα στο συνολικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μειώθηκε στα 5,6 δισ. ευρώ από 20,6 δισ. ευρώ το 2011. Ευημερούν οι αριθμοί, αλλά όχι ο λαός... Αυτό συνέβαινε στα χρόνια του Σημίτη, μόνο που σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα, γιατί κι αυτή η ευημερία των αριθμών σηκώνει πολύ κουβέντα... Ολα τα παραπάνω στοιχεία δε δείχνουν ότι η χώρα έχει μπει σε μια τροχιά εξόδου από την κρίση, αλλά είναι, βασικά, αποτελέσματα της κρίσης και, ειδικότερα, της κα-

Ετήσια Συνδροµή: Εσωτερικού 45 € Εξωτερικού 65 €

τάρρευσης της εσωτερικής αγοράς. Είναι φυσιολογικό, λοιπόν, να έχουν μειωθεί τα έσοδα του προϋπολογισμού, από τους έμμεσους φόρους, γιατί και η κατανάλωση έχει μειωθεί πολύ. Για τον ίδιο λόγο, είναι λογικό να μειώθηκαν οι εισαγωγές, γιατί ποιος θα εισάγει σε μια κατεστραμμένη αγορά; Και για τον ίδιο λόγο είναι επίσης λογικό να αυξήθηκαν οι εξαγωγές, γιατί είναι πολλοί αυτοί που στρέφονται σε αγορές του εξωτερικού (όσο και όπου είναι αυτό δυνατό), τη στιγμή που η εσωτερική αγορά δεν έχει καμία δυνατότητα απορρόφησης και κατανάλωσης. Η κατάσταση γίνεται σχεδόν εκρηκτική με την παράλληλη “στάση πληρωμών” του ίδιου του κράτους, η οποία τροφοδοτεί εκ

νέου την ύφεση, δίνοντας τη χαριστική βολή σε μια ήδη γονατισμένη οικονομία. Οταν το κράτος δεν πληρώνει, η αγορά “παγώνει” ακόμα περισσότερο και η κατανάλωση πέφτει ακόμα περισσότερο. Άρα μειώνονται ξανά τα έσοδα από έμμεσους φόρους και άρα θα χρειαστεί νέα “παύση πληρωμών” για να ...ρεφάρει τη ζημιά. Τα αδιέξοδα ανακυκλώνονται και ο κύκλος της κρίσης αρχίζει ξανά από την αρχή. Και, στο κάτω κάτω της γραφής, δε μπορεί να συνεχιστεί για πολύ το γαϊτανάκι με φόρους που παρακρατούνται και ποτέ δεν επιστρέφονται. Οι λογιστικές εγγραφές έχουν κι αυτές τα όριά τους. Συνεπώς, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το ...σχέδιο αρχίζει και αποδίδει.

∂£¡π∫∏ ∆ƒ∞¶∂∑∞: IBAN: GR81 0110 1290 0000 12949845 288 BIC: ETHNGRAA

ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä. 3112 ∂ΉfiÛÂȘ ∂∫∆√™ ∆ø¡ ∆∂πΧø¡, ∞ÛÙÈ΋ ÌË ÎÂÚ‰ÔÛÎÔÈ΋ ÂÙ·ÈÚ›· ¢È¢ı‡ÓÂÙ·È ·fi ™˘ÓÙ·ÎÙÈ΋ ∂ÈÙÚÔ‹ ∂ΉfiÙ˘: °Ú. ∫ˆÓÛÙ·ÓÙfiÔ˘ÏÔ˜ À‡ı˘ÓÔ˜ ™‡ÓÙ·Í˘: µ. ™·Ì·Ú¿˜ ∂‰Ú·: ∂ÌÌ. ªÂÓ¿ÎË 43, 106 81 ∞ı‹Ó·, ∆ËÏ.: 210 33.03.639 Fax: 210 38.15.597 simea@kkeml.gr £ÂÛ/Ó›ÎË, ∂ÁÓ·Ù›· 126 ∆ËÏ.: (2310) 278.978 cpgmlthe@the.forthnet.gr www.kkeml.gr


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

3

ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

μάχη «Μ

πορεί στην Ελλάδα να έχει μειωθεί το μοναδιαίο κόστος εργασίας, αλλά ακόμα ο κατώτατος μισθός είναι υψηλός. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να δούμε σχετικά με την ανάπτυξη… Υπάρχει φως στο τούνελ, ωστόσο ο δρόμος για την ανάπτυξη είναι ακόμα μακρύς». Το παραπάνω απόσπασμα από ομιλία του γ.γ. υπ. Οικονομικών Γ. Μέργου άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τον κατώτατο μισθό. Τα όσα ακολούθησαν ανήκουν στη σφαίρα της επικοινωνιακής διαχείρισης από τη μεριά της κυβέρνησης με τη συμμετοχή των Βρυξελλών. Από τον Βρούτση: «Έχω δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι ο κατώτατος μισθός είναι χαμηλός και θα μείνει σε αυτά τα επίπεδα μέχρι το τέλος του προγράμματος», μέχρι τον Σαμαρά που προσπάθησε να κλείσει το θέμα διαβεβαιώνοντας ότι

σύστημα κατώτατου μισθού στην Ελλάδα παραμένει περίπλοκο και αποσυνδεδεμένο από τις ευρύτερες συνθήκες της αγοράς εργασίας (…) Το πρώτο τρίμηνο του 2014 η κυβέρνηση θα εκτιμήσει κατά πόσον ο μηχανισμός είναι επαρκής για την αντιμετώπιση της ανεργίας και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας…». Συμπερασματικά, σύμφωνα με κυβέρνηση και τρόικα, ο μισθός στέκεται εμπόδιο, φράζει το δρόμο στην ανταγωνιστικότητα, οπότε να χαμηλώσουν κι άλλο τα εμπόδια…

Μισθός και «ανταγωνιστικότητα»: Μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα Μετά τη μείωση των κατώτατων μισθών τον Φλεβάρη του 2012, η Ελλάδα διατηρεί την τελευταία θέση στην Ευρωζώνη των 17, πίσω

ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ

Ανώτατο στάδιο εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης δεν θα μειωθεί περαιτέρω ο κατώτατος μισθός: «Βεβαίως και δεσμεύομαι. Ακόμη και ο Όλι Ρεν το είπε…», με τον επίτροπο να δηλώνει «…δεν υπάρχει ούτε σαφής, αλλά ούτε υπονοούμενη συμφωνία για περαιτέρω μείωση των μισθών… αλλά πρέπει να υπάρξει αναθεώρησή τους μέσα στο 2014, ώστε να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Κρύβονται πίσω από τις λέξεις (αναθεώρηση!!!) αλλά δεν μπορούν να κρυφτούν οι σχεδιασμοί τους.

τσέπες μας... Είναι χαρακτηριστικό ότι το υπουργείο Οικονομικών ξεκαθαρίζει χωρίς να αφήνει αμφιβολίες ότι το πρόγραμμα (δηλαδή η επίθεση) θα συνεχιστεί απαρέγκλιτα. Στόχος δεν είναι να τακτοποιηθούν τα οικονομικά της χώρας “και μετά βλέπουμε”. Στόχος είναι να κατοχυρωθεί η εξαθλίωση, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η ολοένα και μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζόμενων και η ληστεία του πλούτου που παράγουν. Ετσι, όταν η ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών αναφέρει ότι η επιδίωξη είναι “...να εξοικονομήσουμε δημόσιους πόρους, ώστε να βελτιώσουμε πολιτικές και μέτρα που αποδείχθηκαν οικονομικά αναποτελεσματικά και κοινωνικά άδικα“, δε θέτει ως στόχο τη σταδιακή επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, αλλά το να βρει έναν τρόπο ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική η φορομπηξία, να ξεπεραστούν, κάπως, τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής και, φυσικά, να αποφευχθούν οι αντιδράσεις της κοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι ο ...τετραγωνισμός του κύκλου είναι ευκολότερο πρόβλημα από αυτό! ∆εν

είναι δυνατόν να συνεχίζεται μια τέτοια πολιτική και να αναμένεται αναθέρμανση της οικονομίας και κοινωνική συναίνεση. Αυτό το γνωρίζουν καλά στην κυβέρνηση (και στην Τρόικα), αλλά οι επιλογές τους και η ίδια τους η κρίση δεν τους αφήνουν περιθώρια για άλλους χειρισμούς. Στην ερώτηση, λοιπόν, πότε θα πάρουμε την πάνω βόλτα, κανείς δεν είναι διατεθειμένος να απαντήσει. Και γιατί δεν ξέρει την απάντηση, αλλά και γιατί η ...πάνω βόλτα για το λαό δεν έχει καμία σχέση με την ...πάνω βόλτα της άρχουσας τάξης και των αφεντικών της. Την απάντηση αλλού πρέπει να την αναζητήσουμε. Πέρα και έξω από όλους αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση. Πέρα και έξω από την πολιτική τους, τις επιδιώξεις τους και τα σχέδιά τους. Πρέπει να την αναζητήσουμε στις δικές μας επιδιώξεις, στους στόχους που πρέπει να θέσουμε, στις πραγματικές μας ανάγκες. Στην αντίσταση και τη διεκδίκηση μιας ανθρώπινης ζωής.

Το λύκο τον βλέπουμε, τον ντορό ψάχνουμε.. Γιατί οι «λύκοι» υπάρχουν και γραπτά. Μνημόνιο 2: «…Η κυβέρνηση θα λάβει μέτρα για την ενθάρρυνση της ταχείας προσαρμογής του κόστους εργασίας (…) Η στρατηγική αυτή πρέπει να στοχεύει στη μείωση του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά 15% στο διάστημα 2012-14 (…) Έως το τέλος Ιουλίου 2012 θα καταρτιστεί ένα χρονοδιάγραμμα για την αναθεώρηση της εθνική�� γενικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Η πρόταση θα στοχεύει στην αντικατάσταση του ύψους των μισθών που ορίζονται στην ΕΓΣΣΕ με ελάχιστο ύψος μισθού νομοθετημένο από την κυβέρνηση σε διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους (…) Θα λάβουμε και προκαταρκτικά μέτρα για να επιτρέψουμε μια μείωση στους ον ομαστικούς μισθούς για να κλείσει γρήγορα το κενό μας στην ανταγωνιστικότητα και να τεθεί μια πρώιμη βάση για τη βιώσιμη ανάπτυξη (…) Τα μέτρα αυτά θα δώσουν τη δυνατότητα μείωσης της απόκλισης του κατώτατου μισθού σε σχέση με τους ανταγωνιστές μας (Πορτογαλία, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη) (…) Αυτό θα ευθυγραμμίσει το πλαίσιο του κατώτατου μισθού της Ελλάδας με αυτό συγκρίσιμων κρατών…». Η συνέχεια στο Μνημόν ιο 3: «Θεσπίζεται νέο σύστημα καθορισμού νόμιμου κατώτατου μισθού υπαλλήλων και ημερομισθίου εργατοτεχνιτών, το οποίο τίθεται σε ισχύ την 1.4.2013 (…) Οι μεταρρυθμίσεις εργασίας που υιοθετήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2012 στο πλαίσιο του προγράμματος έχουν ήδη συμβάλει στη μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (...) Η κυβέρνηση θα συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις και θα τις εφαρμόσει ομοιόμορφα σε όλους τους τομείς στους οποίους εφαρμόζονται. Ωστόσο, το

ακόμα και από τη Σλοβενία. Ο κατώτατος μισθός είναι πια στα 586€ μεικτά (δηλαδή γύρω στα 490€ καθαρά). Για τους νέους κάτω των 25 ετών, είναι στα 511€ μεικτά. Βέβαια για κυβέρνηση, ∆ΝΤ και ΕΕ οι μισθοί στον τόπο μας «παραμένουν ακόμη σε υψηλά επίπεδα» αν συγκριθούν με τα 353€ της Πολωνίας, τα 289 της Λιθουανίας, τα 158,5€ της Βουλγαρίας και τα 157 της Ρουμανίας!!! Για να μη γίνουν οι συγκρίσεις με Κίνα, Μπαγκλαντές και Πακιστάν κ.λπ. Εκεί να δεις «ανταγωνιστικότητα», φτώχεια και εξαθλίωση. Η «ανταγωνιστικότητα» μετριέται σύμφωνα με το λεγόμενο «κόστος εργασίας». Να σημειωθεί ότι ακόμα και ο όρος κόστος εργασίας αναδεικνύει πώς «βλέπει» το κεφάλαιο τον εργαζόμενο. Ο παραγωγός του πλούτου αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμη παράγοντας κόστους δίπλα στις πρώτες ύλες, την ενέργεια κ.λπ. Όπως προκύπτει και από τα κείμενα των μνημονίων, πρό θεσ η κυβέρνησης και τρόικας είναι η διαμόρφωση ε ν ό ς μ η χ α ν ι σ μο ύ α υ τ ό μα τ η ς δ ι ά λ υ σ η ς τ ω ν μι σ θ ώ ν μ ε α λ λ ε π ά λ λ η λ ε ς , δ ι α δ ο χ ι κ έ ς μει ώσεις το υς. Τον κατώτατο μισθό θα τον ορίζει και θα τον αλλάζει όποια στιγμή θέλει η κυβέρνηση, χωρίς τη συμφωνία των κοινωνικών εταίρων και την υπογραφή εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Μ’ άλλα λόγια, φτηνότερη εργατική δύναμη, ισοπέδωση κάθε εργατικής κατάκτησης, μετατροπή όλης της χώρας σε ΕΟΖ (Ειδική Οικονομική Ζώνη) με σκλάβους στο κάτεργο τους εργαζόμενους και αναμονή επενδύσεων. Θα έρθουν αυτές; Ας απαντήσει μια πολύ ανταγωνιστική χώρα. «…Και τα μεροκ άματα με ιώσ αμε κα ι με τα ρρυ θμίσε ις κάν αμε αλλ ά ε πεν δύσε ις δε ν ήρθαν !» Ρ. Πλεβέλιεφ, πρόεδρος της Βουλγαρίας. Τέλος, ο καθορισμός του κατώτατου μισθού από το κράτος μαζί με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στοχεύει στην αφαίρεση αυτού του βασικού πεδίου διεκδίκησης από την εργατική τάξη. Στοχεύει δηλαδή στην παραπέρα διάλυση όλων εκείνων των στοιχείων που δομούν την πάλη της και κατ’ επέκταση τη συγκρότησή της ως τάξη. Ο αγώνας για υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, κόντρα στις μειώσεις των αποδοχών, είναι ζήτημα ζωής για τον εργαζόμενο λαό. Με τη δική του πάλη θα βάλει «τον πάτο


4

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Λαύριο:

Επίθεση μελών της Χρυσής Αυγής σε έλληνα εργαζόμενο

Το γεγονός ότι ο ∆ημήτρης Ζαμπέλης, μέλος της διοίκησης του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λαυρεωτικής, σχολώντας από το μαγαζί όπου δούλευε και περνώντας κοντά απ΄ τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, που βρίσκονταν 100 μέτρα απ΄ το σπίτι του, άκουγε στο αυτοκίνητό του Μίκη Θεοδωράκη προκάλεσε την άμεση αντίδραση και κινητοποίηση 10 μελών της φασιστικής ομάδας, οι οποίοι τον ακολούθησαν μέχρι το σπίτι του, τον περικύκλωσαν, του… διαμήνυσαν ότι «απαγορεύεται» ν΄ ακούει αυτά τα τραγούδια κι ένας απ΄ αυτούς τον χτύπησε. Το νέο αυτό κρούσμα τρομοκράτησης, που έγινε στην Παλαιά Φώκαια λίγο μετά τις 9.30 μ.μ. της Τετάρτης 19/2, κατήγγειλε με ανακοίνωσή του το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Λαυρίου, ενώ ο ίδιος ο Ζαμπέλης υπέβαλε μήνυση. Όταν μετά τη επίθεση πήγε μαζί με αστυνομικούς που βρέθηκαν μάρτυρες σ’ αυτήν έξω απ΄τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής», εμφανίστηκε ο βουλευτής Γερμενής, που του έκανε τη σύσταση «ν΄ ακούει τα τραγούδια σιγανότερα» (sic). Όσο περνάει ο καιρός τόσο θα ξεμασκαρεύεται η δήθεν αντισυστημική εικόνα του φασιστικού αυτού μορφώματος και θα εμφανίζονται οι πραγματικοί του στόχοι. Που δεν είναι άλλοι απ’ τους εργάτες κι εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, νεολαίους, λαϊκούς ανθρώπους και αγωνιστές. Πάντα σε ρόλο παρακρατικού τραμπούκου στην υπηρεσία των αναγκών και των επιδιώξεων του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης και της πολιτικής της φασιστικοποίησης που ακολουθεί.

Μαζική συλλογή DNA των κατοίκων της Ιερισσού Χαλκιδικής! Σε προσαγωγές δεκάδων κατοίκων της Ιερισσού Χαλκιδικής, απ΄ τους οποίους ζητούν να πάρουν δείγμα DNA, με την απειλή μάλιστα της κατηγορίας για «απείθεια» εφόσον αρνηθούν, προχώρησαν οι αστυνομικές αρχές. Επιστρατεύοντας και το φακέλωμα, η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί καταστολής προσπαθούν να κάμψουν το δίκαιο αγώνα των κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. Κι ενώ με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, η «υποχρεωτική συλλογή γενετικού υλικού» θεωρείται παράνομη, εκτός αν αφορά άτομο που έχει την ιδιότητα του κατηγορούμενου, για «βίαιο κακούργημα ή σεξουαλικό έγκλημα ή συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση», η ΕΛ.ΑΣ. προχωρά ακάθεκτη στην προσπάθεια δημιουργίας «βάσης δεδομένων γενετικού υλικού» του πληθυσμού εκεί. Η δημιουργία βάσης δεδομένων γενετικού υλικού ενός συγκεκριμένου πληθυσμού -εκτός απ΄ το χαρακτήρα φακελώματος που έχει– δίν ει και τη δυνατ ότ ητα πλασματική ς ενοχοποίησης ανθρώπων ! Γιατί, κατά τη σύγκριση ενός δείγματος γενετικού υλικού απ’ τη βάση δεδομένων κι ενός άλλου που βρέθηκε στον τόπο ενός εγκλήματος (στην πραγματικότητα συγκρίνονται «επαναλαμβανόμενα» τμήματα μέσα στο DNA –τα λεγόμενα «STRs»- και όχι «όλο») και κατά τη στατιστική επεξεργασία που ακολουθεί, η πιθανότητα ένα «γενετικό αποτύπωμα» της βάσης δεδομένων να «ταυτιστεί» μ’ ένα άλλο απ΄

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

τον τόπο του εγκλήματος είναι παραπλανητικά μεγαλύτερη εφόσον ανήκουν στην ίδια πολύ συγκεκριμένη –κοινωνικά, γεωγραφικά και γενετικά- πληθυσμιακή ομάδα! Η νέα αυτή τρομοκρατική επιχείρηση φακελώματος ενάντια στους αγωνιζόμενους κατοίκους, μια επιχείρηση που «συμπληρώνει» τη βία των ΜΑΤ και εντάσσεται στην πολιτική της φασιστικοποίησης, δεν πρέπει να περάσει! Να βρει μπροστά της τη μαζική και αποφασιστική αντίσταση του λαού!

äçìïêñáôéêÜ äéêáéþìáôá

Αστυνομική εμφάνιση – ωμή πρόκληση, στα γραφεία του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

Μετανάστης στα χέρια της ∆ημοτικής Αστυνομίας

«Ομάδα Κ»: Σώμα της Χρυσής Αυγής μέσα στη δημοτική αστυνομία

Τ

ην ύπαρξη « θύλακα» της Χρυσής Αυγής μέ σ α σ τη δημοτική αστυνομία της Αθήνας, που φέρει την κωδική ονομασία «Ομάδα Κ», κατήγγειλαν συν δικαλιστές των Ο.Τ.Α. καθώς και δημοτικοί σύμβουλοι. Έτσι, με ανακ οίνωσή του στις 8/2, το Συνδικάτο Ο.Τ.Α. Αθήνας (συμμετέχει στο ΠΑΜΕ) κατήγγειλε τραμπού κικη επίθεση σε δημοτικό αστυνομικό από 15 άτομα της ομάδας αυτής την ώρα που πραγματοποιούνταν γενική συν έλευση του κλάδου. Σύμφωνα με την καταγγελία, η ομάδα έχει τη στήριξη της δημοτικής αρχής και «ειδικεύεται» στην «πάταξη του παραεμπορίου» και σε κοινές επιχειρήσεις και περιπολίες με την ΕΛ.ΑΣ. Παράλληλα, καταγγελίες για την ύπαρξη της οργανωμένης αυτής φασιστικής ομάδας έχουν κάνει και δημοτικοί σύμβουλοι της «Ανοικτής Πόλης» (ΣΥΡΙΖΑ) και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η οργανωμένη αυτή ομάδα φέρεται να έχει μέχρι και 150 μέλη που εντάχθηκαν ως «εθελοντές» στη δημοτικ ή αστ υνομία, κυρίως στο 1ο ∆ημοτικό Τμήμα, και επιδίδονται σε ξυλοδαρμούς και τραμπουκισμούς σε βάρος μεταναστών μικροπωλητών στο Θησείο ή έξω απ΄ την ΑΣΟΕΕ. Νωπό είναι ακόμα το αίμα του σενεγαλέ-

ζου μικροπωλητή Μπαμπακάρ Ντιάε, που έπεσε στις γραμμές του ΗΣΑΠ στο Θησείο την 1η του Φλεβάρη για να σωθεί απ’ την καταδίωξη κ άποιων δημοτικών αστυνομικών. Βέβαια, ο εκ πρόσωπος του σωματείου τ ων δ ημοτικ ών αστ υνομικ ών δηλ ώνει… ά γ ν ο ι α γ ι α τ η ν ύ π α ρ ξ η τ έ τ ο ι α ς ο μ ά δ α ς, ε ν ώ σ ε α ν α κο ί ν ω σ η τ ο υ σ ω μ α τ ε ί ο υ τ ο υ ς χαρακτηρίζονται «γελοίες και ψευδείς» οι καταγγελίες για την τραμπούκικη επίθεση σ τ η γ ε ν ι κ ή σ υ νέ λ ε υ σ η . Α νά λ ο γ η σ τά σ η κ ά λ υ ψ η ς ε π ι δ ε ι κ ν ύ ε ι κ α ι η δ η μο τ ι κ ή α ρ χ ή , μ ε τ ο ν α ν τ ι δ ή μα ρ χ ο Α ν α γ ν ω σ τ ό πουλο να δηλώνει επίσης άγνοια και τον… συνήγορο του πολίτη Καμίνη να σιωπά επί του θέματος, παράλλη λα με τις αόριστες α ν α φο ρ έ ς γ ι α τα « α νθ ρ ώ π ι να δ ι καιώματ α». ∆εν μας παραξενεύ ει η σύμπνοια κ ι η συνεργασία της «αντισυστημικής» Χρυσής Αυγής με την αστυνομία και τη δημοτική εξουσία. Μια συνεργασία και μια δράση που εντάσσεται στην πολιτική της φ ασιστικοποίησης που ασκεί το σύστημα και η κυβέρνησή του απέναντι στο λαό, μ’ ένα μεγάλο εύρος έκφ ρασης, απ’ το κεντρικό πολιτικό πεδίο και μέχρι την ίδια την καθημερινότητα.

Ελεύθερος ο αγωνιστής Huseyin Tut

Ο

κούρδος αγωνιστής Huseyin Tut, που είχε συλληφθεί στην Κατερίνη στις 24/10 γιατί δεν κατείχε «νομιμοποιητικά έγγραφα» και κινδύνευε ν΄ απελαθεί στην Τουρκία, αφέθηκε ελεύθερος στις 19/2 γιατί έγιναν δεκτές οι αντιρρήσεις κατά της κράτησής του απ’ το ∆ιοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Η απελευθέρωση του Huseyin Tut, ενός αγωνιστή που είχε φυλακιστεί επί δέκα χρόνια απ΄ το φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας, είχε υποστεί βασανιστήρια (φάλαγγα και ηλεκτροσόκ) κι είχε συμμετάσχει στις μεγάλες απεργίες πείνας των πολιτικών κρατουμένων το 1996 και το 2000, είναι μια νίκη του κινήματος αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα και απαιτούσε την απελευθέρωση, τη μη έκδοσή του και τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Σε συνέντευξή του, ο Huseyin Tut, που έχει καταδικαστεί σε ισόβια δεσμά απ’ το τουρκικό καθεστώς, λόγω της ενεργού συμμετοχής του στο λαϊκό κίνημα, κατήγ-

γειλε τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Οι πολιτικοί κρατούμενοι φυλακίζονται σε φυλακές που είναι αποκλειστικά για αυτούς και για μέλη του σοβαρού οργανωμένου εγκλήματος. Οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια εκεί είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Οι ανθρωποφύλακες στρατιωτικοί μπαίνουν στα κελιά και σε χτυπούν με βαναυσότητα μόνο και μόνο για να ξεσπάσουν. Άλλες φορές κάνει επιδρομή ο στρατός με τανκς, μας χτυπάει, πετάει δακρυγόνα και φεύγει. Έχω κρατηθεί σε τέσσερις φυλακές, οι δύο τελευταίες (Kandira Ftipi και Bolu Ftipi) ήταν τύπου F (δηλαδή λευκά κελιά απομόνωσης). Εκεί μπορεί να μέναμε πολλές μέρες νηστικοί και να μας χτυπούσαν, αλλά το χειρότερο ήταν η αισθητηριακή απομόνωση, το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ώρα και τι μέρα είναι, κάτι που σε τρελαίνει, χάνεις την αίσθηση του χρόνου και κινδυνεύεις να χάσεις το μυαλό σου». Να του δοθεί πολιτικό άσυλο στη χώρα μας!

Την Τετάρτη 13/2, την ώρα που πραγματοποιούνταν σύσκεψη του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων ∆ημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, στα γραφεία του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, εμφανίστηκαν στο χώρο των γραφείων δύο ένστολοι αστυνομικοί! Ως εξήγηση απέναντι στις αντιδράσεις που δημιουργήθηκαν, δήλωσαν πως είχαν «άνωθεν εντολή για να ελέγξουν αν τηρείται ο νόμος και η τάξη»! Μετά τις αντιδράσεις, οι αστυνομικοί αποχώρησαν, ενώ κατά την παράσταση διαμαρτυρίας απ΄ τους συνδικαλιστές που ακολούθησε στο Α.Τ. της Ακρόπολης διαπιστώθηκε ότι όντως είχε δοθεί εντολή απ΄ την Αστυνομική ∆ιεύθυνση Αττικής προς το συγκεκριμένο αστυνομικό τμήμα. Υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, ο διοικητής του τμήματος μίλησε για «υπερβάλλοντα ζήλο» των αστυνομικών αυτών. Ανακοίνωση καταγγελίας εξέδωσε και η Ταξική Πορεία. Μετά τις επιστρατεύσεις των απεργών του μετρό και των ναυτεργατών, μετά τη βία και την τρομοκρατία απέναντι στους αγωνιζόμενους αγρότες, μετά την επίθεση και τις συλλήψεις των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, μετά την επίθεση των ΜΑΤ σε νεολαίους του ΣΥΝ, μετά τα κηρύγματα του Σαμαρά και του ∆ένδια για την «πάταξη της ανομίας», των απεργιών και των καταλήψεων, τώρα, με ωμό τρόπο, το «συνδικαλιστικό της ασφάλειας» και η αστυνομία κάνουν φανερά την εμφάνισή τους σε συνελεύσεις εργαζομένων και χώρους εργατικών σωματείων. Η αντεργατική επίθεση των βάρβαρων μέτρων και μνημονίων πάει χέρι χέρι με την κρατική τρομοκρατία και τη φασιστικοποίηση. Ν’ αντισταθούμε μαζικά και στα δύο! Να τους φράξουμε το δρόμο!

Απεργία 20/2:

Σε προσαγωγή τεσσάρων νεολαίων της Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση… …προχώρησαν αστυνομικοί της Ομάδας ∆ΙΑΣ μόλις αυτοί βγήκαν απ΄ τα γραφεία του Νέου Αριστερού Ρεύματος (Ν.Α.Ρ.) για να πάνε στην απεργιακή συγκέντρωση, στην Αθήνα. Αρχικά μεταφέρθηκαν στο Α.Τ. Εξαρχείων κι από εκεί στη Γ.Α.∆.Α. για «εξακρίβωση στοιχείων», όπου κρατήθηκαν για πολλές ώρες. Αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες, μετά κι από διάβημα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Η ενέργεια αυτή εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο τρομοκράτησης του λαού και στοχοποίησης της Αριστεράς.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

5

Σχετικά με τη συμμετοχή μας στην «Επιτροπή Πρωτοβουλίας για τη δημιουργία Κίνησης για τις ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα της εποχής μας»

Η

σημερινή φάση της άγριας επίθεσης της ντόπιας άρχουσας τάξης και των ξένων ιμπεριαλιστικών αφεντικών ενάντια στα δικαιώματα αλλά και στους ίδιους τους όρους ζωής της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων, των ανέργων, της νεολαίας, του λαού συνολικά συνοδεύεται από μια πολιτική φασιστικοποίησης, η οποία εξελίσσεται καθημερινά με γοργό ρυθμό και σ’ όλα τα επίπεδα. Η πολιτική αυτή εκπορεύεται απ’ την επίσημη διαχείριση του συστήματος, απ’ την κυβέρνηση και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, ενώ μέρος της αποτελεί κι η εμφάνιση του νεοφασιστικού φαινομένου μέσω του μορφώματος της Χρυσής Αυγής ή κι άλλων που γεννά η κρίση και η πολιτική αυτή. Εάν η εκτίμηση αυτή είναι σωστή, προκύπτει άμεσα και η ανάγκη για την ανάπτυξη ενός μαζικού, πλατιού κινήματος υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού και ενάντια στη φασιστικοποίηση. Την ανάγκη αυτή την έχει εντοπίσει και θέσει και το ΚΚΕ(μ-λ), ενώ έχει συζητηθεί και στο πλαίσιο της Π.Α.Α.Σ. (Πρωτοβουλία για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία). Τον περασμένο ∆εκέμβρη, με πρωτοβουλία του Ν.Α.Ρ. και στη βάση ενός πρώτου πλαισίου πραγματοποιήθηκε κάλεσμα με στόχο τη συγκρότηση «Πρωτοβουλίας για μια Κίνηση για τις λαϊκές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την αντιφασι-

στική πάλη». Στην πρώτη συνάντησή της, κι ενόσω βρισκόταν σε εξέλιξη και η συζήτηση στο πλαίσιο της Π.Α.Α.Σ. για το ζήτημα αυτό, το ΚΚΕ(μ-λ) ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και παρέμβηκε. Θέτοντας, αφενός, την αναγκαιότητα δημιουργίας πρωτοβουλιών και δράσης με στόχο την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αντίσταση στην πολιτική της φασιστικοποίησης και αφετέρου, με ανοικτό τρόπο, τις επιφυλάξεις του για το εγχείρημα αυτό. Επιφυλάξεις που εστίαζαν κυρίως στο ερώτημα κατά πόσο η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια ειλικρινή πρόταση συγκρότησης πάνω στο μέτωπο της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και όχι –με διαφορετικό τρόπο– μια απόπειρα συγκρότησης με κεντρικότερα χαρακτηριστικά. Κι αυτό βάσει αναφορών που υπήρχαν στο αρχικό κείμενο που συνδέονται με ζητήματα εργατικού κινήματος, αντιπολεμικού, ακόμα και αντιιμπεριαλιστικού. Παρά την επιχειρηματολογία πως μια σειρά πεδία (απ’ το εργατικό και μέχρι το… αντιπολεμικό ή της διεθνούς αλληλεγγύης) αντιμετωπίζονται απ΄ το κείμενο και τη λογική της πρωτοβουλίας απ΄ τη σκοπιά της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων (από το «δικαίωμα στην απεργία» μέχρι το… «δικαίωμα στην αυτοδιάθεση») και παρά τη διαβεβαίωση, σε διακηρυκτικό επίπεδο, αυτών που πήραν την πρωτοβουλία, πως δεν υπάρχει πρόθεση «κεντρικότερης» συγκρό-

ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ:

Προσπάθεια συσπείρωσης σε κινηματική βάση αγωνιστών και κατοίκων της περιοχής

Μ

ετά από συζητήσεις, συναγωνιστές από την ΑΝΑΣΑ, το ΕΕΚ και το ΚΚΕ(μ-λ) συγκρότησαν την ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΠΑΤΗΣΙΩΝ, με στόχο την παρέμβαση στην ευρύτερη περιοχή πέριξ του άξονα της οδού Πατησίων. Παράλληλα, δημοσιοποίησαν το πλαίσιο της κίνησης και πραγματοποίησαν την πρώτη εξόρμηση, με το μοίρασμα του πλαισίου–προκήρυξης στο σταθμό του ηλεκτρικού στα Κάτω Πατήσια. Για την συνέχεια σχεδιάζονται παρεμβάσεις και σε άλλα σημεία της περιοχής, με στόχο να γίνει γνωστή η κίνηση στους κατοίκους (Έλληνες και μετανάστες). Το κείμενο θα μοιράζεται στα Ελληνικά και, πιο συμπυκνωμένο, μεταφρασμένο σε Αγγλικά και Γαλλικά. Η κίνηση προέκυψε ως αποτέλεσμα της ανάγκης κοινής δράσης όλων των αγωνιστών που την πλαισιώνουν, στα ζητήματα της επίθεσης που έχουν –γενικότερα και ειδικότερα– επιπτώσεις στο λαό. Αυτή η προσπάθεια έρχεται σαν συνέχεια, κατά κάποιο τρόπο, της δράσης στο πλαίσιο της επιτροπής ενάντια στο κλείσιμο νοσοκομείων της περιοχής -με αιχμή το 7ο Νοσοκομείο του ΙΚΑ- λίγο καιρό πριν, με πυρήνα τους συναγωνιστές που σήμερα συσπειρώνονται στο πλαίσιο της κίνησης. Οι δράσεις της προσδιορίζονται ότι θα είναι σε αντιϊμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική, αντιδιαχειριστική και αντιφασιστική κατεύθυνση. Ο αγώνας, η αλληλεγγύη και η κοινή συλλογική δράση είναι ο δρόμος που προτείνεται στους ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους, τους κατοίκους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους και τη νεολαία. Βασικοί άξονες του πλαισίου αποτελούν η πάλη ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας, της φοροληστείας, της λεηλασίας του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος. Η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Ο αγώνας ενάντια στην πολιτική φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και την κρατική τρομοκρατία και καταστολή. Η πάλη ενάντια σε φασιστικές συμμορίες τύπου Χρυσής Αυγής. Είναι ενθαρρυντικό, ότι, ήδη στις πρώτες συζητήσεις, συμμετέχει και ομάδα μεταναστών που θέλουν να συμβάλλουν στους σκοπούς της κίνησης, δείχνουν έντονο ενδιαφέρον και αντιμετωπίζονται σε ισότιμη βάση απ' όλους τους συμμετέχοντες. Παράλληλα, απευθύνεται κάλεσμα σε όσους θέλουν να πλαισιώσουν την κίνηση, να καταθέσουν την άποψή τους, να συναποφασίσουν και να πραγματοποιήσουν κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες στη γειτονιά. Πολλά είναι τα ανοιχτά μέτωπα και οι αναγκαιότ��τες. Πολλές και οι ελπίδες με βάση το συναγωνιστικό πνεύμα, με το οποίο αντιμετωπίζονται τα ζητήματα. Το στοίχημα είναι η κίνηση να στηριχτεί μαζικά από κατοίκους της περιοχής και ν' αποκτήσει ρίζες. Γι' αυτό πασχίζουμε.

τησης, αυτό μόνο στην ίδια την πράξη μέλλει ν΄ αποδειχθεί! Στην πρώτη συνάντηση συγκροτήθηκε «Επιτροπή Πρωτοβουλίας», για να προχωρήσει τη διαδικασία μέχρι την ιδρυτική συνέλευση. Στην επιτροπή αυτή δηλώσαμε συμμετοχή, με τις επιφυλάξεις που θέσαμε. Ανάλογες ενστάσεις είχαν τεθεί κι απ’ τον σύντροφο του Μ-Λ ΚΚΕ, που έθεσε επίσης τη διαφωνία του και για τον προτεινόμενο «συνελευσιακό» τρόπο λειτουργίας και δεν δέχθηκε συμμετοχή στην «Επιτροπή Πρωτοβουλίας» (προτάθηκε στη συνέχεια η συμμετοχή του ως παρατηρητής). Εκπρόσωπος από ΣΕΚ - ΚΕΕΡΦΑ έθεσε απ΄ τη σκοπιά του την ανάγκη να εστιάζει η Κίνηση στο ζήτημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και δήλωσε συμμετοχή. Από άποψη συμμετοχής πολιτικών δυνάμεων σε πρώτη φάση δήλωσαν συμφωνία κατά βάση οι δυνάμεις που συγκροτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (εκκρεμούσε σαφής τοποθέτηση της ΑΡΑΝ) καθώς και δικηγόροι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι. Σε δεύτερη φάση, στην Επιτροπή δήλωσαν συμμετοχή και οι δυνάμεις του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και άλλες (ΑΡΑΝ, Επιτροπή Τούρκων και Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων), προσωπικότητες και άτομα απ’ το χώρο της δημοσιογραφίας (Κ. Αρβανίτης), δικηγόροι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί. Άλλες δυνάμεις αναφέρθηκε πως βλέπουν θετικά το εγχείρημα (ΕΕΚ, Οικολόγοι, Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία «Ροσινάντε»), ενώ ο κατάλογος των απευθύνσεων για συμμετοχή ατόμων ή συλλογικοτήτων θεωρείται ανοικτός. Βάσει της τοποθέτησής μας για συμμετοχή στην Επιτροπή, με επιφυλάξεις, δεν μπήκαμε σε συζήτηση για τη διαμόρφωση πλαισίου. Για το γεγονός όμως ότι το αρχικό κείμενο –πλαίσιο με βάση το οποίο έγινε το κάλεσμα- και το οποίο δεν αποτελεί τη διακήρυξη της Κίνησης, που θα διαμορφωθεί και θα υιοθετηθεί στην ιδρυτική συνέλευση της Πρωτοβουλίας στα μέσα του Μάρτη- θα κυκλοφορούσε ως κάλεσμα, με τη μορφή κειμένου υπογραφών, για την πρώτη δημόσια εμφάνιση με συνέντευξη Τύπου, τέθηκαν απ’ τη μεριά μας παρατηρήσεις και αντιρρήσεις. Αυτές εστίαζαν κυρίως σε σημεία που, «παρακάμπτοντας» την ταξική φύση του κράτους, αφορούν αφενός ζητήματα εξουσίας, προοπτικής, κεντρικής πολιτικής κατεύθυνσης, συνολικότερα του δρόμου του λαϊκού και εργατικού κινήματος, αφετέρου δεν άπτονται ενός πλαισίου υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών και μιας συνεργασίας μ’ αυτό το χαρακτήρα («Η Κίνηση… θα αν ιχνεύει και θα συμβάλλει σε δρόμους για να μπορέσει ο ίδιος ο εργαζόμενος λαός να αποφασίζει κυρίαρχα, ελεύθερα και δημοκρατικά για όλες τις δημόσιες υποθέσεις του, να καθορίζει τις τύχες του. Μέχρι να μπορεί ο ίδιος να διευθύνει την κοινωνία με τη δική του, πραγματική δημοκρατία, με βάση τις νέες δυνατότητες για Ελευθερία και Χειραφέτηση από κάθε καταπίεση που γεννάει η εποχή μας», αναφορές στη «λαϊκή κυριαρχία» και στην «ανεξάρτητη» ή «ακηδεμόνευτη πορεία του τόπου», σε μια… εξαρτημένη χώρα, σαν τη δική μας). Στα σημεία αυτά διαφοροποιήθηκε κάπως η διατύπωση, χωρίς όμως να αναιρείται και η ουσία, στην πορεία έγιναν παρατηρήσεις και προσθήκες κι από άλλες πλευρές και διαμορφώθηκε τελικά ένας «συγκερασμός», που κατέληξε σ΄ ένα τελικό δισέλιδο, πρώτο πλαίσιο, στο πνεύ μα του οποίου –όπως αναφέρθηκε– γίνεται το κάλεσμα, με τη μορφή υπογραφών ατόμων. Θα

μπορούσαν επίσης να γίνουν κι άλλες παρατηρήσεις στο τελικό κείμενο σχετικά με εκφράσεις του τύπου «κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός», σχετικά με αναφορές στις «σύγχρονες ανάγκες (γιατί μόνο σύγχρονες;) και δυνατότητες (με ποια εξουσία;) για ελευθερία και δημοκρατία, για συνεργασία και αλληλεγγύη των εργαζόμενων ανθρώπων…» ή ακόμα και με σημεία που παραπέμπουν στην κατανόηση και την καταγγελία του φασισμού και του ρατσισμού ως απλά και μόνο («αταξικά» ή και «διαταξικά») φαινόμενα που τα χαρακτηρίζει η έλλειψη σεβασμού –ή και η βία– απέναντι στη «διαφορετικότητα» (κοινωνική, φύλου, σεξουαλική, φυλετική, εθνική, «πολιτισμική»). Κι όχι ως φαινόμενα τα οποία έχουν συγκεκριμένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές αιτίες γέννησης, απ’ τη βαθιά κρίση και την πολιτική του συστήματος της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, και που έχουν σαφή αντιλαϊκή και ταξική στόχευση (είτε στην επίσημη συστημική είτε στη «συμμορίτική» τους εκδοχή). Κι αυτό, πέρα απ΄ τις όποιες δευτερεύουσες πλευρές και συνέπειες του φαινομένου αυτού. Η Κίνηση πρέπει να συμβάλει στην ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος αντίστασης απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, την καταστολή των ΜΑΤ και των ομάδων ∆ΙΑΣ/∆ΕΛΤΑ, τις προσαγωγές, τις συλλήψεις και τις διώξεις διαδηλωτών, απεργών, αγωνιστών, συνδικαλιστών, εργαζομένων, αγροτών, νεολαίων, μαθητών, κατοίκων, στις «επιστρατεύσεις» αγωνιζόμενων, τις «στοχοποιήσεις» πολιτικών χώρων αλλά και αγωνιστικών πρακτικών, στις κάθε είδους, τραμπούκικες και δολοφονικές επιθέσεις των φασιστικών συμμοριών, και να υπερασπίσει σθεναρά τις μορφές πάλης του λαού, το δικαίωμα στη διαδήλωση, στην απεργία, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, να υπερασπιστεί τους μετανάστες (τμήμα της εργατικής τάξης της χώρας μας), να υπερασπιστεί το πανεπιστημιακό άσυλο, να καταγγείλει το κάθε είδους φακέλωμα, να καταγγείλει τις «εκτροπές» στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. Πέρα όμως απ’ ό,τι μπορεί να εκφράζει ένα κείμενο ή μια διακήρυξη, η λογική που πρέπει να χαρακτηρίσει την Κίνηση αυτή «κωδικοποιείται» σε τρεις άξονες: 1) Να αποτελέσει πραγματικά αυτό που διακηρύττει, να εστιάσει δηλαδή στο μέτωπο των δημοκρατικών δικαιωμάτων κι ελευθεριών σ΄ όλη τους τη «βεντάλια». Και να μην αποτελέσει μια απόπειρα «κεντρικότερης» συγκρότησης με όχημα τα δημοκρατικά δικαιώματα. 2) Να έχει μάχιμα, κινηματικά χαρακτηριστικά, να παίρνει πρωτοβουλίες δράση ς για διαδηλώσεις, παρεμβάσεις κι εκδηλώσεις στο κέντρο, σε συνοικίες, σε χώρους κι όχι να έχει χαρακτ ηριστικά μιας «επιτροπής νομικών» και «προσωπικοτήτων» ή απλά «μελέτης» των φαινομένων καταπάτησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων. 3) Ν’ αποκτήσει μαζικά, πλατιά, λαϊκά χαρακτηριστικά, να συνδεθεί με εργαζόμεν ους, άνεργους, μαθητές, μετανάστες, λαό. Αυτά θα αποτελέσουν και τα κριτήρια για την ουσιαστική συμμετοχή μας στην Κίνηση αυτή. Το ΚΚΕ (μ-λ) αλλά και η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία στοχεύουν ν΄ αναδείξουν το ζήτημα της υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού και να πάρουν πρωτοβουλίες δράσης και στο επίπεδο αυτό.

Γιάννης Βάρλας


6

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

ΜΑΤωσαν την κινητοποίηση των νέων ΣΥΡΙΖΑ

Μ

ε όργιο καταστολής απάντησε η συγκυβέρνηση Ν∆ΠΑΣΟΚ-∆ΗΜΑΡ στη συμβολική κατάληψη που πραγματοποίησε η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ στις 14/2 στο ακαδημαϊκό γραφείο του γενικού γραμματέα του υπουργείου οικονομικών, Γ. Μέργου. Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε ως απάντηση στις δηλώσεις του Μέργου, ότι ο κατώτατος μισθός παραμένει σε ψηλά επίπεδα. Τα ΜΑΤ έκαναν επίδειξη ωμής βίας σε δεκάδες νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ και σε δύο βουλευτές του, την ώρα που αποχωρούσαν, με χημικά και ξυλοδαρμούς. Αυτό αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα της πολιτικής που ακολουθείται, στην προσπάθεια να συνεχιστεί η επίθεση σε βάρος του λαού. Ταυτόχρονα, είναι μήνυμα για “πειθάρχηση” απέναντι στη νεολαία, η οποία θα δεχτεί, ολόπλευρα και με τους χειρότερους όρους, τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που της ετοιμάζουν. Οι επιστρατεύσεις των εργαζομένων του μετρό και των ναυτεργατών, η επίθεση που δέχτηκαν οι αγρότες στις κινητοποιήσεις τους, ο ξυλοδαρμός και οι συλλήψεις συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, η περικύκλωση της διαμαρτυρίας των Α.Μ.Ε.Α., οι προσαγωγές νεολαίων της

ΑΝΤΑΡΣΥΑ πριν από την τελευταία απεργία και το σπάσιμο των καταλήψεων είναι μερικά από τα δεκάδες παραδείγματα κρατικής βίας και καταστολής των τελευταίων ημερών! Αποδεικνύεται ξεκάθαρα, ότι το μόνο όπλο στα χέρια της κυβέρνησης, για να περνά την πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης προς όφελος του ντόπιου κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, είναι η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Η πτώση του προσωπείου της αστικής “δημοκρατίας” αποτελεί λογικό επόμενο σε μία περίοδο που το σύστημα έχει βαλθεί να ξεθεμελιώσει κατακτήσεις αιώνων και που ως απάντηση σε αυτή την επίθεση είναι η ανάπτυξη εστιών αντίστασης. Πόσο μάλλον όταν το κομμουνιστικό

κίνημα βρίσκεται σε περίοδο καμπής, ως συνέπεια της ήττας και του ρεφορμισμού, και το λαϊκό κίνημα αναζητά νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης της πάλης του. Όσο ακίνδυνες και να είναι για την κυριαρχία του κεφαλαίου οι “ελευθεριακές νησίδες” των καταλήψεων, ή οι ακτιβίστικες κινήσεις των νέων του ΣΥΡΙΖΑΕΚΜ και του ΠΑΜΕ, είναι ολοφάνερο, ότι το κράτος δεν είναι διατεθειμένο να χαριστεί πουθενά και τις καταστέλλει. Το σίγουρο είναι, ότι αντίστοιχης κλίμακας απάντηση θα δοθεί με οργανωμένους και μαζικούς λαϊκούς αγώνες.

Παρέμβαση στη ∆ΕΗ Καμινίων

Α

πό το ενημερωτικό δελτίο της Πρωτ οβουλίας Κατοίκων ΚαμινίωνΡέντη ενάντια σε Μνημόνια και Αντικοινωνικά Μέτρα: Την Πέμπτη 14 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε μαζική παρέμβαση στη ∆ΕΗ Καμινίων από κατοίκους των Καμινίων και του Ρέντη αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά. Η κινητοποίηση έγινε στο πλαίσιο της υλοποίησης απόφασης λαϊκής συνέλευσης που οργανώθηκε από την Πρωτοβουλία Κατοίκων Καμινίων-Ρέντη ενάντια σε Μνημόνια και Αντικοινωνικά Μέτρα. Κατά τη διάρκεια της παρέμβασης ανοίχτηκε πανό ενάντια στις αυξήσεις ρεύματος, κίνηση που συνοδεύτηκε από συνθήματα των συγκεντρωμένων. Την ίδια στιγμή μια δεκάδα συναγωνιστών μπήκε μέσα στο υποκατάστημα και μοίρασε ενημερωτικό υλικό τόσο στον κόσμο που συναλλασσόταν με τη ∆ΕΗ όσο και στους εργαζόμενους. Η παρέμβασή μας στόχευε στην κοινή δράση, στήριξη και αλληλεγγύη καταναλωτών-εργαζομένων στη ∆ΕΗ, ενάντια στην αντιλαϊκή μνημονιακή

πολιτική της κυβέρνησης αλλά και στην πρόθυμη διοίκηση της ∆ΕΗ να την υλοποιήσει. Η κίνηση αυτή βρήκε θετική ανταπόκριση τόσο από τους καταναλωτές συντοπίτες/σσές μας όσο και από τους εργαζόμενους. Προκαλέσαμε συνάντηση με τη διευθύντρια του υποκαταστήματος στην οποία και δώσαμε κείμενο υπογραφών που διακινήσαμε τις προηγούμενες ημέρες. Το κείμενο συνοδευόταν με πολλές εκατοντάδες υπογραφών (πάνω από 500). ∆ηλώσαμε την αποφασιστικότητά μας ενάντια τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη διοίκηση της ∆ΕΗ: • Να μην αφήσουμε κανένα σπίτι συντοπίτη μας στο σκοτάδι • Να παρθούν πίσω οι νέες αυξήσεις στο ρεύμα • Να γίνονται διακανονισμοί σύμφωνα με τις δυνατότητές μας • Να αντιταχθούμε στην ιδιωτικοποίηση της ∆ΕΗ • Να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας των

εργαζομένων στη ∆ΕΗ με πλήρη εργασιακά δικαιώματα και αξιοπρεπείς μισθούς. ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΒΙΑΙΗ ΚΑΙ ΡΑΓ∆ΑΙΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΤΑ ΣΥΝΟ∆ΕΥΟΥΝ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ-ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ.

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

Σχετικά με Τόσο η ένταση της κρατικής καταστολής όσο και η εκλογική άνοδος της φασιστικής Χρυσής Αυγής, η δίωξη και η ποινικοποίηση της ελευθερίας της σκέψης και έκφρασης στο δημόσιο τομέα, η έξαρση των ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων θέτουν το θέμα του χαρακτηρισμού της φάσης στην οποία έχουμε ήδη μπει. Γίνεται χρήση πολλών όρων: εκφασισμός, ένταση και παρόξυνση του αυταρχισμού, χούντα, φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής κ.λπ. Είναι φανερό πως από το ΚΚΕ (μ-λ) γίνεται χρήση του τελευταίου όρου, όμως είναι αναγκαίο να ανοίξει ένας διάλογος όχι τόσο για να τηρηθεί «το γράμμα του νόμου», να «γωνιαστεί» το κατάλληλο σχήμα, αλλά για να έχουμε την πιο αποτελεσματική αποτύπωση και έκφραση της πολιτικής και ιστορικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχουμε και φυσικά και των ευθυνών που της αναλογούν.

Μια μικρή αναδρομή Αν πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, θα πρέπει να ξεκινήσουμε με τον όρο «βοναπαρτισμός» που χρησιμοποιήθηκε και από τον Μαρξ για να αποδώσει την αντιδραστική πολιτική στροφή της αστικής τάξης σε όλη τη μακρά περίοδο των ταξικών αγώνων στη Γαλλία που περιγράφει στο ομώνυμο έργο του. Ο όρος, μάλιστα, «βοναπαρτισμός» ήταν σε χρήση του σοσιαλδημοκρατικού και κομμουνιστικού κινήματος πριν από την εμφάνιση και την άνοδο των φασιστικών κομμάτων από το 1922 και μετά. Εξ άλλου, ισχύει τόσο η μαρξιστική όσο και η λενινιστική ρήση για την ανοιχτή ή συγκαλυμμένη δικτατορία της αστικής τάξης που δεν έχει πρόβλημα να αποτινάξει τη δημοκρατική «προβιά» και να κυβερνήσει ανοιχτά δικτατορικά ή «βοναπαρτικά» όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς λόγω της ταξικής απειλής από την εργατική τάξη. Όσον αφορά την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, η θέση για «κοινοβουλευ-

τικό φασισμό» που εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος της μεταπολεμικής περιόδου (ειδικά μέχρι το ’60) έχει να κάνει με τα πραγματικά «πέτρινα» χρόνια που έζησε η Αριστερά (την ύπαρξη εκτοπισμένων, την απαγόρευση της νόμιμης δράσης του κομμουνιστικού κόμματος, τις εκλογικές νοθείες, τη δολοφονική δράση του παρακράτους). Μάλιστα ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε από ομάδες και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς προκειμένου να χαρακτηρίσουν την καραμανλική μεταπολίτευση μέσα από το γνωστό μηχανικό τρόπο σκέψης που «βιάζεται» να αποδώσει δραματικούς τόνους τους παρελθόντος στις (τότε) τρέχουσες πολιτικές αναλύσεις. Σε ό,τι αφορά το πριν το ’82 ΚΚΕ (μ-λ), όταν μετά το 1977 εκτιμάται ότι η κυβέρνηση Καραμανλή, προκειμένου να επιβάλει το αντιδραστικό πολιτικό συμβόλαιο και να εφαρμόσει τα πρώτα μέτρα αντιλαϊκής λιτότητας, προχωρά σε πιο αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης, επιλέγεται ο όρος «φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής». Τα χαρακτηριστικά αυτής της αντιδραστικής στροφής που επιχειρούσε να βάλει έναν διαχωριστικό φραγμό ανάμεσα στη μεταπολίτευση του λαού και τη μεταπολίτευση του συστήματος ήταν κατ’ αρχάς η θεσμοθέτηση ενός αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου περιορισμού των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων (όπως αυτό που επανέρχεται τώρα με τον Βρούτση, τότε προωθήθηκε από τον Λάσκαρη που είχε καταργήσει την πάλη των τάξεων!), που προχωρούσε βέβαια παράλληλα με την έξαρση της κρατικής καταστολής (περίπτωση των πρώτων πολιτικών κρατουμένων με την καταστολή της φοιτητικής κατάληψης στην Πάτρα), τη δημιουργία κλίματος και νομοθετικού πλαισίου δίωξης του πολιτικού φρονήματος, τη θεσμοθέτηση -δυο χρόνια αργότερα- τρομονόμου, ερευνών σε σπίτια, συλλήψεων για «τρομοκρατική δράση» κ.λπ. Να σημειωθεί, για παράδειγμα, πως στη Θεσσαλονίκη η πρώτη μαζική νόμιμη πορεία του φοιτητικού κινήματος ήταν αυτή για τον ν. 815 και μάλιστα αυτό κρινόταν μέχρι την τελευταία στιγμή. Οι περισσότερες, μέχρι εκείνη την καμπή, φοιτητικές συγκεντρώσεις πραγματοποιούνταν στην πλατεία του Χημείου, μέσα στο άσυλο όχι τυπικώς νομοθετικά κατοχυρωμένο. Όλα τα παραπάνω συνδυάζονται με το σταμάτημα της όποιας –χλομής και προσχηματικήςαποχουντοποίησης, τη νομιμοποίηση των φασιστών (κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση και απορρόφηση στην τότε κοινοβουλευτική ομάδα της Ν∆ ενός μέρους τους) καθώς βέβαια τα πιο μαύρα και αμετανόητα κομμάτια τους συνεχίζουν τη δράση τους με βομ-


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

7

τη φασιστικοποίηση βιστικές επιθέσεις σε κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν αντιφασιστικές ταινίες (ο πολύς Μιχαλολιάκος συμμετείχε σε αυτές τις ομάδες και είχε τυπικά «διωχθεί»), ενώ η επανεμφάνιση στη δημόσια ζωή των φασιστών τίθεται υπό προστασία (11 Νοέμβρη του ’79 στη Θεσσαλονίκη). Η τάση για τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής απλώνεται την περίοδο εκείνη σε όλη την ΕΟΚ με –τραγική ειρωνεία- την Ιταλία και τη Γερμανία να πρωτοστατούν αξιοποιώντας τις διώξεις για την ένοπλη δράση. Ειδικά στην Ιταλία διαμορφώνεται ένα πλαίσιο διώξεων και σκευωριών που εμπλέκει, στήνει δίκες εξπρές και φυλακίζει αγωνιστές που συμμετείχαν στην εργατική και ριζοσπαστική έκρηξη του ’60-70. Ο όρος «δημόσια ζωή» περιέκλειε όλο το φάσμα αυτής της αντιδραστικής στροφής, από την ένταση της κρατικής καταστολής και τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων μέχρι την ενθάρρυνση των φασιστών. Μάλιστα η τοποθέτηση αυτή ακουγόταν πολύ «ακραία» για τους δύο πόλους της επίσημης Αριστεράς που φυσικά προσέβλεπαν στη διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας που θα επέφερε η διαφαινόμενη δημοκρατική κοινοβουλευτική εναλλαγή. Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο κλοιός της «σιδερόφρακτης δημοκρατίας» που επιβλήθηκε στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις της Ευρώπης –και σαν «ρεβάνς» απέναντι στο ριζοσπαστικό νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα των προηγούμενων δεκαετιών- δεν είχε ακουμπήσει για δυόμισι περίπου δεκαετίες τη χώρα μας, στο βαθμό βέβαια που θα επιθυμούσαν τα πραγματικά κέντρα εξουσίας του συστήματος. Αυτό οφειλόταν σε πολλούς λόγους (οι παρακαταθήκες του λαϊκού κινήματος, η κληρονομιά του Πολυτεχνείου, η καθυστερημένη άνοδος της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα που εξανάγκαζε το σύστημα να αναγνωρίζει -όπως και όσο «αναγνώρισε»- κάποια δημοκρατικά δικαιώματα, η συμμαχία με τα παλιά και ανερχόμενα μεσοστρώματα, τα πολιτικά προβλήματα διαχείρισης και εναλλαγής διαχειριστών του συστήματος κ.λπ.). Έτσι, με μια πρώτη ματιά, η εκτίμηση για τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής δεν έδειχνε να επιβεβαιώνεται –στη συνέχειαακόμα και όταν η κυβέρνηση Ράλλη, τελευταία κυβέρνηση της Ν∆ πριν από την άνοδο ΠΑΣΟΚ, έκλεινε την παρουσία της στην πολιτική σκηνή με νεκρούς δολοφονημένους διαδηλωτές και με νομοσχέδιο που απαγόρευε την αφισοκόλληση. Η ανακοπή βέβαια αυτής της διαδικασίας καθόλου δεν σήμαινε πως το σύστημα και οι πολιτικοί εκπρόσωποι δεν επιχείρησαν όλη αυτή την εικοσαετία να αλλάξουν τα «δεδομένα της μεταπολίτευσης».

Κατ’ αρχάς η ένταση της επίθεσης στο λαό επέβαλε ένα πιο σκληρό και αυταρχικό πλαίσιο κρατικής βίας και καταστολής. Το 1986 το ΠΑΣΟΚ, στο πλαίσιο της όξυνσης της αντιλαϊκής επίθεσής του με κριό πάλι ένα νομοσχέδιο για την αφισοκόλληση και αξιοποιώντας τη λογική των «συμβολικών» και «παραδειγματικών» ενεργειών ενός μεγάλου κομματιού του λεγόμενου «χώρου», κάνει μια ορατή σκληρή στροφή καταστολής των αγώνων του λαϊκού κινήματος. Η μαζική καταστολή της φοιτητικής διαδήλωσης τη μέρα του ερχομού στην Αθήνα του νέου πατριάρχη σηματοδοτεί αυτή τη σκλήρυνση. Οι πολιτικές περιπέτειες διαχείρισης των ζητημ��των του συστήματος κατά τα επόμενα δύο χρόνια αναστέλλουν προσωρινά την πολιτική αυτή, όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη που προκύπτει το ’91 επιχειρεί να την επαναφέρει μέσα σε ένα κρεσέντο κρατικής και παρακρατικής βίας με θύματα - όχι μόνο τον Τεμπονέρα. Οι λαϊκές αντιδράσεις αλλά και η πολιτική αλλαγή για άλλη μια φορά βάζουν στον πάγο αυτές τις διαδικασίες, που «απελευθερώνονται» την εποχή Σημίτη με τα «αγροτοδικεία» και τα «μαθητοδικεία» αλλά και την αξιοποίηση της αντιδραστικής στροφής μετά την 11η Σεπτέμβρη, τους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά και τη σύλληψη των μελών της «17 Νοέμβρη» προκειμένου να ψηφιστούν οι τρομονόμοι που είχε υποσχεθεί στον… εαυτό του το σύστημα από την εποχή του ’70. Η καταστολή της διαδήλωσης για τον Κλίντον σηματοδοτεί τη νέα εποχή της «μηδενικής ανοχής» (που πρώτος ο Λαλιώτης είχε προαναγγείλει τότε).

Σήμερα Τηρουμένων των αναλογιών, μπορούμε να πούμε πως σήμερα έχουμε μια αντιδραστική στροφή, πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας και βάθους είναι αλήθεια. Αν μάλιστα μπορεί κανείς να κάνει –εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς βέβαια- κριτική στην πρώιμη (;) υιοθέτηση από το παλιότερο ΚΚΕ (μ-λ) της άποψης για τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής (γιατί δεν είχε αξιολογήσει τα περιθώρια ανοχής τους συστήματος, τα νέα δεδομένα με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ κ.λπ., κριτικές που έγιναν και στο γνωστό 2ο Συνέδριο), πώς μπορεί να αξιολογηθεί το σημερινό πλαίσιο έντασης και όξυνσης της κρατικής βίας και τρομοκρατίας; Πλαίσιο που μας οδηγεί όχι μόνο στο ’70 αλλά και πιο «πίσω». Και μάλιστα σε μια περίοδο που τα «όρια ανοχής» (και αντοχής) του συστήματος περιορίζονται δραστικά από τις επιλογές των δυνάμεων που κυρίαρχα σήμερα το διαχειρίζονται. Το να αποκλείσουμε από πρώτη προσέγγιση τον όρο «χούντα» -όρο

τον οποίο, συνθηματολογικά βέβαια, χρησιμοποίησαν μεγάλα κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς ακόμα και πριν από τα μνημόνια («η χούντα δεν τελείωσε το ’73»)- είναι το σχετικά εύκολο κομμάτι της αναζήτησης του «ορθού» πολιτικού χαρακτηρισμού της σημερινής αντιδραστικής στροφής. Όμως είναι αναγκαίο προκειμένου να απαντήσουμε στο ερώτημα αν έχουμε δηλαδή μια –έστω- βαριά κουτσουρεμένη αστική δημοκρατία ή ένα ανοιχτά φασιστικό καθεστώς, μια ανοιχτά φασιστική εκτροπή. Από την άλλη, ο όρος «ένταση του αυταρχισμού και της κρατικής καταστολής» που μέχρι πρόσφατα ήταν σε χρήση δεν μπορεί να αποδώσει το μέγεθος της αντιδραστικής στροφής τόσο στο επίπεδο των λαϊκών ελευθεριών όσο και στο αντιδραστικό κλίμα που προκαλείται. Υπάρχει και ο όρος «εκφασισμός». Θα μπορούσε να αποδεχτεί κανείς και τον όρο «εκφασισμός της δημόσιας ζωής», όμως δεν είναι καθόλου τυχαίο πως προτιμάται «σκέτος» ο όρος. Ακριβώς γιατί αναφέρεται στο σύνολο της κοινωνίας, με ό,τι συνειρμούς μπορεί κάτι τέτοιο να προκαλέσει για την κοινωνική συνείδηση των μαζών, τη «συντηρητικοποίησή» τους κ.λπ. ∆εν είναι καθόλου τυχαία –επίσης- η υιοθέτησή του από τον Βενιζέλο. Αυτά από τα… δεξιά. Μπορεί ακόμη να δημιουργήσει σύγχυση και για το αν έχουμε περάσει σε μια φάση ανοικτής φασιστικής εκτροπής, αν το δει κανείς από τα… αριστερά. Τελευταία γίνεται επίσης αρκετή χρήση του όρου «κράτος έκτακτης ανάγκης». Ο όρος είναι δανεισμένος από την ανάλυση του Πουλαντζά και άλλων –ενδεχομένως και από τον Γκράμσι- όταν μιλούσε για το φασιστικό φαινόμενο και τις μεταμορφώσεις τού κράτους σε Ιταλία και Γερμανία. Είναι φανερό ότι διεκδικεί τον αέρα της «φρέσκιας» και νεωτερικής προσέγγισης –σαράντα χρόνια μετά!όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Κατ’ αρχάς το κράτος «έκτακτης ανάγκης» του φασισμού του μεσοπολέμου ήταν ένα συγκεκριμένο ιστορικό μόρφωμα, μια ολόκληρη διαδικασία που δεν έχει μέχρι σήμερα επαναληφθεί ιστορικά καθώς τα φασιστικά πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική, ακόμα και στη χώρα μας, ήταν μεν φασισμός, αλλά όχι ο φασισμός του Μουσολίνι, του Χίτλερ ή των Ιαπώνων. Στις τρεις αυτές ιστορικές περιπτώσεις μάλιστα ίσως θα ταίριαζε ο όρος «εκφασισμός της κοινωνίας». Έπειτα, υπάρχει και κάτι ακόμα πιο «πονηρό»: Είναι σαν ο ταξικός αντίπαλος να μας κλείνει το… μάτι και να μας έχει πείσει ότι ζούμε υπό το καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» σε όλα τα επίπεδα. Μήπως δεν το επιχείρησε πρώτη η κυβέρνηση Παπανδρέου; Μήπως δυνάμεις της εξωκοινο-

βουλευτικής Αριστεράς –που δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο «κράτος έκτακτης ανάγκης»- δεν έβαζαν ως θέμα πρώτης προτεραιότητας ένα σχέδιο σωτηρίας της χώρας από το «επαχθές χρέος», πεισμένες από το σύστημα ότι αυτό είναι το πρόβλημα; Αν, συνεπώς, «κάθε κρίση είναι και μια διάκριση», η κρίση για «τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής» δεν έρχεται να διεκδικήσει την… τελειότητα, όμως διακρίνεται από όλες τις παραπάνω προσεγγίσεις. Περιγράφει τη σημερινή διαδικασία της αντιδραστικής πολιτικής στροφής και στα τρία επίπεδα: τον περιορισμό των λαϊκών ελευθεριών, την ποινικοποίηση της διακίνησης των ιδεών, την ένταση της κρατικής καταστολής σε δολοφονικά επίπεδα. Και όταν λέμε δημόσια ζωή εννοούμε το σύνολο των εκδηλώσεων που θα μπορούν να περικλειστούν στη σφαίρα της (δημοκρατικά δικαιώματα, πολιτική έκφραση, δικαιώματα των κρατικών υπαλλήλων, την πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα κ.λπ). Βέβαια, πολλές φορές έχει παρατηρηθεί, όταν απευθυνόμαστε στον κόσμο, πως ένα κομμάτι του τον όρο «φασιστικοποίηση» δείχνει να τον εννοεί συνδέοντάς τον αποκλειστικά με την άνοδο της ΧΑ και την ένταση της δράσης των φασιστών. Κι εδώ υπάρχει μια λεπτή διάκριση. Η ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής (και όχι του κράτους, γιατί τότε θα είχαμε ανοιχτό φασισμό) κατά μία έννοια περιλαμβάνει και την ενθάρρυνση των φασιστικών ομάδων για δράση, αλλά και την πολιτική κεφαλαιοποίηση του αντιδραστικού πολιτικού κλίματος από τους φασίστες. ∆εν είναι όμως η κυρίαρχη πλευρά αυτής της διαδικασίας. Κυρίαρχη πλευρά εξακολουθεί να είναι το κράτος της αστικής τάξης και οι κυβερνήσεις

της που ρυθμίζουν το νομοθετικό και πολιτικό πλαίσιο της δημόσιας ζωής. Μ’ αυτή την έννοια, η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής ανοίγει φυσικά το δρόμο και για την ανοικτή φασιστική εκτροπή «έκτακτης ανάγκης», όμως είναι θέμα μιας άλλης συζήτησης κατά πόσο στις σημερινές συνθήκες έντασης της ταξικής πάλης και της κοινωνικής εξάρθρωσης μια τέτοια εκδοχή θα δημιουργήσει –τελικάμεγαλύτερα προβλήματα ελέγχου στο κυρίαρχο σύστημα από εκείνα που πάει να απαντήσει. Επίσης είναι σωστό πως θα υπάρξουν πρόδρομα ορατά σημάδια μιας τέτοιας εξέλιξης. ∆εν σημαίνει κάτι τέτοιο βέβαια πως μέσα στις αντιφάσεις τους δεν επεξεργάζονται και τέτοια σχέδια. Η επαναφορά της συζήτησης για τη θανατική ποινή είναι χαρακτηριστική του κλίματος που πάει να παγιωθεί. Και φυσικά ο λαός δεν φτάνει να επαγρυπνά για τα χειρότερα, αλλά πρώτα πρώτα επιβάλλεται να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής που του επιβάλλουν σήμερα και καθημερινά. Σε τελική ανάλυση, αν ο όρος «φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής» μπορεί από κάποιους να κριθεί υπερβολικός (ενώ η «χούντα»;) ή έστω αδόκιμος, είναι ανοιχτό το πεδίο της συζήτησης για τον… ορθότερο όρο που θα χαρακτήριζε τη σημερινή αντιδραστική στροφή και στον τομέα των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Με δύο όμως προϋποθέσεις: Να μη γίνονται εύκολα δάνεια μέσω της εξίσωσης διαφορετικών εποχών και καταστάσεων και φυσικά επίσης εύκολα δάνεια από το ιδεολογικό οπλοστάσιο δυνάμεων του συστήματος. ∆.Μ.


8

Προλεταριακή Σημαία

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Ανακοίνωση-καταγγελία της Ταξικής Πορείας για το ζήτημα των εργαζομένων στις ιδιωτικές κλινικές

Τ

α τελευταία γεγονότα στο κέντρο αποκατάστασης «Άγιος Γεώργιος» στην Κομοτηνή, με τους εργαζόμενους να προσχωρούν σε επίσχεση μετά από 25 μήνες απλήρωτης εργασίας, αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Έχει γίνει πλέον κανόνας στις ιδιωτικές κλινικές η μη καταβολή δεδουλευμένων στους εργαζόμενους, με πρόφαση την μη πληρωμή τους από τα ασφαλιστικά ταμεία. Ταυτόχρονα εντείνεται το κλίμα τρομοκρατίας υπό την απειλή της απόλυσης και το φόβητρο της ανεργίας, που συνεχώς διογκώνεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απόλυση ιατρού που εργαζόταν στην κλινική «Αγία Φωτεινή» στην Λάρισα, γιατί αρνήθηκε, μετά από την εικοσιτετράωρη εφημερία του Σαββάτου, να εργαστεί και το απόγευμα της Κυριακής χωρίς αμοιβή. Να σημειωθεί, επιπλέον, πως στο προσωπικό της κλινικής δεν έχουν καταβληθεί τα δεδουλευμένα των τελευταίων τριών μηνών. Όλα τα παραπάνω κάνουν ξεκάθαρο

στον καθένα, ότι οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικές κλινικές δεν έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργοδότες τους και ότι οι τελευταίοι απλώς τους χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης προς την κυβέρνηση. Εξάλλου, όταν κάποιοι θησαύριζαν σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, οι εργαζόμενοι δεν έπαιρναν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι. Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε, ότι οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικές κλινικές καθώς και το σύνολο των εργαζομένων δεν έχουν να περιμένουν από τα αφεντικά τους και την εκάστοτε κυβέρνηση τίποτα άλλο, παρά μόνο μειώσεις μισθών, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, με κατάργηση κάθε δικαιώματος τους και ένταση του κλίματος τρομοκρατίας. Η μόνη απάντηση σε όλα αυτά θα πρέπει να είναι η συγκρότηση και η συσπείρωσ�� των εργαζομένων και η συνεχής πάλη στους χώρους δουλειάς, για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους, κόντρα στην εντεινόμενη επίθεση του συστήματος.

Εθελούσια έξοδος στην Εθνική Τράπεζα-Κλαδική Σύμβαση ΟΤΟΕ Ένα έργο σε δυο πράξεις με 40.000 θεατές

Μ

ε έκπληξη διάβασαν οι τραπεζοϋπάλληλοι, την προηγούμενη εβδομάδα, ότι η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών πήρε πρωτοβουλία και καλεί την ΟΤΟΕ σε διαπραγμάτευση για την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ, καθώς η προηγούμενη κλαδική έληξε στις 13/2 και, κατά τις γραφές του 3ου μνημονίου, η μετενέργειά της θα λήξει στα μέσα Μαΐου. Για όσους δεν θυμούνται, τα τελευταία 10 χρόνια, η ΕΕΤ αρνιόταν να υπογράψει νέα κλαδική, όποτε έληγε η προηγούμενη, άλλοτε ισχυριζόμενη, ότι δεν αποτελεί εργοδοτική οργάνωση, άλλοτε κωλυσιεργώντας με διάφορους τρόπους, σύροντας έτσι την κατάσταση δύο φορές στη διαιτησία (τουλάχιστον τότε υπήρχε ο θεσμός). Πάντως, υπήρξε εργοδοτική πρωτοπορία στην εισαγωγή τέτοιων ηθών στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, προτού καν τα μνημόνια φανούν στον ορίζοντα και ευλογήσουν νομοθετικά αυτές τις πρακτικές. Όταν λοιπόν αυτά γίνονταν τον παλιό καλό καιρό -προ μνημονίων, για να εξηγούμαστε- ήταν φυσικό οι τραπεζοϋπάλληλοι να περιμένουν τώρα τα χειρότερα, εφόσον οι κλαδικές στην ουσία τείνουν προς κατάργηση, με τις ευλογίες του κράτους και των νόμων. Σε αρκετές τράπεζες, είχαν ήδη υπογραφεί επιχειρησιακές συμβάσεις, με κοινό παρονομαστή τις μειώσεις μισθών, περικοπές επιδομάτων και διάφορες άλλες κατά τράπεζα απώλειες, όχι βέβαια χωρίς σοβαρές αναταράξεις και αμφισβητήσεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών, εν τέλει, όμως, με το δήθεν συντριπτικό επιχείρημα τη λήξη της κλαδικής και την –σοβαρότερη- απειλή της μετάπτωσης σε ατομικές συμβάσεις, όπως προβλέπει το μνημόνιο. Ο εν λόγω κίνδυνος, που είναι υπαρκτός,

ειδικά σε μικρές τράπεζες με ολιγάριθμο προσωπικό, εξανάγκασε τους τραπεζοϋπάλληλους να αποδεχτούν αυτές τις επιχειρησιακές συμβάσεις, μετά μάλιστα και από τις εξελίξεις κατά τη σκανδαλώδη απορρόφηση της ΑΤΕ από την Πειραιώς, το περασμένο καλοκαίρι, και τη σφαγή που επακολούθησε για το προσωπικό της πρώην ΑΤΕ, καθώς και τις πρόσφατες διαρροές στον τύπο σχετικά με την πρόθεση των τραπεζιτών να μειώσουν το σύνολο των τραπεζοϋπαλλήλων στην Ελλάδα από 40.000 περίπου, σήμερα, στις 25.000 άμεσα, μετά την ανακεφαλαιοποίηση και μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια. Σχεδόν ταυτόχρονα, εξαγγέλθηκε και η πρόταση-πρόγραμμα εθελούσιας αποχώρησης για 2.000 υπαλλήλους της Εθνικής Τράπεζας, προτού ολοκληρωθεί η συγχώνευσή της με τη Eurobank (νομικά θα γίνει μες στο επόμενο καλοκαίρι και, κατόπιν, τεχνικά), που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζει έως και καλή, σε σχέση με τα πολύ χειρότερα που περίμεναν όλοι μετά τη συγχώνευση. Όλοι λοιπόν οι ενδιαφερόμενοι προσπαθούν τώρα να καταλάβουν, πού βρίσκεται η μεγάλη φάκα που κρύβεται πίσω από το τυράκι της πρόσκλησης για υπογραφή κλαδικής από την ΕΕΤ, σε συνδυασμό με την εθελούσια στη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας. Πολλά σίγουρα είναι αυτά που διακυβεύονται και ίσως κάποια δεν τα γνωρίζουμε καν, όμως στην περίπτωση της Εθνικής κατ΄ αρχήν είναι ορατό, ότι η κίνηση αυτή ισοδυναμεί με εφεδρεία για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτών των 2000 που θα απομακρυνθούν, καθώς, όπως ακούγεται, είναι κατ όνομα μόνο προαιρετική. Υπάρχουν πολλές ασάφειες και γκρίζες ζώνες, όσον αφορά το ασφαλιστικό μέλλον όσων εξ αυτών θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι το

2016, καθώς δεν αποκλείεται να αλλάξει πάλι το ασφαλιστικό προς δυσμενέστερη κατεύθυνση. Επιπλέον, θα υπάρξει μεγάλη επιβάρυνση στα ασφαλιστικά ταμεία που ήδη στενάζουν μετά το PSI (το γνωστό κούρεμα). Ενδεικτικά, το Ταμείο Αυτασφάλειας των εργαζομένων στην ΕΤΕ (χορηγεί το εφάπαξ) αδυνατεί εξ αυτού πια να το αποδώσει ολόκληρο στους νέους συνταξιούχους και έχει αρχίσει να το χορηγεί με δόσεις, θα αναγκαστεί δε τώρα με την εθελούσια να δανειστεί από τον εργοδότη για να καλύψει όλο το ποσό! Κηδεία με ξένα κόλλυβα δηλαδή… Όσον αφορά το κέρδος της τράπεζας, είναι διπλό: από τη μια, θα ξεφορτωθεί ένα δυναμικό ακριβοπληρωμένο, με μια ακόμα σχετικά ¨αριστερόστροφη¨ (σοβιετική, όπως θα έλεγε και ο Βρούτσης) συνδικαλιστική κουλτούρα που χαλάει την πιάτσα, έτσι όπως την στρώνουν οι τραπεζίτες. Από την άλλη, και το μαλλιαρό κέρδος δεν είναι καθόλου αμελητέο: υπολογίζεται, ότι θα ξοδέψει 250 εκατομμύρια για την απομάκρυνση αυτών των 2.000 τώρα (τα οποία θα πάρει από την ανακεφαλαιοποίηση) και θα εξοικονομήσει σε βάθος διετίας πολλαπλάσια από το μικρότερο εργατικό κόστος και τις οικονομίες κλίμακας που θα προκύψουν από τη συγχώνευση. Κάπου εδώ πρέπει να αναζητηθεί και η αιτία της καινοφανούς σε τέτοιους καιρούς, κατά τα άλλα, πρωτοβουλίας της ΕΕΤ που ξανάγινε εργοδοτική οργάνωση προκειμένου να οργανώσει την επίθεση στους τραπεζοϋπαλλήλους. Παρά τις διαψεύσεις για τις δραστικές μειώσεις στους ήδη πετσοκομμένους μισθούς, που διέρρευσε ότι θα προτείνει, πρέπει αυτό να θεωρείται βέβαιο, όπως και το γεγονός, ότι κινήσεις σαν της ΕΤΕ θα ακολουθήσουν (με ή χωρίς

μπόνους) ενόψει του συμμαζέματος του τραπεζικού τοπίου, που θέλει να απομένουν, με συγχωνεύσεις, εξαγορές και ξεπουλήματα, δυο-τρεις τράπεζες στον ελλαδικό χώρο. Και μόνο η απλή αριθμητική αρκεί να καταλάβουμε, πόσο θα συρρικνωθεί το προσωπικό και άγνωστο πόσο βίαια. Με μια τεράστια ανασφάλεια να διακατέχει τους τραπεζοϋπάλληλους και με τη βεβαιότητα, ότι μόνο δεινά τους περιμένουν, όταν ο λύκος προσκαλεί τα πρόβατα σε γεύμα, ενόψει της έναρξης για τη κλαδική διαπραγμάτευση στις 25/2, η ηγεσία της ΟΤΟΕ, σαν να μην πέρασαν τρείς δεκαετίες ήττας και τρία μνημόνια, επιχαίρει και προσέρχεται με «εποικοδομητική διάθεση συνεννόησης» (αυτολεξεί από την σχετική ανακοίνωση), με κύριο άξονα διαπραγμάτευσης την διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Η σοκαριστική αοριστία του στόχου, το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει τελικά στόχος και αίτημα, και η παντελής απουσία έστω ίχνους αγωνιστικής διάθεσης ή απεύθυνσης στον απλό και αφοπλισμένο τραπεζοϋπάλληλο κάνει ακόμα πιο ανησυχητικό το πολύ κοντινό μέλλον. Οι εξελίξεις τις επόμενες ημέρες θα αποκαλύψουν τις πραγματικές προθέσεις των τραπεζιτών, ωστόσο, όσο το τιμόνι της ΟΤΟΕ και των μεγάλων σωματείων εξακολουθούν να λυμαίνονται οι ίδιες ξεπουλημένες ηγεσίες, δεν μπορεί να περιμένει κανείς κέρδος για τους εργαζόμενους. Σίγουρα πάντως, όπως και αλλού, υπάρχει πια το δεδομένο μιας νέας γενιάς που βλέπει το μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν, αρχίζει να κατανοεί τι παιχνίδι παίζεται, και ψάχνει να βρει δρόμους να αντισταθεί και να σταθεί.


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

9

Κυβερνητική υπαναχώρηση στο θέμα των απεργιών Για πόσο;

Α

νοιχτά εκφράστηκε από την κυβέρνηση η πρόθεση του συστήματος να «τελειώνει» μια και καλή με τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων. Η πρόταση του Υπουργείου Εργασίας για αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που αφορά το συνδικαλισμό, αποτελεί μια προσπάθεια ουσιαστικής απαγόρευσης των απεργιών. Κίνηση που αποτελεί συνέχεια της πολιτικής «μη ανοχής», που η κυβέρνηση έχει ακολουθήσει το τελευταίο διάστημα απέναντι στις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων. Οι οποίες αντιμετωπίστηκαν με τη ράβδο της καταστολής, την ίδια στιγμή που οι απεργίες κηρύσσονταν παράνομες και οι απεργοί επιτάσσονταν, όπως έγινε με τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ και τους ναυτεργάτες. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης δείχνει, ότι τα όρια ανοχής του συστήματος στε-

νεύουν απέναντι στους εργατικούς αγώνες, ακόμα και απέναντι στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες. Το σημερινό συνδικαλιστικό οικοδόμημα στήθηκε τη δεκαετία του ’80 μέσα από το νόμο 1264/82 και είναι, όπως έχει αποδειχθεί και στις τελευταίες κλαδικές απεργίες, ιδιαίτερα ευαίσθητο στην αστική νομιμότητα. Και μόνο το γεγονός, ότι βασίζεται και επικαλείται τη νομική κατοχύρωση του αστικού κράτους και όχι την πραγματική συμμετοχή των εργαζόμενων, τους οποίους αντιμετωπίζει, στην καλύτερη περίπτωση, σαν ακροατήριο στη διαπραγμάτευση. Αλλά και σε επίπεδο αιτημάτων και μορφών πάλης, φρόντιζε πάντα να βασίζει τις διεκδικήσεις του πιο πολύ στο «νόμο», παρά στο «δίκιο του εργάτη». Από τη μια, λοιπόν, η πολιτική πρωτοβουλία της κυβέρνησης στο ζήτημα των

απεργιών «πάτησε» επάνω στα χαρακτηριστικά αυτού του συνδικαλισμού, από την άλλη, όμως, φάνηκε να δοκιμάζει τα όρια του. Γιατί δεν υπάρχει καμία εγγύηση για το σύστημα, ότι θα υποκύψουν οι εργαζόμενοι στην ποινικοποίηση του αγώνα και στην απειλή της καταστολής. Και η αδυναμία αυτού του συνδικαλισμού, να απαντήσει σε αυτή την σκλήρυνση από τη μεριά του συστήματος, μπορεί να «σπρώξει» με τη σειρά της τους εργαζόμενους στην παραπέρα αμφισβήτησή του και στην αναζήτηση όρων απάντησης στην επίθεση έξω από τα όρια του. Η αλλαγή στάσης της κυβέρνησης, με τη στροφή 180 μοιρών του Υπουργείου Εργασίας, και ο διαχωρισμός της ∆ΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν να κάνουν μόνο με μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού προς τον εργαζόμενο κόσμο, που έδειξε να οργίζεται με αυτή την εξέλιξη. Υπάρχει σαφώς και μια τέτοια πλευρά και η πίεση από τα κάτω, ακόμα και προς το συνδικαλιστικό της Ν∆, έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτή την υπαναχώρηση. Την ίδια στιγμή πρόκειται για απονενοημένη προσπάθεια αυτοσυντήρησης του ΠΑΣΟΚ, που στηρίζεται, όσο μπορεί ακόμα, στο συνδικαλιστικό του σκέλος. Αντίστοιχα για τη ∆ΗΜΑΡ, που κοντεύει να βρεθεί με λιγότερους οπαδούς από ό,τι μέλη. Αλλά πολύ περισσότερο υπάρχει το πολιτικό πρόβλημα του συστήματος και η έκφραση του στο συνδικαλιστικό πεδίο. Όπως χαρακτηριστικά είπε η εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, Φώφη Γεννηματά:

«…Είναι γνωστή η διαφωνία μας με ακραίες λογικές και πρακτικές που εκφράζονται από ορισμένους στα συνδικάτα. Υπάρχουν όμως η ΓΣΕΕ, η Α∆Ε∆Υ και πολλές άλλες φωνές του υπεύθυνου διαλόγου και διεκδίκησης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Και σε αυτούς πρέπει να απευθυνθούμε. Η Κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε ένα νηφάλιο και ειλικρινή διάλογο με τα συνδικάτα… … ζητώντας συνέργεια και στήριξη στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση…» Και στο βαθμό που δεν υπάρχει η άλλη συνδικαλιστική δομή και σχέση που να «αντιστοιχεί», από τη μια, στα σημερινά δεδομένα της κρίσης του καπιταλισμού και να συγκρατεί αποτελεσματικά την οργή των εργαζόμενων, από την άλλη, πολιτικές κινήσεις που μπορεί να οδηγήσουν στην παραπέρα αποσάθρωση αυτού του συνδικαλισμού, που ως τώρα εξυπηρετούσε το σύστημα, μπορεί να παράξει περισσότερα προβλήματα από όσα θα του λύσει. Ιδίως, όταν δεν είναι λίγοι οι παράγοντες του συστήματος που εκτιμούν κοινωνικές εκρήξεις. Όσο για τις διαθέσεις των εργαζόμενων, έχουν φανεί σε όλους τους αγώνες του τελευταίου διαστήματος. ∆εν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη για τις προθέσεις του συστήματος. Θα ήθελαν, αν ήταν δυνατό, να καταργούσαν εντελώς το δικαίωμα στην απεργία, στο συνδικαλισμό, όπως και κάθε είδους διεκδίκηση από τη μεριά των εργαζόμενων. Και με αυτή την έννοια, η συζήτηση έχει μόλις ανοίξει και το σύστημα θα επανέλθει σε αυτό. Από εκεί και πέρα, το με ποιο τρόπο, ποια ένταση και τι αποτελέσματα, αυτό μένει να ειδωθεί. Αλλά για να μπορέσουν να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην απεργία και τον αγώνα οι εργαζόμενοι, πρέπει να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις και όχι σε ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα αναπροσαρμόζεται σε συνεχώς αντιδραστικότερη κατεύθυνση. Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, το δικαίωμα στην απεργία, το δικαίωμα στο συνδικαλισμό, τη συλλογική λειτουργία και πάλη των εργαζομένων για τα δικαιώματα τους, απέναντι και ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, το νομοθετικό και κατασταλτικό της οπλοστάσιο.

Όχι στη δίωξη της Ευγενίας Λυλάκου Όχι στη δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης

εν αρκεί που απολύθηκε διότι διεκδικούσε τα δικαιώματά της και την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας, δεν αρκεί που κατηγορείται από τον εργοδότη που την απέλυσε ως ηθική αυτουργός σε συκοφαντική δυσφήμιση, τώρα ο εργοδότης της κάνει και αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ζητώντας να κατασχεθεί το σπίτι της προκειμένου να μπορεί να τον... πληρώσει όταν τα δικαστήρια τον δικαιώσουν!!! Ο λόγος για την Ευγενία Λυλάκου, εργάτρια στο βιβλιοδετείο του Β. Κυπραίου στο Περιστέρι, συνδικαλίστρια στον κλάδο της και μέλος της Ταξικής Πορείας, η οποία στις 27 Φεβρουαρίου βρίσκεται αντιμέτωπη με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του πρώην εργοδότη της. Η Ευγενία Λυλάκου στα έξι χρόνια που

εργαζόταν στη συγκεκριμένη επιχείρηση δεν σταμάτησε να διεκδικεί όσα δικαιούνταν. Ωστόσο, από το 2007 και μετά τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άλλη τροπή καθώς ο εργοδότης τηρούσε απέναντί της μια στάση ιδιαίτερα προκλητική. Γι’ αυτό και η εργαζόμενη άρχισε να καταφεύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας, άλλοτε για την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης, άλλοτε για καθυστέρηση πληρωμής του δώρου του Πάσχα, μέχρι και για προσπάθεια απόλυσής της ενώ βρισκόταν σε αναρρωτική άδεια λόγω επιπλοκής στην εγκυμοσύνη της. Αποτέλεσμα όλων αυτών των προσπαθειών της εργαζόμενης ήταν το Νοέμβρη του 2010 να λάβει εξώδικη προειδοποίηση απόλυσης για τις 29 ∆εκέμβρη της ίδιας χρονιάς, λόγω «ανάρμοστης

συμπεριφοράς», όπως χαρακτήρισε η εργοδοσία την υπεράσπιση των νόμιμων δικαιωμάτων της. Έτσι, η εργαζόμενη κατέφυγε για μια ακόμη φορά στην Επιθεώρηση Εργασίας καταγγέλλοντας την μεθόδευση της επιχείρησης. Καταγγελία για τη μεθόδευση της επιχείρησης εξέδωσε και η Ταξική Πορεία καλώντας σε μαζική συμπαράσταση κατά την τριμερή συνάντηση που ορίστηκε για τις 24 Νοέμβρη του 2010, η οποία όμως δεν απέτρεψε την απόλυση. Ωστόσο, η καταγγελία της Ταξικής Πορείας και η δημοσιοποίησή της αποτέλεσε για τον εργοδότη μια ακόμη αφορμή προκειμένου να περάσει σε νέα αντεπίθεση, απαντώντας στην αγωγή που κατέθεσε η Ευγενία ενάντια στην απόλυσή της και κατηγορώντας την για ηθική

αυτουργία σε συκοφαντική δυσφήμιση. Αυτή η προκλητική τακτική της εταιρείας δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη! Η δικαστική δίωξη της Ευγενίας αποτελεί ουσιαστικά δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης, που γίνεται ακόμη πιο προκλητική όταν αρνείται το δικαίωμα μιας εργατικής συλλογικότητας να αναδείξει και να καταγγείλει το γεγονός, αλλά και το δικαίωμα ενός εργαζόμενου να καταγγέλλει τα όσα συμβαίνουν στο χώρο εργασίας τους. Είναι και αυτό μια απόδειξη ότι η εργοδοσία θεωρεί τους εργαζόμενους κτήμα της, οι οποίοι πρέπει να δέχονται αδιαμαρτύρητα την κάθε είδους αυθαιρεσία. Την αλληλεγγύη τους στην Ευγενία Λυλάκου έχουν εκφράσει με ψηφίσματά τους σωματεία και συλλογικότητες.


10

Προλεταριακή Σημαία

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Η Ικαρία θυμάται, τιμά και αγωνίζεται για το δικαίωμα στην υγεία

Μ

ε πανικαριακή γενική απεργία που περιλαμβάνε κλείσιμο υπηρεσιών, σχολείων και καταστημάτων κορυφώθηκε την Παρασκευή 8 Φλεβάρη ο αγώνας που δίνουν το τελευταίο διάστημα οι Ικαριώτες διεκδικώντας τα στοιχειώδη δικαιώματά τους στην Υγεία. Ένας αγώνας που ως κύρια αιχμή έχει την διατήρηση της αυτονομίας του Νοσοκομείου της περιοχής, το οποίο εδώ και λίγες μέρες έπαψε να υφίσταται ως ξεχωριστή μονάδα στα πλαίσια των συγχωνεύσεων που επιβάλλει στο χώρο της υγείας η μνημονιακή λαίλαπα. Η εξέλιξη αυτή έκανε ωμά και ξεκάθαρα κατανοητό σε όλους, πως πάει να βάλει ταφόπλακα στις ελπίδες των κατοίκων των νησιών της περιοχής (Ικαριά, Φούρνοι, Θύμαινα), ότι μπορούσαν να ζήσουν με ένα αίσθημα στοιχειώδους ασφάλειας στον τόπο τους. Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν πληρώσει βαρύ φόρο σε ανθρώπινες ζωές εξαιτίας των τεράστιων υγειονομικών υστερήσεων, όχι μόνο στο απώτερο παρελθόν αλλά και στο πολύ πρόσφατο. Μόλις τα τελευταία χρόνια έγινε κατορθωτό να σταθεροποιηθεί και να βελτιωθεί κάπως η παρεχόμενη περίθαλψη, κι αυτό σε στοιχειώδη επίπεδα, που στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας θεωρούνταν δεδομένα απ' την δεκαετία του '80. Ακόμα και σήμερα π.χ. στο σύμπλεγμα των Φούρνων, με πάνω από 1000 κατοίκους, δεν υπάρχει ειδικευμένος γιατρός! Επίσης, δεκάδες νεφροπαθείς απ' τα νησιά μας κάνουν ιατρικό τουρισμό (τον οποίο τελευταία πολυδιαφημίζει σαν λυδία λίθο το Υπουργείο Υγείας) αλλά απ' την ανάποδη : για να μείνουν ζωντανοί αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους λόγω έλλειψης μονάδας τεχνητού νεφρού! Κι αυτά σ' ένα τόπο που οι κάτοικοι απ' την δεκαετία του '50, με την οικονομική ενίσχυση των ομογενών και σκληρή εθελοντική εργασία, κατάφεραν να χτίσουν μόνοι τους το Νοσοκομείο. Με τον ίδιο τρόπο στήριξαν τη λειτουργία του μέχρι την παράδοση του στο Ερυθρό Σταυρό και από κει, την δεκαετία του '80, στο Ελληνικό ∆ημόσιο που το υποβάθμισε (!) σε Κέντρο Υγείας, παράρτημα του Νοσοκομείου Σάμου, μέχρι το 1993, όταν μετά από σκληρές προσπάθειες ξανάγινε αυτόνομο. Η ανεπαρκής και ασυνεχής στελέχωση, η έλλειψη ουσιαστικής αξιοποίησης κινήτρων προσέλκυσης προσωπικού, ο περιορισμένος και ελλιπής εξοπλισμός αποτελούν χαρακτηριστικά σημεία της ουσιαστικής αδιαφορίας της κεντρικής εξουσίας για τις ζωές και την υγεία των κατοίκων και των επισκεπτών. Το κόστος, για να εξασφαλιστούν τα στοιχειώδη εδώ, ήταν και είναι μηδαμινό μπροστά στον πακτωλό κονδυλίων που τροφοδοτεί το μεγάλο φαγοπότι των -πολυεθνικών κυρίως- εταιρειών, των πολιτικών ηγεσιών και των μηχανισμών που έχουν συγκροτήσει. Όμως η Ικαριά και οι Φούρνοι, όπως και όλη η εγκαταλειμμένη περιφέρεια, ζούσαν ένα ιδιότυπο μνημόνιο πριν τα Μνημόνια. Η υγειονομική γύμνια αποτέλεσε βρόχο στον λαιμό, στην προσπάθεια να κρατηθεί ο τόπος ζωντανός και ν' αναπτυχθεί. ∆εν είναι τυχαίο, ότι ακόμα και οι μικρές και εύθραυστες βελτιώσεις στον τομέα της περίθαλψης συμβαδίζουν απόλυτα με την αξιοσημείωτη αύξηση πληθυσμού της περιοχής (περίπου 20%) ανάμεσα στις απογραφές του 2001 και του 2011. Τα τελευταία χρόνια η προμήθεια κάποιων νέων μηχανημάτων, η παρουσία και η ενίσχυση κάποιων ιατρικών, και όχι μόνο, ειδικοτήτων ανέδειξαν και απέδειξαν, ότι υπάρχει αντικείμενο δουλειάς που όχι μόνο

καθιστά αναγκαία αλλά και συμφέρουσα, ακόμα και με τα δικά τους κριτήρια, την ανάπτυξη ειδικά του Νοσοκομείου. Η μείωση στο 1/4 των αεροδιακομιδών μέσα σ' ένα χρόνο μιλάει από μόνη της. Η ανάπτυξη άλλωστε των μονάδων υγείας τοπικά αποτελεί την πιο ασφαλή για τον πληθυσμό λύση και την πιο συμφέρουσα για το κράτος με βάση την κοινή αλλά όχι και την αντιλαϊκή πολιτική λογική τους. Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ακόμα κι οι επιθεωρητές που έστειλε η κυβέρνηση Σημίτη το 2003 για να "διερευνήσουν"–φορτώσουν στην πλάτη του προσωπικού του Νοσοκομείου τις ευθύνες για την πτώση του ελικοπτέρου–ιπτάμενου φέρετρου του ΕΚΑΒ που, προσπαθώντας να διακομίσει ασθενή, λόγω έλλειψης στο Νοσοκομείο 2 (!) ασκών αίματος για μετάγγιση, έπεσε στη θάλασσα λίγο έξω απ' το νησι, παρασύροντας μαζί του και το 5μελές πλήρωμα. Με αφορμή άλλωστε αυτή την μαύρη επέτειο πραγματοποιήθηκε και η γενική απεργιακή κινητοποίηση στις 08/02. Προηγήθηκαν δύο μαζικότατες συγκεντρώσεις με εκατοντάδες κατοίκων στο νοσοκομείο, μια στις 17 και μία στις 31 Γενάρη, παράλληλα με την συγκέντρωση έξω απ' το Υπουργείο Υγείας. Στα πλαίσια αυτά, μετά από ανοιχτή σύσκεψη περίπου 200 ανθρώπων, συγκροτήθηκε Επιτροπή Αγώνα την οποία στηρίζει η πλειοψηφία κατοίκων και φορέων και που, μέσα από ανοιχτές διαδικασίες, έχει αναλάβει πλέον τον συντονισμό και την οργάνωση των κινητοποιήσεων. Επόμενο βήμα αποτέλεσαν ενημερωτικές εκδηλώσεις στα χωριά και ο καθημερινός αποκλεισμός των ταμείων μέχρι τις 18 Φλεβάρη, οπότε και συζητήθηκε στο αρμόδιο συμβούλιο η ακύρωση της συγχώνευσης με το Νοσοκομείο Σάμου με βάση υποσχέσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, που όμως αντιμετωπίστηκαν με εξαιρετική επιφύλαξη από όλους. Όλο το προηγούμενο δίαστημα, δυστυχώς, η προσπάθεια ενημέρωσης και κινητοποίησης του κόσμου είχε πέσει στις πλάτες του Συλλόγου Εργαζομένων του Νοσοκομείου, που από το 2011 πάσχιζε να διαμορφώσει προϋποθέσεις συγκρότησης κινηματικών όρων απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές χτυπήματος των λαϊκών δικαιωμάτων στην υγεία και τα εργαλεία τους, όπως είναι οι συγχωνεύσεις. Σ' αυτή την προσπάθεια συνάντησε από χλιαρή στήριξη μέχρι συκοφαντίες και ανοιχτή υπονόμευση. Ειδικά μέσα στο φθινόπωρο του 2012 είχε να αντιμετωπίσει ουσιαστικά μια διμέτωπη σύγκρουση, τόσο με τον ∆ήμο Ικαρίας, όσο και με το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ. Χρειάστηκε η οριστικοποίηση της συγχώνευσης, για να αλλάξει η στάση του ∆ήμου, που με απόφαση του ∆ημοτικού Συμβουλίου στις 30/01 συμμετέχει κι αυτός στην Επιτροπή. Όσο για το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, συνεχίζει ακόμη κι αυτή τη στιγμή να κινείται χωριστά, υπονομεύοντας την μαζικότητα και αποτελεσματικότητα του αγώνα, στο όνομα του δικού του πλαισίου και προγράμματος δράσης, που έχει έτοιμο από χρόνια και απαιτεί να γίνει σούμπιτο αποδεκτό από όλους. Ξεκάθαρα αντιμετωπίζει την μάχη για την υπεράσπιση της Υγείας και την ανάγκη ανάπτυξης πλατιάς λαϊκής πάλης σαν ζήτημα γοήτρου, για να αποδείξει, ότι συνεχίζει να είναι πρώτη δύναμη σ' έναν τόπο, που αποτελεί παραδοσιακά πολιτικό του κάστρο και τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς αυτό. Οι αντιδράσεις και του δικού του κόσμου, όμως, για την στάση του αυτή αποδεικνύουν ξεκάθαρα, ότι πετυχαίνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

εν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος ότι, στις μέρες μας, η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός είναι αντιμέτωποι, από κάθε άποψη, με τις πιο δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισαν τις τελευταίες δεκαετίες. Η επίθεση του κεφάλαιου και των ιμπεριαλιστών ισοπεδώνει δικαιώματα και ζωές στο κατώτατο όριο και ακόμα πιο κάτω από αυτό. Η εξάπλωση της φτώχειας και της εξαθλίωσης δημιουργεί ένα επίπεδο ζωήςαβίωτης για την μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία, που δοκιμάζεται κάτω από το βάρος των αρνητικών συσχετισμών και κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν επαίτη, που θα εξαρτάται απόλυτα από τις ορέξεις του εργοδότη, της κυβέρνησης, των ιμπεριαλιστών. Γιατί, όσο πέφτει το επίπεδο ζωής του εργαζόμενου λαού και φτάνει στην απόλυτη εξαθλίωση, γίνεται πιο ευάλωτος στους εκβιασμούς των δυνάμεων του εκμεταλλευτικού συστήματος από την μία, ενώ από την άλλη, υπονομεύεται η δυνατότητά του να αντισταθεί και να παλέψει.

κηρύξει έναν πανελλαδικό – πανεργατικό αγώνα (γενική απεργία) στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ανεξάρτητα από τις συστηματικές προσπάθειες που κάνουν για να τον υπονομεύσουν. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια δεν σταματούν στον χαρακτήρα και τον ρόλο των εργατοπατέρων αλλά μεγαλώνουν, καθώς η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής που επιβάλλει η κυβέρνηση Σαμαρά, με την καταστολή κάθε εργατικού αγώνα, πάει χέρι-χέρι με την τρομοκ ρατία στους χώρους δουλειάς από την εργοδοσία, ενάντια σε κάθε απόπειρα κίνησης και συγκρότησης εργατικής αντίστασης και διεκδίκησης. Ενώ ταυτόχρονα η ανεργία, που «σπάει κόκκαλα», αποτελεί έναν επιπλέον παράγοντα άμεσου εκβιασμού αυτών που έχουν το «προνόμιο» να δουλεύουν, για να μην αναζητούν τρόπους οργάνωσης και δράσης. Από την άλλη πλευρά, η δράση δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά, όπως το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ,

Για ένα μαχητικό αντίστασης, Απέναντι στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά και του μαύρου μετώπου των αστικών κομμάτων Ν∆-ΠΑΣΟΚ- ∆ΗΜΑΡ, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών του ∆ΝΤ και της ΕΕ, ο εργαζόμενος λαός είναι υποχρεωμένος να δώσει έναν παρατεταμένο αγώνα για την ίδια του την ζωή. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δυναμώσει, να κλιμακωθεί και να είναι νικηφόρος, εάν δεν χαρακτηρίζεται από μαζικ ούς όρους συμμετοχής, οργάνωσης και πολιτικής συγκρότησης στόχων πάλης. Η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι στην πάλη τους δεν έχουν να αναμετρηθούν «μόνο» με την επίθεση της κυβέρνησης, που υπηρετεί πιστά το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, αλλά και με άλλους εχθρούς, οι οποίοι είτε «δρουν» μέσα στις γραμμές τους, είτε επηρεάζουν άμεσα την δυνατότητα του εργατικού κινήματος να συγκροτηθεί συνδικαλιστικά και πολιτικά. Με «προεξάρχοντες» τους εργατοπατέρες της εργοδοτικής-κυβερνητικής κατεύθυνσης, που κατέχουν όλα τα «πόστα» του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος σε ΓΣΕΕ – Α∆Ε∆Υ, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Σωματεία και παίζουν αποπροσανατολιστικό και παραλυτικό ρόλο στις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων. Αυτοί μάλιστα, παρά την αποστροφή που προκαλούν στους εργαζόμενους για τις πολιτικές της ταξικής συνεργασίας και υποταγής στο σύστημα, στις σημερινές εποχές της άγριας επίθεσης, συνεχίζουν να παραμένουν ένα ισχυρό και «συνεκτικό» στρώμα, που μάλιστα έχει και την δυνατότητα, μόνο αυτό, να

η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλοι, ενώ συμβάλλουν, με την άμεση συμμετοχή τους, στην ανάπτυξη μαζικών κινητοποιήσεων και αγώνων, είτε σε κλάδους είτε σε χώρους, με την γενικότερη πολιτική τους κατεύθυνση δυσκολεύουν και βάζουν εμπόδια στην ανάπτυξη ενός ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΛΗΣ που να αντιστοιχεί στα επίπεδα της επίθεσης που δέχονται, σήμερα, οι εργαζόμενοι. Έτσι, ενώ έχουμε περιπτώσεις σημαντικών, παρατεταμένων και μαχητικών αγώνων, όταν αυτοί δέχονται τα συγκεντρωμένα πυρά του συστήματος, αδυνατούν να απαντήσουν και οπισθοχωρούν κάτω από το βάρος είτε έλλειψης συντονισμού, είτε αλληλεγγύης, είτε της άμεσης μαζικής και ενεργητικής συμμετοχής των ίδιων των εργαζόμενων. Κοινός παρανομαστής της πολιτικής κατεύθυνσης αυτών των δυνάμεων αποτελεί το ιδιαίτερο «σχέδιο» της κάθε μίας, που θεωρούν, ότι πρέπει να αποτελέσει τον «μπούσουλα» του κινήματος, έξω και μακριά από αυτό που συντελείται στο πραγματικό επίπεδο της ταξικής επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος, στο οποίο «παρεπιπτόντως» γίνεται αναφορά, με βασικό στόχο να προταθεί το «παραπέρα». Κοινός παρον ομαστής, επίσης, η υποβάθμιση των «αμυντικών» αγώνων και αιτημάτων, με απογειώσεις για αντεπιθέσεις και κάθε λογής «αερογέφυρες» γρήγορων «λύσεων», χωρίς τα «διόδια» της ταξικής πάλης. Είτε αυτό αφορά τις κυβερνητικές «λύσεις σωτηρίας» που αφειδώς σκορπίζονται, παροπλίζοντας σημαντικά τμήματα του λαού σε ρόλο αναμονής, στην χειρότερη περίπτωση, ενώ, στην «καλύτερη» πε-


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

ρίπτωση, προσπαθώντας να βγάλουν πολιτική υπεραξία σε ψήφους και ποσοστά από πραγματικούς αγώνες. Είτε αφορά την συγκρότηση μίας «λαϊκής συμμαχίας», στα αυστηρά όρια μίας κομματικής επιρροής, που το μόνο που έχει ως αποτέλεσμα είναι η διάσπαση της ενιαίας δράσης του εργατικού κινήματος, αδυνατίζοντάς το, υψώνοντας τείχη διαχωρισμού ανάμεσα στους εργαζόμενους. Είτε αφορά την λογική των «μεταβατικών προγραμμάτων» και των «εναλλακτικών προτάσεων», που χωρίς την υιοθέτησή τους στο σύνολό τους, μάλιστα, είναι αδύνατη η συνεννόηση, ο συντονισμός και η κοινή δράση μαχόμενων δυνάμεων του εργατικού κινήματος. Με βάση όλα τα παραπάνω «σχέδια», οι αντίστοιχες δυνάμεις εκπονούν και τις αντίστοιχες μορφές συνδικαλιστικής συγκρότησης που να τα «υπηρετούν». Είτε αυτό αφορά μία στενή κομματική συγκρότηση, όπου ταυτίζεται το συνδικαλιστικό όργανο με το κόμμα, είτε με την προσπάθεια

κυριαρχίας των δυνάμεων του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Οι αντιθέσεις που σπρώχνουν την ταξική πάλη μέσα στους χώρους παραγωγής και εργασίας δεν μπορούν να «αθροιστούν θετικά» αλλά έχουν βαθιά ανταγωνιστικό χαρακτήρα, με βάση την θέση στην παραγωγή, στην πολιτική και κοινωνική ιεραρχία και εξουσία. Οι όποιες προσπάθειες ταξικής «συνεννόησης» και «συνεργασίας» δεν αποτελούν παρά πλήρη υποταγή των «από κάτω» στους «από πάνω», χειροτερεύοντας τους όρους εκμετάλλευσης και κυριαρχίας και ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερη επιβολή και αυθαιρεσία. Οι βασικές αυτές εκτιμήσεις παίρνουν σήμερα, ξανά, το πραγματικό τους νόημα, μιας και το σύστημα χωρίς τα περιττά του φτιασίδια αποκαλύπτεται ωμό και βάρβαρο, όπως είναι. Ο στρατηγικός χαρακτήρας της επίθεσης, τόσο στην χώρα μας αλλά και διεθνώς, αποτελεί συνειδητή επιλογή για το ξεπέρασμα της αθεράπευτης κρίσης του,

σβήτηση του δικαιώματος στην ίδια την ζωή για τους παραγωγούς του πραγματικού πλούτου είναι συνυφασμένη με την γενική τάση της καπιταλιστικής παραγωγής να πιέζει την αξία της εργασίας προς το κατώτατο όριό της. Ο καπιταλισμός στην ιμπεριαλιστική του διάσταση, όπως σήμερα, αδιαφορεί πλήρως και στέλνει στον «Καιάδα» τις εργαζόμενες μάζες, μιας και η συσσώρευση κεφαλαίου συντελείται, κύρια εκτός της πραγματικής παραγωγικής διαδικασίας και σε βάρος της, στον χρηματοπιστωτικό τομέα, ενισχύοντας τον παρασιτικό χαρακτήρα του. Και αν αυτό συμβαίνει στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, παίρνει χαρακτήρα πραγματικού αφανισμού του εργατικού δυναμικού στις εξαρτημένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες. Οι σχέσεις παραγωγής και η σημερινή ιμπεριαλιστική διάσταση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, με τις άμεσες επιπτώσεις του στους εργαζόμενους των εξαρτημένων χωρών σαν την δική μας, καθορίζουν και τον βασικό χαρακτήρα του εργατικού κινήματος. Η

Προλεταριακή Σημαία

11

τητα, με την άμεση δική τους συμμετοχή, να συζητήσουν, να αποφασίσουν και να δράσουν. Έχοντας πάντα σαν βασική κατεύθυνση, ότι τα εργαλεία πάλης ανήκουν σε αυτούς που είναι τα υποκείμενα της πάλης αυτής και όχι σε κάποιους «ειδικούς». Η μέχρι τα σήμερα «θεσμοθετημένη» συγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, στα τρία επίπεδα, αποτελεί ταυτόχρονα τόσο την αγωνιστική παρακαταθήκη μίας προηγούμενης αγωνιστικής και μαχητικής περιόδου διεκδικήσεων, όσο και την «παρακαταθήκη» του σύγχρονου εργατοπατερισμού της ταξικής υποταγής και της ανάθεσης. Σε συνδυασμό με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, γίνεται φανερό, ότι θα σπάσουν ακόμη περισσότερο οι «συνεκτικοί κρίκοι» που ένωναν τους εργαζόμενους με την υπάρχουσα δομή του εργατικού συνδικαλισμού. Αυτό, όμως, καθόλου δεν σημαίνει, ότι πρέπει να «ανακαλύψουμε την Αμερική» για την οργάνωση του κόσμου της δου-

αστικό κράτος, απλώνει ένα τεράστιο δίχτυ «προστασίας» σε αυτούς τους χώρους, είτε με την ωμή τρομοκρατία, είτε με την εξαγορά, είτε με την προώθηση των «πρόθυμων» υποταγμένων εργατοπατέρων. Για όλους τους εργασιακούς χώρους και κλάδους, η πρωτοβάθμια συγκρότ ηση, σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί να επιτευχθεί, από την επιτροπή δράσης μέχρι την συγκρότηση σωματείου, οφείλει να αποτελεί την κύρια πλευρά της παρέμβασης των ταξικών αγωνιστών του κινήματος. Κρίσιμο ζήτημα αποτελεί το να κατακτηθεί πραγματικά ο οριζόντιος συντονισμός όλων των μορφών συγκρότησης του εργατικού κινήματος, είτε σε κλαδικό είτε σε τοπικό επίπεδο, για να ενισχύσει τις δυνατότητες πάλης και διεκδίκησης μέσα από την συγκέντρωση δυνάμεων και την ανάπτυξη της αγωνιστικής αλληλεγγύης. Ιδιαίτερο και κομβικό ζήτημα αποτελεί η οργάνωση των ανέργων, είτε κλαδικά είτε τοπικά. Η οργάνωση και η πάλη των ανέργων θα αποτελέσει σημαντικό

λειάς. Αυτό που θα ενώσει τον κόσμο για την πάλη είναι οι στόχοι -σε αυτούς πρέπει να δοθεί το κύριο βάρος- με όσες μορφές έχει κατακτήσει το εργατικό κίνημα στην σχεδόν δύο αιώνων πορεία του. Σημαντικό και κρίσιμο ζήτημα είναι η πρωταρχική συγκρότηση, με μαζικούς όρους και άμεση συμμετοχή, στις μεγάλες επιχειρήσεις, στα εργοστάσια, στις υπηρεσίες. Η βάση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, η ραχοκοκαλιά του, βρίσκεται στους χώρους της μεγάλης συγκέντρωσης εργαζομένων. Στους χώρους αυτούς, η ταξική αναμέτρηση καθορίζει σημαντικά την εξέλιξη τόσο σε κεντρικό επίπεδο, όσο και στους υπόλοιπους χώρους. Για αυτό τον λόγο και το σύστημα, σε όλες τις μορφές του, είτε σαν εργοδοσία είτε σαν

στήριγμα πρώτα από όλα για τους ίδιους αλλά και για όλο το εργατικό κίνημα, οπότε οφείλει να στηριχτεί και από αυτό. Όλα τα παραπάνω δεν αντιμετωπίζουν σαν άμεσο ζήτημα τα άλλα δύο επίπεδα της συνδικαλιστικής οργάνωσης, δευτεροβάθμιοτριτοβάθμιο, όχι γιατί δεν αποτελούν κρίσιμα ζητήματα για την οργάνωση και την ενιαία δράση των εργαζόμενων, αλλά γιατί αποτελούν ζήτημα μίας συνολικής μεταβολής των πολιτικών συσχετισμών στα πλαίσια του κινήματος. Και αυτοί οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν ξεπερνιούνται με «σχέδια επί χάρου» και οπορτουνισμούς κάθε είδους αλλά με συνεπή και συστηματική παρέμβαση στους μαζικούς χώρους. Γ.Α.

εργατικό κίνημα διεκδίκησης, ανατροπής προσέλκυσης των «μετανοημένων» της ΠΑΣΚΕ για αλλαγή στην κορυφή του συνδικαλιστικού κινήματος, σε «αναλογία» με τα ποσοστά των βουλευτικών εκλογών, είτε στην δημιουργία «συντονιστικών», με χαρακτηριστικά που απέχουν πολύ από το να εκπροσωπούν αυθεντικά τους εργαζόμενους και αναλώνονται κυρίως σε συμφωνίες ή διαφωνίες κορυφής. Την ίδια περίοδο που η συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων εργαζόμενων είναι ανοργάνωτοι, οι ηγεσίες της Αριστεράς περί άλλων τυρβάζουν. Και όχι μόνο αυτό. Έχουν και το θράσος, πολλές φορές, να κατηγορούν ευθέως τον κόσμο, που «δεν σηκώνεται από τον καναπέ του». Προσπαθούν, έτσι, να καλύψουν τις δικές τους ευθύνες για την συγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος...

Ας τα πάρουμε από την «αρχή» Ο βασικός πυρήνας γύρω από τον οποίο συγκροτείται, σε πρωταρχική μορφή, κάθε προσπάθεια εργατικής πάλης και συνδικαλιστικής οργάνωσης, είναι οι όροι πώλησης της εργατικής δύναμης και, γενικότερα, οι όροι δουλειάς όλων των εργαζόμενων. Το γεγονός αυτό είναι αντικειμενικό και δεν ορίζεται από την υποκειμενική θέληση καμίας πολιτικής δύναμης αλλά ακόμα και καμίας τάξης. Ξεπηδάει μέσα από τα «σπλάχνα» του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, των παραγωγικών του σχέσεων, της ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής, της πολιτικής

στις πλάτες των εργαζόμενων, μέσα από την κοινωνική, και πολιτική τους αποσυγκρότηση και την καταβύθιση του επιπέδου της ζωής τους, κάτω και από τα όρια της αναπαραγωγής της εργατικής τους δύναμης. Η απαρίθμηση και μόνο των αντεργατικών μέτρων που σήμερα έχουν περάσει και αποτελούν τον καθημερινό εφιάλτη όλων των εργαζόμενων πιστοποιούν τα παραπάνω. Από την λεγόμενη «διευθέτηση του χρόνου εργασίας» με την κατάργηση του οκτάωρου, μέχρι την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, το πετσόκομμα μισθών και μεροκάματων, τις απολύσεις, την τεράστια ανεργία, την επιβολή όλο και πιο αντεργατικών νόμων στην κοινωνική ασφάλιση, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και την διάλυση των όποιων κοινωνικών υποδομών υπήρχαν, αποτελούν, σήμερα, τους όρους για την απόλυτη εξαθλίωση των εργαζόμενων. Σφραγίζουν την ταξική κυριαρχία των δυνάμεων του κεφαλαίου πάνω στις δυνάμεις της εργασίας και τις κάνει να εξαρτώνται απόλυτα από το «έλεός» τους. Το πέρασμα όλου αυτού του αντιδραστικού-αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου δεν έγινε σε μία νύχτα, δεν έγινε «αντισυνταγματικά» και με όρους «χούντας», αλλά αποτέλεσε την κορύφωση αυτού που ήδη συντελούνταν, σε μεγάλο βαθμό, στους χώρους παραγωγής και εργασίας όλα τα προηγούμενα χρόνια της παρατεταμένης επίθεσης του συστήματος. Κλιμακώθηκε και πήρε μεγαλύτερη ορμή από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τον εξαρτημένο χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. Η απόλυτη εξαθλίωση, η αμφι-

αντικαπιταλιστική – αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση της πάλης των εργαζόμενων αποτελεί το στοιχείο που μπορεί να ενώσει και να συγκροτήσει την εργαζόμενη πλειοψηφία ενάντια στους πραγματικούς εχθρούς της, στη δουλειά, στην κοινωνία, στην πολιτική. Στην σημερινή περίοδο, η γενική αυτή κατεύθυνση οφείλει να υπηρετηθεί από άμεσους στόχους πάλης που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργατών και όλων των εργαζομένων για δουλειά – ψωμί – ελευθερίες, συγκροτώντας ένα πλατύ και μαζικό ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ∆ΙΕΚ∆ΙΚΗΣΗΣ . Αυτή η κατεύθυνση έχει ανάγκη και τα αντίστοιχα εργαλεία πάλης για να προωθηθεί. Πριν μπούμε όμως στην συζήτηση για τα εργαλεία πάλης του κινήματος, από την δική μας πλευρά οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε, ότι αυτό που καθορίζει την οργανωτική συγκρότηση είναι οι στόχοι πάλης και η γενική κατεύθυνση και όχι το αντίθετο, όπως επιχειρούν πολλοί να απαντήσουν στο ζήτημα. Γιατί η γραμμή της ταξικής συνεργασίαςυποταγής, των ρεφορμιστικών αυταπατών, η λογική της ανάθεσης, η απομαζικοποίηση και η αποσυγκρότηση των οργάνων του κινήματος μπορούν κάλλιστα να κυριαρχούν τόσο στις παλιές δομές, όσο και στις «νέες» ή «εναλλακτικές».

Για ποια οργάνωση των εργαζόμενων παλεύουμε Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι πρέπει να υπερασπιστούμε και να προωθήσουμε κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζόμενων που τους δίνει την δυνατό-


14

ΝΕΟΛΑΙΑ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Οι φοιτητές ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και τους εκφραστές του συστήματος ναν μήνα μετά την δημοσίευση του σχεδίου «Αθηνά» από το Υπουργείο Παιδείας, οι αντιδράσεις ποικίλουν, αλλά συνεχίζονται, ιδιαίτερα στα τμήματα και στις πόλεις που πλήττονται άμεσα. Παρότι το υπουργείο μάλλον θεωρούσε, ότι θα περάσει με τις μικρότερες δυνατές αντιδράσεις, αφού βγήκε σε περίοδο εξεταστικής και χτυπάει πιο ξεκάθαρα περιφερειακές σχολές και ΤΕΙ, οι αντιδράσεις των φοιτητών ήρθαν να χαλάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης. Μπορεί οι κινητοποιήσεις να μην έχουν πάρει ακόμα συνολικότερες μορφές, αλλά είναι τέτοιες, που δείχνουν, ότι οι φοιτητές και οι σπουδαστές δεν θα μείνουν άπραγοι απέναντι στην πολιτική που τους πετάει έξ�� από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Την περίοδο μετά την δημοσίευση του σχεδίου, τόσο οι σπουδαστές των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και Σερρών, όσο και εκείνοι των ΤΕΙ Χαλκίδας, Ιεράπετρας και του Ιονίου Πανεπιστημίου, βγήκαν στους δρόμους και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του δικαιώματός τους στις σπουδές. Οι πρώτες αυτές αντιδράσεις φαίνεται να ξεπερνούν την μαύρη προπαγάνδα του συστήματος, που ήθελε να φορτώσει στις πλάτες τους τα προβλήματα της εκπαίδευσης που το ίδιο το σύστημα

E

έχει δημιουργήσει, και να μην χαλιναγωγούνται με τις υποσχέσεις για τάχα αντιμετώπιση υπολειτουργιών και τμημάτων χωρίς αντίκρισμα. Είναι ζωτικής σημασίας για τη νεολαία να αντιληφθεί, ότι αυτό που επιχειρείται είναι η δραστική μείωση του κομματιού που θα έχει πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, για την δημιουργία μιας παιδείαςπρονόμιο λίγων και εκλεκτών, έτσι ώστε το υπόλοιπο κομμάτι της νεολαίας να γίνεται πιο εύκολα βορρά στα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και να περιφέρεται αδιαμαρτύρητα από την ανεργία στην ημιαπασχόληση και στην περιοδική εργασία χωρίς δικαιώματα. Το σύστημα όχι μόνο δεν θέλει άλλους πτυχιούχους, αλλά θα κάνει τα πάντα, για να φέρει στην παραίτηση από τις σπουδές σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι φοιτητών, ενώ καταργεί τμήματα, αφήνοντας στον «αέρα» τα επαγγελματικά δικαιώματα που τα πτυχία αυτά εξασφάλιζαν. Για αυτόν τον λόγο, οι φοιτητές και, συνολικά, η νεολαία πρέπει να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους, να τις κλιμακώσουν και να τις συνολικοποιήσουν, ανατρέποντας την πολιτική που τους θέλει σύγχρονους δούλους. Απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια, το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα θα πρέπει να έρθει

αντιμέτωπο και να ξεπεράσει λογικές (εντός και εκτός σχολών), που όχι μόνο την ίδια αγωνία δεν έχουν, αλλά προετοιμάζουν τις καρέκλες του διαλόγου με την κυβέρνηση για να παζαρέψουν στις πλάτες τους το μέλλον τους. Τέτοιες είναι οι λογικές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που λόγω της κυριαρχίας της στους συλλόγους των περισσότερων περιφερειακών ιδρυμάτων, έχει αναλάβει να διαχειριστεί τις αντιστάσεις των φοιτητών, περνώντας μια άποψη αποδοχής της λογικής πάνω στην οποία κινείται το σχέδιο «Αθηνά», αλλά με τροποποιήσεις, σπέρνοντας αυταπάτες στους σπουδαστές. Στην ίδια λογική βρίσκονται και οι μεγαλοκαθηγητάδες, οι Πρυτάνεις και οι Πρόεδροι των ΤΕΙ, που δηλώνουν έκπληκτοι από το σχέδιο, μιας και δεν είναι αυτό ακριβώς που είχαν συζητήσει με την κυβέρνηση! Φάνηκε, άλλωστε, και από την ανακοίνωση της συνόδου τους, ότι θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου για τα κομμάτια εκείνα της νεολαίας που θα βρεθούν εκτός σχολών. Είναι έτοιμοι, για ακόμα μια φορά να κάτσουν στο τραπέζι του διαλόγου με το υπουργείο, για να «εξορθολογιστεί» το σχέδιο και να παζαρέψουν το μέλλον χιλιάδων φοιτητών.

Στις πλάτες των φοιτητών κινούνται και μια σειρά από παράγοντες του συστήματος (από βουλευτές και δημάρχους μέχρι και την εκκλησία), που προσπαθούν να προφυλάξουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, υποσχόμενοι αλλαγές που θα επηρεάζουν κάποιους… άλλους. Περιθώριο αλλαγών φαίνεται να αφήνει και το υπουργείο, που θα προσπαθήσει να βρει τις καλύτερες δυνατές συμμαχίας για να περάσει τα σχέδιά του. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να έχει ξεκάθαρο, πως οι όποιες «αλλαγές» δεν πρόκειται να αλλάξουν την ουσία της πολιτικής αυτής. Το σύστημα δεν θα κάνει εύκολα πίσω από μια πολιτική που προωθεί χρόνια τώρα και θα προσπαθήσει, με κάθε τρόπο, να κόψει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι εισακτέων. Το σχέδιο «Αθηνά» δεν αφορά απλά την μια ή την άλλη σχολή, το τάδε ή το δείνα τμήμα, αλλά είναι κομμάτι της επίθεσης, που θέλει να καταργήσει μια και καλή το δικαίωμα στις σπουδές για όλα τα λαϊκά στρώματα και το δικαίωμα στην εργασία με επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Είναι κομμάτι της συνολικότερης επίθεσης στον λαό και η νεολαία οφείλει να βγει στους δρόμους, στο πλευρό των εργαζομένων, για την συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής.

ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Μια μάχη που μόλις άρχισε… σε έναν πόλεμο που τέλος δεν έχει!

μέσως μετά την ψήφιση του σχεδίου «Αθηνά», οι Αγωνιστικές Κινήσεις, κατανοώντας την ανάγκη να ανοίξει στους σπουδαστές το ζήτημα των συγχωνεύσεων και των μεταφορών και να υπάρξει αγώνας για την ανατροπή του, αποφάσισαν να δημιουργήσουν την Πρωτοβουλία Σπουδαστών ΤΕΙΘ. Αυτό έγινε λόγω της ανάγκης συσπείρωσης του κόσμου που θα παλέψει συνολικά ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» μέσα από γενικές συνελεύσεις που θα προχωράνε σε αγωνιστικές αποφάσεις και δράσεις. Η Πρωτοβουλία συναντιέται τακτικά και συζητάει για το σχέδιο ως ένα μέρος μόνο της συνολικότερης επίθεσης στην εκπαίδευση και στην κοινωνία. Έχει αναγνωριστεί επίσης από το σώμα πως ο μόνος στόχος τους είναι να πετάξουν όσο περισσότερους σπουδαστές έξω από τις σχολές, ώστε να μείνουν χωρίς πτυχίο. Να προετοιμάσουν τους νέους, δηλαδή, για το μέλλον τους στην αγορά εργασίας, που περιλαμβάνει μονάχα την ανερ-

Α

γία, τη μετανάστευση και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας σαν επιλογές. Αρχικά, κρίθηκε απαραίτητο πριν μπούμε στη «μάχη» να αναγνωριστεί ο εχθρός. Σε όλη την προσπάθεια των σπουδαστών να πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους βρέθηκαν απέναντι η ΔΑΠ, ο ΕΣΕΠ και ύστερα οι Διοικητικοί Υπάλληλοι. Συνεχώς, τίθενται από μέρους τους απόψεις τύπου «να μη μεταφερθούμε και να υπάρξει εσωτερική συγχώνευση» ή «να σωθεί έστω το τμήμα μας». Προσπαθούν να περάσουν μια συντεχνιακή λογική στον κόσμο και δεν λένε σε καμία περίπτωση όχι στο σχέδιο. Αυτό συμβαίνει στην προσπάθειά τους να εκτονώσουν την οργή των σπουδαστών και να μην τους επιτρέψουν να οργανωθούν ενιαία και μαζικά. Αντίθετα, τους αποπροσανατολίζουν με τη στάση τους, δεν επιτρέπουν στον κόσμο να βγει μπροστά και αναθέτουν το ζήτημα σε τoπικούς «άρχοντες», όπως στον υπουργό Μακεδονίας-

Θράκης και στον Μπουτάρη. Στο συντονισμένο σχέδιό τους να αδειάσει το ΤΕΙ από κόσμο, μέσω της αναστολής λειτουργίας που αποφάσισαν από κοινού ΕΣΕΠ, ΔΑΠ και Διοικητικοί, οι Αγωνιστικές Κινήσεις μέσω της Πρωτοβουλίας αντιπαρατίθενται έντονα και προσπαθούν με συνεχείς παρεμβάσεις στις κινητοποιήσεις, στις εστίες και στη λέσχη του ΤΕΙ να αναδείξουν την ανάγκη για μαζικές καταλήψεις σπουδαστών, που θα αποτελούν κέντρο αγώνα, και μαζικές διαδηλώσεις. Έπειτα, έχοντας υπόψη πάντα την ανάγκη της κοινής δράσης για να προχωρήσει το κίνημα, έγινε προσπάθεια ανοίγματος σε άλλες ίδιας λογικής συλλογικότητες, με στόχο το συντονισμό των δράσεών μας. Η ανταπόκριση από τη συνέλευση Πληροφορικής και Βιβλιοθηκονομίας ήταν γενικά θετική. Έτσι, καλέστηκε διαδήλωση από μέρους μας (18/02), αντί καθιστικής διαμαρτυρίας όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί,

η οποία στηρίχτηκε από πολλούς σπουδαστές, κάνοντας πέρα τη λογική της ΔΑΠ. Επιπλέον, θεωρήθηκε απαραίτητο από την Πρωτοβουλία να συμμετέχει στην απεργία στις 20/02 και κατέβηκε για να διαδηλώσει ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά», αλλά και γενικότερα στην πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας, μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού που αγωνίζονται. Ακόμα, υπήρξε επικοινωνία με ΤΕΙ άλλων πόλεων που κινητοποιούνται, όπως Σέρρες, Ηράκλειο, Καρδίτσα κ.α., για να επιτευχθεί όσο είναι δυνατόν ένας πανελλαδικού τύπου συντονισμός. Σε αυτή τη βάση, καλέστηκε μια πανελλαδική κινητοποίηση, όλοι ταυτόχρονα στις πόλεις τους, με σκοπό να βγούνε παντού πορείες. Πιο συγκεκριμένα, πάντως, υπάρχει μια πιο στενή επικοινωνία και ενημέρωση με τις Σέρρες, καθώς συχνά πηγαίνουμε στις συνελεύσεις τους και αυτοί ήρθαν με τη σειρά τους σε διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

Συνοψίζοντας, ο απολογισμός της κατάστασης μέχρι τώρα κρίνεται θετικός. Η κατάσταση είναι αντικειμενικά δύσκολη, όμως υπάρχει αρκετός κόσμος που αναδείχθηκε και έδειξε διάθεση να αγωνιστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη δυσκολία συμβάλλει η επί χρόνια αδράνεια του σπουδαστικού κινήματος και η υποταγή της Αριστεράς στους συσχετισμούς που οδήγησε στην ολική παραίτησή της στα ΤΕΙ. Έτσι, εκμεταλλευόμενη όλο αυτό, προέκυψε μια παντοδύναμη ΔΑΠ, που έχει τη δύναμη προς το παρόν να μπλοκάρει πολλές κινήσεις και να αποπροσανατολίζει τον κόσμο. Βέβαια, πρέπει να γίνει κατανοητό από κάθε σπουδαστή ότι αν οργανώσει τον αγώνα του σωστά, τότε η ΔΑΠ και κάθε συστημική δύναμη δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει από το να διεκδικήσει αγωνιστικά το αυτονόητο δικαίωμά του στις σπουδές και στη δημόσια και δωρεάν παιδεία.


ΝΕΟΛΑΙΑ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

15

Το σύστημα ισοπεδώνει τα πάντα

Οι εκπαιδευτικοί θα αντισταθούν! ε πολλή καθυστέρηση και με πολύ «κόπο», βγήκε τελικά εισήγηση από το ΔΣ της ΟΛΜΕ που καλεί σε 48ωρη απεργία με πιθανή συνέχεια. Η καθυστέρηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στην οποία βαρύνοντα ρόλο είχαν οι παλινωδίες της ΔΑΚΕ και η ουσιαστική πρόθεσή της να μπλοκάρει μαζί με τη ΠΑΣΚΕ τα πάντα- έπαιξε το ρόλο της στα χαρακτηριστικά των γενικών συνελεύσεων που ακολούθησαν. Οι συνελεύσεις ήταν άμαζες και άνευρες και σε αυτές δεν εκφράστηκε η έντονη ανησυχία που υπάρχει διάχυτη στον κλάδο των εκπαιδευτικών. Χαρακτηριστικό της φάσης του συνδικαλιστικού κινήματος των εκπαιδευτικών και των διαδικασιών του είναι ότι εκδηλώσεις που έχουν ��ίνει σε διάφορες πόλεις, για το ζήτημα της αξιολόγησης, από διάφορα σχήματα της Αριστεράς (ανάμεσα στα οποία και από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών), είναι πολύ μαζικότερες από τις διαδικασίες γενικών συνελεύσεων! Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει κανείς να μπερδεύεται από τα φαινόμενα. Η αντιλαϊκή λαίλαπα, που ισοπεδώνει τα πάντα, και στην εκπαίδευση, έχει πραγματικά ανατινάξει τις όποιες αυταπάτες υπήρχαν μια προηγούμενη περίοδο, σε σχέση με την «ορθολογικοποίηση της εκπαίδευσης», με τη δυνατότητα μιας «καλής αξιολόγησης», με δυο λόγια, σε σχέση με τις πραγματικές προθέσεις και επιδιώξεις του συστήματος. Το ότι αυτή η κατάρρευση των αυταπατών δυσκολεύεται να δώσει τη θέση της στην ανασυγκρότηση των σωματείων και των συλλογικών διαδικασιών έχει να κάνει με την προηγούμενη χρόνια κυριαρχία δεξιών αντιλήψεων στο συνδικαλιστικό κίνημα και με τη διάλυση που αυτή η κυριαρχία έχει επιφέρει. Μια διάλυση που δεν μπορεί να ξεπεραστεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Ωστόσο, κανείς δεν έχει νόημα να

Μ

τοποθετείται σε μια εικονική πραγματικότητα. Σε μια πραγματικότητα που θα επιθυμούσε αλλά δεν υπάρχει. Σε αυτήν, λοιπόν, τη δύσκολη πραγματικότητα, όπως διαμορφώνεται, πρέπει ο καθένας να διατυπώσει την πρότασή του για το τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει. Όσο μας αφορά, η προσέγγισή μας βασίζεται σε τρεις βασικές εκτιμήσεις: Εχουμε τη σταθερή εκτίμηση, ότι ο κλάδος των εκπαιδευτικών (αλλά και συνολικά των εργαζομένων) θα δώσει τη μάχη. Παρά τα φαινόμενα, που μπορεί να μπερδεύουν (όποιον θέλει, μάλλον, να μπερδευτεί), ίσως όχι τη στιγμή που περιμένουμε, οι εκπαιδευτικοί δε θα φάνε αμάσητη τη διάλυση της ζωής τους και της ζωής των μαθητών τους. Είναι επίσης φανερό, ότι η συνδικαλιστική ηγεσία ΟΛΜΕ-ΔΟΕ δε θέλει και δεν μπορεί να συγκροτήσει τη μάχη αυτή πολιτικά και οργανωτικά. Περιμένει να πιαστεί από την πρώτη άμαζη κινητοποίηση, για να επιβεβαιώσει την «αυτοεκπληρούμενη προφητεία», ότι ο κόσμος «φταίει και δεν τραβάει». Και περιμένει εναγωνίως ένα νέο ρόλο που θα της δώσει το σύστημα, έναν ρόλο που θα είναι κάτι πολύ λιγότερο απ΄ό,τι ήταν, στο παρελθόν, ο ρόλος του διαμεσολαβητή και, πολύ πιο καθαρά και ωμά, ο ρόλος της πέμπτης φάλαγγας του συστήματος μέσα στους εργαζόμενους. Εκτιμάμε, τέλος, ότι ο συσχετισμός στο ΔΣ της ΟΛΜΕ είναι ασφαλώς τροχοπέδη αλλά ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ για το ξεδίπλωμα αγώνων των εκπαιδευτικών. Οι εργαζόμενοι σε διάφορους κλάδους -εδώ και δεκαετίες- έχουν παλέψει με πολύ χειρότερους συσχετισμούς στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα, πόσο μάλλον, που, σήμερα, αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δε διαθέτουν καμία από την αίγλη του παρελθόντος ούτε και τους μηχανι-

ΤΕΙ Σερρών ύμφωνα με το Σχέδιο «Αθηνά», απ' το ΤΕΙ Σερρών οι σχολές που συγχωνεύονται και μεταφέρονται είναι το Τμήμα Γεωπλ. και Τοπογραφίας, το Τμήμα Πολιτικών Δομικών Έργων (τα οποία απορροφώνται από το τμήμα Έργων Υποδομής της Θεσσαλονίκης), το Τμήμα Ε.Α.Δ.Σ.Α. (Διακοσμητική) το οποίο απορροφάται ταυτόχρονα από δύο τμήματα, το ένα στο Κιλκίς και το άλλο στην Καρδίτσα, και το τμήμα Μηχανολογίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη και αυτό. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με άλλα έξι τμήματα που έρχονται από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και συγχωνεύονται με το ΤΕΙ Σερρών. Στη συνέλευση του ΤΕΙ Σερρών, η οποία έγινε στις 7/2/13, υπερψηφίζεται το πλαίσιο της Ανεξάρτητης Πρωτοβουλίας Σπουδαστών, το οποίο καταγγέλλει εξ ολοκλήρου το Σχέδιο Αθηνά και καλεί σε εβδομαδιαία κατάληψη του ιδρύματος, κινητοποιήσεις και δράσεις των σπουδαστών ενάντια στο σχέδιο. Οι σπουδαστές συγκεντρώνονται στον χώρο της ΣΤΕΦ του ΤΕΙ Σερρών, όπου καθημερινά καλούν τον κόσμου του ΤΕΙ σε

Σ

συνελεύσεις για τη συνέχιση των δράσεων και εκδηλώσεις που οργανώνουν. Πραγματοποιούν πορεία μέσα στην πόλη των Σερρών καθώς και παρεμβάσεις για ενημέρωση. Τη Δευτέρα 11/2 συμμετείχαν στη διαδήλωση που κάλεσε το ΑΤΕΙΘ στη Θεσσαλονίκη με πολύ δυναμικό μπλοκ. Αναζητούν σύνδεση με ό,τι κινείται, έτσι έρχονται σε επαφή με τους αγρότες, εκφράζοντας συμπαράσταση στον αγώνα τους, και συντονίζονται με την Πρωτοβουλία Σπουδαστών ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης, με την οποία οργανώνουν από κοινού δράσεις, όπως το πανελλαδικό κάλεσμα προς όλα τα ΤΕΙΑΕΙ για διαδήλωση ίδια μέρα και ώρα, καθένας στην πόλη του. Παρ' όλο που η κατάληψη σταμάτησε την Παρασκευή 15/2, οι αγώνες και οι προσπάθειες συνεχίζονται. Αξιοσημείωτο είναι ότι όλα αυτά έγιναν σε έναν χώρο όπου μέχρι πρότινος την κυριαρχία είχε αποκλειστικά η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και δεν κουνιόταν φύλλο. Αυτό όμως μέχρι που οι σπουδαστές αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

σμούς σύνδεσης με τους εργαζόμενους. Με την έννοια αυτή, ο σκοπός που διακινούν διάφορες δυνάμεις της Αριστεράς στην εκπαίδευση «ραντεβού στα συνέδρια για να αλλάξουν οι συσχετισμοί» αποτελεί «πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα» και αποφυγή της ανάληψης ευθύνης για καθήκοντα, στα οποία πρέπει να ανταποκριθούμε ΑΜΕΣΑ στο πραγματικό πεδίο διαμόρφωσης συσχετισμών, δηλαδή στη βάση του κλάδου. Αλλωστε, θα έπρεπε να έχουν εξαχθεί συμπεράσματα από δεκάδες περιπτώσεις ΕΛΜΕ και διδασκαλικών Συλλόγων, όπου οι διάφορες τάσεις της Αριστεράς έχουν απόλυτη πλειοψηφία, αλλά η κατάσταση δεν έχει σοβαρές ποιοτικές διαφορές από την άποψη της μαζικότητας των διαδικασιών και της πραγματικής πολιτικής και οργανωτικής συγκρότησης του κλάδου. Με βάση τις παραπάνω εκτιμήσεις, θεωρούμε, ότι άμεσα τίθενται τα παρακάτω καθήκοντα για όποιες δυνάμεις πονάνε την κατάσταση και ενδιαφέρονται για την αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος: 1. Η αποφασιστική στήριξη της απεργίας στις αρχές Μάρτη –αν αυτή τελικά αποφασιστεί. 2. Η προσπάθεια συγκρότησης απεργιακών επιτροπών και κάθε είδους επιτροπών αγώνα (με ή χωρίς τη βούλα Διοικητικών Συμβουλίων), που θα διεκδικήσουν τον αποφασιστικό τους ρόλο στον απεργιακό αγώνα. 3. Στο βαθμό που επιτευχθεί η συνέχιση της απεργίας, η προσπάθεια να περάσει η πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αγώνα σε απεργιακές επιτροπές και συγκρότηση κεντρικής απεργιακής επιτροπής. 4. Η προσπάθεια συντονισμού από πρωτοβάθμια σωματεία, χωρίς την αναμονή πρωτοβουλιών που δε θα πάρουν οι ομοσπονδίες.

5. Το πλαίσιο συσπείρωσης των εργαζομένων αλλά και συντονισμού σωματείων πρέπει να είναι πλαίσιο αγώνα και ΟΧΙ πλαίσιο διακυβέρνησης εκατοντάδων στόχων και κυβερνητικών μέτρων που θα πάρει η «αριστερή κυβέρνηση». Τα ζητήματα και οι στόχοι πάλης που θεωρούμε, ότι συσπειρώνουν εργαζομένους σε μια πραγματική βάση, που δημιουργούν κοινωνικές συμμαχίες και που απαντάνε τα πραγματικά ζητήματα είναι: - Ανατροπή των μνημονίων, Αντίσταση στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα που επιβάλλουν ΕΕ- ΔΝΤ – κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις τους. - Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους Όχι στην εκπαίδευση των μνημονίων, της φτώχειας, της υποταγής και των ταξικών φραγμών - Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη των γονιών. - Όχι στην αξιολόγηση – να αποσυρθεί το ΠΔ. Ανατροπή του νόμου για το νέο μισθολόγιο – φτωχολόγιο. Όχι στις απολύσεις, στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και στη φοροληστεία. Μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα για όλους. Ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα για όλους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα! - Κάτω τα χέρια από τις απεργίες, τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες. Σε κάθε περίπτωση, οι ώρες είναι κρίσιμες. Όσο μας αφορά, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να συμβάλουμε στην προσπάθεια συγκρότησης των αντιστάσεων και των αγώνων. Στο πλαίσιο αυτό, θα κάνουμε τα πάντα, για να μη συνεχίσει η υποκατάσταση του πραγματικού κινήματος από το εικονικό, για να πάψει η κοινοβουλευτικοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος, είτε αυτή γίνεται με δεξιές, είτε με ρεφορμιστικές είτε με ταξικές κορώνες.

Προωθείται η αστυνόμευση στα πανεπιστήμια ύμφωνα με άρθρο της «Καθημερινής», φαίνεται πως το συμβούλιο του ΑΠΘ ετοιμάζει σχέδιο «φύλαξης» του πανεπιστημίου στο οποίο, πέρα από τις πειθαρχικές κυρώσεις και τη θέσπιση ακόμη πιο αυστηρών κριτηρίων για τη διάθεση των χώρων, προβλέπεται και η αστυνόμευση του πανεπιστημιακού χώρου από ιδιωτικές εταιρίες αστυνόμευσης. Το μέτρο αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά παλιότερα μέτρα που όλο και δυσκολεύουν την πρόσβαση των φοιτητών στους χώρους των πανεπιστημίων τις ώρες που δεν έχουν μάθημα. Ήδη μια σειρά από πολιτιστικές και άλλες ομάδες έχουν προβλήματα με τη λειτουργία τους, καθώς δεν τους δίνονται χώροι για να εκφραστούν. Ταυτόχρονα, στερούνται τα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού των πανεπιστημιακών χώρων και του ασύλου που χρησιμοποιούσαν για να συζητήσουν, να συντονιστούν και να δράσουν. Αλλά το κυρίαρχο είναι ότι η διοίκηση του ΑΠΘ θέλει να προλάβει τις φοιτητικές αντιδράσεις. Τα νέα συμβούλια διοίκησης που στήθηκαν, όπως οριζόταν από τον νόμο Διαμαντοπούλου, θα επιβάλουν τα πιο σκληρά και ταξικά μέτρα στους φοιτητές, φτιάχνοντας το πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Θα

Σ

πετάξουν χιλιάδες στο δρόμο, θα εξατομικεύσουν και θα διαλύσουν τα πτυχία, θα καταργήσουν κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Σε όλο αυτό είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα οι φοιτητές θα αντισταθούν, θα προσπαθήσουν να οργανωθούν και να το αντιπαλέψουν. Γι’ αυτό στήνονται πειθαρχικά συμβούλια, για μη διανοηθεί κανένας να σηκώσει κεφάλι. Απονομιμοποιούν τους συλλόγους και τις διαδικασίες τους για να ξεμπερδεύουν από το φοιτητικό κίνημα. Κλειδώνουν τους χώρους και βάζουν μέσα την αστυνομία, ιδιωτική ή κρατική, για να εμπεδώσουν στους φοιτητές ότι δεν μπορούν να τα βάλουν μαζί τους, να τους κάνουν να φοβηθούν και να υποταχθούν σε αυτό που τους περιμένει. Αυτή η κίνηση είναι άλλο ένα βήμα για την ολοκληρωτική κατάργηση του ασύλου, για την καθυπόταξη των φοιτητών και συνολικά του λαού. Είναι ένα βήμα για την εφαρμογή τής πιο σκληρής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, και οι φοιτητές πρέπει να την ανατρέψουν. Να εμποδίσουν την υλοποίηση αυτού του σχεδίου και συνολικά του νόμου Διαμαντοπούλου μέσα από τους συλλόγους και την πάλη τους για σπουδές – δουλειά – ελευθερίες – εθνική ανεξαρτησία.


16

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

ΠΡΟΒΟΛΕΣ Ξεσηκωμός ηλεκτροσόκ

Ω

ς συνήθως, χρειάζεται μια καλή σπίθα, για να αρπάξει φωτιά ένα εύφλεκτο πεδίο. Το δεύτερο ήταν από καιρό έτοιμο στην δοκιμαζόμενη για χρόνια κοινωνική πλειοψηφία της Βουλγαρίας. Η σπίθα δεν ήταν η αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 13% τουλάχιστον, τον περασμένο Ιούλη. Τότε –όπως και σε όλη την Βαλκανική- έχει πολύ ζέστη. Όταν, όμως, ήρθαν οι πρώτοι χειμωνιάτικοι λογαριασμοί, έγινε το «σώσε». Χιλιάδες οργισμένοι Βούλγαροι ξεχύθηκαν στους δρόμους στην πρωτεύουσα αλλά και σε μεγάλες πόλεις, όπως η Βάρνα, το Πλόβντιβ, το Μπλαγκόεβγκραντ και αλλού. Από τις τιμές του ρεύματος, πέρασαν σε αιτήματα για επανεθνικοποίηση των εταιριών ηλεκτρικού και, σε λίγα εικοσιτετράωρα, φτάσανε να ζητάνε την ανατροπή της κυβέρνησης του δεξιού Μπόικο Μπορίσοφ. Οι βούλγαροι διαδηλωτές, που κάτι παραπάνω ξέρουν από

εμάς, δεν σταμάτησαν να εξισώνουν την κυβέρνηση με την μαφία. Ο βούλγαρος πρωθυπουργός είναι, στην κυριολεξία, η προσωποποίηση αυτού του ευαγούς θεσμού, που κυβερνά την χώρα αδιάλειπτα ύστερα από την ανατροπή του εξαϋλωμένου σοσιαλισμού. Τελικά, και στην Βουλγαρία, η ιστορία δεν μπήκε στην κατάψυξη και οι λαϊκές μάζες δεν εκπαιδεύτηκαν επαρκώς στην απάθεια και την υποταγή. Η τελευταία διαπίστωση έχει ευρύτερη σημασία και είναι ένα μήνυμα με πολλούς παραλήπτες, και εκτός των βουλγαρικών συνόρων. Οι κυβερνήσεις της Βουλγαρίας τεμάχισαν και πούλησαν τον κλάδο της ηλεκτρικής ενέργειας σε τρεις εταιρίες, μια τσέχικη και δύο αυστριακές. Εφάρμοσαν απόλυτα και κατά γράμμα τις συνταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και των φιλελεύθερων οικονομολόγων. Τώρα, δρέπουν τους καρπούς της πολιτικής αυτής, στην κυριολεξία. Ντομάτες, αυγά και πέτρες έριχναν οι χιλιάδες διαδηλωτές στους αστυνομικούς και στα κρατικά κτίρια ενώ ο Υπουργός Ενέργειας την

γλίτωσε με μερικές χιονόμπαλες. Με 350 ευρώ μέσο μηνιάτικο μισθό, μια ανεργία να επιμένει και να σκαρφαλώνει στο 12% τον φετινό Γενάρη (επιστημονικό «μυστήριο» με τέτοιο καλό επενδυτικό κλίμα!) και μια φτώχεια να τυλίγει εκατομμύρια απεγνωσμένους βούλγαρους, δεν είναι περίεργο, που η σπίθα έγινε πυρκαγιά. Περίεργο είναι, πως υπήρξε τέτοια καθυστέρηση. Ο Μπορίσοφ έσπευσε να παραιτήσει εαυτόν και την κυβέρνηση του, με μια μνημειώδη δήλωση απόλυτης υποκρισίας. Και την Πέμπτη, το βουλγαρικό κοινοβούλιο έκανε, με ομοφωνία σχεδόν, δεκτή την παραίτηση. Αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η χώρα οδηγείται πλησίστια σε πρόωρες εκλογές. Μένει να δούμε, αν ο ελιγμός του καρατέκα με την μαύρη ζώνη θα τον βοηθήσει να παραμείνει στο πολιτικό παιγνίδι. Όσο αφορά την ριζοσπαστικοποίηση του βουλγάρικου λαϊκού κινήματος, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Οι λαοί, αργά ή γρήγορα, βρίσκουν τον δρόμο τους και τους δρόμους.

Τυνησία: Δύο χρόνια μετά, η λαϊκή πάλη συνεχίζεται δολοφονία του ηγέτη της αντιπολίτευσης Τσοκρί Μπελαΐντ(1), στις 6 του Φλεβάρη, πυροδοτεί μαζικές διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τυνησίας. Η γενική απεργία η πρώτη εδώ και 35 χρόνια- στις 8 του Φλεβάρη μετατρέπει την κηδεία του Μπελαΐντ στην Τύνιδα σε μαχητικό συλλαλητήριο 1,5 εκατομμυρίων Tυνήσιων. Ανοίγει ένας νέος κύκλος αναμέτρησης ανάμεσα στηω κυβέρνηση συνασπισμού του Χαμάντι Τζεμπαλί(2) και του λαού της Τυνησίας. Αρχικά ο πρωθυπουργός Τζεμπαλί και στέλεχος του ισλαμικού κόμματος «Εναχντά» πρότεινε τη σύνθεση νέας μεταβατικής κυβέρνησης από τεχνοκράτες για την εκτόνωση της πολιτικής κρίσης. Κατάφερε ακριβώς το αντίθετο. Το κυβερνών ισλαμιστικό κόμμα «Εναχντά», βλέποντας ότι χάνει κυβερνητικές θέσεις από μια τέτοια κίνηση, αποφάσισε να συγκρουστεί ανοικτά μαζί του με το πρόσχημα ότι παίρνει αποφάσεις χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση των εταίρων. Αλλά και η επίσημη αντιπολίτευση αντιδρά με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα: «Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει κανένα ρόλο να διαδραματίσει στη χώρα πλέον. Οφείλουμε να ζητήσουμε την παραίτησή της και τη σύσταση μiας νέας κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα στο υπόλοιπο της μεταβατικής περιόδου», δήλωσε ο Χαμά Χαμαμί, εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης. Μετά τη δολοφονία Μπελαΐντ, τέσσερα κόμματα αποφάσισαν να αποσυρθούν από το Κοινοβούλιο. Παράλληλα, για λόγους ασφαλείας, το Παρίσι αποφάσισε να κλείσουν τα σχολεία που λειτουργούν στην Τυνησία υπό την αιγίδα της Γαλλίας. Αυτή η «εν ψυχρώ» δολοφονία, η στιγμή που έγινε αλλά και τα καθαρά πολιτικά της κίνητρα έρχoνται να βαθύνουν ακόμα περισσότερο την πολιτική κρίση που συνοδεύει την πτώση του καθεστώτος Μπεν Άλι από τον Ιανουάριο του 2011. Ειδικότερα σήμερα που η Τυνησία βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα: όπως είναι το νέο σύνταγμα που ετοιμάζει η σημερινή Βουλή και οι εκλογές σε τρεις μήνες. Πάντως, αναμένεται να σχηματιστεί στις επόμενες μέρες μια μεικτή κυβέρνηση από πολιτικούς και τεχνοκράτες, αφού σε αυτό συμφωνούν και κόμματα εκτός του κυβερνητικού συνασπισμού, όπως το Nida Tounes (το οποίο δημιουργήθηκε

Η

από πρώην στελέχη του Μπεν Άλι) και διάφορα άλλα μικρότερα κόμματα που έσπευσαν να προτείνουν τους δικούς τους «ανεξάρτητους» τεχνοκράτες. Ωστόσο, ούτε και αυτή η κίνηση δείχνει να έχει προοπτική εφόσον ο λαός της Τυνησίας θα εξακολουθεί να διαδηλώνει στους δρόμους. Και που, όπως όλα δείχνουν, αυτό πρόκειται να κάνει! Συγκρινόμενη με τις υπόλοιπες «ματωμένες» χώρες της αραβικής Άνοιξης, και μέχρι πριν από μερικούς μήνες, η Τυνησία θεωρούνταν από κάποιους πολιτικούς αναλυτές πρότυπο μετάβασης για τα καθεστώτα αυτά. Εκτιμούσαν πως εδώ γινόταν κατορθωτή η ισορροπία ανάμεσα στα διάφορα μέτωπα που από τη μια μεριά έχουν τους φανατικούς ισλαμιστές (σαλαφιστές και άλλους) και από την άλλη τους «κοσμικούς» όσο και δυτικότροπους πολίτες! Αυτό είναι άλλωστε το στοιχείο που προβάλλεται έντεχνα και σε πρώτο πλάνο για όλο τον αραβικό κόσμο. Είναι πολλοί αυτοί που βλέπουν πως τα προβλήματα και οι περιπλοκές της αραβικής Άνοιξης οφείλονται σε αυτούς που πάνε να «σφετεριστούν τις λαϊκές αντιδράσεις». Και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους εχθρούς της «ελευθερίας» και

της «δημοκρατίας». Και αυτή η «απειλή» εντοπίζεται αποκλειστικά στη «βία των τζιχαντιστών» και στη «διάδοση του υπερσυντηρητικού ισλαμισμού»! Μια θεώρηση που όχι απλώς συσκοτίζει την πραγματική διάσταση του ζητήματος αλλά και επιχειρεί να τη νομιμοποιήσει στα έκπληκτα μάτια της «δημοκρατικής» Δύσης, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση των Αμερικανών, των Γάλλων. Γιατί, απλώς, αυτές οι επεμβάσεις δεν είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Είναι η καρδιά του προβλήματος και στις χώρες αυτές και παντού. Έτσι λοιπόν η Τυνησία, η πιο κοσμική από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής, ζει στο ρυθμό αυτής της πολύ συγκεκριμένης, ακραίας όσο και τεχνητής «απειλής». Έχει ίσως σημασία να καταδειχτεί, πριν γίνει στόχος και τελικά εκτελεστεί ο Τσοκρί Μπελαΐντ, σε τι στόχευε ο πολιτικός του λόγος και ποιους ενόχλησε η δράση του. Είναι γεγονός πως συνέδεε με πολύ συγκεκριμένο τρόπο τις εξελίξεις στη Τυνησία με αυτές στη Συρία: «Τα τζαμιά της Τυνησίας είναι ανοικτά στους κατόχους της βίας, η Τυνησία μετατρέπεται σε αγορά για τους αμερικανο-σιωνιστές εγκληματίες που χειραγωγούν τους νέους

μας για να τους στείλουν στη Συρία και να υπερασπιστούν ένα σχέδιο που δεν είναι δικό τους», είχε δηλώσει σε τηλεοπτική συνέντευξη. «5.000 νέοι Τυνήσιοι και άλλων εθνικοτήτων εκπαιδεύονται για να σταλεί ένα μέρος τους στη Συρία και το άλλο μέρος να αξιοποιηθεί στην Τυνησία». Και όλα αυτά φυσικά όχι μόνο με τη φροντίδα των ξένων μυστικών υπηρεσιών, αλλά και την αρωγή της άρχουσας τάξης της Τυνησίας. Τελικά, το σημερινό πολιτικό αδιέξοδο στην Τυνησία και η παραπέρα όξυνση που προκαλεί η δολοφονία του Τσοκρί Μπελαΐντ δεν αντικατοπτρίζουν μόνο τη δυσκολία της άρχουσας τάξη της Τυνησίας και των πολιτικών της εκφραστών στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης με επαρκή νομιμότητα για την προώθηση των όποιων αντιλαϊκών επιλογών τους. Αντανακλούν και τη δυναμική των γενικότερων εξελίξεων στην περιοχή, που κάτω από την παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα τείνουν να πάρουν απρόβλεπτες κατευθύνσεις. Χ.Β ΣΗΜ. 1: Ο Τσοκρί Μπελαΐντ (Chokri Belaïd) ήταν ο γενικός γραμματέας του Ενιαίου Κόμματος των Πατριωτών Δημοκρατών, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως μαρξιστικό και παναραβικό. Ήταν επίσης μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του Λαϊκού Μετώπου, ενός αριστερού συνασπισμού που περιελάμβανε το Εργατικό Κόμμα (PT, προηγουμένως το PCOT). ΣΗΜ. 2: Η κυβέρνηση συνασπισμού, με τον Χαμάντι Τζεμπαλί στη θέση του πρωθυπουργού, είναι ένας συνασπισμός ανάμεσα στο ισλαμικό «Εναχντά», το Κογκρέσο για τη Δημοκρατία (CPR) και το σοσιαλδημοκρατικό «Ετακόλ». Την περίοδο των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση τον Οκτώβριο του 2011, με την αποχή στο 50% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους, η «Εναχντά», ο κύριος εταίρος του συνασπισμού, συγκέντρωσε το 37% των ψήφων και οι άλλοι εταίροι του συνασπισμού πήραν: το CRP 8,7% και το «Ετακόλ» 7%.


Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

17

Αθέατος Κόσμος

Το έτος του φιδιού Σάρευ, Βρετανία

Μ

ε κέρδη μπήκε το έτος του φιδιού στο χρηματιστήριο χρυσού και αργύρου του Χονγκ Κονγκ στην πρώτη συνεδρίαση του νέου σεληνιακού έτους. Την τιμητική τους είχαν τα «λάι σι», τα κόκκινα πακέτα με τυχερό χρήμα. Ολόκληρη η αίθουσα ντυμένη στα κόκκινα-πορφυρά με τις απαστράπτουσες κινέζικες χρυσές επιγραφές, τα έντονα σημάδια του πλούτου και της ευμάρειας… Προς τι αυτή η «ρέντα» των αγορών χρυσού;

Σύμφωνα με στοιχεία που διαθέτει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού, στη διάρκεια του 2012 οι κεντρικές τράπεζες πρόσθεσαν στο θησαυροφυλάκιό τους 534,6 μετρικούς τόνους, η μεγαλύτερη ποσότητα που έχει καταγραφεί μετά το 1964 και αντιπροσωπεύει το 12% της συνολικής ζήτησης χρυσού μέσα στο 2012. Η Ρωσία δε, χώρα που φιλοξένησε την πιο πρόσφατη συνεδρίαση των G20, έχει υπερδιπλασιάσει τις ποσότητες χρυσού σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, αγοράζοντας 570 τόνους. Ο βουλευτής του κόμματος Ενωμένη Ρωσία Γιεβγένι Φιοντόροφ δήλωσε ότι «όσο περισσότερο χρυσό διαθέτει μια χώρα τόσο μεγαλύτερη είναι η ανεξαρτησία που εξασφαλίζει στην περίπτωση μιας καταστροφής που θα πλήξει το δολάριο, το ευρώ, τη στερλίνα και τα άλλα αποθεματικά νομίσματα». Για το καλό της ανθρωπότητας (ή μήπως όχι;) τα θραύσματα του αστεροειδούς δεν συνέπεσαν με τη σύνοδο. Παρ’ όλες αυτές τις δυσοίωνες δηλώσεις και εκτιμήσεις, η σύνοδος των G20 προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις (sic) που έχουν δημιουργηθεί παγκόσμια περί νομισματικού πολέμου. Ο γνωστός –για τις δηλώσεις που αφορούν τη χώρα μας και το μνημονιακό πρόγραμμα μετά τη «διόρθωση» του λάθος πολλαπλασιαστή- εκπρόσωπος του ΔΝΤ Τ. Ράις, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, δήλωσε ακόμη πως «οι δικές μας εκτιμήσεις δεν καταδεικνύουν σημαντικές αποκλίσεις από την πραγματική αξία των νομισμάτων». Όλοι συνιστούσαν –προ της πραγματοποίησης της συνόδουαυτοσυγκράτηση και αυτοπειθαρχία στις δηλώσεις για τα νομίσματα. Όπως ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ και ο υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας που τόνισε πως οι εκπρόσωποι των χωρών των G20 θα ταχθούν αυτονόητα στο κοινό ανακοινωθέν «υπέρ των συναλλαγματικών ισοτιμιών που καθορίζονται από τις αγορές». Είπε ακόμα πως «θα πρέπει να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των χωρών και όχι μεταξύ των νομισμάτων». Τώρα μάλιστα… Ο Πούτιν φρόντισε βέβαια ως οικοδεσπότης να καταχεριάσει και λίγο τους φιλοξενούμενούς του, αναφερόμενος «σε πολιτικές που οξύνουν την κρίση». Μάλλον διπλή η καραμπόλα, τόσο ως προς τις υποτιμητικές κινήσεις των Αμερικάνων όσο και ως προς τους Ευρωπαίους με τους οποίους τελευταία αρχίζουν να υπάρχουν σημάδια «εκνευρισμού» στις εκατέρωθεν σχέσεις. Όμως η συναίνεση και η ομοθυμία του 2009, όταν λίγο μετά την κρίση οι βασικές χώρες των G20 συμφώνησαν για τα από κοινού μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης, έχει παρέλθει μάλλον ανεπιστρεπτί. Με τους χρηματιστηριακούς δείκτες να βρίσκονται κοντά στα ιστορικά υψηλά τους (πράγμα δύσκολο να εξηγηθεί και να γίνει αποδεκτό από τους αναλυτές) και από την άλλη τις οικονομίες να κατηφορίζουν τον ολισθηρό δρόμο της ύφεσης, όλα είναι πιθανά. Ακόμα και ένα καινούργιο σκάσιμο της φούσκας. Που αυτή τη φορά θα περιλαμβάνει και το κρατικό χρέος. Μέχρι τότε κάθε χώρα θα ανοίγει τους δικούς της υποτιμητικούς αποσυμπιεστές. Φυσικά μιλάμε για χώρες ανεξάρτητες. Τυπικά και το 2009 η ισοτιμία δολαρίου-ευρώ ήταν ίδια με τη σημερινή. Οι αντοχές όμως των οικονομιών –ειδικά της ευρωζώνης-ήταν μεγαλύτερες και με περισσότερα «καύσιμα». Ήδη το ανατιμημένο ευρώ προκαλεί αναταράξεις και αντιθέσεις στον περίφημο γαλλογερμανικό άξονα που όλο και λυγίζει υπό το βάρος τους. Για να επανέλθουμε στον χρυσό, μεγάλες επενδυτικές τράπεζες έχουν προβλέψει την κάμψη του ανοδικού κύκλου της τιμής του χρυσού μέσα στο νέο σεληνιακό «έτος του φιδιού». Μια νέα κούρσα υποτιμήσεων μπορεί να απομακρύνει τους επενδυτές από το συνάλλαγμα. Ο χρυσός, εξ άλλου, «μας φέρνει πιο κοντά». Ή μήπως είναι το σημάδι της πιο έντονης και παρατεταμένης απομάκρυνσης; ΥΓ.: Σε παλιότερο «Οικονοκόσμο» είχαμε γράψει –αντιγράφοντας φυσικά από σχετικές αναλύσεις- πως εκτεινόμενο το συνολικό παγκόσμιο (κρατικό-ιδιωτικό) χρέος στο διάστημα και υποδιαιρεμένο σε σεντς θα ξεπερνούσε τα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Εκεί μάλλον συναντά τους επικίνδυνους αστεροειδείς…

Καιάδας για τους ηλικιωμένους

Η

ογδόντα ενός χρονών Γκλόρια Φόστερ, στο πλούσιο, μεσοαστικό Banstead στο ανατολικό Σάρεϋ, όπου ζούσε, είχε κάνει ό,τι ήταν δυνατόν, για να έχει μια ασφαλή και αξιοπρεπή ζωή στα στερνά της. Χήρα από νωρίς και άκληρη, η Φόστερ, πέρα από τις οικονομίες της, είχε

μένους και ανήμπορους. Παρά το γεγονός πως οι ελεγκτές και οι υπεύθυνοι της επιχείρησης ενημέρωσαν αυθημερόν τις αρχές της κομητείας για την διακοπή των εργασιών της, το όνομα και η διεύθυνση της Φόστερ παραπέσανε. Εννέα ημέρες μετά, ανακάλυψαν την δύστυχη συνταξιούχο, ημιθανή από ασιτία, αφυδάτωση και σηψαιμία. Η Γκλόρια Φόστερ άφησε την τελευταία της πνοή λίγο μετά, στο νοσοκομείο του Epsom. Στο σπίτι και στο δωμάτιο, όλα ήταν όπως τα άφησε η τελευταία υπάλληλος της Carefirst24. Τουλάχιστον διακόσιες χιλιάδες είναι οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικές εταιρίες βοήθειας στο σπίτι σε όλη την χώρα, οι πιο πολλοί μετανάστες, και ο μέσος μισθός τους είναι πολύ χαμηλότερος από τον κατώτατο. Πληρώνονται με βάση χρονομετρημένες επισκέψεις, δεν υπολογίζεται ο χρόνος μετακίνησης τους και η εντατικοποίηση είναι ανυπέρβλητη. Το 73% των επισκέψεων διαρκούν λιγότερο από μισάωρο και το 28% πιο λίγο από ένα τέταρτο της ώρας. Μεταφέροντας, μέσω συμπράξεων, εισοδηματικών αποκλεισμών και της κρατικής υποχρηματοδότηΔΙΑΒΑΣΤΕ περισσότερα για το τραγικό γεγονός σε σης, την βοήθεια των ηλικιωμένων www.getsurrey.co.uk/news/s/2128441_brotherinlaw στον ιδιωτικό τομέα, οι βρετανικές s_tribute_to_woman_left_to_starve και την έκθεση κυβερνήσεις πέτυχαν να δημιουρτης Demos για λογαριασμό της WRVS για την γήρανγήσουν μια επαίσχυντη κατάσταση, ση στην Ευρώπη, στην οποία αποτυπώνεται η ευάόπως έγραφε με αγανάκτηση ο λωτη και εν πολλοίς τραγική κατάσταση των ηλικιωΓκάρντιαν πριν ένα χρόνο. Τουλάμένων στην Βρετανία. www.wrvs.org.uk/ χιστον τρεις στις δέκα ιδιωτικές Uploads/Documents/Reports and Reviews/ageing_ εταιρίες δεν ανταποκρίνονται στις across_europe_may24_ 2012. pdf στοιχειώδεις προδιαγραφές και στην ασφαλή διαχείριση των φαρμάκων. Δυο εκατομμύρια άνθρωποι της αγοράσει ένα σπίτι, αξίας τουλάχιστον διακο- τρίτης ηλικίας έχουν ανάγκη υποστήριξης σίων χιλιάδων λιρών, σε αυτήν την περιοχή, σήμερα στην Βρετανία. Οκτακόσιες χιλιάδες που συνορεύει με το μητροπολιτικό Λονδίνο, από αυτούς δεν παίρνουν καμία κρατική ενίκαι έπαιρνε μια καλή σύνταξη από τότε που σχυση και ο αριθμός αυτών που βρίσκονται σταμάτησε να δουλεύει ως γραμματέας στην στις λίστες μειώνεται συνεχώς, εξαιτίας των πολυεθνική Shell. Γεννημένη στην Ινδία, η εισοδηματικών κριτηρίων και των περικοΦόστερ δούλεψε για την εταιρία στην Νιγηρία πών. Για το 2012, η κυβέρνηση έδωσε 7,3 δις για χρόνια, πριν επιστρέψει στα κεντρικά στο λίρες, ποσό ίδιο με αυτό του 2011, παρ’ ότι οι Λονδίνο. Δραστήρια και κοινωνική, ήταν γνω- ανάγκες αυξάνονται κάθε χρόνο. Το αποτέλεστή για την αγάπη της για το γκολφ και επέ- σμα αυτής της πολιτικής είναι να μειωθούν οι μεινε να πηγαίνει στο γήπεδο, ακόμη και όταν θέσεις κατά διακόσιες χιλιάδες τα τελευταία άρχισαν τα πρώτα προβλήματα υγείας. Μόνο πέντε χρόνια. Έτσι, μπορεί να εξηγηθεί, πώς όταν την επισκέφθηκε η άνοια, απομονώθηκε πάνω από σαράντα χιλιάδες ηλικιωμένοι τον και επέλεξε να κάνει ένα ακριβό συμβόλαιο χρόνο αναγκάζονται να πουλάνε ή να υποθημε μια ιδιωτική εταιρία βοήθειας στο σπίτι, κεύουν τα σπίτια τους, για να μπορούν να την Carefirst24. Το καλό εισόδημα και η περι- αγοράσουν οικιακή βοήθεια ενώ πολλοί άλλοι ουσία της δεν της επέτρεπαν ενίσχυση από τις αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα διατροδημοτικές υπηρεσίες και από την άλλη, δεν φής και θέρμανσης. ήθελε να πάει σε γηροκομείο. Αν και οι τέσΟ τραγικός θάνατος της Γκλόρια Φόστερ σερις καθημερινές επισκέψεις των υπαλλή- αναζωπύρωσε την διαμάχη στην χώρα σχετιλων της Carefirst24 ήταν χρονομετρημένες με κά με τις πολιτικές στον συγκεκριμένο τομέα. τσιγκουνιά και η φροντίδα τυπική, η Φόστερ Αντιμετωπίζοντας μια ραγδαία γήρανση του ακόμα και όταν «έπεσε» στο κρεβάτι, διατη- πληθυσμού της, η Βρετανία έχει οδηγηθεί ρούσε ένα σχετικά καλό επίπεδο διαβίωσης. στην ουσία στην σπαρτιατική λύση του ΚαιάΑυτά μέχρι την 15η του φετινού Γενάρη. δα. Και η κομητεία του Σάρευ, που περηφαΕκείνη την ημέρα, η αστυνομία και η υπηρε- νεύεται πως είναι μια από τις πλούσιες στην σία μετανάστευσης έκαναν έφοδο στα κεντρι- χώρα, έδρα περιώνυμων πολυεθνικών εταικά γραφεία της Carefirst24 στο Sutton. Εκεί, ριών και χρηματοπιστωτικών οίκων, σοκαρίεπιβεβαίωσαν τις πληροφορίες που είχαν, στηκε, όταν ανακάλυψε πως ο Καιάδας μποπως η επιχείρηση απασχολούσε αδήλωτους ρεί να βρίσκεται στα σπλάχνα της. μετανάστες και διέταξαν το κλείσιμο της. Η Carefirst24 είχε, παράλληλα, σύμβαση με την κομητεία του Σάρει, για να εκτελεί το δημοτιΤον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο κό πρόγραμμα βοήθειας στο σπίτι για ηλικιωΔημήτρης Παυλίδης


18

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Συμμετοχή ελλήνων στρατιωτικών στην εκστρατευτική δύναμη των ιμπεριαλιστών στο Μάλι

Σ

τις 15/2, με την ευκαιρία της άτυπης Συνόδου των υπουργών Άμυνας της Ε.Ε., το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε τη συμμετοχή της Ελλάδας με τρεις αξιωματικούς στην «αποστολή» της Ε.Ε. στο Μάλι. Η αποστολή αυτή έχει συνολική δύναμη 450 ανδρών από διάφορες χώρες της Ε.Ε. και επίσημο στόχο την «εκπαίδευση και την αναδιοργάνωση» του στρατού της αφρικανικής αυτής χώρας. Η διαδικασία μεταφοράς τους θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του Μάρτη, ώστε στις αρχές Απρίλη να ξεκινήσει το «έργο» της, δηλαδή η υποστήριξη της γαλλικής ιμπεριαλιστι-

κής δύναμης στην πάλαι ποτέ γαλλική αποικία. Ένα μήνα μετά την επέμβαση των γάλλων ιμπεριαλιστών στο Μάλι, η ντόπια υποτελής αστική τάξη και η κυβέρνησή της σπεύδουν να ευθυγραμμιστούν πλήρως με ό,τι επιτάσσουν οι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. Αλλά και να εμπλακούν στις οξυμένες αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών μεταξύ Η.Π.Α. και Ε.Ε. αλλά και στο πλαίσιο της Ε.Ε. Έρμαια της διπλής εξάρτησης της ντόπιας αστικής τάξης, του προβλήματος προοπτικής και ρόλου της στη χώρα μας και της αναζήτησης ιμπεριαλιστικής στήριξης.

Μια επέμβαση που έγινε με «διακηρυγμένο» στόχο την αντιμετώπιση των αποσχιστικών κινήσεων των ισλαμικών ομάδων στο βορρά, σε μια χώρα που βρίσκεται κάτω απ΄ τη ΝΑΤΟ-κρατούμενη Λιβύη κι ενώ είχε προηγηθεί αμερικανοκίνητο πραξικόπημα το οποίο καταδίκασε η Γαλλία. Με τις Η.Π.Α. «φαινομενικά» σε απόσταση, να τους αποδίδεται πως έχουν «σχεδιάσει» το διαμελισμό της χώρας αυτής. Όπως δήλωσε, σε συνέντευξή του, στη γαλλική «Figaro» ο υπουργός Εξωτερικών, Δ. Αβραμόπουλος, «ο σχηματισμός της δύναμης έχει αποφασιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, (…) η

ελληνική υποστήριξη στη γαλλική ‘‘αποστολή’’ (sic) έχει μια πολιτική και ηθική διάσταση που ξεπερνά μακράν την καθαρά υλική σκοπιά…». Ακριβώς! Ανεξάρτητα απ΄ το μικρό αριθμό των συμμετεχόντων στρατιωτικών (σήμερα βέβαια, γιατί αυτό αύριο μπορεί να διαφοροποιηθεί, αναλόγως των αναγκών και των απαιτήσεων των ιμπεριαλιστών) το πολιτικό μήνυμα της συμμετοχής πρέπει να αποσταλεί. Με όποιες επικίνδυνες συνέπειες κρύβει για το λαό μας η πρακτική της εμπλοκής και της συμμετοχής στους τυχοδιωκτισμούς των ιμπεριαλιστών όπου Γης.

Αγροτικές κινητοποιήσεις

Ο αγώνας στα χέρια των αγροτών κλεισαν ήδη πάνω από 3 βδομάδες οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Στο διάστημα αυτό στήθηκαν μπλόκα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες αγρότες. Όμως, παρά την «πανελλαδικότητα» των μπλόκων, αυτά υπολείπονται και σε αριθμό και σε μαζικότητα από παλιότερες αγροτικές κινητοποιήσεις. Ακόμα και στο μπλόκο της Νίκαιας, που είναι το πιο μαζικό, με συγκεντρωμένα πάνω από χίλια τρακτέρ, και το οποίο έγινε από αγρότες των Θεσσαλικών νομών, η μαζικότητα δεν ξεπερνά παλιότερες κινητοποιήσεις. Σε αυτό παίζουν ρόλο τόσο η πολιτική συγκυρία, όσο και το επίπεδο συγκρότησης του αγροτικού κινήματος. Και κυρίως οι ανεπάρκειες της αριστεράς «μας». Όπως ξαναγράψαμε στην ΠΣ, αυτές οι κινητοποιήσεις δεν ξέσπασαν εξαιτίας κάποιου συγκυριακού και «επίκαιρου» προβλήματος αλλά πατάνε πάνω σε ένα σύνολο προβλημάτων που δημιουργεί η αντιαγροτική πολιτική κυβέρνησης και ΕΕ. Προβλήματα που έχουν σχέση με την άμεση επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Με βάση αυτό το οξυμένο πρόβλημα επιβίωσης, που αντιμετωπίζουν χιλιάδες αγροτικές οικογένειες, διαμορφώθηκαν και ιεραρχήθηκαν τα αιτήματα των τωρινών κινητοποιήσεων. Αιτήματα για αφορολόγητο αγροτικό πετρέλαιο (όπως έχουν ήδη οι εφοπλιστές), για φτηνό αγροτικό ρεύμα, για αποζημιώσεις στις ζημιές της αγροτικής παραγωγής κλπ. Αιτήματα, δηλαδή, που μειώνουν το κόστος παραγωγής και επιτρέπουν στο φτωχό αγρότη να μείνει στα χωράφια του, να μπορεί να τα καλλιεργήσει, να μπορεί να έχει ένα ελάχιστο εισόδημα για να ζήσει την οικογένειά του. Αιτήματα ανακούφισης και επιβίωσης της φτωχομεσαίας αγροτιάς, αιτήματα αντίστασης. Αυτά τα αιτήματα υιοθέτησε και επέβαλλε «από τα κάτω» ο αγροτόκοσμος, παραμερίζοντας και υποβαθμίζοντας άλλα που παραπέμπουν σε… «αντεπιθέσεις» και κομματικούς σχεδιασμούς όπως «παραγωγικοί συνεταιρισμοί», «αφορολόγητο αγροτικό εισόδημα μέχρι 40.000 €», «ΕΛΓΑ κρατικός φορέας», κλπ. Και αυτά κυριάρχησαν και «χρωμάτισαν» τις κινητοποιήσεις, παρότι από διάφορες πλευρές έγινε και γίνεται προσπάθεια να αναδειχτούν άλλα αιτήματα, όπως για «διατροφικά μοντέλα», «παρα-

Ε

τηρητήρια τιμών», «εξυγίανση κυκλώματος εμπορίας», «βιολογικές γεωργίες», «εθνικά σχέδια ολοκληρωμένης αγροτικής ανάπτυξης» κλπ. Από την αρχή των κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση ξεκαθάρισε, ότι δεν πρόκειται ούτε στο ελάχιστο να λοξοδρομήσει από τις μνημονιακές «ράγες». Είμαστε σε «δημοσιονομικό καλαπόδι», δηλώνει δεξιά και αριστερά ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Χαρακόπουλος. Κάτω, όμως, από την πίεση των αγροτικών κινητοποιήσεων, που εξαπλώθηκαν και κυρίως κάτω από το φόβο, μήπως τα αγροτικά μπλόκα πυροδοτήσουν γενικότερες λαϊκές κινητοποιήσεις, η κυβέρνηση ανακοίνωσε «δέσμη μέτρων». Στόχος της είναι να εκτονώσει και να αποπροσανατολίσει τους αγρότες. Τα μέτρα που ανακοίνωσε δεν απαντούν στο βασικό και οξυμένο πρόβλημα επιβίωσης των αγροτών, είναι, αντίθετα, στάχτη στα μάτια και αποτελούν εμπαιγμό για τη φτωχομεσαία αγροτιά. Αφορολόγητο πετρέλαιο, για να μειωθεί το κόστος παραγωγής, ώστε να μπορούν να καλλιεργήσουν, ζητάνε οι αγρότες. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση μειώνει την επιστροφή του ΕΦΚ στο πετρέλαιο και το μόνο που «υπόσχεται» είναι, ότι η μείωση της επιστροφής μπορεί να είναι και μικρότερη, αν… ο καλός καιρός βοηθήσει και περισσέψουν κονδύλια από το «επίδομα θέρμανσης»! Να μην μειωθεί η επιστροφή ΦΠΑ από το 11% στο 6%, ζητάνε οι αγρότες και η κυβέρνηση «υπόσχεται», ότι θα τους μοιράσει όσα καταφέρει να μαζέψει από την σύλληψη της παράνομης φοροκλοπής ΦΠΑ που κάνουν ορισμένοι αγρότες! Να μην αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης στα 67, ζητάνε οι αγρότες και η κυβέρνηση αυτό που τους «υπόσχεται» είναι να παραταθεί η «πρόωρη συνταξιοδότηση» για… 3.700 συνταξιούχους και μόνο! Παράλληλα με τις υποσχέσεις, η κυβέρνηση προσπαθεί να διασπάσει το αγροτικό μέτωπο, είτε ικανοποιώντας επιμέρους τοπικά αιτήματα που δεν έχουν σχέση με τον προϋπολογισμό και τις μνημονιακές υποχρεώσεις της (π.χ. να πληρωθούν οι ροδακινοπαραγωγοί από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που παρέδωσαν το προϊόν τους) είτε στήνοντας επιλεκτικές συναντήσεις και διαπραγματεύσεις με συγκεκριμένα κομμάτια αγροτών. Και

επειδή οι αγρότες δεν είναι εργαζόμενοι ή ναυτεργάτες, για να μπορούν να επιστρατευτούν, καλού-κακού παρατάσσει και τα ΜΑΤ απέναντι σε κάθε αγροτικό μπλόκο που στήνεται, στέλνει αγρότες στα αγροτοδικεία (12 στη Λαμία κ.ά.) και προσπαθεί με κλομπ και χημικά να χτυπήσει τον αγώνα τους, όπως στις Σέρρες, στη Νίκαια και αλλού. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δηλώνει συμπαραστάτης στον αγώνα των αγροτών, βουλευτές του επισκέπτονται τα μπλόκα και στη Βουλή, ως «υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση», ζήτησε «προ ημερησίας διάταξης συζήτηση» για τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου. Βέβαια, εν μέσω κινητοποιήσεων, ο Τσίπρας στον Ορχομενό «ανακάλυψε», ότι «και οι αγρότες έχουν ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση»! Και βέβαια, στη γραμμή του «κινηματικού κυβερνητισμού», παραπέμπει την ικανοποίηση των αγροτικών αιτημάτων στην «αλλαγή της μνημονιακής συνταγής» (λόγω «λάθους πολλαπλασιαστή» βεβαίως βεβαίως), στην «ακύρωση-επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων», στην «κυβέρνηση της αριστεράς» (με τις πλάτες του ΔΝΤ και του Ομπάμα!), στις εκλογές… «Ψηφίστε μας»! Μια γραμμή διαλυτική για το κίνημα και υπονομευτική για τον αγώνα των αγροτών. Το ΚΚΕ, κυρίως μέσω του μπλόκου της Νίκαιας, όπου παίζει καθοριστικό ρόλο, υιοθέτησε μια πολιτική χαμηλής αντιπαράθεσης με ελεγχόμενες «κόντρες» και ακτιβισμούς που εξυπηρετούσαν κυρίως την κομματική του προβολή και συσπείρωση. Περιόρισε την αγροτική κινητοποίηση σε μια γενική διαμαρτυρία «ανάδειξης» και «καταγραφής» των αγροτικών προβλημάτων, παρά την προέβαλλε ως μια αντιπαράθεση διεκδίκησης και σύγκρουσης με την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της. Αυτές τις τρεις βδομάδες, οι αγρότες στη Νίκαια έδωσαν έναν άνισο αγώνα, χωρίς όρους μαζικού κινήματος, χωρίς στόχους πάλης και προοπτική κλιμάκωσης. Ο Μπούτας, όπου βρεθεί και όπου σταθεί, δηλώνει, ότι «εμείς δεν κλείνουμε τους δρόμους»! Με την τακτική του «μπλόκου-μη μπλόκου», οδήγησε στο φυλλορρόημα και στην απομαζικοποίηση της Νίκαιας, με τους αγρότες να είναι «επισκέπτες» στα μπλόκα και να παρακολουθούν από τα κανάλια την εξέλιξη του αγώνα. Το παναγροτικό-παλλαϊκό

συλλαλητήριο που έπρεπε να γίνει στο μπλόκο από τις πρώτες μέρες του αγώνα, ώστε να σπάσει στη πράξη η κυβερνητική απαγόρευση και να βγουν τα τρακτέρ στην εθνική, έγινε μετά από τρεις βδομάδες (!), στην πανεργατική απεργία της 20 Φλεβάρη, και βασικά για να προπαγανδίσει το ΚΚΕ τη «λαϊκή συμμαχία εργατιάς-αγροτιάς» (διάβαζε ΠΑΜΕΠΑΣΥ), παρά για να πιεστεί η κυβέρνηση και να παλευτούν τα αγροτικά αιτήματα. Κλιμάκωση ή «αγωνιστική» αυλαία; Οι αγρότες δίνουν ένα δύσκολο αγώνα. Είναι αγώνας δίκαιος, που έχει τη συμπαράσταση όλων των κομματιών του λαού. Και ο αγώνας αυτός βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Ήδη κάποια μπλόκα έσπασαν και ήδη κάποια «κέντρα αγώνα» και «συντονιστικές», χωρίς να ικανοποιηθεί κανένα από τα βασικά τους αιτήματα, έδωσαν το επόμενο «αγωνιστικό ραντεβού» στην επέτειο του Κιλελέρ! Από τέτοια «αγωνιστικά ραντεβού» έχει χορτάσει η φτωχομεσαία αγροτιά τα τελευταία χρόνια. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να σπέρνουν την απογοήτευση και να αποσυγκροτούν παραπέρα το αγροτικό κίνημα. Και, αν για κάποιες πολιτικές δυνάμεις η «οδός διαφυγής» βρίσκεται στο Κιλελέρ, κάποιες άλλες την αναζητούν στους υπουργικούς διαδρόμους προσπαθώντας να υποκαταστήσουν τα αιτήματα της αγροτικής κινητοποίησης με αιτήματα για συναντήσεις και συσκέψεις με υπουργούς, πρωθυπουργούς και κυβερνητικά κλιμάκια. Η συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα, για να ικανοποιηθούν τα βασικά αιτήματα-στόχοι πάλης, για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς, ενάντια στο ξεκλήρισμα, είναι μονόδρομος. Και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να πάρει η φτωχή και μεσαία αγροτιά την υπόθεση στα χέρια της. Μέσα από συνελεύσεις στα μπλόκα και στα χωριά, ζωντανεύοντας τους αγροτικούς συλλόγους, στήνοντας νέους εκεί που δεν υπάρχουν, ανασυγκροτώντας τα διεκδικητικά όργανα πάλης της, βάζοντας μπροστά αιτήματα που συσπειρώνουν την πλειοψηφία, που δίνουν ανάσα στον αγροτόκοσμο. Δύσκολα πράγματα, που γίνονται ακόμα πιο δύσκολα από την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται το αγροτικό κίνημα. Αλλά και τόσο αναγκαία.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

19

Ο ενάρετος κύκλος της κολάσεως Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΟΥ τους πολλαπλασιαστικούς ρυθμούς για τον… λάθος πολλαπλασιαστή κινήθηκαν οι οικονομικοπολιτικές εξελίξεις του τελευταίου δεκαπενθημέρου. Βέβαια, τη σχετική φιλολογία δεν την άνοιξε η τρικομματική κυβέρνηση. Αυτή απλώς θέλησε να επωφεληθεί από τις αντιθέσεις των προστατών της για να… εγκλωβιστεί ασφυκτικά -για άλλη μια φοράβαθύτερα μέσα σ' αυτές. Παρά το «πάγωμα» που εισέπραξε όμως από την εκτενή (περίπου τέσσερις σελίδες!) αναφορά του Όλι Ρεν στον πολλαπλασιαστή και στις ενδεχόμενες αυταπάτες των κυβερνήσεων περί χαλάρωσης της δημοσιονομικής πολιτικής, τίποτε δεν εμπόδισε τον υπουργό Οικονομικών να προβλέψει σχετικά σύντομη είσοδο της οικονομίας (περίπου στο τέλος του '13) σε έναν «ενάρετο κύκλο», κατά δήλωσή του. Κι ας πάν' οι πολλαπλασιαστές να κουρεύονται (μαζί με το χρέος!).

Σ

Ο «λάθος» πολλαπλασιαστής Τι είναι ακριβώς ο περίφημος «πολλαπλασιαστής». Όπως το λέει και ο όρος, πρόκειται για έναν ποσοστιαίο συντελεστή ο οποίος, πολλαπλασιαζόμενος με κάποιες οικονομικές μεταβλητές, μας δίνει ένα αποτέλεσμα. Λέγεται δημοσιονομικός γιατί εφαρμόζεται προκειμένου να φανούν οι επιπτώσεις των δημοσιονομικών περικοπών σε τρεις τομείς: τη ροπή προς αποταμίευση των πολιτών, την απελευθέρωση των αγορών και τη φορολογική συμμόρφωση. Είναι φανερό πως όταν υπολογίζεις –άρα και πολλαπλασιάζεις- το κόστος αυτών των μεταβλητών με μικρό συντελεστή (0,5% ενώ υπήρχαν και φωνές μέσα στο ΔΝΤ που έλεγαν για συντελεστές 2,5 ή 1,5%), οι επιπτώσεις φαίνονται μικρότερες. Έχει, π.χ., υπολογιστεί πως μόνο και μόνο ο νέος «διορθωμένος» πολλαπλασιαστής του ΔΝΤ -από 0,5 σε 1%- θα οδηγήσει την ύφεση από το 4,2% που επισήμως προβλέπει το ΔΝΤ στο 5%, θα εκτινάξει το ελληνικό χρέος από το «αναμενόμενο» 124% του ΑΕΠ –που «δέχτηκε» η Λαγκάρντ- στο 136% το 2020, δηλαδή σε μη «βιώσιμα» επίπεδα που απαιτούν νέο «κούρεμα»! Τυχαίο; Δεν νομίζω… Αυτοαναιρέσεις Αυτοαναιρέσεις και μύλος; Ναι, αλλά όχι και τόσο χαοτική κατάσταση, όπως φαίνεται. Γιατί οι χαμηλοί συντελεστές που όλοι αποδέχτηκαν αυτά τα τρία χρόνια σκληρών μνημονίων επέτρεψαν να… ισχύουν οι προβλέψεις των «σοφών» οικονομολόγων ολόκληρης της τρόικας για επιπτώσεις με κόστος που θα

(με ή χωρίς πολλαπλασιαστή!) μπορούσε να… απορροφηθεί από την κοινωνία. Τι έγινε και ξαφνικά διαπιστώνεται –το αυτονόητο- ότι στην πράξη οι δημοσιονομικοί συντελεστές ήταν πολύ υψηλότεροι από τα πολύ μικρά όρια του πολλαπλασιαστή του ΔΝΤ; Αυτό που δημόσια, ανοιχτά και πολύ συγκεκριμένα παραδέχτηκε το στέλεχος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα για τον «λάθος πολλαπλασιαστή», στην πραγματικότητα σιγομουρμουρίζονταν και προβάλλονταν… συνετά από αρκετά στελέχη του ΔΝΤ (αυτά που είχαν τις επιφυλάξεις για το ύψος τού πολλαπλασιαστή, που παραπάνω αναφέρθηκαν). Πρόκειται για μια ιστορία δέκα μήνες πριν, όταν «ψηνόταν» η συμφωνία του νέου PSI και λίγο πριν η ΕΚΤ προχωρήσει στο δικό της πρόγραμμα αγοράς ομολόγων του ελληνικού χρέους (ΟΜΤ). Εξασκούνταν τότε μια πίεση προς την ΕΕ και την ΕΚΤ και βασικά στους Γερμανούς να δεχτούν να πληθωρίσουν το χρήμα τους, να βάλουν χρηματοοικονομική «πλάτη» και να χαλαρώσουν τα γκέμια της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, όπως δείχνει να κάνει αυτή την περίοδο ο Ομπάμα (ζήτημα που βέβαια θέλει αξιολόγηση). Με λίγα λόγια, οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν συνολικά για το χρέος της ευρωζώνης. Η ανακάλυψη του λάθους πολλαπλασιαστή είναι άλλο ένα μέσο πίεσης, άλλο ένα «όπλο» σ' αυτόν τον ανταγωνισμό. Αλλιώς δεν μπορούμε να εννοήσουμε και να εξηγήσουμε τις τέσσερις σελίδες (!) απάντησης του Όλι Ρεν σχετικά με την «παρανόηση» για τον «λάθος πολλαπλασιαστή», που σε πρώτη ανάγνωση απευθύνονται στην ελληνική κυβέρνηση και στην επαναφορά της στα «συμφωνηθέντα», αλλά «δι' αυτής» μάλλον άλλον έχουν τελικό αποδέκτη. Αυτό βέβαια καθόλου δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ζήτημα με τους πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ συνολικά μπροστά στη νέα φάση όπου το ιδιωτικό χρέος του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει μετατραπεί σε κρατικό χρέος μέσω των προϋπολογισμών (και από εκεί σε…κοινωνικό χρέος των λαών). Όμως οι παράμετροι που θα οδηγήσουν σε τούτη ή εκείνη την επιλογή δεν είναι καθόλου αυστηρά τεχνοκρατικοί, όπως θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε. Πόσο δε έχει να κάνει με τον σκληρό αμερικανοευρωπαϊκό ανταγωνισμό η υπόθεση του «λάθους συντελεστή» και όχι με την… αγωνία για την κοινωνική συνοχή της χώρας (όχι ότι δεν υπάρχει και τέτοια, αλλά είναι σε άλλα επίπεδα ) φαίνεται και από τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις του

υποδιευθυντή του ΔΝΤ Ράις, που δήλωσε πρόσφατα πως το πρόγραμμα του λάθους πολλαπλασιαστή πρέπει να τηρηθεί απαρέγκλιτα τώρα που διορθώθηκε ο «λάθος» πολλαπλασιαστής! Και που φυσικά ο «διορθωμένος» πολλαπλασιαστής θα χρησιμοποιηθεί για να φανεί περισσότερο αναγκαίο ένα νέο «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους! Και δεν μιλάμε για τα 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών που θα αφαιρεθούν -πολύ πιθανόν- από το χρέος ή για πιο χαλαρά επιτόκια αν διατηρηθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα. Αυτά εξ άλλου έχουν χαριστεί τόσο στην Ιρλανδία όσο και στην Ισπανία που αντιμετώπισαν πιο μεγάλες αναταράξεις με το τραπεζιτικό τους σύστημα. Μιλάμε για κανονικό «κούρεμα» και με ό,τι αυτό συνεπάγεται…

στο ρυθμό αύξησης των ίδιων κεφαλαίων των επιχειρήσεων κ.λπ. Ακόμα και για τις πλέον εξαρτημένες χώρες τύπου… Τιμπουκτού. Αλλά τίθεται και το εξής ζήτημα. Έστω ότι επιτυγχάνεται αυτή η περίφημη ανάσχεση των ρυθμών ύφεσης σε ποσοστά. Αρκεί για να απορροφηθούν οι επιπτώσεις της συνεχούς δρακόντειας λιτότητας στην κοινωνία; Ο λόγος των απασχολούμενων προς τους μη απασχολούμενους είναι 3 προς 4 με βάση τελευταία στοιχεία, δηλαδή οι άνεργοι είναι πιο πολλοί από τους εργαζόμενους στη χώρα μας. Και, επιπροσθέτως, τι θα γίνει με τον υπολογισμό της ύφεσης όταν εφαρμοστεί (ήδη λένε ότι εφαρμόζεται) ο «σωστός» πολλαπλασιαστής;

Ο ενάρετος κύκλος

Στο εσωτερικό: προηγείται της ανάσχεσης η αποφυγή της κατάρρευσης!

Έτσι χαρακτηρίζουν οι αστοί οικονομολόγοι απανταχού της Γης την είσοδο της οικονομίας σε έναν ομαλότερο (από της ύφεσης) κύκλο ανάκαμψης και ανάπτυξης. Μιλώντας βέβαια για την Ελλάδα, το μόνο που μπορεί να αναμένει ο Στουρνάρας –που έκανε πρώτος χρήση της πρόβλεψης πως η οικονομία της χώρας σύντομα θα εισέλθει σε έναν τέτοιο κύκλο- είναι μια μείωση των ρυθμών τής… ύφεσης από το έξι και κάτι που είναι σήμερα (άνοδος μέσα σε πέντε συνεχή χρόνια) στο τέσσερα και κάτι. Την πεποίθηση αυτή τη στηρίζουν στην ύφεση των διακυμάνσεων δανεισμού των επιτοκίων (σπρεντ), στο κλίμα σταθερότητας ύστερα από την αποφυγή του λεγόμενου Grexit, στον άμεσο δανεισμό των τραπεζών από την ΕΚΤ και όχι από το μηχανισμό στήριξης, στα ΕΣΠΑ που θα ξεκινήσουν από το Μάρτη και μετά –για το οποία απ' ό,τι φαίνεται υπήρξε ενός είδους ανοχή προς τη χώρα μας παρά τον σφιχτό προϋπολογισμό που αποφάσισε η τελευταία σύνοδος κορυφής της ΕΕ, στην παραπέρα μείωση του χρέους και σε χαμηλότερα επιτόκια με βάση την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων κ.λπ. Με δυο λόγια, εκτός του τελευταίου παράγοντα, όλοι οι άλλοι παράγοντες που θα συμβάλουν στην ανάσχεση των ρυθμών της ύφεσης είναι εξωγενείς. Ας το κρατήσουμε αυτό γιατί, προκειμένου για την ανάπτυξη μιας οικονομίας –κι ας έχουμε επιμείνει τόσον καιρό από τις στήλες της «ΠΣ» στη διεθνή πλευρά της ελληνικής κρίσης και στην εξάρτηση ή, καλύτερα, εξ αιτίας αυτών- δεν μπορεί να υπάρξει ανάκαμψη, κάθε είδους, αν δεν στηριχτεί στην ενεργοποίηση της εσωτερικής αγοράς,

Πρώτος πρώτος παράγοντας που υπονομεύει όλη τη διαδικασία ανάσχεσης της ύφεσης είναι η επαπειλούμενη στάση πληρωμών από το κίνημα δεν… έχω να πληρώσω. Όταν οι άνεργοι είναι πιο πολλοί από τους απασχολούμενους, μπαίνει δυναμίτης σε κάθε προσπάθεια ανάσχεσης αφού η απειλή της κατάρρευσης προφανώς προηγείται! Λένε ότι αυξήθηκε μετά τη συμφωνία του Νοέμβρη ο ρυθμός και η ποσότητα των καταθέσεων, κι όμως, σύμφωνα με ανακοίνωση της Ενωσης των ελληνικών τραπεζών αλλά και της Τράπεζας της Ελλάδος, τα χρήματα που «βγήκαν από τα σεντούκια» εξανεμίζονται ήδη από την έκρηξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών «κόκκινων» δανείων προς τις τράπεζες (στεγαστικών-καταναλωτικών). Το ίδιο ισχύει για τα κρατικά έσοδα. Θα αγγίξει το 1,5 δισ. ευρώ η απώλεια των εσόδων των ταμείων, πράγμα βέβαια που διευκολύνει από τη μια κυβέρνηση και τρόικα στην υλοποίηση της ριζικής ανατροπής των δομών του ασφαλιστικού, όμως –από την άλλη- με τους ρυθμούς που γίνεται οδηγείται η χώρα σε κοινωνικό κραχ ανεξέλεγκτης πορείας. Τα δημοσιονομικά έσοδα υστερούν φανερά, ακόμα και αν το ποσό των συνολικών δεσμεύσεων περιουσιών ξεπέρασε το 1,4 δισ. ευρώ, πέρυσι, δεν φαίνεται φως. Αυτό προϊδεάζει και για την αποτελεσματικότητα των απειλών κατασχέσεων μισθών, καταθέσεων και ακινήτων για μικρότερα ποσά, που εξαπέλυσε -εν μέσω αντιφάσεων και αναιρέσεων, ένδειξη της πίεσης- το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ακόμα πιο σύνθετα και δραματικά γίνονται τα ζητήματα από τη διόγκωση του ιδιότυπου

(λόγω και της έκρηξης των φόρων) ελληνικού στασιμοπληθωρισμού που εκρήγνυται: Παρ' όλη την ύφεση, ο μέσος ετήσιος πληθωρισμός θα φτάσει το 1,6% από το 1% το 2012. Αλλά, αφήνοντας τη ζήτηση και προχωρώντας στην προσφορά, υπάρχουν αρκετά ζητήματα αναπάντητα και πολλές παράμετροι άγνωστες και απειλητικές. Έχουμε δηλαδή μια χώρα στην οποία έχει μηδενιστεί το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων –βασικός αρμός κάθε εθνικής οικονομικής πολιτικής προσφοράς- και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ουσιαστικά με τα ΕΣΠΑ. Πραγματικά, το δεύτερο εξάμηνο του 2012 η απορρόφηση των πάσης φύσεως κοινοτικών κονδυλίων αυξήθηκε σημαντικά, αγγίζοντας το 90% της απορροφητικότητας, ευρισκόμενη τρεις μονάδες παραπάνω από τον κοινοτικό μέσο όρο κατά το τελευταίο τρίμηνο! Κάτι τέτοιο δείχνει και τη «δίψα» της «άνυδρης υφεσιακής οικονομίας», όμως, απ' ό,τι φαίνεται, δεν αρκεί καθώς υπάρχει υστέρηση 500 εκατ. ευρώ σε σχέση με τους αρχικούς στόχους του μνημονίου. Πολύ περισσότερο αφού μέσα στο 2013 η ελληνική οικονομία καλείται να απορροφήσει κοινοτικά κονδύλια ύψους 5,2 δις ευρώ και 18,3 δις ευρώ μέχρι το 2020! Το θέμα αυτό συνδέεται πριν από κάθε τι με την πορεία ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και τις εξελίξεις σ' αυτό το επίπεδο, κάνοντας τις διοικήσεις των τραπεζών να είναι πολύ προσεκτικές και να βάζουν διάφορες προϋποθέσεις και προσκόμματα στις επιχειρήσεις (παλιές και νέες) που ενδιαφέρονται να δανειοδοτηθούν. Η κατάσταση, πάλι, της μεταποίησης δεν είναι η καλύτερη. Μπορεί 762 επιχειρήσεις να παρουσίασαν ικανοποιητικό ρυθμό κερδοφορίας και η αναλογία των ίδιων κεφαλαίων τους να είναι επίσης ικανοποιητική (ενδεικτικό του ξεκαθαρίσματος στους κόλπους του αλλά και της μείωσης του μισθολογικού κόστους), όμως στο σύνολο της η μεταποίηση παρουσίασε ζημιές ύψους δεκαετίας. Η αναχώρηση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ στο εξωτερικό –άλλη μια εμβληματική εγχώρια βιομηχανία- αποτελεί σοβαρή ένδειξη για την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα. Και οπωσδήποτε η επέλαση των hedge funds στα ενεργητικά και τα… παθητικά των ελληνικών επιχειρήσεων δεν προμηνύει κάτι ουσιαστικά παραγωγικό για την εγχώρια οικονομία (άρα και για τις θέσεις εργασίας). Το (κυριολεκτικό και μεταφορικό) φως από τη Sunlight στην Κομοτηνή με τις 50 θέσεις εργασίας δεν αρκεί. συνέχεια στη σελίδα 22


20

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

εκκίνηση και η εξέλιξη της νέας φάσης της επίθεσης του ντόπιου συστήματος και των ξένων αφεντικών του, που εκδηλωνόταν με πρωτοφανή σφοδρότητα σ΄ όλα τα επίπεδα σε βάρος του λαού, και οι εμπειρίες μας από τη περίοδο του «κινήματος των πλατειών», μας έχουν οδηγήσει σε μερικά βασικά συμπεράσματα. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση απλώνει φτώχεια, ανεργία και εξαθλίωση σε όλο τον πλανήτη. Η επίθεση εξελίσσεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα στη χώρα μας. Οσο περνάει ο καιρός φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα, ότι η κρίση δεν θα «περάσει» από μόνη της. Δεν θα «κάνει τον κύκλο» της για να ξαναγυρίσουν τα πράγματα εκεί που τα αφήσαμε μια δεκαετία και κάτι πίσω. Η φάση της καταστροφής εκατομμυρίων ανθρώπων και παραγωγικών υποδομών, στην οποία έχει μπει το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό

Η

επίθεση του συστήματος. Η κατεύθυνση στησίματος του ΜΕΤΩΠΟΥ αυτού πρέπει να ταξιδέψει παντού: στους εργασιακούς χώρους, στα σωματεία, στις γειτονιές, στους συλλόγους, στις συνελεύσεις, στα σχήματα. Παράλληλα, και σε σχέση αλληλοτροφοδότησης, πρέπει να δυναμώσει στο κίνημα ένα ρεύμα αγωνιστών που δεν θα συμμερίζονται τις ανάγκες, τα όρια και τα βαρίδια του καπιταλισμού. Που θα κινούνται στη λογική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λαϊκών και εργατικών μαζών. Απαλλαγμένων τόσο από αταξικές θεωρήσεις ή θεωρίες «ταξικής συνεργασίας», όσο και από περιχαρακώσεις και υποτίμηση των μαζών που «δεν ψηφίζουν σωστά». Που θα σπέρνουν το σπόρο του μαζικού και οργανωμένου αγώνα ενάντια στις δυνάμεις του συστήματος που κλέβουν τη ζωή μας. Αυτή είναι η μόνη πραγματική διέξο-

Σκέψεις για το προχώρημα και το δυνάμωμα της Π.Α.Α.Σ σύστημα, για να αντιμετωπίσει την κρίση του, είναι μονόδρομος. Η αστική τάξη στη χώρα, βαθιά εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές της Δύσης, γνωρίζει, πως η ύπαρξη και η εξουσία της στη χώρα εξαρτάται καθοριστικά από αυτούς. Στα πλαίσια αυτής της σχέσης εξάρτησης, μπορεί να έχει ρόλο στην περιοχή και να κάθεται στο σβέρκο του λαού. Για να εξυπηρετηθούν λοιπόν τα αδιέξοδα του συστήματος και για να διασωθεί (όπως και όσο διασωθεί) η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της, προωθούν πολιτικές που διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, διαλύουν τα μικροαστικά στρώματα, στέλνουν εκατομμύρια στην ανεργία και, όσους ακόμα δουλεύουν, στην εξαθλίωση και στους μισθούς πείνας. Οι εξελίξεις αυτές κάνουν σαφές, πως ο άλλος πόλος της αντίθεσης, οι λαοί, νομοτελειακά θα βαδίσουν τον δικό τους μονόδρομο, αυτόν της αμφισβήτησης του συστήματος. Κοινό πεδίο συμφερόντων των εργαζομένων, των φτωχών ανθρώπων, δηλαδή της πλειοψηφίας των μαζών, με το κεφάλαιο και τον καπιταλισμό δεν υπάρχει. Στη χώρα μας, μόνο η πολιτική σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, τον εγχώριο καπιταλισμό και το σύστημα της εξάρτησης μπορεί να διασφαλίσει ακόμα κι αυτούς τους στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς ζωής. Η πραγματική διέξοδος υπάρχει για το λαό και την εργατιά σε αντίθεση με την καπιταλιστική αστική τάξη, κόντρα στις επιλογές της και τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες της, έξω από την ΕΕ και τους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς. Ετσι, θα ανοίξει το δρόμο για μια ανεξάρτητη χώρα και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Μέσα στις συνθήκες αυτές, το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς αναζητά τα κοινά σημεία τομής με τον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη. Γι αυτό και οι προτάσεις της είναι προτάσεις για κυβερνήσεις που θα διαχειριστούν πιο συνετά τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης. Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να μας πείσει πως ο λαός θα βρει το δίκιο του στις κάλπες έτσι απλά, χωρίς σύγκρουση -αλλά με συνεννόηση(!)- με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Άλλες προτάσεις μας καλούν να «ανταλλάξουμε» τη φτώχεια μας, που σε λίγο θα γίνει εξαθλίωση, χωρίς να διεκδικούμε και να συγκρουόμαστε με τις πολιτικές που μας ληστεύουν. Η κατάσταση βοά. Τα προβλήματα του λαού δεν μπορεί να τα λύσει κάποιος άλλος για λογαριασμό του. Τα προβλήματα του ο λαός θα τα λύσει μόνος του. Και, για να γίνει αυτό, πρέπει ο λαός να απαντήσει οργανωμένα και πολιτικά με το δικό του ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην

δος για το λαό, αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα που αντιμετωπίζουμε. Γίνεται σαφές από τα παραπάνω πως για μας, παρά τις δυσκολίες, είναι πρώτης γραμμής αναγκαιότητα να συγκροτηθεί μάχιμη, πολιτική και κινηματική κατεύθυνση μέσα στο λαό και στο κίνημα. Αυτό ήθελε να υπηρετήσει η «Πρόταση Μετωπικού Συντονισμού Κοινής Δράσης και Αγώνα», και όπως αυτή διατυπώθηκε τον Οκτώβρη του 2011. Ο στόχος της πρότασης ήταν να συγκροτηθεί σε μια πορεία μια μάχιμη, πολιτική, και κινηματική κατεύθυνση μέσα στο λαό, που θα θέσει και θα παλέψει το ζήτημα της ανάπτυξης μαζικού και αποφασιστικού αγώνα ενάντια στην άγρια επίθεση του συστήματος, ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, έξω και ενάντια σε λογικές συνδιαχείρισης, «προτασεολογίας» και εύκολων λύσεων ανάθεσης. Είναι, επίσης, γνωστό πως η πρόταση αυτή οδήγησε στη δημιουργία της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (Π.Α.Α.Σ.), με εκκινούσες τις δυνάμεις του ΚΚΕ (μ-λ), του ΜΛΚΚΕ και κάποιων ακόμα συλλογικοτήτων και ανένταχτων αγωνιστών. Στη σημερινή ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο, όσον αφορά την συγκρότηση του λαού και της αντίστασής του, μέσα σε μια γοργά εξελισσόμενη επίθεση από μεριάς του ντόπιου συστήματος και των ιμπεριαλιστών, οι λόγοι ύπαρξης και ουσιαστικού προχωρήματος και σύνδεσης με το λαό μια τέτοιας πρωτοβουλίας υπάρχουν πολλαπλάσιοι! Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στην καλύτερη επικαιροποίηση των στόχων της Πρωτοβουλίας θα λέγαμε, πως η κατάσταση απαιτεί μια ουσιαστική -άρα ανοικτή στο λαό- εξελισσόμενη συγκρότηση με σαφή πολιτικά αντι-ιμπεριαλιστικά , αντικαπιταλιστικά και αντι-συνδιαχειριστικά χαρακτηριστικά και στίγμα, που θα παρεμβαίνει θαρρετά και μάχιμα μέσα στο λαϊκό κίνημα, στην ταξική πάλη, στις μικρές και μεγάλες μάχες που δίνει –και θα δίνει ακόμα πιο έντονα στο άμεσο μέλλον– ο λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία, σε μια σειρά από μέτωπα πάλης. Που θα επιδιώκει ακόμη και να πρωτοστατεί στην μετωπική πάλη εργαζομένων-ανέργωννεολαίας απέναντι στη βάρβαρη πολιτική του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Έχουμε διακηρύξει σε όλους τους τόνους, πως στόχος της πρωτοβουλίας, δεν μπορεί να είναι κάποιου τύπου «πρόπλασμα ενότητας» των δύο οργανώσεων, που, στη φάση αυτή, στηρίζουν με αρκετό δυναμικό την Π.Α.Α.Σ. Έχουμε, επίσης, διακηρύξει σε όλους τους τόνους, πως δεν είναι

εργαλεία μετωπικής πάλης οι συγκροτήσεις «ζύμωσης και προπαγάνδας» των κοινών απόψεων, που, μέσα από ένα κείμενο, μια προκήρυξη και αφίσα καλούν το λαό, απλά, να τις αποδεχθεί ή όχι, να πειστεί ή όχι, να γίνει πρώτα κουμουνιστής και μετά αγωνιστής όπως ισχυρίζεται λανθασμένα το ΚΚΕ. Οσα έχουν κατακτηθεί στο επίπεδο τόσο της συνεργασίας όσο και των κοινών απόψεων των δυνάμεων που, σε αυτή τη φάση, στηρίζουν την ΠΑΑΣ θα παίξουν προωθητικό ρόλο αν -πάρα τα ανοικτά ζητήματα, τις διαφορετικές αντιλήψεις και λογικές- συμβάλλουν, ώστε η Πρωτοβουλία να πάρει πιο μάχιμη και μέσα στο λαό θέση! Θα μας τιμήσει ο λαός, αν κι εμείς τον τιμήσουμε, παίρνοντας πρωτοβουλίες δράσης. Κι εδώ δεν υπάρχουν συνταγές. Οι πρωτοβουλίες μας μπορεί να εντάσσονται τόσο στο πλαίσιο του ευρύτερου λαϊκού κινήματος και σε λογική κοινής δράσης με άλλες συλλογικότητες και δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο κίνημα, όσο και αυτόνομα όπου κρίνουμε, ότι έτσι υπηρετείται καλύτερα η λαϊκή υπόθεση. Συμφωνούμε όμως πως η λογική και πρακτική μας πρέπει να είναι αυτή της ενεργούς παρέμβασης σε κάθε έκφραση λαϊκής, εργατικής και νεολαιίστικης αντίστασης και αγώνα; Αν συμφωνούμε, πρέπει να κάνουμε απολογισμό των πολιτικών και κινηματικών μας αντανακλαστικών, σε σχέση με τους αγώνες της τελευταίας περιόδου. Δεν προσδίδει θετικό πρόσημο στην Πρωτοβουλία η «δυσκινησία» άμεσης κι αποφασιστικής παρέμβασης σε αγώνες εργαζομένων (απεργία Μετρό – ΜΜΜ, απεργία Ναυτεργατών). Επόμενο ήταν να μην τολμήσουμε κοινές δράσεις στήριξης αυτών των αγώνων, που αντιμετωπίστηκαν με την επιστράτευση που επιβάλει η πολιτική της φασιστικοποίησης, την οποία ακολουθεί σήμερα το σύστημα. Σε αυτό το σημείο θέλουμε να τονίσουμε, πως είναι εξαιρετικά επείγον να διορθώσουμε την αδυναμία ανάληψης πρωτοβουλιών απέναντι στην πολιτική της φασιστικοποίησης. Δεν πρέπει να ολιγωρούμε, αλλά άμεσα να παρεμβαίνουμε απέναντι σε φαινόμενα που αποτελούν εκφράσεις της πολιτικής αυτής (τις εισβολές των δυνάμεων καταστολής σε στέκια και χώρους, την επίθεση των ΜΑΤ στους διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, τις επιθέσεις σε αγρότες κ.λπ.). Οφείλουμε να γνωρίζουμε, ότι η ωμότητα και η βαρβαρότητα στις οποίες μπορεί να φτάσει η κάθε αστική κυβέρνηση, τα εγκλήματα που μπορούν να διαπράξουν οι αντιδραστικές δυνάμεις απέναντι στον λαό και τους αγωνιστές του κινήματος, δεν έχουν όρια. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ επιχειρεί με το δόγμα του «νόμου και της τάξης» να παραδώσει το λαό σιδηροδέσμιο στις ορέξεις του ντόπιου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών αφεντικών. Ποιο είναι λοιπόν το καθήκον μας; Να συμβάλλουμε ώστε οι αγώνες να είναι μαζικοί και καλά οργανωμένοι και να παίρνουμε πρωτοβουλίες απάντησης στην επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού με ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ αριστερών οργανώσεων, κομμάτων, σωματείων και πολιτικοκοινωνικών συλλογικοτήτων. Ετσι, κόντρα στην φασιστικοποίηση, προστατεύεται και διευκολύνεται η ανάπτυξη της λαϊκής πάλης. Πρέπει να πολεμήσουμε την λαθεμένη άποψη, πως συμμετέχουμε επιλεκτικά (!) στους λαϊκούς αγώνες που ξεσπούν. Να μην υποκύψουμε στην λογική του ελάχιστου κοινού παρανομαστή των ομοφώνως συμφωνηθέντων, που υποτιμά τις λαϊκές αντιστάσεις και λειτουργεί παραλυτικά και ναρκισσιστικά για την πρωτοβουλία μας. Δεν γνωρίζουμε, όσο μας αφορά, άλλον δρόμο, ώστε η Π.Α.Α.Σ. να αποκτήσει πραγματικά ρόλο και σύνδεση με πλατύτερα τμήματα του λαού που αντιστέκονται στην άγρια επίθεση, από αυτόν της αποφασιστικής συμμετοχής μας στους αγώνες που ξεσπούν καθημερινά, κεντρικά αλλά και σε χώρους και συνοικίες. Σωστά, και με βασικό στόχο να απο-

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

κτήσει η Π.Α.Α.Σ. πραγματικά «σάρκα και οστά», έγιναν βήματα με στόχο τη συγκρότηση, σε πόλεις και συνοικίες, μετωπικών πρωτοβουλιών δράσης, με σαφές αντιιμπεριαλιστικό, αντικαπιταλιστικό και αντισυνδιαχειριστικό στίγμα, που θα αναφέρονται στην Π.Α.Α.Σ. και θα συντονίζονται μέσω ανοικτών συντονιστικών (πχ του Παναττικού, της Θεσ/κης κ.λπ.). Είχε προωθητική κατάληξη η αντιπαράθεση με συμμετοχή σημαντικού, αριθμητικά και πολιτικά, δυναμικού, ώστε οι μετωπικές συγκροτήσεις να διεκδικήσουν το δικό τους πολιτικό πλαίσιο, με βασική συμφωνία στα παραπάνω χαρακτηριστικά αλλά και τον ιδιαίτερο χρωματισμό των τοπικών αναγκών. Η απόπειρα της αυτοτελούς διαδικτυακής παρουσίας της Π.Α.Α.Σ. εγγράφεται στα θετικά μας. Θετικά που σύντομα θα εξατμιστούν, αν η λειτουργία του blog δεν ανταποκριθεί στην ανάγκη να ενισχυθεί η επικοινωνία και ο ζωντανός, πλουραλιστικός και εποικοδομητικός πολιτικός διάλογος για το πως ο λαός μας θα βαδίσει τον δικό του δρόμο, τον δρόμο της αντίστασης στην αντιλαϊκή πολιτική και της αναμέτρησης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, με την προοπτική της ανατροπής του. Εκφράστηκαν με έντονο τρόπο διαφωνίες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θεωρήθηκε κόκκινη γραμμή το αν οι μετωπικές συγκροτήσεις πρέπει να έχουν τίτλο που αυτές θα επιλέξουν ή θα λέγονται όλες Π.Α.Α.Σ. Φαίνεται ισχυρό το επιχείρημα συντρόφων για το ρόλο που παίζει το ένα και πανελλαδικό όνομα. Θα συμπληρώναμε, ότι αυτό είναι ορθό... στον κόσμο του πολιτικού μάρκετινγκ. Πιστεύουμε, βέβαια, ότι οι διαφωνίες έχουν πιο σοβαρή πολιτική βάση. Αφορά στις διαφορετικές αντιλήψεις για τη σχέση αιτίου και αιτιατού. Από τη μια, έχουμε την αντίληψη της κομματικής ενότητας σαν προϋπόθεσης της κίνησης των μαζών που αντιλαμβάνεται, πως κάθε ιδιαίτερη συγκρότηση πρέπει να λειτουργεί σαν «παράρτημα» της Π.Α.Α.Σ.. Την θεωρούμε λανθασμένη αντίληψη. Η αντίληψη που υπηρετεί μια κινηματική λογική παρέμβασης (με τα προαναφερθέντα σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά) και δίνει χώρο στα υποκείμενα (οργανωμένους και μη) να χειρίζονται τα ζητήματα, με τη σοφία των κινηματικών συμπερασμάτων και σχέσεων που έχουν αναδειχτεί από τους αγώνες τους και τις τοπικές εκφράσεις της ταξικής πάλης και με λογική ένταξης αγωνιστών στα τοπικά σχήματα χωρίς βαριά ιδεολογικοπολιτικά προαπαιτούμενα. Πρέπει, παρ΄ όλα αυτά, να προχωρήσουμε! Ο «σκόπελος» πρέπει να προσπεραστεί και να αφιερώσουμε την ενέργεια μας, για να προχωρήσει η ουσιαστική διαδικασία της κίνησης της παρέμβασης και της δράσης! Μπροστά μας έχουμε μεγάλες και δύσκολες μάχες. Μπορούμε να μετατρέψουμε την κοινή βούληση για συνεργασία σε μια κατεύθυνση πραγματικής δράσης, που θα δώσει στην Πρωτοβουλία τη δυνατότητα να συνδεθεί, να δράσει από κοινού, και να συνδιαμορφώσει στόχους με πλατιά τμήματα του λαού, των εργαζόμενων, των ανέργων, της νεολαίας, που δεν έχουν άλλη επιλογή από αυτή του αγώνα και της σύγκρουσης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Ο στόχος της σύνδεσης με πλατύτερες μάζες λαού και -γιατί όχι- της μαζικότερης πλαισίωσης της πρωτοβουλίας φαντάζει, ίσως, σε ορισμένους... μακρινός. Εμείς υπολογίζουμε τις επιδράσεις του πολιτικού χρόνου στο λαό, ιδιαίτερα στους καιρούς μας, που οι ταχύτητες της ταξικής πάλης έχουν ανεβεί. Θα ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις; Θα βαδίσουμε στο δρόμο της πάλης, προβάλλοντας και υπηρετώντας στην πράξη, την πολιτική στις μάζες για τις μάζες; Δ.Μπ.


Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Διεθνή

Προλεταριακή Σημαία

21

Κύπρος

Εκλογές στο φόντο της κρίσης που βαθαίνει επικίνδυνα θριαμβευτική επικράτηση του Αναστασιάδη του δεξιού ΔΗΣΥ στον πρώτο γύρο με ποσοστό κοντά στο 46% έναντι 27% του Σταύρου Μαλά του ΑΚΕΛ μάλλον προδιαγράφει το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου της Κυριακής 24 Φλεβάρη. Η αποχή και η στάση των ψηφοφόρων της ΕΔΕΚ θα κρίνουν το αποτέλεσμα του β’ γύρου, όμως η βύθιση στα μνημόνια και οι επικίνδυνες συγκρούσεις των ιμπεριαλιστών «προστατών» του νησιού με επίδικο τον έλεγχό του είναι ήδη μια προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα. Οπωσδήποτε το εκλογικό αποτέλεσμα και η πιθανότατη νίκη του εκλεκτού της Δύσης Αναστασιάδη (υπέρμαχου του κακόφημου σχεδίου Ανάν) θα επιταχύνει την ολοκληρωτική άλωση του νησιού από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές μέσω μνημονίων που ήδη απαιτούν με τον οικονομικό στραγγαλισμό και τον έλεγχο στο πλαίσιο της Ε.Ε. σοβαρές γεωπολιτικές ανατροπές. Τα τελεσίγραφα δεν λείπουν ούτε ανάμεσα στους δύο εκλογικούς γύρους. Έτσι, την προηγούμενη Τρίτη ο Άσμουσεν απαίτησε από την κυβέρνηση εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση του τραπεζικού τομέα και έλεγχό του για ξέπλυμα χρήματος από ιδιωτικό οίκο! Όλα αυτά σαν προϋποθέσεις για τη δανειακή σύμβαση. Την ίδια στιγμή, όλες τις προηγούμενες μέρες γινόταν ντόρος για κούρεμα τραπεζικών καταθέσεων με προφανή στόχο να αδειάσουν από τις καταθέσεις των Ρώσων και άλλων κροίσων οι κυπριακές τράπεζες και το κόστος ανακεφαλαιοποίησής τους να είναι τεράστιο σε σχέση με τα οικονομικά μεγέθη της Κύπρου. Η «πολυδιάστατη» (πολλών εξαρτήσεων) εξωτερική πολιτική του Χριστόφια αποδίδει ήδη πιθανότατα μοιραία για το μέλλον των κατοίκων του νησιού τα αποτελέσματά της. Όπως έχουμε ξαναγράψει στην «Π.Σ.», τα πανηγύρια για το αέριο της κυπριακής ΑΟΖ που θα εξορυσσόταν με τις πλάτες ΗΠΑ, Ισραήλ, Ε.Ε. αλλά και Ρωσίας δεν κράτησαν πολύ. Σήμερα, στο πλαίσιο του γενικότερου άγριου και καταστροφικού για τους λαούς γεωπολιτικού ανταγωνισμού στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τα μαχαίρια των ιμπεριαλιστών έχουν βγει όχι μόνο για τους υδρογονάνθρακες του νησιού αλλά για το συνολικότερο έλεγχό του σαν μια σημαντική πλατφόρμα και βάση εξόρμησης για όλη τη γύρω περιοχή. ΗΠΑ και Γερμανία μέσω Ε.Ε. φαίνεται να ομονοούν στο ξεπέταγμα των Ρώσων από το τραπεζικό σύστημα που αποτελεί τον βασικό πνεύμονα της κυπριακής φούσκας. Ταυτόχρονα επιδιώκουν τον έλεγχο του όποιου ορυκτού πλούτου και κυρίως επιδιώκουν να εντάξουν το νησί στα σχέδια μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη από νότια χωρίς ρωσικές παρεμβολές.

Η

Δεν ξέρουμε ακόμη αν η γενικότερη γερμανο-αμερικάνικη προσέγγιση αντανακλάται στην πολιτική τους στην περιοχή, πόσο και μέχρι πού υπερβαίνει τις γνωστές αντιθέσεις τους. Αυτά θα φανούν. Όμως στην Κύπρο είναι ήδη φανερή μια έντονη και επικίνδυνη κόντρα για να απωθηθεί όσο το δυνατόν από το νησί η επιρροή του ρώσικου ιμπεριαλισμού. Αν η «πολυδιάστατη» πολιτική Χριστόφια επόμενα θα κατέληγε σε επικίνδυνη σύγκρουση, ενδεχόμενα η ανοικτά υποτελής φιλοδυτική στάση του Αναστασιάδη να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Οι πιέσεις όμως γίνονται αφόρητες για όλα τα τμήματα της αεριτζίδικης κυπριακής αστικής τάξης και, όπως ήδη διαφαίνεται, ο κυπριακός λαός θα υποστεί σύντομα τα δεινά της κρίσης της πολυεξαρτημένης κυπριακής αστικής τάξης. Με το σχέδιο Ανάν η κυπριακή αστική τάξη μέσω του ΔΗΣΥ, αλλά ουσιαστικά και του ΑΚΕΛ, αποδεχόταν από τότε την απώλεια της κυριαρχίας του όποιου κυπριακού κράτους στο όνομα της ένταξης στην Ε.Ε. αλλά και στο γενικότερο πλαίσιο της Δύσης και των αγορών. Αντιφατική στάση σίγουρα για αστική τάξη, μα οι συσχετισμοί την οδήγησαν από τότε σε κάτι τέτοιο, με το σημερινό φαβορί των εκλογών Αναστασιάδη να είναι ανοικτά υπέρμαχος. Έκφραση αντίφασης αλλά και των αντιθέσεων στο πλαίσιο της κυπριακής αστικής τάξης τότε ο Τάσος Παπαδόπουλος που στήριξε με πάθος και αξιοποίησε τη λαϊκή απαίτηση για απαλλαγή από την τούρκικη κατοχή αλλά και την ιμπεριαλιστική υποδούλωση του νησιού. Το συντριπτικό «όχι» του κυπριακού λαού στο σχέδιο διχοτόμησης και μετατροπής του νησιού σε προτεκτοράτο ουσιαστικά σήμερα αμφισβητείται ανοικτά με τον εκβιασμό των μνημονίων και στη βάση των αυταπατών που καλλιέργησε το ΑΚΕΛ για την αγαστή συνεργασία με το Ισραήλ και όλους τους ιμπεριαλιστές για το αέριο. Σε δημοσίευμα του ikypros.com στις 20/2 διαβάζουμε: «Υπάρχει ‘‘ουσιώδης και αυξανόμενος κίνδυνος’’ χρεοκοπίας της Κύπρου, επί του δημοσίου χρέους της, ειδικά εάν η ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν της παράσχουν την αναγκαία χρηματοδότηση, ανακοίνωσε σήμερα ο οίκος αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Standard &Poor’s». «Βλέπουμε τουλάχιστον μία πιθανότητα στις τρεις να υποβαθμίσουμε την αξιολόγηση της Κύπρου ξανά, εντός του 2013, για παράδειγμα εάν η επίσημη χρηματοδοτική βοήθεια από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας ή και το ΔΝΤ δεν υλοποιηθεί, αφήνοντας τις κυπριακές Αρχές με ελάχιστες επιλογές πέραν της αναδιάρθρωσης των χρηματοοικονομικών της υποχρεώσεων», σημειώνει σε έκθεσή του ο επικεφαλής

του τομέα χρέους αναδυομένων οικονομιών της S&P, Μόριτζ Κρέιμερ. «Θα μπορούσαμε ακόμη να μειώσουμε την αξιολόγηση εάν πιστέψουμε ότι οι κυπριακές Αρχές δεν είναι ικανές να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στο πλαίσιο ενός επίσημου προγράμματος βοήθειας» πρόσθεσε. Σήμερα η S&P αξιολογεί στο επίπεδο του CCC+ με αρνητικές προοπτικές το κυπριακό αξιόχρεο. Στην Ελλάδα ο καθένας πλέον καταλαβαίνει τι σημαίνουν αυτοί οι εκβιασμοί. Αν τώρα αναλογιστούμε το στρίμωγμα της κυπριακής αστικής τάξης, την ιστορία του νησιού και τα κρίσιμα επίδικα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού στην περιοχή που συνοπτικά αναφέραμε, καταλαβαίνει τι κινδύνους κρύβει για το λαό του νησιού, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, η κατάσταση έτσι όπως εξελίσσεται. Η συζήτηση περί σύμπραξης με την Τουρκία Ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο πλαίσιο μιας λύσης με ένα νέου τύπου σχέδιο Ανάν έχει τεθεί. Παρ’ ότι η προσέγγιση και η στρατηγική συνεργασία Κύπρου–Ισραήλ προβλήθηκε σαν αντιστάθμισμα στην πίεση της Τουρκίας, ωστόσο πιθανότατα να αποκαλυφθεί πως το μεγάλο αφεντικό, οι ΗΠΑ, που παίζουν μ’ όλα τα πιόνια στη σκακιέρα, έχουν τελικά άλλα σχέδια. Στην Ελλάδα οι ΗΠΑ υπαγορεύουν και επιβάλλουν τη συμμετοχή στον TAP και απαιτούν τον αποκλεισμό των Ρώσων από τη ΔΕΠΑ. Ήδη συζητιέται η μεταφορά του αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ αλλά και του Κατάρ μέσω Τουρκίας. Κάτι τέτοιο, όπως ήδη λέγεται, προϋποθέτει «επίλυση» του Κυπριακού!!! Μάλιστα, όπως φαίνεται, εκτός από τον Αναστασιάδη το συζητάει και ο Μαλάς. Εδώ είναι που επανέρχονται ακόμη πιο επικίνδυνα οι ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Γιατί, ιδιαίτερα με βάση τα σημερινά δεδομένα και συσχετισμούς, τη λεγόμενη «επίλυση» θα την υπαγορεύσουν και θα την καθορίσουν οι ιμπεριαλιστές είτε μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού της Κύπρου και του λαού

της με τα μνημόνια είτε μέσω των αεροπλανοφόρων και των στόλων που για λογαριασμό τους εγγυώνται, π.χ., την κυπριακή ΑΟΖ και την κυριαρχία του νησιού. Στην Κύπρο μα και στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι ανάγκη να ακουστεί ξανά και δυνατά: ΗΠΑ, Ε.Ε. Ρωσία και το ιμπεριαλιστικό μαντρόσκυλο το Ισραήλ είναι φονιάδες και ληστές των λαών! Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι στην Κύπρο έχουν μονάχα έναν τρόπο για τη διασφάλιση της ειρήνης και της προόδου στο νησί τους. Την ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής τους ενότητας, κόντρα σε αντιδραστικούς εθνικισμούς, κόντρα στις εξαρτημένες και τυχοδιωκτικές αστικές τάξεις σε Ελλάδα – Κύπρο – Τουρκία. Και οι τρεις αστικές τάξεις νοιάζονται για την εκμετάλλευση των λαών τους και γι’ αυτό κάνουν την κρίση ευκαιρία. Ταυτόχρονα βγάζουν στο σφυρί τον πλούτο των χωρών τους. Για να πετύχουν τον άλφα ή βήτα ρόλο σήμερα στο πλαίσιο των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην περιοχή δίνουν τα πάντα και αξιοποιούνται όλες επικίνδυνα από τον ιμπεριαλισμό. Ο ιμπεριαλισμός αξιοποιεί τις αντιθέσεις και τις μωροφιλοδοξίες τους και αυτό κάνει τα πράγματα επικίνδυνα όσο οι λαοί βρίσκονται στη γωνία. Η υπόθεση του κυπριακού αφορά άμεσα όχι μόνο τους Κύπριους μα και τους λαούς σε Ελλάδα και Τουρκία. Ας δούμε πώς αξιοποιούνται οι αντιθέσεις με τις ΑΟΖ για να αποτραπεί, π.χ., η πώληση της ΔΕΠΑ στους Ρώσους. Ας μην έχουμε καμιά αυταπάτη. Δεν υπάρχει ειρηνική επίλυση κανενός προβλήματος μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου και Τουρκίας όσο οι εξαρτημένες αστικές τάξεις κυριαρχούν. Αντίθετα, όσο ο λαός βρίσκεται στη γωνία, τα πράγματα από τις όποιες κινήσεις και «λύσεις» γίνονται επικίνδυνα. Να γιατί στο μαζικό κίνημα, που είναι ανάγκη ζωής από κάθε άποψη να δυναμώσει, πρέπει να ακουστεί ξανά και δυνατά: Ελλάδα, Κύπρος και Τουρκία εμπρός για ανεξαρτησία!


22

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Κάτω τα χέρια από τον αγωνιζόμενο λαό της Χαλκιδικής! Διαδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή την Κυριακή στην Μεγάλη Παναγιά κηνικό άγριας αστυνομικής τρομοκρατίας έχει στηθεί τις τελευταίες ημέρες στην νότιοανατολική Χαλκιδική και ειδικότερα στην περιοχή της Ιερισσού, κατ’ εντολή της τρικομματικής κυβέρνησης. Αθρόες προσαγωγές, μπλόκα και έλεγχοι στους δρόμους, εισβολές σε σπίτια, πολύωρες κρατήσεις στα αστυνομικά τμήματα με απειλές και εκφοβισμούς, λήψη αποτυπωμάτων και DNA είναι επαναλαμβανόμενα γεγονότα, από την Κυριακή 24 του Φλεβάρη μέχρι και σήμερα. Με τους ίδιους στόχους, τα καθεστωτικά ΜΜΕ των μεγαλοεργολάβων και των μεγαλοκαναλαρχών έβαλαν μπροστά μια συστηματική εκστρατεία λάσπης και ψεύδους, για να συκοφαντήσουν τον μαζικό ειρηνικό αγώνα του λαού της Χαλκιδικής, που εδώ και χρόνια παλεύει ενάντια στο εργοστάσιο του «χρυσού θανάτου». Αυτοί που αγνοούσαν επίτηδες αυτόν τον αγώνα και τις μαζικές διαδηλώσεις, αυτοί που έθαβαν στα δελτία ειδήσεων την συνεχιζόμενη αστυνομική βία ενάντια σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, γυναίκες και παιδια, τώρα ανακάλυψαν την Χαλκιδική και τους κατοίκους που αγωνίζονται βαφτίζοντας τους «τρομοκράτες», «συμμορίτες» και «δολοφόνους»! Κοινός στόχος τους είναι να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των Χαλκιδικιωτών. Να τους τρομοκρατήσουν, για να σταματήσουν να αντιστέκονται στα αρπακτικά της Ελντοράντο που, μαζί με τον Μπόμπολα, επιχειρούν να κλέψουν τον ορυκτό πλούτο της περιοχής, καταστρέφοντας τα δάση, τα νερά, την θάλασσα και τον αέρα, σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της Ελλάδας. Μαζί τους βρίσκονται τα διάφορα ελεεινά και τρισάθλια τσιράκια και οι υπάλληλοι τους, που, σε διατεταγμένη υπηρεσία, άρπαξαν την ευκαιρία από τα γεγονότα της Κυριακής, για να επιτεθούν στον λαό της Χαλκιδικής. Πρόκειται, συγκεκριμένα, για τους δημάρχους Πάχτα και Μπουτάρη, καθώς και μια ομάδα δημοσιογράφων, που η μόνη δουλειά τους είναι να βρίζουν και να τρομοκρατούν τον λαό κάθε φορά που προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ανα-

Σ

σύρουν από τα χρόνια των μετεμφυλιακών και χουντικών διώξεων την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και να στοχοποιήσουν τρεις πασίγνωστους αγωνιστές του κινήματος ενάντια στην μεταλλουργία του χρυσού. Έναν από αυτούς μάλιστα, τον Λάζαρο Τόσκα, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, τον έσυραν στον εισαγγελέα. Οι πρωτοφανείς αυτές και τρομοκρατικές διώξεις βασίστηκαν στις υπαγορευμένες καταθέσεις τριών εργαζόμενων στην εταιρία σεκιούριτι, που φυλάνε σε συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας το εργοτάξιο στις Σκουριές. Για την ληστρική και θανατηφόρα «επένδυση» στις Σκουριές της Χαλκιδικής έχουμε γράψει επανειλημμένα στις στήλες της Προλεταριακής Σημαίας. Η σύμβαση παραχώρησης και εκμετάλλευσης του μεταλλείου αποτελεί μια αποικιοκρατική και τριτοκοσμική συμφωνία ανάμεσα στους Καναδούς και τις ελληνικές κυβερνήσεις (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), με προξενητή και συνεταίρο τον μεγαλοεργολάβο Μπόμπολα. Η λειτουργία του μεταλλείου και η διαδικασία παραγωγής του χρυσού θα προξενήσει ανεπανόρθωτες ζημιές στο περιβάλλον και στους ανθρώπους στην ευρύτερη περιοχή. Ήδη με τα πρώτα προ-

παρασκευαστικά έργα, φάνηκε το μέγεθος της επερχόμενης καταστροφής. Οι μπουλντόζες και τα αλυσοπρίονα της εταιρείας έχουν καταστρέψει ένα μεγάλο κομμάτι του δάσους στον Κάκαβο ενώ αστυνομία και υπάλληλοι ασφαλείας έχουν μετατρέψει την περιοχή σε απαγορευμένη ζώνη για τους κατοίκους. Οι υπερασπιστές της θανατηφόρας επένδυσης και η εταιρία έχουν βάλει μπροστά τους εργαζόμενους, που, πιεσμένοι από την ανεργία, έχουν βρεθεί απέναντι στην θέληση των κατοίκων. Το πρόβλημα της ανεργίας, για ορισμένες περιοχές της ανατολικής Χαλκιδικής με μεταλλευτική παράδοση, πράγματι είναι υπαρκτό και οξυμένο. Το κίνημα ενάντια στην μεταλλουργία πρέπει να αποφύγει να πέσει στην παγίδα της τυφλής αντιπαράθεσης με τους μεταλλωρύχους. Αντίθετα, οφείλει να προσπαθήσει να τους πείσει, πως οι χρυσοθήρες δεν θα λεηλατήσουν μόνο τον ορυκτό και φυσικό πλούτο της περιοχής. Με τον ίδιο αρπακτικό τρόπο θα εκμεταλλευθούν και την εργασία των ανθρώπων, δίνοντας τους ψίχουλα, για να αναλώσουν την ζωή τους στον βωμό του κέρδους. Τώρα τους δείχνουν το καρότο αλλά αύριο, όταν –όπως σχεδιάζουνξεμπερδέψουν με το κίνημα των κατοίκων, θα αλλάξουν πολιτική και θα μετατρεψουν το μεταλλείο σε σύγχρονο Νταχάου. Το κίνημα αντίστασης των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην μεταλλουργία χρυσού στις Σκουριές αναπτύχθηκε τον τελευταίο καιρό ραγδαία, μιας και άρχισε να γίνεται κατανοητό στον κόσμο το μέγεθος της καταστροφής που επέρχεται. Κι αυτό μάλιστα συμβαίνει σε πείσμα των προσπαθειών της εταιρίας να διασπάσει και να υπονομεύσει τον αγώνα με

υποσχέσεις, εξαγορές, χορηγίες κάθε είδους και ανοικτή τρομοκρατία. Το κίνημα είναι μαζικό, αγκαλιάζει το σύνολο σχεδόν των κατοίκων και έχει διευρυνθεί σε ολη την Χαλκιδική. Οι διαδηλώσεις στην Ιερισσό, στην Μεγάλη Παναγιά, στον Πολύγυρο, οι εκδηλώσεις σχεδόν σε όλη την Χαλκιδική συγκεντρώνουν κάθε φορά χιλιάδες κατοίκους, κάθε ηλικίας και κομματικής τοποθέτησης. Παράλληλα, το κίνημα αλληλεγγύης ειδικά στην Βόρεια Ελλάδα αναπτύσσεται, και η διαδήλωση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης χιλιάδων ανθρώπων υπήρξε μια κορυφαία στιγμή τον περασμένο Νοέμβρη. Αυτό ακριβώς το κίνημα, που φουντώνει ημέρα με την ημέρα, προσπαθούν να χτυπήσουν με την τρομοκρατία και την συκοφαντία οι υπερασπιστές των Καναδών και Ελλήνων χρυσοθήρων. Αυτοί οι τελευταίοι είναι και οι μοναδικοί ηθικοί αυτουργοί για τα γεγονότα της προηγούμενης Κυριακής στις Σκουριές. Οι κάτοικοι έχουν αποδείξει, πως ξέρουν να αγωνίζονται ανοικτά, μαζικά και επίμονα. Γνωρίζουν, πως η επιτυχία και η αποτελεσματικότητα του αγώνα τους θα προέλθει από την μαζικότητα και την πλειοψηφική δυναμική του. Γνωρίζουν, πως τέτοιοι αγώνες στην Ελλάδα αλλά και παντού στον κόσμο είναι μακροχρόνιοι, δύσκολοι και χρειάζονται να πατάνε γερά στα πόδια τους, να κλιμακώνονται με βάση το γενικό επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και να κρατάνε δυνάμεις για παρατεταμένες μάχες. Δεν χρειάζονται αυτόκλητους σωτήρες και απρόσκλητους αντιπροσώπους του αγώνα τους. Ούτε πρακτικές που μπορεί να αφήσουν έκθετο το κίνημα σε επιθέσεις οι οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν σε αυτήν την φάση, που η κινητοποίηση αναπτύσσεται και χρειάζεται να μαζικοποιηθεί και άλλο. Οι κάτοικοι με τις επιτροπές αγώνα έχουν δείξει μέχρι τώρα ένα αξιοζήλευτο επίπεδο ωριμότητας και αποφασιστικότητας. Και σε πείσμα της τρομοκρατίας και της καταστολής, θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρι την ματαίωση της θανατηφόρας «επένδυσης» και την τελική νίκη.

Ο ενάρετος κύκλος της κολάσεως συνέχεια από τη σελίδα 19 Η ληστρική απελευθέρωση των τιμών και της δράσης εταιρειών στα διόδια ανοίγει, βέβαια, τον κύκλο κάποιων επενδύσεων σε έργα αυτοκινητοδρόμων, όμως οι τράπεζες –στις οποίες είναι δεσμευμένες οι κατασκευαστικές εταιρείεςέχουν εδώ τον τελευταίο λόγο. Σίγουρα η υπογραφή του TAP (του νέου αγωγού για το αέριο μέσω Ιταλίας) ανοίγει το δρόμο για επενδύσεις στο νέο δίκτυο, αλλά και εδώ η εξέλιξη είναι «όμηρος» των γεωπολιτικών εξελίξεων και αναταράξεων στην περιοχή (θα χρειαζόταν ένα ιδιαίτερο άρθρο, αν όχι σειρά άρθρων, για το ζήτημα αυτό). Η εκτίμηση, τέλος, του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών για

σημαντική μείωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών 0,7% του ΑΕΠ έναντι 2,7% το 2012 οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μείωση εισαγωγών πετρελαίου και αυτοκινήτων, είναι «παιδί» της ύφεσης δηλαδή. Αντανακλά όμως και τον εξαγωγικό προσανατολισμό των ελληνικών επιχειρήσεων (εξ αιτίας της ύφεσης στην εσωτερική αγορά). Σε όσους επιχαίρουν φέρνοντας το παράδειγμα της Ινδίας (χώρα με εξαγωγικό προσανατολισμό και μπόλικη εξαθλίωση) οφείλουμε να υπενθυμίσουμε το μέγεθος και τις κλίμακες της εν λόγω χώρας, της οποίας μόνο η αστική και μεσαία αστική τάξη φτιάχνουν… μερικές Ελλάδες για εσωτερική αγορά, επιβεβαιώνοντας τρανά –και βάρβαρα- το

νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης: ανάπτυξη μέσω της εξαθλίωσης. Τι θα σήμαινε μια κατάσταση Ινδίας, π.χ., σε χώρες όπως η Ελλάδα και πόσο η μετανάστευση του Τρίτου Κόσμου στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης θα είναι μια διαδικασία που θα απορροφηθεί; Εξ άλλου και οι εξαγωγές -ειδικά αυτές που απευθύνονται στις αγορές της ευρωζώνηςπρόκειται να δεχτούν πλήγμα από το αρνητικό έδαφος της οικονομικής ανάπτυξης σε Γερμανία και ευρωζώνη που έχει αρχίσει να διαφαίνεται. Περαιτέρω μείωση του συνολικού μέσου ΑΕΠ στην ευρωζώνη καταγράφεται σταθερά και καθαρά. Το παράδειγμα πολλών λατινοαμερικάνικων ή

νοτιοανατολικών ασιατικών χωρών (που δεν είχαν δεχτεί το πλήγμα που δέχτηκε η εγχώρια μεταποίηση και πρωτογενής παραγωγή) με εξαγωγικό προσανατολισμό και η κατάληξή τους δεν δείχνουν να προβληματίζουν. Είναι τόση η βιασύνη στο να επιδειχτούν θετικοί δείκτες, που αυτά αποτελούν «ψιλά γράμματα». Δύο ειδών κοινωνικές ρυθμίσεις Το ότι υπάρχει αγωνία πρώτα και κύρια στα κυβερνητικά επιτελεία για το μέγεθος της κοινωνικής κατάρρευσης είναι φανερό. Ότι η πίεση από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα προκειμένου η χώρα να μην ξεστρατίσει από τους μνημονιακές κατευθύν-

σεις (όχι τους στόχους, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να καλυφθούν και όλοι το ξέρουν) θα συνεχιστεί είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο. Ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών και η παραδειγματική διάσταση όλων αυτών που συμβαίνουν στη χώρα είναι οι δύο βασικοί λόγοι. Μπροστά στο κοινωνικό κραχ που αντιμετωπίζει η χώρα, είναι σίγουρο ότι και από «πάνω» αναζητείται ενός είδους όριο. Όριο μπορεί να τεθεί όμως με δύο είδους κοινωνικές ρυθμίσεις: αυτή που θα επιβληθεί εκ των πραγμάτων και με όρους διαχείρισης της εξαθλίωσης και αυτή που θα επιβληθεί από τα «κάτω». Προς το παρόν, η πρωτοβουλία βρίσκεται στο σύστημα…


ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

23

Ένα παράθυρο σε έναν άγνωστο επαναστατημένο κόσμο Σπύρος Σακελλαρόπουλος Νεπάλ. Εθνότητες, κάστες, τάξεις στην κορυφή του κόσμου 1769-2008 Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα 2012, σελ. 334 ια την πλειοψηφία των Ελλήνων το Νεπάλ είναι απλώς η πατρίδα των Ιμαλαΐων. Για τους ανθρώπους που ζούνε στις ρίζες και στις πλαγιές τους, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά. Για την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή Αριστερά, οι πρόσφατες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε αυτήν τη χώρα της νότιας Ασίας, όταν δεν αγνοούνται επιδεικτικά, αντιμετωπίζονται σαν μια εξωτική ανορθογραφία, ασύμβατη με τα κυρίαρχα ρεύματα σκέψης και τα διαδεδομένα υποδείγματα. Σε αυτό βοηθάει και η μεγάλη έλλειψη πληροφόρησης, η συστηματική αποσιώπηση από τα ηγεμονικά δυτικά ΜΜΕ και η παραδοσιακή υποτίμηση με την οποία η δυτική Αριστερά αντιμετωπίζει τα λαϊκά και επαναστατικά κινήματα στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Γι’ αυτό και μόνο ένα βιβλίο για το Νεπάλ από έναν έλληνα συγγραφέα αποτελεί από μόνη της μια αξιοπρόσεκτη είδηση. Πολύ περισσότερο που η μελέτη του Σπύρου Σακελλαρόπουλου, που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τις «εκδόσεις Τόπος», με τίτλο «Νεπάλ. Εθνότητες, κάστες, τάξεις στην κορυφή του κόσμου, 1769-2008», αποτελεί μια φιλόδοξη και πρωτοπόρα απόπειρα να παρουσιαστεί στο ελληνικό κοινό η γέννηση και η εξέλιξη μιας πολύ σημαντικής κοινωνικής αναμέτρησης που εκτυλίχθηκε στην αυγή του 21ου αιώνα. Της πρώτης, μαζικής εξέγερσης που προετοίμασε και καθοδήγησε ένα κομμουνιστικό κόμμα στις μέρες μας, σε μια εποχή που το κυρίαρχο ρεύμα πάσχιζε να πείσει για την έλευση του τέλους της ιστορίας. Ο συγγραφέας χωρίζει το βιβλίο σε δύο μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζει την πολιτική ιστορία της χώρας, από το σχηματισμό του νεπαλέζικου κράτους το 1769 ως την κατάργηση της μοναρχίας και τις εκλογές του 2008. Με αυτόν τον τρόπο βοηθά τον αναγνώστη να παρακολουθήσει εύκολα την πολιτική και κοινωνική διαδρομή και να γνωρίσει τους ιστορικούς σταθμούς αλλά και την κυοφορία της ένοπλης εξέγερσης των Μαοϊκών που ξεκίνησε το 1996. Στο δεύτερο μέρος επικεντρώνει στις διαφορετικές διαστάσεις του κοινωνικού προβλήματος στο Νεπάλ και στη στάση που κράτησαν απέναντι σε αυτές οι Μαοϊκοί, αξιοποιώντας αντιθέσεις και αδιέξοδα για να καταφέρουν να γίνουν νικηφόρο πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία της χώρας. Το αγροτικό ζήτημα και το πρόβλημα της γης, οι κοινωνικές ανισότητες που

Γ

μεγάλωσαν στις τελευταίες δεκαετίες και το αδύναμο κράτος πρόνοιας, το εθνοτικό και καστεϊκό ζήτημα που διαπερνά την ιστορία και την εξέλιξη της νεπαλέζικης κοινωνίας και του κράτους, η θέση της γυναίκας και φυσικά η ειδική σχέση με την Ινδία αποτελούν τα επιμέρους θέματα του δεύτερου μέρους της μελέτης. Το βιβλίο συμπληρώνεται με ένα κατατοπιστικό χρονολόγιο, ορισμένα σημαντικά πολιτικά κείμενα της τελευταίας περιόδου και μια παρουσίαση των πιο σημαντικών προσώπων που πρωταγωνίστησαν στην ιστορία του Νεπάλ. Περιέχει επίσης μια σειρά πίνακες με οικονομικούς και κοινωνικούς δείκτες. Λίγο μεγαλύτερο σε έκταση από την Ελλάδα και με υπερδιπλάσιο πληθυσμό, το Νεπάλ είναι μια μικρή χώρα για τις ασιατικές κλίμακες, όχι όμως για την Ευρώπη. Σφηνωμένο ανάμεσα σε δυο γίγαντες, την Κίνα στο βορρά και την Ινδία στις υπόλοιπες πλευρές, υπήρξε για πολλές δεκαετίες το τελευταίο ινδουιστικό βασίλειο με επικρατούσες τις φεουδαρχικές δομές. Αν και δεν βρίσκεται πάνω σε διεθνείς εμπορικούς δρόμους και δίχως γνωστά αποθέματα ορυκτού πλούτου, η χώρα έχει μια ειδική γεωστρατηγική σημασία ακριβώς γιατί συνορεύει ταυτόχρονα με τις δυο ασιατικές υπερδυνάμεις. Εξαρτώμενη από τη δυτική λεγόμενη ανθρωπιστική βοήθεια, τα εμβάσματα των μεταναστών και τον τουρισμό, η νεπαλέζικη οικονομία εξακολουθεί να βασίζεται στην αγροτική παραγωγή και σε έναν καχεκτικό δευτερογενή τομέα. Η νεπαλέζικη οικονομία είναι μια από

τις πιο άνισες στην κατανομή του λιγοστού πλούτου με κραυγαλέες αντιθέσεις. Η πλειοψηφία των 25 και πλέον εκατομμυρίων Νεπαλέζων ζει στην ύπαιθρο και στις πόλεις σε συνθήκες ένδειας και αμορφωσιάς, δίχως στοιχειώδεις οικιακές και κοινωνικο-κρατικές υποδομές. Ακριβώς σε αυτήν την κοινωνία ένα ιστορικό ρεύμα του κομμουνιστικού κινήματος, παραδοσιακά ισχυρό σε όλη τη νότια Ασία, κατάφερε να οδηγήσει μια ολόκληρη κοινωνία σε σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές. Να καταργήσει τη μοναρχία, να αναδείξει σε πρωταγωνιστές τούς «από κάτω» και να ανοίξει δρόμους προς το μέλλον. Το εγχείρημα αυτό βασίστηκε στη θέληση των φτωχών και απόκληρων Νεπαλέζων να αγωνιστούν για μια δικαιότερη κοινωνία, δίνοντας βαρύ φόρο αίματος στον οκταετή σχεδόν εμφύλιο, στον οποίο ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ) μπόρεσε να κυριαρχήσει στη μεγαλύτερη έκταση του Νεπάλ. Δίχως καμία εξωτερική βοήθεια, απέναντι σε έναν στρατό που δεχόταν συνεχή στρατιωτική υποστήριξη από τη Δύση και την Ινδία. Το εγχείρημα ήταν απόλυτα τολμηρό σε μια ιστορική περίοδο παγκόσμιας επαναστατικής άμπωτης ακόμα και στις γνωστές ζώνες των θυελλών. Ειδικότερα πολύ πιο δύσκολο για μια χώρα και μια κοινωνία σαν αυτή του Νεπάλ. Παρ’ όλα αυτά, η κίνηση και η δυναμική των μαζών ξάφνιασε ακόμη και τους πιο αισιόδοξους. Το Νεπάλ από το 2008 βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο. Στις παλιές αντι-

θέσεις προστέθηκαν καινούριες, ενώ η νικηφόρα είσοδος των μαζών στο προσκήνιο προσέθεσε έναν σημαντικό και απρόβλεπτο παράγοντα. Στο κομμουνιστικό κίνημα μέσα στη χώρα αλλά και σε αυτό της διεθνούς επαναστατικής αλληλεγγύης έχει ανάψει από καιρό η συζήτηση για τις επιλογές της ηγεσίας των Μαοϊκών αναφορικά με τη διάλυση του ΛΑΣ, την κατάργηση των λαϊκών θεσμών αυτοκυβέρνησης στην ύπαιθρο, την επιστροφή της γης στους ιδιοκτήτες, τη συμμετοχή στην κυβέρνηση κ.λπ. Υπάρχουν διαφωνίες, πολεμικές και διασπάσεις. Στο Νεπάλ, σε πείσμα των άνυδρων καιρών και άλλων καταστάσεων στις οποίες είναι της μόδας οι αποκαθηλώσεις του σφυροδρέπανου και οι μετονομασίες, συνεχίζεται η γέννηση κομμουνιστικών κομμάτων και μάλιστα μαζικών. Ο συγγραφέας εξηγεί στην εισαγωγή γιατί οι πολύ ενδιαφέρουσες εξελίξεις της περιόδου 2008-2012 δεν μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο του βιβλίου. Και είναι πολύ κατανοητό. Παρ’ όλα αυτά, κάνοντας μια αποτίμηση του πρόσφατου επαναστατικού κύματος, θεωρεί πως αυτό είχε ένα ορισμένο υλικό όριο τόσο εξαιτίας των εσωτερικών κοινωνικών συσχετισμών όσο και με βάση την απειλητική επιρροή της Ινδίας. Θεωρεί ιστορική επιτυχία τη διαδρομή που ξεκίνησε από το 1996 και κατέληξε στην εκλογική νίκη του 2008 και επισημαίνει πως σε κάθε περίπτωση το μέλλον είναι ανοιχτό για το νεπαλέζικο κοινωνικό πείραμα. Με το βιβλίο του ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος μας ανοίγει ένα παράθυρο για να κοιτάξουμε σε βάθος και όχι επιφανειακά κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε μια χώρα άγνωστη που βρίσκεται σε μια περιοχή, την νότια και ανατολική Ασία, που παλιά την ονομάζαμε με ελπίδα σαν μια από τις ζώνες των επαναστατικών θυελλών. Και που σήμερα, αν μη τι άλλο, αποτελεί ένα από τα μεγάλα κοινωνικά εργαστήρια στα οποία βάσιμα μπορούμε να υποθέσουμε πως κυοφορούνται γεγονότα και καταστάσεις παγκόσμιας σημασίας. Μας βοηθά να ερμηνεύσουμε πράγματα και καταστάσεις και μας υποδεικνύει την ανάγκη για συστηματική μελέτη και εμβάθυνση στα διεθνή κινήματα αντίστασης και ανατροπής που αναδεύουν την υποτιθέμενη ακινησία της ιστορίας. Αν και δεν διαθέτω πλήρη εικόνα για τη διεθνή βιβλιογραφία, έχω τη βάσιμη εντύπωση πως όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ευρώπη το βιβλίο του Σακελλαρόπουλου για το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί μια ξεχωριστή και πολύ χρήσιμη προσπάθεια. Τολμώ να πω πρωτοποριακή. Η οποία έγινε με πολλές δυσκολίες εξαιτίας της έλλειψης σχετικής βιβλιογραφίας και της σπανιότητας των πρωτογενών πηγών. Δημήτρης Παυλίδης Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2013

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών Μόλις κυκλοφόρισε από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών το βιβλίο Μάο Τσετούγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα. Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, 196 81 Αθήνα, τηλ. 210 3303348


24

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 23 Φλεβάρη 2013

σχ λια

ο

Τραγούδι

Πράσινος

Επίθεση από Χρυσαυγίτες δέχτηκε ο συνδικαλιστής και μέλος του ΠΑΜΕ, Δημήτρης Ζαμπέλης, στην Παλαιά Φώκαια, καθως άκουγε στο αμάξι του εργατικά τραγούδια. Εξοργισμένοι οι οπαδοί του Χίτλερ τον περικύκλωσαν, και ο ένας απ’ αυτούς του είπε, ότι απαγορεύεται να ακούει τέτοια τραγούδια και τον χαστούκισε. Από εδώ και πέρα μόνο Σφακιανάκη.

Ο ευρωβουλευτής Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, αποσύρεται και δεν θα διεκδικήσει καμιά εντολή στις ευρωεκλογές του 2014, παρόλο που, όπως λέει, είχε ονειρευτεί μια τελευταία υποψηφιότητά του στην Ελλάδα. Κρίμα, σαν οικολόγος, θα μπορούσε να επιβλέπει τις εξορύξεις στις Σκουριές.

Ηθικό

Η κυβέρνηση της Κίνας αποφάσισε να απαγορεύσει τη χρήση υπαίθριων ψησταριών, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει την ατμοσφαιρική ρύπανση. Το κρέας το έχει απαγορεύσει εδώ και καιρό.

“Η αστυνομία χρειάζεται ενίσχυση στο ηθικό και στους μισθούς”, δήλωσε ο υπουργός ΠροΠο. Θα πληρώνονται σε χρυσό.

Ουστ

Ήρθαμε

Κ9 Οργανωμένος θύλακας της Χρυσής Αυγής, με την κωδική ονομασία «ομάδα Κ», φαίνεται να έχει σχηματιστεί εντός της δημοτικής αστυνομίας. Αντί για σκυλια, θα τους φωνάζουμε λαγωνικά.

Επιπολαιότητες «Αν ο επιπόλαιος φρουρός δεν είχε σκοτώσει τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ίσως τώρα να είχε συλληφθεί μαζί με

τους άλλους στο Βελβεντό», δήλωσε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης. Τόσο επιπόλαιος, που δεν πρόλαβε να σκοτώσει και τους υπόλοιπους.

ΠΑ.(ΕΘ)ΣΟ.Κ. Ο Ανδρέας Λοβέρδος χαρακτήρισε την Χρυσή Αυγή ως «το πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά μετά την μεταπολίτευση». Εντάξει εντάξει, δεν σε ξαναφωνάζουμε Πασόκο.

Ψη��ταριές

Ένστολοι αστυνομικοί επισκέφτηκαν τα γραφεία του σωματείου μισθωτών τεχνικών κατά τη διάρκεια της σύσκεψης του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αφού πρώτα καταδίκασαν την παρακολούθηση από όπου και αν προέρχεται, εξήγησαν πως βρίσκονταν εκεί με άνωθεν εντολή, για να ελέγξουν αν τηρείται ο νόμος και η τάξη.

Την παραίτηση του υπέβαλε ο Βενέδικτος. Υπάρχει άραγε πρόβλεψη για τρικομματικό πάπα;

Κάποτε Ι Στο 36ο Συνέδριό του, που ολοκληρώθηκε στο Παρίσι, το Γαλλικό ΚΚ αποκήρυξε το σφυροδρέπανο. Ούτε λόγος για ηθική αυτουργία τώρα πια.

Κάποτε ΙΙ

Ηλικιωμένοι Υπερδιπλασιάστηκαν οι θάνατοι από αφυδάτωση και υποσιτισμό στα γηροκομεία της Αυστραλίας, τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Το αυστραλιανό όνειρο του Κρανιδιώτη.

Χάθηκε το πρωτότυπο κείμενο της λεγόμενης «συμφωνίας του Μπελοβέζσκ», με την οποία και τυπικά διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση. Το Γαλλικό ΚΚ να το επιστρέψει πάραυτα.

Να γίνουν τα ρυάκια ορμητικό ποτάμι ράτος «έκτακτης ανάγκης», που ετοιμάζεται να καταργήσει ολοσχερώς το δικαίωμα στην απεργία, πριν καν αυτή εκδηλωθεί, με το επιχείρημα ότι θα πρέπει να ψηφίζουν και οι... απόντες (αφού παλαιότερα ψήφιζαν και τα.. δέντρα), κυβέρνηση «ειδικών συνθηκών», που σε συνεννόηση με το κράτος «έκτακτων αναγκών» επιστρατεύει απεργούς και βγάζει παράνομες όλες τις απεργίες για το ατομικό συμφέρον (συμφέρον που ανακηρύσσεται δημόσιο) των κεφαλαιοκρατών και των εργοδοτών, κοινωνία «εκτός εαυτού», που παλινδρομεί μεταξύ «κανιβαλικής» επιβίωσης (η προτεινόμενη συστημική εκδοχή) και αγωνιστικής ανάτασης (η αναγκαιότητα των εποχών). «Εκτακτα μέτρα, εξαιρετικές ανάγκες, ειδικές συνθήκες», αυτά ήταν πάντα τα προσχηματικά επιχειρήματα και το άλλοθι της βαρβαρότητας, ώστε να κλέβουν οι χορτάτοι το ψωμί των πεινασμένων, για να υποτάσσεται ο λαός στη μοίρα που του επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι, για να γίνουν μόνιμα τα μέτρα των «έκτακτων, εξαιρετικών, ειδικών» συνθηκών. Ποιός στα αλήθεια πιστεύει, ότι, μετά τη μίζερη ανάπτυξη που υπόσχεται ο Σαμαράς και η θλιβερή και τρισάθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, ανάπτυξη που στο βαθμό που επιτραπεί και ενταχθεί στα σχέδια των «ευεργετών» ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της Ευρώπης, θα μετατρέψει, στην καλύτερη περίπτωση, ένα κομμάτι από τα εκατομμύρια των ανέργων σε εκατομμύρια εξαθλιωμένων εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, θα επαναφέρει στην προηγούμενη -προ μνημονίου- κατάσταση την σημερινή κοινωνική σκλαβιά. Ότι η μεταμνημονιακή ανάπτυξη θα φέρει μισθούς ανακούφισης των εργαζομένων (το κορυφαίο στην ανοησία του αίτημα της ρεφορμιστικής Αριστεράς και του υποταγμένου συνδικαλισμού), ότι οι συντάξεις θα δίνονται μετά σε τιμές «ισχυρής Ελλάδας» και «λεφτά υπάρχουν», ότι οι εργασιακές σχέσεις σκλαβιάς θα «διορθωθούν» σε σχέσεις μεταξύ «ισότιμων κοινωνικών εταίρων». Είναι, πράγματι, δύσκολο να γίνει πιστευτή η μετάβαση από την ομαδική, προμνημονιακή ψευδαίσθηση ευημερίας (όπου όλοι τα τρώγαμε μαζί) σε μια εποχή ανανεωμένων ψευδαισθήσεων της γενικευμένης ευημερίας για όλους. Οσο κι αν μας το «μουρμουρίζει εμπιστευτικά» ο Σαμαράς, ότι, δηλαδή, θα υπάρξει “happy end”, είναι φανερό, ότι αυτό το παραμύθι δεν θα έχει αίσιο τέλος.

ι

προσεγγ σεις

Κ

Το ευνοϊκό περιβάλλον που πρέπει να διαμορφωθεί για τους επενδυτές, ώστε να υπάρξει ανάπτυξη (λες και δεν ήταν η καπιταλιστική ανάπτυξη που μας έφερε εδώ), δεν επιτρέπει τέτοιες «ευνοϊκές επιστροφές» στο παρελθόν. Ούτε οι «ανταγωνιστικές συνθήκες εργασίας», οι υδρογονάνθρακες (... άνθρακας ο θυσαυρός) και άλλες αρλούμπες που ξεφουρνίζουν συγκυβερνητικοί απατεώνες δεν πρόκειται να αποτρέψουν αυτό που αποτελεί τη βάση του όλου πράγματος. Ότι, δηλαδή, η καπιταλιστική κρίση θα ξεπεραστεί πάνω από τα κορμιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων και της εργατικής τάξης. Εχει ξανασυμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν, με το σύστημα να διακινδυνεύει, μάλιστα, ακόμη και την ύπαρξή του. Μπαίνουμε σε νέα φάση που θυμίζει πολλά από τα παλιά (τα... παλαιοκαπιταλιστικά και... παλιοκομμουνιστικά). Από το πώς θα διαβαστεί αυτή η νέα φάση θα εξαρτηθεί, αν η κρίση θα αποτελέσει ευκαιρία για τον καπιταλισμό ή ευκαιρία για τις λαϊκές δυνάμεις, για την Αριστερά, τους εργαζόμενους, τη νεολαία και το λαό γενικότερα. Η κυβερνητική αναπτυξιακή αφήγηση βασίζεται σε έναν νέο διαμοιρασμό της χώρας στους ιμπεριαλιστές μνηστήρες. Στο έδαφος ενός σφοδρού ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που τόσο συχνά κομματιάζει χώρες και βυθίζει τις κοινωνίες στη φρίκη. Κι όμως, αυτή η αναπτυξιακή αφήγηση πιάνει τόπο σε εχθρούς και φίλους. Η σημερινή υποχώρηση και αμηχανία των λαϊκών διαθέσεων για αντίσταση σε σχέση με ένα προηγούμενο διάστημα, η προσαρμογή σε προσδοκίες για μια «ρεαλιστική» ανακοπή της κατηφόρας, αποτέλεσε κύρια συνέπεια και βασικό πυρήνα της πολιτικής μιας Αριστεράς της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» εντός συστήματος, όσο κι αν εμφανίζεται, τώρα, αυτή η συστημική Αριστερά να διαμαρτύρεται ενάντια σε αυτήν την κατάσταση υποχώρησης και αποσπασματικών αντιστάσεων. Ας αποδεχτούμε, ότι δεν είναι τόσο «έκτακτες» οι ανάγκες του καπιταλισμού, που για χρόνια αποζητούσε τη ρεβάνς απέναντι στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και τις κατακτήσεις του. Δεν είναι «εξαίρεση» από τα «δημοκρατικά» ήθη του κεφαλαίου η σημερινή φασιστικοποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Ότι είναι ο πραγματικός, ο ανόθευτος ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός αυτό που τώρα ζούμε, ένας καπιταλισμός που πασχίζει να απαλλαγεί από της «ανορθογραφίες» και τους «αναχρονισμούς» των εργατικών και λαϊκών κατα-

κτήσεων, αλλά και από κάθε ανάμνηση των κατακτήσεων του σοσιαλισμού. Η περιβόητη «μνημονιακή» καταστροφή είναι ο πραγματικοις καπιταλισμός, είναι η Ειδική Οικονομική Ζώνη φτηνής και ελαστικής εργασίας, χωρίς μισθό και δικαιώματα, είναι η νεοαποικιοκρατία του «ευρωπαϊκού και αναπτυξιακού οράματος». Όλα αυτά είναι η πραγματικότητα του «σύγχρονου» ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού, για να εξασφαλιστεί η διαιώνισή του. Είναι μια ενδεχόμενη πραγματικότητα, που θα επιβληθεί, αν δεν βρει το αντίπαλο δέος του. Πράγματι, η κοινωνική έκρηξη και σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Δεν είναι, ωστόσο, αυταπόδεικτη και αυτόματη η μετατροπή της καπιταλιστικής κρίσης σε οργή και «ευκαιρία» αντίστασης και αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών. Αυτό, όμως, πρέπει να είναι το πεδίο δράσης της Αριστεράς και όσων θέλουν να υπηρετήσουν τη λαϊκή υπόθεση, δηλαδή η προώθηση, οργάνωση, ο συντονισμός ενός μαζικού παλλαϊκού ξεσηκωμού. Και όχι η αδράνεια, η ηττοπάθεια και η μιζέρια στο σαθρό έδαφος της αυτοεπιβεβαίωσης. Απαιτείται μια αντιθετική πολιτική και κοινωνική δύναμη, με πυρήνα μια αντίπαλη τάξη που αποκτά, αγωνιζόμενη, τη συνείδηση του εαυτού της. Που θα ανοίξει το δρόμο για μια άλλη πραγματικότητα, για έναν πολύμορφο παλλαϊκό, ίσως και αντιφατικό, ξεσηκωμό του παρατεταμένου αγώνα. Που θα χαράξει το δρόμο της ανατροπής και τον κοινωνικό μετασχηματισμό προς τον σοσιαλισμό της εποχής μας. Βέβαια, για να συμβούν όλα αυτά, προϋπόθεση είναι, πέρα από την «εκρηκτική ύλη», που σήμερα υπάρχει στα πρόσωπα των εκατοντάδων χιλιάδων οργισμένων εργαζομένων, στα πρόσωπα των εκατοντάδων χιλιάδων απελπισμένων άστεγων και απογοητευμένων νεολαίων, να ανάψει κάποιος το φιτίλι. Και αυτός που θα ανάψει το φιτίλι δεν είναι άλλος από το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με όλη την ποικιλομορφία του (οργανώνεις, συνδικάτα, παρατάξεις, σχήματα, πρωτοβουλίες κλπ), όπου και όπως αυτά εμφανίζονται. Να αναλάβουμε, δηλαδή, το ρόλο μας, να κάνουμε τα οργισμένα «ρυάκια» ένα ορμητικό κινηματικό ποτάμι παλλαϊκού ξεσηκωμού, αντίστασης και ανατροπής.


ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ