Page 15

ΝΕΟΛΑΙΑ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Κλείσιμο δεκάδων ΤΕΙ και ΑΕΙ με το σχέδιο «Αθηνά»

πολιτική των μνημονίων στα Πανεπιστήμια έχει πάρει διάφορες μορφές και ονόματα το τελευταίο διάστημα. Μια από τις πιο σοβαρές είναι και το λεγόμενο σχέδιο «Αθηνά», που όπως και πολλά άλλα με παρόμοιο τρόπο, προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό τόνο, τόνο «αλλαγής» στην πλέον αντιδραστική πολιτική. Το σχέδιο «Αθηνά», που είναι κομμάτι του τελευταίου μνημονίου, προβλέπει την κατάργηση δεκάδων τμημάτων ΤΕΙ αλλά και ΑΕΙ σε όλη τη χώρα (τελευταίες ανακοινώσεις μιλάνε για 90 τμήματα από τα περίπου 500). Τα επιχειρήματα που χρησι-

Η

μοποιούνται από τη μεριά της κυβέρνησης και της Τρόικας είναι ότι τα τμήματα αυτά δεν έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, υπολειτουργούν, καθώς έχουν ελάχιστους εισακτέους ή το αντικείμενό τους είναι πολύ εξειδικευμένο και μικρό και μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο ευρύτερο πρόγραμμα σπουδών. Παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο σαν να έρχεται να βοηθήσει τους φοιτητές να μην χάνουν τα χρόνια τους σε άσκοπες σπουδές, διατείνεται ότι θα ενισχύσει τα πτυχία των ενοποιημένων τμημάτων και ότι πάει κόντρα σε μια παλιότερη περίοδο, όπου άνοιγαν, για «μικροσυμφέροντα» ή για καθα-

ρά «τοπικιστικούς» λόγους, σχολές σε κάθε «ραχούλα». Έτσι προσπαθούν να καλύψουν την πραγματικότητα, δηλαδή το πέταγμα χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών στο δρόμο. Θέλουν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο των αλλαγών, που δεν είναι άλλο από την προσπάθειά τους να στερήσουν σε χιλιάδες νέους το δικαίωμα στις σπουδές, το δικαίωμα στη δουλειά και στη μόρφωση. Τα ΤΕΙ χρησιμοποιήθηκαν με πολύ ύπουλο τρόπο από το σύστημα. Στην δεκαετία του 80’ στήθηκαν για να εκπληρώσουν τις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού σε ειδικευμένο προσω-

Προλεταριακή Σημαία

πικό. Τα ανοίγματα όμως που του επιτράπηκαν από τους ιμπεριαλιστές, όπως και η αποβιομηχάνιση και η διάλυση της παραγωγής τα επόμενα χρόνια, τα κατέστησαν άχρηστα. Έτσι επέλεξαν να τα χρησιμοποιήσουν σαν πάρκινγκ ανέργων γι’ αυτούς που δεν κατάφερναν να μπουν στα ΑΕΙ. Από τη μία γιατί θέλανε λιγότερους πτυχιούχους ΑΕΙ και από την άλλη γιατί θέλανε να εγκλωβίσουν την τάση της ελληνικής οικογένειας να σπουδάσει τα παιδιά της, αφού δεν υπήρχε μέλλον αλλού (η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή διαλυόταν) και τα πτυχία παρείχαν καλύτερους όρους και προοπτικές δουλειάς. Σήμερα, και αφού άφησαν το πράγμα να μπλοκάρει και να δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα στις συνειδήσεις του λαού και των σπουδαστών, αφού οι περισσότεροι απασχολούνταν σε αντικείμενο διαφορετικό των σπουδών τους, προσπαθούν να τα κλείσουν. Όχι επειδή θέλουν να βοηθήσουν, αλλά επειδή θέλουν να τελειώνουν με τους πτυχιούχους, θέλουν να τελειώνουν με όσους επιδιώκουν να σπουδάσουν για να βρουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Οι συγχωνεύσεις θα φέρουν τεράστιες δυσκολίες σε όλους τους σπουδαστές. Πρώτον στο ζήτημα των εγκαταστάσεων. Οι περισσότεροι ήδη δε χωρούσαν στα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα στις σχολές τους, τώρα το πρόβλημα θα ενταθεί. Επίσης η μέριμνα θα περικοπεί σε τεράστιο βαθμό, αφού τα λεφτά που δίνονται σε ένα

15

Τμήμα ή Πανεπιστήμιο είναι συγκεκριμένα και με τις συγχωνεύσεις θα «συγχωνευτούν» και αυτά. Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων θα είναι στον αέρα, καθώς αναγνωρίζεται επίσημα ότι σπούδασαν κάτι άχρηστο. Τέλος, δεν είναι στα σχέδια του Υπουργείου το κλείσιμο τμημάτων μόνο των ΤΕΙ, αλλά και πολλών ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ μπαίνουν σαν προμετωπίδα για να δημιουργηθεί το κατάλληλο έδαφος και για τα υπόλοιπα. Βασική επιδίωξη λοιπόν, οι κάθετοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, όπου η φοιτητική μέριμνα θα είναι παρελθόν, το πέταγμα στην αμορφωσιά χιλιάδων νέων, η εμπέδωση ότι μόνο λίγοι και εκλεκτοί θα μπορούν να σπουδάσουν και ακόμα λιγότεροι να βρουν δουλειά. Οι σπουδαστές των ΤΕΙ, αλλά και οι φοιτητές των ΑΕΙ, πρέπει να απαιτήσουν να μην κλείσει κανένα τμήμα, να βρεθούν και να συζητήσουν στους συλλόγους τους αρνούμενοι να δεχτούν αυτό που τους ετοιμάζουν. Πρέπει να παλέψουν συλλογικά για το δικαίωμα στη δουλειά που επιχειρείται να τους στερηθεί και για το δικαίωμα στις σπουδές και τη μόρφωση, χωρίς ταξικούς ή άλλους φραγμούς. Να παλέψουν ενάντια στην εξάρτηση της χώρας που διαλύει την παραγωγή της χώρας και αφαιρεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενάντια στο Μνημόνιο και την πολιτική της Κυβέρνησης.

Η «συνδιοίκηση» στο ΑΠΘ στις νέες της διαστάσεις Προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ φού κόπιασαν, ίδρωσαν και ξεφύσησαν οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ για τον ορισμό του «φοιτητή» στο νεοσυσταθέν Συμβούλιο Διοίκησης, ήρθαν επανειλημμένα αντιμέτωποι με τη διαπίστωση: «ότι η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπου κηρύσσεται άγονη και ματαιώνεται λόγω απουσίας εκπροσώπων, για να παραλάβουν τον ενιαίο εκλογικό κατάλογο». Και αφού αυτή η «απαράδεκτη αδιαφορία» εκδηλώθηκε διαδοχικά στις 2, 6, 8 και 9 Νοεμβρίου, υπό την πίεση του υπουργείου και της Τρόικας, αναζήτησαν άλλες διόδους. Από το Δεκέμβριο του 2012, μία σειρά σχολές (ΤΕΠΑΕ, Πολυτεχνική) δέχτηκαν εντολή να προχωρήσουν σε εξπρές φοιτητικές εκλογές για την ανάδειξη φοιτητών τόσο στα τμήματα, όσο και στις κοσμητείες, όπως ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις (βλ. ΔΑΠ Πολιτικών Μηχανικών) ζητείται οι εκλογές να γίνουν με …την αιγίδα του φοιτητικού συλλόγου! Μεγάλη ανησυχία τους προξενεί η ενδεχόμενη αποχή. Και θα αναρωτηθεί κανείς τώρα, «τι πρεμούρα τους έπιασε για να εκπροσωπηθούν οι φοιτητές τελοσπάντων;». Μα

Α

φυσικά, η αγωνία των παραγόντων που προωθούν την σαρωτική επίθεση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ -από τους ιμπεριαλιστές της τρόικα και το υπουργείο, μέχρι τις πρυτανικές αρχές και τους μηχανισμούς τους- είναι διπλή. Από τη μία, να πετύχουν τη μέγιστη φαινομενική «συναίνεση» των φοιτητών σε ένα έγκλημα που θα παίρνει όλο και πιο επικίνδυνες διαστάσεις απέναντι στα φοιτητικά δικαιώματα και τις καταχτήσεις δεκαετιών. Από την άλλη, να ξεμπερδεύουν επιτέλους με τους φοιτητικούς συλλόγους, που για τόσα χρόνια στάθηκαν ζωντανές εστίες οργάνωσης και αντίστασης της πάλης των φοιτητών ανατρέποντάς τους τα σχέδια. Η λεγόμενη «συνδιοίκηση» λοιπόν, που τόσο την επιδίωξαν οι κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) και τόσο την καλοδέχτηκαν όλες οι «αριστερές» (πλην ημών) από το ’80 ακόμη, κρίνεται απαραίτητη ακόμα και τώρα που ανατέλλει η νέα εποχή του «Πανεπιστημίου του Μνημονίου» και η επίθεση σχεδιάζεται ασυγκράτητη. Ακριβώς γιατί, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των φοιτητικών μαζών, όχι μόνο τους είναι χρήσιμος, αλλά στη βάση των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους, προβλέπεται

και να περάσει σε νέα διάσταση. Πράγματι, ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου, σε ορισμένες από τις αφανείς (για την ώρα) διατάξεις του, εισάγει δύο νέους θεσμούς που αναμένεται να πάρουν μορφή αμέσως μόλις στηθεί καλά ο νέος μηχανισμός διοίκησης: το «Συμβούλιο του Φοιτητή» ανά πανεπιστημιακό ίδρυμα, που προβλέπει συμμετοχή φοιτητών 40% και πρόεδρό του τον εκάστοτε πρύτανη, αλλά και ο «Συνήγορος του Φοιτητή» ανά τμήμα, στον οποίο θα απευθύνονται οι φοιτητές για τα προβλήματά τους. Ποιος σύλλογος λοιπόν, και ποια συνέλευση, παιδιά, εδώ αποκτούμε και καθόλα νόμιμο «συνήγορο». Είναι λογικό να εμφανίζεσαι σαν υπερασπιστής των «θετικών αυτών πρωτοβουλιών», αν είσαι η συστημική κυβερνητική φωνή της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ. Το πολύ να το παίζεις δύσκολος εκεί που βρίσκεσαι «ριγμένος». Εξ ου και οι ενστάσεις στην εκλογή φοιτητή στα συμβούλια, όσο δεν προσφέρουν αρκετές αρμοδιότητες στον εκλεγμένο και, γενικά, δεν είναι αρκετά «συνδιοικητικά»! Είναι ανέξοδο και βολικό, από την άλλη, για τις «επίσημες αριστερές πολιτικές δυνάμεις» να μιλούν ενάντια σε αυτές τις ρυθμίσεις ως

«ακόμη μια πτυχή του νέου νόμου πλαίσιο» ,που ως τέτοια απλά «πρέπει να μην εφαρμοστεί ή να μπλοκαριστεί ή να ανατραπεί», ενώ για δεκαετίες φρόντιζαν να καλλιεργούν τη λογική της συνδιοίκησης στους φοιτητές. Άντε τώρα να κρύψουν τη διάσταση αυτή κάτω από το χαλί και να αποφύγουν το ζήτημα. Τη στιγμή που η αγωνιώδης αναζήτηση «νομιμοποίησης», σε συνδυασμό με τον παραμερισμό (ως καθήλωση) του φοιτητικού συνδικαλισμού, είναι ο προάγγελος του πιο σκληρού ταξικού πανεπιστημίου που γνώρισε ποτέ η χώρα. Το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση των συλλόγων, που ζωντανεύει και αναπνέει μόνο μέσα στην πάλη του φοιτητή, με βάση τις ανάγκες του. Οργανωμένη, πλατιά αντίδραση των φοιτητών ενάντια στη σύσταση των νέων οργάνων διοίκησης, ενάντια σε κάθε ανάδειξη φοιτητή, ενάντια στο νόμο πλαίσιο στο σύνολό του, μόνο στη βάση αυτή μπορεί να γεννηθεί. Και αντιστρόφως, βασική προϋπόθεση είναι η πραγματική, και όχι «εικονική», ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων πέρα και έξω από την αγκαλιά των μηχανισμών ενσωμάτωσης στις μάχες που έρχονται.

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ  

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 704 26/1/2013

Advertisement