Page 18

18

Προλεταριακή Σημαία

Β. Για την πολιτική κατάσταση και το πρόγραμμα. Ο προγραμματισμός της ιστορίας και οι εκπλήξεις της ταξικής πάλης. Ο λόγος στις Θέσεις: «[…]Δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος […] και η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που εκφράστηκε με την απότομη εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ…» (Θ.16) «[…] Στη βάση της εναλλαγής του μείγματος διαχείρισης, προωθείται η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος […]» (Θ.17) «Το λεγόμενο «κίνημα των αγανακτισμένων» και των «πλατειών» στηρίχτηκε, ενθαρρύνθηκε -αν δεν σχεδιάστηκε κιόλας- από μηχανισμούς της αστικής τάξης, με στόχο τη χειραγώγηση, την πρόληψη ριζοσπαστικοποίησης, με καναλιζάρισμα τμημάτων της εργατικής αριστοκρατίας και μκροαστικών στρωμάτων. Στο «κίνημα» αυτό προσελκύστηκε και ένα μέρος εργατών, ανέργων […]» (Θ.25) «Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι αναπόσπαστη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου […]» (Θ.72) «[…] Αν δεχτεί επίθεση η Ελλάδα από γειτονική χώρα ή και από άλλη χώρα της περιοχής ή αν επιτεθεί πρώτη μέσα σε συμμαχία ή όχι, το Κόμμα σε κάθε περίπτωση πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής-λαϊκής αντίστασης και να συνδεθεί η αντίσταση με την πάλη για ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης […]» (Θ.60) «Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική». (Θ.73) Ακολουθούν οι Θέσεις 75–100 που περιλαμβάνουν μια αναλυτική περιγραφή της επανάστασης και του σοσιαλισμού σύμφωνα με την ΚΕ του ΚΚΕ. Ας ξεκινήσουμε: Η καθοδήγηση του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από μια στατική αντίληψη για την ταξική πάλη, υποτιμάει τις πραγματικές αντιφάσεις που περιέχει ο ιμπεριαλισμός καπιταλισμός και δείχνει να έχει έναν ιερό τρόμο απέναντι στη δυνατότητά αυτού του σάπιου και καταστροφικού, πια, συστήματος όλα να τα ρυθμίζει, όλα να τα γωνιάζει, όλα να τα προβλέπει. Σε αντίστοιχη ακριβώς κατεύθυνση νομίζει ότι πρέπει να κινηθεί και η ίδια: Να προγραμματίσει την ιστορία από τη δική της μεριά. Έτσι, μετά την αρχική υποτίμηση της κρίσης, πριν από δύο χρόνια (μια υποτίμηση αρκετά μετριασμένη αλλά όχι εξαφανισμένη, ακόμα), έρχεται σήμερα να εκτιμήσει ότι «δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος» και «η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας» μέσω του ΣΥΡΙΖΑ. Βάσει σχεδίου, λοιπόν, σύμφωνα με το ΚΚΕ διαμορφώθηκε η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στις διπλές εκλογές του Μάη–Ιούνη. Βάσει σχεδίου μεταφέρθηκαν εκεί μια σειρά συνδικαλιστές της ΠΑΣΚ κι ένα ευρύτερο απαράτ στελεχών της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Βάσει σχεδίου (περίπου) δημιουργήθηκε το κίνημα των «πλατειών». Έχουμε, αντίστοιχα, ακούσει από άλλους χώρους παρόμοιες εκτιμήσεις ότι βάσει σχεδίου έφτασε η Χρυσή Αυγή το 10%. Σ' αυτό το ολοκληρωμένο σχέδιο του συστήματος, το ΚΚΕ αντιπαραθέτει το δικό του ολοκληρωμένο σχέδιο: Λαϊκή Συμμαχία των μετωπικών του σχημάτων, η

ΠΟΛΙΤΙΚΗ οποία Λαϊκή Συμμαχία θα πραγματοποιήσει σοσιαλιστική επανάσταση με πιθανό κάποιον ενδιάμεσο πολεμικό σταθμό, στον οποίο η στάση του ΚΚΕ θα είναι ίδια, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού του ενδεχόμενου πολέμου. Θα ακολουθήσει η εφαρμογή του σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο περιγράφεται αρκετά αναλυτικά. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, με τη σειρά: Είμαστε, ασφαλώς, οι τελευταίοι που θα υποτιμήσουμε τις δυνατότητες του συστήματος να προβλέπει, να μπαλώνει τρύπες, να ετοιμάζει διάδοχες λύσεις. Όμως, ταυτόχρονα, είμαστε οι τελευταίοι που θα πίστευαν στην αιωνιότητα και στην παντοδύναμη δυνατότητα του ιμπεριαλισμού – καπιταλισμού να επιλύει ομαλά τις κραυγαλέες (και ανεπίλυτες πια) αντιφάσεις του. Κατά την άποψή μας, η παρόξυνση της συνολικής κρίσης που χαρακτηρίζει το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα της εποχής μας (όπως περιγράψαμε στο πρώτο μέρος) φτάνει πολλαπλασιασμένη στην Ελλάδα, λόγω του εξαρτημένου χαρακτήρα της αλλά και της ιδιαίτερης διπλής της εξάρτησης από ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η παρόξυνση αυτή διέλυσε μια σειρά κοινωνικές συμμαχίες, έφερε εκτεταμένες μάζες χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων αντιμέτωπες με το φάσμα της ανεργίας, της

άραγε; «Δεν έχει κατακτηθεί, και είναι πρόβλημα καθοδήγησης, η δυνατότητα να δρα το Κόμμα μέσα σε συνθήκες όπου και αυθόρμητα μπαίνουν λαϊκές μάζες και ο αντίπαλος έχει τη δυνατότητα να τις ενσωματώνει με τα τεράστια μέσα που διαθέτει…» Ήταν οι μέρες που η οργάνωσή μας είχε μείνει απελπιστικά μόνη και είχε την… τιμητική της σε αρνητική προβολή από μια σειρά αστικά ΜΜΕ και blogs του απολίτικου χυλού, εξαιτίας του “θράσους” της να μοιράζει κομματικά έντυπα, κάτι που απαγορευόταν δια ροπάλου στο ναό της… άμεσης δημοκρατίας, όχι βέβαια από τις μάζες αλλά από τους αυτοδιορισμένους προύχοντες της κοινοβουλευτικής και «εξωκοινοβουλευτικής» αριστεράς και τους αγνώστου προελεύσεως φεϊσμπουκάδες. Πάνω στα ίδια πραγματικά κενά της βίαιης συμπίεσης της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και των δυσκολιών του συστήματος να παράξει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις εκτινάχθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, κι εδώ υπήρχε η χείρα βοηθείας από τα χαρακτηριστικά της υπόλοιπης αριστεράς, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου. Το ΚΚΕ ήταν το κόμμα της αριστεράς που για χρόνια αποθέωνε τις εκλογικές αναμετρήσεις. Ήταν το κόμμα που έκανε επανειλημμένως

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

κειά τους. Και είναι φανερό ότι τα απαιτούμενα κουστούμια είναι τόσο στενά που ακόμα και η εντυπωσιακής ταχύτητας καθημερινή μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο και πιο δεξιές και «υπεύθυνες» θέσεις (εκεί, δηλαδή, που είναι το πραγματικό του γήπεδο) δεν είναι ακόμα ικανοποιητική σε αυτά τα κέντρα του συστήματος. Μετά, λοιπόν, από τους σχεδιασμούς του συστήματος, κάνει η ΚΕ του ΚΚΕ τους δικούς τους σχεδιασμούς. Και παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί ακριβώς να προβλέψει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας πολεμικής περιπέτειας, στην οποία μπορεί να εμπλακεί η χώρα μας, εξισώνει προκαταβολικά όλες τις περιπτώσεις! Και ρωτάμε: Ήταν, άραγε, δεδομένη η θέση του ΚΚΕ δύο χρόνια πριν την ιταλική εισβολή κατά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ακόμα οι συμμαχίες και ο χαρακτήρας του πολέμου ήταν σε εξέλιξη; Όποιες και αν ήταν οι συμμαχίες, όποια και αν ήταν τα χαρακτηριστικά του πολέμου, η θέση του ΚΚΕ θα ήταν ή θα έπρεπε να ήταν ίδια; Θα έπρεπε να είναι ίδια η θέση των ιρακινών κομμουνιστών στον πόλεμο Ιράκ-Ιράν και στον πόλεμο του Κόλπου; (Ναι! Αυτό είναι μπηχτή! Αλλά θα το δούμε πιο συγκεκριμένα παρακάτω.) Αυτά, χωρίς να αναιρούμε τη σωστή γενική αρχή ότι σε κάθε περίπτωση ο λαός (και οι κομμουνιστές ασφαλώς) πρέπει να δρά-

Αναφορά στις «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ φτώχειας ή ακόμα και της εξαθλίωσης. Η κόλαση που ζούσε εδώ και δεκαετίες η εργατική τάξη άγγιξε, πλέον, τμήματα του πληθυσμού που ένιωθαν μέχρι πριν λίγο ότι δεν είχαν σοβαρούς λόγους να είναι απέναντι στον καπιταλισμό. Η βιαιότητα και η ταχύτητα με την οποία συντελέστηκε η κοινωνική αυτή ανατροπή στην οικονομική βάση δημιούργησε σοβαρά κενά στο εποικοδόμημα του αστικού πολιτικού συστήματος διαχείρισης. Τα κενά αυτά διέλυσαν ένα βασικό πυλώνα αυτού του αστικού πολιτικού συστήματος (το ΠΑΣΟΚ), δημιουργούν σοβαρή κρίση στον άλλο (ΝΔ), ενώ διάφοροι αναλώσιμοι μαθητευόμενοι μάγοι (τεχνοκράτες ή «πολιτικοί») καίγονται με ταχύτητα στο βωμό της εξυπηρέτησης του ιερού καθήκοντος να βρεθεί νέα βραχυπρόθεσμη λύση για να εφαρμόσει τα ήδη θεσμοθετημένα αντιλαϊκά μέτρα και να περάσει καινούρια. Πάνω σ' αυτά τα πραγματικά κενά δημιουργήθηκαν οι πλατείες, στις οποίες οι κομμουνιστές είχαν καθήκον να παρέμβουν με σημαίες και ονοματεπώνυμο, ακριβώς για να πιεστούν τα μεσοστρώματα που κλονίζονταν και να μη συρθούν στην αγκαλιά του συστήματος ή ακόμα και του φασισμού. Όμως, δυστυχώς, τα κενά του συστήματος «ισοφαρίστηκαν» από τα κενά μιας αριστεράς που με διάφορους τρόπους (περισσότερο ή λιγότερο φαντεζί) υποτάχθηκαν στο συσχετισμό. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ με μαϊντανό το μεγαλύτερο μέρος τής (μέχρι πριν λίγα χρόνια στην αντίληψη) εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς πλειοδότησαν στην απολιτική και κολύμπησαν στον οπορτουνισμό με άλλοθι ότι «κολυμπάνε στις μάζες», κάτω από το άγρυπνο μάτι του συστήματος. Από την άλλη το ΚΚΕ, που με άλλοθι τις πραγματικές δυσκολίες διάλεξε τον εύκολο δρόμο της μη επίδρασης στην κίνηση των μαζών αυτών. Οι οποίες μάζες (όσο και αν το σύστημα τις «ενθάρρυνε», που λέει το ΚΚΕ) δημιούργησαν σοβαρά πολιτικά γεγονότα στις απεργίες της 15ης και 28ης-29ης Ιούνη του 2011. Αν δεν πείθουν τα παραπάνω, τότε η Θ.49 σε τι απαντάει

(την τελευταία διετία) πανελλαδικές συγκεντρώσεις με αίτημα να γίνουν εκλογές. Με τη διαφορά ότι όταν εσύ ζητάς εκλογές για να πάρεις 2% παραπάνω και ο άλλος ζητάει εκλογές για να τις κερδίσει, μάλλον θα «κεφαλαιοποιήσει» τελικά ο δεύτερος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο συνεπέστερος (δεξιότερος, δηλαδή) εκπρόσωπος μιας δεξιάς γραμμής και αυτή η «συνέπειά» του ανταμείφθηκε. Το αντιλήφθηκε αυτό η καθοδήγηση του ΚΚΕ και λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Μάη άρχισε να θυμάται τις επάρατες μ-λ αλήθειες: Ότι «οι εκλογές δε φέρνουν την αλλαγή», ότι «ο πραγματικός συσχετισμός είναι κάτι διαφορετικό από τα εκλογικά ποσοστά» κ.λπ. Αλλά ήταν αργά. Ήταν αργά για να ανατραπούν οι συνέπειες μιας δεξιάς γραμμής δεκαετιών… Και βέβαια, επειδή η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν έχει στην πραγματικότητα ξεκόψει από τη γραμμή αυτή, επέστρεψε μετά τις εκλογές του Μάη και επανέφερε το αίτημα με την ανεκδιήγητη δικαιολόγηση της «διόρθωσης ψήφου»! Για να δέσει το γλυκό λίγο μετά με την πρόταση νόμου για την κατάργηση των μνημονίων, την οποία έτρεξε να στηρίξει σύμπασα η οπορτουνιστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και η συγχυσμένη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στα πραγματικά κενά, λοιπόν, που γέννησε η επίθεση του συστήματος προστέθηκαν τα πολιτικά – κινηματικά κενά που δημιούργησε η χρόνια κυριαρχία δεξιών, ρεφορμιστικών και συνδιαχειριστικών αντιλήψεων στο κίνημα (στις οποίες αντιλήψεις θα αναφερθούμε στην επόμενη παράγραφο). Στο έδαφος αυτό εκτινάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στο αντίστοιχο έδαφος εκτινάχθηκε η Χρυσή Αυγή. Δεν έκατσαν πριν δύο χρόνια τα κέντρα του συστήματος να προετοιμάσουν τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, τη δημιουργία των ΑΝΕΛ, την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, το ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων. Είναι διαφορετικό πράγμα το γεγονός ότι, με βάση τα νέα δεδομένα που προέκυψαν, αυτά τα κέντρα επεξεργάζονται νέες λύσεις χωρίς, πάντως, μεγάλη ασφάλεια για τη σταθερότητα και τη διάρ-

σει αυτοτελώς -και με βάση τα δικά του συμφέροντα- από τα διάφορα κέντρα εξουσίας. Έχει, επίσης, ρητή εκτίμηση το κείμενο Θέσεων ότι η επερχόμενη επανάσταση θα είναι σοσιαλιστική. Όσο μας αφορά, δεν έχουμε αντίστοιχη ρητή εκτίμηση για τη φύση της επανάστασης. Δε γνωρίζουμε την οικονομική και παραγωγική π.χ κατάσταση της χώρας τότε, τι συμμαχίες θα έχει κάνει η εργατική τάξη (η οποία θα είναι η πιο αποφασισμένη και συγκροτημένη δύναμη της επανάστασης) και κατά συνέπεια δεν μπορούμε σήμερα να εκτιμήσουμε αν η ιδιοκτησία θα καταργηθεί εντελώς ή σε πόσο μεγάλο βαθμό. Το ΚΚΕ (που τα έχει αυτά… καθαρά) μήπως μπορεί να μας πει με ποιο τρόπο και γιατί ακριβώς «στηρίζει τους αυτοαπασχολούμενους με 2-3 εργαζόμενους και τους μικρούς ΕΒΕ», όπως λέει η ΠΑΣΕΒΕ στη διακήρυξή της; Εκτός εάν και εδώ το ΚΚΕ έχει σκοπό να αντιγράψει κάποιους θεωρητικούς της νέας ευρωπαϊκής αριστεράς και εντάσσει στο προλεταριάτο το σύνολο των εργαζομένων στις υπηρεσίες, τη διανόηση, και προσθέτει σε αυτό και τους επαγγελματοβιοτέχνες με 2-3 εργαζόμενους! Γενικά, όσο μας αφορά, αποφεύγουμε τον προγραμματισμό της ιστορίας και μας χαρακτηρίζει η αντίληψη ότι ο Λένιν δεν «ήξερε» το Γενάρη τις «Θέσεις του Απρίλη» ούτε το Φλεβάρη πως λίγους μήνες αργότερα θα γινόταν η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση. Και πάμε στο Πρόγραμμα, όπου έχουμε τρεις γενικές παρατηρήσεις: 1) Το σημερινό ΚΚΕ αντιμετωπίζει την ιστορία «του» σαν να είναι ενιαία, με εξαίρεση τις «κρίσεις του 1968 και του 1991». Συνεχίζει να αποκρύπτει τη μήτρα που το γέννησε (δηλαδή το πραξικόπημα του '56) και το προικοδότησε με ένα σώμα ρεφορμιστικών και ρεβιζιονιστικών αντιλήψεων που το ταλαιπωρούν ακόμα, στις οποίες θα αναφερθούμε στο επόμενο κεφάλαιο. 2) Το ΚΚΕ πρέπει να ξεκαθαρίσει: Βρισκόμαστε (από υποκειμενική άποψη) σε προεπαναστατική περίοδο; Είμαστε στη

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ  

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 704 26/1/2013

Advertisement