Issuu on Google+

δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) www.kkeml.gr Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013 χρόνος 31ος φ. 705 1.50€

Η φασιστικοποίηση δε θα σώσει τη βάρβαρη πολιτική τους

Οι λαϊκές αντιστάσεις θα πολλαπλασιαστούν

Εφιαλτικό μέλλον για τους ναυτεργάτες προβλέπει το κυβερνητικό νομοσχέδιο

Οι ναυτεργάτες μπορούν να νικήσουν, αν ο αγώνας γίνει δική τους υπόθεση! Ο «διάλογος» από τη μεριά της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της εργοδοσίας είναι συγκεκριμένος: είναι τα μνημόνια, η ανεργία, το δουλεμπόριο των νέων εργασιακών σχέσεων, οι μισθοί πείνας, η απλήρωτη εργασία, οι μαζικές απολύσεις, η συντριβή της ζωής του λαού και των εργαζομένων. σελ. 6

Χιλιάδες σπουδαστές πετάγονται στο δρόμο με το σχέδιο Αθηνά

Αγώνας για να μην περάσει Αυτή η πολιτική είναι επιλογή της άρχουσας τάξης, που κλείνει μια σειρά από Τμήματα που άνοιξε για δική της σκοπιμότητα. Έτσι, τώρα, απλά πετάει τους σπουδαστές στο δρόμο. σελ. 15

Σκουπίδια Φως στο τούνελ λένε ότι βλέπουν Σαμαράς, Στουρνάρας και σία. Και, ενόψει αυτής της «καλής προοπτικής», η κυβέρνηση αποφασίζει μέσα σε λίγες μέρες δύο φορές να αντιμετωπίσει εργατικές απεργίες με επιστράτευση, ενώ την ίδια ώρα σε ολόκληρη τη χώρα συλλαμβάνει και στήνει κατηγορητήρια για δεκάδες αγωνιστές, ακόμα και για κινητοποιήσεις

προηγούμενων χρόνων! Μαζί και δίπλα στη ΝΔ η… όλη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ, με δίκες, διώξεις, ΜΑΤ και τα κηρύγματα περί βίας και ανομίας απέναντι σε κάθε σκίρτημα αγώνα και αντίστασης των εργατικών-λαϊκών μαζών, δείχνει όλο το τελευταίο διάστημα την πραγματική κατεύθυνση του ίδιου του συστήματος - και όχι μόνο μιας «ατυχούς» εκδοχής

του, όπως θέλουν κάποιοι να εμφανίζουν τη φασιστική Χ.Α. Την κατεύθυνση να καθυποτάξουν «με φωτιά και σίδηρο» το λαό και τη νεολαία όταν θα προσπαθούν να αντισταθούν στη «σωτηρία» που το σύστημα τους φέρνει.

συνέχεια στη σελ. 2

Η διαχείρισή τους για όφελος του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου φέρνει ένα ακόμη χαράτσι στη πλάτη του φτωχού λαού Συνέντευξη - τ. δημάρχου Κερατέας Ιατρού Έτσι μπορεί να γίνει σαφές πώς ένα μη δημοσιονομικό θέμα, όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, είναι τόσο ψηλά στην ατζέντα της τρόικας και στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων του Ράιχενμπαχ και της Task Force. σελ. 12

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ

Να την πάρουμε στα χέρια μας

Αίγυπτος Οι ΗΠΑ, ο στρατός και ο Μούρσι

σελ. 9

σελ. 17


2

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Η φασιστικοποίηση δεν θα σώσει τη βάρβαρη πολιτική τους

Οι λαϊκές αντιστάσεις θα πολλαπλασιαστούν Συνέχεια από τη σελ.1

Νέο όριο ανελευθερίας Αν δεν ήταν αδίστακτοι με μια εγκληματική πολιτική απέναντι στο λαό, θα μπορούσε κανείς να τους πει καταγέλαστους, καθώς επιδιώκουν να παριστάνουν τις «υπεύθυνες δυνάμεις» που «μοχθούν» για την «ανάκαμψη», για τους ανέργους, για τη νεολαία κοκ. Ίσως τη καλύτερη γελοιογραφία αυτού του βαρύγδουπου ύφους να την έδωσε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, για λογαριασμό όμως όλων των αστικών-συστημικών δυνάμεων, μέσα από το απερίγραπτο ερωτηματολόγιο που κατέθεσε εν είδει προσυνεδριακού κειμένου. Με αυτό το ερωτηματολόγιο το ΠΑΣΟΚ ρωτάει και αναρωτιέται με ποιες λέξεις να ντύσει την απόλυτη αδυναμία του να ορίσει στόχους και κατευθύνσεις για τη χώρα, στοιχεία έστω της προοπτικής που θα μπορούσε να αναζητήσει η αστική τάξη. Αυτό ακριβώς το ερωτηματολόγιο αντανακλά την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η αστική τάξη και τα κόμματα του συστήματος στη χώρα καθώς περιδινούνται μέσα στην κρίση και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών προστατών τους. Και τι να πουν λοιπόν στο φτωχό λαό, στις στρατιές των ανέργων, των πεινασμένων, των εξαθλιωμένων; Ότι δεν ξέρουν ούτε αν και πώς θα προχωρήσουν στα ξεπουλήματα των μεγάλων φιλέτων γιατί είναι όμηροι των αλληλοσυγκρουόμενων ιμπεριαλιστικών οικονομικών αλλά και γεωπολιτικών συμφερόντων, όπως π.χ. στην περίπτωση των ∆ΕΠΑ-∆ΕΣΦΑ, που θα συνεχίζει να εκκρεμεί τουλάχιστον μέχρι να γίνει το ταξίδι Σαμαρά στις ΗΠΑ; Ότι οι «επενδύσεις από το Κατάρ», που όλο «ξεκινούν» και ποτέ δεν φτάνουν, είναι άλλη μια έκφραση του ίδιου ζητήματος; Ότι οι λεονταρισμοί περί της «ανακήρυξης ΑΟΖ» είναι στην πραγματικότητα τυχοδιωκτισμοί, που ανοίγουν ζητήματα κυριαρχίας για τη χώρα πάλι υπό τις ιμπεριαλιστικές υποδείξεις και για χάρη των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και σχεδιασμών στην περιοχή; Ότι η περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών -που θα έφερνε «ρευστότητα»- δεν είναι παρά η πλήρης υπαγωγή του τραπεζικού συστήματος στον έλεγχο των ιμπεριαλιστών; Ή μήπως να του πουν και να του θυμίσουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα των «δυναμικών καλλιεργειών», την «πράσινη ανάπτυξη» που έταζε ο ΓΑΠ, για να ομολογήσουν τελικά πως συντρίβεται η μικρομεσαία αγροτική παραγωγή και κόβονται και οι ροές αυτών που ονομάζονταν «κοινοτικές επενδύσεις», όπως αποφάσισε η τελευταία σύνοδος κορυφής της ΕΕ; Ή, τέλος, να αναγνωρίσουν ότι μετά τη σαρωτική αποβιομηχάνιση των προηγούμενων δεκαετιών ο μόνος νέος κύκλος βιομηχανικής ανάπτυξης (λέμε τώρα…) που μπορεί να ξεκινήσει είναι αυτός της… εκμετάλλευσης των σκουπιδιών και με όρους ιδιωτικοποίησης ακόμα και της συλλογής τους; Αφού λοιπόν σε όλα τα βασικά και στοιχειώδη που ορίζουν την κοινωνικοοικονομική υπόσταση της χώρας, η ιθύνουσα

ÂÓÈÛ¯‡ÛÙ ÙË Ó ¤ Î ‰ Ô Û Ë

τάξη έχει σηκώσει «ψηλά τα χέρια», όντας έρμαιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησής της, αυτό που μένει στο πολιτικό της προσωπικό είναι να προτάξει απέναντι στο λαό με ωμό τρόπο την κυριαρχία της τάξης του και των ιμπεριαλιστών πατρώνων της. Το «φως στο τούνελ», η «κατανόηση» της Μέρκελ, του Ολάντ, του Στάινμπρουκ, η ανακάλυψη των «λάθος συντελεστών» (!) του ∆ΝΤ έχουν συνεπώς δύο όψεις. Η μία είναι η φτηνή δημαγωγία και η διαστρέβλωση που φτάνει να επιδιώκει να εμφανίσει τη βάρβαρη ταξική εκμετάλλευση των εργατών και του λαού, την καταβύθιση μιας ολόκληρης χώρας ως υπόθεση μιας τεχνοκρατικής εξίσωσης που δεν λύθηκε γρήγορα γιατί κάποιοι έβαλαν «λάθος αριθμούς». Αλλά ταυτόχρονα έχει και την όψη της ανοιχτής απειλής: ∆εν μπορεί να μοχθεί σχεδόν ολόκληρη η «πολιτισμένη ∆ύση» να βρει «λύση» στο ελληνικό πρόβλημα και εσείς –οι εργαζόμενοι και η νεολαία- να μην υπακούετε χωρίς δεύτερη λέξη στις εντολές της! Σε αυτή τη βάση και καθώς η κυβέρνηση αντιλήφθηκε πως είναι «προβληματική» η επιστράτευση απεργών δύο φορές μέσα σε 15 μέρες -γεγονός μάλλον πρωτόγνωρο για όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο- ετοιμάζει ήδη και με συμφωνία και των τριών κομμάτων που τη στηρίζουν νομοθέτημα γενικού περιορισμού των απεργιών! Σε αυτό το όριο βρίσκεται σήμερα το πολιτικό σύστημα. Να κυβερνά, στενεύοντας διαρκώς τα όρια της αστικής δημοκρατίας, ορίζοντας πολιτικά, πρακτικά-κατασταλτικά και νομοθετικά ως «παράνομη» κάθε μαζική έκφραση αντίθεσης στην πολιτική του συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής η κυβέρνηση αφενός στέλνει μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση, ακόμα και προς τον πολιτικό λόγο και τις αντιπολιτευτικές διαμαρτυρίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Από την άλλη, αξιοποιεί αδιέξοδες επιλογές ατομικής δράσης –που το ίδιο το σύστημα «καλλιεργεί» στο πρόσφορο έδαφος της απελπισίας όπου βρίσκονται τμήματα της νεολαίας- για να

στήνει σκηνικό «τρόμου» που «νομιμοποιεί» την ολοένα μεγαλύτερη σκλήρυνση, τα κάθε λογής αντιδημοκρατικά μέτρα και πρακτικές. Σε αυτό το φόντο αξιοποιείται ολοένα και περισσότερο η δολοφονική δράση της φασιστικής Χ.Α., που «ανοίγει δρόμο» για λογαριασμό της πολιτικής και των αναγκών του συστήματος και της κυβέρνησής του. Τελικός και βασικός παραλήπτης, πραγματικός στόχος όλων αυτών των επιλογών και μέτρων είναι ο ίδιος ο λαός, η εργατική τάξη και η νεολαία. Αυτοί είναι -και το σύστημα το γνωρίζει πολύ καλά- που αποτελούν τη μόνη πραγματική απειλή για την πολιτική του και την προοπτική του.

Η κατωφέρεια του τούνελ Η κυβέρνηση Σαμαρά και όλοι οι παράγοντες του συστήματος ξέρουν πως όχι μόνο δεν διαφαίνεται «φως» και ανακούφιση για το λαό και τη νεολαία, αλλά ότι στην πραγματικότητα η κλίση του τούνελ είναι καθοδική. Οι κατευθύνσεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου -που δεν κάνουν κανένα «λάθος» αλλά επιδιώκουν την επαναποικιοποίηση λαών και χωρών και την επαναθεμελίωση της υποδούλωσης των μαζών στο σύστημα- οδηγούν πιο βαθιά το λαό μας και την εργατική τάξη της χώρας στην εκμετάλλευση και την εξαθλίωση. Αυτές ακριβώς τις κατευθύνσεις εφαρμόζει και προωθεί η κυβέρνηση με καταιγίδα αδιάκοπων μέτρων ενάντια στο σύνολο των εργατών και των λαϊκών στρωμάτων. • Το αμέσως επόμενο διάστημα κρίνεται το θεμελιώδες ζήτημα της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων - που αντικειμενικά συνδέεται με την επιχείρηση νομοθετικής παρέμβασης ενάντια στο δικαίωμα στην απεργία. Η κατεύθυνση αυτή, που τείνει να φέρει την εργατική τάξη και όλο τον εργαζόμενο λαό πάρα πολλές δεκαετίες πίσω, στοχεύει στο να καταργήσει ακόμα και με τυπικούς όρους την κατάκτηση

Ετήσια Συνδροµή: Εσωτερικού 45 € Εξωτερικού 65 €

των εργαζόμενων να διαπραγματεύονται τη ζωή τους και τα δικαιώματά τους συλλογικά απέναντι στο σύστημα, το κεφάλαιο, τους εργοδότες. • Με το σχέδιο «Αθηνά» και την ενεργοποίηση-ενίσχυση όλων των διατάξεων του νόμου-πλαίσιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, την αξιολόγηση ενάντια στους εκπαιδευτικούς, τα προετοιμαζόμενα-προαναγγελλόμενα νομοσχέδια για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τα σχέδια για μαραθώνιο εξετάσεων που θα ξεκινούν από την εισαγωγή από το δημοτικό στο γυμνάσιο και θα συνεχίζουν με πανελλαδικές σε όλο το λύκειο, συσσωρεύονται στοιχεία μιας τεράστιας, γενικευμένης και πολιτικής επίθεσης στη νεολαία και στα δικαιώματά της στην εκπαίδευση. • Η «καθυστέρηση» του νέου φορολογικού νομοσχεδίου κρίθηκε προφανώς αναγκαία από τα κυβερνητικά επιτελεία εν μέσω απεργιών, επιστρατεύσεων και βέβαια με τους αγρότες στους δρόμους. Όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ετοιμάζουν νόμο «δημεύσεων» των λαϊκών εισοδημάτων και της μικροϊδιοκτησίας. Ήδη δημοσιεύτηκαν στοιχεία για αιτήσεις κατασχέσεων σε 500700 χιλιάδες μικροοφειλέτες του ∆ημοσίου και διαρκώς «υπενθυμίζουν» την κατεύθυνση της τρόικας για κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, ακόμα και της πρώτης κατοικίας! Όλα αυτά, ενώ τρέχουν, βέβαια, οι λεγόμενες «μνημονιακές υποχρεώσεις» για το τσεκούρεμα-εξαφάνιση συντάξεων, εφάπαξ και κοινωνικών επιδομάτων, για τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στο ∆ημόσιο, για τη συντριβή κάθε δικαιώματος σε περίθαλψηυγεία. Όλα αυτά, ενώ απανωτά μας διαμηνύουν το «ενδεχόμενο» νέων μέτρων αν το «πρόγραμμα δεν βγαίνει»…

Στο δρόμο λαέ μπορείς να τους νικήσεις! Εργαζόμενοι των ΜΜΜ, των νοσοκομείων, εργάτες των ναυπηγείων Ελευσίνας, ναυτεργάτες και αγρότες βρέθηκαν και βρίσκονται αυτές τις μέρες σε απεργίες και στους δρόμους. Μια πρώτη -επιφανειακήανάγνωση θα έλεγε πως εύκολα και γρήγορα τους αντιμετώπισε η κυβέρνηση. ∆εν υπάρχει αμφιβολία πως το σύστημα έχει το πάνω χέρι ή, πιο σωστά, πως το κίνημα «πληρώνει σπασμένα» δεκαετιών μέσα στις οποίες επικράτησε η γραμμή της συνθηκολόγησης με το σύστημα, η γραμμή της ταξικής συνεργασίας-υποταγής που έφερε την υποχώρηση, ακόμα και τη διάλυση των σωματείων, των κάθε λογής οργανώσεων του λαού και της νεολαίας μέσα στις οποίες και με τις οποίες υπεράσπιζε την πολιτική χειραφέτησή του από το σύστημα και τις δυνάμεις του και διαμόρφωνε τους όρους με τους οποίους αγωνιζόταν μέσα στην ταξική πάλη. Ακόμα περισσότερο είναι βέβαιο πως συνολικά το ζήτημα αυτό, της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της και μαζί με αυτήν του λαού σε δύναμη πάλης και ανατροπής, συνδέεται με

∂£¡π∫∏ ∆ƒ∞¶∂∑∞: IBAN: GR81 0110 1290 0000 12949845 288 BIC: ETHNGRAA

ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä. 3112 ∂ΉfiÛÂȘ ∂∫∆√™ ∆ø¡ ∆∂πΧø¡, ∞ÛÙÈ΋ ÌË ÎÂÚ‰ÔÛÎÔÈ΋ ÂÙ·ÈÚ›· ¢È¢ı‡ÓÂÙ·È ·fi ™˘ÓÙ·ÎÙÈ΋ ∂ÈÙÚÔ‹ ∂ΉfiÙ˘: °Ú. ∫ˆÓÛÙ·ÓÙfiÔ˘ÏÔ˜ À‡ı˘ÓÔ˜ ™‡ÓÙ·Í˘: µ. ™·Ì·Ú¿˜ ∂‰Ú·: ∂ÌÌ. ªÂÓ¿ÎË 43, 106 81 ∞ı‹Ó·, ∆ËÏ.: 210 33.03.639 Fax: 210 38.15.597 simea@kkeml.gr £ÂÛ/Ó›ÎË, ∂ÁÓ·Ù›· 126 ∆ËÏ.: (2310) 278.978 cpgmlthe@the.forthnet.gr www.kkeml.gr


Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

την οικοδόμηση απαντήσεων για τα αίτια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, για την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος. Βλέποντας ακριβώς από αυτή την οπτική στη σημερινή κρίσιμη και δύσκολη συγκυρία, οφείλουμε να υπερασπίσουμε και να αναδείξουμε τη δυνατότητα των μαζών να αγωνιστούν, να συγκρουστούν με την πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησής του. Να αντιληφθούμε όλες τις τελευταίες κινητοποιήσεις και αγώνες όχι ως τον αδύναμο επίλογο των μαζικών αγώνων της τελευταίας περιόδου, αλλά σαν σπέρματα και φύτρα ενός νέου, ακόμα μεγαλύτερου κύκλου αγώνων και ξεσηκωμών που βρίσκεται μπροστά μας. Έτσι τον αντιλαμβάνεται και τον φοβάται το σύστημα, που απέναντι σε έναν «αδύναμο» λαό καταφεύγει σε ολοένα πιο φασιστικές πρακτικές και μέτρα. Με αυτή την κρυφή ανησυχία στέκεται και η κυβέρνησή του, που δυσκολεύεται να βρει τρόπο αντιμετώπισης των αγροτών και καμώνεται πως θέλει «διάλογο» και ότι διατίθεται να κάνει «προσφορές» απέναντι στα αιτήματα του δίκαιου αγώνα τους. Ο λαός και η νεολαία καθόλου δεν επικοινωνούν με το «ρεύμα αισιοδοξίας» που επιδιώκει να κατασκευάσει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ. ∆ηλαδή απορρίπτουν τη γραμμή καθυπόταξής τους, που μέσω αυτής της κατασκευής επιχειρούν να τους περάσουν. Συζητά και αφομοιώνει συμπεράσματα από τους αγώνες των τελευταίων χρόνων και αναμετριέται με τη διαπίστωση πως είναι μακρύς ο δρόμος που χρειάζεται να διανυθεί για να αλλάξει ο συσχετισμός, για να θέσει η εργατική τάξη και ο λαός «επί τάπητος» το ζήτημα της ανατροπής της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, το ζήτημα της απελευθέρωσης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά. Για να στηριχθεί σε αυτή την κατεύθυνση, για να διαπιστώσει ξανά και περισσότερο τη δύναμη που μπορεί να συγκροτήσει, χρειάζεται σήμερα να βρει πολιτικές-κινηματικές πρωτοβουλίες που με επιμονή και αποφασιστικότητα θα στηρίζουν την αισιοδοξία, το ρεαλισμό, την αναγκαιότητα των αγώνων!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΠΑΛΗ στη Σάμο

Ξ

εκίνησε στη Σάμο η προσπάθεια για τη συγκρότηση της Αριστερής Μετωπικής Πάλης. Πρόκειται για ένα πολιτικοκινηματικό μόρφωμα που επιδιώκει να έχει ένα σαφές αριστερό πρόσημο και να προωθεί, να υποστηρίζει και, γιατί όχι, ακόμη και να πρωτοστατεί στην μετωπική πάλη εργαζομένων-ανέργων-νεολαίας απέναντι στη βάρβαρη πολιτική του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Η ανταπόκριση σε αυτή την πρώτη δημόσια συζήτηση, που έγινε τη ∆ευτέρα 4/2, κρίνεται θετική. Πραγματοποιήθηκε μια καλή συζήτηση σε σχέση με το τι έχουμε σαν λαός απέναντί μας κ αι το τι καλούμαστε να οικοδομήσουμε, σε σχέση με το χαρακτήρα και το περιεχόμενο που πρέπει να έχει αυτή η παρέμβασή μας, αλλά και σε σχέση με τη ν ανάγκη περισσότερος κόσμος να πλαισιώσει την προσπάθεια. Αναδείχτηκε η αναγκαιότητα σύνδεσης και συντονισμού της προσπάθειας με αντίστοιχες ανά τη χώρα, όπως είναι τα σχήματα της ΠΑΑΣ. Υπήρξε γόνιμος προβληματισμός σχετικά με τα ζητήματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το πεδίο μιας πρώτης παρέμβασης, όπως είναι το ζήτημα της υγείας και της διάλυσης των δομών υγειονομικής περίθαλψης και το ζήτημα της κατάργησης ενός εκ των τριών τμημάτων του πανεπιστημίου. Ανανεώθηκε το ραντεβού για την επόμενη εβδομάδα, με στόχο να συγκεκριμενοποιήσουμε, όσο μπορούμε, την πολιτική μας κ ατεύθυνση για το άμεσο διάστημα και να προσδιορίσουμε και τη λειτουργία μας, έτσι ώστε να είναι ανοιχτή σε κάθε έναν που έχει τη διάθεση να κινηθεί σε ένα ανάλογο πλαίσιο.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η

επιστράτευση των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και των ναυτεργατών πριν λίγες μέρες και η ένταση της τρομοκρατικής δράσης των ροπαλοφόρων των ΜΑΤ κάνουν ολοφάνερη τη στρατηγική έντασης του δόγματος «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης της Ν∆ και των υπόλοιπων κολαούζων της, ΠΑΣΟΚ και ∆ΗΜΑΡ. Ταυτόχρονα, καταδεικνύει την όλο και πιο δεξιά μετατόπιση του αστικού πολιτικού σκηνικού και μάλιστα σε ακροδεξιές θέσεις.

Προλεταριακή Σημαία

ισσότερο οδηγούνται σε ακροδεξιές θέσεις και συμπεριφορές. Στους άμεσους στόχους τους είναι και η κατάργηση των απεργιών, να βάλουν δηλαδή τέτοιους όρους που η κήρυξη της απεργίας να είναι δύσκολα πραγματοποιήσιμη. Αποκαλυπτική ως προς αυτό είναι η συζήτηση που έγινε στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη 6 Φλεβάρη. Την αρχή έκανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν∆ όταν, αναφερόμενος στην απεργία των ναυτεργατών, φανέρωσε την πραγματική επιδίωξη των κομμάτων της

Η τρομοκρατία και η καταστολή δεν θα περάσουν Σίγουρα δεν πρόκειται για μια πρόσκαιρη πολιτική τακτική των κομμάτων της συγκυβέρνησης, αλλά είναι κάτι πιο μόνιμο. Η αχαλίνωτη επίθεση στον εργαζόμενο λαό, στις κατακτήσεις και τα δικαιώματά του και το σπρώξιμο εκατομμυρίων ανθρώπων στην πείνα και την εξαθλίωση, δεν μπορεί παρά να συνοδευτεί και με ανάλογη πολιτική συμπεριφορά τρομοκράτησης των εργαζομένων και όλων των αγωνιζόμενων κομματιών του λαού και της νεολαίας. Σήμερα, οι άνεργοι είναι περισσότεροι από αυτούς που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή είναι η καινούρια πραγματικότητα. Οι μισοί εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, συνεπώς και το όποιο εισόδημα είχαν, και οι άλλοι μισοί που εργάζονται αμείβονται με μισθό πείνας. Η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό –είναι κι αυτό ολοφάνερο- δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτε καλό στον κόσμο του μόχθου και στη νεολαία παρά μόνο πείνα και βάσανα. Αυτόν τον κόσμο φοβούνται και επιχειρούν να τον τρομοκρατήσουν για να κερδίσουν χρόνο. Οι εργαζόμενοι σε μια σειρά κλάδους αντιστέκονται και οργανώνουν απεργιακές κινητοποιήσεις και αντιστάσεις και αντιμετωπίζονται από τους τρεις συγκυβερνώντες με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, με πολιτική και κρατική τρομοκρατία. Με εντολή του Α. Σαμαρά τα ΜΑΤ εισβάλλουν μέσα στη νύχτα στο αμαξοστάσιο του Μετρό για να συλλάβουν απεργούς. ∆ικαστές συνεδριάζουν εκτάκτως μέρα Κυριακή 27 Γενάρη και κρίνουν την απεργία στα ΜΜΜ παράνομη και επιστρατεύουν τους απεργούς. Και πάλι με εντολή του πρωθυπουργού στέλνονται τα ΜΑΤ στα λιμάνια και εισβάλλουν στα πλοία την περασμένη Τετάρτη, λίγες ώρες πριν ξημερώσει και αναγκάζουν τα πλοία να κάνουν δρομολόγια, ενώ οι δικαστές και πάλι βγάζουν την απεργία των ναυτεργατών παράνομη και επιστρατεύουν τους απεργούς. Αναλόγου τρομοκρατικού χαρακτήρα είναι και η επίθεση της κυβέρνησης απέναντι στις δυνάμεις της Αριστεράς. Ο Α. Σαμαράς εκλέχτηκε αρχηγός της Ν∆ με το σύνθημα –ανάμεσα και σε άλλα- «ενάντια στην ασυδοσία των απεργιών και της αριστεράς» και ότι θα είναι «ο εγγυητής της αστικής νομιμότητας». Είναι πλέον ολοφάνερο πως τα κόμματα της συγκυβέρνησης όσο περισσότερο επιτίθενται και τσακίζουν τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού τόσο περ-

συγκυβέρνησης λέγοντας «υπάρχουν συγκεκριμένες ομάδες που έχουν στα χέρια τους τόση δύναμη, που μπορούν να συντρίψουν την εθνική οικονομία και να δούμε αν θα βάλουμε εκεί περιορισμούς στην άσκηση αυτού του δικαιώματος, στο τι σημαίνει απαρτία (ζήλεψε το άρθρο 4) στο με ποια πλειοψηφία θα πρέπει να παίρνονται αυτές οι αποφάσεις». Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Β. Κεγκέρογλου ο οποίος υποστήριξε ότι η σύλληψη αυτή είναι του ΠΑΣΟΚ και συνέχισε, «η προτροπή μας προς την κυβέρνηση είναι να πάρει νομοθετική πρωτοβουλία ώστε να αλλάξει συνολικά το καθεστώς με τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος και την ελάχιστη εξυπηρέτηση που πρέπει να θεσπιστεί για τους πολίτες πρέπει να είναι προτεραιότητα απ’ όλες τις πτέρυγες της Βουλής». Τη στήριξη και της ∆ΗΜΑΡ στον επερχόμενο νόμο εξέφρασε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπός της Ν. Τσούκαλης ο οποίος επισήμανε πως «οι μέθοδοι και τα εργαλεία τα οποία μέχρι πρότινος γνωρίζαμε και χρησιμοποιούσαμε απλόχερα, δυστυχώς πρέπει να αναθεωρηθούν». Η τακτική της αποκαλούμενης «μηδενικής ανοχής» που επιδεικνύει η κυβέρνηση όλο και συχνότερα το τελευταίο διάστημα αποθρασύνει όλο και περισσότερο την αστυνομική αγριότητα και βαναυσότητα. Σε πρόσφατες τηλεοπτικές δηλώσεις –συχνές ανάλογου περιεχομένου- ο Ν. ∆ένδιας αναφέρει πως «ήρθε η ώρα η χώρα να κλείσει τους λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί από το ’74-’75 μέχρι σήμερα». Και πώς θα κλείσουν αυτοί οι λογαριασμοί; Με τον άγριο ξυλοδαρμό και την εξευτελιστική δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των τεσσάρων συλληφθέντων για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης. Τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τις αστυνομικές αρχές και τις άθλιες συνθήκες κράτησής τους. Πρόκειται για μια κυβέρνηση επικίνδυνη για τις εργαζόμενες μάζες, επικίνδυνη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ο πρόσφατος ξυλοδαρμός μελών και στελεχών του ΠΑΜΕ και η σύλληψη 35 από αυτούς, η κράτησή τους στην ασφάλεια και στα δικαστήρια στη συνέχεια κάνουν όλο και πιο φανερή την ένταση και την έκταση της κρατικής τρομοκρατίας. Την εμφάνιση φασιστικοποίησης της εργασιακής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Να αντισταθούμε και να αποτρέψουμε αυτές τις εξελίξεις.

3


4

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Και «ιδιωτικός στρατός μισθοφόρων», απέναντι στους διαδηλωτές, για την «προστασία του κοινοβουλίου» Σύμβαση με την κακόφημη εταιρεία παροχής υπηρεσιών ιδιωτικού στρατού, «Academy» (πρώην «Blackwater») αναφέρεται πως υπέγραψε πρόσφατα, η ελληνική κυβέρνηση, με στόχο, την προστασία της Βουλής, από «οργισμένους διαδηλωτές». Η πηγή της πληροφορίας, φαίνεται να είναι έγκυρη, αφού πρόκειται, για τον πρώην πρέσβη της Ελλάδας, στον Καναδά, Λεωνίδα Χρυσανθακόπουλο, ο οποίος αναφέρει το γεγονός αυτό, σε συνέντευξή του, σε καναδική εφημερίδα, το ∆εκέμβρη του 2012. Η «Blackwater» έχει αναπτύξει ιδιαίτερα αιματηρή δράση, στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και κατοχής, του Ιράκ και του Αφγανιστάν με τους μισθοφόρους της να χρεώνονται σφαγές αμάχων , με χαρακτηριστική, αυτή των 17 αμάχων, το 1997 στη Βαγδάτη, που δεν είναι κι η μοναδική. Αναφέρεται μάλιστα, πως οι συνεχείς… μετονομασίες της («Blackwater», «Xe Services», «Academy») σκοπό έχουν να συγκαλύψουν, τη δολοφονική της αυτή δράση. Έτσι, εκτός απ’ τα ΜΑΤ, τις Ομάδες ∆ΙΑΣ, τα χημικά αέρια, τις αύρες και τα μεταλλικά πλέγματα, θα ‘ρθουν πιθανά να προστεθούν κι οι δολοφόνοι μισθοφόροι των ιμπεριαλιστικών αφεντικών για την προστασία του «ναού της δημοκρατίας». Εντάσσεται κι αυτό, σ΄ αυτά που απαιτούν οι ανάγκες ενός συστήματος βαθειά εξαρτημένου και σε κρίση, σ’ αυτό που απαιτούν και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά, μπροστά στο φόβο του «εχθρού – λαού», μπροστά στο φόβο μήπως βρεθεί ο λαός, ξανά στους δρόμους…

Μπαμπακάρ Ντιάε, μετανάστης, απ’ τη Σενεγάλη:

Έπεσε στις γραμμές του ΗΣΑΠ, για να σωθεί απ΄ την καταδίωξη της δημοτικής αστυνομίας... Νέα δολοφονία μετανάστη, αυτή Σενεγαλέζου μικροπωλητή Μπαμπακάρ Ντιάε, έγινε στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Θησείο, την Παρασκευή 1/2. Ο μετανάστης, πατέρας δύο μικρών παιδιών, προσπαθούσε να διαφύγει τρέχοντας, απ’ την καταδίωξη των αστυνομικών του ∆ήμου Αθήνας, μέχρι που έφτασε σε αδιέξοδο,

äçìïêñáôéêÜ äéêáéþìáôá

Από την επίθεσητων ΜΑΤ στους διαδηλωτές του ΠΑΜΕ στο Υπουργείο Εργασίας

Φασιστικοποίηση, και «άνοιγμα της βεντάλιας», απέναντι σ΄ όλη την Αριστερά ρθε η ώρα να κλείσουν οι ανοικ τοί λογαριασμοί, απ΄ το 1974 -75», δήλωνε ο υπου ργός ∆ημόσιας Τάξης, ∆ένδιας, σε ομιλία του, σε ημερίδα, που συνδιοργανώθηκ ε στ ις 30/1 από διάφορα ιδρύματα του συστήματος (Ινστιτούτο ∆ημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμαν λής», Εθνικ ό Κέντρο Κοινωνικ ών Ερευνών, Τμήμα Εγκληματολογίας του Πάντειου) με θέμα «Πόλη, εγκληματικότητα και ανασφάλεια, την περίοδο της οικονομικής κρίσης». Σαφής στην τοποθέτησή του, ο υπουργός ∆ημόσιας Τάξης, καταφέρθηκε ενάντια στο «κουκούλωμα» των σκληρών επιλογών, που απαιτούνται απέν αντι στους «ανοικτούς αυτούς λογαριασμούς» «είτ ε αυτοί λέγονται «ανομία» είτε λέγονται καταλήψεις, είτε λέγονται μεταναστευτικό, είτε μιλάμε για το άγος της Μαρφίν ». Την τοποθέτηση του αυτή, συμπλήρωσαν στο ίδιο «μήκος κύματος» αυτές του δήμαρχου Καμίνη, που καταφέρθηκ ε ενάντια στον «εγκωμιασμό της βίας» από τμήμα της Αριστεράς (sic), του προέδρου του Ινστιτούτου «Καραμανλής», Μιχελάκη, που εστίασε στις καταλήψεις χώρων (Βίλλα Αμαλίας κοκ), και της καθηγήτριας εγκληματολογίας του Πάντειου, Ζαραφωνίτου, η οποία αναφέρθηκε στην εγκληματικότητα σε περιοχές – γκέτο της Αθήνας, χαρακτ ηριστικές για τ ο υψηλό ποσοστό μεταναστών εκεί. Ιδιαίτερα έντονα και γοργά, το τελευταίο διάστημα, τόσο ο ∆ένδιας όσο κ ι άλλοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης κ αι του άθλιου συστήματος που υπηρετούν, καθώς και τα παπαγαλάκια τους των Μ.Μ.Ε., επιδίδονται καθημερινά σε επιθέσεις, στοχοποιήσεις και προβοκάτσιες, παρουσιάζοντας ένα «φάσμα», που εμπεριέχει οτιδήποτε αναφέρεται στην αριστερά και στους αγών ες, τους ίδιους τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες και τις μορφές πάλη ς, την «ανομία», τη ν υποστήριξη της λεγόμενης τρομοκρατίας, τις συνέπειες της μετανάστευσης, ακόμα και το «κοινό ποινικό έγκλημα». Ξεκ ινώντας απ΄ τον πολιτικά ευάλωτο χώρο της αναρχίας – αυτονομίας και την επίθεση σε στέκια και κατειλημμένους χώρους, προχωρούν μέχρι τις συνιστώσες, και τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ (παράλληλα με τις ισχυρές πιέσεις συμμόρφωσης και «υπευθυνοποίησης» που του ασκούν, και την ολοένα και πιο δεξιά του, μετατόπιση), αλλά κι απέναντι στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, όπως φ άνηκ ε περίτρανα, κατά την πρόσφατη επίθεση των ΜΑΤ στο Υπουργείο Εργασίας. Έτσι, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζονταν απ’ το ∆ένδια στην εκ πομπή «Ανατροπή » του Πρετεντέρη (21/1) ως «κόμμα που βρίσκεται σε φάση μετάβασης στη νομιμότητα», δήλωση, που προκάλεσε την αποχώρηση απ΄ το πάνελ της εκπομπής, του βουλευτή του, Βούτση, ή την απαίτηση του Λαφαζάνη για παραίτηση του ∆ένδια και την αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια απ΄ τη συνεδρίαση της Βουλής, ενώ επίσης είχαν εκφ ραστεί κι εκ εί, οι επιθέσεις ∆ένδια απέναντι στα «φαινόμενα

«Ή

ανομίας», σαν τις καταλήψεις, κι οι «ανοικτοί λογαριασμοί απ΄ το ’74 με την τρομοκρατία», ήρθε η σειρά του ΠΑΜΕ να δεχθεί, στις 30/1, μια άγρια κατασταλτική επιχείρηση με ΜΑΤ, χημικά, ξυλοδαρμούς απέναντι σε μελή του, κ αι διαδηλωτές, που πραγματοποιούσαν « συμβολική κατάληψη», στο γραφείο του υπουργού Εργασίας. Ακολούθησαν 35 προσαγωγές συ νδικ αλιστικών στελεχών του , οι οποίες μετατράπηκαν σε συλλήψεις, στη Γ.Α.∆.Α., όπου οδηγήθηκαν, και σε άσκηση ποινικής δίωξης, με κατασκευασμένες κατηγορίες, όπως «διατάραξη κοινής ειρήνης», και «απρόκλητες φθορές». Από κοντά και τα Μ.Μ.Ε., που παρουσίαζαν εικόνες με φθορές στο γραφείο του υπουργού, εμφανώς «κατασκευασμένες». Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν σε δίκη, με την αυτόφωρη διαδικασία, η οποία πήρε αναβολή για τις 12/2, με απόσυρση των βασικών αυτών κατηγοριών, ενώ έξω απ΄ τα δικαστήρια της Ευ ελπίδων πραγματοποιούνταν μα ζ ι κ ή συγκέντρωση συμπαράστασης. Αν λοιπόν, κοινοβουλευτικά κόμματα, σαν το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, που δεν αμφισβητούν την αστικ ή νομιμότητα, δέχοντ αι επιθέσεις, πιέσεις συμμόρφωσης ή ακόμα και στοχοποίηση, φανταστείτε τι επιφυλάσσεται για οργανώσεις, συλλογικότητες και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή για όσες συγκροτήσεις δουλεύουν για την οικ οδόμηση ενός ισχυρού λαϊκού κινήματος αντίστασης, διεκδίκησης και ανατροπής. Για όσες συγκροτήσεις δουλεύουν συνειδητά, για την πολιτικοποίηση, την οργάνωση, τον συν τονισμό, την από κοινού δράση, τη διεύρυνση και την κ λιμάκωση των επιμέρους αντιστάσεων που ξεσπούν , από εργαζόμενους, νεολαία, λαό, με στόχο την απόκρουση της πολιτικής αυτής και την ανατροπή της, την επίτευξη πραγματικών νικών, με ό,τι αρνητικές συνέπειες θα έχει αυτό, για το σύστημα τη ς εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, τους διαχειριστές και τους εκφραστές του, κι ό,τι θετικές συνέπειες και συμβολή θα έχει, για την υπόθεση τη ς συγκρότησης λαϊκού και εργατικού κινήματος, κινήματος για την επαναστατική ανατροπή του σάπιου αυτού συστήματος. Όταν μάλιστα, περισσότερο από ποτέ, όσα –μεμονωμέν α- τμήματα του λαού, τολμήσουν να βγουν στο δρόμο του αγώνα, απέναντι στην βάρβαρη αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική, της άρχουσας τ άξης και των ιμπεριαλιστών «δανειστών» (εργαζόμενοι σε Μετρό και Μέσα Μαζική ς Μεταφοράς, ναυτεργάτες, αγρότες), στοχοποιούνται, και συκοφαντούνται, οι απεργιακοί τους αγώνες, αντιμετωπίζον ται άμεσα με φασιστικής έμπνευ ση ς μέτρα, σαν την επιστράτευση, με τα ΜΑΤ και την κρατική τρομοκρατία ή με την απειλή της βίαιης καταστολής τους. Οι δηλώσεις, και οι τοποθετήσεις προθέσεων, φαντάζουν «λίγες» μπροστά στην ίδια την πραγματικότητα και τη διαδικασία φασιστικοποίησης που εξελίσσεται γοργά μέσα στο πλαίσιο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

πάνω από τη γέφυρα του τραίνου, κι έπεσε στο κενό… Σαν να μην έφτανε αυτό οι αστυνομικοί που έφτασαν στο σημείο, επιτέθηκαν βρίζοντας, με κλομπ και χημικά, στους μετανάστες και τους Έλληνες που συγκεντρώθηκαν στο σημείο. Βλέπετε, το «έγκλημα» του μετανάστη αυτού ήταν ότι δούλευε μικροπωλητής, στο λεγόμενο «παραεμπόριο». Αν δε δούλευε, θα΄ χε προφανώς περιθωριοποιηθεί, και τότε θα θεωρούνταν «άεργος, επιρρεπής στην εγκληματικότητα». Και την καταδίωξη του, αυτή απ΄ τους δημοτικούς αστυνομικούς, την πλήρωσε με τη ζωή του… Μια καταδίωξη, την οποία… διαψεύδει με ανακοίνωσή του ο ∆ήμος Αθήνας, αναφέροντας πως στις αρμοδιότητες της δημοτικής αστυνομίας δεν είναι η καταδίωξη, αλλά η κατάσχεση «παράνομων εμπορευμάτων», υποτιμώντας τη νοημοσύνη, όλων μας. Είχε μάλιστα και το θράσος, να εκφράσει και τη… «βαθειά θλίψη του, για το θάνατο»! Ένα θάνατο, που προκάλεσε οργή κι αγανάκτηση, στην κοινότητα των Σενεγαλέζων και συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Το ρόλο της «Χρυσής Αυγής», ως τραμπούκο ελεγκτή, στο υποκατάστημα Ε.Ο.Π.Υ.Υ Καλλιθέας... …κατήγγειλαν με κινητοποίησή τους, η «Λαϊκή Επιτροπή Καλλιθέας», το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ, και οι «Επιτροπές Αγώνα Νέας Σμύρνης και Παλαιού Φαλήρου». Μέλη της «Χρυσής Αυγής», εισέβαλαν το τελευταίο διάστημα στα ιατρεία του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. (πρώην ΙΚΑ) και προχώρησαν σε «ελέγχους», ζητώντας απ’ τους ασθενείς, να επιδείξουν τα χαρτιά τους, για το αν έχουν ελληνική ή όχι, υπηκοότητα. Τέτοιου τύπου τραμπούκικες και αντιλαϊκές ενέργειες, πρέπει να βρουν απέναντι τους, μαζική κι αποφασιστική απάντηση!

Ηράκλειο Κρήτης:

Σοβαρός τραυματισμός νεαρών μετά από καταδίωξη απ΄ την «Ομάδα ∆ΙΑΣ» ∆ιασωληνωμένοι νοσηλεύονται, ένας 16χρονος κι ένας 19χρονος, μετά από σοβαρό τραυματισμό στο


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

κεφάλι από πτώση της μηχανής στην οποία επέβαιναν, όταν αστυνομικοί της Ομάδας ∆ΙΑΣ, τους καταδίωξαν γιατί δε σταμάτησαν σε έλεγχο. Σύμφωνα με έγγραφη κατάθεση μιας γυναίκας, αυτόπτη μάρτυρα, ο συνοδηγός της Ομάδας ∆ΙΑΣ, χτύπησε με το πόδι του, το μηχανάκι. Σε βάρος των αστυνομικών σχηματίστηκε δικογραφία για «σωματικές βλάβες, από αμέλεια». Έτσι «αξιολογούν» την ανθρώπινη ζωή οι «ράμπο» των σύγχρονων πόλεων…

“°È·Ù› ·Û΋۷Ù ‚›· ÛÙÔ ·È‰› ÌÔ˘ ÙËÓ ÛÙÈÁÌ‹ Ô˘ ÚÔÛ·ıÔ‡Û ӷ ˘ÂÚ·ÛÈÛı› ÙÔÓ ·ÈÌfiÊ˘ÚÙÔ ·Ù¤Ú· ÙÔ˘;” Το ερώτημα αυτό, απεύθυνε, η μάνα ενός ανήλικου μαθητή που συνελήφθη, όταν κατά τη διαμαρτυρία εκατοντάδων κατοίκων του Αιγινίου Πιερίας, ενάντια στην εγκατάσταση του νέου σταθμού διοδίων, το μεσημέρι της ∆ευτέρας 28/1, πραγματοποιήθηκε άγρια επίθεση των ΜΑΤ, που επιτέθηκαν στο συγκεντρωμένο κόσμο, έριξαν χημικά, τραυμάτισαν και προχώρησαν σε προσαγωγές και συλλήψεις 11 ατόμων, ανάμεσά τους, δημοτικών συμβούλων και δύο ανηλίκων… Για να πάρει την απάντηση: «Κυρία μου, τα παιδιά σας, για μας, είναι μονάδες», όπως αναφέρει σε επιστολή της, η εκπαιδευτικός Αναστασία Τερζή. Στο πλαίσιο της επιχείρησης καταστολής των αγώνων του «εχθρού – λαού», θα συμπληρώναμε…

Προλεταριακή Σημαία

5

Οι βασανισμοί και η επίδειξη τους, ενδεικτικοί για το χαρακτήρα της δημοκρατίας τους

Ο

άγριος ξυλοδαρμός κι οι πολύωροι βασανισμοί, απ΄ την Ασφάλεια, των τεσσάρων νεαρών συλληφθέντων, που κατηγορούνται για ληστεία τράπεζας και ταμιευτηρίου, στο Βελβεντό Κοζάνης, βασανισμοί που πραγματοποιήθηκαν ώρες, αφότου είχαν συλληφθεί, αλλά κι η ωμή επίδειξή τους στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, γεννούν σε κάθε κοινό νου, εκτός πολλών άλλων, και τον προβληματισμό, σχετικά με την επιλεκτική εφαρμογή τους, στους νεαρούς αυτούς. Γιατί άραγε, επιδείχθηκε τέτοιο μένος απέναντί τους, κι αυτό, «έπρεπε» μάλιστα, να παρουσιαστεί και σαν «φόβητρο» και με λογικές και πρακτικές τύπου… «Γκουαντάναμο», προς το λαό; Έχαιραν άραγε, της ίδιας «μεταχείρισης» τόσοι και τόσοι θιασώτες του εγκλήματος σε βάρος του λαού, που βγήκαν απ΄ τους κόλπους αυτού του συστήματος; Ας μη μιλήσουμε γι αυτούς που κυριαρχούν, κι επιδίδονται στην καθημερινή σε μόνιμη και «νόμιμη» (sic) κλοπή και ληστεία, σε βάρος του λαού μας, του ιδρώτα και της ίδιας της ζωής του, τη ντόπια παρασιτική άρχουσα τάξη, δηλαδή, και τα ξένα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της. Ας μιλήσουμε, έστω γι αυτούς, που χαρακτηρίζονται κατά καιρούς, ως «παράνομοι», εκπροσώπους του συστήματος της εκμετάλλευσης, στις διάφορες εκφράσεις του, σε επίπεδο πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό ή «σκανδάλων», των οποίων κάποια απ΄ τα παράπλευρα «άπλυτα», έτυχε να ξεβραστούν. Είχε άραγε, την ίδια «μεταχείριση» ο Τσοχατζόπουλος, σημαίνον στέλεχος του συστήματος, που κατηγορείται για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος» εκατομμυρίων ευρώ; Είχαν την ίδια «μεταχείριση», δεκάδες

σημαίνοντα επιχειρηματικά στελέχη, σαν κι αυτά της Proton Bank, του Ομίλου Λαυρεντιάδη, που κατηγορούνται για ξέπλυμα χρήματος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ; Μήπως άραγε, οι επτά αστυνομικοί που συνελήφθησαν τον περασμένο ∆εκέμβρη στο Βόλο, στη Θεσσαλονίκη και στο Αγρίνιο, για συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών, αντιμετωπίστηκαν μ΄ αυτό τον τρόπο; Ή μήπως οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών, ή οι νταβατζήδες - εκμεταλλευτές… λευκής σάρκας, αντιμετωπίζονται έτσι, εάν κι εφόσον συλληφθούν; Οι δύο ρατσιστές δολοφόνοι, που μαχαίρωσαν στα Πετράλωνα, το Γενάρη, τον Πακιστανό μεροκαματιάρη Σαχτζάτ Λουκμαν, «για ασήμαντη αφορμή», τι μεταχείριση είχαν; Και οι… μονίμως ασύλληπτοι μαχαιροβγάλτες και δολοφόνοι άλλων μεταναστών, θα συλληφθούν άραγε ποτέ; Κι έχει κανείς την «απορία», για το ποια θα είναι η μεταχείριση που θα’ χουν; Χειρότερη άραγε απ΄ αυτή του δολοφόνου ειδικού φρουρού, Κορκονέα ή του συνεργού του Σαραλιώτη; Αλλά ούτε «είδαμε», ανάλογη μεταχείριση, ακόμα κι άλλων ληστών τραπεζών, στο παρελθόν. Όμως, ας θυμηθούμε, κι «αντίστροφα», τους άγριους ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια, που είχαν υποστεί στη Γ.Α.∆.Α., οι συλληφθέντες της «αντιφασιστικής μοτοπορείας», τον Οκτώβρη του 2012. Είναι ολοφάνερο, πως η «επιλεκτικότητα» άσκησης κρατικής βίας και βασανισμών και η επίδειξή της, έχει να κάνει με τον ταξικό χαρακτήρα και τη φύση της δημοκρατίας «μας», κι ακόμα περισσότερο, με τη διαδικασία φασιστικοποίησης, που συντελείται στη φάση που έχουμε μπει, στους κόλπους της. ∆ιαδικασία, που απαιτούν οι

ανάγκες του συστήματος σήμερα, κι οι ξένοι «δανειστές». Με τον ταξικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα του αστικού κράτους, των μηχανισμών του, της «δικαιοσύνης» του. Έτσι «εννοούν» τη δημοκρατία, και η κυβέρνηση, οι λαλίστατοι υπουργοί της, οι μηχανισμοί καταστολής, και οι δημοσιογραφίσκοι των Μ.Μ.Ε. Στο «πρόσωπο» των νεαρών συλληφθέντων, οι οποίοι δηλώνουν «αναρχικοί» κι «ενάντια στο σύστημα», επιδιώκεται ν’ αποσταλεί ευρύτερα, το μήνυμα, πως έτσι θ’ αντιμετωπίζεται, απ’ τους μηχανισμούς καταστολής του συστήματος αυτού, όποιος, έστω και «διακηρυκτικά», καταφέρεται ενάντιά του. Κι αυτό, παρόλο που οι ληστείες τραπεζών, κι άλλες παρόμοιες ενέργειες, ούτε πολιτικά χαρακτηριστικά έχουν, ούτε χαρακτηριστικά αντίστασης, ούτε πολύ περισσότερο… επαναστατικά. Αλλά αντίθετα, χρησιμοποιούνται, απ΄ το ίδιο το σύστημα, για να επιταχύνει και να εντείνει την επίθεσή του, ενάντια στο λαό. Το σύστημα, η κυβέρνηση, και τα Μ.Μ.Ε. που το υπηρετούν, εντάσσουν τη συγκεκριμένη «επιχείρηση», στο πλαίσιο της λεγόμενης «πάταξης της ανομίας και της τρομοκρατίας», στην ενοχοποίηση και στοχοποίηση πολιτικών χώρων (και της Αριστεράς) – κάπου εκεί «επιστρατεύεται» ξανά, η «θεωρία των άκρων» - έχοντας σαν τελικό αποδέκτη, τον ίδιο το λαό, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του, τους αγώνες, τις αντιστάσεις και τις μορφές πάλης του. Μέσα απ’ την ωμή επίδειξη, του τι είναι ικανοί να κάνουν, ανενόχλητοι οι μηχανισμοί κρατικής καταστολής. Να μην αποδεχθούμε ούτε το «δικαίωμα» τους αυτό, ούτε και την ψευδεπίγραφη «δημοκρατία» τους.

Χανιά:

Καμιά δίωξη στους αγωνιστές Κάτω η κρατική βία και καταστολή

Σ

τα πλαίσια της πολιτικής τρομοκράτησης του λαού και της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων, στους οποίους με ιδιαίτερο ζήλο επιδίδεται το τελευταίο διάστημα η τρικομματική κυβέρνηση, στάλθηκαν στα Χανιά σωρηδόν κλήσεις σε απολογία σε αγωνιστές για κινητοποιήσεις που έχουν γίνει πριν πολλούς μήνες. Κλήθηκαν, λοιπόν, στον ανακριτή 11 διαδηλωτές που συμμετείχαν στη διαδήλωση που έγινε μετά την παρέλαση στις 28 Οκτώβρη 2011. ∆ηλαδή, 14 μήνες μετά, γίνονται μηνύσεις από αστυνομικούς και κλήσεις απ’ τον ανακριτή, ενώ δεν είχε γίνει καμιά προσαγωγή, ούτε σύλλη��η και η διαδήλωση είχε πραγματοποιηθεί μετά την παρέλαση. Λίγο καιρό πριν, είχαν κληθεί σε προανάκριση 9 άτομα που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις το Φλεβάρη του 2011. Βέβαια είχε προηγηθεί η κλήση σε απολογία μαθητών και άλλων διαδηλωτών για την διαδήλωση που είχε γίνει την 28η Οκτώβρη του 2010 από τους μαθητές των κα-

τειλημμένων σχολείων, όταν οι τοπικοί παράγοντες είχαν μάλιστα ακυρώσει την παρέλαση. Μετά από μαζικές κινητοποιήσεις, η υπόθεση αυτή τέθηκε στο αρχείο και δεν ασκήθηκε καμιά δίωξη Στο κάλεσμα φορέων και των διωκόμενων σε σύσκεψη που έγινε στο Εργατικό Κέντρο Χανίων ανταποκρίθηκε πολύς κόσμος, σωματεία και οργανώσεις. Μετά από συζήτηση, στην οποία αναδείχτηκε κατ’ αρχήν η αναγκαιότητα της κοινής δράσης για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, αποφασίστηκε η διοργάνωση πορείας καταγγελίας των διώξεων και συνολικότερα της κρατικής βίας και καταστολής την Τρίτη 5 Φλεβάρη στις 7μ.μ, και συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από τα δικαστήρια την Πέμπτη 07-02-2013 στις 9 το πρωί έξω από τα δικαστήρια, όπου θα παρουσιαστούν οι 11 διαδηλωτές στον ανακριτή. Για τους άλλους 9 δεν έχει οριστεί η μέρα που θα πάνε στον ανακριτή. Ο Σύλλογος ∆άσκαλων και η ΕΛΜΕ Χανίων προκήρυξαν 3ωρη στάση εργασίας, προκειμένου να συμμετέχουν στη συγκέντρωση της Πέμπτης οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, αφού ορισμένοι από αυτούς είναι ανάμεσα στους διωκόμενους. Αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει κοινή αφίσα με συνθήματα «ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ», «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ» , με υπογραφές των συλλόγων και όλων των φορέων που συμμετείχαν στη σύσκεψη. Την αφίσα υπέγραψε και η Πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Τα μέλη της Πρωτοβουλίας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ που συμμετείχαν στη σύσκεψη τόνισαν την αναγκαιότητα της πάλης ενάντια στην πολιτική της φασιστικοποίησης και του αγώνα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων της διαδήλωσης, της απεργίας, της ελεύθερης έκφρασης

και της κοινής δράσης όλων όσων μιλάνε στο όνομα του λαϊκού κινήματος. Η κοινή δράση, όμως, έχει σαν προϋπόθεση την ανοιχτή συζήτηση και αντιπαράθεση – σύνθεση, όπου είναι δυνατόν, απόψεων και θέσεων και για αυτό, πρότεινε να πραγματοποιηθεί μια κοινή εκδήλωση με θέμα τις δημοκρατικές και πολιτικές ελευθερίες, ώστε να ανοίξει ο διάλογος ανάμεσα στις οργανώσεις, τους φορείς και στους αγωνιστές. Επίσης η πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ κυκλοφόρησε προκήρυξη καταγγελίας για τις διώξεις και κάλεσε στην πορεία της Τρίτης και στη συγκέντρωση της Πέμπτης. Η πορεία της Τρίτης, στην οποία συμμετείχαν περίπου 500 άτομα, κινήθηκε στους δρόμους της πόλης. Η πρωτοβουλία ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ συμμετείχε με μπλοκ και συνθήματα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, την επιστράτευση των ναυτεργατών, την κρατική βία και καταστολή. Όπως συνήθως, το ΚΚΕ έλαμψε με την απουσία του και από τη σύσκεψη και από την πορεία. Την Πέμπτη 7 Φλεβάρη το πρωί πραγματοποιήθηκε μαζική συγκέντρωση έξω απ’ τα δικαστήρια, όπου οι διωκόμενοι κατέθεσαν κοινό υπόμνημα, αρνούμενοι τις κατηγορίες και υπερασπιζόμενοι το δημοκρατικό δικαίωμα στη διαδήλωση. Τόσο η πορεία της Τρίτης όσο και η συγκέντρωση της Πέμπτης έδειξαν ότι, απέναντι στον τρόμο που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση στο λαό για να σκύψει το κεφάλι και να αποδεχτεί την πολιτική της εξαθλίωσης είναι ανάγκη και υπάρχει η δυνατότητα να οικοδομηθεί ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης στηριγμένο στην κοινή δράση οργανώσεων και αγωνιστών και με εμπιστοσύνη στην αστείρευτη διαθεσιμότητα του λαού μας.


6

Προλεταριακή Σημαία

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Μ

ε την αίσθηση της οργής και της πίκρας έμειναν όσοι βρέθηκαν κοντά στον αγώνα που έδωσαν οι εργαζόμενοι του μετρό για εννιά μέρες μέσα από την απεργία τους. Και πολύ περισσότερο οι ίδιοι οι εργαζόμενοι του μετρό. Οργή γιατί διαπίστωσαν από πρώτο χέρι πόσο αδίστακτη είναι τούτη εδώ η κυβέρνηση, μέχρι πού μπορεί να φτάσει η απόφαση της ντόπιας άρχουσας τάξης και του πολιτικού της προσωπικού να θυσιάσουν το λαό και τους εργαζόμενους αυτής της χώρας στο βωμό των συμφερόντων του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Οι «ταγοί της δημοκρατίας» δεν δίστασαν ούτε στιγμή να επιβάλουν τη φασιστικού χαρακτήρα επιστράτευση και την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο. Οργή γιατί επί μέρες έβλεπαν τα αστικά επιτελεία και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ να συκοφαντούν εργαζόμενους που αγωνίζονταν για το δικαίωμα στη δουλειά με αξιοπρεπείς όρους και μισθούς, για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων, ενάντια στην επέλαση του εργασιακού μεσαίωνα, ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Οργή γιατί έβλεπαν την υποκρισία των κυβερνητικών εγκάθετων που ξαφνικά ενδιαφέρθηκαν για τα δικαιώματα του «επιβατικού κοινού». Αυτοί που έχουν κάνει το κόστος των μετακινήσεων δυσβάσταχτο, αυτοί που προωθούν τις απανωτές αυξήσεις των εισιτηρίων και τη συνεχή απαξίωση των συγκοινωνιών (περικοπές δρομολογίων, πλημμελής συντήρηση οχημάτων, συνεχείς μειώσεις προσωπικού) θίχτηκαν δήθεν για την «ταλαιπωρία» που επέφερε η απεργία. Αλλά και οργή για τη στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποφύγουν τις ευθύνες που τους αντιστοιχούν, που άφησαν τον αγώνα αυτό εκτεθειμένο, χωρίς ουσιαστική στήριξη. Μόνο κάτω από την πίεση της επιστράτευσης αναγκάστηκαν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των υπόλοιπων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς να κηρύξουν απεργιακές κινητοποιήσεις και

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Ο αγώνας στο Μετρό και μερικά τις οποίες -όπως φάνηκε αργότερα- δεν είχαν καμία διάθεση να συνεχίσουν. Γιατί η απόφασή τους, δυο μέρες πριν από την κήρυξη της επιστράτευσης, για στάση εργασίας μια εβδομάδα μετά και 24ωρη απεργία στις 31 Γενάρη (έτσι, εθιμοτυπικά, μιας και την επόμενη μέρη έμπαινε σε εφαρμογή το ενιαίο μισθολόγιο) αποτελούσε κανονικό «άδειασμα» της απεργίας στο Μετρό και διευκόλυνε την πολιτική απόφαση της κυβέρνησης να επιστρατεύσει τους απεργούς. Αλλά και αμέσως μετά από την ανακοίνωση της επιστράτευσης και την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο, η στάση των ηγεσιών αυτών ήταν τουλάχιστον απαράδεκτη. Στο κάλεσμα για μαζική συγκέντρωση έξω από το αμαξοστάσιο του Μετρό την Παρασκευή 25 Γενάρη, αμέσως μετά την εισβολή των ΜΑΤ, οι εργαζόμενοι των υπόλοιπων Μέσων Μαζικής Μεταφοράς εμφανίστηκαν... δια αντιπροσώπων. Κι αυτό όχι γιατί δεν είχαν τη διάθεση να στηρίξουν την απεργία, αλλά γιατί οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες φρόντισαν για το αντίθετο. Το ∆Σ του σωματείου των οδηγών της ΕΘΕΛ, για παράδειγμα, καλούσε σε συγκέντρωση έξω από το... υπουργείο Οικονομικών στο Σύνταγμα (!!!) στην οποία παρευρέθηκαν καμιά πενηνταριά εργαζόμενοι. ∆εν χρειάζεται, φυσικά, να αναφερθούμε στη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η οποία έλαμψε δια της απουσίας της, καλύπτοντας το κενό με «χαρτοπόλεμο» ανακοινώσεων. Πώς θα μπορούσε, άραγε, μια τέτοια ηγεσία να σηκώσει το βάρος της ευθείας σύγκρουσης με την κυβέρνηση και όσων τη στηρίζουν; ∆εν μπορούσε, δεν ήθελε και δεν το έκανε. Ήταν χαρακτηριστικά τα λόγια και τα

δάκρυα του απεργού ο οποίος -κραδαίνοντας το ψήφισμα αλληλεγγύης μαθητών ενός γειτονικού σχολείου- αναρωτιόταν πού είναι οι συνάδελφοί του από τις υπόλοιπες συγκοινωνίες, πώς είναι δυνατόν 15χρονοι μαθητές να νοιάζονται περισσότερο για τον αγώνα αυτό απ’ ό,τι ο ίδιος ο κλάδος. Εδώ, λοιπόν, εντοπίζεται και το στοιχείο της πίκρας και της απογοήτευσης ενός κόσμου που είδε έναν ακόμη αγώνα να χάνεται. Να υποκύπτει κάτω από την πίεση του συστήματος και μάλιστα με αντιδράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος οι οποίες όχι απλά υπολείπονται της περίστασης, του μεγέθους και της σφοδρότητας της επίθεσης, αλλά κινούνται στο επίπεδο της φυγομαχίας. Πολλοί από τον κόσμο αυτό, νέοι εργαζόμενοι ή εργαζόμενοι που μπαίνουν για πρώτη φορά στον αγώνα, καλούνται να αντιμετωπίσουν μια πραγματικότητα η οποία πηγαίνει από ήττα σε ήττα, ένα κίνημα το οποίο -γοργά και με επώδυνο τρόπο- αποκαλύπτει το μέγεθος της αποσυγκρότησής του, τις αδυναμίες του, τις πληγές που δημιούργησε η πολύχρονη κυριαρχία αστικών και ρεφορμιστικών αντιλήψεων. Με συνδικαλιστικές ηγεσίες οι οποίες όλα τα προηγούμενα χρόνια αποτελούσαν το μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης, έστρωναν το δρόμο γι’ αυτό που ζούμε σήμερα, κρατούσαν τους εργαζόμενους στο περιθώριο προάγοντας αταξικές θεωρίες και αναπαράγοντας την αστική επιχειρηματολογία περί «διαλόγου», «κοινωνικών εταίρων», «υπευθυνότητας». Ηγεσίες οι οποίες έμαθαν τον εργατόκοσμο να «τα ακουμπάει» στη μια ή στην άλλη κυβερνητική ηγεσία, οι οποίες μετέτρεψαν τα σωματεία (και ιδιαίτερα των

∆ΕΚΟ και του ∆ημοσίου) σε κομματικά παραμάγαζα, σε χώρους βολέματος και «τακτοποίησης» των δικών τους ανθρώπων. Με σωματεία τα οποία δεν συγκροτούνταν στη βάση της αναγκαιότητας του ταξικού αγώνα και της διεκδίκησης, αλλά στη βάση της συνδιαλλαγής με το αστικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Που αναφορά τους δεν είναι η υπηρέτηση των εργατικών αντιστάσεων, αλλά το τάδε ή το δείνα βουλευτικό γραφείο. Που, σε μια ανοιχτά συντεχνιακή και μικροπολιτική βάση, καλλιεργούσαν και συνεχίζουν να καλλιεργούν αυταπάτες για την «ιδιαιτερότητα» του κάθε κλάδου, για τις δυνατότητες «εξαίρεσης» απ�� το τάδε ή το δείνα μέτρο. Αυταπάτες που ίσχυσαν και στην περίπτωση του Μετρό, με τα τρία σωματεία, που μόλις προς το τέλος κράτησαν μια σχετικά ενιαία στάση, όταν δηλαδή ο χειρισμός του ΠΑΣΟΚ και του Βενιζέλου έφτασε στα όριά του. Αλλά και με μια Αριστερά η οποία είναι συνυπεύθυνη γι’ αυτά τα χάλια. Μια Αριστερά η οποία εξυπηρετούσε με τις θέσεις και τη στάση της αυτό το μοντέλο. Μια Αριστερά κρατικοδίαιτη, υποταγμένη στην αστική νομιμότητα, μαθημένη να αρκείται σε μικροβελτιώσεις και μικροπαραχωρήσεις που είχε τη δυνατότητα να κάνει το σύστημα, αφοπλίζοντας ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά την εργατική τάξη. Μια Αριστερά η οποία αδυνατούσε -με βάση τις ίδιες της τις καταβολές, ιδεολογικές και πολιτικές- να χαράξει μια άλλη γραμμή για το κίνημα, πραγματικά επαναστατική. Η οποία αποσιωπούσε την ήττα και την υποχώρηση (για τις οποίες ήταν συνυπεύθυνη), λοιδορούσε τη γραμμή της αντίστασης (χαρακτηρίζοντάς

ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕ∆ΙΟ

Οι ναυτεργάτες μπορούν να νικήσουν, αν ο αγώνας Μ

ε το φασιστικού χαρακτήρα μέτρο της επιστράτευσης απάντησε άμεσα (την 6η μόλις ημέρα της απεργίας) η τρικομματική κυβέρνηση στην απεργία των ναυτεργατών. Πριν την επιστράτευση των απεργών η κυβέρνηση, στοιχίζοντας το σύνολο των απολογητών του συστήματος και των μέσων μαζικής παραπληροφόρησης, προσπάθησε να στρέψει το λαό ενάντια στην απεργία. Για άλλη μια φορά κατηγόρησαν έναν ολόκληρο κλάδο ως «συντεχνία», συκοφάντησαν τον αγώνα των ναυτεργατών, ανθρώπων του μεροκάματου και του μόχθου, προσπαθώντας να τον απομονώσουν. Έστησαν και πάλι το γνωστό απεργοσπαστικό μηχανισμό των «αγροτών» της Ιεράπετρας, την ίδια στιγμή που οι φτωχομεσαίοι αγρότες βρίσκονται στα μπλόκα και στέλνουν μηνύματα αλληλεγγύης στους ναυτεργάτες. Έπαιξαν το ψέμα του διαλόγου που τάχα επιδιώκει η κυβέρνηση για να εμφανίσουν τους ναυτεργάτες ως αδιάλλακτους, χωρίς βέβαια να πουν κουβέντα για το νομοσχέδιο-ταφόπλακα που ετοιμάζεται να καταθέσει η κυβέρνηση. Ο «διάλογος» από τη μεριά της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της εργοδοσίας είναι συγκεκριμένος: είναι τα μνημόνια, η ανεργία, το δουλεμπόριο των νέων εργασιακών σχέσεων, οι μισθοί πείνας, η απλήρωτη εργασία, οι μαζικές απολύσεις, η συντριβή της ζωής του λαού και των εργαζομένων. Πίσω από όλα αυτά, λοιπόν, θέλανε να κρύψουν το γεγονός ότι το νομοσχέδιο «Για την ανασυγκρότηση του υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις» απο-

τελεί τη ρητή εφαρμογή των Μνημονίων στον τομέα της επιβατηγού ακτοπλοΐας• ότι είναι κομμάτι της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής. Ένα νομοσχέδιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των εφοπλιστών, που ενισχύει την απρόσκοπτη κερδοφορία τους, επιβάλλοντας στους ναυτεργάτες καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα, μετατρέποντάς τους σε σύγχρονους δούλους, χτυπώντας τα εναπομείναντα εργασιακά-συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Το νομοσχέδιο καταργεί τη συλλογική σύμβαση εργασίας και προωθεί την σύναψη ατομικών συμβάσεων «για την αύξηση της απασχόλησης». Επιτρέπει τη μείωση της σύνθεσης πληρώματος, δηλαδή τις μειώσεις προσωπικού, σε επίπεδα ασφάλειας. Αυτό σημαίνει, από τη μια, ότι τίθεται σε κίνδυνο η ανθρώπινη ζωή τόσο του πληρώματος όσο και των επιβατών. Από την άλλη, σημαίνει ότι διαλύονται οι οργανικές συνθέσεις των πλοίων δημιουργώντας νέα κύματα ανέργων. Αν, μάλιστα, συνυπολογιστεί η άρση του καμποτάζ, τότε καταλαβαίνει κανείς ότι το φαινόμενο της ανεργίας στο κλάδο θα πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ενισχύει την ασυδοσία των εφοπλιστών, καταργώντας τη 10μηνη υποχρεωτική δρομολόγηση των πλοίων. Έτσι, οι εφοπλιστές θα μπορούν να διακόπτουν τη δρομολόγηση των πλοίων για περισσότερους από δυο μήνες το χρόνο με τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών (όργανο του κράτους και των εφοπλιστών). Ταυτόχρονα, τους εκχωρεί πλήρως το δικαίωμα στην τροποποίηση-διακοπή δρομολογίων, καθώς και στην αντικατάσταση των πλοίων, δηλαδή σε

ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια, ποιότητα, καταλληλότητα και τον τύπο του πλοίου. ∆ηλαδή, οδηγεί τόσο στην απομόνωση των νησιωτικών περιοχών με τραγικές συνέπειες για τη ζωή των νησιωτών και θέτει σε ουσιαστικό κίνδυνο τους επιβάτες. Συγκροτεί επιτροπές σχετικές με «επιτάξεις-ναυλώσεις». Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι σε περίπτωση που παρθεί τέτοια απόφαση «αναστέλλεται κάθε μορφή κατάσχεσης του πλοίου, απεργιακή κινητοποίηση του πληρώματος, ως και κάθε άλλη αιτία της οποίας το πλοίο διέκοψε την εκτέλεση των δρομολογίων, ενώ το πλοίο τελεί, για το ίδιο χρονικό διάστημα υπό τον έλεγχο της αρμόδιας για τις επιτάξεις και ναυλώσεις Υπηρεσίας του Λιμενικού Σώματος». Με λίγα λόγια, επιστράτευση για πάντα! Τέλος, προωθεί μέσω του ΤΑΙΠΕ∆ το ξεπούλημα του συνόλου των λιμενικών υποδομών στο ξένο κεφάλαιο. Συγκεκριμένα, συγκροτείται οργανισμός (Γενική ∆ιεύθυνση Αξιοποίησης και Ανάπτυξης) αρμόδιος για τις «διαδικασίες ανάπτυξης επενδύσεων, αποκρατικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήσεων, παραχωρήσεων, συνεργασιών και συνεργιών με ιδιώτες…». Κουβέντα για όλα αυτά τα τσιράκια και οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι του συστήματος! Να, όμως, γιατί πέρα από την ταξική αλληλεγγύη που πρέπει γενικώς να εκφράζεται σε κάθε αγωνιζόμενο κλάδο, αυτός ο απεργιακός αγώνας έπρεπε έμπρακτα να γίνει υπόθεση των νησιωτών, των αγροτών, των εργαζομένων, όλου του λαού.

Το εργατικό κίνημα σε κρίσιμο σταυροδρόμι

Αν και οι ναυτεργάτες έχουν βιώσει επανειλημμένα στο πετσί τους την επιστράτευση, το γεγονός ότι η κυβέρνηση σε διάστημα μόλις δύο εβδομάδων κάνει χρήση του μέτρου για δεύτερη φορά, επιβεβαιώνει την ένταση της ταξικής επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και με στόχο την πλήρη αποσυγκρότησή της, την ισοπέδωση των όρων εργασίας και ζωής της. Την υλοποίηση των δεσμεύσεων του ντόπιου κεφαλαίου και του πολιτικού προσωπικού του στα ιμπεριαλιστικά αφεντικά τους (ΗΠΑ-ΕΕ)• την εφαρμογή της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής του συστήματος, όπως αποκρυσταλλώνεται στα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους, «δια πυρός και σιδήρου». Την εμπέδωση της φτώχειας, της ανεργίας, της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρεμμάτων, με όπλο του συστήματος, όχι μόνο την κλιμακούμενη τρομοκρατία και καταστολή αλλά, συνολικά με τη προώθηση της φασιστικοποίησης ως κεντρική πολιτική του κράτους και των μηχανισμών του. Αυτό είναι ένα βασικό και ουσιαστικό συμπέρασμα που πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι δυνάμεις που αναφέρονται στο εργατικό κίνημα και στους ταξικούς αγώνες. Όποια δύναμη δεν βλέπει αυτήν την πραγματικότητα (είτε γιατί δεν θέλει, είτε γιατί δεν μπορεί) και δεν αντιλαμβάνεται την περίοδο που διανύουμε και τη φάση του καπιταλιστι-


Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

καλισμός και η εργατική διεκδίκηση (από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη) θα είναι όλο και πιο συχνά- υπό διωγμό. Με επίγνωση του ότι κάθε αγώνας θα γίνεται με κόστος και γι’ αυτό θα πρέπει να γίνεται και με την ανάλογη προετοιμασία. Αυτή η προετοιμασία έλειπε από τον αγώνα του μετρό. Ενώ, για παράδειγμα, ήταν ορατό το ενδεχόμενο της επιστράτευσης, το σωματείο δεν κάλεσε γενική συνέλευση. Όπως δεν κάλεσε απεργιακή συνέλευση και σε όλο το εννιαήμερο της απεργίας. (Και όσοι θεωρούν ότι αυτό το κενό μπορεί να καλυφθεί από «συνελεύσεις αλληλεγγύης», αναπαράγουν το ίδιο λάθος.) ∆εν έβγαλε καν μια ανακοίνωση προς τους εργαζόμενους όταν η επιστράτευση κηρύχτηκε. Ο λαλίστατος, κατά τα άλλα, Αντώνης Σταματόπουλος, ο πρόεδρος του σωματείου, που καλούσε μια μέρα πριν τον Άδωνι «να φέρει φέρετρα» για τους εργαζόμενους, δεν ήταν εκεί όταν η κατάσταση το απαιτούσε. Και ας αναλογιστούν τα στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που διαλαλούσαν τη συμμετοχή του στα ψηφοδέλτιά τους, τι επίδραση θα έχει αυτή του η «εξαφάνιση» συνολικά στην υπόθεση του κινήματος και γιατί δεν έχασαν την ευκαιρία να διατυμπανίσουν αυτή τη σχέση και τα αστικά ΜΜΕ. Και μόνο το γεγονός ότι χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός οι ΠΑΣΚίτες στην ΕΘΕΛ για να υποβαθμίσουν τη σημασία του αγώνα στο Μετρό, ή οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να εμφανιστούν δικαιωμένοι απέ-

έκβαση της απεργίας, στην ουσία δεν διαφοροποιήθηκε στο παραμικρό από αυτήν (και δεν αναφερόμαστε στα αιτήματα αλλά στο πλαίσιο δράσης), δεν έκανε τίποτε προκειμένου να δώσει αέρα στήριξης στη συνέχιση της απεργίας και στην ακύρωση της επιστράτευσης. Ακόμη και οι τοποθετήσεις των στελεχών του ΠΑΜΕ το βράδυ της Τρίτης 5 Φλεβάρη είχαν τόνο αποκλιμάκωσης και χαρακτήρα γενικής πολιτικής ζύμωσης και όχι οργάνωσης της νέας φάσης στην οποία έμπαινε ο αγώνας μετά την επιστράτευση. Ακόμη και η νυχτερινή περιφρούρηση ήταν με ελάχιστες δυνάμεις από τη μεριά του. Τον τόνο της αποκλιμάκωσης από τη μεριά του ΠΑΜΕ μπορούσε να διακρίνει κανείς μέρες πριν, από τις δηλώσεις του προέδρου της ΠΕΜΕΝ, Σ. Τσιμπόγλου, στη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της ΠΝΟ ενόψει της επιστράτευσης (Ριζοσπάστης 2/2/2013). Χαρακτηριστικά, μέσα στο καμίνι του αγώνα, και μπροστά στη σύγκρουση που προκαλούσε η κυβέρνηση, δήλωνε ότι «σταθμός των αγώνων των ναυτεργατών επιβάλλεται να είναι η πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη με το πλαίσιο των ταξικών δυνά-

μεων του ΠΑΜΕ». Στη συγκέντρωση, δε, της ��ετάρτης 6/2 οι δηλώσεις του προέδρου της ΠΕΜΕΝ άγγιζαν τα όρια του γελοίου: «οι ναυτεργάτες είναι νικητές, η κυβέρνηση έχει ηττηθεί κατά κράτος». Η γνωστή επωδός του ΚΚΕ από τη Χαλυβουργία και μετά, που ντύνεται με φράσεις-επιχειρήματα όπως «ηττημένη η κυβέρνηση στη λαϊκή συνείδηση», «με ψηλά το κεφάλι επέστρεψαν στη δουλειά», «πολύτιμη πείρα και παρακαταθήκη». Φράσεις που θέλουν να συντηρήσουν μια εικονική πραγματικότητα για το κίνημα, φράσεις που δεν απαντούν στα βασικά ερωτήματα: «Γιατί και αυτός ο αγώνας δεν πέτυχε μια πραγματική νίκη; Πώς θα ανοίξει ο δρόμος για πραγματικά νικηφόρους αγώνες;». Η Ταξική Πορεία στάθηκε στο πλευρό των ναυτεργατών δηλώνοντας έμπρακτα την ταξική της αλληλεγγύη με την παρουσία της στο λιμάνι. Επίσης, με συγκροτημένο μπλοκ, τόσο στη συγκέντρωση της Τρίτης όσο και στη συγκέντρωση της Τετάρτης και την πορεία στο λιμάνι. Ανακοίνωση, επίσης, εξέδωσε και το ΚΚΕ(μ-λ) που μοιράστηκε μαζικά στις συγκεντρώσεις.

από τα ζητήματα που ανέδειξε θούν. Με τους εργαζόμενους να επιλέγουν σαν τελευταία γραμμή αυτοσχέδιας άμυνας το να μην πάνε στα σπίτια τους και παραλάβουν τα χαρτιά της επιστράτευσης. Και με τους διάφορους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους να παίρνουν θέση μπροστά από τις κάμερες για να «στηλιτεύσουν» την επιστράτευση, αλλά χωρίς να έχουν κάνει το παραμικρό για να την αντιμετωπίσουν. Φυσικά και δεν θεωρούμε πως οι στιγμές και οι καταστάσεις που περνάνε λαός και εργαζόμενοι είναι εύκολες. Ούτε υποτιμάμε τη σοβαρότητα και τη σφοδρότητα της επίθεσης που έχει εξαπολύσει το σύστημα. ∆εν υποτιμάμε ακόμη και την ανάγκη του κινήματος να υπερασπιστεί τους αγωνιστές και τα στελέχη του. Το αντίθετο. Ακριβώς επειδή είναι έτσι τα πράγματα και θα γίνουν ακόμη χειρότερα (όπως απέδειξε και η επιστράτευση των ναυτεργατών) πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι ευθύνες των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα είναι πολλές και βαριές. Και με βάση αυτές θα κρίνονται τόσο από τους εργαζόμενους όσο και από το σύστημα. Και θα αυξάνονται όλο και περισσότερο και όχι γραμμικά. Ο αναχωρητισμός των ηγεσιών της ΓΣΕΕ και της Α∆Ε∆Υ και το κενό που αντικειμενικά αφήνει δεν θα γεμίσει με λόγια και συμβολικές ενέργειες. Θέλει πράξεις. Πρωτοβουλίες που θα έχουν σαν κύριο και μόνιμο μέλημά τους να στηρίζονται στους ίδιους τους εργαζόμενους. Με συνελεύσεις στα σωματεία και όχι με αποφάσεις του ενός ή των ∆Σ και «καουμποϊλίκια». Με επιβεβαίωση και ανανέωση των αποφάσεων σε όλη τη διάρκεια ενός αγώνα και όχι με «εξουσιοδοτήσεις». Με επίγνωση του ότι από δω κι εμπρός ο συνδι-

7

ναντι στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, είναι αρκετό για να αντιληφθούμε τη σημασία τής κάθε κίνησης όταν ο αγώνας φτάνει σε ένα τόσο κρίσιμο σημείο. ∆εν υποτιμάμε στο ελάχιστο τη σημασία του αγώνα που δόθηκε για εννιά μέρες στο Μετρό και τα θετικά στοιχεία που ανέδειξε: • Το ότι συνεχώς όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι του μετρό -έστω και κάτω από αυτούς τους όρους- μπήκαν ένθερμα στον αγώνα και τον στήριξαν μέχρι το τέλος. • Το ότι οι εργαζόμενοι του μετρό έδωσαν με αποφασιστικότητα τη μάχη ενάντια σε όλο τον εσμό των κυβερνητικών επιτελείων και των ΜΜΕ • Το ότι οι εργαζόμενοι στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αισθάνθηκαν, περισσότερο από ποτέ, την ανάγκη και τη διάθεση να στηρίξουν τον αγώνα αυτό κόντρα στις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες • Την αλληλεγγύη που ξεσήκωσε ο αγώνας αυτός, ακόμη κι αν δεν δόθηκε η δυνατότητα να εκφραστεί αυτή με καλύτερους και μαζικότερους όρους. • Την επιβεβαίωση συνολικά των αγωνιστικών διαθέσεων που δυναμώνουν στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Ακόμη και το γεγονός ότι το εργατικό κίνημα βρέθηκε μπροστά σε κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα όπως πώς απαντιέται αυτή η βαθιά αντιδραστική στροφή του αστικού πολιτικού μπλοκ εξουσίας και η «πολιτική πυγμής» των επιστρατεύσεων και των συνδικαλιστικών διώξεων και πώς απαντιέται το ζήτημα των ορίων της επίσημης συνδικαλιστικής ηγεσίας, μπορούμε -με μια έννοια- να πούμε ότι αποτελεί ένα θετικό στοιχείο. Το βέβαιο είναι ότι οι απαντήσεις θα δοθούν πάνω στον αγώνα. Αναδεικνύοντας τα ζητήματα και όχι συγκαλύπτοντάς τα. Με στόχο τη ενίσχυση της υπόθεσης του εργατικού κινήματος και όχι το «χάιδεμα αυτιών» και τον εισοδισμό.

ΣΕ ΕΠΙΤΑΞΗ την «λίγη» και «αμυντική») και κήρυσσε την «αντεπίθεση» σε μια περίοδο που το εργατικό-λαϊκό κίνημα δεχόταν το ένα χτύπημα μετά το άλλο, χωρίς να μπορεί να υπερασπιστεί ούτε τα στοιχειώδη. Μια Αριστερά η οποία δεν δίσταζε να ψέγει το λαό και τους εργαζόμενους για τις δικές της αποτυχίες, να τους φορτώνει τις δικές της ευθύνες. Αυτή η Αριστερά, ακόμη και σήμερα, που η στοχοποίηση του εργατικού κινήματος, των αγώνων του και των συνδικάτων είναι βασικό στοιχείο της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, εξακολουθεί να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, να βαφτίζει τις ήττες «νίκες», να προσπαθεί να ξορκίσει την ηττοπάθεια αντί να προσπαθεί να την αντιμετωπίσει, να θεωρεί ότι η αγωνιστική ανάταση θα γίνει στη βάση επικοινωνιακών τακτικών και «κόλπων» και όχι στη βάση του ιδεολογικού και πολιτικού ανεβάσματος των εργαζομένων, της πλατιάς εμπλοκής και συμμετοχής όλων των εργαζομένων, κόντρα στη διαχείριση και τη συνδιαλλαγή. Γι’ αυτό και οι λογικές «ταχύρρυθμης ανάπτυξης» ευδοκιμούν ακόμη και σήμερα. Γι’ αυτό και περισσεύουν οι «επαναστατικοί», «ταξικοί» βερμπαλισμοί. Τα έζησαν αυτά από πρώτο χέρι οι εργαζόμενοι στο Μετρό. Είδαν το σωματείο να είναι απόν το πρωί της Παρασκευής, μετά την επιστράτευση. Αναζητούσαν κάποιον από το σωματείο να πάρει θέση για το πώς θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση, πώς θα απαντήσουν στην εισβολή των ΜΑΤ και στα «στρατιωτικά» ανακοινωθέντα της κυβέρνησης. Και αυτό που βρήκαν ήταν μια εικόνα σύγχυσης και διάλυσης. Με τον πρόεδρο του σωματείου εξαφανισμένο και τα μέλη του ∆Σ που ήταν εκεί να μην ξέρουν πώς να στα-

Προλεταριακή Σημαία

γίνει δική τους υπόθεση! κού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, αντικειμενικά δεν θα συμβάλει στην οργάνωση και ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Ουσιαστικά, λοιπόν, η απεργία τίθεται εκτός νόμου στο κράτος «έκτακτης ανάγκης» και «μηδενικής ανοχής». Η διαδήλωση, επίσης. Ένα νομικό πλέγμα έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να ποινικοποιεί τον αγώνα και την αντίσταση, να διώκει αγωνιστές, συνδικαλιστές, απεργούς διαδηλωτές. Προφανής και η προσπάθεια του κράτους, με τις πλάτες του εργατοπατερισμού, να στοχοποιήσει τα σωματεία και τα συνδικάτα. Και δεν μιλάμε για την πολιτική τους απονεύρωση (κάτι που έχει καταφέρει ο εργατοπατερισμός με τη συμβολή της ρεφορμιστικής Αριστεράς), αλλά για την ουσιαστική τους κατάργηση ως οργανώσεις των εργαζομένων. Θα υπάρχουν σωματεία και με ποια μορφή; Ποιος θα είναι ο ρόλος τους; Ποια απάντηση θα δώσουν; Με ποιο τρόπο θα μετατραπούν σε πραγματικά εργαλεία των εργαζομένων; Αυτά είναι κρίσιμα ερωτήματα που έχει θέσει η ίδια η ταξική πάλη και πρέπει να απασχολήσουν το σύνολο των εργαζομένων και των δυνάμεων που αναφέρονται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ο τρόπος με τον οποίο έκλεισε η απεργία των ναυτεργατών ήταν χαρακτηριστικός: Το βράδυ της Τρίτης 5 Φλεβάρη πραγματοποιείται στο λιμάνι του Πειραιά συγκέντρωση αλληλεγγύης στους ναυτεργάτες την οποία καλούσαν 23 (παρακαλώ!) σωματεία και πολιτικοί φορείς. Λίγο πριν από τη συγκέντρωση ανακοινώνεται και η επιστράτευση των ναυτεργατών, γεγονός που θα περίμενε κα-

νείς να μαζικοποιήσει τη συγκέντρωση. Κι όμως! Η συγκέντρωση ήταν εντελώς άμαζη (περίπου 400-500 άτομα) και το κλίμα χαρακτηριστικά άτονο και άνευρο. Στο ξεκίνημα, δε, των ομιλιών το πρώτο πράγμα που άκουσαν όσοι παρευρίσκονταν ήταν ότι με βάση την επιστράτευση η απεργία αναστέλλεται στα λιμάνια της επαρχίας για να συγκεντρωθούν τάχα οι δυνάμεις στο λιμάνι του Πειραιά. Και αντί να υπάρξει κάλεσμα για ολονύχτια παν-κινητοποίηση περιφρούρησης, η συγκέντρωση έληξε μετά από μια-δυο ώρες, με πρώτο (χλιαρό) κάλεσμα περιφρούρησης στις 6.00 το πρωί (οπότε και ξεκινούσε η επιστράτευση) και επόμενο κάλεσμα στις 10.30 το πρωί με την κάλυψη και της ΓΣΕΕ η οποία σε ένα «ταξικό κρεσέντο» κάλεσε 24ωρη παναττική-πανεργατική απεργία αλληλεγγύης και συγκέντρωση στο λιμάνι (από την οποία, φυσικά, και έλειπε!). Όπως ήταν αναμενόμενο, η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής αξιοποίησαν το πολύτιμο χρονικό κενό για να κάνουν τις κινήσεις τους. Έτσι, κατά τις 4.00 το βράδυ φόρτωσαν και έλυσαν πλοία που ήταν στο λιμάνι, ενώ μέχρι το πρωί το σημείο στο οποίο γινόταν η συγκέντρωση ήταν κυριολεκτικά έρημο από πλοία, τα οποία είχαν δέσει αλλού και φορτώνονταν κανονικά! Κατά τα άλλα, η απεργία συνεχιζόταν κανονικά και η οσμή της συνδιαλλαγής και του στημένου παιχνιδιού πλανιόταν στον αέρα! Χαρακτηριστική ήταν και η στάση του ΠΑΜΕ σε όλη αυτήν την απεργία. Παρότι κατηγορεί την πλειοψηφία της ΠΝΟ για την


8

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Η επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ

Τ

ην Τετάρτη 30 Γενάρη, το ΠΑΜΕ δέχτηκε άγρια επίθεση από τις δυνάμεις καταστολής. Μια ομάδα συνδικαλιστών του πήγε στο υπουργείο Εργασίας, με σκοπό να πραγματοποιήσει παράσταση διαμαρτυρίας, με αφορμή τις δηλώσεις του υπουργού Εργασίας, ότι οι συνταξιούχοι παίρνουν σύνταξη χάρη στο πελατειακό κράτος! Μπαίνοντας στο υπουργείο, στη Σταδίου, ο υπουργός κάλεσε αμέσως τα ΜΑΤ κατηγορώντας τους συνδικαλιστές, ότι έχουν σκοπό να καταλάβουν το γραφείο του. Τότε κάποιοι εγκλωβίστηκαν μέσα στους χώρους του και δεν τους επιτρεπόταν να βγουν. Συγχρόνως, κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι έξω από το υπουργείο, δέχτηκαν την επίθεση των ΜΑΤ, με αποτέλεσμα να υπάρξουν οχτώ τραυματίες. Να σημειώσουμε ότι, επειδή εκείνη την ώρα ήταν σε εξέλιξη κι άλλες κινητοποιήσεις, αρκετοί έτρεξαν να στηρίξουν τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη 35 συνδικαλιστών, οι οποίοι οδηγήθηκαν στη ΓΑ∆Α, όπου κρατήθηκαν μέχρι την άλλη μέρα το πρωί, για να μεταφερθούν στα δικαστήρια της Ευελπίδων και να δικαστούν στο αυτόφωρο, με

την κατηγορία περί «παράνομης κατάληψης δημόσιου χώρου». Τελικά, η δίκη τους πήρε αναβολή για τις 12 του Φλεβάρη. Η επίθεση αυτή καταδικάστηκε απ' όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και σωματεία. Την ίδια μέρα, μέχρι αργά το βράδυ, υπήρχε συγκέντρωση του ΠΑΜΕ έξω από τη ΓΑ∆Α με την απαίτηση της απελευθέρωσης των συλληφθέντων. Συγκέντρωση έγινε και την άλλη μέρα, για όσες ώρες κρατούσε η διαδικασία του αυτόφωρου. Σε αυτή συμμετείχε η Ταξική Πορεία με πανό, επίσης μοιράστηκε προκήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ). Το χτύπημα αυτό ήρθε ως συνέχεια μιας σειράς κατασταλτικών ενεργειών από τη μεριά της κυβέρνησης, που περιελάμβανε τις καταλήψεις και τους λεγόμενους κοινωνικούς χώρους της αναρχοαυτονομίας, την επιστράτευση των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς (Μετρό, Τραμ, ΗΣΑΠ) και την είσοδο των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο του Μετρό. Αυτό που φάνηκε είναι, ότι οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αιφνιδιάστηκαν. Έχοντας συνηθίσει, πως ακόμη και οι “δυναμικές” ακτιβίστικες ενέργειές, στις οποίες κατά καιρ-

ούς προέβαιναν, δεν συναντούσαν κάποια σοβαρή αντίδραση από τη πλευρά του κράτους (το πολύ πολύ να γινόταν κάποιος ντόρος στα ΜΜΕ), δεν περίμεναν μια τέτοια αντίδραση σε μια απλή παράσταση διαμαρτυρίας. Είναι ξεκάθαρο ότι το σύστημα δεν ανέχεται ούτε τέτοιου είδους ενέργειες. Σε μια εποχή που η επίθεση σε κάθε δικαίωμα – κατάκτηση των λαϊκών στρωμάτων εντείνεται και ο μόνος τρόπος υπεράσπισης αυτής της πολιτικής από την κυβέρνηση είναι η καταστολή, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι, ότι το συνδικαλιστικό κίνημα της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης έχει ξεπεραστεί για τα καλά! Και όχι μόνο αυτό. Ενέργειες συμβολικές, απεργίες και κάθε είδους κινητοποιήσεις που δεν έχουν προετοιμαστεί σοβαρά από πριν, δεν μπορούν να σταθούν. Αν δεν έχουν αποφασιστεί από πριν και δεν στηρίζονται στους εργαζόμενους, τότε θα έχουν αρνητική κατάληξη, όχι μόνο γιατί θα αντιμετωπίζονται κατασταλτικά από το κράτος (τέτοια αντιμετώπιση άλλωστε μπορούν να έχουν και οι πιο μαζικές κινητοποιήσεις), αλλά και εξαιτίας της επίδρασης τους στις από δω και πέρα διαθέ-

σεις των εργαζόμενων. Το συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα όσον αφορά αυτούς που τοποθετούν τον εαυτό τους στην αγωνιστική πλευρά, θα πρέπει να σταθμίζει ιδιαίτερα το τι μορφές πάλης θα επιλέγει. Πλέον τα συνδικαλιστικά όργανα δεν μπορούν να λειτουργούν -και σε αυτό το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ έχουν σοβαρές ευθύνες- ερήμην των εργαζόμενων, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τις απεργιακές και άλλες κινητοποιήσεις τους οι ίδιοι. Από το πώς και πότε θα ξεκινούν, μέχρι το πώς θα συνεχίζουν και πώς θα σταματούν. Ακόμη και για το πως θα τις υπερασπιστούν απέναντι στις κατασταλτικές επιθέσεις του κράτους. Ενέργειες λοιπόν που δεν έχουν μαζική βάση στήριξης, που γίνονται κατά κύριο λόγο για επικοινωνιακούς και ψηφοθηρικούς λόγους, τελειώνουν. Οι εργαζόμενοι, που με πολλές ευκαιρίες έχουν αποδείξει, ότι έχουν κάθε διάθεση να αντισταθούν στην επίθεση του συστήματος, χρειάζεται να πετάξουν από πάνω τους κάθε βαρίδι που λειτουργεί ανασταλτικά στους αγώνες τους, ό,τι χρώμα και αν έχει αυτό!

ΕΛΜΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ:

Πολιτική και εκλογική συνεργασία των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Αγωνιστικής Παρέμβασης Εκπαιδευτικών

Π

ραγματοποιήθηκαν εκλογές για την ανάδειξη νέου ∆Σ στην ΕΛΜΕ Ηρακλείου. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών και η Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών, στα πλαίσια της πολιτικής συνεργασίας τους, που έχει ξεκινήσει από την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς, κατέθεσαν κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές που έγιναν στις 24 Γενάρη. Η πολιτική και εκλογική συνεργασία των δύο σχημάτων αντιμετωπίστηκε ως ένα θετικό γεγονός από αρκετό κόσμο που παρακολούθησε και συμμετείχε τις κοινές πρωτοβουλίες που πήραν. Πράγματι, οι δύο παρατάξεις προσπάθησαν να αναδείξουν την ανάγκη της κοινής δράσης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης να προβάλλουν την αναγκαιότητα της πολιτικής, οργανωτικής και ιδεολογικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος απέναντι στις λογικές της διαχείρισης των εκλογικών αυταπατών, της γραφειοκρατίας, της ηττοπάθειας. Γι’ αυτό συμμετείχαν σε όλες τις απεργιακές συγκεντρώσεις με κοινά μπλοκ που συσπείρωσαν αρκετό κόσμο, διοργάνωσαν μια επιτυχή εκδήλωση για την Αξιολόγηση που προωθεί η κυβέρνηση, που δεν είχε γίνει αντίστοιχη στην πόλη μας, πραγματοποίησαν ενημερώσεις συζητήσεις σε όλα τα σχολεία του Ηράκλείου με αφορμή τις εκλογές. Στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση συμμετείχαν πολύ λίγοι εκπαιδευτικοί, ωστόσο στις εκλογές ψήφισαν αρκετοί περισσότεροι σε σχέση με πέρυσι. Οσο αφορά το αποτέλεσμα των εκλογών: 1) Η Εκπαιδευτική Προοπτική, με βάση το γενικότερο κλίμα εκλογικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, αύξησε αρκετά τις ψήφους της σε σχέση με πέρυσι, χωρίς ουσιαστικά να τοποθετηθεί για τα ουσιαστικά ζητήματα που απασχολούν τους εκπαιδευτικούς (καμιά τοποθέτηση στην συνέλευση, καμία παρουσία στα σχολεία). 2) Η ΠΑΣΚ, αν και μείωσε τις δυνάμεις της, φαίνεται, ότι στο Ηράκλειο εμφανίζει περισσότερη δυνατότητα αντοχής σε σχέση με άλλες περιοχές για διάφορους λόγους. (Οι αιρετοί, τα διευθυντικά στελέχη, οι προϊστάμενοι που την στηρίζουν παίζουν ρόλο στο

μάζεμα των ψήφων). 3) Η ∆ΑΚΕ, λόγω των αντιθέσεων που υπάρχουν στο εσωτερικό της και τους ανταγωνισμούς της με την ΠΑΣΚ για τις διευθυντικές θέσεις, επέλεξε να μη συμμετάσχει σε αυτές τις εκλογές και τις διαδικασίες του σωματείου, μέχρι κάποια στελέχη της να πάρουν το μερτικό τους στην πίτα. 4) Η ΕΣΑΚ- ∆ΕΕ, αν και σε όλες τις παρεμβάσεις της στις διαδικασίες του σωματείου, καλλιεργεί και αυτή αυταπάτες για μια «άλλη διακυβέρνηση» που θα φέρει τάχα τη λαϊκή εξουσία, ενώ ταυτόχρονα υποτιμά ως προς την αποτελεσματικότητά τους τους μαζικούς αγώνες και υιοθετεί τη διασπαστική λογική των χωριστών συγκεντρώσεων, κατάφερε και αύξησε τις δυνάμεις της. 5) Η Αριστερή Παρέμβαση –Συσπείρωση (Ανταρσυα) κατάφερε, στο μικρό σχετικά χρονικό διάστημα που παρεμβαίνει, να πάρει αρκετούς ψήφους. Η γραμμή της λαθεμένης και απαράδεκτης αντιπαράθεσης που επέλεξε να μας κάνει ίσως είχε κάποιο μικρό αποτέλεσμα, όμως δεν εξυπηρετεί την υπόθεση του κινήματος και της κοινής δράσης έστω στο επίπεδο του σωματείου. 6) Η εκλογική συνεργασία Αγωνιστ ικ ή Παρέμβαση Εκπαιδευτικών - Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών κατάφερε να αναδειχτεί σε δεύτερη δύναμη. Το σημαντικό είναι, ότι μπορεί να συσπειρώσει

αρκετό κόσμο εφόσον κινηθεί κινηματικά, πάρει πρωτοβουλίες, αναδείξει τα πραγματικά προβλήματα των εκπαιδευτικών και δεν εγκλωβιστεί στο αρνητικό συσχετισμό του ∆Σ. Και όπως λέμε στη ∆ιακύρηξη: «Τώρα χωρίς καθυστέρηση, χωρίς αναμονή, πρέπει να οργανώσουμε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τους αγώνες μας. Στην κατεύθυνση αυτή άμεσα πρέπει να γίνουν γενικές συνελεύσεις στις ΕΛΜΕ και να αποφασίσουν ένα καλά οργανωμένο αγώνα διαρκείας, σε συντονισμό με όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους. Επίσης απαιτείται ο συντονισμός των ΕΛΜΕ ανά περιφέρεια, για την απόφαση και υλοποίηση -με όλους τους πρόσφορους πολιτικοοργανωτικούς τρόπους- της παραπάνω κατεύθυνσης Ακόμη προτείνουμε: • Να συσταθούν άμεσα ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΜΕ, με στόχο την αναζωπύρωση του συλλογικού παλμού και διεκδικητικού κλίματος στους συλλόγους διδασκόντων, αλλά και τη μαζικότητα των Γ.Σ, ώστε η βαρβαρότητα των μέτρων να συναντήσει τη μαζική αντίσταση. • Να απευθυνθούμε στους μαθητές, με όρους συλλογικής πάλης και όχι γραφειοκρατικής ενημέρωσης, αλλά και στους γονείς, στην κατεύθυνση της οργάνωσης μαζικών κινητοποιήσεων. • Να συνδεθούν όλα τα ρυάκια των αγώνων της ταξικής διεκδίκησης στο δημόσιο και ιδιωτικό χώρο, να μαζικοποιηθούν οι Γ.Σ και να ανατραπούν οι αντιλαϊκοί συσχετισμοί στα σωματεία σε όλες τις βαθμίδες.»

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΩΝ & ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΩΝ ΕΣΑΚ ∆ΑΚΕ ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΠΑΣΚ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ –ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Ε∆ΡΕΣ

301 (215 & 101) 275 (209) - (147) 517 (359) 269 (304) 116 (-)

ΠΟΣΟΣΤΟ

2 (2 & - ) 2 ( 1) - ( 1) 3 ( 3) 2 ( 2) - (-)

20,4% 18,6% 35% 18,2% 7,8%

ΑΚΥΡΑ 28 (42), ΛΕΥΚΑ 116 (81), * Σε παρένθεση τα περσινά αποτελέσματα

Απεργία ΠΟΕ∆ΗΝ-ΟΕΝΓΕ 31/1

Μ

ε μια αξιοπρεπή μεν διαδήλωση όπου τον τόνο έδιναν τα επαρχιακά σωματεία, με χαμηλή όμως τη συμμετοχή της Αθήνας, ενώ η απεργία αυτή καθεαυτή κινήθηκε στα συνηθισμένα πλαίσια, πέρασε η κινητοποίηση που προκήρυξαν οι ΠΟΕ∆ΗΝ, ΟΕΝΓΕ μετά την απαίτηση, ουσιαστικά, πρωτοβαθμίων σωματείων κυρίως από την επαρχία, που θα προχωρούσαν έτσι και αλλιώς μόν�� τους σε κινητοποίηση αν η ΠΟΕ∆ΗΝ δεν το αποφάσιζε. Είναι φανερό ότι το κύμα των συγχωνεύσεων στα επαρχιακά νοσοκομεία συναντάει τις πιο σοβαρές αντιδράσεις και όχι μόνο από τους εργαζόμενους σε αυτά, αλλά και από τους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται. ∆εν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, μιας και είναι αρκετές οι περιπτώσεις που το κλείσιμο νοσοκομείων και κλινικών μεταφράζεται πραγματικά σε υγειονομική εγκατάλειψη της περιοχής, η οποία για να εξυπηρετηθεί πλέον πρέπει να… ταξιδέψει δεκάδες χιλιόμετρα. Η Αθήνα φαίνεται να καθυστερεί να μπει στο χορό, ζώντας πιο έντονα τις συνέπειες της γενικότερης υποχώρησης του απεργιακού κινήματος και της αδράνειας που έχουν επιβάλει τους τελευταίους μήνες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Η απεργιακή συγκέντρωση εξέδωσε ψήφισμα καταδίκης του αυταρχισμού και της σύλληψης συνδικαλιστικών στελεχών του ΠΑΜΕ. Η διαδήλωση των εργαζομένων στην υγεία ενώθηκε με τους εργαζόμενους στα μέσα μεταφοράς και πορεύτηκαν από κοινού στο Σύνταγμα και στη Βουλή.


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

9

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ - ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Οι ανάγκες των εργαζομένων στο στόχαστρο της αντεργατικής επίθεσης και στον αντίποδα των επιδιώξεων της συνδικαλιστικής ηγεσίας

Μ

έσα σ' ένα εντεινόμενο κλίμα αυταρχισμού, φασιστικοποίησης και κρατικής τρομοκρατίας οι εργαζόμενοι καλούνται να υπερασπίσουν τα στοιχειώδη-θεμελιώδη δικαιώματα και κατακτήσεις τους απέναντι σε ΕΕ, ∆ΝΤ, κεφάλαιο και κυβέρνηση, που βάλθηκαν με την πολιτική τους να τα ξεριζώσουν μια για πάντα. Η εφαρμογή των απανωτών μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, η βιομηχανία πράξεων νομοθετικού περιεχομένου αλλά και δικαστικών αποφάσεων που βγάζουν όλες τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές είναι η σημερινή πεμπτουσία της κουρελιασμένης αστικής τους δημοκρατίας. Χωρίς, ωστόσο, την εκτελεστική εξουσία (κράτος και μηχανισμούς), τα αντιδραστικά νομοθετήματα και οι ανάλογες αποφάσεις της αστικής δικαιοσύνης θα είχαν μείνει κενό γράμμα. Το είδαμε αυτό αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα την ''επίταξη'' των εργαζομένων στα μέσα σταθερής τροχιάς στην Αθήνα (μετρό, τραμ, προαστιακός) αλλά και την ''επιστράτευση'', για πολλοστή φορά, των ναυτεργατών, αφού οι απεργίες αυτές δεν κατέστη δυνατόν να “σπάσουν” με άλλον τρόπο. Πόσο όμως ''ισχυροί'' μπορούν να αισθάνονται οι εξουσιάζοντες σήμερα; Και είναι, εντέλει, στοιχείο δύναμης ή αδυναμίας τους η καταφυγή στο σχεδόν έσχατο μέσο για την επιβολή της βάρβαρης πολιτικής τους, στα ΜΑΤ και στην ανοιχτή καταστολή;

Η σημερινή φάση της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος και τ' αποτελέσματά της Βεβαίως και δεν είναι σημερινή η επίθεση του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς αλλά κρατάει κάμποσες δεκαετίες. Η κλιμάκωσή της, ωστόσο, και η τρίχρονη διαδρομή των μνημονίων στη χώρα μας δείχνουν ότι το σύστημα δεν θέλει ν' αφήσει τίποτα όρθιο, καθετί που είναι ή θυμίζει εργατική -λαϊκή κατάκτηση και δικαίωμα. Ο στρατηγικός χαρακτήρας αυτής της επίθεσης προβάλλει πιο φανερός παρά ποτέ. Το ίδιο και ο πραγματικός ταξικός και πολιτικός συσχετισμός δύναμης που αξιοποιείται στο έπακρο από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Ας δούμε πιο συγκεκριμένα κάποια ζητήματα στη βάση των δεδομένων που υπάρχουν. -1.500.000 επίσημα κ αταγεγραμμέν οι άνεργοι, ένα ποσοστό 26,8% του εργατικού δυναμικού. Αυτά, ωστόσο, είναι τα δικά τους στοιχεία που απέχουν πολύ απ' την πραγματικότητα, που είναι ακόμα πιο ζοφερή. -40% μείωση κατά μέσο όρο του εργατικού κ αι λαϊκού εισοδήματος μέσα από τις απανωτές μειώσεις μισθών-μεροκάματωνσυντάξεων. -Άγρια φοροληστεία-φοροεπιδρομή τόσο μέσω της άμεσης φορολόγησης και των απανωτών χαρατσιών όσο και με την έμμεση φορολογία. -Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας όλων των επιπέδων (εθνική γενική-κλαδικές) και αντικατάστασή τους από το απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα μέσω επιχειρησιακών και -συνηθέστερα- ατομικών συμφωνιών. -Πλήρης ασυδοσία της εργοδοσίας σε καθετί που ρυθμίζει τις σχέσεις εργασίας και

των εργαζομένων και ευελπιστώντας (όπως έχει γίνει ήδη πολλές φορές) ότι η ίδια η επίθεση και η βαρβαρότητα του συστήματος θα ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του εργαζόμενου κόσμου, πράγμα που συμβαίνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι απεργίες που εξαγγέλλονται και πραγματοποιούνται απέχουν μεταξύ τους από εβδομάδες μέχρι και μήνες, χωρίς κλιμάκωση, συνοχή, χωρίς στόχους και με προοπτική νίκης. Περισσότερο παίρνουν ένα χαρακτήρα γενικής πολιτικής διαμαρτυρίας, που στην καλύτερη περίπτωση δεν φτάνει για να φρενάρει (πολύ περισσότερο ν' ανατρέψει) πλευρές ή ακόμα και το σύνολο της αντιλαϊκής-αντεργατικής επέλασης. Η απεργία στις 20 Φλεβάρη σ' αυτό το πλαίσιο εντάσσεται. Συν το γεγονός ότι το Μάρτη πραγματοποιείται το συνέδριο της ΓΣΕΕ και πρέπει να έχουν κάτι να επιδείξουν σαν απολογισμό.

Τα συμφέροντα των εργαζομένων έξω από σύστημα και εργατοπατέρες

το ''καθεστώς'' στο σύνολο των επιχειρήσεων. -Απολύσεις, διαθεσιμότητες, πειθαρχικά στο δημόσιο τομέα, είτε αυτοτελώς είτε μέσα από κλείσιμο διαφόρων υπηρεσιών. -Πραγματικός διωγμός στην άσκηση κάθε συνδικαλιστικού δικαιώματος και σε όλο το φάσμα. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με τον μακρύ κατάλογο, αλλά ας μείνουμε στα βασικά.

Η κατάσταση στα συνδικάτα και στους χώρους δουλειάς Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Στους περισσότερους εργασιακούς χώρους δεν υπάρχουν καν συνδικάτα. Αλλά και σ' όσους υπάρχουν, αν δεν είναι εργοδοτικά ή δεν έχουν καταντήσει ''σφραγίδες'', είναι απαξιωμένα, άμαζα, χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Η χρόνια κυριαρχία του αστισμού και του ρεφορμισμού, ο εργατοπατερισμός κάθε απόχρωσης, η άρνηση συζήτησης και πάλης για τα αντεργατικά μέτρα και την υπεράσπιση της θέσης των εργαζομένων είναι ο κανόνας. Ο συνδικαλισμός έχει ταυτιστεί με τον παραγοντισμό και ενίοτε με τη ρεμούλα και το βόλεμα. Οι όποιοι ταξικοί συνδικαλιστές και οι όποιες ταξικές δυνάμεις δεν μπορούν, επί του παρόντος, ν' ανατρέψουν τον κανόνα. Η αδιαφορία, ακόμα και η αποστροφή των εργαζομένων εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Μόνο όταν ''ο κόμπος φτάσει στο χτένι'' γίνεται κάτι σημαντικό, που όμως στις περισσότερες περιπτώσεις παραμένει ημιτελές και ανολοκλήρωτο. Μεγάλοι και σπουδαίοι αγώνες έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν κι άλλοι. Η δυσκολία, ωστόσο, συνολικοποίησης των επιμέρους αντιστάσεων και δημιουργίας ενός πραγματικού μετώπου αντίστασης των εργαζομένων είναι αυτή που χαρακτηρίζει την περίοδο που περνάμε. Αυτό είναι το γε-

γονός που επιτρέπει στην κυβέρνηση να ''ξεμοναχιάζει'' τους κλάδους που βγαίνουν στο προσκήνιο της αντίστασης κάτω από το βάρος των προωθούμενων μέτρων. Έτσι, η νίκη ακόμα και στα πιο ''δευτερεύοντα'' αιτήματα και στόχους φαντάζει πολύ μακρινή. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής της συνδικαλιστικής ηγεσίας οδηγούν στην ηττοπάθεια και στη μοιρολατρεία.

Η συνδικαλιστική ηγεσία σε αναζήτηση ρόλου Όσο το σύστημα βαθαίνει την εγγενή κρίση του, όσο κλιμακώνεται ο ανταγωνισμός των μερίδων του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, όσο η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση και όσο η καπιταλιστική ''ανάπτυξη'' απομακρύνεται, τόσο τα περιθώρια παζαριών και επαιτείας της συνδικαλιστικής ηγεσίας εξαντλούνται. Η περίοδος ''παροχών'' έχει εκπνεύσει προ πολλού και διαλύει, στην κυριολεξία, τη βάση ύπαρξης αυτού του στρώματος. Χαρακτηριστικό είναι ότι του αφαιρείται το μοναδικό ''προνόμιο'' που του είχε απομείνει: η δυνατότητά του να υπογράφει την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στο πλαίσιο του λεγόμενου κοινωνικού εταιρισμού. Τι λόγο ύπαρξης θα έχει η ηγεσία της ΓΣΕΕ, π.χ., εφεξής, αν δεν μπορεί να ''κατοχυρώσει'' (όσο μπορεί) έστω αυτόν το ρόλο; Αντίστοιχα, η ηγεσία της Α∆Ε∆Υ πόσο μακριά μπορεί να πάει κρυμμένη πίσω από τη γραμμή της υπεράσπισης του λεγόμενου κοινωνικού κράτους, όταν το σύστημα το ίδιο το κατεδαφίζει; Στη βάση αυτού του αδιεξόδου αλλά και της ανάγκης διατήρησης και αναπαραγωγής τους ως στρώματος εξαγγέλλουν απεργιακές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια κ.λπ., χωρίς φυσικά να έχουν την παραμικρή δυνατότητα επίδρασης στις συνειδήσεις και στην πάλη

Είναι φανερό ότι οι εργαζόμενοι έχουν πολύ πιο σοβαρά ζητήματα ν' αντιμετωπίσουν και δεν ''συγκινούνται'' απ' τις αγωνίες των ποικιλώνυμων εργατοπατέρων. Θέλουν να έχουν δουλειά, να αμείβονται ικανοποιητικά για να μπορούν να θρέψουν την οικογένειά τους. Θέλουν να δουλεύουν ανθρώπινα, να έχουν σύνταξη όταν γεράσουν. Θέλουν να μην είναι εξαρτήματα της καπιταλιστικής μηχανής αλλά οι ίδιοι να διαφεντεύουν τη ζωή τους. Θέλουν, με λίγα λόγια, να έχουν μια ζωή όπως τους αξίζει και δικαιούνται. Όλα όσα, δηλαδή, τους στερεί σήμερα το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Ταυτόχρονα έχουν πάρει είδηση ότι οι διάφοροι μεγαλύτεροι ή μικρότεροι Παναγόπουλοι και Τσικρικάδες αποτελούν ξένο σώμα στην καθημερινή τους βιοπάλη, θλιβερούς διαμεσολαβητές του συστήματος που προσπαθούν να συμβιβάσουν τ' ασυμβίβαστα. Να τα 'χουν καλά και με τους από πάνω και με τους από κάτω. Γι' αυτό και δεν τους έχο��ν σε καμία εκτίμηση. Γι' αυτό και συμμετέχουν στις απεργίες και στις κινητοποιήσεις χωρίς αυταπάτες για τα χαρακτηριστικά και το ρόλο της συνδικαλιστικής ηγεσίας.

Η απεργία σε σχέση με το διαμορφωνόμενο κλίμα Είναι αλήθεια ότι έχει διαμορφωθεί ένα κλίμα με βάση τη στάση της κυβέρνησης στις σημαντικές κινητοποιήσεις του μετρό και των ναυτεργατών. Η επιστράτευση και η τρομοκρατία έχουν θυμώσει τους εργαζόμενους και το κλίμα κοινωνικού αυτοματισμού που προσπάθησε να καλλιεργήσει η κυβέρνηση μάλλον πέφτει στο κενό. Θα επιδράσει αυτό το γεγονός στη μαζικότητα και στη συμμετοχή στην απεργία και στις διαδηλώσεις; ∆εν βλέπουμε το λόγο γιατί να μην επιδράσει. Από την άλλη, εκτός απροόπτου, δεν αναμένεται να πάρει χαρακτήρα ''κορυφαίας'' αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις του συστήματος. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει απ' το χέρι μας για την επιτυχία της.


10

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Από προσαρμογή σε προσαρμογή Ορατή στον καθένα πλέον η πορεία προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματοποιείται από ταξιδίου εις ταξίδιον του προέδρου του Τσίπρα. Πώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί μια τέτοια εξέλιξη; Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι πως, μια και πρόκειται για οπορτουνιστές, μια τέτοια εξέλιξη και αναμενόμενη ήταν και δεν θα ’πρεπε να εκπλήσσει κανέναν. Αυτό ισχύει, αλλά υπάρχει κι ένα δεύτερο ερώτημα. Αυτή ήταν εξ αρχής η κατεύθυνση, οι διαθέσεις και επιδιώξεις των δυνάμεων που τον συγκροτούν; Λέγανε δηλαδή ψέματα όταν διακήρυτταν τα γνωστά μεγαλεπήβολα; Μπορούμε να το πούμε κι αυτό. Θα βρισκόμασταν όμως πιο κοντά στην αλήθεια αν –χωρίς να αναιρείται ολότελα το προηγούμενο– μιλούσαμε για αυταπάτες. Για τις «συνήθεις» αυταπάτες του μικροαστικού χώρου και την πολιτικών –ρεφορμιστικών, οπορτουνιστικών– δυνάμεων που λειτουργούν σε αναφορά με αυτόν. Πέρα από αυτά, ωστόσο, έχει μια ιδιαίτερη σημασία να δούμε στη βάση ποιων δεδομένων της πραγματικότητας ωθείται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαλείφει βήμα το βήμα και να στρογγυλεύει θέσεις και απόψεις. Η σημασία μιας τέτοιας προσέγγισης δεν εξαντλείται στο να δούμε τα πώς και τα γιατί της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά σε καθοριστικό βαθμό και άλλες δυνάμεις εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, πέριξ αυτού ή και απέναντι. Αφορά και το ΚΚΕ, αφορά και… εμάς, τη δική μας πολιτική γραμμή και κατεύθυνση. ∆εν χρειάζεται εδώ να αναφερθούμε στις απόψεις εκείνες στην βάση των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, θα αποτελούσε τον καταλύτη για αναθεώρηση της ακολουθούμενης πολιτικής όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στην… Ευρώπη. Έχουμε αναφερθεί σε αυτά επανειλημμένα και αναλυτικά. Το ζήτημα είναι ότι η εξαέρωση αυτών των αυταπατών οδήγησε τον Τσίπρα στον Σόιμπλε, στη Βραζιλία, στις ΗΠΑ και στον… αρχιεπίσκοπο. Από την άλλη μεριά, αναζωπύρωσαν τη συζήτηση για κάποιες άλλες απόψεις που «συνόδευαν» τις κεντρικές, αλλά περισσότερο είχαν το ρόλο της διαπραγματευτικής πίεσης. Αναφέρομαι σε απόψεις και προτάσεις για έξοδο –εν ανάγκη- από ΟΝΕ, για απεύθυνση σε Ρωσίες και Κίνες, για τα διάφορα plan Β που κυκλοφορούσαν. Στην ίδια λογική υπάγονται και απόψεις που προβάλλονται τελευταία για αναγκαιότητα «δεύτερου κύματος ριζοσπαστισμού» κ.λπ.

Plan Β και εναλλακτικές αερολογίες Οι εξελίξεις και όλα όσα τις χαρακτηρίζουν έφεραν σε πρώτο πλάνο ένα ζήτημα που, παρ’ όλη την κρισιμότητά του, πέρναγε στα ψιλά –ή και καθόλου– σε όλους αυτούς τους μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Το ζήτημα της παραγωγικής, οικονομικής αποσυγκρότησης της χώρας. Μια κατάσταση που την καθιστά ευάλωτη σε πιέσεις και εκβιασμούς και η οποία αναπόφευκτα θα εντεινόταν στην περίπτωση επιλογών μη αρεστών στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Άμεση συνάρτηση με αυτό το πρόβλημα έχει η αναγκαιότητα παραγωγικής οικονομικής ανασυγκρότησης - όπως είπε στις ΗΠΑ ο Τσίπρας, υπερβάλλοντας έστω, τα μόνα που παράγουμε είναι τζατζίκι, τουρισμό και σουβλάκια. Μια αναγκαιότητα που κατά την άποψη του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται στα πλάνα της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων καθώς ούτε θέλουν ούτε μπορούν να την αντιμετωπίσουν. Το τι θέλει η αστική τάξη είναι ένα ζήτημα, αλλά για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει το να ανακαλύπτει με τόση καθυστέρηση ένα τέτοιο ζήτημα δείχνει τόσο το έρμα όσο και τη σοβαρότητά του. Μια και

το ανακάλυψαν, ωστόσο, βάλθηκαν να καταρτίσουν πλάνα και προγράμματα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι απόψεις του Ρ. Ρινάλντι (ηγετικό στέλεχος της ΚΟΕ, βασικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τις εκθέτει σε συνέντευξή του στον Στ. Ελληνιάδη στις 08-06-12). «Θα πρέπει –λέει- να γίνει πανεθνική διαβούλευση στην οποία θα συμμετάσχουν επιστημονικά επιμελητήρια, σωματεία εργαζομένων, συνδικαλιστικοί φορείς, συνεταιρισμοί και κινήματα σε πανεθνικό ή και τοπικό επίπεδο για το τι παραγωγικό μοντέλο θέλουμε, τι ανάγκες έχουμε. Ένα μεγάλο συνέδριο προς το τέλος του χρόνου για να παρθούν αποφάσεις και μετά ένα δημοψήφισμα». Ανάλογης σοβαρότητας είναι και σειρά άλλων απόψεων και προγραμμάτων που σ’ όλο αυτό το διάστημα έχουν εκπονηθεί από διάφορες πλευρές. ∆εν έχω τη διάθεση να σπαταλήσω ούτε τρεις αράδες για αυτές τις ανοησίες. Όχι επειδή θεωρώ ότι δεν χρειάζονται προγράμματα κ.λπ. Το ζήτημα είναι ότι στη βάση ποιων πραγματικών δεδομένων καταρτίζονται, σε αναφορά με ποιους στόχους, με ποιες προβλέψεις πάνω σε καίρια ζητήματα κ.λπ. Πάνω απ’ όλα, αυτό που χρειάζεται να κατανοηθεί είναι το ποιες δυνάμεις θα φέρουν σε πέρας αυτά τα προγράμματα. Επειδή δεν είναι όλες οι δυνάμεις για όλα τα προγράμματα ούτε όλα τα προγράμματα για όλες τις δυνάμεις. Ποια θέση δηλαδή θα έχει σε όλα αυτά ο λαός και υπό ποιους όρους. Θα πρέπει βέβαια να πω ότι κάπου θυμούνται και το λαό. Θέλουν, λέει, μια κυβέρνηση που να απευθύνεται στο λαό. Θα επιδιώξει τη συμμετοχή του, θα στηρίζεται στο λαό. Η ΚΟΕ μάλιστα σε ανακοινώσεις της προχωράει ακόμη παραπέρα όταν λέει ότι «Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήσει κυβέρνηση, δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει ούτε μια μέρα χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας». Μόνο που το λέει για «να σώσει την ψυχή της». Αλήθεια, ποια η σχέση που είχε οικοδομήσει με το λαό ο ΣΥΡΙΖΑ όταν διεκδικούσε τη νίκη στις εκλογές της 17ης Ιούνη; Και πόσες «μέρες» θα μπορούσε να κρατήσει μια σχέση που είχε οικοδομηθεί πάνω στην προσδοκία της «επιστροφής» στην προτέρα κατάσταση; Μια προσδοκία που και οι ίδιοι οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι δεν είχε καμιά βάση. (Γι’ αυτό άλλωστε δέχτηκαν με ανακούφιση το ότι «χάσανε» την πρώτη θέση). Και σε ποιο επίπεδο βρίσκεται σήμερα αυτή η σχέση; Έχει προχωρήσει ή έχει υποχωρήσει; Για αναγκαιότητα «δεύτερου κύματος ριζοσπαστισμού» μιλάει η «αριστερή πτέρυγα» του ΣΥΡΙΖΑ. Αλήθεια, τι ακριβώς εννοούν; Ότι μέχρι τις επόμενες εκλογές –επειδή αυτός είναι και αυτών ο ορίζοντας–οι οποίες μάλιστα μπορεί και να μην αργήσουν, θα οικοδομήσουν ένα τέτοιο ρεύμα και μάλιστα στο επίπεδο των απαιτήσεων που θέτει μια «άλλη» πολιτική; Συνοψίζοντας και σε αναφορά με όλες αυτές τις απόψεις και τις παραλλαγές τους: Κινούνται σταθερά εντός του πλαισίου και με τους όρους του συστήματος. Κοινός παρονομαστής το ότι προσβλέπουν στην αστική τάξη, στο ρόλο που αυτή θα μπορούσε να παίξει υπό ορισμένες προϋποθέσεις και τις επιλογές που θα μπορούσε να κάνει. Κεντρικός καμβάς, η αναδιαπραγμάτευση και μάλιστα σε συνεχή εκπτωτική τροχιά όσον αφορά τους όρους που θέτουν. Στόχος, «να πέσει η κυβέρνηση» ώστε στις νέες εκλογές να αναλάβει η «Αριστερά» να την προωθήσει. Όσο για το λαό, αυτός αντιμετωπίζεται ως επικουρία με κύρια συμβολή την ψήφο του.

Ποια «ανασυγκρότηση» προωθεί το σύστημα Αλλά ας θέσω τα ζητήματα όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε. Ας αναφερθώ κατ’ αρχάς σε ένα ζήτημα καίριας σημασίας και το οποίο οι σχετικές απόψεις μάλλον το συσκοτίζουν και όχι πάντα αθώα. Στο ότι η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι (αλλά και

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

οι ύπερθεν προστάτες) δεν έχουν στην ατζέντα τους την ανασυγκρότηση της χώρας, δεν την μπορούν και δεν την προωθούν. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Φυσικά και την έχει στα πλάνα της η αστική τάξη και ήδη την προωθεί. Το ζήτημα είναι τι είδους ανασυγκρότηση θέλει και προωθεί. Επειδή αυτά που ήδη προωθούνται έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και υπάγονται σε συγκεκριμένα επίσης πλάνα. Αυτά που προσδιορίζονται από τη φύση και το χαρακτήρα της. Από το πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων (εσωτερικών και διεθνών) μέσα στο οποίο και μέσω του οποίου λειτουργεί και το οποίο ούτε θέλει, ούτε και μπορεί να αλλάξει. Αντίθετα, προσαρμόζει τις κινήσεις της σε αυτά τα δεδομένα και με βάση τα συμφέροντα αλλά και τα όριά της. Έτσι, αυτά στα οποία στοχεύει και προωθεί είναι: • Η πλήρης ανατροπή των ταξικών σχέσεων, η επιβολή όρων απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη και του συστήματος συνολικά πάνω στο λαό. • Η δραστική μείωση του οικονομικού μεριδίου των λαϊκών τάξεων στο παραγόμενο εθνικό προϊόν.

του Βασίλη Σαμαρά • Με την επιβολή εργασιακών σχέσεων των αρχών του προηγούμενου αιώνα, την «απελευθέρωση» των απολύσεων, την απλήρωτη εργασία και την εκτεταμένη ανεργία. • Με τη μείωση των μισθών, την ακρίβεια, τους φόρους, τα χαράτσια. Τις περικοπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα. Τη διαμόρφωση όρων περίθαλψης δύο και τριών –ταξικών– επιπέδων, την ύψωση ταξικών φραγμών στο δικαίωμα της νεολαίας στην εκπαίδευση. • Συνολικά τη διαμόρφωση εδάφους απρόσκοπτης και ασύδοτης κερδοφορίας του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. • Με τις «αποκρατικοποιήσεις» που παραδίνουν την εκμετάλλευση στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο στρατηγικών τομέων της οικονομίας και επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας. • Την «εκκαθάριση» αυτών των επιχειρήσεων από ένα σώμα εργαζομένων και υπαλληλίας που πέρα από την οικονομική έχει και την πλευρά της κατάργησης δικαιωμάτων και επιβολής ελέγχου. • Ταυτόχρονα, και σε αντίθεση με τις ανοησίες που κυκλοφορούν, την «κρατικοποίηση» του καθαυτό κράτους, των μηχανισμών εξουσίας, ελέγχου και καταστολής ώστε να υπηρετούν αποτελεσματικά, χωρίς αναστολές και περισπασμούς τις αντιλαϊκές επιδιώξεις του συστήματος. • Την αναδιοργάνωση-έλεγχο ενός συνδικαλιστικού «κινήματος» το οποίο υπηρέτησε αποτελεσματικά το σύστημα για δεκαετίες, αλλά που η δομή, η μορφή και οι «αδράνειές του» δεν ανταποκρίνονται πλέον στις σημερινές του απαιτήσεις. Όσο για το θρυλούμενο «δίχτυ προστασίας των αδυνάτων», θα «υπάρξει» κι αυτό. Τόσο όσο για να δώσει ρόλο σε εκκλησία, επιχειρήσεις, ΜΚΟ και «φιλάνθρωπες» κυρίες, την ευκαιρία να αναδείξουν το «ανθρωπιστικό» πρόσωπο του συστήματος και κυρίως για να ελέγξουν και μέσα από αυτό το κανάλι τις διαθέσεις ενός κόσμου, να ευνουχίσουν τις τάσεις αντίστασης. Ταυτόχρονα κινούνται δραστήρια για την αναδιαμόρφωση, συγκρότηση πολιτικών σχηματισμών που θα αναλάβουν την προώθηση αυτής της πολιτικής και την επιβολή της στο λαό. Και βεβαίως για την υποταγή όλων αυτών στις υπαγορεύσεις και τους όρους των ιμπεριαλιστών προστατών, οι οποίοι και διεκδικούν τον έλεγχο αλλά

και τη μερίδα του λέοντος σ’ αυτά που θα αποδώσει αυτή η πολιτική. Μέσα σ’ αυτούς τους όρους και μέσα από αυτές τις κατευθύνσεις βλέπει την ανασυγκρότησή της η αστική τάξη. Μέσα από την πραγματοποίησή της βλέπει τη νέα θέση και ρόλο της τόσο εσωτερικά όσο και στο ευρωπαϊκό και γενικότερο διεθνές πλαίσιο. Το να θεωρεί κανείς ότι απέναντι σε ένα τέτοιο πλαίσιο υπάρχουν περιθώρια συνδιαλλαγής, αναδιαπραγματεύσεων και αναδιαμορφώσεων σημαίνει ότι διακατέχεται από αθεράπευτες αυταπάτες και ασυγκράτητη ροπή προς τον οπορτουνισμό. Και χρειάζεται εδώ να είναι καθαρά ορισμένα πράγματα. Απέναντι στο αστικό μοντέλο ανασυγκρότησης δεν υπάρχει κάποιο άλλο που θα μπορούσε να προβληθεί και να υλοποιηθεί εντός του πλαισίου και με τους όρους του συστήματος. Το μόνο που έχει θέση απέναντι σ’ αυτό είναι η αποφασιστική αντιπαράθεση της σύγκρουσης και προοπτικά μέχρι το επίπεδο της συνολικής αναμέτρησης με τις δυνάμεις του συστήματος. Μια κατεύθυνση που έχει βέβαια άλλες προδιαγραφές και άλλες απαιτήσεις τόσο ως

Προβλήματα προς το ζήτημα της ανατροπής όσο και ως προς την πραγματοποίηση της λαϊκής εξουσίας στο οικονομικό πεδίο, δηλαδή τη στερέωσή της. Ή αλλιώς το ζήτημα της παραγωγικής, οικονομικής ανασυγκρότησης που αποτελεί και βασικό αντικείμενο αυτής της παρέμβασης.

∆εν υπάρχουν λύσεις ευκολίας • Ας ξεκινήσω λοιπόν από αυτό έστω, και αν στην πραγματική σειρά των εξελίξεων αυτό έπεται του ζητήματος του παρσίματος της εξουσίας. Ένα πρώτο πράγμα που οφείλει να είναι καθαρό είναι πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει μέσα στο πλαίσιο της ΟΝΕ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γενικότερα σε πλαίσιο που καθορίζεται από τους όρους των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και υπαγορεύσεων, αλλά πέρα, έξω και ενάντια σε αυτές. Αυτονόητο είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη θα συναντήσει τη σφοδρή αντίθεση της αστικής τάξης, τις πιέσεις, τους εκβιασμούς, τις απειλές ή και επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών. Άλλο τόσο αυτονόητο είναι το πόσα προβλήματα θα θέσουν αυτές οι πιέσεις και το ποιες απαιτήσεις θέτει η αναγκαιότητα αντιμετώπισής τους. Πέρα από αυτά, εκείνο που θα πρέπει να επισημανθεί είναι οι δυσκολίες και τα προβλήματα που εμφανίζει αυτό καθεαυτό ένα τέτοιο εγχείρημα. Κι εδώ χρειάζεται να ειπωθεί καθαρά και παστρικά, χωρίς μισόλογα, χωρίς αυταπάτες και κάλπικες υποσχέσεις, ότι πρόκειται για ένα δύσκολο έργο. Πολύ περισσότερο που με δεδομένη την ελληνική πραγματικότητα απαιτείται μια συνολική και εκ βάθρων παραγωγική, οικονομική αναδιάρθρωση. • Ένα έργο σύνθετο που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ούτε εύκολα ούτε γρήγορα. Ένα έργο που θέλει το «χρόνο» του και στη διάρκεια του οποίου θα εμφανίζονται συνεχώς νέα προβλήματα και δυσκολίες. • Ένα έργο στη διάρκεια του οποίου ο λαός θα χρειαστεί να καταβάλει μεγάλες προσπάθειες, να αντιμετωπίσει προβλήματα, να στερηθεί πράγματα για ένα διάστημα. Συνέπειες που αναπόφευκτα θα δημιουργήσουν τριβές, δυσαρέσκειες ή και αντιθέσεις ακόμη και στο πλαίσιο των λαϊκών δυνάμεων στήριξης αυτής της προσπάθειας. Ένα τέτοιο έργο δεν μπορούν να το αναλάβουν πολιτικές δυνάμεις που έχουν δια-


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

μορφωθεί και αναδειχτεί στο πλαίσιο και με τους όρους του αστικού πολιτικού παιχνιδιού. Που έχουν διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά, τις βλέψεις και τις επιδιώξεις τους στη βάση ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών αντιλήψεων και αυταπατών. Που έχουν κινηθεί στη λογική της αναζήτησης «λύσεων» ευκολίας και συνταγών ταχύρρυθμης προώθησής τους. ∆υνάμεις που η συνεκτική ουσία της συμπόρευσής τους δεν είναι το πρόβλημα του λαού αλλά η προοπτική τού να παίξουν ρόλο στο αστικό πολιτικό ταμπλό, με όλα τα προνόμια και τις «ευκολίες» πάσης φύσεως που συνεπάγεται κάτι τέτοιο. ∆υνάμεις, εν τέλει, που είναι βέβαιο ότι θα πελαγοδρομήσουν στις πρώτες δυσκολίες, που θα σκορπίσουν όταν αναπόφευκτα θα βρεθούν αντιμέτωπες με τα πραγματικά προβλήματα, που θα υποταχθούν στις πιέσεις που θα τους ασκηθούν. ∆υνάμεις που ήδη πελαγοδρομούν και «προσαρμόζονται» πριν καν αναλάβουν τέτοιου είδους ευθύνες. Από την άλλη μεριά, ένα τέτοιο έργο δεν μπορεί να στηριχτεί από κοινωνικές δυνάμεις που «ψηφίζουν» στη βάση της προσ-

δοκίας για μια εύκολη και ανέξοδη επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. ∆υνάμεις που με βάση την οπισθοχώρηση, την ήττα του κινήματος βρέθηκαν «ανυπεράσπιστες» απέναντι στο συνεχή βομβαρδισμό τους επί δεκαετίες από τα αστικά και ρεφορμιστικά κηρύγματα και διαμορφώθηκαν σε καθοριστικό βαθμό από αυτά. Από τις ιδέες της ευρωπαϊκής προοπτικής, της ΠΑΣΟΚικής «αλλαγής», του καπιταλιστικού «μονόδρομου», των ρεφορμιστικών αυταπατών. Εδώ βρίσκονται οι μεγάλες ιστορικές ευθύνες της εν γένει Αριστεράς. Το ότι άφησε αυτόν τον κόσμο ανυποψίαστο απέναντι στο τι πραγματικά συμβαίνει και τι του μέλλεται. Επόμενο ήταν, με όλα αυτά, η δίκαιη αγανάχτηση ενός κόσμου να μην μπορεί να οδηγηθεί πέρα από ένα σημείο και να εκφραστεί πολιτικά στη διεκδίκηση αυτής της «επιστροφής». Μια σχέση που μπορεί να αποτέλεσε την πολιτική βάση της εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα αποτελέσει και το πρόβλημά του εάν και εφόσον γίνει κυβέρνηση. Κι αυτό επειδή όχι μόνο δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά «επιστροφή», αλλά θα υπάρξουν ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα και

ανασυγκρότησης

Ταυτόχρονα, αυτό το έργο μπορούν να το αναλάβουν μόνο πολιτικές δυνάμεις που θα έχουν τη θέληση, την αποφασιστικότητα, το σθένος και την αντοχή να το προωθήσουν πέρα και ενάντια σε πιέσεις, εκβιασμούς και δυσκολίες. Που θα προέρχονται από το λαό, που θα ’χουν στέρεους δεσμούς με το λαό, τα προβλήματα, τις διαθέσεις και τις προσδοκίες του. Που θα ’χουν το ηθικό ανάστημα και το κύρος απέναντι στο λαό αλλά και σε ταλαντευόμενες σύμμαχες πολιτικές δυνάμεις, επειδή πρώτα οι ίδιες θαχαρακτηρίζονται από το πνεύμα προσφοράς και αυτοθυσίας. Επειδή μόνο δυνάμεις με τέτοια χαρακτηριστικά μπορούν να πείσουν, να εμπνεύσουν τη διάθεση συμμετοχής, προσφοράς και δημιουργικότητας, ακόμη και σε έναν κόσμο που μπορεί και να εμφορείται από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις.

δυσκολίες για αυτόν τον κόσμο. Με αυτόν το «λογαριασμό» και αυτόν τον κόσμο βρίσκεται αντιμέτωπος ο ΣΥΡΙΖΑ από τα τώρα κιόλας. Η δημοσκοπική του καθίζηση βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με το ότι η πολιτική σχέση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η άνοδός του έχει σαθρές βάσεις.

Θέλει αρετή και αγώνα το μέλλον Αυτό που πάνω απ’ όλα θα χρειαστεί ένα τέτοιο έργο είναι η διάθεση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων προετοιμασμένων απέναντι στις πιέσεις και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν και αποφασισμένων να το φέρουν σε πέρας. Θα χρειαστεί τη στέρεη αποφασιστικότητα μιας εργατικής τάξης συγκροτημένης και ικανής να πράξει, να δημιουργήσει σε βάθος χρόνου. Μιας τάξης που δεν θα κλονίζεται από τις ταλαντεύσεις και αντιδράσεις άλλων (ακόμη και συμμάχων) κοινωνικών δυνάμεων, αλλά αντίθετα θα επιδρά θετικά σ’ αυτές με το παράδειγμά της. Θα στηρίζεται γενικότερα στον εργαζόμενο λαϊκό κόσμο, προετοιμασμένο σε σχέση με αυτά που έχει να αντιμετωπίσει και συγκροτημένο σε βάση αντιμετώπισής τους. Σ’ αυτούς που ’χουν μάθει να ζουν από τη δουλειά τους, που την τιμούν, την αγαπούν και χαίρονται με αυτά που δημιουργούν, προσφέρουν και ωφελούνται και οι ίδιοι. Θα στηριχτεί στις δημιουργικές δυνάμεις που μπορεί να αναπτύξει ο λαός όταν και εφόσον ενστερνιστεί το ότι αυτό που πραγματοποιεί, οι κόποι και οι θυσίες του δεν γίνονται χάριν του ντόπιου και ξένου κηφηναριού αλ��ά για δικό του λογαριασμό και για το μέλλον των παιδιών του. Ταυτόχρονα, αυτό το έργο μπορούν να το αναλάβουν μόνο πολιτικές δυνάμεις που θα έχουν τη θέληση, την αποφασιστικότητα, το σθένος και την αντοχή να το προωθήσουν πέρα και ενάντια σε πιέσεις, εκβιασμούς και δυσκολίες. Που θα προέρχονται από το λαό, που θα ’χουν στέρεους δεσμούς με το λαό, τα προβλήματα, τις διαθέσεις και τις προσδοκίες του. Που θα ’χουν το ηθικό ανάστημα και το κύρος απέναντι στο λαό αλλά και σε ταλαντευόμενες –σύμμαχες– πολιτικές δυνάμεις, επειδή πρώτα οι ίδιες θα χαρακτηρίζονται από το πνεύμα προσφοράς και αυτοθυσίας. Επειδή μόνο δυνάμεις με τέτοια χαρακτηριστικά μπορούν να πείσουν, να εμπνεύσουν τη διάθεση συμμετοχής, προσφοράς και δημιουργικότητας, ακόμη και σε έναν κόσμο που μπορεί και να εμφορείται από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις. Εδώ, και σε σχέση με όλα αυτά, θα μπορούσε να τεθεί –δικαιολογημένα– ένα ερώτημα. Σε ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις αναφερόμαστε; Υπάρχουν σήμερα τέτοιες, με αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτές τις δυνατότητες; Αν δούμε το ζήτημα στατικά και στη βάση του πώς έχει σήμερα η κατάσταση, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που οι δυνάμεις του συστήματος, παρ’ όλη την κρίση και τα αδιέξοδά τους, παρ’ όλη την οργή και την αγανάχτηση που έχουν προκαλέσει στο λαό, μπορούν να προωθούν την πολιτική τους. Αυτό όμως καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις και δυνατότητες να φτάσουν σ’ αυτό το επίπεδο. Μέσα στο λαό, μέσα στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες υπάρχουν αστείρευτες δυνάμεις που μπορούν να αναπτυχθούν, να ισχυροποιηθούν, να διαμορφωθούν σε «υλική» πολιτική δύναμη αντίσταση, διεκδίκησης και προοπτικά ανατροπής. Μόνο που αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει σε πρώτη ζήτηση, δεν βρίσκεται στις κάλπες, δεν παραγγέλνεται και δεν υλοποιείται στη βάση απλά κάποιων αποφάσεων που θα πάρουν κάπου κάποιοι. ∆εν διαμορφώνεται στη βάση μιας πολιτικής που κινείται στο πλαίσιο και με τους όρους του συστήματος, που σπέρνει αυταπάτες για «μεταβατικά προγράμματα», που στο όνομα μιας εκλογικής ανόδου υπονομεύει την ανάπτυξη του κινήματος. ∆εν οικοδο-

Προλεταριακή Σημαία

11

μείται στη βάση βροντερών αλλά κούφιων «επαναστατικών» βερμπαλισμών και διακηρύξεων για «δυαδικές εξουσίες», «εργατικούς ελέγχους» και άλλα συναφή. ∆εν προωθείται στη βάση μιας γραμμής που υποτίθεται θέτει το θέμα της λαϊκής εξουσίας για… να μην το θέσει. Που δεν το θέτει σαν ζήτημα του κινήματος –μια και μόνο σ’ αυτή τη βάση μπορεί να τεθεί πραγματικά– αλλά απλώς σαν μια ακόμη διακήρυξη. Πάνω από όλα, επειδή η προώθηση, η υλοποίηση μιας τέτοιας κατεύθυνσης και ενός τέτοιου στόχου έχει τις απαιτήσεις της, τους όρους και τις προϋποθέσεις της. Όταν από τη μεριά μας θέτουμε σαν βασικό ζήτημα την ολόπλευρη και πολύμορφη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων είναι επειδή γνωρίζουμε καλά ότι καμιά εξουσία δεν μπορεί να παρθεί χωρίς μια τέτοια συγκρότηση και μάλιστα στα επίπεδα του να είναι ικανή να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά και να αναμετρηθεί νικηφόρα με τις δυνάμεις του συστήματος. Όταν θέτουμε σαν θεμελιακό ζήτημα την αναγκαιότητα της «εκ νέου» συγκρότησης της εργατικής τάξης σε «τάξη για τον εαυτό της» είναι επειδή έχουμε βαθιά επίγνωση ότι η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων δεν μπορεί να αποχτήσει τη στερεότητα και την ισχύ που απαιτείται αν δεν έχει σαν κορμό της μια συγκροτημένη εργατική τάξη. Όταν θέτουμε την αναγκαιότητα της συνολικής ανασύστασης, ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος είναι επειδή αντιλαμβανόμαστε τις απαιτήσεις της εποχής μας και κατανοούμε τη διαλεκτική σχέση που συνδέει την οικοδόμηση αυτών των προϋποθέσεων. Είναι επειδή επιμένουμε να διδασκόμαστε από μια μακρόχρονη ιστορική πείρα που έχει καταδείξει την αναγκαιότητα και το ρόλο που παίζει η πολιτική συγκρότηση της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης απέναντι στους νέους πολυπλόκαμους μηχανισμούς και την ισχύ του συστήματος. Όταν θέτουμε σαν άμεσο και πρωταρχικό ζήτημα την προώθηση της αντίστασης είναι επειδή αντιλαμβανόμαστε τόσο την αναγκαιότητα για τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός όσο και το ότι η οικοδόμηση αυτών των όρων και προϋποθέσεων μπορεί να πραγματοποιείται πρώτα και κύρια στο έδαφος της καθημερινής αντίστασης, διεκδίκησης και πάλης. Στο πεδίο της καθημερινής αντίστασης «συναντιούνται» οι διαθέσεις του κόσμου, συσσωματώνονται και διαμορφώνουν μέτωπα πάλης. Σ’ αυτό το πεδίο αναγνωρίζουν ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί τους, πολιτικοποιούν έτσι τις διαθέσεις, τις επιδιώξεις και τις προσδοκίες τους. Σ’ αυτό το δρόμο συγκροτούνται σε «υλική» πολιτική δύναμη αντιπαράθεσης με το σύστημα και την πολιτική του. Μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης, της υπεράσπισης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων της συνενώνεται η εργατική τάξη. Αποχτάει συνείδηση του ρόλου και του προορισμού της. «Ανδρώνεται», συγκροτείται και μετασχηματίζεται σε δύναμη κορμού της λαϊκής πάλης, ικανή να αναμετρηθεί με τις δυνάμεις του συστήματος. Μέσα στην πάλη αναδεικνύονται, διαμορφώνονται τα πρωτοπόρα στοιχεία, μέσα από αυτήν συνδέονται με το λαό και οικοδομούν σχέσεις εμπιστοσύνης μ’ αυτόν. Μέσα στην πάλη και με όρους πάλης συγκροτείται η επαναστατική κομμουνιστική πρωτοπορία, μέσα στο καμίνι της αναμέτρησης για το «ποιος ποιον» με τις δυνάμεις του συστήματος σφυρηλατεί την ικανότητα, την αποφασιστικότητα, την αντοχή της. Μόνο μέσα από έναν τέτοιο δρόμο και με αυτούς τους όρους αυτές οι λαϊκές δυνάμεις γίνονται ικανές να διεκδικήσουν την εξουσία αλλά και να την κρατήσουν για να προχωρήσουν στην οικοδόμηση μια άλλης, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Βεβαίως και δεν είναι εύκολα όλα αυτά. Βεβαίως και δεν μπορούν να γίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Αλλά ποιος μίλησε για λύσεις ευκολίας;


14

ΝΕΟΛΑΙΑ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Το σχολείο στην εποχή της βαρβαρότητας

Εκπαιδευτικός και εργασιακός «καιάδας» ποτελεί κοινή διαπίστωση του τελευταίου διαστήματος, για όσους τουλάχιστον έχουν κάποια σχέση με το μαθητικό δυναμικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ότι ένα μεγάλο τμήμα του είναι αποστασιοποιημένο και αποξενωμένο από την εκπαιδευτική διαδικασία. Υπάρχουν και διαδίδονται πολλές εκφράσεις που προσπαθούν να αποτυπώσουν αυτό το ζήτημα. «Οι περισσότεροι μαθητές δεν νοιάζονται, είναι αδιάφοροι, για το μάθημα. Είναι στον κόσμο τους και δεν προσέχουν την ώρα του μαθήματος. Οι σημερινοί μαθητές δεν έχουν στόχους» και άλλες ανάλογες. Συγκεκριμένες εκδηλώσεις του ζητήματος αυτού αποτελούν η χαμηλή σχολική επίδοση, η διευρυνόμενη σχολική αποτυχία. Τέτοια φαινόμενα, βέβαια, δεν είναι καινούρια, καθώς ανάλογες παρατηρήσεις γίνονταν τουλάχιστον δέκα με δεκαπέντε χρόνια πριν. Το σημαντικό είναι ότι η «αδιαφορία» των μαθητών για το σχολείο έχει πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις και εκδηλώνεται πολύ πιο έντονα σε σχέση με το παρελθόν. Το ζητούμενο δεν είναι μια στατικήφωτογραφική αποτύπωση της κατάστασης αλλά μια ερμηνεία και εξήγησή της σ’ ένα πρώτο επίπεδο και φυσικά το σπουδαιότερο, η αξιοποίηση των όποιων συμπερασμάτων στη βάση της υπεράσπισης και της διεύρυνσης του δικαιώματος των μαθητών και κυριότερα του λαού στην εκπαίδευση. Γιατί λοιπόν, ολοένα και περισσότεροι μαθητές «αδιαφορούν» για το σχολείο; Ποια είναι η αιτία ή οι αιτίες αυτής της μαζικής μαθητικής συμπεριφοράς; Απ’ την άλλη μεριά, είναι σωστό να μιλάμε για αδιαφορία και να σταματάμε τη συζήτηση εκεί; Μήπως χρειάζονται και άλλοι προσδιορισμοί; Οι μαθητές «αδιαφορούν» για το σχολείο ή το σημερινό σχολείο (και γενικότερα η πολιτική που ασκείται από το σύστημα) δεν τους χωρά, γίνεται ολοένα και πιο αφιλόξενο για τα παιδιά από τα λαϊκά στρώματα; Το ερώτημα δεν είναι, νομίζουμε, ακαδημαϊκό. Αν είναι αλήθεια, ότι η τοποθέτηση ενός ερωτήματος-προβλήματος είναι πολύ σημαντική για την επίλυσή του, τότε δεν έχει μικρή σημασία, ίσα-ίσα το αντίθετο, να προσδιορίσουμε τον υπεύθυνο αυτής της κατάστασης. Η δική μας τοποθέτηση είναι ξεκάθαρη. Οι μαθητές δεν αδιαφορούν γενικά για το σχολείο. Το σχολείο γίνεται πολύ πιο ταξικό και αφιλόξενο για τους μαθητές από τα λαϊκά στρώματα, που εσωτερικεύουν, ελλείψει κινήματος, αυτήν την απόρριψη η οποία τελικά παρουσιάζεται ως αδιαφορία.

Α

Το «ένδοξο» μακρινό παρελθόν Φαντάζουν και είναι πολύ μακρινά τα χρόνια που το σχολείο, η εκπαίδευση και ιδιαίτερα η δευτεροβάθμια βαθμίδα της απολάμβανε την «εκτίμηση» μαθητών και γονιών. Φυσικά και τότε η εκπαίδευση δεν έπαψε να είναι ταξική, ούτε ίσως ήταν ό,τι πιο ευχάριστο για τους μαθητές και τις μαθήτριες. Ωστόσο, το Γυμνάσιο, το Λύκειο σε συνάρτηση με την προοπτική εισόδου σε μια σχολή των ΑΕΙ ή των ΤΕΙ αποτελούσε πόλο έλξης για τη μεγάλη πλειονότητα του λαού και των παιδιών του, καθώς εξασφάλιζε επαγγελματικές προοπτικές. Και τότε, όπως και πάντα, η εκπαίδευση δεν εξασφάλιζε τις θέσεις εργασίας αλλά προσπαθούσε να προσαρμοστεί στα τότε δεδομένα και ανάγκες του συστήματος. Έτσι, μεταπολιτευτικά κυρίως, οι διευρυμένες φιλοδοξίες της ντόπιας αστικής τάξης για μπίζνες και προοπτικές στον

ευρύτερο χώρο (πάντα βέβαια στο πλαίσιο της εξάρτησης…) και η συνακόλουθη αναγκαιότητα υποστήριξης αυτών των φιλοδοξιών με ανάλογο στελεχικό και όχι μόνο δυναμικό. Η πίεση της αριστεράς που διεκδικούσε την διεύρυνση του δικαιώματος στη μόρφωση. Η επιλογή του συστήματος να διευρύνει τη βάση στήριξής του δίνοντας χώρο και ρόλο στα μικρά και μικρομεσαία αστικά στρώματα, όλοι αυτοί ήταν σημαντικοί παράγοντες που προσδιόριζαν την εκπαίδευση ως βασικό φορέα της λεγόμενης «κοινωνικής κινητικότητας», δηλαδή της ανέλιξης μέσω της απόκτησης πτυχίου και της εξάσκησης ανάλογου επαγγέλματος.

Η βάρβαρη επίθεση του συστήματος και τα νέα «δεδομένα» Στο σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Κουτσουρεμένες οι φιλοδοξίες της αστικής τάξης της χώρας, που προσπαθεί να περισώσει όσα περισσότερα από το «έχειν» και το τομάρι της σ’ ένα περιβάλλον κρίσης και έντονου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που την αφορά και την ίδια ως …λεία. Σφοδρή η επίθεση στα μικρομεσαία στρώματα (η εργατική τάξη έχει γνωρίσει χρόνια πριν το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού…), επειδή απαλλαγμένη η αστική τάξη από τις «ενοχλήσεις» τις κινηματικές δεν αναζητά τα μικροαστικά μαξιλάρια απορρόφησης της κοινωνικής έντασης και κυρίως επειδή το αδηφάγο κεφάλαιο ξένο και ντόπιο θέλει να διευρύνει το πεδίο κερδοφορίας του εκκαθαρίζοντας μια σειρά χώρους, που αφήνονταν ένα προηγούμενο διάστημα να κερδίζουν κάτι (λιγότερο ή περισσότερο) και αυτοί. Σ’ αυτό το γενικό φόντο, εκδηλώνεται η μαζική απαξίωση μαθητών προς το σχολείο, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Η εκτεταμένη ανεργία που έχει «πιάσει» εφιαλτικά νούμερα στον ιδιωτικό τομέα, οι απολύσεις στο Δημόσιο, άμεσες και έμμεσες, που ήδη έχουν ξεκινήσει και προετοιμάζεται να επεκταθούν σήμερα με τις απαιτήσεις της

Τρόικας, η καταβύθιση στην ανεργία επαγγελματικών ομάδων που κάποτε έχαιραν εκτίμησης (δικηγόροι, μηχανικοί…), η τεράστια ανεργία ιδιαίτερα των νέων, πτυχιούχων και μη, επηρεάζει άμεσα τη σκέψη, τη στάση και την συμπεριφορά των περισσότερων μαθητών. Με κλειστές τις πόρτες έστω και μιας στοιχειώδους επαγγελματικής προοπτικής, απομυθοποιούν, αδιαφορούν, απαξιώνουν και το σχολείο που δεν μπορεί να τους «βοηθήσει» πια να βρουν έστω μια δουλειά. Η «αντίστροφη» κοινωνική κινητικότητα (και όχι μόνο βέβαια) που επιβάλλεται από το σύστημα παρασέρνει στην καθοδική πορεία της και το σχολείο. Βέβαια η κατάσταση αυτή δεν εκλαμβάνεται από τους μαθητές και τους γονείς τους μόνο ως ένα κλίμα που επιβάλλεται, αλλα και ως μηνύματα από την «αγορά εργασίας», που γίνονται αντιληπτά και τους επηρεάζουν, με αποτέλεσμα να φέρονται απαξιωτικά προς το σχολείο. Διευρύνονται συνεχώς οι μαθητές που ζουν σε οικογένειες που δεν μπορούν να τα στηρίξουν έστω και σε μια στοιχειώδη εκπαιδευτική πορεία. Αν κανείς σκεφτεί τα σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες, χωρίς φαγητό, νερό και ρεύμα, μέσα στην παγωνιά μπορεί να κατανοήσει, ότι αυτές οι συνθήκες δεν ευνοούν ούτε το ενδιαφέρον για το σχολείο, ούτε τη σχολική προσπάθεια και επίδοση. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που πληθαίνουν οι μαθητές που το «σκάνε» από το σχολείο για να βρουν κανένα μεροκάματο ή παρακολουθούν τα μαθήματα και τις υπόλοιπες ώρες (απογευματινές ή βραδινές) εργάζονται σε μεσαιωνικές συνθήκες. Πολύ πιο συχνά πια ακούγεται, πως από μια ολόκληρη οικογένεια ο μόνος που «απασχολείται» είναι ο 14χρονος ή 16χρονος! Η εκτεταμένη φτωχοποίηση και εξαθλίωση, το «καθεστώς» κοινωνικής ερήμωσης, που επιβάλλει το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και στη χώρα μας λειτουργεί ως ένα πρώτης τάξεως ταξικό φίλτρο, όταν δεν οδηγεί στην άμεση απόρριψη

Φασιστική επίθεση ενάντια σε μαθητή στο Π. Φάληρο η Δευτέρα 28 Γενάρη, έξω από το 3ο λύκειο του Παλαιού Φαλήρου, ένας μαθητής της Β’ τάξης δέχθηκε χτύπημα με μαχαίρι στο πρόσωπο από ακροδεξιούς. Ευτυχώς, η ζωή του σώθηκε αλλά θα έρθει αντιμέτωπος με σειρά επεμβάσεων. Αφορμή για το περιστατικό στάθηκε η ανοιχτή εκδήλωση αντιφασιστικών ιδεών από το παιδί. Και απ’ ό,τι φαίνεται, κάτι τέτοιο είναι αρκετό για να απειλήσει την ίδια τη ζωή... Ξέραμε ότι δεν θα αργούσε η ώρα που ακόμη και η πιο πλατιά δημοκρατική έκφραση θα αποτελούσε στόχο αυτών των ομάδων στις σημερινές συνθήκες. Σημεία των καιρών, αφού η φασιστικοποίηση σε όλα τα επίπεδα προχωράει ασίγαστα, με τρανταχτά παραδείγματα που ξεκινούν από την ανοιχτή, βίαιη καταστολή οποιασδήποτε μορφής αντίστασης και φτάνει μέχρι τα βασανιστήρια... Όπως ήταν φυσικό, οι αντιδράσεις στην περιοχή ξέσπασαν πολύ σύντομα. Το θέμα συζητήθηκε τόσο μεταξύ των μαθητών, όσο και ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους γονείς. Είναι χαρακτηριστικό και σε αυτήν την περίπτωση, και λογικό θα μπορούσαμε να πούμε, ότι μαζί με την πρώτη αντίδραση επικράτησε και σάστισμα. Ενώ θα περίμενε κανείς να ακολουθήσει έως και ξεσηκωμός από τα παιδιά του συγκεκριμένου σχολείου αλλά και άλλων σχολείων της περιοχής, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Μάλιστα, την πρωτοβουλία για οργάνωση διαδήλωσης καταγγελίας του χτυπήματος την πήρε μια κατάληψη της περιοχής. Το συγκεκριμένο περιστατικό, όπως και άλλα αντίστοιχα που πολλές φορές δεν μαθαίνονται ποτέ, αποτελούν ζητήματα που πρέπει να ανοίγονται πλατιά στον κόσμο της γειτονιάς αλλά και όλης της πόλης. Το γεγονός ότι υπάρχει αδυναμία στο να ανοίξουν με έναν κινηματικό τρόπο, ακόμη και στην πιο «ευαίσθητη» μαθητική νεολαία, έχει να κάνει με τη συνολική κατάσταση του κινήματος, δηλαδή με τα γενικότερα χαρακτηριστικά «αναμονής» ή και φόβου, που φαίνεται να κυριαρχούν υπό το βάρος της επιλογής του συστήματος να τσακίσει τα πάντα με το βούρδουλα. Το επόμενο διάστημα, το σχολείο θα διοργανώσει εκδήλωση σχετική με το θέμα. Ο ρόλος των μαθητών τόσο σ’ αυτή, όσο και γενικότερα στην ανάδειξη του ζητήματος με τις προεκτάσεις του όσον αφορά τη φασιστικοποίηση, πρέπει και μπορεί να είναι καθοριστικός.

Τ

των μαθητών από την εκπαίδευση (κατάσταση υπαρκτή με ανοδικές τάσεις), προκαλεί τέτοιες συνθήκες ώστε ένα μεγάλο μέρος της μαθητικής νεολαίας να μην μπορεί να παρακολουθήσει «κανονικά» τα μαθήματα, να αδιαφορεί, σε συνδυασμό βέβαια με τις ερμητικά κλειστές επαγγελματικές προοπτικές. Ωστόσο, το σύστημα δεν αρκείται σ’ αυτό. Με την πολιτική του μεθοδικά κατασκευάζει και άλλα φίλτρα, στήνει και άλλα εμπόδια στην εκπαιδευτική πορεία της μαθητική νεολαίας. Με τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολικών μονάδων γίνεται ακόμα πιο δύσκολη η πρόσβαση στο σχολείο, ιδιαίτερα για τα παιδιά λαϊκών οικογενειών με «επιβαρυμένη» ήδη την οικονομική κατάσταση. Ταυτόχρονα, «μπουκώνουν» τα τμήματα με πολλούς μαθητές (28-30) γεγονός που από μόνο του πλήττει τους πιο αδύναμους μαθητές, ενισχύοντας την «αδιαφορία» τους. Οι προαναγγελμένες νέες συγχωνεύσεις σε Λύκεια, Γυμνάσια και ΕΠΑΛ (ή όπως αλλιώς τα ονομάσουν) θα μεγεθύνουν σημαντικά το ήδη υπάρχον πρόβλημα. Το συνεχές «κατέβασμα» της ύλης σε μικρότερες τάξεις, η υπέρογκη ύλη, οι απανωτοί εξεταστικοί φραγμοί εντείνουν τα ταξικά φίλτρα, δημιουργούν ολόκληρες στρατιές μαθητών που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις σχολικές τους υποχρεώσεις και τελικά αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο της παρακολούθησης του σχολείου «από αγγαρεία» καταλήγοντας στην απαξίωσή του. Αν σ’ όλα τα προηγούμενα συνυπολογίσουμε και το ουσιαστικό πετσόκομμα της όποιας δωρεάν παιδείας, μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει σχολική αποτυχία-χαμηλή αυτοεκτίμηση-αδιαφορία των μαθητών για μια «υποχρέωση» στην οποία όσες δυνάμεις και να ρίξουν δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν. Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η σχεδιαζόμενη ταξική διαφοροποίησηκατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων. τα «κακά» σχολεία των λαϊκών συνοικιών θα εγκαταλειφθούν στη «μοίρα» τους μαζί με τους «αδύναμους» μαθητές τους. Οι προβλεπόμενες αλλαγές που ετοιμάζονται για το «Νέο Λύκειο» (συνυπολογισμός της επίδοσης και των τριών τάξεων του Λυκείου, εξετάσεις με θέματα από πανελλαδική τράπεζα ερωτήσεων, η πιθανή διόρθωση των γραπτών όχι από τους καθηγητές που διδάσκουν στο οικείο τμήμα…) θα καταστήσουν το Λύκειο απρόσιτο για τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Έτσι, θα ενισχυθεί η αναγκαστική στροφή των μαθητών προς τα Τεχνολογικά Λύκεια (πρώην ΕΠΑΛ), που, με δυσμενείς τις γενικότερες οικονομικές συνθήκες και προοπτικές, θα παίζουν το ρόλο του «μαντρώματος» των μαθητών και της ιδεολογικής δηλητηρίασής τους με τις σάπιες αξίες του συστήματος (όπως και τα γυμνάσια), ενώ παράλληλα θα αποτελούν χώρους άντλησης φθηνού ή και μηδενικού κόστους εργατικού δυναμικού για τις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου. Στο βάρβαρο σκηνικό του σχολείου του «μνημονίου» που ήδη στήνεται, είναι αναγκαίο να υπάρξει η πιο πλατιά αποκάλυψη των σχεδιασμών του συστήματος που στοχεύουν σ’ ένα ακόμα πιο ταξικό, ανελέητα ταξικό σχολείο. Παράλληλα, το δυνάμωμα των αντιστάσεων από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς) στη λαίλαπα που βιώνουμε, όσο δύσκολη κι αν είναι, αποτελεί το μοναδικό δρόμο στην κατεύθυνση υπεράσπισης του δικαιώματος στην εκπαίδευση, τη δουλειά, στις ελευθερίες.


ΝΕΟΛΑΙΑ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Χιλιάδες σπουδαστές πετάγονται στο δρόμο με το σχέδιο Αθηνά

Αγώνας για να μην περάσει

ατατέθηκε προς ��ιαβούλευση από την κυβέρνηση το νέο σχέδιο Αθηνά, που κλείνει δεκάδες τμήματα κυρίως των ΤΕΙ αλλά και των ΑΕΙ και σίγουρα είναι η αρχή ενός σχεδιασμού που σύντομα θα προχωρήσει. Τα επιχειρήματα της κυβέρνησης αποδείχθηκαν σαθρά και ψεύτικα. Αντί να συγκεντρώσει σε λίγες πόλεις τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, όπως ευαγγελιζόταν, διώχνει περίπου 20.000 φοιτητές από μεγάλα αστικά κέντρα,

Κ

όπως από το ΤΕΙ της Θεσσαλονίκης και από το ΤΕΙ Πατρών και τους μεταφέρει στις Σέρρες και το Μεσολόγγι αντίστοιχα. Κάτι αντίστοιχο σε μικρότερη κλίμακα συμβαίνει και σε άλλα Ιδρύματα. Αν λάβουμε υπ όψιν μας, ότι οι περισσότεροι σπουδαστές επέλεγαν το αντικείμενο σπουδών τους, με βάση το αν το τμήμα βρίσκεται στην πόλη τους, καταλαβαίνουμε, ότι η μετακίνηση των περισσότερων θα είναι απαγορευτική και άρα θα αναγκαστούν να παρατήσουν τις

σπουδές τους. Άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε, είναι η αξιοποίηση των υλικοτεχνικών υποδομών και κτηριακών εγκαταστάσεων. Στην πραγματικότητα, όμως, το 60% των σπουδαστών από το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και 10.000 σπουδαστές συνολικά, μετακινούνται σε άλλα ΤΕΙ (σε Φλώρινα και Σέρρες), οι υποδομές των οποίων δεν επαρκούν ούτε για εκείνους που ηδη φιλοξενούν. Αυτό είναι άλλο ένα ξεκάθαρο ψέμα που ξεμπροστιάζει την κυβέρνηση και αποδεικνύει τις προθέσεις της. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, οι περικοπές σε προσωπικό, χρηματοδότηση και υποδομές είναι δεδομένες, καθώς το σχέδιο Αθηνά έχει και αυτόν τον σκοπό. Να μειώσει τις δαπάνες για κάθε Ίδρυμα και Τμήμα, άρα να περικόψει τα μέγιστα από την φοιτητική μέριμνα και τις «άχρηστες» υποδομές. Τέλος, το επιχείρημα για την σύνδεση των Ιδρυμάτων με την ανάπτυξη και την παραγωγή, είναι αστείο. Ποια παραγωγή και ποια ανάπτυξη αντιστοιχεί στην εξαρτημένη από τους ιμπεριαλιστές Ελλάδα.

Παρακαλώ δείξτε μου τα πάσο σας! τα Γιάννενα, τον τελευταίο καιρό παρατηρούνται συχνοί έλεγχοι. Στη λέσχη και στα αστικά λεωφορεία ζητείται, συγκεκριμένα, η επίδειξη πάσο. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτό, καθώς σχεδόν καθημερινό φαινόμενο έχουν γίνει οι έλεγχοι και οι εξακριβώσεις από ομάδες της αστυνομίας σε φοιτητές που... «κάπου τους έχουν ξαναδεί», όπως λένε. Στα αστικά λεωφορεία το φαινόμενο αυτό δεν διαρκεί πολύ καιρό. Ο ελεγκτής απειλεί ότι θα σε πετάξει έξω, αν δεν κόψεις ολόκληρο εισιτήριο αν έχεις ξεχάσει το πάσο, ή αν έχεις ξεπεράσει τα ν+2 έτη της σχολής σου και δεν «δικαιούσαι», λες και έχουν εξαφανιστεί τα οικονομικά σου προβλήματα! Ή μήπως είναι λίγα τα χρήματα που δίνουμε; Το μόνο σίγουρο είναι, πως σε κάθε περίπτωση η ιδιωτική εταιρία των αστικών θα διασφαλίζει και με το παραπάνω τα κέρδη της. Και τελικά αυτός ο έλεγχος γίνεται για «τυπικούς λόγους», όπως επικαλείται ο οδηγός, και σε τυχαία πολιτικοκοινωνική περίοδο; Και τι σχέση έχει αυτό με τα πάσο; Το σύστημα μας θέλει υποταγμένους και μας ζητάει κάθε μέρα διαπιστευτήρια της υποταγής μας. Θέλει να ριζώσει καλά στο κεφάλι μας, ότι είναι λογικό να έχουμε ένα «μεγάλο αδελφό» από πάνω μας, που ξέρει ακριβώς τις κινήσεις μας μέσα στη μέρα. Θέλει να μας πείσει, ότι από πάνω μας βρίσκεται ένας ισχυρός μηχανισμός, ο οποίος ούτε μπορεί, ούτε πρέπει να ανατραπεί. Αντίθετα, πρέπει να γίνει αποδεκτός σαν κάτι νομοτελειακό, ειδικά τη σημερινή περίοδο, που η επίθεση φαίνεται να μην έχει όρια και αρχίζουν να κλέβουν ό,τι ο λαός είχε κατακτήσει με αγώνες. Από την άλλη, θέλει να μας πείσει, ότι «δεν είναι λογικό» να έχουμε το δικαίωμα σε δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν σίτιση-στέγαση και βιβλία. Το τι ορίζεται όμως ως λογικό ή όχι πρέπει να σχετίζεται με ένα και μόνο παράγοντα: ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ! Και οι ανάγκες μας είναι να σπουδάζουμε, να μορφωνόμαστε, να δουλεύουμε και να ζούμε! Είναι, λοιπόν, αναγκαίο οι φοιτητές να συνδέσουν κάθε φοιτητικό τους δικαίωμα που τσακίζεται, με τη γενικότερη επίθεση στο λαό και στους εργαζομένους. Να ενεργοποιήσουμε τους συλλόγους μας πηγαίνοντας κόντρα σε όσους μας θέλουν υποταγμένους και με σκυμμένο το κεφάλι! Να βάλουμε φραγμό στο χτίσιμο του πανεπιστημίου του Μνημονίου, των λίγων και εκλεκτών, για το οποίο ήδη έχει βάλει τα θεμέλια η κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ) κάτω από τις επιταγές των ιμπεριαλιστών (ΕΕ-ΔΝΤ). Να αναπτύξουμε ένα φοιτητικό κίνημα που θα διεκδικεί ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

Σ

Προλεταριακή Σημαία

Η απάντηση είναι απλή. Η κυβέρνηση, με μία πολύ άγρια και ταξική επίθεση, θέλει να πετάξει στο δρόμο χιλιάδες σπουδαστές των ΤΕΙ. Είναι το πρώτο βήμα μιας πολιτικής, που βρίσκει το πιο εύκολο θύμα, τα ΤΕΙ, η συκοφάντηση των οποίων μεθοδεύεται για χρόνια. Και σκοπεύει να συνεχίσει αυτή την επίθεση και στους υπόλοιπους φοιτητές και σπουδαστές. Απλά φοβήθηκε να το κάνει ενιαία, γιατί ήξερε ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλει να τελειώνει με τους νέους που θέλουν να σπουδάσουν και να βρουν δουλειές με δικαιώματα. Θέλει να τους πείσει, ότι η ευθύνη της αμορφωσιάς και της ανεργίας βαραίνει τους ίδιους, και όχι το σύστημα. Θέλει μια παιδεία γεμάτη ταξικούς φραγμούς, για να μπαίνουν λίγοι στο Πανεπιστήμιο και ακόμα πιο λίγοι να βγαίνουν, με ελάχιστα δικαιώματα. Αυτή η πολιτική είναι επιλογή της άρχουσας τάξης, που κλείνει μια σειρά από Τμήματα που άνοιξε για δική της σκοπιμότητα. Έτσι, τώρα, απλά πετάει τους σπουδαστές στο δρόμο. Δημιούργησε μια σειρά από τμήματα τις δεκαετίες 80’-90’, για να εξυπηρετήσει τις φιλοδοξίες της, τις σχετικές με την επέκταση στα Βαλκάνια, μέχρι να βάλουν πολύ σύντομα φραγμό σε αυτές οι ιμπεριαλιστές. Ακολούθησε η

15

αποβιομηχάνιση και η διάλυση της αγροτικής παραγωγής και έτσι, αυτά τα Τμήματα έμειναν μετέωρα, χωρίς αντίκρισμα στην παραγωγή και με τεράστια ανεργία για τους αποφοίτους τους. Τότε αποφάσισαν να τα μετατρέψουν σε πάρκινγκ ανέργων, όπου έμπαιναν οι «πλεονάζοντες» των ΑΕΙ, για να εκτονώσουν την τάση των νέων να σπουδάσουν, επιθυμώντας να έχουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Οι σπουδαστές των ΤΕΙ δεν πρέπει να πληρώσουν τα αδιέξοδα της αστικής τάξης, έχουν δικαίωμα στις σπουδές και στη δουλειά. Ήδη από την μέρα που ανακοινώθηκε το σχέδιο Αθηνά, ξεκίνησαν συζητήσεις, συνελεύσεις και κινητοποιήσεις. Το πολύπαθο όμως σώμα των σπουδαστών, έχει να αντιμετωπίσει συχνά την πλήρη επικράτηση του κρατικού συνδικαλισμού, την κυριαρχία σε πολλές σχολές της ΔΑΠ, που προσπαθεί με κάθε μέσο να σαμποτάρει τις κινητοποιήσεις, χρησιμοποιώντας από το ψέμα και την υποκρισία, μέχρι την ανοιχτή βία και νοθεία. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν, αν μπορεί αυτό να ξεπεραστεί και να οδηγήσει τον αγώνα που αυθόρμητα ξεπηδάει από παντού, σε νίκες.

Καμία διαγραφή φοιτητή! Δεν θα γίνουμε η γενιά των χαμένων δικαιωμάτων! ίθεται και επανατίθεται συνεχώς το ζήτημα των διαγραφών φοιτητών από τους παράγοντες του συστήματος. Ακόμα και μετά τα απανωτά δημοσιεύματα και τις διάφορες στατιστικές έρευνες για τους λεγόμενους «αιώνιους» φοιτητές, στην κατεύθυνση δημιουργίας κλίματος υπέρ των διαγραφών, το θέμα εξακολουθεί να παραμένει στο προσκήνιο. Και αυτό γιατί, με βάση τα όσα προβλέπει ο τελευταίος νόμος-πλαίσιο, τα χρονικά περιθώρια για την εκκίνηση σχετικών κινήσεων και αποφάσεων στενεύουν ασφυκτικά! Σύμφωνα, λοιπόν, με τις διατάξεις του νόμου, ο οποίος ορίζει ως όριο σπουδών τα ν+2 έτη, στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς 2013-2014 θα αρχίσουν οι πρώτες μαζικές διαγραφές. Αυτές θα αφορούν φοιτητές με έτος εισαγωγής πριν από την ψήφισή του και συγκεκριμένα πριν από τη χρονιά 2003-2004. Ενώ τα επόμενα χρόνια αναμένεται να συνεχιστούν, συμπεριλαμβάνοντας όλο και περισσότερες κατηγορίες σπουδαστών. Βέβαια, δεν αποκλείεται να γίνουμε μάρτυρες ακόμα πιο γρήγορων και αποφασιστικών κινήσεων από την πλευρά του συστήματος. Τα όσα δήλωσε ο υπουργός Παιδείας Αρβανιτόπουλος είναι ενδεικτικά. Χωρίς πολλές περιστροφές, έθεσε ζήτημα εκκαθάρισης των μητρώων των ιδρυμάτων, αμέσως μετά το πέρας των εμβόλιμων πτυχιακών εξεταστικών του τρέχοντος έτους. Με λίγα λόγια, η «ανάσα» των διαγραφών για πολλούς φοιτητές είναι ήδη κάτι παραπάνω από καυτή! Το δικαίωμα στις σπουδές χτυπιέται, πλέον, ευθέως και χωρίς κανένα πρόσχημα. Οι διαγραφές, σε συνδυασμό με την προώθηση του σχεδίου «Αθηνά», αποτελούν αυτή τη στιγμή τις πιο οξυμμένες αιχμές της επίθεσης του συστήματος στη σπουδάζουσα νεολαία. Είναι από τα βασικά του «όπλα» στην κατεύ-

Τ

θυνση δημιουργίας ενός πανεπιστημίου, στο οποίο θα μπαίνουν λίγοι και θα αποφοιτούν ακόμα λιγότεροι. Ενός πανεπιστημίου ξέφρενης εντατικοποίησης, διδάκτρων, με ανύπαρκτη την έννοια του «δωρεάν», είτε αυτή αφορά τα συγγράμματα, είτε τη σίτιση και στέγαση. Με ανυπέρβλητους, δηλαδή, ταξικούς φραγμούς, οι οποίοι θα καθιστούν απαγορευτικό για την πλειοψηφία της νεολαίας να σπουδάσει. Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, επιδιώκοντας να εναρμονίσει την εκπαίδευση με τις κοινωνικές συνθήκες της επίθεσης και των μνημονίων, δεν επιθυμεί την προηγούμενη κατάσταση της ύπαρξης αποφοίτων και πτυχιούχων από τα λαϊκά στρώματα. Θέλει σύγχρονους δούλους, χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα, οι οποίοι, αν δεν έχουν πεταχτεί στην ανεργία, στην καλύτερη περίπτωση θα είναι έρμαια στις διαθέσεις του κεφαλαίου και θα έχουν, μάλιστα, εμπεδώσει ότι είναι δικό τους φταίξιμο αυτό, αφού δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Θέλουν να μας πετάξουν έξω από τις σχολές! Αυτές είναι οι διαθέσεις και οι επιδιώξεις του συστήματος. Απέναντι σε αυτήν την προοπτική, η οποία κάθε μέρα που περνάει έρχεται όλο και πιο κοντά, καλείται σήμερα η νεολαία να αντιτάξει τη δικιά της απάντηση. Αυτή της υπεράσπισης του δικαιώματος στις σπουδές, της εναντίωσης στην πολιτική του συστήματος και της ανυποχώρητης πάλης. Πιάνοντας το νήμα της μεγαλειώδους πορείας του φοιτητικού κινήματος και των αγώνων που έδωσε για να μην περάσουν οι διαγραφές. Ενώνοντας τη δύναμη και τη ζωντάνια της νιότης με όλο τον υπόλοιπο λαό, για να υπερασπιστούμε τη δυνατότητά του να σπουδάζει τα παιδιά του.


16

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

ΠΡΟΒΟΛΕΣ Η Σκύλα και η Χάρυβδη

Ό

σο και να θέλεις να δεις τα πράγματα ρεαλιστικά και ψυχρά, δεν μπορεί παρά να σε πιάνει μελαγχολία από το προεκλογικό ιταλικό σκηνικό και τις εναλλακτικές εκδοχές που θα έχουν μπροστά τους οι ιταλοί ψηφοφόροι, όταν θα φτάσουν στις κάλπες την Κυριακή 24 του Φλεβάρη και την Δευτέρα 25. Από την μία, ο Μπερσάνι και η εκλογική συμμαχία του Δημοκρατικού κόμματος, που υπόσχεται δίχως περιστροφές ένα δύσκολο 2013 για την ιταλική κοινωνία. Έτοιμοι να συμμαχήσουν με τον Μόντι για να φτιάξουν μια κυβέρνηση, στην ουσία ίδια με αυτήν που κατέρρευσε, πιθανόν μόνο με διαφορετικούς ρόλους στην ιεραρχία της διακυβέρνησης. Αυτή είναι άλλωστε η σαφής προτίμηση των Γερμανών και των επικεφαλής της Ευρωπαϊκής

Ένωσης και της Ευρωπαϊκής τράπεζας και δεν χάνουν ευκαιρία να το δείχνουν με τον γνωστό, αγενή, τευτονικό τρόπο. Μάλιστα ο Μπερσάνι φρόντισε για μια ακόμη φορά να πλέξει το εγκώμιο του προφεσόρε, από το έδαφος της Γερμανίας μάλιστα, την οποία επισκέφτηκε λίγες ημέρες πριν. Από την άλλη ο πόλος του Μπερλουσκόνι και της Λέγκας που εγγυώνται, παρά τις αντιγερμανικές κορώνες, συνέχιση της ίδιας νέο-φιλελεύθερης πολιτικής, με μπόλικο αντικομμουνισμό, κοινωνικό εκμαυλισμό και εκφασισμό. Στην κυριολεξία δηλαδή από την Σκύλα στην Χάρυβδη. Το απίθανο σκηνικό συμπληρώνει το κόμμα του Γκρίλο ενώ τα απομεινάρια της Επανίδρυσης, ενωμένα με τους Οικολόγους,

αδυνατούν να αποτελέσουν εναλλακτική εκδοχή στην οργή και την απογοήτευση των Ιταλών. Αυτά συμβαίνουν, την ίδια στιγμή που η οικονομική κρίση απλώνει την φτώχεια και την ανέχεια σε εκατομμύρια Ιταλούς, ο ορίζοντας φαίνεται όλο και πιο σκοτεινός και οι υποσχέσεις του προφεσόρε Μόντι για ανάκαμψη ηχούν σαν κακό ανέκδοτο μπροστά στην καθημερινή πραγματικότητα. Ενενήντα δύο χρόνια μετά την ίδρυση του ιστορικού Ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος, που συμπληρώθηκαν μέσα στον φετινό Γενάρη, η κοινωνική και πολιτική οπισθοδρόμηση, και στην Ιταλία όπως και συνολικά στην Ευρώπη, δεν έχει ακόμη τελειώσει.

Η τριπλή δολοφονία στο Παρίσι και το Κουρδικό ζήτημα Του ΤΑΣΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ δολοφονία των τριών γυναικών στελεχών του PKK στο Παρίσι, τον περασμένο Ιανουάριο, έφερε ξανά στους προβολείς της δημοσιότητας το Κουρδικό. Τη μοιρασιά δηλαδή ενός σημαντικού σε πληθυσμό έθνους, γύρω στα 40 εκατομμύρια, σε τέσσερα κράτη (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία). Ένα ζήτημα που είναι φυσικό να επηρεάζει την περιοχή της Μέσης Ανατολής όλο τον 20ο αιώνα, που ειδικότερα το τελευταίο διάστημα «τρέχει» και μάλιστα σε πολλαπλούς «διαδρόμους». Ένα ζήτημα με το οποίο παίζουν και παίζονται σοβαρά γεωπολιτικά παιχνίδια από τους ιμπεριαλιστές (κυρίως) αλλά και τις περιφερειακές δυνάμεις της περιοχής. Γι αυτό έχει αξία πριν -και για να- ανιχνεύσουμε πολιτικά αυτή τη στυγνή και με επαγγελματικά χαρακτηριστικά δολοφονία, να ξαναδούμε τις σοβαρές εξελίξεις στην περιοχή γύρω από το Κουρδικό.

Η

Πολλά μέτωπαπερίεργες διασταυρώσεις Οι εξελίξεις της συριακής κρίσης ήταν αυτές που επανέφεραν με έντονο τρόπο στο προσκήνιο το ζήτημα των Κούρδων. Ο Άσαντ έκανε την επιλογή, από ένα σημείο και πέρα, εν μέρει επειδή δεν μπορούσε να τις ελέγξει αποτελεσματικά, εν μέρει επειδή αυτή η κίνησή του τον αποφόρτιζε από την ανάγκη ανοίγματος δεύτερου μετώπου, να αφήσει τις περιοχές της βορειοανατολικής Συρίας, όπου κατοικούν συμπαγείς κουρδικοί πληθυσμοί, στον έλεγχο των ντόπιων Κούρδων ηγετών (και του PKK το οποίο παρενέβαινε στην περιοχή). Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως «απάντησε» στην άμεση και ενεργητική υποστήριξη που παρείχε η Τουρκία στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (ας πούμε το στρατιωτικό σκέλος των αντικαθεστωτικών ομάδων) και την αντιπολίτευση αλλά και στην ευρύτερη συνέργεια της τούρκικης ηγεσίας με την αμερικάνικη και δυτική επεμβατική πολιτική ενάντια στη Συρία, που συνεχίζει να κλιμακώνεται (εγκατάσταση πυραύλων Patriot στα σύνορα Τουρκίας - Συρίας). Ταυτόχρονα, έπειτα από μια δεκαπενταετή σχεδόν περίοδο, η συριακή ηγεσία άφησε να ανοίξει ξανά στα βορειοανατολικά σύνορα της χώρας στρατόπεδο της ένοπλης πτέρυγας τoυ PKK. Θυμίζουμε πως τα στρατόπεδα που διατηρούσε το PKK στη Συρία είχαν αδειάσει μετά από ισχυρές συντονισμένες πιέσεις της Τουρκίας με τη

συμβολή του Ισραήλ και των ΗΠΑ, το 1998. Αυτό είχε συνοδευτεί από την απέλαση του ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος με τη βοήθεια και της ελληνικής κυβέρνησης συνελήφθη από Τούρκους πράκτορες στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι και οδηγήθηκε (1999) στις φυλακές του Ιμραλί, στις οποίες κρατείται μέχρι σήμερα. Έτσι, σήμερα στη Β.Α Συρία και στις κουρδικές περιοχές, από τις ειδήσεις που φτάνουν στα δυτικά ΜΜΕ, λέγεται ότι κυματίζει η σημαία του Κουρδιστάν σε κυβερνητικά κτήρια, και ότι το PKK παίζει σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση της περιοχής. Επίσης το γεγονός πως οι Κούρδοι της περιοχής έχουν εμφανιστεί σαν τρίτος παράγοντας στη χώρα, μη διστάζοντας να έρθουν ακόμα και σε ένοπλη αντιπαράθεση με τους Σύρους αντικαθεστωτικούς, σε αυτή τη φάση βοηθάει πολύ το καθεστώς Άσαντ, που διακυβεύει την ίδια του την ύπαρξη. Και γι αυτό είναι έτοιμο ακόμα και να θυσιάσει ένα κομμάτι της επικράτειάς του προκειμένου να ελέγξει το υπόλοιπο.

Εφιάλτες και «πραγματισμοί» Αυτές οι εξελίξεις συνέβαλαν στην αναζωπύρωση του κουρδικού αντάρτικου του PKK στην περιοχή της Ανατολίας (περιοχή γνωστή και ως Τουρκικό Κουρδιστάν), το οποίο προηγουμένως, μετά από τη σύλληψη του Οτσαλάν, μόνο σποραδικά και με δειλές απόπειρες είχε κάνει αισθητή την παρουσία του. Έτσι ο εφιάλτης του Κουρδικού ζητήματος ξύπνησε ξανά στην Άγκυρα και τέθηκε επιτακτικά στην ηγεσία της η ανάγκη για νέους αναπροσανατολισμούς της πολιτικής της στο Κουρδικό. Γι' αυτούς βέβαια που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην περιοχή, η τουρκική ηγεσία την τελευταία δεκαετία είχε κάνει αρκετά βήματα «πραγματισμού» για την αποτελεσματική προώθηση των συμφερόντων της, ειδικά μετά το «χαστούκι» που έφαγε από τη δημιουργία της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στο Ιράκ. Έτσι έχει ανοίξει –σε σημείο η κυβέρνηση Μαλίκι του Ιράκ να εκφράζει δημόσια τη δυσαρέσκειά της- προς έκπληξη πολλών, σημαντικά κανάλια επαφής και οικονομικών και πολιτικών σχέσεων με αυτήν ακριβώς την Περιφερειακή Κυβέρνηση του πρωθυπουργού του Ιρακινού Κουρδιστάν, Μπαρζανί! Πρόσφατα μάλιστα η Άγκυρα υπέγραψε

συμφωνία μεταφοράς και διύλισης μέρους του αργού πετρελαίου που εξορύσσεται στην περιοχή του Ιρακινού Κουρδιστάν (η περιοχή «κάθεται» σε μια μεγάλη λεκάνη πετρελαίου και φυσικού αερίου για την οποία ήδη παρεμβαίνουν δυτικές και ρώσικες εταιρείες), παρακάμπτοντας την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ η οποία εξοργίστηκε. Έτσι δίνει οικονομικές και πολιτικές διεξόδους στην αστικοφεουδαρχική κουρδική ηγεσία του Μπαρζανί και τη στηρίζει στην αντιπαράθεσή της με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ (πρόσφατα απειλήθηκε στρατιωτική εμπλοκή των δύο πλευρών με αφορμή τον έλεγχο αμφισβητούμενων περιοχών στο Κιρκούκ και γύρω από αυτό). Παράλληλα υποδαυλίζει και ενισχύει τις ενδοκουρδικές αντιθέσεις PKK – Μπαρζανί για την κατάχτηση της ηγεμονίας στο κουρδικό έθνος. Το κυριότερο αντάλλαγμα της Άγκυρας δεν είναι ότι αναβαθμίζει το ρόλο της ως κόμβος και χώρα μεταφοράς πετρελαίου αλλά ότι παρεμβαίνει, πιέζει και ελέγχει από κοντά τις εξελίξεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν, οι οποίες γνωρίζει πως επηρεάζουν όλους τους κουρδικούς πληθυσμούς, άρα και αυτούς που ζουν στο εσωτερικό της. Ταυτόχρονα μπορεί με αυτόν τον τρόπο να ασκεί πιο αποτελεσματική πίεση στην κλίκα του Μπαρζανί, για την τήρηση μιας στάσης «ουδετερότητας» σε σχέση με το Κουρδικό στο εσωτερικό της Τουρκίας, κάτι πολύ ζωτικό για την Άγκυρα. Αλλά και γιατί από τα δύο κακά, αυτό της περιφερειακής αυτονομίας και το άλλο, της απόσχισης από τον κρατικό κορμό, την ενδιαφέρει να προβάλλεται το πρώτο. Ας μην ξεχνάμε πως στην Τουρκία ζουν γύρω στα 20 εκατομμύρια Κούρδοι, που αντιστοιχούν στο 25% του πληθυσμού της χώρας και αποτελούν το 50% του συνόλου των κουρδικών πληθυσμών. Τέλος, οι σχέσεις αυτές βοηθούν το τούρκικο καθεστώς να λειτουργεί σαν αντίβαρο στη γνωστή πλέον και πανθομολογούμενη ανάπτυξη σχέσεων του Ισραήλ με τις κουρδικές ηγεσίες. Γιατί, όπως για την Τουρκία έτσι και για το Ισραήλ, έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που η Μοσάντ βοηθούσε την τουρκική ηγεσία στη σύλληψη του Οτσαλάν. Με άλλα λόγια, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι των περιφερειακών -και όχι μόνο- αντιθέσεων και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Με την έγκριση της Ουάσιγκτον -η οποία παίζει σε πολλά

ταμπλό ταυτόχρονα για την προώθηση των δικών της γεωπολιτικών σχεδιασμώνκαι με ορόσημο τη στάση (αντίθεσης) της Τουρκίας απέναντι στο δεύτερο πόλεμο του Κόλπου, το Ισραήλ βοήθησε ποικιλοτρόπως τους Μπαρζανί-Ταλαμπανί (σημερινού αντιπροέδρου στην κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ), ώστε να συμβάλουν από τη μεριά τους στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τους «προθύμους». Σε μια πορεία και ενόσω δυνάμωναν οι κινήσεις για την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη, οι σχέσεις αυτές των Ισραηλινών φαίνεται ότι επεκτείνονταν έως το PKK. Βέβαια, πέρα και πάνω από τον περιφερειακό ανταγωνισμό Τουρκίας–Ισραήλ υψωνόταν η αμερικάνικη ανάγκη να χρησιμοποιηθεί το Ισραήλ σε ρόλο συμμόρφωσης του τούρκικου παράγοντα. Ειδικά σε μια φάση που οι αραβικές εξεγέρσεις είχαν αναστατώσει και είχαν βάλει σε μια μεγάλη περίοδο ρευστότητας και αστάθειας τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και ανάγκαζαν την Ουάσιγκτον σε μια «επιστράτευση» όλων των υπαρχόντων «εργαλείων» με ταυτόχρονη «αναδιάρθρωση» του ρόλου τους. Η τούρκικη ηγεσία επίσης δεν κινήθηκε τυχαία ούτε στο εσωτερικό της. Πέρυσι προώθησε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων με το PKK. Οι περσινές συνομιλίες, μετά από «ένα ξέσπασμα βίας» στην Ανατολία και την απαίτηση τουρκικών εθνικιστικών κύκλων που ακολούθησε, τερματίστηκαν άδοξα. Όμως το τελευταίο εξάμηνο είχαμε επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τη συμμετοχή, αυτή τη φορά, του εγκλείστου στο Ιμραλί Οτσαλάν. Ο οποίος, αν και έχει χάσει κάποια αίγλη από την παλιά, διατηρεί ωστόσο μια αξιοπρόσεκτη επιρροή, όπως έδειξε το σταμάτημα, μετά από έκκλησή του, της απεργίας πείνας 1.700 Κούρδων εντός και εκτός των φυλακών. Η απεργία είχε ως κύρια αιτήματα τον τερματισμό της απομόνωσης του Οτσαλάν και την ελευθερία χρησιμοποίησης της κουρδικής γλώσσας στα δικαστήρια. Βέβαια να επισημάνουμε πως αυτές οι διαπραγματεύσεις γίνονταν παράλληλα με τις μάχες στην περιοχή πέριξ της τουρκοσυριακής μεθορίου μεταξύ τούρκικου στρατού και PKK. Αυτές τις συνομιλίες διέκοψε αντικειμενικά η τριπλή δολοφονία του Παρισιού.

Συνέχεια στη σελ. 23


Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

17

Η «βαρυχειμωνιά της άνοιξης»

Οι ΗΠΑ, ο στρατός και ο Μούρσι Αίγυπτος α όσα διαδραματίστηκαν το προηγούμενο δεκαήμερο στην Αίγυπτο αναδεικνύουν με τον πιο δραματικό τρόπο την αντιδραστική τροχιά των εξελίξεων στο εσωτερικό της. Η δεύτερη επέτειος της αιγυπτιακής εξέγερσης και οι μαζικές διαδηλώσεις σε Κάιρο και άλλες μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου συνοδεύονται με άγρια καταστολή που μέχρι στιγμής αφήνει πίσω της 60 νεκρούς. Στις διαδηλώσεις κατά του Μοχάμεντ Μόρσι ήρθε να προστεθεί η ετυμηγορία του δικαστηρίου στην εσχάτη των ποινών 21 ατόμων για τα πολύνεκρα επεισόδια στο στάδιο του Πορτ Σάιντ τον περυσινό Φεβρουάριο μεταξύ οπαδών δύο ποδοσφαιρικών ομάδων. Η κήρυξη στρατιωτικού νόμου στην περιοχή του Σουέζ ρίχνει νέο «λάδι στη φωτιά». Είναι γεγονός πως η σημερινή κατάσταση στην Αίγυπτο δεν μπορεί να περιγραφεί, και πολύ περισσότερο να εξηγηθεί, μόνο στη βάση εσωτερικών όρων. Ούτε βέβαια πρόκειται για μια κατάσταση που αφορά προβλήματα μετάβασης από ένα προηγούμενο καθεστώς σε ένα άλλο. Είναι άλλωστε πανθομολογούμενο πως, δύο χρόνια μετά τις μαζικές και αιματηρές κινητοποιήσεις της «αραβικής άνοιξης» στην Αίγυπτο, όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί η αλλαγή του στρατοκρατικού καθεστώτος, που κυριαρχούσε για δεκαετίες στη χώρα, αλλά καταγράφεται το ακριβώς αντίθετο. Ωστόσο, φαίνεται πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την αλλαγή φρουράς στα ανώτατα κλιμάκια πολιτικής εξουσίας. Μπορεί ο στρατός να συνεχίζει με άθικτους τους μηχανισμούς του, όμως το πολιτικό σκηνικό εξακολουθεί να είναι ρευστό και ασταθές, πράγμα που επηρεάζει άμεσα τις ισορροπίες μέσα και έξω από την Αίγυπτο. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα έρχεται στην εξουσία (προεδρία και κυβέρνηση) μέσα από την αναγκαστική αξιοποίησή της από το παλιό κατεστημένο και την ανοχή (αν όχι και συνεννόηση ακόμη) με τον αμερικανικό παράγοντα ως απάντηση στο ογκούμενο κύμα της λαϊκής εξέγερσης. Αν και, από τη μια, είναι βέβαιο ότι θα ξεσπάσουν ακόμα πιο έντονα και μαζικά νέες κινητοποιήσεις του αιγυπτιακού λαού, από την άλλη το βασικό πρόβλημα είναι το «πού» και «πώς» θα διοχετευτούν. Πολλά λέγονται (και όχι μόνο στο Κάιρο) για τις σχέσεις αυτού του τριγώνου: στρατού - Αδελφών Μουσουλμάνων (Α.Μ.) – ΗΠΑ. Είναι γνωστό πως ο «μετριοπαθής» ισλαμιστής πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι, που διατηρεί ανέπαφα όλα τα συμφέροντα των στρατιωτικών και που προσκαλείται επίσημα σε Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Βερολίνο), ήταν αναγκαστική επιλογή ακόμα και για τους Α.Μ. Κατά μία εκδοχή (και, απ’ ό,τι φαίνεται, αρκετά βάσιμη), έρχεται να παίξει έναν ιδιαίτερο ρόλο στη νέα κατάσταση και ο οποίος ρόλος ήδη έχει αρχίσει να γίνεται αρκετά ορατός. Βλέπουμε πως σε όλο το προηγούμενο διάστημα τροφοδοτείται και ενισχύεται μια πολιτική αντιπαράθεση (και όχι μόνο από την επίσημη και κοσμική αντιπολίτευση) κατά των μεθοδεύσεων του Μόρσι στο επίπεδο των θεσμών και της διακυβέρνησης. Μεθοδεύσεις που σχετίζονται τόσο με την ανάληψη υπερεξουσιών όσο και με τη δημιουργία ενός νέου «ισλαμικού συντάγματος». (Στο μεταξύ, το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Αιγύπτου ανέβαλε για τις 3 Μαρτίου -και βλέπουμε- την ανακοίνωση της απόφασής του σχετικά με τη νομιμότητα της επιτροπής που συνέταξε το νέο σύνταγμα της χώρας, το οποίο εγκρίθηκε το Δεκέμβριο με δημοψήφισμα!). Γενικότερα ο Μόρσι καταγγέλλεται από την «κοσμική» αντιπολίτευση (που πρόσφατα συγκρότησε το «Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας») ότι οδηγεί στην ισλαμοποίηση της πολιτικοκοινωνικής ζωής της Αιγύπτου σε βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Πίσω απ’ όλα αυτά διακρίνουμε την προσπάθεια του στρατιωτικού κατεστημένου να ενισχύσει τεχνητά ένα πλαίσιο που κύριο χαρακτηριστικό του θα έχει την πόλωση ανάμεσα σε «ισλαμιστές» και «κοσμικούς». Μια «πόλωση» που θα δίνει το δικαίωμα στους στρατιωτικούς να βγαίνουν και να λένε ότι: «η συνέχιση της διαμάχης των αντιτιθέμενων πολιτικών απειλεί τα θεμέλια του κράτους». Το δηλώνει ήδη ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και υπουργός Άμυνας Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, ο οποίος σπεύδει να διευκρινίσει ότι: «αυτά τα θεμέλια στηρίζονται στο στρατό»! Η «απροθυμία», λοιπόν, του στρατού να πατάξει τους «διαδηλωτές της αντιπολίτευσης» δεν εξηγείται μόνο από το ότι οι στρατιωτικοί επιθυμούν να διατηρήσουν τη συνέχεια της εικόνας τους «ως υπερασπιστών της επανάστασης που ανέτρεψαν το παλαιό μισητό καθεστώς το 1952 (τον βασιλιά Φαρούκ) αλλά και το 2011 (τον Μουμπάρακ)»! Είναι ο έλεγχος της διαμορφούμενης κατάστασης η οποία βρίσκεται κάτω από τη συνεχή πίεση του λαϊκού παράγοντα. Εκτός από το στρατό, όμως, υπάρχουν οι «δυνάμεις ασφαλείας» (ένα εκατομμύριο άτομα) των οποίων η αντιπάθεια για τον Μόρσι έχει την ίδια αφετηρία, ενώ το ίδιο ισχύει και για τη «μεγάλη γραφειοκρατία» (3,5 εκατ. άτομα) και τους δικαστικούς που είναι ως επί το πλείστον διορισμένοι από το προηγούμενο καθεστώς . Εκτός από όλους αυτούς, είναι η ίδια η αστική τάξη της Αιγύπτου που έχει δεσμούς και χρεώσεις με τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Τέλος, είναι αυτή καθαυτή η γεωπολιτική-γεωστρατηγική σημασία της Αιγύπτου που είναι και παραμένει κύρια παράμετρος και ουσιαστικός παράγοντας στους σημερινούς συσχετισμούς και ισορροπίες που έχουν επιβάλει οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές στην περιοχή. Χ.Β.

Αθέατος Κόσμος

Τ

Μαχάλα Αλ Κούμπρα, Αίγυπτος Το εργοστάσιο

Ε

ίναι σίγουρα υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Μισρ είναι μια μικρογραφία της Αιγύπτου. Η γη του Νείλου και η κοινωνία των ανθρώπων της είναι πολύ πλούσια σε όψεις και αντιθέσεις. Είναι αλήθεια, όμως, πως η μεγαλύτερη και ιστορικότερη βιομηχανική μονάδα είναι στενά δεμένη με την πολυκύμαντη νεότερη αιγυπτιακή ιστορία και τους κοινωνικούς αγώνες που την επηρέασαν. Απλωμένη σε μια έκταση χιλίων στρεμμάτων στο κέντρο του Δέλτα του Νείλου, στη βιομηχανική πόλη Μαχάλα Αλ Κούμπρα, περίπου εκατόν είκοσι χιλιόμετρα βόρεια του Καΐρου, περιφραγμένη με ψηλούς τοίχους, περιλαμβάνει χιλιάδες αδράχτια, μηχανές ύφανσης και βαφής, μονάδες ραφής, κοιτώνες, αποθήκες, μέχρι και γήπεδο ποδοσφαίρου. Θεωρείται η μεγαλύτερη μεταποιητική επιχείρηση στη Μέση Ανατολή και την Αφρική και στις δόξες της απασχολούσε έως και τριάντα χιλιάδες εργάτες. Το εργοστάσιο άρχισε να κτίζεται το 1927, με την ισχυρή συμβολή της Τράπεζας του Μισιριού, που ανέλαβε ύστερα από την ανεξαρτησία του 1922 να δημιουργήσει την αγροτοβιομηχανική υποδομή της χώρας. Οι πρώτοι εργαζόμενοι ήταν φελάχοι που παράλληλα με τις αγροτικές εργασίες συμπλήρωναν το εισόδημά τους κάνοντας μεροκάματα. Στα χρόνια που ακολούθησαν στο εργοστάσιο, όπου οι μηχανές δούλευαν όλο το εικοσιτετράωρο, διαμορφώθηκε ένα μορφωμένο, απαιτητικό και ταξικά αρκετά συνειδητό εργατικό δυναμικό, που μετέφερε από γενιά σε γενιά συνδικαλιστικές εμπειρίες και μια αριστερή κοσμική πολιτική συνείδηση. Η πρώτη απεργία που ξέσπασε στο εργοστάσιο ήταν στα 1938. Σύμβολο της κοινωνικής και εθνικής αντίστασης στους Βρετανούς που και μετά την τυπική ανεξαρτησία ΔΕΙΤΕ το ντοκιμαντέρ «The Factory» των Cristina συνέχισαν να καθορίζουν τις τύχες της Bocchialini και Ayman El Gazwy και μια παρουχώρας, το εργοστάσιο με τους εργάτες σίασή του από το «Αλ Τζαζίρα» στη διεύθυνση του αντιμετώπισε πρώτη φορά την http://www.aljazeera.com/programmes/revoluεισβολή των τανκς το 1947 σε μια από tionthrougharabeyes/2012/01/2012130131359914 τις πρώτες μεγάλες απεργίες. Τάχθηκε από την πρώτη στιγμή δίπλα στους 29.html στρατιωτικούς που ανέτρεψαν τον Φαρούκ, αλλά γρήγορα διαψεύστηκε όταν ο Νάσερ, μετά τον πρώτο καιρό του μέλιτος, στράφηκε με μανία ενάντια στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Το 1952 αντιμετώπισε τη δεύτερη στρατιωτική εισβολή καταστολής, ενώ το 1960 εθνικοποιήθηκε πλήρως. Όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψε να αποτελεί ένα από τα λίκνα της εργατικής αφύπνισης και, όταν ο Σαντάτ έφερε στη χώρα το ΔΝΤ και τις ακραίες νέο-φιλελεύθερες πολιτικές, το εργοστάσιο αντέδρασε θυμωμένα. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση του ψωμιού το Γενάρη του 1977, έκανε μεγάλες και σκληρές απεργίες σε όλη τη δεκαετία του Ογδόντα, με πιο σημαντικές αυτές για τους μισθούς και τα ωράρια το 1986 και το 1988. Στο λυκόφως του καθεστώτος Μουμπάρακ αναδείχθηκε σε κέντρο της κοινωνικής και δημοκρατικής αντίστασης. Από το 2006 και ειδικά το 2008 στο εργοστάσιο ξέσπασε συνεχόμενη αναταραχή, που δεν διακόπηκε ούτε μετά την αιματηρή επέμβαση του στρατού, για να αποτελέσει εν τέλει μια από τις σημαντικότερες προδρομικές εστίες της εξέγερσης του Γενάρη του 2011. Πιστό στην ιστορία του το εργοστάσιο δεν επαναπαύτηκε στις αντιστασιακές δάφνες του. Όταν η εξέγερση έμεινε στη μέση και οι εξελίξεις στη χώρα και στην κοινωνία πήραν ανεπιθύμητη στροφή, οι εργάτες ξαναβρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της αντίστασης ενάντια στην κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η οποία με επικεφαλής τον πρόεδρο Μόρσι και σε συμβιβασμό με τη στρατιωτική ηγεσία επιχειρεί να διασώσει το καθεστώς, να υπονομεύσει τις κοσμικές, συνδικαλιστικές και δημοκρατικές κατακτήσεις και να ξαναβάλει τις λαϊκές μάζες στη γωνία. Έτσι, με κέντρο το εργοστάσιο και πρωταγωνιστές τους 27 χιλιάδες εργάτες, η Μαχάλα Αλ Κούμπρα από το καλοκαίρι βρίσκεται σε διαρκή αναβρασμό, αγκαλιάζοντας σχεδόν όλα τα εργοστάσια στην πόλη. Στις 7 του Δεκέμβρη, μάλιστα, όταν η βραδινή βάρδια των επτά χιλιάδων εργατών από το εργοστάσιο σχόλασε και κατευθύνθηκε στην πλατεία Αλ Σον, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και τους οπαδούς της Αδελφότητας γενικεύτηκαν, καταλήφθηκαν κυβερνητικά κτίρια και η επαναστατική επιτροπή ανακήρυξε συμβολικά την ανεξάρτητη δημοκρατία της Μαχάλα! Οι εξεγερμένοι εργάτες δήλωσαν με κατηγορηματικό τρόπο πως δεν θα δεχθούν να τους κυβερνούν τα διατάγματα και ο αντιδραστικός σκοταδισμός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Με διαδρομή περισσότερο από έναν αιώνα, το εργατικό κίνημα της Αιγύπτου αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα στον αραβικό κόσμο. Ανάμεσα στον ισλαμισμό, τη δυτικόφιλη αστική αντιπολίτευση και τον τρεϊντ-γιουνιονισμό, ισχυρό κατάλοιπο της βρετανικής επιρροής, αναζητεί σε δύσκολες αλλά και ελπιδοφόρες συνθήκες την αυτόνομη παρουσία και παρέμβασή του στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Και έχει κάνει πολύ αισθητή την παρουσία του έστω και χωρίς μια ισχυρή επαναστατική ηγεσία.

Τον Αθέατο Κόσμο γράφει ο Δ. Παυλίδης


18

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

ΔΕΠΑ – ΤΑΡ – ΑΟΖ

Στη σκακιέρα του Το διεθνές περίγραμμα του ζητήματος

Συναλλαγματικός πόλεμος

Έ

χει σαλπίσει το τελευταίο διάστημα ο πόλεμος ανάμεσα στα νομίσματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια ομοβροντία υποτιμήσεων των νομισμάτων των λατινοαμερικάνικων χωρών βρίσκεται σε εξέλιξη, υποτιμήσεων όχι τυπικών, αλλά μέσω αγορών αμερικάνικου νομίσματος αξίας άνω των 13 δισ. δολαρίων, στην οποία έχουν προχωρήσει οι Κεντρικές Τράπεζες έξι χωρών της Λατινικής Αμερικής στο πλαίσιο παρεμβάσεων τα τελευταία δυόμισι χρόνια, προκειμένου να διατηρήσουν χαμηλές τις ισοτιμίες των νομισμάτων τους. Οι τοποθετήσεις κερδοσκοπικών κεφαλαίων στις λεγόμενες «αναδυόμενες αγορές» στις οποίες καταφεύγουν μαζικά οι διαχειριστές αυτών των κεφαλαίων ως διέξοδο κερδοφορίας εξωθούν ανοδικά τα νομίσματα των χωρών αυτών και τσακίζουν τις εξαγωγές τους. Ειδικός επί της κίνησης κεφαλαίων και συναλλαγματικών ισοτιμιών θεωρεί πως το 2013 θα είναι έτος «ενεργού χειραγώγησης των συναλλαγματικών ισοτιμιών» πράγμα, που σημαίνει δηλαδή συναλλαγματικό πόλεμο. Τα ίδια υποστηρίζει και η Τράπεζα της Αγγλίας, εκτιμώντας ότι ο πόλεμος υποτιμήσεων θα συνεχιστεί όλο το 2013. Εκπρόσωπος του ΔΝΤ δηλώνει μεγαλύτερη συγκράτηση και χαρακτηρίζει τον «συναλλαγματικό πόλεμο» υπερβολή. Ακολούθησε η Τράπεζα της Ελβετίας, που εξέδωσε μάλιστα πολύ ισχυρή ανακοίνωση ότι θα αποτρέψει με κάθε τρόπο την περαιτέρω ενίσχυση του ελβετικού φράγκου καθώς στις τραπεζικές «αποθήκες» της χώρας συρρέουν διαρκώς κεφάλαια από τις δοκιμαζόμενες οικονομίες της ευρωζώνης, που φυσικά ψάχνουν ασφαλές καταφύγιο. Η παγκόσμια εικόνα κίνησης των κεφαλαίων είναι μια εικόνα πανικού και φυγής για διάσωση που τροφοδοτεί η παρατεταμένη ύφεση και το πάγωμα των επενδύσεων στην πραγματική οικονομία. Όμως αυτό που φαίνεται να ενοχλεί «συγκρατημένα» λιγότερο τους Αμερικάνους και περισσότερο τους Ευρωπαίους ήταν η απόφαση της Κεντρικής Τράπεζας της Ιαπωνίας και φυσικά της νέας κυβέρνησης να μπουν δυναμικά σε αυτόν το χορό των συναλλαγματικών υποτιμήσεων: Οι Ιάπωνες λοιπόν αποφάσισαν να προχωρήσουν σε απεριόριστες αγορές ομολόγων αλλά και ιδιωτικού ιαπωνικού χρέους. Η BoJ (Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας) ανακοίνωσε επίσης ότι ανεβάζει το όριο-στόχο για πληθωρισμό στο 2% και διατηρεί μηδενικά τα επιτόκια. Είναι φανερό ότι οι ιαπωνικές οικονομικές αρχές θέλουν να επανακινήσουν την οικονομία και να δώσουν μια γενναία τόνωση στις εξαγωγές τους. Οι πρώτες αντιδράσεις προήλθαν από τη Γερμανία, από τον κεντρικό τραπεζίτη Γενς Βάιντμαν, ο οποίος μίλησε για «πολιτικοποίηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών». Είναι φανερό πως το ήδη ανατιμημένο κατά Γιούνκερ -αλλά και πραγματικά- ευρώ θα πιεστεί περαιτέρω ανοδικά καθώς είχε μεγάλες αποθεματικές τοποθετήσεις σε γιεν Ιαπωνίας. Στέλεχος μάλιστα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Μέρκελ εξέφρασε την πρόθεσή του να καταφύγει η Γερμανία στην υποστήριξη των λυκοεταίρων της στο G20. Η ιαπωνική απάντηση ήταν πως η Γερμανία δεν δικαιούται να ομιλεί καθώς «οι εξαγωγές της έχουν επωφεληθεί εις το έπακρον από το σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών του ευρώ». Είναι επίσης αλήθεια πως η παγκόσμια συναλλαγματική αντιπαράθεση ξεκίνησε με τις κολοσσιαίες αγορές και επαναγορές ομολόγων πρώτα και κύρια της FED (ΗΠΑ) αλλά και της ΕΚΤ (ευρωζώνη) με αφορμή το ελληνικό χρέος. Στην πορεία βέβαια τα πνεύματα ηρέμησαν καθώς ο ψύχραιμος Μάριο Ντράγκι μέσα από τις δηλώσεις του έδειχνε σαφή μηνύματα για μεγαλύτερη διολίσθηση του ευρώ και για παραπέρα χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής της ευρωζώνης. Είναι σίγουρο πως το πέρασμα της παγκόσμιας οικονομικοπολιτικής αντιπαράθεσης στα νομίσματα, αν συνεχιστεί, ανοίγει τις πύλες της κολάσεως αφού στην ουσία θα πρόκειται για μια μορφή έμμεσου προστατευτισμού παγκόσμιας κλίμακας. Ήδη υπάρχει μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε βασικά συναλλαγματικά ζεύγη (ευρώ έναντι δολαρίου, δολάριο έναντι γιεν, ευρώ έναντι ελβετικού φράγκου, ρεάλ Βραζιλίας έναντι δολαρίου, πέσο Μεξικού έναντι δολαρίου κ.λπ.), που αν διαταραχτεί ο κύκλος θα γίνει πιο εύθραυστη για όλους. Πρέπει, όμως, να συγκρατήσουμε ακόμη και τη ρήση του Bάιντμαν περί «πολιτικοποίησης των συναλλαγματικών ισοτιμιών». Γιατί, αν και ο έμμεσα θιγόμενος από την υποτίμηση του γιεν είναι η ευρωζώνη, ο άμεσα θιγόμενος είναι οι ασιατικοί γείτονες της Ιαπωνίας και ιδιαίτερα η Κίνα αλλά και η Ινδία. Οι αναμενόμενες αντιδράσεις των δύο ασιατικών γιγάντων δεν μπορούν σήμερα να σταθμιστούν σε τι επίπεδο και σε τι κλίμακα θα επηρεάσουν τις συναλλαγματικές ισορροπίες. Πραγματικά, ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε από την κρίση. Και να φανταστεί κανείς πως μόλις πριν από ένα χρόνο Κίνα και Ιαπωνία είχαν συνυπογράψει ειδική ζώνη συναλλαγματικής συναλλαγής γιουάν και γιεν από την οποία θα είχε εξοβελιστεί το δολάριο. Τότε εκείνη η κίνηση είχε εκτιμηθεί περισσότερο για τα γεωπολιτικά και λιγότερο για τα (σημαντικά οπωσδήποτε) οικονομικά της αποτελέσματα. Σήμερα;

Σ

το North Stream, που ενώνει ενεργειακά με στρατηγικό τρόπο (παρακάμπτοντας ενδιάμεσους) τη Ρωσία με τη Γερμανία μέσω Βαλτικής, ρέουν ήδη 55 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου το χρόνο. Όμως στο νότιο διάδρομο εφοδιασμού της Ευρώπης με φυσικό αέριο, οι περιπλοκές δεν τελειώνουν. Κάτι τέτοιο είναι εύλογο να συμβαίνει μιας και η διαδρομή για τον εφοδιασμό με ρώσικοαζέρικο ή από αλλού αέριο από το Νότο της Ευρώπης περνά από μια σειρά χώρες των Βαλκανίων όπου η γεωπολιτική αστάθεια ταυτίζεται μονίμως με τον συχνά αιματηρό και σε κάθε περίπτωση σταθερά καταστροφικό για τους λαούς ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Το αίμα των λαών ποτίζει άλλωστε τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της εδώ και δεκαετίες. Ταυτόχρονα η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από ρώσικο αέριο ή από άλλες πηγές και δρόμους που ελέγχουν ή εγκρίνουν οι ΗΠΑ αποτελεί ένα κρίσιμο επίδικο του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που στις μέρες μας συμπλέκεται με την κρίση και ιδιαίτερα με τη σημαντική της πλευρά, την κρίση της ευρωζώνης. Η ελληνική περιπέτεια, η εξελισσόμενη κυπριακή, μα και οι πολεμικές εξορμήσεις της Γαλλίας σε Λιβύη, Συρία, Μάλι, καθώς και η αναβαθμισμένη παρέμβαση των Γερμανών στα της χώρας μας, μα και όσο μπορούν στην ευρύτερη περιοχή, αποκαλύπτουν αυτή την πραγματικότητα. Γιατί, ναι, η κρίση είναι γενικευμένη και είναι κρίση του ιμπεριαλισμού. Άλλωστε, παρά το γεγονός ότι κανείς δεν έχει τους όρους για την ώρα για κεντρική αναμέτρηση, οι πολεμικές εκφράσεις από τη Λιβύη στη Συρία και από κει στο Μάλι και ίδωμεν διαδέχονται όλο και πιο σύντομα η μία την άλλη σε μια κατά τ’ άλλα «ειρηνική» περίοδο. Ο πόλεμος των αγωγών, πλευρά του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού Κάτι τέτοιο είναι ανάγκη να τονιστεί για να γίνει κατανοητό το πράγματι ανελέητο «παιχνίδι» ανταγωνισμού ανάμεσα στα μονοπώλια που εξελίσσεται αυτό τον καιρό στις πλάτες του λαού και του πλούτου που του ανήκει, όπως σχολιάζει σε άρθρο του ο «Ριζοσπάστης» στις 5 Φλεβάρη, το οποίο συνοψίζει με αξιόλογο δημοσιογραφικά τρόπο το έντονο παρασκήνιο γύρω από την πώληση των ΔΕΠΑΔΕΣΦΑ αλλά και τον ΤΑΡ και ακόμη και τις ΑΟΖ. Τα ζητήματα που ανοίγουν είναι χοντρά και δεν κρύβονται. Ταυτόχρονα, επειδή δυστυχώς το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν απειλείται άμεσα από τη λαϊκή πάλη, οι κόντρες των διαπλεκόμενων συμφερόντων με τη μια ή την άλλη επιλογή στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης εκδηλώνονται ανοικτά και καθημερινά σχεδόν βγαίνουν στον αστικό Τύπο άρθρα εξόχως αποκαλυπτικά. Δυστυχώς για το επίπεδο της

ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής συγκρότησης της λαϊκής πάλης, η ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία, τα φερέφωνα και οι απολογητές της δεν νιώθουν καν την ανάγκη να κρύψουν το γεγονός πως δίνουν συνεχώς τη χώρα, τον πλούτο της και το λαό της και ταυτόχρονα την εμπλέκουν σ’ ένα επικίνδυνο «παιχνίδι». Επικίνδυνο και με άγριους και αδίστακτους παίχτες τους ιμπεριαλιστές που δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα προκειμένου να υπηρετήσουν τα συμφέροντα και τις στρατηγικές τους. «Από τη ΔΕΠΑ ‘περνάει’ η ΑΟΖ», τιτλοφορεί τη στήλη Παρασκήνιο το «Βήμα της Κυριακής» 3/2 σε αφιέρωμα με τίτλο πιέσεις και παρασκήνια σχετικά με τα «παιχνίδια» γύρω από την ενέργεια στη χώρα μας. Στο ίδιο αφιέρωμα, άρθρο με τίτλο «ψυχρός πόλεμος για τα ασημικά» αναφέρεται στο παρασκήνιο της εξαγοράς των ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ στο πλαίσιο του γεωπολιτικού ανταγωνισμού ΗΠΑ- Ε.Ε.ΡΩΣΙΑΣ για τον έλεγχο των ενεργειακών οδών στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Τρίτο άρθρο στο ίδιο αφιέρωμα τιτλοφορείται «Η διπλωματία των αγωγών: Αντ. Σαμαράς ‘πρόσω ολοταχώς’ για τον ΤΑΡ». Μα και στο «Έθνος της Κυριακής» 3 Φλεβάρη, άρθρο με τίτλο «αφύσικη καθυστέρηση για το φυσικό αέριο> αναφέρεται στις περιπλοκές -στα «όρια της εμπλοκής»- στο ζήτημα της πώλησης των ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ που, σύμφωνα με τις μνημονιακές υποχρεώσεις, πρέπει να ολοκληρωθεί τους επόμενους δύο μήνες, και στις διεργασίες για τον αγωγό μεταφοράς αζέρικου αερίου μέσω Τουρκίας – Ελλάδας – Αλβανίας – Ιταλίας, του γνωστού ΤΑΡ. Να σημειώσουμε εδώ πως τελεσίδικα μέχρι τον Ιούνιο θα καταληχθεί αν ο ΤΑΡ ή ο NABUCO θα είναι ο αγωγός που θα μεταφέρει το αζέρικο αέριο στην Ευρώπη. Όποιος από τους δυο κι αν προκριθεί στη βάση γεωπολιτικών ισορροπιών και μονοπωλιακών συμφερόντων θα έχει τη γεωστρατηγική στήριξη των ΗΠΑ κόντρα στον South Stream που αποτελεί γεωστρατηγική επιλογή της Ρωσίας. Η Ρωσία έχει ήδη τον North Stream στο βορρά, τους παλιούς αγωγούς μέσω Ουκρανίας και στήνει και νέους προς την τεράστια αγορά της Κίνας. Όμως την ενδιαφέρει ιδιαίτερα η αγορά των Βαλκανίων και ο νότιος διάδρομος εφοδιασμού της Ευρώπης, όπως την ενδιαφέρουν οι εξελίξεις στην Κύπρο και η ροή αερίου από πηγές της νοτιοανατολικής Μεσογείου, όπου το συνολικότερο ενδιαφέρον της την οδηγεί να υπερασπίζεται με σθένος τη ναυτική παρουσία της στη Συρία, κατεβάζοντας αποφασιστικά το στόλο της. Το ταξίδι του Σαμαρά στο Κατάρ Ακόμη πιο αποκαλυπτικό άρθρο στην εφημερίδα «Έθνος» λίγες μέρες πριν ανέφερε πως το ταξίδι του Σαμαρά στο Κατάρ στήθηκε για να γίνει η συνάντηση με τον Ερντογάν ο οποίος συνέπεσε τις ίδιες μέρες και στο ίδιο ξενοδοχείο με τον Σαμαρά και μακριά από δημοσιογραφικά φώτα συμφώνησαν για τον ΤΑΡ. Στο ίδιο άρθρο αναφέρονται οι πιέσεις που ασκούνται


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

19

άγριου γεωπολιτικού ανταγωνισμού από τις ΗΠΑ στον Σαμαρά τόσο για να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ σε ρώσικη εταιρεία όσο και για την άμεση υπογραφή συμφωνίας με την Τουρκία για τον ΤΑΡ. Πιέσεις που θυμίζουν την περίοδο Καραμανλή σχετικά με τους ρώσικους αγωγούς και την προσέγγιση με τη Ρωσία που γινόταν τότε ελέω Γερμανίας.

Άλλωστε ο διευθυντής της Goldman Sachs, που αναρωτιέται για το πώς θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί η Ελλάδα με κατεστραμμένη την εσωτερική της αγορά, δεν νομίζουμε να αγνοεί αυτές τις υποτιθέμενες λαμπρές προοπτικές ενεργειακής ανάπτυξης της χώρας. Τα πανάκριβα τιμολόγια της ΔΕΗ και ένας

Ίσως, κατά πως φαίνεται, το πιο σημαντικό που συζήτησε ο Σαμαράς με τους αντιδραστικούς ολιγάρχες σεΐχηδες του Κατάρ να ήταν ο σχεδιασμός για σταθμό υγροποίησης αερίου σε Καβάλα ή Αλεξανδρούπολη απ’ όπου μπορεί, σύμφωνα με σχεδιασμούς που εγκρίνουν οι ΗΠΑ, να διοχετεύεται σε αγωγούς προς βορρά ή να καταναλώνεται στην ντόπια αγορά, η οποία πρέπει, επίσης σύμφωνα με τις ΗΠΑ, να απεξαρτηθεί από το ρώσικο αέριο. Από την πλευρά τους οι ρώσικες εταιρίες, που δίνουν για τις ΔΕΠΑΔΕΣΦΑ 1,9 δισ., πολύ περισσότερα από κάθε άλλη εταιρεία, δηλώνουν πως αν καταφέρουν να εξαγοράσουν το εθνικό δίκτυο, τους αγωγούς και τις αποθήκες αερίου της χώρας, θα μπορούσαν να δώσουν διακλάδωση ξανά προς νότο στον South Stream ο οποίος μετά το ναυάγιο των σχεδίων με τον Καραμανλή αφήνει από τη διαδρομή του την Ελλάδα. Ταυτόχρονα οι Ρώσοι υπόσχονται και αυτοί σταθμούς υγροποίησης και μια σειρά άλλες επενδύσεις στον τουρισμό και αλλού, σημαντικές για την Ελλάδα. Πήξαμε στις προσφορές για επενδύσεις, κατά πως φαίνεται, των ρώσων μεγιστάνων και των πανίσχυρων μονοπωλίων τους, των καταρινών σεΐχηδων και άλλων, ενώ οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. εγγυώνται μέσα και από την τρόικα αλλά και το ΝΑΤΟ και τις βάσεις τους το πλαίσιο σταθερότητας και ανάπτυξης της χώρας. Αν μείνουμε στην αφέλεια που θα ήθελαν για το λαό μας και εφόσον θυμηθούμε και τον ορυκτό θησαυρό που λέει ο Φώσκολος πως υπάρχει κάτω από τις ΑΟΖ μας, τότε θα υποθέταμε πως δεν μπορεί, όπως και να πάει το πράγμα, κάτι θα κάτσει και για το λαό αυτής της χώρας. Εμείς όμως θα επιμείνουμε πως το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης σε συνδυασμό με την αξιοποίηση της κρίσης ως ευκαιρίας, που συντελείται προκειμένου η πλουτοκρατική ολιγαρχία να εξυπηρετήσει τα στενά ταξικά της συμφέροντα, για το λαό αυτής της χώρας σημαίνει ήδη και θα σημάνει ακόμη περισσότερο πόνο, δάκρυα και αίμα.

ολόκληρος λαός που τη γλίτωσε και δεν πάγωσε λόγω ελαφροχειμωνιάς αποκαλύπτουν ήδη το ακόμη χειρότερο μέλλον που προβλέπεται για το λαό μας για τα επόμενα χρόνια. Σαν σοβαρή διπλωματική επιτυχία πιστώθηκε στον Αβραμόπουλο η συμφωνία στο Μόναχο την προηγούμενη Κυριακή με τον αζέρο ομόλογό του, όπου μετά απ’ αυτήν ανακοινώθηκε ότι στις 13 Φλεβάρη στην Αθήνα θα υπογραφεί η διακυβερνητική συμφωνία με Τουρκία-Ελλάδα-Αλβανία-Ιταλία. Όλα αυτά μετά το Κατάρ που αποδεικνύει ότι το σχετικό άρθρο του «Έθνους» ήταν μέσα στα πράγματα. Περί ανάπτυξης Η εμφανιζόμενη ελληνική επιτυχία προβλήθηκε δεόντως και από τα κανάλια και όλοι μίλησαν ξανά για το λαμπρό μέλλον που επιφυλάσσει η ένταξη της χώρας πιο δυναμικά στην ενεργειακή σκακιέρα. Δεν ξέχασαν ν’ αναφερθούν πάλι διθυραμβικά στο ότι από την τεράστια επένδυση ύψους 1,5 δισ. θα προκύψουν γύρω στις 600 θέσεις εργασίας. Όσες δηλαδή χάνονται σε μισή μέρα εδώ και δύο χρόνια από την τεράστια καταστροφή της οικονομίας της χώρας. Βέβαια ο Αγγελόπουλος που πουλάει και αγοράζει πλοία σαν τα πουκάμισα αυτό τον καιρό ρίχνει στο νερό έξι νέα δεξαμενόπλοια, ενώ δίπλα στα μεγάλα θηρία που σφάζονται για τη ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ καιροφυλαχτούν και οι ντόπιες ύαινες. Συνολικότερα, όντως αυτό τον καιρό ανοίγονται δρόμοι για μεγάλες δουλειές για την πλουτοκρατική ολιγαρχία εφόσον τα μεγάλα αφεντικά τα βρουν και καταλήξουν στους όρους του παιχνιδιού. Μόνο που αυτό το παιχνίδι δεν έχει σχέση έστω με την καπιταλιστική ανάπτυξη μιας χώρας μετά το εργασιακό και το γενικότερο σάρωμα της κρίσης. Οι επενδύσεις σε αγωγούς, γεωτρήσεις ή φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες είναι επενδύσεις εντάσεως κεφαλαίου, δηλαδή χωρίς ιδιαίτερες θέσεις εργασίας. Όσο για τα τάνκερ που ετοιμάζονται από τους εφοπλιστές για τη μεταφορά από ή

προς σταθμούς υγροποίησης αερίου και τις θέσεις εργασίας που αυτά πρόκειται να προσφέρουν, ας ρωτήσουμε καλύτερα τους ναυτεργάτες…. Και μιας και μιλήσαμε για ανάπτυξη και στην πρόσφατη απεργία αλλά και με κάθε λαϊκή κινητοποίηση το σύστημα κραυγάζει για τη φθορά στον τουρισμό που θα σώσει επίσης τη χώρα, θα θυμίσουμε κάτι όχι άσχετο με το θέμα μας. Ότι η αεροναυτική βάση της Σούδας όχι απλώς ήταν η βάση εξόρμησης των βομβαρδιστικών των σεΐχηδων του Κατάρ που εξήγαγαν δημοκρατία με βόμβες στη Λιβύη, μα, όπως γράφτηκε στον Τύπο, πτήσεις τουριστικών τσάρτερ δεν προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο «Δασκαλογιάννης» των Χανίων γιατί ήταν δεσμευμένο για χάρη των βομβαρδιστικών των νέων συμμάχων (ελέω ΗΠΑ) του Κατάρ. Ο θόρυβος ο αντιτουριστικός στις σκανδιναβικές χώρες απ’ όπου τα τσάρτερ ήταν έντονος, όμως τότε η χώρα επένδυε σε εκδούλευση στους φονιάδες των λαών για επενδύσεις και για ρόλους που ακόμη έρχονται… Ή, αλλιώς, πάνε και έρχονται, γιατί άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που «αποθεώνονται» σταθμοί υγροποίησης, επενδύσεις, αγωγοί, ρόλοι της χώρας και άλλα ωραία. Όμως σίγουρα υπάρχει πραγματική κινητικότητα και μια σειρά σχέδια προχωράνε. Και αυτή τη φορά οι αγωγοί, οι γεωτρήσεις ή η κίνηση των τάνκερ, εφόσον εγκρίνονται από τις ΗΠΑ, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να ρυπαίνουν το περιβάλλον και να κάνουν ζημιά στον τουρισμό μας. «Οι συζητήσεις διεξάγονται σε βαθύ παρασκήνιο. Ωστόσο, όπως το ‘Βήμα’ είναι σε θέση να γνωρίζει, οι ΗΠΑ βλέπουν την ενεργειακή σκακιέρα της νοτιοανατολικής Μεσογείου συνολικά και όχι αποσπασματικά». Γι’ αυτό, σύμφωνα πάντα με το «Βήμα» και όχι μόνο, όχι τυχαία διέρρευσε πως μια πώληση της ΔΕΠΑ στους Ρώσους θα μπορούσε να έχει συνέπειες στο ζήτημα της ΑΟΖ. Δεν ξέρουμε πόσο τυχαίο είναι ότι αμέσως μετά τη συνάντηση Σαμαρά–Ερντογάν και λίγο πριν από τις κυπριακές εκλογές γράφτηκε στην τουρκική «Χουριέτ» πως το νέο σκάφος ερευνών της Τουρκίας ξεκινά έρευνες για υδρογονάνθρακες στην κυπριακή ΑΟΖ. Εξελίξεις και κίνδυνοι στα ελληνοτουρκικά Βλέποντας την ενεργειακή σκακιέρα συνολικά, δεν είναι απίθανο να δούμε ακόμη και την προοπτική μεταφοράς κυπριακού ή και ισραηλινού αερίου μέσω Κύπρου-Τουρκίας και από κει μέσω ΤΑΡ, π.χ. προς την Ευρώπη. Άλλωστε, η σχεδιαζόμενη ενεργειακή σύνδεση Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας σκοντάφτει πέρα από άλλα και στο ζήτημα των ΑΟΖ. Μια επαναφορά νέας κοπής σχεδίου Ανάν για την Κύπρο δεν είναι απίθανη όταν ήδη τόσο το φαβορί των εκλογών, Αναστασιάδης, όσο και ο Σταύρος Μάλας του ΑΚΕΛ είχαν ταχθεί υπέρ του αγωγού μέσω Τουρκίας. Και εδώ το ζήτημα που μπαίνει είναι: στις σημερινές συνθήκες γεωπολιτικής έντασης στην περιοχή και με τους λαούς της Κύπρου στη γωνία, σε τι αστάθεια και κινδύνους μπαίνει το νησί μέσα από τις νέες μεθοδεύσεις «επίλυσης» τάχα του Κυπριακού από τους ιμπεριαλιστές; Είναι φανερό πως ο βασικός παίχτης στη σκακιέρα της περιοχής είναι οι ΗΠΑ, που αξιοποιούν τις δυνατό-

τητες και τις αδυναμίες της Ε.Ε. στο πλαίσιο της ΝΑΤΟϊκής δυτικής συμμαχίας, όπως και τα μαντρόσκυλα Κατάρ–Ισραήλ αλλά και τις βαθιά εξαρτημένες και ελεγχόμενες Ελλάδα και Τουρκία. Παράλληλα με το ενεργειακό στη χώρα μας, που είναι σε φάση λεηλασίας του πλούτου της, μπαίνει και το ζήτημα ελέγχου των μεταφορών. Όμως, όπως φαίνεται, το «παιχνίδι» στο ενεργειακό θα κρίνει συνολικότερα τις εξελίξεις, θα αντανακλαστεί στο πολιτικό σκηνικό και πιθανότατα θα πυροδοτήσει έως και απρόβλεπτες εξελίξεις και στα ελληνοτουρκικά. Κρίσιμες σ’ όλο το παιχνίδι και οι εξελίξεις σε Αίγυπτο–Συρία και ευρύτερα. Οι επόμενες βδομάδες και μήνες εγκυμονούν εξελίξεις. Οι γερμανοί ιμπεριαλιστές στο βορρά τα βρήκαν άμεσα με τους Ρώσους καθώς γειτνιάζουν, όμως στο νότο μάλλον ό,τι κάνουν είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν σε συνεργασία ή με την ανοχή των ΗΠΑ. Όμως και οι Ρώσοι διεκδικούν ρόλο στην περιοχή και επιμένουν. Ίδωμεν… Το σίγουρο είναι πως η αστική τάξη βρίσκεται μπροστά σε μεγάλα διλήμματα, εκβιασμούς και πιέσεις. Αυτή ή η άλλη επιλογή της μπορεί να διασφαλίζει κάποιο ρόλο και κατά συνέπεια λιγότερα ή περισσότερα κέρδη για την ίδια. Όμως για το λαό τίποτα καλό δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ιδιαίτερα όσο καθυστερεί η ταξική αντιιμπεριαλιστική ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος. Ανασυγκρότηση που μπορεί να προκύψει όμως μέσα στην ταξική πάλη όσο οι εκλογικές αυταπάτες συντρίβονται και οι λογικές του σεχταρισμού, του απομονωτισμού και των «καθαρών» προγραμμάτων αναδεικνύονται όχι μόνο ανόητες και λίγες μπροστά στις απαιτήσεις των καιρών, μα ταυτόχρονα απλά προφάσεις για την αναχώρηση από την υποχρέωση υπηρέτησης των αγώνων του λαού μας για ειρήνη–δουλειά–δημοκρατία. Στις 5 Μάρτη συναντιούνται ξανά στην Άγκυρα Σαμαράς και Ερντογάν. Εκατέρωθεν εκτοξεύονται λεονταρισμοί αλλά και υπογράφονται συμφωνίες στο πλαίσιο ενός «παιχνιδιού» που, όπως συνοπτικά εξηγήσαμε, το ελέγχουν οι ιμπεριαλιστές. Το ότι το ελέγχουν όμως οι ιμπεριαλιστές δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα κυλήσουν ομαλά και ειρηνικά. Άλλωστε μιλάμε για οξύτατη ιμπεριαλιστική σύγκρουση συμφερόντων στην περιοχή και όχι για απλή σύγκρουση αόριστα κάποιων μονοπωλίων. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους και, αν τα πράγματα είναι έτσι, πρέπει και οι δυνάμεις της ΠΑΑΣ και κάθε αριστερή δύναμη στη χώρα μας να ιεραρχήσει την ανάγκη αντιιμπεριαλιστικής ενότητας των λαών Ελλάδας- Κύπρου-Τουρκίας και να πράξει τα μέγιστα σε μια τέτοια κατεύθυνση. Στο κάτω κάτω, και το αναγκαίο δυνάμωμα των εργατικών αγώνων και η πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της περνάει και μέσα από την κατάκτηση ενός πραγματικού διεθνισμού στην προοπτική της ανατροπής των εξαρτημένων και αντιδραστικών αστικών τάξεων της περιοχής που φασιστικοποιούνται συνεχώς και υποθηκεύουν τη ζωή των λαών τους προκειμένου να συμμετάσχουν στο «παιχνίδι» των ιμπεριαλιστών, έστω και για τα ψίχουλα από τη λεία. Μόνο όταν οι λαοί της περιοχής γίνουν κυρίαρχοι στον τόπο τους μπορεί να υπάρξει πραγματική συνεννόηση, ειρήνη, ανάπτυξη και πρόοδος.


20

Προλεταριακή Σημαία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Η φασιστικοποίηση επιδιώκει να καταργήσει όλα τα δικαιώματα του λαού

Να την ανατρέψουμε! συγκυβέρνηση ΝΔΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ κλιμακώνει την επίθεσή της ενάντια στον λαό, με στόχο να τον υποτάξει στην εξαθλίωση, την φτώχεια και την εξάρτηση, να διαλύσει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές του δομές, να καταργήσει όλα τα δικαιώματά του στην δουλειά, να τσακίσει τις καταχτημένες ελευθερίες του, να καταστείλει και να τρομοκρατήσει κάθε λαϊκή–εργατική κινητοποίηση, να επιβάλλει «σιγή νεκροταφείου» σε έναν λαό και μία χώρα ρημαγμένη. Ατέλειωτος ο κατάλογος των συνεχών επιθέσεων της κυβέρνησης Σαμαρά και όλου του εσμού του συστήματος απέναντι στον λαό, στις ελευθερίες, τις οργανώσεις του, στο δικαίωμά του να αντιστέκεται και να παλεύει για την υπεράσπιση της ζωής του. ΜΑΤ και ασφαλίτες, μηχανοκίνητες δυνάμεις και χημικά, δικαστικές αποφάσεις απαγορεύσεων και επιστρατεύσεων αποτελούν την «ημερήσια διάταξη» μιας αντεργατικήςαντιλαϊκής πολιτικής που δεν έχει τέλος. Ενώ, ταυτόχρονα, το φασιστικό μόρφωμα της ΧΑ συνεχίζει την εγκληματική του δράση στο «περιθώριο» της κυβερνητικής επίθεσης αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, ότι αποτελεί σήμερα συμπληρωματική δύναμη του συστήματος. Με την συνεχή χρήση διάφορων όρων, όπως «χτύπημα της ανομίας» και «σεβασμό στους νόμους», η κυβέρνηση παριστάνει, ότι «αναμετριέται» με το κοινό ποινικό δίκαιο και προσπαθεί να ταυτίσει όλους τους αγωνιζόμενους χώρους με την κοινή εγκληματικότητα, ενώ ταυτόχρονα, ασκώντας προληπτική καταστολή και λογοκρισία, επιδιώκει να απαγορεύσει ακόμα και την διάδοση ιδεών και πολιτικών που εναντιώνονται στον «μονόδρομο» του συστήματος. Στην επίθεσή της αυτή η κυβέρνηση δεν κάνει «διακρίσεις» και καταρρίπτει όλες τις ιδεοληψίες, τις αυταπάτες και τους οπορτουνισμούς που ευδοκιμούν στους χώρους της ρεφορμιστικής αριστεράς και της αναρχίας, σκορπίζοντας στον αέρα τις αντιλήψεις για «απελευθερωμένους χώρους», «συμβολικές διαμαρτυρίες», «ακτιβισμούς» και «συμβολικές συγκρούσεις». Η αντιλαϊκή-αντεργατική επέλαση του συστήματος απορρίπτει οτιδήποτε δεν υποτάσσεται στον «νόμο και την τάξη» του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, οτιδήποτε κινείται έξω από τα όρια του «συνταγματικού τόξου» της καταπίεσης , της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης. Σε πλήρη ευθυγράμμιση με το παγκόσμιο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, που έχει από χρόνια πετάξει τους μανδύες της δημοκρατικότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισόρροπης ανάπτυξης και έχει φανερώσει το πραγματικό, αδίσταχτο και βάρβαρο πρόσωπό του απέναντι στους λαούς, οι ντόπιες αντιδραστικές δυνάμεις επιζητούν να πάρουν μία «ιστορική ρεβάνς» από το λαϊκό κίνημα της χώρας μας. Το «κλείσιμο των ανοιχτών λογαρια-

Η

σμών από το 1974», που επικαλείται ο Δένδιας, σε αυτό ακριβώς αναφέρεται. Στο τσάκισμα του λαϊκού κινήματος, έτσι ώστε να είναι αδύναμο να αναμετρηθεί με την πολιτική της εξαθλίωσης και της εξάρτησης. Παράλληλα, για τους «αμετανόητους» προβλέπονται οι διώξεις και οι προβοκάτσιες, μαζί με την οικοδόμηση μίας «υγειονομικής ζώνης», για να μην «μολυνθεί» ο εργαζόμενος λαός από τις απελευθερωτικές ιδέες του αριστερού, του επαναστατικού και του κομμουνιστικού κινήματος. Με τη μηδενική ανοχή στην λαϊκή οργάνωση και τους αγώνες, και τον αντικομμουνισμό στον «θρόνο» της επίσημης ιδεολογίας του αστικού κράτους, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Αυτή η αντιδραστική πολιτική, όχι μόνο δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή και να νομιμοποιηθεί στην συνείδηση του λαού, αλλά πρέπει να ξεσκεπαστεί ως προς τους πραγματικούς της στόχους, και να ανατραπεί, μέσα από την ανάπτυξη των εστιών αντίστασης και πάλης, την διεύρυνση των μετώπων αγώνα και διεκδίκησης του λαού. Είναι φανερό, ότι, όταν η κυβέρνηση και όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις επικαλούνται την νομιμότητα, στην ουσία αναφέρονται στο «νόμιμο δικαίωμά τους» να καταπιέζουν και να εκμεταλλεύονται τον λαό χωρίς αμφισβήτηση, αντίσταση και αγώνες, ενώ επιδιώκουν να βγάλουν στην «παρανομία» κάθε σκέψη και οργάνωση για την ανατροπή της πολιτικής και του σάπιου συστήματός τους. Για το αστικό πολιτικό σύστημα «νομιμότητα» σημαίνει υποταγή των εργαζόμενων στην αντεργατική λαίλαπα, αποδοχή της κόλασης της ανεργίας, υπομονή στην εξαθλίωση και την φτώχεια. Με λίγα λόγια, ισοδυναμεί με την πλήρη παραδοχή από τον εργαζόμενο λαό, ότι το μέλλον το δικό του και των παιδιών του εξαρτάται άμεσα από την πορεία του καπιταλιστικού συστήματος και από τις αποφάσεις των κάθε είδους εκπροσώπων του. Με την πλήρη κοινωνική, πολιτική, οικονομική και ιδεολογική κυριαρχία της άρχουσας τάξης πάνω στους εργαζόμενους και όλο τον λαό. Η κυβέρνηση Σαμαρά, έχοντας εξασφαλίσει την στήριξη των ιμπεριαλιστών

πατρώνων, μετά τον συμβιβασμό ΗΠΑ-ΕΕ για το «χρέος» και τις δόσεις, και με την πλήρη συστράτευση της ντόπιας αστικής ολιγαρχίας, κλιμακώνει την επίδειξη πυγμής στον λαό χωρίς φραγμούς και όρια. Σκοπεύει, έτσι, στην πλήρη υποταγή του, όχι μόνο στις πολιτικές της φτώχειας και της εξαθλίωσης, αλλά και στις θυσίες, όποτε παραστεί η «ανάγκη», για τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Όσο δυναμώνουν τα δεσμά της εξάρτησης, τόσο δυναμώνουν και οι πολιτικές της πλήρους ευθυγράμμισης με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Και κάθε λαϊκή αντίσταση που αμφισβητεί ή βάζει σε κίνδυνο το «δικαίωμα» των ιμπεριαλιστών να ματοκυλούν και να κομματιάζουν χώρες και λαούς αποτελεί «τρομοκρατία» που πρέπει να παταχθεί. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ και Ευρώπης, με τις «διασυνδέσεις» που έχουν δημιουργήσει εδώ και δεκαετίες στους ντόπιους μηχανισμούς, με την προετοιμασία πολυεθνικών δυνάμεων «καταστολής πλήθους», στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΝΑΤΟ κ.ά), με τους «συμβούλους» και τα μέσα που αφειδώς παρέχουν στο ντόπιο αστικό σύστημα, έχουν άμεση και μόνιμη «συμβολή» στο χτύπημα των λαϊκών δυνάμεων. Η ωμότητα και η βαρβαρότητα που μπορεί να φτάσει η κάθε αστική κυβέρνηση, τα εγκλήματα που μπορούν να διαπράξουν οι αντιδραστικές δυνάμεις απέναντι στον λαό και τους αγωνιστές του κινήματος δεν έχουν όρια. Αυτή την πολιτική την έχει «γευτεί» ο λαός, διαχρονικά, στους αγώνες του, που τους έχει ποτίσει με τεράστιες και απαράμιλλες θυσίες. Ό,τι έχει κατακτηθεί, οφείλεται σε μακροχρόνιους αγώνες, σε συγκρούσεις και αναμετρήσεις με το σύστημα και τις δυνάμεις του και όλα μπορούν να χαθούν χωρίς αυτές. Η υποταγή στον «νόμο και την τάξη» της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών αφεντικών συνεπάγεται την παράδοση του λαού σιδηροδέσμιου στις ορέξεις τους. Όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις πιέζουν ασφυκτικά και με κάθε τρόπο τις ρεφορμιστικές δυνάμεις της αριστεράς να πάρουν θέση στο κατά πόσο είναι ή δεν

είναι μέρος του «συνταγματικού τόξου». Γνωρίζουν πολύ καλά από την παλιότερη αλλά και την σημερινή εμπειρία του συστήματος, ότι αυτή η πίεση «πιάνει τόπο» σε αυτές τις δυνάμεις και έχει σαν αποτέλεσμα συνεχείς προσαρμογές και δεξιά μετατόπιση των ηγεσιών τους. Η γραμμή των εκλογικών αυταπατών για κυβερνητική «λύση» με «κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» αφήνει εκτεθειμένο τον λαό στην επίθεση, καθώς αποσυγκροτεί τα μέτωπα πάλης του λαού, περιορίζει την αντιπαράθεση με το σύστημα στα πλαίσια του αστικού πολιτικού παιχνιδιού και επιδιώκει να μετατρέψει αγωνιστικές δυνάμεις σε νεροκουβαλητές των κυβερνητικών του στόχων. Από την άλλη, η «λαϊκή συμμαχία» του ΚΚΕ, γύρω από τον εαυτό του, δεν μπορεί να στηρίξει ούτε τις ακτιβίστικες ενέργειες του παρελθόντος, ούτε όμως και τους αγώνες των εργατών στους χώρους που ξεσπούν. Τέλος, ο χώρος της αναρχίας/αυτονομίας έχει αποδειχθεί ότι, όχι μόνο δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της αντιπαράθεσης με το σύστημα, αλλά και η αντίληψή του για «εξεγερμένους» και «υποταγμένους», υψώνει τείχη διαχωρισμού μέσα σε λαϊκές και αγωνιστικές δυνάμεις, εμποδίζοντας, στο βαθμό που του αναλογεί, την ανάπτυξη μαζικού και οργανωμένου λαϊκού κινήματος. Ταυτόχρονα, οι αντιλήψεις σε μέρος του χώρου αυτού για «αποφασιστικές» ενέργειες, έξω και πέρα από τον λαό, αποτελούν σήμερα το πεδίο πάνω στο οποίο κλιμακώνεται η κυβερνητική και κρατική καταστολή. Η αναμέτρηση με τις δυνάμεις του συστήματος διεξάγεται από την πλευρά του εργαζόμενου λαού με δυσμενείς όρους. Το μαύρο μέτωπο της αντίδρασης με όλους τους μηχανισμούς στα χέρια του επιτίθεται και απειλεί να συντρίψει όλα τα δικαιώματα και τις καταχτήσεις. Η απάντηση του λαϊκού παράγοντα οφείλει να είναι αντίστοιχη με την επίθεση που δέχεται και η προετοιμασία του σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, οργανωτικό, ιδεολογικό θα πρέπει να συντείνουν στην κατεύθυνση αυτή. Οι μαζικοί και καλά οργανωμένοι αγώνες, η άμεση συμμετοχή των εργαζόμενων σε αυτούς μέσα από συνελεύσεις και όχι κάθε είδους αναθέσεις, η αλληλεγγύη στους χώρους που παλεύουν, η αγωνιστική και αποφασιστική στάση απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, με μαζικούς όρους, κάθε φορά που επιχειρούν να σταματήσουν μία πορεία, να διαλύσουν μία απεργιακή κινητοποίηση, να τρομοκρατήσουν τον λαό και τη νεολαία, αποτελούν σήμερα άμεσα ζητήματα για το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Οι δυνάμεις της επαναστατικής και κομμουνιστικής αριστεράς απαιτείται να συμβάλλουν, με όλες τους τις δυνάμεις, στην οικοδόμηση ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην επίθεση του συστήματος, να προωθήσουν την ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ αριστερών οργανώσεων και κομμάτων για να διευκολύνουν την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

21

Η μικροϊδιοκτησία στο στόχαστρο Ορισμένες διευκρινίσεις για τον όρο φασιστικοποίηση Το ΚΚΕ (μ-λ) χρησιμοποίησε τον όρο αυτό, για πρώτη φορά, την περίοδο 19791980 θέλοντας με αυτό τον τρόπο να προσδιορίσει την γενικότερη τάση του συστήματος και της τότε κυβέρνησης της ΝΔ (Καραμανλής-Ράλλης) απέναντι στο λαϊκό κίνημα, τις οργανώσεις και τους αγωνιστές του και ιδιαίτερα απέναντι στις αγωνιστικές και επαναστατικές δυνάμεις. Οι αντιδραστικές δυνάμεις του συστήματος, για να επιβάλουν το λεγόμενο «ήπιο κλίμα» που χρειάζονταν το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο και οι ιμπεριαλιστές, για να προχωρήσουν στην ένταξη στην τότε ΕΟΚ, στην επανένταξη στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, στο χτύπημα του φοιτητικού και εργατικού κινήματος, εξαπέλυσαν μία ολομέτωπη επίθεση με «αντιτρομοκρατικούς νόμους», συλλήψεις, σκευωρίες και φυλακίσεις αγωνιστών, αστυνομικές επιχειρήσεις «αρετή», ΜΑΤ και αύρες σε κάθε κινητοποίηση, συστηματική παραβίαση ακόμα και των δικών τους νόμων και του δικού τους συντάγματος, για να επιβληθεί «ο νόμος και η τάξη», που είχε «διασαλευτεί» μετά την πτώση της χούντας και την σημαντική ανάπτυξη του κινήματος. Η ανοιχτή τρομοκρατία του συστήματος «κορυφώθηκε» με την δολοφονία των αγωνιστών Κουμή –Κανελλοπούλου τον Νοέμβρη του ΄80 στην απαγορευμένη πορεία προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Ταυτόχρονα, η χρησιμοποίηση του όρου αυτού ήθελε να επισημάνει, ότι το αστικό σύστημα και οι ιμπεριαλιστές, για να συντρίψουν το λαϊκό κίνημα και τις οργανώσεις του, δεν καταφεύγουν πάντα στον ανοιχτό φασισμό αλλά χρησιμοποιούν όλους τους θεσμούς της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και τους μηχανισμούς του αστικού κράτους σε διατεταγμένη υπηρεσία απέναντι στον «εχθρό-λαό». Επιπλέον, ο όρος «φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής» ήθελε να διαχωριστεί από τον όρο «κυβερνητικός αυταρχισμός», που χρησιμοποιούσαν τα ρεφορμιστικά κόμματα της αριστεράς (ΚΚΕ και ΚΚΕεσ.), αφού η επίθεση αυτή δεν τα αφορούσε άμεσα αλλά έμμεσα, για ακόμη μεγαλύτερη δεξιά μετατόπισή τους, πράγμα που γινόταν. Σήμερα, στην ορολογία του κινήματος έχει εισέλθει και ο όρος «εκφασισμός». Μόνο που τον όρο αυτό τον εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ την περίοδο που τα στελέχη του δεν μπορούσαν να σταθούν πουθενά, λόγω των εκδηλώσεων οργής και αγανάκτησης του λαού. Ο «εκφασισμός της κοινωνίας», όπως πολλές φορές λέει ο Βενιζέλος, αναφέρεται στις «αντιδημοκρατικές» εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του λαού που πολλές φορές παρομοιάστηκαν με τις αντι-συγκεντρώσεις των παρακρατικών, τα «τρίκυκλα» του Γκοτζαμάνη και την δολοφονία του Λαμπράκη (!) Η αντίληψη του «εκφασισμού της κοινωνίας» είναι ευθυγραμμισμένη με την αντιδραστική θεωρία των «άκρων» σήμερα, του «αριστεροχουντισμού» παλιότερα και όλων των ανάλογων θεωριών που θέλουν να ταυτίσουν τους λαϊκούς και επαναστατικούς αγώνες με ό,τι εγκληματικό και αντικοινωνικό.

Δ

εν μπορούμε να αποφύγουμε να ξεκινήσουμε με μια δόση χιούμορ... Κάποτε ήταν οι κομμουνιστές που θα έπαιρναν τα σπίτια των νοικοκυραίων, φαίνεται, όμως, ότι το μέτρο το εφάρμοσε, τελικά, ο Σαμαράς και η παρέα του και, μάλιστα, με σοβαρές πιθανότητες μεγάλης επιτυχίας! Η συζήτηση που άναψε τις τελευταίες μέρες για τον ενιαίο φόρο ακινήτων και οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν μέσ�� στην κυβέρνηση και τη ΝΔ, αποκαλύπτει τόσο τις προθέσεις της κυβέρνησης, όσο και τις αντιφάσεις της πολιτικής της. Ο φόρος αυτός, λοιπόν, θα επιβάλεται σε όλα τα ακίνητα, χωριστά σε οικόπεδο και κτίσμα και κατά ένσ σενάριο θα ισχύει αφορολόγητο 50.000 ευρώ κι αυτό με κάποιες εξαιρέσεις. Η προσπάθεια που γίνεται από τα κυβερνητικά στελέχη είναι να αποδείξουν ότι, τελικά, πρόκειται για έναν δίκαιο φόρο, ο οποίος, μάλιστα, θα είναι μικρότερος απο τον ισχύοντα, το περίφημο χαράτσι της ΔΕΗ, το οποίο δε μπορεί, πλέον, να προχωρήσει. Το σημαντικό, φυσικά, δεν είναι αν ο νέος φόρος θα είναι μικρότερος από το χαράτσι. Το σημαντικό είναι ότι κατοχυρώνεται και μονιμοποιείται η εφ' όρου ζωής φορολόγηση του ακινήτου, ακόμα κι αν αυτό είναι η πρώτη κατοικία, ή το σπίτι στο χωριό. Κι αυτό, βέβαια, ανεξάρτητα από τους φόρους που έχουν ήδη πληρώσει χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες για την απόκτηση του ακινήτου. Αυτή είναι η προφανής και αναμφισβήτητη συνέπεια του νέου μέτρου. Παρά τις τότε διαβεβαιώσεις, το χαράτσι της ΔΕΗ είναι πια μόνιμο. Κι ας μην εισπράττεται από τη ΔΕΗ πλέον κι ας πέτυχε μια σχετική νίκη το κίνημα που αναπτύχθηκε με βάση αυτό. Το γεγονός είναι ότι, με βάση τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και την ένταση της επίθεσης, ο νέος φόρος θα είναι δυσβάσταχτος για πολλές χιλιάδες εργαζόμενους ή άνεργους που κάποτε έκαναν το ...λάθος να αγοράσουν ένα σπίτι ή να το γράψουν στα παιδιά τους. Εδώ θα πρέπει να αναζητήσουμε και τους λόγους για τους οποίους υπήρξαν αντιδράσεις απο το εσωτερικό και των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Γιατί αυτό που ουσιαστικά γίνεται είναι η οριστική ρήξη των κοινωνικών συμμαχιών της άρχουσας τάξης με τα μικρομεσαία στρώματα, τα οποία αποτέλεσαν πολύτιμο στήριγμά της για πολλές δεκαετίες.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην εμφυλιακή και μετεμφυλιακή Ελλάδα η άρχουσα τάξη προπαγάνδιζε ότι οι κομμουνιστές θα πάρουν τα σπίτια του κόσμου. Η συμμαχία με τα μικρομεσαία στρώματα είχε ως ιδιαίτερο στήριγμα την ...αγία ατομική ιδιοκτησία γενικά και την ιδιοκτησία της κατοικίας πιο ιδιαίτερα. Πόσες και πόσες γενιές δε μεγάλωσαν με το όραμα “ν' αποκτήσουν ένα δικό τους κεραμίδι” και πόσες και πόσες οικογένειες δεν έκαναν ένα σωρό θυσίες για να το πετύχουν. Και πόσος κόσμος ζούσε με το ...δόγμα ότι “η γη δε χάνει ποτέ την αξία της”... Πού να 'ξεραν! Και είναι, βέβαια, σημαντικό να τονίσουμε ότι είναι σκόπιμη και αποπροσανατολιστική η άμεση σύνδεση του δικαιώματος στη στέγη με την ιδιοκτησία της στέγης. Κι αυτό φαίνεται ιδιαίτερα καθαρά τώρα, όταν ο μικροϊδιοκτήτης δε χάνει απλά την περιουσία του, αλλά χάνει τη στέγη του και πετιέται, στην κυριολεξία, στο δρόμο. Όμως δε θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική η ιδεολογική και πολτιτική, ουσιαστικά, παρέμβαση της άρχουσας τάξης, αν δεν πατούσε πάνω σε μια αναμφισβήτητη πραγματική ανάγκη, αυτή της στέγης, και δεν έχτιζε πάνω σε αυτή με τα υλικά που της έδινε η ταξική και πολιτική της υπεροχή. Προφανώς υπάρχει και η καθαρά οικονομική πλευρά του πράγματος. Η μεγάλη ανοικοδόμηση του '50 και του '60 έγινε η ατμομηχανή της επέκτασης της ελληνικής αστικής τάξης. Όχι τυχαία, μέχρι τις μέρες μας ορισμένοι από τους πιο βασικούς και επιφανείς εκπροσώπους της είναι οι γνωστοί μεγαλοεργολάβοι, αυτοί που συχνά αποκαλούνται κατασκευαστικό κεφάλαιο. Ένα κατασκευαστικό κεφάλαιο το οποίο, προφανώς, είχε ανάγκη τα μεγάλα δημόσια έργα για να στηριχτεί και να αναπτυχθεί, πλάι σε αυτά όμως, υπήρχε και ο βασικός πυλώνας της οικοδομής, ο οποίος κινούσε την αγορά και δημιουργούσε νέους, επίδοξους μεγαλοεργολάβους... Αυτή η κατάσταση άνθισε κατά βάση τα χρόνια μετά τον πόλεμο, όταν οι ανάγκες της ανοικοδόμησης ήταν μεγάλες, αλλά έφτασε, κουτσουρεμένη, ως τις μέρες μας, πριν την κρίση, φυσικά, όταν έβρισκε νέα πεδία δράσης στην ολοένα και μεγαλύτερη γιγάντωση των πόλεων σε βάρος της επαρχίας. Σε όλη αυτή την πορεία το όραμα “του κεραμιδιού” περέμενε ζωντανό. Οι χρυσές εποχές του χρηματιστηρίου και μετέπει-

τα των φτηνών στεγαστικών δανείων έκαναν το όνειρο πραγματικότητα ακόμα και για ανθρώπους που, ουσιαστικά, το είχαν ξεγράψει. Νέο πεδίο δόξης λαμπρόν για τις τράπεζες και για τις κατασκευαστικές, ιδιαίτερα στα χρόνια πριν και λίγο μετά την Ολυμπιάδα. Το ελντοράντο της οικοδομής φαινόταν και πάλι ζωντανό. Μόνο που στα θεμέλιά του είχε μια φούσκα, η οποία γρήγορα έσκασε με πάταγο. Στα χρόνια του μνημονίου, πλέον, η κατοικία από πολιτικό και ιδεολογικό όπλο στα χέρια του συστήματος, αλλά και από πεδίο οικονομικής επέκτασης έγινε άλλο ένα πεδίο κλοπής του πλούτου των πολλών από τους λίγους. Το χαράτσι στα ακίνητα, σαν ένα μόνιμο ενοίκιο προς το κράτος, είναι, πια, ένα μόνιμο κανάλι βίαιης μεταφοράς πλούτου από τους ασθενέστερους στους ισχυρότερους. Το πιο σημαντικό παραμένει ότι πρόκειται για το βασικό δικαίωμα στη στέγη που πλήττεται, πλέον. Όπως με το χαράτσι της ΔΕΗ αμφισβητήθηκε το ηλεκτρικό ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό, έτσι και το δικαίωμα στη στέγη είναι, πια, κι αυτό στα αζήτητα... Όσο για την ...αγία ατομική ιδιοκτησία; Μάλον καθαιρέθηκε, πια, από το θρόνο της! Όχι γιατί έπαψε να είναι βασικό στήριγμα του ίδιου του συστήματος, αλλά γιατί το ίδιο το σύστημα, μέσα στην κρίση του, την αμφισβητεί κι αυτήν ακόμα ανοιχτά. Και, βέβαια, όχι προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, αλλά προς όφελος μιας χούφτας εκμεταλλευτών, τους οποίους προ πολλού ο λαός εξισώνει με κλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου... Αυτός είναι και ο λόγος που υπήρξαν και οι όποιες αντιδράσεις από κυβερνητικά στελέχη και τα ...αστειάκια με το στουρνάρι το Στουρνάρα... Γιατί καταλαβαίνουν ότι πριονίζοντας το κλαδί που τους κρατάει στο δέντρο εδώ και δεκαετίες, θα πέσουν κι αυτοί μαζί με το δέντρο... Είναι μια αντίφαση που δεν οφείλεται ούτε σε ανικανότητα, ούτε σε ηλιθιότητα, αλλά είναι κεντρική και δομική στον ίδιο τον καπιταλισμό. Το νέο, λοιπόν, κεφάλαιο στη φορομπηξία γράφτηκε. Και παίρνει τη θέση του κοντά στο φόρο εισοδήματος (ποιου εισοδήματος;), του έμμεσους φόρους, τα τέλη κυκλοφορίας... Πάσα ιδιοκτησία φορολογείται αδιακρίτως. Αρκεί να είναι μικρότερη από ένα όριο. Γιατί από ένα μέγεθος και πάνω ισχύουν άλλα μέτρα και σταθμά...


22

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Η πορεία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα και η άγρια εκμετάλλευση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων είναι σήμερα γνωστή. Δεν είναι όμως καθόλου γνωστή η δράση και η ιδεολογική πάλη στο εσωτερικό της Κίνας. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα μόνο δείγμα αυτής της πάλης που προσφέρει τουλάχιστον ενδείξεις για τις διεργασίες που συντελούνται, ανεξαρτήτως του επιπέδου στο οποίο βρίσκεται το επαναστατικό κίνημα. Η μετάφραση είναι της Χρυσής Περπερίδου.

Κριτική στη θεωρία περί «Καθυστερημένων Μαζών» Του Γιουέ Λίνγουαν Από την ιστοσελίδα «Ουτοπία» της Κίνας (30 Απρίλη 2011)

ο κίνητρο για να γράψω αυτό το άρθρο ήταν το κείμενο του Σαν Γιουέ «Να Επιμένουμε στη Γραμμή των Μαζών» Στην ιστοσελίδα «Ουτοπία» αναρτήθηκαν μια σειρά κειμένων που ξεκάθαρα περιφρονούν (απαξιώνουν) τις μάζες. Κάποια λένε ότι οι σημερινές μάζες των εργατών/αγροτών έχουν χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης και δεν έχουν καμιά ελπίδα. Κάποια υποτιμούν τις μάζες γιατί τραγουδούν «κόκκινα τραγούδια» και «χιπ-χοπ». Αναρωτιούνται πώς θα ανεβάσει αυτό την συνειδητοποίησή τους ή θα αναβιώσει τον σοσιαλιστικό δρόμο. Κατ’ αρχήν αυτός ο τρόπος σκέψης δεν εμπεριέχει ταξική ανάλυση. Σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα των εργαζόμενων μαζών βρίσκεται σε σύγχυση λόγω των αστικών και ρεβιζιονιστικών αντιλήψεων. Αυτό όμως δεν είναι σφάλμα των μαζών. Είναι το αποτέλεσμα του ρήγματος στο μέτωπο του πολιτισμού και της διανόησης τα τελευταία χρόνια από την αστική τάξη και τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις που εμφανίζονται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Όπως και να ‘χει, οι μάζες των εργατών/αγροτών έχουν τη μεγαλύτερη επιθυμία για τον σοσιαλισμό και αποτελούν τους μεγαλύτερους αντιπάλους του καπιταλιστικού κοινωνικού στρώματος. Στην σημερινή φάση της πάλης ενάντια στην αστική και καπιταλιστική ιδεολογία, η ανάδειξη της σοσιαλιστικής κουλτούρας και η ανανέωση της σοσιαλιστικής διαπαιδαγώγησης αποτελούν αναμφίβολα το πρώτο και ιδιαίτερα σημαντικό βήμα. Κι αυτό οι πλατιές μάζες το αντιλήφθηκαν εδώ και καιρό. Τα τελευταία χρόνια κανένας δεν έχει προωθήσει τη σοσιαλιστική διαπαιδαγώγηση, έτσι οι μάζες ανέλαβαν την πρωτοβουλία να το κάνουν. Αυθόρμητα άρχισαν να τραγουδούν «κόκκινα τραγούδια», να εμφανίζουν την εικόνα του προέδρου Μάο και να μιλούν για τα καλά της περιόδου του Μάο. Ωστόσο κάποιοι διανοούμενοι ή εκείνοι που έχουν μολυνθεί από κάποια διεστραμμένη διανοουμενίστικη αντίληψη θεωρούν ότι η σοσιαλιστική εκπαίδευση πρέπει να αποτελείται από μακροσκελή

Τ

σχολαστικά κείμενα και επικρίνουν τις μάζες των εργατών/αγροτών για το χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης και γιατί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει σοσιαλισμός. Κι εδώ αναρωτιέμαι πόσα από αυτά τα κείμενα είναι γραμμένα για το πλατύ κοινό; Τα περισσότερα

Επανάστασης, η θεωρία των Καθυστερημένων Μαζών είχε επικριθεί ιδιαίτερα, ωστόσο την προσυπογράφουν πολλοί σήμερα. Ο πρόεδρος Μάο έχει πει ότι «για να διαπαιδαγωγήσεις τις μάζες πρέπει πρώτα να διαπαιδαγωγηθείς από αυτές». Υπάρχουν αυτοί που φλυαρούν συνε-

... «για να διαπαιδαγωγήσεις τις μάζες πρέπει πρώτα να διαπαιδαγωγηθείς από αυτές» ... «οι μάζες είναι οι πραγματικοί ήρωες, ενώ εμείς την ίδια ώρα είμαστε άσχετοι και παιδιαρίζουμε» δεν είναι εκλαϊκευτικά και είναι γεμάτα από δασκαλίστικη ρητορεία και ανόητη μπουρδολογία. Στην πραγματικότητα τα περισσότερα δεν έχουν ιδέα για το τι είναι σοσιαλισμός. Αν τα κείμενα στην ιστοσελίδα «Ουτοπία» συνεχίσουν να είναι ξεκομμένα από τους εργάτες και τους αγρότες τότε στο τέλος θα καταντήσει άχρηστη αυτή η ιστοσελίδα. Στη διάρκεια της Πολιτιστικής

χώς για την εκπαίδευση των μαζών, τι έχουν διδαχθεί όμως από αυτές; Μήπως μάθατε κάποιες λέξεις «καθυστερημένες μάζες»; Έτσι θεωρώ πως οι σύντροφοι που προσπαθούν σκληρά να αναδείξουν το «κίνημα της κόκκινης κουλτούρας» όπως ο σ. Μπο Χιλάι είναι στο στυλ δουλειάς τους συγκριτικά σωστοί. Το «κίνημα της κόκκινης κουλ-

τούρας» επινοήθηκε από τις μάζες. Πολλοί σύντροφοι το εκλαΐκευσαν και το διέδωσαν στις μάζες. Κι αυτό είναι το στυλ δουλειάς «από τις μάζες για τις μάζες». Ο μαρξισμός παραχωρεί την πρωτοβουλία στις μάζες, δεν επιβάλλεται σε αυτές. Δείτε το παράδειγμα του προέδρου Μάο που κατανόησε και αξιοποίησε το μαζικό κίνημα σε πολλές περιπτώσεις: «στη βιομηχανία διδαχθείτε από το Ντακίγκ, στη γεωργία από το Τατσάι», «ας διδαχθεί ο λαός από τον Λαϊκό Απελευθερωτικός Στρατό», «τις εκστρατείες των τριών αντί (ενάντια στη διαφθορά, τη σπατάλη και τη γραφειοκρατία) και των πέντε αντί (ενάντια στη δωροδοκία, την κλοπή της κρατικής ιδιοκτησίας, τη φοροδιαφυγή, την εξαπάτηση στις κυβερνητικές συμβάσεις και στην κλοπή κρατικών οικονομικών πληροφοριών), στις «Λαϊκές Κομμούνες», στο «Σύνταγμα του Άνγκανγκ», στις «Τέσσερις Μεγάλες Ελευθερίες της Μεγάλης Δημοκρατίας» (ελευθερία του λόγου, διακίνηση ιδεών, διαλόγου, και έκφραση απόψεων μέσα από αφίσες), στους Κοκκινοφρουρούς, στους Ξυπόλητους Γιατρούς και τόσες άλλες μαζικές εκστρατείες που αναδείχθηκαν και αναπτύχθηκαν από τις ίδιες τις μάζες. Ο πρόεδρος Μάο κατανοούσε το σοσιαλιστικό πνεύμα και την ουσία αυτών των νεότευκτων δημιουργημάτων των μαζών και τα επέστρεφε στις μάζες για πειραματισμό και εκλαΐκευση. Ο πρόεδρος Μάο ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του σαν αυτόκλητο ηγέτη των μαζών ούτε και τις μάζες σαν το παιχνίδι της γραφειοκρατίας. Η γραμμή των μαζών του προέδρου Μάο είναι η πραγματική σοσιαλιστική δημοκρατία. Έτσι λοιπόν το στυλ δουλειάς κάποιου προσδιορίζει το κατά πόσο είναι κάποιος μαρξιστής ή όχι. Η λεγόμενη πρακτική του μαρξισμού αποτελεί τη διαδικασία μέσα από την οποία οι μάζες κατανοούν τον μαρξισμό. Αν από την πρώτη στιγμή θεωρεί κάποιος ότι οι μάζες έχουν χαμηλό επίπεδο συνειδητοποίησης, τότε πώς θα μπορέσουν ποτέ να εφαρμόσουν έστω και λίγο μαρξισμό; Οι μάζες σίγουρα θέλουν να ανεβάσουν το επαναστατικό

θεωρητικό τους επίπεδο, είναι όμως πιο σημαντικό να ανέβει το πολιτιστικό τους επίπεδο και όχι κάποια αυταπάτη ότι μπορούν να γίνουν όλοι επαναστάτες θεωρητικοί ή εφεύρουν κάποια ταλαντούχα επαναστατική επιτυχία. Με τον όρο πολιτιστικό επίπεδο εννοούμε το βασικό σύστημα αξιών, τη θεώρηση της ζωής, τους βασικούς κανόνες διαβίωσης, σύμφωνα με τις συγκεκριμένες συνθήκες της καθημερινότητας. Ο σ. Λι Φεγκ θυσίασε τη ζωή του όταν ήταν μόλις 22 χρονών. Δεν ήταν κάποιος θεωρητικός, ήταν όμως ένα μεγάλος κομμουνιστής μαχητής, ήταν ένα πρότυπο του νέου σοσιαλιστικού ανθρώπου. Υπήρξε και η ακόμη νεότερη ηρωίδα Λιου Βενχουέ στα λιβάδια κ.λπ. Κατανοούσαν ότι ο κολεκτιβισμός και ο σοσιαλισμός ήταν πολυτιμότερα από τη ζωή ενός ατόμου. Με βάση το σύστημα αξιών τους και την θεμελιακή τους θεώρηση της ζωής είχαν ήδη γίνει νέοι σοσιαλιστές άνθρωποι. Θα έπρεπε βέβαια να συνεχίζουν να ανεβάζουν το επαναστατικό, θεωρητικό τους επίπεδο, βασιζόταν όμως ήδη στο προχώρημα τους που αφορούσε στην ενίσχυση και εμβάθυνση του βασικού συστήματος αξιών και της θεώρησης της ζωής και του κόσμου. Ταυτόχρονα η άνοδος της συνειδητοποίησης των μαζών είναι το να διδάσκονται οι μάζες μέσα στο ιστορικό κίνημα. Αν κάποιος κάνει μόνο θεωρητικές συζητήσεις για να διδάξει στις μάζες μαρξισμό, αυτός θα μετατρέψει τον μαρξισμό σε θεολογία ή σε κάτι μεταφυσικό. Με λίγα λόγια και όπως είχε πει και ο πρόεδρος Μάο «οι μάζες είναι οι πραγματικοί ήρωες, ενώ εμείς την ίδια ώρα είμαστε άσχετοι και παιδιαρίζουμε». Οι μάζες δημιουργούν το δικό τους επαναστατικό μαζικό κίνημα. Όχι μόνο μετασχηματίζουν τον αντικειμενικό κόσμο αλλά μετασχηματίζουν και τον ίδιο τους τον υποκειμενικό κόσμο. Το πολιτικό κόμμα του προλεταριάτου έχει την καθοδήγηση των μαζών όχι γιατί είναι πιο έξυπνο από τις μάζες αλλά γιατί ακριβώς κατανοεί την ενδογενή υπεροχή του χαρακτήρα των μαζών και όχι την αντίληψη της καθυστέρησης των μαζών».


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

Σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών το βιβλίο

Προλεταριακή Σημαία

23

Αθήνα Η Μαθητική Αντίσταση διοργανώνει εκδήλωση

Μάο Τσετούγκ, Φιλοσοφικά Κείμενα συμβολή του Μάο Τσετούγκ στην ανάπτυξη του διαλεκτικού υλισμού είναι ένα ζήτημα που έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, οι οποίες δεν περιορίζονται στον χώρο των φιλοσοφικών σπουδών αλλά επεκτείνονται πρώτα και κύρια στο πεδίο των πολιτικών εξελίξεων και των διεργασιών στο ίδιο το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα.

Η

Παρ’ ότι η διαλεκτική μέθοδος διαχέει το σύνολο του έργου που μας άφησε ο Μάο, η επιλογή και συγκέντρωση των σημαντικότερων φιλοσοφικών του έργων σε νέα μετάφραση έρχεται, πρώτον, να καλύψει το εκδοτικό κενό του ίδιου του μαοϊκού έργου στην Ελλάδα και, δεύτε-

ρον, να συμβάλει στον διάλογο ώστε να αξιοποιηθεί δημιουργικά στην επαναστατική διαδικασία στον τόπο μας. Έχουν συγκεντρωθεί κείμενα που καλύπτουν την περίοδο 1936-1966, δηλαδή από τη Μεγάλη Πορεία μέχρι το ξεκίνημα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης, περιλαμβάνοντας φυσικά τα κλασικά πλέον κείμενα «Για την πράξη» και «Για την αντίθεση» καθώς και νέα επιλογή από την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κίνα. Κεντρική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, 196 81 Αθήνα, τηλ. 210 3303348

την Παρασκευή 22 Φλεβάρη στις 6:30 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών “Υπάρχει κι άλλο σχολείο Αναζητήσεις και απόπειρες στις σοσιαλιστικές κοινωνίες”

συνέχεια από σελ. 16

Η τριπλή δολοφονία στο Παρίσι και το Κουρδικό ζήτημα Πριν ωστόσο φτάσουμε σ’ αυτήν, πρέπει, έστω και σύντομα, να επισημάνουμε ότι ένα από τα σημαντικά νήματα αυτού του μπλεγμένου κουβαριού καταλήγει στο Ιράν. Υπάρχει όλο το έδαφος για την υποδαύλιση της υπαρκτής αντίθεσης της κουρδικής μειονότητας (περίπου 8 εκατομμύρια και 10% του πληθυσμού) που καταπιέζεται από το καθεστώς, για την αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος είτε από μόνη της είτε σε συνδυασμό με τη δημιουργία αλυτρωτικών διαθέσεων στην ακόμα πιο ισχυρή μειονότητα των Αζέρων του Ιράν, που αποτελούν το 25% του πληθυσμού της χώρας. Γι αυτό και η ιρανική ηγεσία, παρά τη στάση της απέναντι στους Κούρδους στο εσωτερικό της, προσπαθεί και αυτή με τη σειρά της να ανοίξει κανάλια επικοινωνίας με τις διάφορες κουρδικές ηγεσίες και κυρίως με τον Μπαρζανί.

Ποιος μπορεί να είναι πίσω από την τριπλή δολοφονία; Μετά από αυτή την περιεκτική αναφορά στις πολύ πλούσιες εξελίξεις της τελευταίας περιόδου, μπορούμε να αντικρίσουμε με άλλο μάτι ό,τι σχετίζεται με την τριπλή δολοφονία. Κατ’ αρχήν είναι φανερό πως η κυβέρνηση Ερντογάν δεν είχε κανένα λόγο να είναι αυτός που όπλισε το χέρι των δολοφόνων του Παρισιού. Βέβαια αυτό δεν το ισχυρίστηκαν παρά ελάχιστοι. Για τους περισσότερους ο «προβολέας» πέφτει -και όχι άδικα- στο

λεγόμενο «βαθύ κράτος» που σχετίζεται με το στρατιωτικό κατεστημένο και τους εθνικιστικούς κεμαλικούς κύκλους της Τουρκίας. Όντως είναι μια από τις πιθανότητες και με όλα τα προηγούμενα δεν στερείται βάσης. Διότι μια τέτοια κίνηση, που επαναφέρει την πολιτική της έντασης, υπονομεύει την πολιτική της κυβέρνησης Ερντογάν και ενισχύει αντικειμενικά την κεμαλική αντιπολίτευση. Ωστόσο αυτό που, εμείς τουλάχιστον, δεν αποδεχόμαστε είναι να αποτελεί αυτή τη μοναδική ισχυρή εκδοχή. «Λεπτομέρειες» όπως το γεγονός ότι το δωμάτιο στο οποίο δολοφονήθηκαν οι τρεις είχε κλειδαριά με συνδυασμό, ότι η πόρτα δεν παραβιάστηκε, οδηγούν αβίαστα στο «από τα μέσα». Βέβαια αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτε παραπέρα. Διότι το Κέντρο Πληροφόρησης του Κουρδιστάν, στο οποίο δούλευαν τα τρία υψηλόβαθμα στελέχη του PKK, μπορεί να ήταν διαβρωμένο από τούρκικες μυστικές υπηρεσίες, τμήματα των οποίων δεν είναι απίθανο - κάθε άλλο- να συνδέονται με το «βαθύ κράτος». Όμως ως εξίσου πιθανές μπορεί να υποθέσει κανείς αρκετές ακόμα εκδοχές, των οποίων η διαβάθμιση σε ισχυρές και μη μπορεί να γίνει μόνο σε συνδυασμό με τα πολιτικά δεδομένα. Η πρώτη είναι να έγινε κυριολεκτικά «από τα μέσα», δηλαδή να υπάρχει -όπως είπε ο Ερντογάν- μια φράξια του PKK που να ήθελε τη διακοπή των συνομιλιών και την αναζωπύρωση των συγκρούσεων.

Ίσως γιατί ένα τμήμα του PKK θεωρεί –σκεφτόμαστε εμείς- πως τώρα είναι η ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι (οι Κούρδοι της Τουρκίας) και τις αντιθέσεις που έχουν προκύψει και τα πολλά μέτωπα που έχουν ανοιχτεί, να κερδηθεί η πολυπόθητη αυτοδιάθεση. Αυτή αποτελεί μια εξίσου ισχυρή εκδοχή, όταν γνωρίζουμε πόσο έχει υποφέρει το κουρδικό κίνημα είτε από τις αστικοφεουδαρχικές (Μπαρζανί-Ταλαμπανί) είτε από τις αστικοεθνικιστικές (PKK) ηγεσίες. Πόσο έχει υποφέρει από τον τυχοδιωκτισμό τους, τη στήριξη ή και την ευκαιριακή συμπόρευσή τους με ιμπεριαλιστές ή με αντιδραστικά καθεστώτα που υπονόμευσαν την απελευθερωτική προοπτική του κουρδικού κινήματος. Από 'κει και πέρα, έχουμε διάφορες εκδοχές όπως τη διάβρωση του Κέντρου από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Αυτή η εκδοχή έχει πολιτικό κενό ως προς το τι θέλει το Ισραήλ και κατ’ επέκταση οι ΗΠΑ από μια τέτοια κίνηση, διότι προφανώς δεν αρκεί η ερμηνεία που θέλει αυτή τη σοβαρή κίνηση να γίνεται για να συνεχιστεί η πίεση προς την Τουρκία. Και ο γράφων δεν είναι «έτοιμος» να υιοθετήσει, χωρίς σοβαρά στοιχεία, ερμηνείες που θέλουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να απεργάζονται τη δημιουργία φιλοαμερικανικού «ανεξάρτητου» κουρδικού κράτους (αν και κάποιοι από τις κουρδικές ηγεσίες πιθανά να το πιστεύουν και ίσως αυτό να κάνει ισχυρή την εκδοχή του από τα μέσα). Επίσης γράφτηκαν και

εκδοχές που εμπλέκουν είτε τη Συρία είτε το Ιράν είτε και τους δύο. Είναι εκδοχές που, ενώ δεν είναι αταίριαστες από την άποψη ότι και οι δύο αυτές χώρες θα ήθελαν να συνεχιστεί η πίεση στο εσωτερικό της Τουρκίας και στη λογική «ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος μου», ωστόσο έχουν σοβαρά πολιτικά κενά. Ο γράφων έχει σοβαρές αμφιβολίες για τις δυνατότητες του καθεστώτος Άσαντ να προβεί σε τέτοιες ενέργειες, πολύ περισσότερο που αυτή την περίοδο δίνει μάχη επιβίωσης. Όσον αφορά το Ιράν, μπορεί να έχει μεγαλύτερες δυνατότητες από τη Συρία, ωστόσο δεν θεωρείται εύκολο η ιρανική ηγεσία να προβεί σε μια τέτοια κίνηση, όταν υπάρχει η πιθανότητα μια επόμενη περίοδο (όχι πολύ μακριά) να αποτελέσει μπούμερανγκ (μιας και αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα στο εσωτερικό της χώρας της).

Αντί επιλόγου Τελικά ίσως αποδειχτεί μικρής σημασίας το εάν μάθουμε ποτέ ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από την τριπλή δολοφονία. Οι ίδιες οι εξελίξεις στην περιοχή θα αναδείξουν, αν όχι τους πραγματικούς ενόχους, τουλάχιστον ποιον ωφέλησαν ή ποιοι επωφελήθηκαν από τη δολοφονία. Όχι χάριν φιλολογικού ενδιαφέροντος αλλά για να μπορούμε να αντιπαλεύουμε από καλύτερες «θέσεις» τις αντιδραστικές εξελίξεις που κυοφορούνται στην γειτονική με τη χώρα μας περιοχή.


24

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 9 Φλεβάρη 2013

σχ λια

ο

λίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, ενώ πρόσθεσε πως ήρθε να τιμήσει έναν Έλληνα, έναν γενναίο άνθρωπο, έναν ήρωα. Πάτερ Χουντίσιος.

Αλήθεια, στις δημοσκοπήσεις ποιο πρόγραμμα χρησιμοποιούν;

Ήρωες

Διώξεις

Bίντεο που μεταδόθηκε από τη βρετανική τηλεόραση επιβεβαιώνει μαρτυρίες και έρευνες ότι η αστυνομία της Νότιας Αφρικής κυνήγησε και σκότωσε εν ψυχρώ απεργούς μεταλλωρύχους στη διάρκεια των συγκρούσεων στο ορυχείο στο Μαρικάνα, όταν 34 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Με τη μία στο κεφάλι, οι γενναίοι άνθρωποι, οι ήρωες.

Ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη στα συλληφθέντα μέλη του ΠΑΜΕ για παράνομη παραμονή σε χώρο δημόσιας υπηρεσίας. Οι λαθροσυνδικαλιστές θα απελαύνονται.

Θύμηση Το Βόλγκογκραντ μετονομάστηκε και πάλι σε Στάλινγκραντ για ορισμένες ημέρες με την ευκαιρία των εορτασμών της 70ής επετείου από την επική μάχη που δόθηκε εκεί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και άλλαξε την πορεία του πολέμου. Και τις υπόλοιπες μέρες, πάλι Στάλιγκραντ θα το μνημονεύουμε.

Mνήμη

Λάθη

Ακούγεται πως ετοιμάζουν πρόγραμμα 100 ημερών στον ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως κάτι μου θυμίζει...

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι ήταν λανθασμένοι οι μέχρι σήμερα υπολογισμοί για τις επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας στην πραγματική οικονομία. Και θα χρειαστούν νέα μέτρα για να διορθωθούν.

«Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου και οι κυρώσεις του νόμου θα είναι αμείλικτες αν αποδειχθεί βασανισμός» δήλωσε ο Δένδιας για τους συλληφθέντες της Κοζάνης. Πάλι δέκα μέρες αργία...

Ήρωας

Αθηνά

Με τον Κολοκοτρώνη και τον Σωκράτη συνέκρινε τον χουντικό Ντερτιλή, κατά την τελετή ταφής του, ο μητροπο-

Προσοχή στις συγχωνεύσεις. Ενδέχεται να καταλήξεις στη σχολή γραφιστικής της ΕΛ.ΑΣ.

Bάρος Ο μεγάλος αριθμός των καπνιστών στην Ελλάδα είναι ένα βάρος για την οικονομία της χώρας, είπε ο ευρωπαίος επίτροπος για την υγεία Τ. Μποργκ. Άσε που συμβάλλουν και στην αιθαλομίχλη.

Κυρώσεις

Προβάδισμα

Παραλείψεις H οικογένεια της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, νεκρής του εμπρησμού της Μαρφίν, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Ακριβώς χίλιες ημέρες μετά τον εμπρησμό της Marfin, που επέφερε το χαμό της Αγγελικής και του κυοφορούμενου παιδιού μας, της Παρασκευής και του Νώντα, η οικογένειά μας παρακολουθεί υπομονετικά τις εξελίξεις στο θέμα της απόδοσης ευθυνών και απονομής δικαιοσύνης για τα γεγονότα της 5ης Μαΐου. Προσδοκούμε τη λυτρωτική για εμάς και τη μνήμη των ανθρώπων μας καταδίκη τόσο των εμπρηστών, φυσικών αυτουργών, όσο και των υπευθύνων της εργοδότριας τράπεζας Μarfin, που με τις εγκληματικές παραλείψεις τους εξανάγκασαν τους εργαζόμενους να υποστούν αυτόν το μαρτυρικό θάνατο.» Μαντέψτε τι παρέλειψαν να διαβάσουν στην εκπομπή του Ευαγγελάτου.

Αγροτικές κινητοποιήσεις

Αγώνες για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς ι αγροτικές κινητοποιήσεις που γίνονται αυτές τις ημέρες δεν ήρθαν από το πουθενά. Πατάνε πάνω στα πολλά και οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες της χώρας μας. «Υποκινήθηκαν» από την αντιαγροτική πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ που φτωχοποιεί τον αγροτόκοσμο, ξεκληρίζει τους μικρομεσαίους, φέρνει την απόγνωση και τη δυστυχία σε χιλιάδες αγροτικές οικογένειες. Βέβαια, κυβέρνηση και ΜΜΕ μίλησαν για «εθιμικές κινητοποιήσεις», τάχα «κομματικά υποκινούμενες», που έτσι και αλλιώς τις συνηθίζουν οι αγρότες κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Τις παρουσίασαν ακόμα και σαν «αγωνιστική ρελάνς» του ΚΚΕ στην αντιπαράθεσή του με το ΣΥΡΙΖΑ. Με τέτοια και παρόμοια «επιχειρήματα» προσπαθούν να τις υποβαθμίσουν και να τις υπονομεύσουν. Και ταυτόχρονα προσπαθούν να προλάβουν το φούντωμά τους και κυρίως να αποτρέψουν τη σύνδεσή τους με τα άλλα κομμάτια του λαού και τους αγώνες που ξεσπούν αυτή την περίοδο όπως στο μετρό, στα λιμάνια και αλλού. Παρ' όλα αυτά όμως και παρά την άσχημη κατάσταση του αγροτικού κινήματος, αυτές οι κινητοποιήσεις πήραν ήδη πανελλαδικό χαρακτήρα. Η κυβερνητική προπαγάνδα δεν πείθει τους αγρότες. Νέα μπλόκα στήνονται και νέα τρακτέρ βγαίνουν στις εθνικές οδούς. Γι αυτό και η κυβέρνηση δεν αρκείται μόνο στη προπαγάνδα των ΜΜΕ και στις εξαγγελίες του Τσαυτάρη αλλά καταφεύγει σε ΜΑΤ και εισαγγελείς. Μετά τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» στους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ, στους ναυτεργάτες κ.α., μετά τις συνεχείς αστυνομικές επιχειρήσεις ενάντια σε εργαζόμενους και νεολαία, μετά τις αλλεπάλληλες παραβιάσεις του πανεπιστημιακού ασύλου και το χτύπημα εργατικών κινητοποιήσεων και νεολαιίστικων διαδηλώσεων, αυτή τη φορά η κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια και στους αγωνιζόμενους αγρότες. Με πρόσχημα την τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας (!) απαγορεύει αγροτικές κινητοποιήσεις και χτυπά το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και στη διαδήλωση. Η κυβέρνηση κάνει επίδειξη πυγμής και αποφασιστικότητας. Στέλνει μήνυμα και προς το λαό αλλά κυρίως προς τους επικυρίαρχους της ΕΕ και του ΔΝΤ ότι θα συνεχίσει απαρέγκλιτα τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική της.

Ο

Επίκεντρο των κινητοποιήσεων είναι το μπλόκο της Νίκαιας, όπου έχουν συγκεντρωθεί πάνω από χίλια τρακτέρ, τα περισσότερα από χωριά της Καρδίτσας. Αυτό που έβγαλε τους αγρότες στα μπλόκα είναι τα άμεσα και οξυμένα προβλήματα επιβίωσής τους. Είναι οι χαμηλές τιμές στα αγροτικά προϊόντα, που τις πιο πολλές φορές δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής. Είναι το ακριβό πετρέλαιο που πλησιάζει στο 1,5 ευρώ το λίτρο, το αγροτικό ρεύμα που αντί να μειωθεί αυξάνεται 15%, τα πανάκριβα αγροτικά εφόδια, τα καλλιεργητικά δάνεια που δίνονται, πλέον, με το σταγονόμετρο κ.λπ. Χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα έξοδα καλλιέργειας. Η μείωση της επιστροφής ΦΠΑ και του ΕΦΚ στο πετρέλαιο, η μείωση των αγροτικών συντάξεων, η αύξηση των εισφορών στον ΟΓΑ κ.λπ., έρχονται να μειώσουν ακόμα περισσότερο το αγροτικό εισόδημα. Και μαζί έχουμε τα διάφορα χαράτσια, το νέο φορολογικό, τη νέα ΚΑΠ, τα βιβλία εσόδων-εξόδων κ.λπ. Αυτά είναι στην πρώτη γραμμή των αγροτικών αιτημάτων, αυτά συσπείρωσαν τους αγρότες, αυτά μαζικοποίησαν τα μπλόκα. Αιτήματα επιβίωσης της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς, αιτήματα αντίστασης στην αντιαγροτική πολιτική. Τα αιτήματα αυτά διαμορφώθηκαν κυρίως «από τα κάτω», από τους ίδιους τους αγρότες, και κυριαρχούν στις κινητοποιήσεις ως αιτήματα αιχμής, κόντρα στους διάφορους κομματικούς σχεδιασμούς. Άλλα αιτήματα που προβλήθηκαν από μερίδα μεγαλοαγροτών για φωτοβολταϊκά κ.λπ., γρήγορα παραμερίστηκαν και περιθωριοποιήθηκαν. Το ίδιο παραμερίστηκαν και τα αιτήματα «αντεπίθεσης» και οι σχεδιασμοί «λαϊκής οικονομίας-λαϊκής εξουσίας» που βάζει το ΚΚΕ (παραγωγικοί συνεταιρισμοί, κρατικός ΕΛΓΑ, ΑΤΕ κ.ά). Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε άλλη μια ευκαιρία να επιδείξει τη δεξιά του μετατόπιση, ενώ ο Τσίπρας στον Ορχομενό, ούτε λίγο ούτε πολύ, έφτασε να κατηγορεί τους αγρότες ότι έκαναν λάθη και ευθύνονται και αυτοί για τη σημερινή κατάσταση! Κάτω από την πίεση των κινητοποιήσεων η κυβέρνηση αναγκάστηκε να ανακοινώσει κάποια μέτρα. Μέτρα που, όμως, δεν ανακουφίζουν τη μεγάλη μάζα των αγροτών ούτε απαντάνε στα προβλήματα επιβίω-

σής τους. Τίποτα δεν πήρε πίσω η κυβέρνηση. Ούτε τη μειωμένη επιστροφή ΦΠΑ, ούτε την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, ούτε το πετσόκομμα των αγροτικών συντάξεων, ούτε τις αυξήσεις στο ρεύμα και στο πετρέλαιο. Με τη μείωση του ΦΠΑ αφαιρεί από τους αγρότες πάνω από 180 εκατομμύρια το χρόνο και τώρα τους υπόσχεται ότι θα τους επιστρέψει κάποια ψίχουλα, που θα βρεθούν από τις παράνομες επιστροφές ΦΠΑ! Υπόσχεται επιστροφή ΕΦΚ πετρελαίου που όμως θα εξαρτηθεί από τον… καιρό και από το τι χρήματα θα περισσέψουν από το επίδομα θέρμανσης! Υπόσχεται ότι δεν θα χάσουν τη συνδεδεμένη ενίσχυση οι βαμβακοπαραγωγοί που έπαθαν καταστροφές από το «πράσινο σκουλήκι» αλλά δεν λέει κουβέντα για αποζημιώσεις! Στην πραγματικότητα εμπαίζει τους αγρότες ανακοινώνοντας μέτρα που μόνο στόχο έχουν να τους διασπάσουν, να τους αποπροσανατολίσουν και να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις τους. Οι τρεις της συγκυβέρνησης, αφού πρώτα συσκέφθηκαν, ανακοίνωσαν τα μέτρα τους. Από την άλλη το ΚΚΕ κατέθεσε την «επίκαιρη ερώτησή» του στη Βουλή ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε και αυτός «προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση». Οι αγρότες δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν μένοντας θεατές στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Έχουν να κερδίσουν μόνο μέσα από τους αγώνες τους. Με κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, κόντρα στις απαγορεύσεις και την τρομοκρατία της κυβέρνησης, για να φύγουν τα ΜΑΤ από την εθνική. Βάζοντας μπροστά αιτήματα αντίστασης, αιτήματα που δίνουν διέξοδο επιβίωσης στη φτωχομεσαία αγροτιά. Με κοινή δράση με τα υπόλοιπα κομμάτια του λαού να οικοδομήσουν μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης για την ανατροπή της αντιλαϊκής και αντιαγροτικής πολιτικής. Η άσχημη κατάσταση του αγροτικού κινήματος, οι αρνητικοί συσχετισμοί, η για δεκαετίες τώρα διάλυση και αποσυγκρότησή του κάνουν πιο δύσκολα αυτά τα καθήκοντα. Αλλά και πιο αναγκαία!


ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ