Page 19

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

φάση αντεπίθεσης και αυτό που λείπει είναι να περιγράψουμε στο λαό αναλυτικά τις άπειρες λεπτομέρειες της κοινωνίας που έρχεται (μέχρι και την «προτεραιότητα των μαζικών μεταφορών σταθερής τροχιάς για το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας»!, Θ.85); Αν θεωρούν οι Θέσεις ότι είμαστε σε αυτή τη φάση, τότε καλά κάνουν. Μόνο που έρχονται σε αντίφαση με μια σειρά πιο προσγειωμένες εκτιμήσεις (μέχρι ακραία απαισιόδοξες) που υπονοούνται ή λέγονται και ανοιχτά από στελέχη του ΚΚΕ. Ή, μήπως, αυτές οι ακραία απαισιόδοξα εκτιμήσεις αποτελούν ακριβώς το έδαφος για τη φυγή από τα σημερινά επείγοντα καθήκοντα και για την εξειδίκευση μιας πραγματικότητας, μια περιγραφή που «δε θα πληρωθεί» και δε θα αξιολογηθεί άμεσα; Είναι διαφορετικό πράγμα η περιγραφή του περιγράμματος μιας άλλης κοινωνίας (που θεωρούμε ότι έχει νόημα να γίνει) και είναι διαφορετικό πράγμα να νομίζει κανένας ότι θα προσπεράσει τα σημερινά προβλήματα που έχει η ταξική πάλη μέσω του αναλυτικού προγραμματισμού του μέλλοντος. Γιατί περί αυτού πρόκειται. 3) Μπορεί βεβαίως το ΚΚΕ, που θεωρεί για τον εαυτό του ότι είναι το Κόμμα της εργατικής τάξης, να νιώθει την υποχρέωση να κάνει αυτή την αναλυτική περιγραφή. Τότε, όμως, προκύπτει το παρακάτω

Κόμματος […] προσέκρουε στις ιδεολογικοπολιτικές συνέπειες που απορρέουν από σχετικά μακροχρόνιους παράγοντες όσο και της περιόδου της κρίσης, δηλαδή τις πολύμορφες συνέπειες από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων […]» (Θ.27) «Ενισχύονται αντιδραστικές τάσεις στη λαϊκή συνείδηση από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και τους φορείς που προέβαλλαν μια σειρά αντιλήψεις, όπως… εξωράιζαν άλλα τμήματα του αστικού κράτους (στρατό, δικαιοσύνη) σε αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα […]» (Θ.28Γ) «[…] Για ένα επαναστατικό εργατικό κόμμα, η κρατική επιχορήγηση δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική πηγή εσόδων του […]..» (Θ.57) «Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες και η προσμονή φιλολαϊκής διεξόδου από μια αστική διακυβέρνηση παραμένουν κυρίαρχες στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.. […]» (Θ.28Ε) «[…] υπάρχουν ζητήματα […] που δεν αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα, όπως είναι η ανάδειξη του χαρακτήρα και της λειτουργίας του αστικού κοινοβουλίου […]» (Θ.53) Και, τέλος, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα: «Το Κόμμα συνέχισε […] την πάλη με τον οπορτουνισμό (Σημ: στο διεθνές ΚΚ)

για το 19ο Συνέδριο» B’ Μέρος (σοβαρό!) ζήτημα: Σε όλη αυτή την πληθώρα σοσιαλιστικής «αφήγησης» εικοσιπέντε θέσεων υπάρχει δεκάδες φορές η έννοια του Κεντρικού Σχεδιασμού και δεν υπάρχει καμία αναφορά στο κεφαλαιώδες ζήτημα του πώς θα αποφευχθούν οι κίνδυνοι της καπιταλιστικής παλινόρθωσης! Η μόνη του αναφορά (Θ.93) απλώς βεβαιώνει ότι «η οπισθοδρόμηση αποτελεί προσωρινό φαινόμενο στην Ιστορία»! Το ΚΚΕ, προφανώς, νομίζει ότι «η αντεπαναστατική ανατροπή» έγινε λόγω ανεπαρκούς Κεντρικού Σχεδιασμού και μπλοκαρίσματος των παραγωγικών δυνάμεων. Δεν έχει κατανοήσει ότι η παλινόρθωση ήταν αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και μπορεί να ανησυχεί για τις… μεταφορές σταθερής τροχιάς αλλά υποτιμάει την ιστορική πείρα του… εκτροχιασμού του σοσιαλισμού από τα μέσα, από τη δυνατότητα, δηλαδή, συγκρότησης νέας αστικής τάξης. Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι οι προσεγγίσεις μας (όπως αποτυπώθηκαν στο βιβλίο «Η αριστερά απέναντι στον εαυτό της» και στην 7η Συνδιάσκεψη) βρίσκονται μεν πολύ πίσω από 'κει που θα έπρεπε να είναι οι κομμουνιστές στο τεράστιο αυτό απολογιστικό ζήτημα του εικοστού αιώνα, αλλά (παρά τις μικρές μας δυνάμεις) πολύ πιο μπροστά από άλλες προσεγγίσεις που υποτιμούν το ρόλο της ταξικής πάλης στο γράψιμο της ιστορίας αλλά και τις τεράστιες αρνητικές συνέπειες που είχε στη σημερινή συγκρότηση των αγώνων η καπιταλιστική παλινόρθωση.

Γ. Μια αυτοκριτική που δε γίνεται Ας προσέξουμε τα παρακάτω αποσπάσματα και πόσο εύκολα ξεμπερδεύει το ΚΚΕ με δικές του ευθύνες: «[…] είχε προηγηθεί στην Ελλάδα […] μια παρατεταμένη περίοδος εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακά εξελισσόμενη υποχώρηση και αποδιοργάνωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος...» (Θ.21) «[…] Η βελτίωση της παρέμβασης του

[…]». (Θ.43) «Στη σημερινή Κίνα, το ΚΚΚ καθοδηγεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, αναπτύσσει σχέσεις με τη «σοσιαλιστική Διεθνή». Η πορεία και γενικότερα οι θέσεις περί της «μεικτής οικονομίας» που παλιότερα υποστήριζε η σοσιαλδημοκρατία […] ασκούν αρνητική επίδραση στο κομμουνιστικό κίνημα […]» (Θ.44) «Ορισμένα ζητήματα […] (αντιπαράθεσης) μέσα στο Κομμουνιστικό Κίνημα είναι: Η συμμετοχή των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις […], η απομάκρυνση από τη λενινιστική αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό […], η στάση απέναντι σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις […], η στάση απέναντι σε Ρωσία–Κίνα […], η λαθεμένη αντίληψη ότι ξεπεράστηκε η πάλη σε εθνικό επίπεδο […]» (Θ.46) Εμείς θα διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα: Ποιες είναι οι «ιδεολογικοπολιτικές συνέπειες» και ποιοι είναι οι «μακροχρόνιοι παράγοντες» στους οποίους προσέκρουσε η «βελτίωση της παρέμβασης του Κόμματος»; Ποια ήταν η πολιτική στάση–θέση του ΚΚΕ απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, που ήταν περίοδος «εξαγοράς και ενσωμάτωσης»; Ποιοι ήταν αυτοί που «εξωράιζαν άλλα τμήματα του αστικού κράτους (στρατό, δικαιοσύνη)» και πόσο άσχετα με αυτό ήταν τα γνωστά αιτήματα του ΚΚΕ για «εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας και τη στροφή τους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος»; Ποιοι ήταν αυτοί που συμμετείχαν και αποδέχτηκαν τον κρατικό συνδικαλισμό στα σωματεία και ποιοι και γιατί έβαλαν το χεράκι τους στον εξωραϊσμό του αστικού κράτους μέσω της συμμετοχής σε συνδιοικητικά – συνδιαχειριστικά όργανα, μια συμμετοχή που έπαιξε σοβαρό ρόλο στην ιδεολογική αποσυγκρότηση των εργαζομένων; Ποια ήταν η αναλογία κρατικών επιδοτήσεων – βουλευτικών αποζημιώσεων – εσόδων κομματικών επιχειρήσεων σε

σχέση με τις οικονομικές ενισχύσεις μελών και φίλων του ΚΚΕ και στη βάση ποιας ιδεολογικής αντίληψης υπήρχε η αυταπάτη ότι κάποιος θα κάνει μπίζνες στον καπιταλισμό χωρίς να λερωθεί; Μέσα από ποιο ιδεολογικό – πολιτικό πλαίσιο «παραμένουν κυρίαρχες οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες» και πόσο έγκαιρα, άραγε, δεν αντιμετωπίστηκαν αυτά τα υπαρκτά ζητήματα της Θ.53; Μήπως εδώ και πεντέμισι δεκαετίες που κυριάρχησε η γραμμή του ειρηνικού περάσματος και του κοινοβουλευτικού δρόμου; Ποια η σχέση του σημερινού ΚΚΕ με τη μήτρα που το γέννησε το 1956; Γιατί, άραγε, οι διεθνείς σχέσεις του ΚΚΕ αποτελούν κόμματα βουτηγμένα στη σοσιαλδημοκρατία, σε ανοχή ή ανοιχτή συμμετοχή σε ανοιχτά αντιδραστικές κυβερνήσεις (Νότια Αφρική, Κύπρος, Ινδία, Ιράκ, Ρωσία, Κίνα κ.λπ.); Ποιο είναι το νήμα, ποιο είναι το σώμα αντιλήψεων που τα συνδέει όλα τα παραπάνω; Γιατί, άραγε, η καθοδήγηση του ΚΚΕ αποφεύγει να ανοίξει με ειλικρίνεια και χωρίς να κρύβεται πίσω από υπονοούμενα τα κεφαλαιώδη αυτά ζητήματα; Όσο μας αφορά, η προσέγγισή μας είναι γνωστή: Το 1956, μέσα από το 20ο Συνέδριο, η ταξική πάλη που ήταν ήδη σε εξέλιξη κατέληξε σε πολιτική νίκη της Νέας Αστικής Τάξης. Η ΝΑΤ επέβαλε με διάφορους τρόπους (βίαια και καθαρά πραξικοπηματικά στην ελληνική περίπτωση) την αντίστοιχη στροφή στα περισσότερα κομμουνιστικά κόμματα μέσα από τις θεωρίες του «ειρηνικού περάσματος», του «κοινοβουλευτικού δρόμου», του «παλλαϊκού κράτους», της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων» και της «επιστημονικοτεχνικής επανάστασης». Ήταν προσεγγίσεις κατάργησης της ταξικής πάλης και αποτέλεσαν την πλατφόρμα που πάνω της πάτησε όλη η παραγωγή πολιτικής από τη μεριά του ενιαίου ακόμα ρεβιζιονισμού – ρεφορμισμού παγκόσμια και στην Ελλάδα. Τη δεξιά και οπορτουνιστική αυτή πλατφόρμα δεν την αμφισβήτησε ασφαλώς ούτε η ευρωκομμουνιστική (αργότερα) πτέρυγα, ίσα ίσα την ακολούθησε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνέπεια. Πάνω σε αυτήν την πλατφόρμα πάτησε: • Η αναζήτηση από την ΕΔΑ τη δεκαετία του ‘60 ανεξαρτησιακών τμημάτων της αστικής τάξης και δόθηκε ένα ολόκληρο δυναμικό λαϊκών αγωνιστών δώρο στην Ένωση Κέντρου. • Η στάση του ΚΚΕ κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όταν χαρακτήρισε αριστερίστικα τα συνθήματα «Λαοκρατία» και «Έξω το ΝΑΤΟ». • Η μεταδικτατορική στάση του ΚΚΕ, η υπογραφή του 59/74. Η απόρριψη του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» σαν αριστερίστικο! • Η γραμμή ουράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, μέσω της γραμμής της πραγματικής αλλαγής, η υποταγή στην πασοκική λογική των «δημοκρατικών δυνάμεων». Την ίδια περίοδο η γραμμή των δημοψηφισμάτων για τις βάσεις και η αποδοχή του κρατικού συνδικαλισμού. • Η καταρχήν αναγνώριση της περεστρόικα σαν διαδικασίας ανανέωσης του σοσιαλισμού. • Οι συγκυβερνήσεις του ‘89 με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να γίνει κάθαρση! • Η στελέχωση κάθε είδους συνδιοικητικών οργάνων και ποικίλων «οικονομικών κοινωνικών επιτροπών» (ΟΚΕ), που πότιζαν και ποτίζουν το συνδικαλιστικό κίνημα με το μικρόβιο της συνδιαχείρισης, του «κοινωνικού διαλόγου», της ταξικής συνεργασίας και, τελικά, της διαφθοράς. • Η απολίτικη – αταξική θεώρηση των αναλογικών – αντιπροσωπευτικών προε-

Προλεταριακή Σημαία

19

δρείων στα σωματεία. • Η αποδοχή των κρατικών επιδοτήσεων διαφόρων μορφών, επιδοτήσεις που στον επίσημο ισολογισμό του ΚΚΕ φτάνουν το 80% των εσόδων του. Το άνοιγμα κομματικών επιχειρήσεων που ξεπερνούσαν κατά πολύ την ανάγκη έκδοσης των δικών του υλικών. • Η παραγωγή πολιτικών στόχωναιτημάτων που υπονοούσαν την κατάκτηση (θύλακα θύλακα) του αστικού κράτους: Εκδημοκρατισμός των Σωμάτων Ασφαλείας, Ενιαίας Φορέας Φαρμάκων, Ενιαίος Φορέας Ακτοπλοΐας, Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση... Να πώς γίνονται όλα ενιαία και ξεπερνιούνται οι τάξεις χωρίς να καταργηθούν. • Η επανάσταση στην οποία δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι. Οι διεθνείς σχέσεις με κόμματα όχι απλώς ρεφορμιστικά αλλά καθαρά αστικά και αντιδραστικά, όπως αυτά της Ινδίας και της Κίνας. • Ο παραλογισμός να μην μπορούν μέλη του ΚΚΕ να κάνουν μια απλή κοινή δράση σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο με μέλη του ΚΚΕ(μ-λ) ενώ η καθοδήγησή τους θεωρεί τις διαφορές με το ΚΚ Κίνας, με το ΑΚΕΛ και με το ΚΚ Νότιας Αφρικής εσωτερικές διαφορές στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος! Όλα αυτά (και πολλά ακόμα) συνδέονται με ένα κοινό νήμα (και πάντως όχι κόκκινο) με μια κοινή αντίληψη. Και είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ για να ανοιχτούν με ειλικρίνεια από την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Γιατί αποτελούν την ίδια τη ραχοκοκαλιά της ιστορίας της. Γιατί, αν τα ανοίξει, θα φτάσει πολύ βαθιά το δάχτυλο στην πληγή, τόσο πολύ που ο ταξικός βερμπαλισμός δε θα είναι πια αρκετός για να κρύψει τι έχει συμβεί τις δεκαετίες που πέρασαν. Και γιατί (κι αυτό είναι το κύριο) θα αναγκαστεί να τοποθετηθεί αλλιώς και στα σημερινά καθήκοντα. Είναι σίγουρο, βέβαια, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ευθύγραμμα. Ότι στις μέρες μας γίνεται ένας μεγαλύτερος «χαμός», ένα πιο πολύπλοκο ιδεολογικό πολιτικό αλισβερίσι. Σχήματα που προέκυψαν σε αντίθεση με τη ρεβιζιονιστική στροφή (και σύντροφοί μας πριν μερικές δεκαετίες) κάνουν τώρα ζηλευτά δεξιά σλάλομ και δεν ξέρεις σε ποιο ακριβώς σημείο του πολιτικού χάρτη θα τα βρεις αύριο. Τμήματα που φεύγουν από το ΚΚΕ ξεκινάνε από σωστές διαπιστώσεις και καταλήγουν σε συμπεράσματα που άλλα βρίσκονται σαφώς δεξιότερα του ΚΚΕ και άλλα δυσκολεύονται να πάρουν διαζύγιο με τις ρίζες του ρεφορμισμού. Και από την άλλη, τμήματα που διακηρυκτικά βρίσκονται σχετικά δεξιά τυχαίνει, κατά περιπτώσεις, να έχουν πιο σωστή (πιο αριστερή) κινηματική στάση. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρούμε ότι τα ιδεολογικά–πολιτικά στοιχεία που περιγράψαμε παραπάνω δίνουν μια σχετικά ικανοποιητική περιγραφή της μήτρας που γέννησε το σκελετό της στροφής, της συνθηκολόγησης και της ήττας. Και με αυτή την έννοια μπορούν να βοηθήσουν στις σημερινές προκλήσεις της ταξικής πάλης.

Δ. Τα ερωτήματα του σήμερα και η πάλη γραμμών Ας ξαναπάμε στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ: «(Σημ: με αφορμή το «κίνημα των αγανακτισμένων») […] Προκύπτει το γνωστό ζήτημα, ποιες δυνάμεις είναι επικεφαλής και επηρεάζουν την κίνηση των μαζών. Η εργατική τάξη και η συμμαχία της σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση ή οι μικροαστικές δυνάμεις που καλλιεργούν αυταπάτες για δυνατότητα φιλολαϊκής λύσης χωρίς

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ  

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 704 26/1/2013