Issuu on Google+

             

  

      

                  

         

                                                                                               

                                                                                       

                                                                                              

   

   

  

 

ΩΜΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ!

 

   






2

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Συνέχεια από τη σελ.1

Α

Να αντιδράσουμε στην κινηματική υποχώρηση Να εμπιστευτούμε το λαό Να στηριχτούμε στους αγώνες του

υτό που δεν μπορεί πλέον να κρύψει, όχι μόνο η Γερμανία αλλά και ο κάθε ιμπεριαλιστής, είναι ότι αυτό που ονομάζουν ανάπτυξη, και θα υλοποιήσουν (εάν και εφ' όσον) σαν αντιυφεσιακή πολιτική, όχι μόνο δεν προϋποθέτει επιστροφή για το λαό στον προ του 2008 εικονικό παράδεισο, αλλά θα έχει σαν βάση στήριξης τη ριζική επιδείνωση της θέσης των εργαζόμενων ως όρο για την αύξηση της κερδοφορίας του ξένου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Και στη βάση ακριβώς αυτής της επιδίωξης διαμορφώνεται και η “σύμπνοια” στόχων του ξένου με το ντόπιο κεφάλαιο καθώς και η κοινή βάση θεώρησης των εξελίξεων από τους ξένους ιμπεριαλιστές με το ντόπιο πολιτικό προσωπικό. Η “ανάπτυξη” του Σαμαρά, που δήθεν πριμοδοτείται από τους μηχανισμούς υποδούλωσης και ομηρίας που έχει σκαρφιστεί το ξένο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, θα πραγματωθεί μέσα από την ενίσχυση του τραπεζικού κεφαλαίου, μέσα από τη σύνθλιψη των εργαζόμενων, μέσα από την εξουθένωση των ανέργων, μέσα από τη διάλυση του όποιου ιστού κοινωνικής προστασίας έχει απομείνει. Ούτε σεντ από αυτά που δήθεν δίνει η ΕΕ και το ∆ΝΤ δεν θα ανακουφίσει εργαζόμενο, δεν θα παρηγορήσει άνεργο και μετανάστη. Ούτε ένα σεντ δεν θα πάει σε εκπαίδευση, Υγεία, υποδομή κ.λπ. Κι αν έστω ξεφύγει κανένα σεντ κάτω από την πίεση των πραγμάτων, θα το υφαρπάζουν στο δεκαπλάσιο το αστικό κηφηναριό μέσα από τις γνωστές διαδρομές που καθημερινά εφευρίσκουν και προσθέτουν μέσω της φοροληστείας οι επιστήμονες λήσταρχοι των σχετικών υπουργείων. Αυτό που χοντρικά επιδιώκουν οι ιμπεριαλιστές στη χώρα μας, επειδή ακριβώς το επιδιώκουν και σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη με ανάλογους τρόπους, δεν είναι καθόλου εύκολο να υλοποιηθεί τουλάχιστον αναίμακτα. Γι’ αυτό και οι ιμπεριαλιστές συνεργαζόμενοι ανταγωνίζονται και ανταγωνιζόμενοι συνεργάζονται ώστε να έχουν και στη χώρα μας πρόθυμο πολιτικό προσωπικό, έτοιμο να τους προσφέρει υπηρεσίες, να μην υποχωρεί μπροστά στις λαϊκές αντιδράσεις, να είναι πρόθυμο να καταστέλλει με κάθε ευκαιρία τη λαϊκή αντίσταση. ∆εν είναι όμως εύκολο να βρίσκει ο κάθε ιμπεριαλιστής, με κάθε πρώτη ευκαιρία καινούριους αναλώσιμους. Αρα, δίπλα σ' αυτούς που αχρηστεύει, χρειάζεται να κρατάει σε ομηρία τους υπόλοιπους και να διαμορφώνει όρους για καινούριους πρόθυμους. Και φυσικά πρέπει να βρίσκει πάντα και σε κάθε φάση αυτούς που θα στηρίζει με κάθε μέσο. Ολα όσα υπογραμμίσαμε και όσα υπονοήσαμε, σε μικρογραφία και συντομογραφία, τα βιώνουμε στη χώρα μας αυτήν την εποχή. Και όχι σε πολύ βάθος χρόνου προετοιμάζεται ξανά το μεγάλο φαγοπότι, που κρύβεται πίσω από τον αγώνα δρόμου για ιδιωτικοποιήσεις, την προσπάθεια διαμόρφωσης ΑΟΖ και οικονομικών ζωνών. Κυρίως στο παρασκήνιο, αλλά και στο προσκήνιο τελευταία, διεξάγεται ένας μεγάλος καβγάς που συνοδεύεται από μεγάλα ντιλ και μεγάλους συμβιβασμούς ανάμεσα σε ποικίλα οικονομικά κέντρα, με πολλές και διασταυρούμενες διεθνείς

ÂÓÈÛ¯‡ÛÙ ÙË Ó ¤ Î ‰ Ô Û Ë

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

διασυνδέσεις, με μεγάλα κονσόρτσιουμ και με ποικίλες πολιτικές αναφορές εντός και εκτός Ελλάδας. Τα προσχήματα δεν κρατιούνται πλέον σχεδόν καθόλου και οι μάσκες πέφτουν. Ολοι οι συνεργαζόμενοι και ανταγωνιζόμενοι, επειδή αντιλαμβάνονται την ολοένα και περισσότερο συσσωρευμένη αγανάκτηση, κατανοούν ότι η πολιτική τους θα έχει όλο και λιγότερο “καρότο” και πολύ περισσότερο “μαστίγιο”. Γι’ αυτό και όλο το αντιδραστικό αστικό πολιτικό προσωπικό, εκτός από την συνεχή ψήφιση νόμων, την προώθηση υπουργικών αποφάσεων, την έγκριση από τον Παπούλια προεδρικών διαταγμάτων που ληστεύουν το λαό, που διαιωνίζουν την κυριαρχία του ιμπεριαλισμού στη χώρα, που διαμοιράζουν “νόμιμα” τη λεία ανάμεσα στα αρπακτικά, φροντίζει επίσης να προστατεύει με κάθε τρόπο τα συμφέροντα των αφεντικών εντός και εκτός Ελλάδας. Χρησιμοποιείται λοιπόν όλο το πλέγμα των δυνάμεων καταστολής, όλο το θεσμικό αντιδραστικό πλαίσιο (όταν δεν αρκεί το ξαναφτιάχνουν) μαζί με πάσης φύσης παρακρατικούς, γνωστής και άγνωστης ταυτότητας, για να οικοδομείται ένα αντιδραστικό δεξιό πολιτικό κλίμα που ολοένα και φασιστικοποιεί τη δημόσια ζωή. Ολη η επίσημη πολιτική σκηνή της χώρας μετακινείται επικίνδυνα προς τα δεξιά, αγγίζοντας αρκετές φορές ή και ξεπερνώντας τα όρια ακόμη κι αυτής της “αστικής νομιμότητας”. Η επίδειξη πυγμής, δύναμης και τσαμπουκά που κάνει το φανερό και κρυφό πολιτικό κατεστημένο υπό την καθοδήγηση του Σαμαρά και τις ευλογίες ΠΑΣΟΚ∆ΗΜΑΡ (μη μας μπερδεύουν οι μεταξύ τους αντιθέσεις) είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα για να συνεχίζει να περνάει μια τόσο αντιλαϊκή, άδικη και ταυτόχρονα αντιδραστική πολιτική. Με τις ευλογίες των ξένων ιμπεριαλιστών της ΕΕ και των ΗΠΑ, με τη βία και το έτσι θέλω, επιχειρείται μια προσωρινή έστω σταθεροποίηση του τόσο κλονισμένου τα προηγούμενα χρόνια πολιτικού σκηνικού, με επίκεντρο την ομάδα Σαμαρά και το κόμμα του, τη Ν∆. Συγχρόνως, διάφορα εξωθεσμικά ιμπεριαλιστικά κέντρα αναμιγνύονται και εμπλέκονται, όχι βέβαια πάντα σε σύμπνοια, προετοιμάζοντας “παράλληλα” εφεδρικά σενάρια, συμπληρωματικά για ώρα ανάγκης κ.λπ. Κόσμος λοιπόν πάει κι έρχεται στα πολιτικά σαλόνια και στα γραφεία, κόσμος μπαίνει και βγαίνει στις πρεσβείες, κόσμος πάει και έρχεται ανάμεσα σε Αθήνα-Ουάσιγκτον, Αθήνα-Βερολίνο, Αθήνα-Μόσχα και ό,τι άλλο φαντάζεστε. Αλλοι καίγονται, άλλοι κρατιούνται στην αναμονή για να χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικά “κεντροαριστεροδεξιά” σενάρια, και άλλοι αναβαθμίζονται. Κι όλα αυτά, προπάντων, στο όνομα της “διαφάνειας”, της “κάθαρσης” και της “αναβάθμισης της αξιοπιστίας” του συστήματος. Πρώην κλέφτες γίνονται έντιμοι και πρώην έντιμοι κατηγορούνται ως λωποδύτες. Αναζητούνται συμπληρωματικοί χώροι, αναχώματα και κολαούζοι για να ομαλοποιούν τους κραδασμούς και να εμποδίζουν μια σειρά κοινωνικές δυνάμεις να απεγκλωβιστούν ουσιαστικά και να οικοδο-

μήσουν τη δική τους αντίσταση στην επίθεση μαζί με την εργατική τάξη. Ολη όμως αυτή η προσπάθεια “αποκατάστασης σταθερότητας” πατάει σε μια πολύ ασταθή ισορροπία γιατί ακριβώς δεν στηρίζεται ούτε από ευρείες κοινωνικές συμμαχίες ούτε από ευρεία κοινωνικά συμβόλαια, μιας και η επίθεση των τελευταίων χρόνων έχει διαρρήξει κυριολεκτικά τον κοινωνικό ιστό, με ενδεικτικό τελευταίο φόντο το λεγόμενο πελατειακό κράτος να στρέφεται ακόμα και ενάντια στους “πελάτες” του. Μια “σταθεροποίηση” όμως που πατάει στην εξουθένωση των μεσοστρωμμάτων, στην εξόντωση των εργαζόμενων, στην εξαθλίωση ανέργων και μεταναστών, δεν έχει πολύ μέλλον. Θα κλονιστεί ξανά και ξανά από τα νέα κύματα οργής και αγανάκτησης. Πανηγύριζαν πριν λίγο οι επίσημοι φορείς για την “ωραία ατμόσφαιρα” που δήθεν ενέσκηψε από τις επιτυχίες (;) της κυβέρνησης Σαμαρά και τις “ευχαριστίες” των έξω. Πανηγύριζαν και πανηγυρίζουν οι επίσημοι και ανεπίσημοι διαχειριστές του συστήματος ότι επιτέλους ο λαός δεν διαμαρτύρεται, δεν αντιδρά και αποδέχεται τη μοίρα του. Ευχαριστούν τους δήθεν αριστερούς της ∆ΗΜΑΡ και τους πάλαι ποτέ ριζοσπάστες του ΠΑΣΟΚ που βοηθούν στην επιχείρηση να φτιασιδωθεί το καθεστώς και να κινηθεί πιο αποδοτικά. Ταυτόχρονα με την ευκαιρία των εισβολών σε αναρχικά-αυτόνομα στέκια, με τις θεωρίες του κοινωνικού αυτοματισμού, με την τρομοκρατία και την πολιτική του διαίρει και βασίλευε, με το νοσηρό μαύρο κλίμα που διαμόρφωσαν από τις εκρήξεις βομβών και άλλων εκρηκτικών, πιέζουν όλη την επίσημη Αριστερά να πάει ακόμη πιο δεξιά, να γίνει πιο “υπεύθυνη” (πόσο ακόμη;) ώστε να έχουν τουλάχιστον διασφαλίσει ότι τα νέα ξεσπάσματα που θα έρθουν, δεν θα μετατραπούν σε κίνημα που θα σαρώσει την επίθεση. Οσο λιγότερες φωνές ακούγονται από τις διαδηλώσεις, από τις απεργίες, από τους κατειλημμένους εργασιακούς χώρους, από τις αντιδράσεις των ανέργων τόσο πιο δυνατά θα ακούγονται οι κραυγές του συστήματος και ο θόρυβος που κάνουν τα εκρηκτικά και οι βόμβες. Και όσο οι λαϊκές μάζες αποτραβιούνται από το προσκήνιο, όπως γίνεται σταδιακά κυρίως από τον περασμένο Φλεβάρη και μετά, τόσο πιο πυκνό γίνεται το σκοτάδι που πέφτει, τόσο πιο δύσκολα μπορεί να γίνει η διάκριση ανάμεσα σε φασιστικές βομβιστικές επιθέσεις και αδιέξοδες τυφλές ενέργειες. Και η επίσημη αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ για το μόνο που ενοχλείται στ’ αλήθεια είναι για το ότι μέσα σ' αυτό το αντιδραστικό κλίμα, μεταξύ των άλλων, έχουν υποχωρήσει οι εκλογικές αυταπάτες που είχαν σε μια προηγούμενη φάση πλατιά κοινωνικά στρώματα. Προφανώς γιατί την ξεσκεπάζουν και δείχνουν πόσο αδιέξοδος είναι ο “κινηματικός” κυβερνητισμός ο οποίος είναι υποχρεωμένος να υπονομεύει το κίνημα. Κι όμως, αμετανόητος ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να παραδεχτεί τη χρεωκοπία της συγκεκριμένης γραμμής, χρησιμοποιεί αυτή την κατάσταση για να βρίσκει άλλοθι, να μετατοπίζεται όλο και πιο δεξιά. Τι

Ετήσια Συνδροµή: Εσωτερικού 45 € Εξωτερικού 65 €

να κάνουμε, σου λένε, προσαρμοζόμαστε. Ο λαός φταίει που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Λίγο πολύ καταλήγουν στα ίδια πάνω κάτω επιχειρήματα με την ηγεσία του ΚΚΕ. Απλά, ο ένας τα ρίχνει στο λαό που δεν δείχνει να καίγεται προκειμένου να γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο άλλος γιατί ο λαός δεν αφήνει, με τη “συντήρησή” του, το ΚΚΕ να προωθήσει τη “λαϊκή εξουσία”. Κι έτσι δίπλα στη στάση κινήματος που έχουν κηρύξει εδώ και χρόνο, κηρύττουν και παύση της όποιας εξωκοινοβουλευτικής δραστηριότητας. Εχουν μετατραπεί σε λάτρεις της κοινοβουλευτικής νομιμότητας και συναγωνίζονται ποιος θα έχει την πιο “πιασάρικη” ιδέα για την εκμετάλλευση των θεσμών. Και έτσι φτάσαμε σε μια κατάσταση που μοναδικοί φορείς αντίστασης φαίνονται να είναι οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, οι οποίοι αποκομμένοι, και χωρίς μαζική απεργιακή συγκέντρωση και διαδηλώσεις, παρουσιάζονται ευάλωτοι στις επιθέσεις του κοινωνικού αυτοματισμού. Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου η “αυτοκατάργηση” της ΓΣΕΕ και της Α∆Ε∆Υ, αντί να αφήνει χώρο δράσης, παρέμβασης και πρωτοβουλιών στα πρωτοπόρα κομμάτια των εργαζομένων, να αποτελεί ένα ακόμη εμπόδιο που στερεί τη δυνατότητα στους εργαζόμενους να εκδηλώσουν, όπως έστω εκδήλωναν μέχρι τώρα την αγανάκτησή τους. Φώναζε σ’ όλους του τόνους η ηγεσία του ΠΑΜΕ να διαχωριστούν οι εργαζόμενοι από αυτές τις ηγεσίες και να πάρουν το δικό τους ανεξάρτητο ταξικό δρόμο. Και τώρα που οι εργατοπατέρες αφήνουν ελεύθερο πεδίο δόξης λαμπρό, η ηγεσία του ΠΑΜΕ λουφάζει, αποδεικνύοντας ότι οι φωνές της προηγούμενης περιόδου και τα κηρύγματα ταξικής καθαρότητας δεν ήταν παρά άλλοθι για να κρύβεται η μη ανάληψη ευθύνης απέναντι στο κίνημα και η μικροκομματική λογική της. Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως οι συνιστώσες του που μας ζάλιζαν πριν ενάμισι μόλις χρόνο, ότι ανακάλυψαν το νέο “πλατειοκεντρικό” κίνημα κόντρα στο παραδοσιακό, προσγειώθηκαν σε εκδηλώσεις που ενώ επιδιώκουν τη διεύρυνση της κοινωνικής αλληλεγγύης, ουσιαστικά νομιμοποιούν την ηττοπάθεια και προσφέρουν κάλυψη απέναντι στην πολιτική του συστήματος να ισοπεδώσει και τα τελευταία απομεινάρια του κράτους πρόνοιας. Η κινηματική κάμψη, η οποία βεβαίως δεν ανατρέπεται εύκολα χωρίς προσπάθεια, έχει γίνει πολύ φανερή στις μέρες μας για όλους τους λόγους που αναφέραμε. Και εκ των πραγμάτων έχει πολύ άσχημες συνέπειες και επιπτώσεις στην άμεση και μεσοπρόθεσμη δυνατότητα του λαού να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του, να προχωρήσει την οργάνωσή του και να βγει στο προσκήνιο. Μια άμεση συνέπεια των παραπάνω είναι επίσης ότι μια σειρά δυνάμεων που βρίσκονται σε χώρους της πάλαι ποτέ δυναμικής εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, αν δεν έχουν φανερά υποκλιθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αδρανήσει κινηματικά και πολιτικά ενώ είτε δραστηριοποιούνται στα πλαίσια αυτού που ακούγεται σαν “κοινωνική αλληλεγγύη” είτε έχουν εγκλωβιστεί σε μια

∂£¡π∫∏ ∆ƒ∞¶∂∑∞: IBAN: GR81 0110 1290 0000 12949845 288 BIC: ETHNGRAA

ÐñïëåôáñéáêÞ Óçìáßá Êùä. 3112 ∂ΉfiÛÂȘ ∂∫∆√™ ∆ø¡ ∆∂πΧø¡, ∞ÛÙÈ΋ ÌË ÎÂÚ‰ÔÛÎÔÈ΋ ÂÙ·ÈÚ›· ¢È¢ı‡ÓÂÙ·È ·fi ™˘ÓÙ·ÎÙÈ΋ ∂ÈÙÚÔ‹ ∂ΉfiÙ˘: °Ú. ∫ˆÓÛÙ·ÓÙfiÔ˘ÏÔ˜ À‡ı˘ÓÔ˜ ™‡ÓÙ·Í˘: µ. ™·Ì·Ú¿˜ ∂‰Ú·: ∂ÌÌ. ªÂÓ¿ÎË 43, 106 81 ∞ı‹Ó·, ∆ËÏ.: 210 33.03.639 Fax: 210 38.15.597 simea@kkeml.gr £ÂÛ/Ó›ÎË, ∂ÁÓ·Ù›· 126 ∆ËÏ.: (2310) 278.978 cpgmlthe@the.forthnet.gr www.kkeml.gr


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

καρικατούρα αντιφασιστικής δράσης που τουλάχιστον υποβαθμίζει τον αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών κατακτήσεων. Παρότι οι καιροί είναι δύσκολοι και οι συσχετισμοί δυσμενείς, δεν μπορούμε να αφήνουμε την κινηματική ανάκαμψη να καθορίζεται “αυθόρμητα” ή από τυχαία γεγονότα. Πολύ περισσότερο, αν μια σειρά αγωνιστές που είναι διάσπαρτοι σε σχήματα γειτονιάς, σε σχήματα εργαζομένων που υποστηρίζουν την Ταξική Πορεία και την ΕΡΓΑΣ, που δραστηριοποιήθηκαν όσο δραστηριοποιήθηκαν στη βάση της λογικής και της κατεύθυνσης της ΠΑΑΣ, πρέπει να συνεννοηθούν, να συντονιστούν σε πολιτική, κινηματική, συνδικαλιστική βάση και να βγουν μπροστά με καλέσματα αγώνα, αντίστασης και δράσης, στο πεδίο του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της υπεράσπισης και διεύρυνσης του δικαιώματος στη δουλειά, για την ανατροπή της επίθεσης, για την ανατροπή της φορομπηξίας και των χαρατσιών, για το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία και τη δωρεάν υγεία. Οι δυνάμεις του ΚΚΕ(μ-λ) έχουν σοβαρή ευθύνη που δεν βρίσκουν πάντοτε έγκαιρα, σε συνεργασία με το Μ-Λ ΚΚΕ αλλά και με άλλες δυνάμεις, τις μορφές και τους τρόπους να προωθήσουν μέσα στο κίνημα τις θέσεις και τις κατευθύνσεις που αποφασίστηκαν στο πρόσφατο επικαιροποιημένο πλαίσιο της ΠΑΑΣ. Εχουμε σοβαρές ευθύνες όσο καθυστερούμε να ξεδιπλώσουμε τις πρωτοβουλίες συγκέντρωσης δυναμικού που να υπερβαίνει τις κομματικές δυνάμεις των δύο οργανώσεων και που να κάνει αισθητή την παρουσία του. Για μια ακόμη φορά θα πούμε ότι η προσπάθεια της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ∆ΙΕΚ∆ΙΚΗΣΗΣ ΟΣΩΝ ΜΑΣ ΣΤΕΡΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΥΠΟΘΕΣΗ για να την εμπιστευτούμε στους ρεφορμιστές και στην αναρχία-αυτονομία. Πολύ περισσότερο για να την επενδύσουμε σε προοπτική κοινοβουλευτικής αλλαγής και να την εγκλωβίσουμε σε μικροκομματικές βλέψεις και προσδοκίες.

Τ

ην περασμένη ∆ευτέρα η ∆ιεθνής Οργάνωσης Εργασίας (ILO) αναφέρει ότι οι άνεργοι στον πλανήτη θα ξεπεράσουν τα 202 εκατομμύρια, θα είναι νέοι και όλα αυτά πάντα με το καλό σενάριο. Υπάρχει και το κακό σενάριο, σημειώνει στην έκθεσή της η ∆ΟΕ όπου ο αριθμός των ανέργων για τη χρονιά αυτή θα φτάσει τα 206 εκατομμύρια. Σημειώνει επίσης η έκθεση ότι “πέντε χρόνια μετά την έναρξη της διεθνούς κρίσης, η ανεργία έχει αρχίσει ξανά να αυξάνεται καθώς η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας επιδεινώνεται”. Σε αυτά τα πέντε χρόνια οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 28 εκατομμύρια φτάνοντας το 2012 τα 197,3 εκατομμύρια. Αν σε

Προλεταριακή Σημαία

ωθεί το ποσό των επιδομάτων ανεργίας. Αυτό που είναι ολοφάνερο, τόσο στη χώρα μας όσο και σε πλανητική κλίμακα, οι δυνάμεις του κεφαλαίου και πάντα στο όνομα της κρίσης, επιχειρούν να καταργήσουν ό,τι έχει ακόμα απομείνει από κατακτήσεις που έχουν κερδηθεί με αγώνες και συσχετισμούς παλαιότερων εποχών. Στις σημερινές συνθήκες, γενικότερης αποσάθρωσης του συνδικαλιστικού και κυρίως του εργατικού κινήματος, το κεφάλαιο απαιτεί να πάρει πίσω τα πάντα και το μέγεθος της ανεργίας είναι ένα σημαντικό όπλο στα χέρια του, για να απειλεί και να εκβιάζει τους εργαζόμενους να αποδεχτούν αδιαμαρτύρητα τις απάνθρωπες απαιτήσεις του. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η επίθεση του αστικού κόσμου στον κόσμο της δουλειάς θα γνωρίσει μια νέα κλιμάκωση. Κάτω από αυτούς τους όρους και κυρίως τους αρνητικούς συσχετισμούς έχει συντελεστεί μια πρωτόγνωρη επιδείνωση του εισοδήματος των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Μια βίαιη μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους προς το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και

Τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν μεγάλους αγώνες...

Σπονδή Πρόσφατα έμαθα πως “έφυγε” ο Θόδωρας. Ο Θόδωρος ο Ασσανάς. Ο Τσενάς της νεανικής μας παρέας. Ας ξεχωρίσω, λοιπόν, δυο λόγια από τα τόσα που μου 'ρχονται, για να μιλήσω γι' αυτόν. Και για κείνον τον άλλον που χάσαμε νωρίτερα. Κρατούσαν, βλέπετε, την ίδια θέση στην καρδιά μου και δεν μου πάει να τους ξεχωρίσω. Τον ∆ώρη, τον Πολύδωρο ∆ρακόπουλο, που ο Τσενάς με την ασυγκράτητη σκωπτική του διάθεση τον είχε βαφτίσει “αρχηγό”! Και τι σόι αρχηγός είναι αυτός, ρε Θόδωρα; Είναι ο αρχη γός τ ης πείνας, απαντούσε και δεν σήκων ε κουβέντα. Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα τότε. Με τα λεφτά μας μετρημένα αλλά τα όνειρα αμέτρητα. Με τα στομάχια άδεια αλλά τις καρδιές γεμάτες. Με τις κάμαρές μας κρύες αλλά τις ψυχές πυρακτωμένες. Με τον ζόφο της δικτατορίας να μην μπορεί να τιθασεύσει την ορμή της νιότης μας. Να μην μπορεί να εμποδίσει τη χαρά της ζωής, που ασυγκράτητη ανάβλυζε από μέσα μας. Να μη μπορεί να ελέγξει την ελευθερία που πραγματώναμε στις νεανικές μας μαζώξεις και κινήσεις. Στα παράνομα έντυπα που διαβάζαμε και διακινούσαμε. Στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, αλλά και στην παρέα, στις βόλτες της ταβέρνας. Με τον ∆ώρη να σιγομουρμουρίζει μονότονα και φάλτσα το “όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά”. Ετσι και στους καιρούς που ακολούθησαν. Μέχρι που η ζωή μεγάλωσε τις αποστάσεις. Χωρίς όμως να μπορεί να σπάσει τα νήματα που μας συνδέαν. Για τον Θόδωρα λοιπόν, με το αστ ραφτερό μυαλό που συνειδητά αρνιόταν να “αξιοποιήσει”. Για τον χαμηλών τόνων αλλά αντίστοιχου βεληνεκούς ∆ώρη. Γι' αυτούς που ανήκαν σ' εκείνη την πάστα ανθρώπων που το πέρασμά τους από τη ζωή την ομορφαίνει. Είχα την χαρά και την τιμή να είμαι φίλος τους. Βασίλης Σαμαράς

αυτούς προστεθούν και τα 39 εκατομμύρια που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας- καθώς οι προοπτικές να βρουν εργασία ήταν ανέφικτεςτότε το σύνολο των ανέργων που άφησε πίσω της η κρίση τα πέντε τελευταία χρόνια ανέρχονται στα 67 εκατομμύρια. Στην Ευρώπη, η ανεργία αναπτύσσεται με ιδιαίτερη ταχύτητα και κατά πολύ περισσότερο από το μέσο παγκόσμιο όρο. Το ίδιο και στην Ελλάδα. Σχετικά με την Ευρώπη την περίοδο της κρίσης, οι άνεργοι αυξήθηκαν από 17 εκατομμύρια που ήταν το 2008 σε 25 εκατομμύρια το 2012, δηλαδή 8 εκατομμύρια περισσότεροι. Σε ετήσια βάση, οι άνεργοι στην ευρωπαϊκή ένωση αυξάνονται κατά 2 εκατομμύρια. Στην Ελλάδα η ανεργία σπάει και αυτή με τη σειρά της κάθε προηγούμενο ρεκόρ έχοντας εκτιναχτεί στα ύψη. Πιο συγκεκριμένα: όταν ξέσπασε η κρίση, οι άνεργοι το 2008, πάντα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν 392.700 άτομα. Αν δούμε ότι ο αριθμός των ανέργων στη χώρα μας αυξάνεται κατά 36.200 άτομα ανά μήνα, αυτό σημαίνει πως στο τέλος του χρόνου, ο αριθμός των ανέργων στη χώρα μας θα φτάσει στα 1.418.000 εκατομμύρια. ∆ηλαδή, την περίοδο της κρίσης οι άνεργοι στη χώρα μας τετραπλασιάσηκαν. Να σημειώσουμε επίσης, πως ο αριθμός των ανέργων που παίρνει επίδομα ανεργίας ανέρχεται στα 234.455 άτομα, και αυτό στο ποσό των 361 ευρώ. Και στόχος της κυβέρνησης είναι η μείωσή του περισσότερο, όσο και η διάρκεια του επιδόματος. Επίσης, στην έκθεση της ILO αναφέρεται πως 397 εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Επίσης 472 εκατομμύρια, παρ’ ότι εργάζονται, δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες. Τα πράγματα, τόσο στο επίπεδο της ανεργίας, όσο και σε αυτό της φτώχειας των λαϊκών μαζών είναι ακόμα χειρότερα από τα παραπάνω που παρουσιάζει η έρευνα της ILO και ακόμα πιο βέβαιο είναι πως για τις εργαζόμενες μάζες τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Ήδη τις μέρες αυτές, το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου και πάνω από όλους τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οι διεθνείς οργανισμοί τους, ανάμεσα σε σειρά μέτρων που απεργάζονται σε βάρος του κόσμου της δουλειάς, αυτό που έχουν θέσει στην ημερήσια διάταξη και γίνεται και η σχετική προβολή του, είναι η μείωση του επιδόματος ανεργίας καθώς και η διάρκεια που θα το λαμβάνει ο άνεργος. Στη Γαλλία το ελεγκτικό συνέδριο ζητάει το ψαλίδισμα στα επιδόματα ανεργίας, προβάλλοντας «τις μεγάλες τρύπες του προϋπολογισμού». Η τάση είναι αβάσταχτη για τα οικονομικά της χώρας τόνισε ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και ζήτησε από τους κοινωνικούς εταίρους να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με στόχο να μει-

ντόπιο. Έχει επίσης συντελεστεί η κατεδάφιση των πιο βασικών κατακτήσεων πάνω στις εργασιακές σχέσεις, όπως η ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη, συλλογικές συμβάσεις, κατάργηση του 8ωρου και γενικότερα του σταθερού χρόνου εργασίας κ.ά. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στο εμπόριο και στις υπηρεσίες εργάζονται σε συνθήκες μερικής και προσωρινής απασχόλησης. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια και με έντονους ρυθμούς σήμερα, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας μετατρέπονται σε ατομικές χωρίς κανένα δικαίωμα και με μειωμένο μισθό ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις αντιστοιχεί στο ύψος ενός επιδόματος, ίσως και πιο κάτω. Όπως προκύπτει από δημοσιοποιημένα στοιχεία κατά το εννιάμηνο Γενάρης-Σεπτέμβρης 2012 κατατέθηκαν στις περιφερειακές επιθεωρήσεις εργασιακών σχέσεων του ΣΕΠΕ 61.113 μετατροπές συμβάσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης σε άλλες ελαστικές μορφές απασχόλησης. Επίσης κατά το οκτάμηνο Γενάρης-Αύγουστος 2012 στις περιφερειακές υπηρεσίες του ΣΕΠΕ καταπατήθηκαν 631 επιχειρησιακές συμβάσεις που αφορούσαν 79.186 εργαζόμενους και ο μέσος όρος μείωσης των αποδοχών τους ήταν 21,09%. Πρόκειται για μια άγρια και καταιγιστική επίθεση του κεφαλαίου με την πλήρη στήριξη του αστικού πολιτικού κόσμου που οδηγεί τεράστιες μάζες εργαζομένων σε συνθήκες πλήρους ανασφάλειας, αβεβαιότητας, ακραίας φτώχειας και ολοφάνερο το πρόβλημα της επιβίωσης. Υπάρχουν και χειρότερα! Εκτιμάται πως πολλές δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων εργάζονται και δεν πληρώνονται για πολλούς μήνες και το ποσοστό αυτών των εργαζομένων μεγαλώνει. Πρόκειται για μεγάλα, για τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πλατιές μάζες των εργαζομένων, οι οικογένειες των εργατικών και λαϊκών οικογενειών. Και τέτοιας φύσης προβλήματα, μπορούν να βρουν λύσεις αποκλειστικά μέσα από μεγάλους και παρατεταμένους αγώνες. Άλλη λύση, πέρα από τον ξεσηκωμό του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, δεν υπάρχει. Οι εργατοπατέρες ΓΣΕΕ και Α∆Ε∆Υ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ξεσηκώσουν τις λαϊκές μάζες. Η απεργία του Φλεβάρη θα γίνει όπως και οι προηγούμενες για την τιμή των όπλων. Οι εργαζόμενες μάζες και θέλουν και μπορούν να ξεσηκωθούν. Αυτό με μια προϋπόθεση. Να το θέλει η Αριστερά. Να το αποφασίσουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς. Μεγάλες και μικρές, όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά. Αριστερά και λαός στους δρόμους! Εκεί βρίσκεται η απάντηση.

3


4

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Ιόνιο Πανεπιστήμιο Κέρκυρας:

Περίμεναν τις πρυτανικές αρχές, και… τους συνέλαβαν τα ΜΑΤ Το μεσημέρι της Πέμπτης 17/1, φοιτητές του Τμήματος Ξένων γλωσσών, Μετάφρασης και ∆ιερμηνείας, του Ιόνιου Πανεπιστήμιου Κέρκυρας επιδίωξαν συνάντηση με την πρύτανη Σάλη (και υποψήφια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.∆.), διαμαρτυρόμενοι για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών τους, αλλά εκείνη αρνήθηκε να τους δει και κλειδώθηκε στο γραφείο της. Οι φοιτητές επέμεναν να συναντήσουν τις πρυτανικές αρχές, κι ενώ αυτές δεν εμφανίζονταν, πραγματοποίησαν συνέλευση, για ν΄ αποφασίσουν την παραπέρα στάση τους. Την ώρα εκείνη (7 το απόγευμα), δυνάμεις των ΜΑΤ, που είχαν κληθεί απ΄ τις πανεπιστημιακές αρχές, και μετά από μήνυση που έγινε απ’ τη γραμματεία της Πρυτανείας για «παρακράτηση χώρου», εισέβαλαν ξαφνικά στο κτίριο της Πρυτανείας, παραβιάζοντας ωμά το πανεπιστημιακό άσυλο, και συνέλαβαν 28 άτομα (6 φοιτητές και 22 φοιτήτριες). ∆εν είχε προηγηθεί κανένα επεισόδιο, ενώ η σχολή δεν βρίσκονταν καν υπό κατάληψη. Οι φοιτητές μεταφέρθηκαν με κλούβα στην Ασφάλεια για «διατάραξη οικιακής ειρήνης», ενώ καταγγέλθηκαν βαναυσότητες απ΄ τη μεριά των ΜΑΤ, όπως απέναντι σ’ ένα φοιτητή, που τον έπιασαν απ’ το λαιμό και τον έσερναν στις σκάλες. Στην Ασφάλεια φωτογραφήθηκαν, τους πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, φακελώθηκαν δηλαδή και ανακρίθηκαν. Η «εικόνα» μιας αστυνομικής κλούβας γεμάτη κοπέλες «σόκαρε», όπως αναφέρθηκε, την τοπική κοινωνία, ενώ έξω απ΄ το κτίριο της Ασφάλειας συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου, φοιτητές, καθηγητές, εργαζόμενοι, εκπρόσωποι σωματείων και πολιτικών χώρων, που απαιτούσαν την απελευθέρωση των συλληφθέντων. Τελικά οι φοιτητές αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Η νέα αυτή πράξη τρομοκράτησης φανερώνει, για μια ακόμα φορά, τις προθέσεις και τους στόχους του συστήματος, των μηχανισμών και της πολιτικής του, τόσο όσον αφορά τους χώρους των πανεπιστημίων, όσο και συνολικά, την κοινωνία. Στόχοι, που δεν είναι άλλοι απ΄ τον αγωνιζόμενο λαό, φοιτητές, εργαζόμενους, απεργούς, νεολαία, όλους όσους αγωνίζονται για τα δίκια τους, και αντιστέκονται. Εκτός απ΄ το Σύλλογο Φοιτητών του Τμήματος, φοιτητικά και εργατικά σχήματα (ανάμεσά τους, οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η Ταξική Πορεία) καθώς και σωματεία εργαζομένων, όπως ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών ∆ιορθωτών, κατήγγειλαν την τρομοκρατική αυτή επιχείρηση.

Μια πρώτη νίκη, στην υπόθεση Καπετανόπουλου Το κίνημα αλληλεγγύης προς τον Πέτρο Καπετανόπουλο είχε

äçìïêñáôéêÜ äéêáéþìáôá

Ο ξυλοδαρμός του Αυγουστίνου ∆ημητρίου, από αστυνομικούς με πολιτικά.

Η αθώωση των αστυνομικών που ξυλοκόπησαν άγρια, τον Αυγουστίνο ∆ημητρίου, ενδεικτική της διαδικασίας φασιστικοποίησης

Π

ριν από 6 και πλέον χρόνια, στις 17 Νοέμβρη του 2006, ο 23χρονος, τότε, Κύπριος σπουδαστής του Τμήματος Οικονομικών των Ι.Ε.Κ., Αυγουστίνος ∆ημητρίου, ξυλοκοπείται άγρια από… οκ τώ αστυνομικούς, στην περιοχή της Πλατείας Συντριβανίου, στη Θεσσαλονίκη, όπου έκανε μια βόλτα. Το πολλοστό αυτό περιστατικό, άγριας αστυνομικής βίας, ενάντια σε πολίτη -ειδικά νεολαίο- ξεκίνησε όταν, σ΄ ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ύστερα απ’ τη λήξη της πορείας, για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, και πολλή ώρα, ύστερα από κάποια περιορισμένα επεισόδια, σε διαφορετικό σημείο (Πλατεία Χημείου), ένας αστυνομικός με πολιτικά πλησίασε το ∆ημητρίου, κι άρχισε να τον χτυπά, μαζί με δύο άλλους, που εμφανίστη καν στη συνέχεια, και κ άλυπταν τα πρόσωπα τους, με μάσκες. Μη γνωρίζοντας ότι ήταν αστυνομικοί, άρχισε να ζητά βοήθεια, απ’ τους ένστολους αστυνομικούς που εμφανίστηκαν, στη συνέχεια, οι οποίοι… του πέρασαν χειροπέδες και συνέχισαν την κακοποίησή του. Παρόν βρίσκονταν κι ο διευθυντής Κρατικ ής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Παππάς, αλλά βρέθηκαν και ως μάρτυρες κάποιοι καθηγητές του Α.Π.Θ. που ζητούσαν εξηγήσεις, κι απωθήθηκαν απ΄ τους ένστολους. Στη συνέχεια, ο Αυγουστίνος μεταφέρθηκ ε αιμόφυρτος στη Γενική Αστυνομική ∆ιεύ θυνση, όπου τον κράτησαν μέχρι τα χαράματα, και του φόρτωσαν κατασκευασμένες κατηγορίες («διατάραξη κοινής ειρήνης», «αντίσταση», «φθορά ξένης ιδιοκτησίας», «επικίνδυνη σωματική βλάβη»), για να διακομισθεί το πρωί, στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Παρά το γεγονός ότι ο άγριος ξυλοδαρμός του κ αταγράφηκ ε σε ερ ασ ιτεχνικ ό βίν τεο κ α ι κ υ κ λ ο φ ό ρ η σ ε σ τ α Μ . Μ . Ε . , η κ υ β ε ρ ν η τ ι κ ή κ ά λ υ ψ η ή τ α ν ά με σ η . Ο τ ό τ ε υ π ο υ ρ γ ό ς ∆ η μ ό σ ι α ς Τ ά ξ ης , Β ύ ρ ω ν Π ο λ ύ δ ω ρ α ς , δ ή λ ω ν ε γ ι α τη ν ε φ α ρ μ ο γ ή τω ν μ έ τ ρ ω ν τ ης α σ τ υ ν ο μ ί α ς , ε ν ό ψ ε ι τ η ς ε π ε τ ε ί ο υ τ ο υ Π ο λ υ τ ε χν ε ί ο υ : « Ε ί δ α ε π α γ γ ε λ μ α τ ι σ μ ό , μ ε θ ο δικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία». Ενώ, «περιορισμένη ς έκτασης κ αι τοπικ ού ενδιαφ έροντος» χ α ρ α κ τ ή ρ ι σ ε τ η ν ε π ό μ ε ν η η μ έ ρ α τ α « ε π ε ι σ ό δ ι α » ( π ρ ο φ α ν ώ ς κ α ι τ ο ν ξ υ λ ο δ α ρ μό ) , ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., ∆ημοσχάκ ης. Το γελοίο επίση ς, ψέμα της Γ.Α.∆.Θ., σε σχετ ική ανακοίν ωσή της, δύ ο ημέρες μετά, πως τα τ ραύματα που έφερε ο αιμόφυ ρτος Αυγουστ ίνος, οφείλονταν σε πτώση του, σε σταθμευμένο μοτοποδήλατο και μετά σε μια… ζαρντινιέρα, φαν έρ ων ε, και την προσπάθεια « κουκ ου λώματος» κ αι υ ποβάθμισης του γεγονότος. Κι ενώ οι οκ τώ αστυνομικοί καταδικ άζονταν πρωτόδικ α τ ο ∆εκέμβρη του 2008, σ ε ποινές «θωπείας» , από 15 έως 39 μήνες φυ λάκιση, με αναστολή, ο Αυγουστ ίνος, ο οποίος απ’ τ ο σ ο κ π ο υ υ π έ σ τ η , α π ΄ τ η β ί α π ο υ τ ο υ α σ κ ή θ η κ ε , κ α τ έ φ υ γ ε σ ε ψ υ χ ο λ ο γ ι κ ή υ π ο σ τ ή ρ ι ξη κι εγκατέλειψε τη Θεσσ αλ ον ίκη, τη ν Ελλάδ α και τις σπουδές του , αθωώνοντ αν τ ον περασμένο Οκτ ώβρη , για όλες τις κατ ηγορίες, που του είχαν αποδ οθεί. Για να φ τάσουμε σ τ η σ η μ ε ρ ι ν ή φ ά σ η , η ο π ο ί α , α π α ι τ ε ί τ η ν α ν α β ά θ μ ι σ η τ η ς κ ρ α τ ι κή ς β ί α ς κα ι τρομοκρατίας- στην απόφαση του Πεντ αμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκ ης (16/1), που… ανατρέπει την πρωτόδικη απόφαση, και αθωώνει τους έξι, απ΄ τους οκτώ αστυνομικούς, κ α ι κ α τ α δ ι κ ά ζ ε ι τ ο υ ς ά λ λ ο υ ς δ ύ ο , σ ε π ο ι ν έ ς 2 ,5 χ ρ ό ν ω ν , μ ε τ ρ ι ε τ ή α ν α σ τ ο λ ή … Η α θ ώ ω σ η τ ω ν α σ τ υ ν ο μ ι κ ώ ν π ο υ ξ υ λ ο κ ό π η σ α ν τ ο ν Α υ γ ο υ σ τ ί ν ο ∆ η μ η τ ρ ί ο υ , έ χε ι σαφές πολιτικ ό νόη μα, μέσα στη διαδικ ασία φασ ιστικοποίηση ς, που έχει ανοίξει. Πέρα απ΄ το γενικ ότερο μήνυμα τρομοκράτη σης που στ έλ νεται, προς τ ο λαό, ότ ι οι δυ νάμεις κ α τ α σ το λ ής το υ σ υ σ τ ή μ α το ς έ χ ο υ ν κ α ι μ ε τ η « β ο ύ λ α » τη ς α σ τ ι κ ή ς δ ι κ α ι ο σ ύ νη ς τ ο « ε λ ε ύ θ ε ρ ο » ν ’ α σ κο ύ ν τ η ν α ν τ ι λ α ϊ κ ή τ ο υ ς β ί α σ ε ό π ο ι ο ν α υ τ ο ί κ ρ ί ν ο υ ν ( α θ ώ ο ή « έ ν ο χ ο » ) , δ ί ν ε τ α ι τ ο « π ρ ά σ ι ν ο φ ω ς » σ τ ο υ ς π ρ α ι τ ο ρ ι α ν ο ύ ς τ ο υ σ υ σ τ ή μα τ ο ς ν ’ α ν τ ι μ ε τωπίζουν με ωμή βία και τρομοκ ρατία αν θρώπους τ ου λαού, χωρίς κ όστος, χωρίς τ ον κ ί ν δ υ ν ο ν α … « κ α ο ύ ν » , κ α ι π α ρ α μ έ ν ο ν τ α ς α τ ι μώ ρ η τ ο ι ( ο ύ τ ε έ σ τ ω κ α ι γ ι α τ α π ρ ο σ χ ή ματα). Ά λλωστε, όπως αναφ έρει κι ο Άδωνης Γεωργιάδη ς σ’ ένα ειλ ικριν έσ τατο, από μερ ιάς του συστ ήματ ος που υπηρετεί, σχόλιό τ ου, «η αστυνομική βία, είναι και η μόνη νόμιμη» ! Η δράση αυ τή των μηχαν ισμών κ αταστολής απαιτείται απ’ τη ν πολιτική της φασισ τικοποίηση ς τη ν ίδια στ ιγμή που μετ αν άστες δ ολοφ ονούνται στο δρόμο, στέκ ια ενοχοποιούνται με λογικές «ιδιώνυμου», δυνάμεις των ΜΑΤ βρίσκονται σε μικρές ή μεγ ά λ ε ς δ ι α δ η λ ώ σ ε ι ς , σ ε α π ε ρ γ ι α κέ ς κ ι ν η τ ο π ο ι ή σ ε ι ς ε ρ γ α ζ ο μ έ ν ω ν ή α π έ ν α ν τ ι σ ε ν ε ο λαίου ς, φοιτητές ή αγωνιζόμενου ς κατοίκους. Γιατί το σύστ ημα της εκμετάλλευση ς και κατ απίεσ ης χρειάζεται ολοέν α και περισσότερο τους μη χανισμούς αυτούς κ αι τις « μεθ ό δ ο υ ς τ ο υ ς » , μ έ σ α σ ε σ υ ν θ ή κ ε ς ο ξ υ μέ ν η ς κ ρ ί σ η ς κ α ι ά γ ρ ι α ς , κ λ ι μα κ ο ύ με ν η ς ε π ί θ ε σ η ς α π έ να ντ ι σ το λ α ό .

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

ένα πρώτο αποτέλεσμα. Ο Καπετανόπουλος, «πληρώνει» τη στάση καταγγελίας που επέδειξε απέναντι στον ξυλοδαρμό ενός μετανάστη από αστυνομικούς της Ομάδας «∆ΙΑΣ», που τον είχαν συλλάβει για κάποια κλοπή τσάντας, έξω απ΄ το σπίτι του με χαλκευμένες κατηγορίες της «αντίστασης κατά της αρχής», «ψευδούς ανωμοτί κατάθεσης» και «απόπειρας απελευθέρωσης κρατουμένου» (πλημμελήματα), στις οποίες προστέθηκε, στη συνέχεια, με εισαγγελική παρέμβαση, και το κακούργημα της… «συνέργειας σε ληστεία»!!! Στις 17/1, η αντιεισαγγελέας Εφετών, Σκεπαρνιά, ζήτησε την απαλλαγή του απ’ αυτή την κακουργηματική κατηγορία, της «συνέργειας», λόγω της παντελούς ανυπαρξίας ενοχοποιητικών στοιχείων, και την εισαγωγή της υπόθεσής του, στο Συμβούλιο Εφετών. Απομακρύνεται έτσι και το ενδεχόμενο να βρεθεί ο Καπετανόπουλος σε «προσωρινή αργία» απ’ την εργασία του, στον Ο.Α.Ε.∆. Περιστερίου, μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, όπως προβλέπει ο νέος «Κώδικας ∆ημοσίων Υπαλλήλων» του μνημονίου 3, για τους δημόσιους υπαλλήλους που κατηγορούνται για κακούργημα. Η αλληλεγγύη, ωστόσο, προς τον Πέτρο Καπετανόπουλο, η απαίτηση για την απόσυρση όλων των κατηγοριών, αλλά και η καταγγελία της φρονηματικού τύπου δίωξης, που στοχεύει, στην ευρύτερη τρομοκράτηση οποιουδήποτε τολμήσει ν΄ αντισταθεί τόσο στην κυρίαρχη πολιτική, όσο και στα αίσχη των πραιτοριανών της, πρέπει να συνεχιστούν αμείωτες.

Λευτεριά και πολιτικό άσυλο στον αγωνιστή Huseyin Tut! Ο Huseyin Tut, είναι ένας Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας, με έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, στην Τουρκία, ο οποίος ήρθε στη χώρα μας, ζητώντας πολιτικό άσυλο. Είχε φυλακιστεί επί δέκα χρόνια (1995-2005), σε διάφορες φυλακές της Τουρκίας για τη δράση του αυτή, κι έχει υποστεί βασανιστήρια (όπως ηλεκτροσόκ και φάλαγγα), και ξυλοδαρμούς απ΄ το τουρκικό φασιστικό καθεστώς. Είχε επίσης συμμετάσχει στη μεγάλη απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων στην Τουρκία, το 1996, για 76 ημέρες, αλλά και το 2000 για 200 ημέρες. Συνελήφθη στη χώρα μας, στις 24 Οκτώβρη, μη κατέχοντας τα επίσημα χαρτιά, και κρατείται στην Ασφάλεια Κατερίνης. Αν δεν του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, κινδυνεύει να βρεθεί και πάλι στα κελιά «τύπου F» (τα περιβόητα λευκά κελιά) των τουρκικών φυλακών. Έχει ήδη ξεκινήσει να εκδηλώνεται ένα κίνημα αλληλεγγύης στο πρόσωπό του με την έκδοση ψηφισμάτων συμπαράστασης από συλλογικότητες, κινήσεις και οργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες και του ΚΚΕ(μ-λ). Να μην επιτρέψουμε την απέλασή του! Να του χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στη χώρα μας!


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Συμπαράσταση στη Μονάδα Απεξάρτησης «18 Άνω» Πόρισμα της Ε.∆.Ε. με το ερώτημα της «παύσης κάθε υπευθύνου», που διενήργησε το «Σώμα Επιθεωρητών Υγείας» το ∆εκέμβρη του 2012, καταδίκασε τους επιστημονικούς υπεύθυνους της μονάδας απεξάρτησης «18 Άνω», την ψυχίατρο Κατερίνα Μάτσα και τον ψυχολόγο Σταύρο Κεβόπουλο, επειδή αρνήθηκαν να παραδώσουν ονόματα ασθενών της κοινωνικής επανένταξης στις αρχές, παραβιάζοντας και το ιατρικό απόρρητο. Η επιχείρηση στοχοποίησης του «18 Άνω», είχε ξεκινήσει απ΄ τον ίδιο το Λοβέρδο, απ΄ τον Απρίλη του 2012, δηλώνοντας, ότι ασθενείς - μέλη της κοινότητας επανένταξης είχαν προβεί σε κλοπές, κατά τη μεγάλη διαδήλωση της 12 Φλεβάρη 2012 στην Αθήνα, και πως μετέφεραν τα κλοπιμαία σε χώρο του ξενώνα του Κέντρου Απεξάρτησης. Ακολούθησε μια ολόκληρη επιχείρηση σπίλωσης, απ΄ τα Μ.Μ.Ε, αλλά και επισκέψεις ασφαλιτών στη μονάδα. Μπροστά στο πλατύ κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης, που εκδηλώθηκε προς τους υπεύθυνους του «18 Άνω», το ∆.Σ. του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου (στο οποίο ανήκει διοικητικά η μονάδα), αποφάσισε τελικά να μην προχωρήσει σε πειθαρχικές διώξεις προς αυτούς. Ωστόσο, η κατηγορία περί «κακής άσκησης Ιατρικής (mal practice)» εξακολουθεί να υπάρχει, καθώς και η αίτηση, προς το υπουργείο Υγείας, για «σύσταση επιτροπής εμπειρογνωμόνων», που θα εξετάσει το θέμα και θ’ αποδώσει ευθύνες. Να μην περάσει, όλη αυτή η επιχείρηση σπίλωσης και τρομοκράτησης!

5

Λαϊκή εγρήγορση για τη φασιστική δολοφονία

130 όπλα με πλαστικές σφαίρες, δημοσιεύθηκε, πως διαθέτει η ΕΛ.ΑΣ… …όπως αυτό που φωτογραφήθηκε να κρατά, αστυνομικός των ΕΚΑΜ, κατά την πρόσφατη επιχείρηση τους, έξω απ΄ τα γραφεία της ∆ΗΜ.ΑΡ. Τα όπλα αυτά ονομάζονται «Manuhrin MR-35 Punch Gun» ή «όπλα - γροθιά», και μπορούν να εκτοξεύουν 5 σφαιρίδια από καουτσούκ, ανά 5 δευτερόλεπτα, με ταχύτητα 112 μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Σύμφωνα με το εγχειρίδιο του όπλου, εάν εκτοξευθεί από απόσταση, κι ο «στόχος» χτυπηθεί στο κεφάλι ή σε άλλο ευαίσθητο σημείο, μπορεί να επέλθει σοβαρός τραυματισμός ή ακόμα και θάνατος. Τέτοιου τύπου όπλα χρησιμοποίησαν οι δυνάμεις καταστολής και απέναντι στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Κερατέας, αλλά και της Χαλκιδικής. Ο εξοπλισμός των μηχανισμών του συστήματος της εκμετάλλευσης, απέναντι στον «εχθρό – λαό» αναβαθμίζεται…

Προλεταριακή Σημαία

Ή

ταν θέμα χρόνου. Συνέβη τελικά στις 3.20 τα ξημερώματα στα Πετράλωνα η δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν, εργάτη μετανάστη από το Πακιστάν, από φασιστοειδή, επειδή δήθεν τους έκλεινε το δρόμο με το ποδήλατο με το οποίο πήγαινε κάθε μέρα στη δουλειά του. Αυτό ήταν αρκετό για να τον μαχαιρώσουν εν ψυχρώ σε κεντρικό δρόμο των Πετραλώνων και να διαφύγουν, για να συλληφθούν λίγο αργότερα τελικά στο Σύνταγμα μιας και ένας ταξιτζής που τους ακολούθησε διακριτικά μετά τη δολοφονία -και όχι η «μεγάλη κινητοποίηση της αστυνομίας», όπως ισχυρίστηκε ο ∆ένδιας- έδινε συνεχώς στοιχεία για τη διαδρομή τους. Είναι προφανές ότι, αν δεν συνέβαινε αυτό, θα ήταν άλλη μία δολοφονία που θα περνούσε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Η ίδια η αστυνομία, παρά το προφανές του εγκλήματος, υπήρξε αρκετά... προσεκτική τις πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία ώστε να μην εκθέσει καταστάσεις και πυροδοτήσει αντιδράσεις: Αρχικά άφησε να «διαρρεύσει» ένα σενάριο περί… διαπληκτισμού στο δρόμο και μετά από 17 ώρες, όταν όλοι πλέον μιλούσαν για ρατσιστικό έγκλημα, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση ενημερώνοντας πως στο σπίτι ενός από τους δύο συλληφθέντες βρέθηκαν πληθώρα «αντικειμένων» (βλέπε αεροβόλα, ρόπαλα, σφαίρες, στιλέτα κ.τ.λ.) καθώς και 50 φυλλάδια «πολιτικού κόμματος», όπου «πολιτικό κόμμα» δεν είναι άλλο από τη Χρυσή Αυγή... Θα μπορούσε να πει αρκετά κανείς για αυτή την «ευαίσθητη» στάση της αστυνομίας προς τους συγκεκριμένους δολοφόνους σε αντιδιαστολή με τη συμπεριφορά της σε άλλους συλληφθέντες, «τρομοκράτες» διαδηλωτές ή απλώς αντιστεκόμενους στην καθημερινή βαρβαρότητα που βιώνει ο λαός μας. Ας σταθούμε όμως στη δολοφονία αυτή καθεαυτή, η οποία βέβαια καθόλου άσχετη δεν είναι με αυτή τη βαρβαρότητα. Το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι «ένιωσαν άνετοι» στο να προχωρήσουν στην ενέργεια αυτή, φανερά και απροκάλυπτα και χωρίς κανένα δισταγμό, έχει να κάνει με τη «νομιμοποίηση» που έχει προσφέρει το σύστημα, πολιτική και ιδεολογική, στις λογικές στοχοποίησης των μεταναστών: στην απαξίωση της ανθρώπινης υπόστασής τους, στη θεώρησή τους σαν πρόβλημα που πρέπει να

∞fi Ù ËÓ ÔÚ›· ÛÙ · ¶Â٠ڿψӷ

εξοστρακιστεί, στο φόρτωμα στις πλάτες τους της ανεργίας και της κρίσης, σαν να είναι σάκος του μποξ, στην πριμοδότηση του πολιτικού τους φορέα, στην κάλυψη και συγκάλυψη ανάλογων προηγούμενων περιστατικών, την εμπέδωση, τελικά, της βαρβαρότητας και του μίσους, του διαχωρισμού και της εκμετάλλευσης μέσα στην κοινωνία. Αυτά αποτελούν το έδαφος κυοφορίας τέτοιων απόψεων και εκδήλωσης αυτών των πρακτικών που πολύ εύκολα, όπως διαπιστώθηκε, μπορούν να φτάσουν ακόμα και σε εν ψυχρώ δολοφονία, ακολουθώντας τα... χνάρια των ιδεολογικών τους αναφορών. Και η συγκεκριμένη δολοφονία υπήρξε η φυσική κατάληξη της ποσοτικής και ποιοτικής αναβάθμισης τέτοιων χτυπημάτων το τελευταίο διάστημα από την ακροδεξιά με την ταυτόχρονη στοχοποίηση του κινήματος, της Αριστεράς και του α/α χώρου από τη μεριά του συστήματος. Υπήρξε η κατάληξη της πρακτικής τής συμπληρωματικής δράσης των φασιστικών ομάδων στα «επίσημα» πογκρόμ του κράτους ενάντια στους μετανάστες μέσα από τις επιχειρήσεις του «Ξένιου ∆ία». Της αντίληψης αυτών των ομάδων ότι τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, αυτά που καρπώθηκε στις τελευταίες εκλογές και αυτά που της προσδίδουν διάφορα γκάλοπ, αποτελούν στοιχεία ευρύτερης «νομιμοποίησης» και αποδοχής των απόψεών τους και της πρακτικής τους από ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η απάντηση από τη μεριά του κινήματος υπήρξε άμεση, με μαζική πορεία στα Πετρά-

λωνα την επόμενη μέρα όπου περίπου 700 άτομα διαδήλωσαν στη γειτονιά, καταγγέλλοντας το έγκλημα και φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στο φασισμό. Η πορεία παρέμεινε κάποια ώρα στο σημείο της δολοφονίας, στη γωνία Τριών Ιεραρχών και Φυλασίων, για να διαλυθεί αργότερα στην πλατεία Μερκούρη. Το ΚΚΕ πραγματοποίησε ξεχωριστή πορεία την επόμενη μέρα. ∆ύο μέρες μετά τη δολοφονία, το Σάββατο 19 του Γενάρη, το προγραμματισμένο από καιρό αντιφασιστικό συλλαλητήριο, με τη συμμετοχή-χορηγία του Καμίνη και με τίτλο Αθήνα-πόλη αντιφασιστική, υπό το βάρος της δολοφονίας αποκτά έντονα αντιρατσιστικά χαρακτηριστικά με πάνω από 5.000 ανθρώπους να συμμετέχουν στην πορεία από την Ομόνοια στο Σύνταγμα. Επικεφαλής της πορείας, το πανό της Πακιστανικής Κοινότητας με τη φωτογραφία του δολοφονηθέντα Σαχτζάτ Λουκμάν. Νωρίτερα, ομοεθνείς του είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία Κοτζιά, κουβαλώντας το φέρετρο με τη σορό του. Στην πορεία συμμετείχαν με μπλοκ οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ, καταγγέλλοντας τη δολοφονία και τις πολιτικές που τροφοδοτούν τα χέρια των δολοφόνων. Είναι φανερό ότι η απάντηση στο ζήτημα του φασισμού και του ρατσισμού περνάει μόνο από την ενεργό και μαζική συμμετοχή του λαού στην υπόθεση αυτή, ώστε να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον αφιλόξενο για την ανάπτυξη και δράση των φασιστών και κάθε ρατσιστικής εκδήλωσης σε κάθε γειτονιά.

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι, δεν είναι και Χαλκιδική…» της Χρυσής Περπερίδου

Κ

άπως έτσι καταλήγει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί στη Βόρεια Ελλάδα. Το Σάββατο 12 του Γενάρη έφτασαν στην Αθήνα 7 λεωφορεία με 400 άτομα από την Χαλκιδική. Μαζί τους συσπειρώθηκαν, επιπλεόν, περίπου 2.000 διαδηλωτές, καθώς κι άλλοι που αγωνίζονται σε ανάλογα μέτωπα, από το Κιλκίς, την Ροδόπη, τον Έβρο, ακόμη και την Κερατέα. Λίγο πριν την αποβίβαση από τα λεωφορεία, αφού μοιράστηκαν Riopan και Maalox στους διαδηλωτές, δόθηκαν τηλέφωνα ανάγκης και οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Τα λεωφορεία κατέληξαν στα Προπύλαια, τον χώρο δηλαδή της συγκέντρωσης, χωρίς να γίνει στάση πουθενά αλλού στην πόλη. Οργανωμένα, συντεταγμένα και με τη λογική, ότι αυτή η προσπάθεια ενημέρωσης του λαού της Αθήνας δεν πρέπει να προβοκαριστεί από κανέναν και για κανένα λόγο.

Είχε προηγηθεί μια πολύ πετυχημένη καμπάνια ενημέρωσης που κράτησε μια εβδομάδα και μια διαδήλωση αρκετών χιλιάδων ατόμων στην πόλη της Θεσσαλονίκης στις 24 Νοέμβρη. Τι ήταν αυτό που τους οδήγησε από το «τοπικό» τους πρόβλημα, στο «κέντρο των εξελίξεων»; Μήπως ήταν το γεγονός, ότι διαπίστωσαν στην πορεία του αγώνα τους, πως το πραγματικό αίτιο βρισκόταν έξω ακόμα και από τα σύνορα της χώρας; Ή μήπως ήταν, ότι δεν προλάβαιναν να μετρούν νέες νομικές φωτογραφικές διατάξεις, νέα προεδρικά διατάγματα που καταπατούν ακόμη και την στοιχειώδη αστική νομιμότητα, ότι δέχονταν στημένες δικαστικές διώξεις και πολλαπλά χτυπήματα από διμοιρίες των ΜΑΤ; Μήπως γιατί είναι, με λίγα λόγια, πια φανερό ότι η Χαλκιδική είναι μόνο ένα κομμάτι του παζλ που ξεκινάει από τις Σκουριές σήμερα και

φτάνει μέχρι τη Ρουμανία, για να μιλήσουμε μόνο για τα Βαλκάνια; Το σκάνδαλο της εκχώρησης της βορειοανατολικής Χαλκιδικής δεν είναι κάτι μοναδικό στον κόσμο. Είναι το ίδιο ακριβώς μοντέλο που εφαρμόζεται σε κάθε μέρος του πλανήτη, όπου μεγάλες πολυεθνικές ιμπεριαλιστικών χωρών, σε συνεργασία με ντόπιες κυβερνήσεις και τοπικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας (μιας και η μονή Ιβήρων ετοιμάζεται να πουλήσει 923 στρέμματα δάσους στην εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ», για να γίνουν τέλμα βιομηχανικών αποβλήτων), μέσα από ψέματα – όπου πιάνουν- εκβιασμούς, μίζες και ανοιχτή καταστολή, όταν χρειάζεται, προωθούν την λεηλασία των φυσικών πόρων, των υποδομών και των ντόπιων κατοίκων των εξαρτημένων χωρών. Όπου έχει υλοποιηθεί αυτή η πολιτική, σταματάει κάθε άλλη Συνέχεια στη σελ. 10


6

Προλεταριακή Σημαία

Σ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Για το ξεπούλημα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου

υνεπής στις εντολές της τρόικας και πασχίζοντας να εξασφαλίσει ό,τι μπορεί από το μεγάλο ξεπούλημα της περιουσίας του κράτους και του ελληνικού λαού για λογαριασμό της εγχώριας αστικής τάξης, η κυβέρνηση προχωράει ακάθεκτη στη διαμόρφωση του νέου τραπεζικού χάρτη. Αφού ξεπεράστηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση ως μη γενόμενο το σκάνδαλο της PROTON ΒΑΝΚ, που φόρτωσε απροσχημάτιστα τα χρέη των Λαυρεντιάδη και Σία στην πλάτη του λαού, αθροίζοντάς τα στο «χρέος» (σκάνδαλο στο οποίο συνέπραξε ο Βενιζέλος χωρίς ποτέ να εγκληθεί γι’ αυτό), τη σκυτάλη πήρε η επόμενη κυβέρνηση για να κάνει το μεγάλο ξεκαθάρισμα. Με απόλυτα αδιαφανή και σκοτεινό τρόπο, χωρίς να δημοσιεύσει τίποτα σχετικά με τα οικονομικά στοιχεία της ή έστω τα πορίσματα της κακόφημης BLACKROCK, με μια απολύτως και ξεκάθαρα ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ξεκίνησε με το αιφνίδιο και με συνοπτικές διαδικασίες σπάσιμο-ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας και το χάρισμά της στην Τράπεζα Πειραιώς του γνωστού Σάλλα. Αναθαρρημένη από το γεγονός ότι δεν άνοιξε ρουθούνι και καμία πολιτική ή συνδικαλιστική δύναμη δεν έκανε το παραμικρό εκτός από το να ψελλίζει παραπονιάρικα για τη σκανδαλώδη και απροκάλυπτη αυτή μεθόδευση, οι δε εργαζόμενοι της πρώην ΑΤΕ ρίχτηκαν κυριολεκτικά στον εργασιακό καιάδα και εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους από το σύνολο των συνδικαλιστικών τους ηγεσιών, ενώ τώρα ακολουθεί, με παρόμοιο τρόπο, παρόμοια πολιτική για το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Στο μεταξύ, με ταχείς ρυθμούς προχωρούν και οι συγχωνεύσεις των μεγάλων (για τα ελληνικά πάντα δεδομένα) τραπεζών (Εμπορική-Αlpha και Εθνική–Eurobank), που φροντίζουν να διαφημίζουν κιόλας την επικείμενη μείωση εργαζομένων-μισθών-καταστημάτων κ.λπ. με πυκνά δημοσιεύματα, άρθρα και αναλύσεις περί της γνωστής “πικρής αναγκαιότητας” αυτών. Ο τυφώνας της καπιταλιστικής κρίσης που βαφτίζεται με διάφορα ονόματα-καθρεφτάκια για τους ιθαγενείς (κρίση χρέους στην ευρωζώνη, διάσωση του τραπεζικού συστήματος, πολιτικές για ανάκαμψη και ανάπτυξη και άλλα πολλά...) έχει τα γνωστά θύματα και στο χώρο των τραπεζών: πρώταπρώτα τους εργαζόμενους στις τράπεζες, για τους οποίους προβλέπεται κυριολεκτικά σφαγείο, και -δευτερευόντως- τους μικρο-

Η Η

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

μετόχους που σαρώνονται κι αυτοί από την επέλαση των μεγαλοτραπεζιτών. Στην περίπτωση του Ταχ. Ταμιευτηρίου, η δυναμική και παρατεταμένη απεργία των εργαζομένων εκβίασε την ανάδειξή της από την ΟΤΟΕ, σε αντίθεση με αυτή της ΑΤΕ που «πνίγηκε» στα... μπάνια του λαού, την υπεύθυνη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ και τον αυτισμό του ΚΚΕ. Το παρασκήνιο γύρω από το ξεπούλημά του, ιδιαιτέρως όσον αφορά την τύχη των εργαζομένων του, ο εμβληματικά δημόσιος και πολυμετοχικός χαρακτήρας του, αλλά και η αποχαλίνωση των υπολοίπων τραπεζιτών για γενίκευση αυτής της πολιτικής στο σύνολο των εγχώριων τραπεζών, ενόψει και της εκπνοής της κλαδικής ΣΣ στις τράπεζες στις 13/2/2013, άρχισαν επιτέλους να θορυβούν τη μακάρια ΟΤΟΕ. Και διότι οι γνωστοί εργατοπατέρες της, εκτός των πολιτικοσυνδικαλιστικών κραδασμών που φοβούνται, απειλούνται και με οριστική ακύρωση του ρόλου, αλλά και της ύπαρξής τους ως στρώμα, εάν δεν υπογραφεί νέα κλαδική σύμβαση, κίνδυνος άμεσος και ορατός. Κάπως έτσι, η απεργία του Ταχ. Ταμιευτηρίου ακούστηκε, στηρίχθηκε επαρκέστερα από τις προηγούμενες περιπτώσεις και κατάφερε το σωματείο να πετύχει ένα προσωρινά και φαινομενικά ικανοποιητικό

συμβιβασμό, κυρίως όσον αφορά τη διατήρηση του συνόλου των θέσεων εργασίας (έναντι 1.000 περίπου απολύσεων σε σύνολο 3.300 εργαζομένων, που ζητούσαν αρχικά τρόικα κ.ά.) και μια σχετικά ομαλή μείωση μισθών βασισμένη στην κλαδική ΣΣΕ. Όλα αυτά βεβαίως (γι’ αυτό και ο χαρακτηρισμός του ως προσωρινός) μέχρι να βρεθεί ο αγοραστής, ο οποίος είναι βέβαιο ότι θα απαιτήσει «άλλα κόλπα», δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη την περίοδο αναμένονται σαρωτικές αλλαγές σε μισθούς και εργασιακές σχέσεις σε όλες τις τράπεζες που είτε θα συγχωνευτούν είτε θα εκποιηθούν μαζί με το έμψυχο δυναμικό τους. Τα πρώτα δείγματα γραφής των τραπεζιτών τα είδαμε, λοιπόν. Γνωρίζουμε ήδη και τα σχέδιά τους για τους εργαζομένους τους στο πολύ κοντινό πια μέλλον. Τι κάνουμε λοιπόν; Είναι, προφανώς, το ίδιο ερώτημα (και απαιτεί τις ίδιες απαντήσεις) που καίει όλους τους εργαζόμενους, ιδιωτικούς και δημόσιους, τον τελευταίο καιρό. Είναι τόσο φανερό τι απαιτείται όσο φανερή είναι και η τεράστια υστέρηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος στην απόκρισή του στις απαιτήσεις και ο απόλυτος εξευτελισμός των εργατοπατέρων. Εξίσου φανερή, όμως, είναι και η διάθεση για αντίσταση και αγώνα από πολλές μερίδες ερ-

γαζομένων, σε πείσμα όλων των σειρήνων: του μονόδρομου, του συμβιβασμού, της ιδιώτευσης. ∆ιάθεση που εκφράζεται με ποικίλες κινητοποιήσεις και απεργιακά ξεσπάσματα. Όσο κι αν φαίνονται λιγοστά και αναιμικά μπροστά στις ορέξεις του «τέρατος», είναι πολύ κρίσιμο και σημαντικό να στηρίζονται από πλατύ κίνημα εργαζομένων για να καταφέρουν αυτές τις μικρές κι όμως μεγάλες νίκες που δίνουν ανάσα και ζωή στους αγωνιζόμενους ανθρώπους να συνεχίζουν του αγώνα τους. Για τους τραπεζοϋπάλληλους, ο αγώνας προβλέπεται μακρύς και σκληρός. Έχουν να τα βάλουν με ναυαρχίδες του καπιταλισμού. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να στοχεύσουν τους αγώνες τους στο ξεχασμένο και περιφρονημένο ως «φτωχό, αμυντικό και λίγο» τρίπτυχο: -Καμιά απόλυση στις τράπεζες -Καμιά μείωση μισθών, να διεκδικηθούν τα χαμένα -Καμιά ατομική σύμβαση, περιφρούρηση των συλλογικών συμβάσεων Η συνέχεια για το Ταχ. Ταμιευτήριο και τις τράπεζες μένει να γραφτεί. Είναι όμως σημαντικό να γραφτεί όχι μόνο από τους τραπεζίτες, αλλά και από τους εργαζόμενους σε αυτές.

Εθνικό Τυπογραφείο Τυπογραφείο ΟιΥπερασπιζόμαστε εργαζόμενοι στοτοΕθνικό Υπερασπιζόμαστετοτοδικαίωμά δικαίωμά μας υπερασπιζόμαστε μαςστη στηδουλειά δουλειά ΑΠΕΡΓΟΥΜΕΚΑΙ ΚΑΙΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ! ΚΕΡ∆ΙΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

κυβέρνηση προκειμένου να ∆ιοικητικής το Εθνικό Τυπογραφείο και τους εργαζομένους ήταν του γόςυπουργού δέχθηκε αντιπροσωπεία τωνάλλη εργαζομένων βαιώνοντας για μια φοράκαι ότιδεσμεύο δρό22 Ιανουαρίου. Η του απάντηση Υπουργείου Μεταρρύθμισης κυβέρνησηΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, Ν∆-ΠΑΣΟΚ-∆ΗΜΑΡ, μος του μπορεί να φέρει αποτέλεστην παρουσία μας έξω υπουργείο και Ηλεκτρονικής ∆ιακυβέρνησης. Σ’ αυτό προκειμένουτηνα ικανοποιήσει ικανοποιήσει δέσμευσή της γιατη150.000 απολύ- η συρρίκνωση, σε βαθμό διάλυσης, της υπηρεσίας καιαπό η τοτηκε να ικανοποιήσει το αγώνα αίτημά μας για ενιαίο και αδιαίρετο σμα. Το αποτέλεσμα μας του ικανοποίησε, οι παραταγμένες διμοιρίες των ΜΑΤ πλαίσιο, το μείωση προτεινόμενο και επικραδέσμευσή της καιγια 150.000 το σεις δημοσίων υπαλλήλων να προσπεράσει το σκόπελο του προσωπικού κατά ήταν 67%! Όπως ήταν αναμενόΕθνικό Τυπογραφείο με όλο το προσωπικό και χωρίς ωστόσο μένει να επιβεβαιωθεί και η άρνηση συνάντησης με αντιπροσωτούν σχέδιο για το Εθνικό Τυπογραφείο απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και να της συνταγματικά κατοχυρωμένης μονιμότητας, προχωρά μενο, τα συγκεκριμένα σενάρια πυροδότησαν τις ανησυ- καμία απόλυση- διαθεσιμότητα, επιβεβαιώνονταςκαι γιαμέχρι άλλη τότε παραμένουμε σε εγρήγορση κόντρα σε πεία των εργαζομένων. και τους εργαζομένους του ήταν η προσπεράσει το σκόπελο της συνταγματικά άμεσα σε συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημοσίων υπηρε- χίες του πρ��σωπικού και σε γενική συνέλευση τη Δευτέρα μια φορά ότι ο δρόμος του αγώνα μπορεί να φέρει αποτέΩστόσο, η απεργία κατάφερε να δώσει κάθε σχέδιο διάλυσης του Εθνικού Τυποκατοχυρωμένης μονιμότητας, προχωρά συρρίκνωση, σε βαθμό διάλυσης, της υπησιών και αντίστοιχου αριθμού οργανικών θέσεων, πετώντας 14 Ιανουαρίου αποφασίσαμε την πραγματοποίηση 24ωρης λεσμα. Το αποτέλεσμα μας ικανοποίησε, ωστόσο μένει να άμεσα σε συγχωνεύσεις και καταργήσεις ρεσίας και η μείωση του προσωπικού κατά το μήνυμά της και δυο ημέρες μετά, την γραφείου και σε κάθε σχεδιασμό που μας στον καιάδα της ανεργίας δημοσίους προειδοποιητικής απεργίας την Τρίτη 22 Ιανουαρίου. επιβεβαιωθεί μέχρι τότε σε εγρήγορση κόστηνπαραμένουμε ανεργία. 24 Ιανουαρίου ο υπουργός δέχθηκε καιοδηγεί 67%! Όπως ήταν αναμενόμενο, τα συγκε- γιαΠέμπτη δημοσίων υπηρεσιών και χιλιάδες αντίστοιχου αρ- υπαλλήλους με συνοπτικές διαδικασίες. Η απάντηση του υπουργού στην παρουσία μας έξω από το ντρα σε κάθε σχέδιο διάλυσης του Εθνικού Τυπογραφείου ιθμού οργανικών θέσεων, πετώντας στον κριμένα σενάρια πυροδότησαν τις α- αντιπροσωπεία των εργαζομένων και δεΤην Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου, διαβάσαμε δημοσιεύματα υπουργείο ήταν οι παραταγμένες διμοιρίες των ΜΑΤ και η και σε κάθε σχεδιασμό που μας οδηγεί στην ανεργία. Όλγα Πετρούλια καιάδα της ανεργίας χιλιάδες δημοσίους νησυχίες του προσωπικού και σε γενική σμεύτηκε να ικανοποιήσει το αίτημά μας σχετικά με τημε νέα δομή του διαδικασίες. Υπουργείου Διοικητικής Με-τη ∆ευτέρα άρνηση 14 συνάντησης μεαποαντιπροσωπεία των για ενιαίο καιεργαζομένων. αδιαίρετο Εθνικό Τυπογρασυνέλευση Ιανουαρίου Μέλος του ∆.Σ. του Συλλόγου Προσωπιυπαλλήλους συνοπτικές Όλγα Πετρούλια φείο όλο το το μήνυμά προσωπικό φασίσαμε 24ωρης κού του Εθνικού Τυπογραφείου Την Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου, διαβάσαμε ταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Σ’ αυτότην πραγματοποίηση Ωστόσο, η απεργία κατάφερε ναμε δώσει της του και χωρίς Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Προσωπικού καμία απόλυσηδιαθεσιμότητα, επιβεπροειδοποιητικής απεργίας για την Τρίτη δημοσιεύματα σχετικά με τη νέα δομή του το πλαίσιο, το προτεινόμενο και επικρατούν σχέδιο για και δυο ημέρες μετά, την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου ο υπουρτου Εθνικού Τυπογραφείου


ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

7

ΩΜΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΟΞΥΝΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑΜΕΤΡΟ Μ.Μ.Μ.

Νίκη στον αγώνα των εργαζομένων! Να πέσει στο κενό η φασιστικού χαρακτήρα επιστράτευση!

Μ Σ

ευθεία τουςστο ερεε την ωμήσύγκρουσή επέμβαση της τωνμεΜΑΤ γαζόμενους στο τωνΣεπόλια, Μέσων αμαξοστάσιο του σύνολο Μετρό στα Μαζικής της Μεταφοράς εξελίσσεται τα ξημερώματα Παρασκευής 25 Γενάρη,η απόφαση της κυβέρνησης να επιστρατεύσει απάντησε η κυβέρνηση στην αγωνιστική τους εργαζόμενους στο Μετρό να επιτάσυμπαράταξη σωματείων και και εργαζομένων ξει τους συρμούς. Μετά από 8 μέρες απεργίας που ξεσήκωσε η φασιστικής έμπνευσης επιστο Μετρό και παρά τηνείχε ασταμάτητη, ενορστράτευση στην οποία προχωρήσει λίχηστρωμένη προσπάθεια εκφοβισμού των γες ώρες νωρίτερα. απεργών δυσφήμισης του αγώνα τους Με τοκαι σύνολο των εργαζομένων στα από εργοδοσία, την κυβέρνηση τα Μέσατην Μαζικής Μεταφοράς να έχουν και εξαγπαπαγαλάκια στα ΜΜΕ, ηστους κήρυξη της γείλει απεργία τους συμπαράστασης απερεπιστράτευσης αποτυχία γούς του Μετρόαποδεικνύει και μπροστά την στο φόβο της όλου αυτού τουακόμη εσμούπερισσότερο να κάμψει τους να φουντώσει το απεραγωγούς και απεργιακό να διασπάσει το απεργιακό τους μένιστικό μέτωπο, η κυβέρνηση τωπο. Γι’ αυτό και προσφεύγει σε αυτήν τη της εξάρτησης και της τρομοκρατίας έδωσε φασιστικού χαρακτήρα κίνηση. Κίνηση εντολή στα ΜΑΤ να εισβάλουν στο Μετρό απόλυτα συνεπή μεόποιον το γενικότερο κλίμα φακαι να συλλάβουν εργαζόμενο αντισιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που θέλει σταθεί. να επιβάλει. Αμέσως μόλις έγινε γνωστή η εξέλιξη Εδώ και 8 εργαζόμενοι ημέρες, από συγκεντρώθηκαν τις 17 Γενάρη, οι αυτή, δεκάδες εργαζόμενοι στοτου Μετρό, με επαναλαμβανόκοντά στο χώρο ασφυκτικά αποκλεισμέμενες 24ωρες απεργίες, ενάνου αμαξοστασίου, ενώ δίνουν την ώρααγώνα που γράντια στοαυτές νέο ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο φονταν οι γραμμές είχε ήδη καλεστεί και την κατάργηση τωνσυμπαράστασης συλλογικών συμβάμεγάλη συγκέντρωση από σεων εργασίας. Εξελίξεις που θα δυσκολέεργαζόμενους στα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής ψουν ακόμη περισσότερο τις ήδη πολιτικές δύσκολες Μεταφοράς, εργατικά σχήματα, συνθήκες που βιώνουν οι εργαζόμενοι μετά οργανώσεις, κινήσεις γειτονιάς κ.ά. απόΜετά τις απανωτές μειώσεις μισθών που τους από 8 μέρες απεργίας στο Μετρό έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια. Η κυβερκαι παρά την ασταμάτητη, ενορχηστρωμένη νητική σπέκουλα για «υψηλόμισθους» ερπροσπάθεια εκφοβισμού των απεργών και γαζόμενους τωναγώνα 4.000 ευρώ έχειτην εξοργίσει δυσφήμισης του τους από εργοτους εργαζόμενους οι οποίοι δοσία, την κυβέρνηση και ταανταπάντησαν παπαγαλάκια καλώντας κυβέρνηση και εργοδοσία να πατους στα ΜΜΕ, η κήρυξη της επιστράτευρουσιάσουν όλες την τις μισθοδοσίες τωναυτού εργασης αποδεικνύει αποτυχία όλου ζομένων να φανεί η αλήθεια. του εσμούπροκειμένου να κάμψει τους απεργούς και να Είναι χαρακτηριστικό αυτό πουμέτωπο. μας μετέδιασπάσει το απεργιακό τους Γι’ φερε εργαζόμενος του Μετρό, ο οποίος -μετά αυτό και προσφεύγει σε αυτήν τη φασιστιαπό 22 χρόνια υπηρεσίαςπαίρνει μόλις κού χαρακτήρα κίνηση. Κίνηση απόλυτα 1.200 ευρώ καθαρά, τα οποία θα μειωθούν συνεπή με το γενικότερο κλίμα φασιστικοπερίπου ευρώ μεζωής την εφαρμογή ποίησης στα της800 δημόσιας που θέλει του να νέου μισθολογίου! επιβάλει. Σε 8 ημέρες ιδιαίτερα Εδώαυτές και 9τις ημέρες, από (και τις 17 Γενάρη, τις οι δυο-τρεις τελευταίες, όπου κυβερνητικές εργαζόμενοι στο Μετρό, με οι επαναλαμβανόαπειλές γίνονταν όλο καιδίνουν πιο πυκνές) απεμενες 24ωρες απεργίες, αγώναηενάργία στο στο νέο Μετρό ξεσήκωσε ένα μεγάλο κύμα ντια ενιαίο μισθολόγιο-φτωχολόγιο συμπαράστασης καιτων ταξικής αλληλεγγύης. και την κατάργηση συλλογικών συμβά∆εκάδες σωματεία και εργαζόμενοι, εργατισεων εργασίας. Εξελίξεις που θα δυσκολέκές συλλογικότητες και κινήσεις γειτονιάς ψουν ακόμη περισσότερο τις ήδη δύσκολες συνθήκες που βιώνουν οι εργαζόμενοι μετά

Σ

από τις απανωτές μειώσεις μισθών που τους έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια. Η κυβερνητική σπέκουλα για «υψηλόμισθους» εργαζόμενους των 4.000 ευρώ έχει εξοργίσει τους εργαζόμενους οι οποίοι ανταπάντησαν καλώντας κυβέρνηση και εργοδοσία να παρουσιάσουν όλες τις μισθοδοσίες των εργαζομένων προκειμένου να φανεί η αλήθεια. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που μας μετέφεβρίσκονται καθημερινά στοο οποίος αμαξοστάσιο ρε εργαζόμενος του Μετρό, -μετά των κουράγιο στους εραπό Σεπολίων 22 χρόνιαδίνοντας υπηρεσίαςπαίρνει μόλις γαζόμενους. Αυτό τα εκφράστηκε και στη 1.200 ευρώ καθαρά, οποία θα μειωθούν συγκέντρωση συμπαράστασης που έγινε στις περίπου στα 800 ευρώ με την εφαρμογή του πύλες του αμαξοστασίου την Τετάρτη 23 Γενέου μισθολογίου! νάρη, μέρατιςπριν από την(και ανακοίνωση Σεμια αυτές 9 ημέρες ιδιαίτερα της τις επιστράτευσης. τρεις-τέσσερις τελευταίες, όπου οι κυβερνηΩστόσο, έγινε τοόλο ίδιοκαι καιπιο με τους εκτικές απειλέςδεν γίνονταν πυκνές) προσώπους των άλλων σωματείων στα η απεργία στο Μετρό ξεσήκωσε ένα μεγάλο Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Εάν δεν υπήρχε κύμα συμπαράστασης και ταξικής αλληλεγηγύης. κήρυξη της επιστράτευσης, οι εργαζόμενοι Δεκάδες σωματεία και εργαζόμενοι, ερτου Μετρό θα ήταν ακόμη τουςγειτοστην γατικές συλλογικότητες καιμόνοι κινήσεις απεργία, καθώς στη σύσκεψηστο σωματείων και νιάς βρίσκονται καθημερινά αμαξοστάομοσπονδιών στα ΜΜΜ πουκουράγιο έγινε δυοστους μέρες σιο των Σεπολίων δίνοντας νωρίτερα, η κοινή απόφαση που πάρθηκε για εργαζόμενους. Αυτό εκφράστηκε και στη στάση εργασίας την Τρίτη 29 Γενάρη και συγκέντρωση συμπαράστασης που έγινε 24ωρη απεργία την Πέμπτητην 31 Τετάρτη Γενάρη, στις πύλες του αμαξοστασίου άφηνε εκτεθειμένους τους εργαζόμενους στο 23 Γενάρη, μια μέρα πριν από την ανακοίΜετρό και την απόφασή τους να συνεχίσουν. νωση της επιστράτευσης. Είναι δε χαρακτηριστικό η συγκεκριμένη Ωστόσο, δεν έγινε τοότιίδιο και με τους απόφαση ξεκίνησε ως πρόταση του ΠΑΜΕ εκπροσώπους των άλλων σωματείων στα την οποία, πρόθυμα, στήριξαν ΠΑΣΚΕ, ∆ΑΚΕ Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Εάν δεν υπήρχε η κήρυξη της επιστράτευσης, οι εργαζόμενοι

του Μετρό θα ήταν ακόμη μόνοι τους στην απεργία, καθώς στη σύσκεψη σωματείων και ομοσπονδιών στα ΜΜΜ που έγινε δυο μέρες νωρίτερα, η κοινή απόφαση που πάρθηκε για στάση εργασίας την Τρίτη 29 Γενάρη και 24ωρη απεργία την Πέμπτη 31 Γενάρη, άφηνε εκτεθειμένους τους εργαζόμενους στο Μετρό και την απόφασή τους να συνεχίσουν. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι η συκαι Αυτόνομη Παρέμβαση. Βέβαια, επίταξη γκεκριμένη απόφαση ξεκίνησε ως ηπρόταση άλλαξε τα δεδομένα και ανάγκασε όλα τα του ΠΑΜΕ την οποία, πρόθυμα, στήριξαν σωματεία του κλάδου να πάρουν απεργιακές ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και Αυτόνομη Παρέμβαση. αποφάσεις, κάτω από τηνταπίεση και των Βέβαια, η επίταξη άλλαξε δεδομένα και ίδιων των εργαζομένων που είδαν και τις τεανάγκασε όλα τα σωματεία του κλάδου να λευταίες αυταπάτες να διαλύονται. πάρουν απεργιακές αποφάσεις, κάτω από φρόντιτηνΑυταπάτες πίεση και τις τωνοποίες ίδιων απλόχερα των εργαζομένων ζαν να καλλιεργούν οι συνδικαλιστικές που είδαν και τις τελευταίες αυταπάτες να ηγεσίες στα διάφορα σωματεία του κλάδου. διαλύονται. Στο Αυταπάτες Μετρό, για τις παράδειγμα, από τα φρόντιτέσσερα οποίες απλόχερα σωματεία που λειτουργούν, μέχρι προχθές ζαν να καλλιεργούν οι συνδικαλιστικές ηγεμόλις ταδιάφορα δύο ήταν σε απεργία καθώς Στο στα σίες στα σωματεία του κλάδου. υπόλοιπα οι εργαζόμενοι ζούσαν στην αυΜετρό, για παράδειγμα, από τα τέσσερα ταπάτη ότι θα εξαιρεθούν. Αυταπάτη που σωματεία που λειτουργούν, μέχρι προχθές καλλιεργούσε συνολικά η στάση του μόλις τα δύο ήταν σε απεργία καθώς στα ΠΑΣΟΚ και του Βενιζέλου, μέχρι που «αδειυπόλοιπα οι εργαζόμενοι ζούσαν στην αυταάστηκε» τον υπουργό Μεταφορών, τον πάτη ότι από θα εξαιρεθούν. Αυταπάτη που καλΧατζηδάκη. Αυτό ήταν και το σημείο στο λιεργούσε συνολικά η στάση του ΠΑΣΟΚ οποίο μπήκε στην απεργία και το τρίτο σωκαι του Βενιζέλου, μέχρι που «αδειάστηκε» ματείο Μετρό.Μεταφορών, Αντίστοιχητον «δουλειά» από τοντου υπουργό Χατζηέκαναν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και δάκη. Αυτό ήταν και το σημείο στο οποίο άλλων σωματείων του κλάδου με πιο χαρμπήκε στην απεργία και το τρίτο σωματείο του Μετρό. Αντίστοιχη «δουλειά» έκαναν οι

ακτηριστική, ίσως, περίπτωση του συνδικαλιστικές ηγεσίες και άλλωναυτή σωματείτραμ. ων του κλάδου με πιο χαρακτηριστική, ίσως, Όλες αυτές, λοιπόν, περίπτωση αυτή του τραμ. οι αυταπάτες διαλύθηκαν με την κίνηση επιστράτευΌλες αυτές, λοιπόν, οι της αυταπάτες διασης, μέσα από την οποία η κυβέρνηση πολύθηκαν με την κίνηση της επιστράτευσης, ντάρει πλέον στην ανοιχτή, ωμή μέσα από την οποία η κυβέρνηση ποντάρει τρομοκράτηση των εργαζομένων. Κραπλέον στην ανοιχτή, ωμή τρομοκράτηση δαίνοντας τις απειλές των συλλήψεων και των εργαζομένων. Κραδαίνοντας τις απειλές των η κυβέρνηση ευελπιστεί να των απολύσεων, συλλήψεων και των απολύσεων, η κυκάμψει εργαζόμενους και να τους αναγβέρνησητους ευελπιστεί να κάμψει τους εργαζόκάσει στις δουλειές τους με μενουςνα καιγυρίσουν να τους αναγκάσει να γυρίσουν σκυμμένο το κεφάλι. συνοδοιπόρος της στις δουλειές τους μεΚαι σκυμμένο το κεφάλι. σε την προσπάθεια καιτην η αστική Καιαυτήν συνοδοιπόρος της σεείναι αυτήν προδικαιοσύνη την δικαιοσύνη πρώτη στιγμή σπάθεια είναιπου και από η αστική που φρόντισε να συνδράμει την εργοδοτική από την πρώτη στιγμή φρόντισε να συνπλευρά κρίνοντας την απεργία δράμει την εργοδοτική πλευρά παράνομη κρίνοντας και απειλώντας ευθέως τους συνδικαλιστές. την απεργία παράνομη και απειλώντας ευΩστόσο, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα θέως τους συνδικαλιστές. τα καταφέρει. Τόσοείναι η αδυναμία να ενερΩστόσο, δεν καθόλουτης βέβαιο ότι γοποιήσει το λεγόμενο θα τα καταφέρει. Τόσο«κοινωνικό η αδυναμίααυτοματης να τισμό» όσο και γεγονός ότι η οργή ενεργοποιήσει το το λεγόμενο «κοινωνικό αυπερισσεύει μεγάλα κομμάτια τοματισμό»σεόσο και το γεγονόςτων ότι εργαζοη οργή μένων στα ΜΜΜ, κάνουν ιδιαίτερα περισσεύει σε μεγάλα κομμάτια τωνδύσκολη εργαζοτη νέα στα αυτήΜΜΜ, κυβερνητική είναι μένων κάνουν επίθεση. ιδιαίτεραΚαι δύσκολη ιδιαίτερα κρίσιμο, σε αυτήν την περίσταση, τη νέα αυτή κυβερνητική επίθεση. Και είναι όλοι οι εργαζόμενοι ΜΜΜ κατανοήιδιαίτερα κρίσιμο, σεστα αυτήν τηνναπερίσταση, σουν τη σημασία αυτού του αγώνα για το όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ να κατανομέλλον το δικό τους, αλλά και των υπόλοιήσουν τη σημασία αυτού του αγώνα για το πων εργαζομένων. δικήκαιτους ενεργομέλλον το δικό τους,Ηαλλά των υπόλοιποίηση, ο κοινός τους αγώνας στο πων εργαζομένων. Η δική τουςενάντια ενεργοποίμισθολόγιο καιτους την αγώνας κατάργηση των στο συλλοηση, ο κοινός ενάντια μιγικών συμβάσεων, είναι αυτό των που συλλογιπραγμασθολόγιο και την κατάργηση τικά φοβούνται είναι τόσο αυτό τα αστικά επιτελεία κών συμβάσεων, που πραγματικά όσο και οι τόσο εκπρόσωποί τους στο εργατικό φοβούνται τα αστικά επιτελεία όσο και κίνημα. Ένας τους τέτοιος αποφασιστικός οι εκπρόσωποί στο εργατικό κίνημα. αγώνας είναι αυτός που δίνουν αγώνας μέχρι σήμερα Ένας τέτοιος αποφασιστικός είναι οι εργαζόμενοι Μετρό καιοι πρέπει να αυτός που δίνουνστο μέχρι σήμερα εργαζόμεστηριχτεί μέχρι το τέλος. νοι στο Μετρό και πρέπει να στηριχτεί μέχρι Στο πλευρό των εργαζομένων του Μετρό το τέλος. σε καθημερινή η Ταξική Πορεία και το Στο πλευρόβάση, των εργαζομένων του Μετρό ΚΚΕ(μ-λ) καλούν το λαό και τους εργαζόμεσε καθημερινή βάση, η Ταξική Πορεία και το νους να στηρίξουν με κάθε τρόπο αυτόν τον ΚΚΕ(μ-λ) καλούν το λαό και τους εργαζόαγώνα. Έναν αγώνα που μπορεί να αποτεμενους να στηρίξουν με κάθε τρόπο αυτόν λέσει το έναυσμα για τον νέο τον αγώνα. Έναν αγώνα πουαπαραίτητο μπορεί να απογύρο κινητοποιήσεων στην αντιτελέσει το έναυσμα για ενάντια τον απαραίτητο νέο λαϊκή-αντεργατική της αντιλακυβέργύρο κινητοποιήσεωνεπιδρομή ενάντια στην νησης και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών ϊκή-αντεργατική επιδρομή της κυβέρνησης της σε ΕΕ και ∆ΝΤ. και των ιμπεριαλιστικών αφεντικών της σε ΕΕ και ΔΝΤ.

Ενιαίος αγώνας στα ΜΜΜ Για να μην περάσει το ενιαίο μισθολόγιο

το στόχαστρο της τρικομματικής κυβέρνησης έχουν μπει για τα καλά οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Με τρομοκρατία, με συκοφαντίες και σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ, με απειλές για απολύσεις και επιστρατεύοντας πρώτα και κύρια τη “δικαιοσύνη”, έχοντας στη φαρέτρα της το αντεργατικό οπλοστάσιο των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, επιχειρεί να εφαρμόσει το ενιαίο μισθολόγιοβαθμολόγιο. Ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο σημαίνει κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτές, ισοπέδωση των μισθών. Να σημειωθεί εδώ ότι οι μειώσεις που έχουν επιβληθεί τα τελευταία τρία χρόνια ξεπερνούν το 25%. Επίσης ότι εντάσσεται στο γενικότερο πλάνο της ιδιωτικοποίησης των μέσων μεταφοράς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους εργαζόμενους, με άμεσο αντίκτυπο τις απολύσεις. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ έχουν να δώσουν αγώνα ζωής. Ήδη η κατάσταση του

βιώνουν είναι πρωτόγνωρη και απελπιστική. ∆εν διαφέρει, άλλωστε, από αυτό που ζει κάθε λαϊκή οικογένεια. Χαρακτηριστικό είναι ότι εκκαθαριστικά μισθοδοσίας πολλές φορές έχουν αρνητικό πρόσημο από τις παρακρατήσεις των εκτάκτων εισφορών και τις κρατήσεις των δανείων. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό όταν το άλλο μέλος της οικογένειας είναι άνεργο ή δουλεύει χωρίς να πληρώνεται, γεγονός που τείνει να γενικευτεί στον ιδιωτικό τομέα. Ενώ λοιπόν οι εργαζόμενοι έχουν να δώσουν τέτοιας σημασίας και κλίμακας μάχη απέναντι στην κυβέρνηση που επιλέγει τη μετωπική σύγκρουση, κάθε άλλο παρά προετοιμασμένοι είναι. Την ευθύνη γι’ αυτήν την κατάσταση έχουν οι διοικήσεις των σωματείων. Είναι αυτές που όταν περνούσε το ενιαίο μισθολόγιο στους άλλους κλάδους καθησύχαζαν τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ ότι θα εξαιρεθούν. Ορισμένες, μάλιστα, διοικήσεις ακόμα και στις πανεργατικές απεργίες δεν έβγαζαν απεργιακές αποφάσεις, λέγον-

τας στους εργαζόμενους ότι τους καλύπτει η ΓΣΕΕ αν θέλουν να απεργήσουν. Είναι οι εργατοπατέρες που επικαλούνταν τις γνωριμίες και τις προσβάσεις τους για να εμφανίζονται ως οι εγγυητές των εργατικών συμφερόντων, ενώ την ίδια στιγμή αποδυνάμωναν τις απεργίες. Είναι οι διοικήσεις που κραύγαζαν για απεργίες διαρκείας, για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και συντονισμό με όλους τους εργαζόμενους στις αστικές συγκοινωνίες και την ίδια στιγμή δεν καλούσαν ούτε συνέλευση, κήρυσσαν απεργίες χωρίς να τις πάρει κανείς χαμπάρι, στέλνοντας e-mail μετά τη λήξη του ωραρίου. Είναι αυτοί που με διάφορα ιδεολογήματα διαχωρίζουν τους εργαζόμενους (ακόμα και τώρα που η βάρβαρη επίθεση είναι γενικευμένη) σε οδηγούς, τεχνικούς, διοικητικούς υπαλλήλους. Είναι αυτοί που οδήγησαν τους εργαζόμενους να χάσουν την εμπιστοσύνη στη δύναμη του αγώνα και στη δύναμη της απεργίας. Είναι αυτοί που έρχονται τώρα να ρίξουν την ευθύνη στους εργαζόμενους.

Με βάση τα παραπάνω έχει διαμορφωθεί η αντίληψη ότι απεργία σημαίνει ένα ακόμα χαμένο μεροκάματο. Για το λόγο αυτό συζητιέται η λευκή απεργία ως το μέσο χωρίς κόστος. ∆εν υπάρχει αγώνας χωρίς θυσίες και χωρίς κόστος. Άλλωστε, όσα δικαιώματα καταργούνται δεν χαρίστηκαν, κατακτήθηκαν με σκληρούς ακόμα και αιματηρούς ταξικούς αγώνες. Η απεργία είναι όπλο στα χέρια των εργαζομένων και πρέπει να είναι δική τους υπόθεση. Γιατί καμιά μορφή πάλης δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική, αν δεν είναι απόφαση όλων όσων αγωνίζονται, αν δεν συσπειρώνει τους εργαζόμενους, αν δεν οργανώνεται και υλοποιείται από αυτούς. Οι εργαζόμενοι του Μετρό δείχνουν το δρόμο σε όλους τους εργαζόμενους. Όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ από κοινού μπορούν και πρέπει να οικοδομήσουν ένα μέτωπο αντίστασης στην επίθεση, δίχως διαχωρισμούς και ταλαντεύσεις. Γιατί κανένας αγώνας δεν μπορεί να είναι νικηφόρος χωρίς ενότητα και οργάνωση.


8

Προλεταριακή Σημαία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Μηχανισμοί και εκρήξεις κατσαρόλας Ο

ι επαναλαμβανόμενες την τελευταία περίοδο τρομοκρατικές ενέργειες σίγουρα ανησυχούν κάθε λαϊκό άνθρωπο για το πού αποσκοπούν αλλά και για το ποιες θά 'ναι οι συνέπειες. Σε μια χρονική στιγμή όπου η υποχώρηση των λαϊκών και ��οινωνικών αγώνων αναδεικνύει τα δομικά και πολιτικά προβλήματα του συνόλου των κοινωνικών και πολιτικών εταίρων που βρέθηκαν για μια ολάκερη διετία στους ίδιους ή, έστω, παράλληλους δρόμους της κοινωνικής χειραφέτησης, ήταν... αναμενόμενη η επανεμφάνιση των τρομοκρατικών χτυπημάτων με όποια αιτιολόγηση κι αν επιχειρούνται αυτές ("αφύπνιση" ή τρομοκράτηση μαζών). Τα πρόσφατα χτυπήματα (πυροβολισμοί σε γραφεία Ν∆, κατσαρόλα-βόμβα στο Mall) μπορεί να αποτελούν συνέχεια (ή όχι) παλαιότερων ή και παράλληλων χτυπημάτων με γκαζάκια, αποτελούν όμως κλιμάκωση την εξέλιξη της οποίας αγνοούμε. Ξεφεύγουν από τις συμμορίτικες επιθέσεις στις μαζικές εργατικές απεργίες (χτύπημα τραπεζών, κάψιμο κτιρίων (Marfin, Costa Boda κ.λπ.) και στοχοποιούν χώρους όπου παρευρίσκονται λαϊκοί άνθρωποι (μετρό στις 12/2/12, Mall) θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. Αποκτούν στοιχεία φασιστικών χτυπημάτων (πέσιμο με Ι.Χ. σε μετανάστες, βόμβες σε σινεμά, εμπρησμοί σπιτιών μεταναστών) και γι' αυτό δημιουργούν αποστροφή στην πλειοψηφία των λαϊκών μαζών μιας και ο "πολιτικός" στόχος γίνεται δυσδιάκριτος. Για άλλη μια φορά επιχειρείται η μετατόπιση της ταξικής σύγκρουσης από το πεδίο της ταξικής πάλης στο επίπεδο καταδρομικών χτυπημάτων ή στο πεδίο του παρακράτους . Αν υποθέσουμε ότι πρόκειται για ομάδες που αυτοαποκαλούνται "επαναστατικές" και όχι για προβοκατόρικες δράσεις υπηρεσιών, τότε τα πολιτικά δεδομένα είναι εξόχως αποκαρδιωτικά. Η ανυπαρξία πολιτικής σκέψης και ανάλυσης δεν επιτρέπει σ' αυτούς τους χώρους να κατανοήσουν τις εξελίξεις με κριτήριο τα λαϊκά συμφέροντα αλλά, αντιθέτως, επιλέγουν ιδιαίτερα σήμερα που ο χώρος αυτός βάλλεται εντατικά από την κρατική καταστολή- να λειτουργούν αταβιστικά και ατομικά, όπως έμαθαν όλο αυτό το διάστημα, να σνομπάρουν τις λαϊκές μάζες. Συμπεριφέρονται σπασμωδικά υποκύπτοντας στην τακτική έντασης της τρομοκρατίας που επέλεξε η κυβέρνηση να ακολουθήσει. Βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο, όπως βρέθηκαν πριν κάποια χρόνια άλλοι. Η απογείωση αυτών των χώρων αλλά και ρεφορμιστικών ή εκ του εξωκοινοβουλίου, που θεώρησαν ότι με κάποιες μολότοφ ή με μούντζες και ελικόπτερα θα τέλειωναν με αυτή τη λαίλαπα που σαρώνει το λαό και την εργατική τάξη, η αγκίστρωση σε ένα συριζαίικο κυβερνητισμό και η διακήρυξη αυταπατών για αριστερές κυβερνήσεις ή νησίδες οικονομικοκοινωνικής απελευθέρωσης καταλήγουν σήμερα σε μια ανώμαλη προσγείωση στα χωράφια της σκληρής ταξικής πραγματικότητας. Μια ανώμαλη προσγείωση, όπου η σημερινή φάση μεταφράζεται σαν επιστροφή του λαού στους καναπέδες ή σαν έλλειψη διαχειριστικού προτάγματος. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι μάζες έχοντας κατανοήσει το απέλπιδο μιας γρήγορης και "ανώδυνης" λύσης, έχοντας ξεφύγει από την απλή έκφραση θυμού, αντιλαμβάνονται τον μακροχρόνιο και επώδυνο σκληρό αγώνα που πρέπει να διεξάγουν, συνειδητοποιώντας παράλληλα τη βαρύτητα της ανυπαρξίας μιας κομμουνιστικής μαχόμενης αριστεράς. Βλέπουν τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πείθονται ότι η επίθεση δεν έχει τελειωμό κι ότι μόνος τρόπος για την επιβολή της εκ μέρους του συστήματος είναι η ωμή τρομοκρατία και καταστολή κάθε κινητοποίησης, κάθε εστίας αντίστασης και κάθε κοινωνικού χώρου που προσπαθεί -λαθεμένα ή σωστά- να οικοδομήσει στοιχεία λαϊκής οργάνωσης. Σήμερα λοιπόν, οι λαικές μάζες βρίσκονται σε φάση να αξιολογήσουν τα έως τώρα βήματά τους και να αναζητήσουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης. Απέναντι σ' αυτή την πραγματικότητα η επίσημη συνδικαλιστική και ρεφορμιστική ηγεσία συνεχίζει να προτείνει κόλπα (λευκές απεργίας, καταλήψεις χωρίς συμμετοχή εργαζομένων κ.λπ.) ενώ κι ο όποιος μικροαστισμός συνεχίζει να κυριαρχεί, είναι αμφίβολο πόσο "δικαιολογεί" την έκφραση της άρνησης αυτής της σκληρής πραγματικότητας με εκδηλώσεις τύπου Ρομπέν των δασών, και εμπρησμούς γραφείων κυβερνητικών παραγόντων. Πόσο εντάσσονται σε μια τέτοια ερμηνεία τα τελευταία κρούσματα τρομοκρατίας; Μάλλον δύσκολα θα πείσει κάποιος το λαό ότι προέχει να αναδειχτεί ο πολεοδομικός βιασμός του λεκανοπέδιου από επώνυμα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα και μάλιστα αυτό να γίνει με ενδεχόμενα θύματα. Γιατί χτυπήματα σε χώρους όπου κυκλοφορεί κόσμος είναι σίγουρο ότι θα έχουν θύματα. Εκτός κι αν πρόκειται για πολύ, μα πάρα πολύ, "αφελείς" τύπους που δεν κατάλαβαν γιατί ο Ξηρός και η παρέα του βρίσκονται σήμερα εκεί που βρίσκονται ούτε τί σημαίνει για έναν που αυτοαποκαλείται επαναστάτης ο θάνατος του Αξαρλιάν. Επειδή δεν συγκαταλεγόμαστε στους ευπειθείς που καταπίνουν αμάσητο... το περιεχόμενο της κατσαρόλας, εξακολουθούμε να έχουμε άλλα κριτήρια ερμηνείας. Ποιον, λοιπόν, ωφελεί στη σημερινή φάση, όπου οι λαϊκές μάζες οδηγούνται από ήττα σε ήττα και η αβεβαιότητα για το αν θα τα καταφέρουν να επιβιώσουν μετράει ήδη θύματα, μια βομβιστική επίθεση σε

μαζικό χώρο; Θεωρούμε ότι το κλίμα φασιστικοποίησης που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές και η κυβέρνησή τους επιδεινώνει την απογοήτευση και δυσκολεύει τη χειραφέτηση των μαζών. Ο μόνος, λοιπόν, κερδισμένος από τη σημερινή εκμετάλλευση της "θεωρίας των άκρων" είναι σίγουρα το κεφάλαιο και η κυβέρνησή του. Οι δηλώσεις ∆ένδια για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η ταύτιση των συνεχιζόμενων -παρά τις δικαστικές απαγορεύσεις- απεργιών, των καταλήψεων και των βομβιστικών επιθέσεων ως ανομίες που θα παταχθούν, είναι αποκαλυπτικές. Όποιος θεωρεί ότι αφυπνίζοται συνειδήσεις με τέτοιες ενέργειες μόνο πολιτικοποιημένος δεν λέγεται. Συμβάλλει στη δημιουργία όρων για περαιτέρω καταπάτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων. ∆εν αντιλαμβάνεται ή, πιο σωστά, συναινεί στην παραπέρα ανάπτυξη μιας κατασταλτικής πολιτικής που στοχεύει στην εξουδετέρωση κομματιών νεολαίας διαχρονικά πρωτοπόρων στη διαμόρφωση αντιστάσεων (νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές) και σταθερά και ξεκάθαρα, για όποιον βλέπει πέρα από τη μύτη του, έχει ως άμεση και κύρια συνέπεια το τσάκισμα όποιων εργατικών κινητοποιήσεων αναδύονται, ώστε να εμπεδωθεί μια λογική παραίτησης και τρόμου. Αποπροσανατολίζει και καθυστερεί την εμφάνιση ενός πιο μαχητικού και ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης. Μετατρέπει μια ταξική σύγκρουση σε αντιπαράθεση με έναν κεφαλαιοκράτη, ή το πολιτικό τους μόρφωμα ή ένα εκτελεστικό του όργανο, σαμποτάροντας την προσπάθεια να οικοδομήσουν οι μάζες τις δικές τους συγκροτήσεις που θα συγκρουστούν μαζικά με το σύστημα και την πολιτική του. Με την τάξη που κυριαρχεί. Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι καταπατούν μια βασική αρχή της πολιτικής δράσης, που έχει οδυνηρές συνέπειες όταν γίνεται. Το γεγονός, δηλαδή, ότι όποια "πρωτοβουλία" ή δράση αναλαμβάνει ένας πολιτικός χώρος θα πρέπει να διασφαλίζει ότι μπορεί να τη στηρίξει και να μην επιτρέψει να μετατραπεί σε όπλο του αντιπάλου. Και εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, με δεδομένες τις προθέσεις της κυβέρνησης, με δεδομένο το ρόλο των ΜΜΕ, οι όποιες τρομοκρατικές δράσεις ενισχύουν το οπλοστάσιο του αντιπάλου. Σε ένα γήπεδο όπου κυριαρχεί ο αντίπαλος είναι σίγουρο ότι μπορεί να μετατρέπει τη δική σου πρακτική -που δεν διαθέτει καμιά λαϊκή στήριξη- σε ευνοϊκό πεδίο ανάπτυξης της αντιλαϊκής του πολιτικής. Η ένοπλη δράση σήμερα είναι παραπάνω από βέβαιο ότι ενισχύει αυτή την πολιτική. Γιατί, λοιπόν, αυτά τα απλά πράγματα, που τα κατανοεί κάθε λαϊκός άνθρωπος, δεν τα αντιλαμβάνεται αυτός ο χώρος; Γιατί δεν παραδειγματίζεται από τις πρόσφατες επιθέσεις στις καταλήψεις και τις μαζικές συλλήψεις που ακολούθησαν, από την αδυναμία του να κινητοποίηση ένα ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φάσμα για να υπερασπιστεί τους ελευθεριακούς του χώρους; Τελικά πόσο φανερό είναι για τους εργαζόμενους, για τη νεολαία που ασφυκτιά στη σημερινή βαρβαρότητα αν το χτύπημα το έκανε κρατικός υπάλληλος, παρακρατικός ή αυτοαποκαλούμενος αντικρατιστής; Μάλλον καθόλου. Κι απ' ό,τι δείχνει η συστηματική επίθεση που εξελίσεται εδώ και καιρό από τον κάθε ∆ένδια ή Χρυσοχοίδη παλαιότερα επιβεβαιώνει την "εκτίμησή" του ότι παίζονται σκοτεινά παιχνίδια στη πλάτη του. Αν δεν το έκανε ο ίδιος ο συστημικός μηχανισμός, είναι σίγουρο ότι το περίμενε ανυπόμονα. Ώστε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια και τρομοκρατία στις λαϊκές μάζες μπροστά στην κοινωνική έκρηξη που ο ίδιος και οι αναλυτές του περιμένουν. Θείο δώρο ή σχεδιασμένο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ετοιμάζεται συνολική επίθεση σε εργατικές και λαϊκές αντιστάσεις και κάποιοι συνδράμουν. Ανεγκέφαλοι ή προβοκάτορες, θα το δείξει η πορεία. Η προβοκάτσια όμως στήθηκε.

ΥΓ: Οταν γράφτηκε αυτό το κείμενο, δεν γνωρίζαμε ποιοι θα αναλάμβαναν την ευθύνη της έκρηξης στο Mall. Πάνω στη σελιδοποίηση, ενημερωθήκαμε ότι η ομάδα που έδρασε αυτοαποκαλείται "Υποκινητές κοινωνικών εκρήξεων". ∆εν ξέραμε ότι μας χρειάζονταν υποκινητές για να αντιστα-θεί ο λαός, κινηματικοί πατεράδες δηλαδή, αν και υπαινισσόμασταν στο άρθρο για "αφελείς" που θεωρούν ότι έτσι θα ...διεγείρουν τους εργαζόμενους. Καθοδήγηση και μάλιστα από αντίπαλους της "σταλινικής μονολιθικότητας", όπως γράφουν, δεν αντέχεται. Τώρα όμως με την ανάληψη, ανησυχούμε ακόμη περισσότερο όχι για το αν κρύβονται αφελείς αλλά για ακόμη χειρότερες εκτιμήσεις. Η παιδαριώδης ερμηνεία ��ης επιλογής του στόχου, όπως και η ανάγκη τους να απολογηθούν για τους κινδύνους της έκρηξης σε χώρο μαζικό, καθώς και η εκτίμησή τους ότι "και αντίστοιχα παρά τις βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες μιας αντάρτικης επίθεσης, μακροπρόθεσμα είναι φόβητρο για την καταστολή" μας βάζουν σε σκέψεις αν όντως πρόκειται για τόσο φελούς ή για προβοκάτορες. Ιδιαιτέρως δε η άκρως πολιτική ...αντάρτικη θέση ότι "η επιλογή του αγώνα με κείνο ή το άλλο μέσο δεν αποτελεί μόνο μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα... αλλά συνιστά σίγουρα και μια επιλογή στη βάση της επιθυμίας και της ατομικής ικανοποίησης" μας καταπλήσσει για την ωμότητα του συντάκτη να παραπέμπει σε γραφιά κρατικών υπηρεσιών.

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

35ο συνέδριο ΟΙΕΛΕ

Αμηχανία και αναζήτηση νέου ρόλου για τον υποταγμένο συνδικαλισμό

Η

ηγεσία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ) που εκπροσωπεί, υποτίθεται, χιλιάδες εκπαιδευτικούς στην ιδιωτική εκπαίδευση (στα ιδιωτικά σχολεία, στα ιδιωτικά ΙΕΚ, στα φροντιστήρια, στα ξενόγλωσσα κ.λπ.) με όρους αμοιβών και εργασίας που επιδεινώνονται σε συνθήκες γαλέρας, εργαζόμενο κομμάτι για το οποίο η εκτιμάται πως η επίθεση θα ενταθεί δραματικά, κατάφερε να μετατρέψει το συνέδριο της ομοσπονδίας σε μια παρωδία, μια συνάντηση ντροπής για το συνδικαλιστικό κίνημα και το ρόλο που αυτό καλείται να παίξει στις καινούριες συνθήκες. Στην ΟΙΕΛΕ, όπου ποσοστό 70% των μελών του διοικητικού συμβουλίου ανήκει στην παράταξη ΕΝΟΤΗΤΑ, που αποτελείται κατά κύριο λόγο από συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, είναι πια εξαιρετικά δύσκολο να παντρευτεί η έπαρση και η αλαζονεία για τα χρόνια κυριαρχίας αυτής της παράταξης στην ηγεσία, την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των συναδέλφων του κλάδου της ιδιωτικής εκπαίδευσης βιώνει το δράμα των απολύσεων, των μειώσεων αποδοχών, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, της αφόρητης τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς. Αυτή η κλίκα συνδικαλιστών, με βεβαιωμένες σχέσεις με πολλούς ιδιοκτήτες κυρίως ιδιωτικών σχολείων, έχει χρόνια τώρα το ρόλο της διαμόρφωσης όρων εργασιακής ειρήνης μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων. Σ' αυτή τη βάση και συνυπολογίζοντας τις αδυναμίες του συνδικαλιστικού κινήματος να παίξει τον πραγματικό του ρόλο -της οργάνωσης, δηλαδή, σε αγωνιστική κατεύθυνση των εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση- μπορεί να κυριαρχεί με απόλυτη πλειοψηφία στα όργανα της Ομοσπονδίας. Άλλη μια φορά, λοιπόν, διεξήχθη ένα συνέδριο επιβεβαίωσης αυτής της “κυριαρχίας” της παράταξης ΕΝΟΤΗΤΑ-ΠΑΣΚΕ. Όμως η κατάσταση έχει διαφοροποιηθεί. Οι παλιές ισορροπίες στους χώρους των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, κυρίως όσον αφορά τη σχέση αντίθεσης εργοδοσίας- εργαζομένων, έχουν τροποποιηθεί σε βάρος των εργαζομένων. Η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ δεν είναι πια σε θέση να διασφαλίσει στοιχειώδη πράγματα για τους εργαζόμενους. Πώς να εξηγήσεις ότι διαθέτεις την απόλυτη πλειοψηφία σε μια Ομοσπονδία που δεν μπορεί να αποτρέψει ούτε μία απόλυση, δεν μπορεί να υπερασπίσει ούτε μια καταστρατήγηση συλλογικής σύμβασης ή άλλου δικαιώματος;; Η επίθεση της εργοδοσίας έχει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά και δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμών στην ηγεσία της ΟΙΕΛΕ. Η εργοδοσία αμφισβητεί και αυτήν ακόμα την ύπαρξή της. Η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ αναζητά στις νέες συνθήκες νέο ρόλο. Θα υπέθετε ο καλοπροαίρετος αναγνώστης πως αυτός ο ρόλος θα είναι αγωνιστικός, αφού η ολοκληρωτική επίθεση της εργοδοσίας επιβάλλει οργάνωση για αντίσταση. Η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ όμως αναζητά άλλο ρόλο. Το ρόλο του συμβουλάτορα δίπλα στους σχολάρχες και την κυβέρνηση για τη βελτίωση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στη “χάραξη πορείας” της ηγεσίας της ΟΙΕΛΕ για το επόμενο διάστημα έχει πολύ παπαρολογία για “Αναβάθμιση της ποιότητας της τυπικής εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες (προσχολική / πρωτοβάθμια / δευτεροβάθμια)- Επαναπροσδιορισμός του ρόλου της δευτεροβάθμιας γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης ως προς την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση” ενώ τελευταία και καταϊδρωμένα έρχονται τα αιτήματα για αύξηση αποδοχών και διατήρηση των συλλογικών συμβάσεων των εργαζόμενων εκπαιδευτικών. Σ' αυτό το φόντο άνοιξε τις εργασίες του το 35ο συνέδριο της Ομοσπονδίας. Η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ με φανερή αμηχανία μπροστά στη νέα κατάσταση επέλεξε να μη γίνει καμία συζήτηση, έχοντας εξασφαλίσει ήδη τα κουκιά (η ΕΝΟΤΗΤΑ-ΠΑΣΚΕ πήρε 11 έδρες στο νέο ∆Σ, οι υπόλοιπες 4 έδρες μοιράστηκαν ως εξής: 2 οι Παρεμβάσεις, 1 η ΑΣΚ-ΚΚΕ και 1 η ΡΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ). Επίσης με ένα οργανωτικό τερτίπι, που αντανακλά και εσωτερικές αντιθέσεις-ισορροπίες, έσπασε στα δυο την παράταξη και πήρε και τις 3 έδρες που αναλογούν στην ΟΙΕΛΕ για το συνέδριο της ΓΣΕΕ.


ΕΚΠΑΙ∆ΕΥΤΙΚΟΙ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

9

Το π.δ. για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών δένει το παζλ των ανατροπών στην εκπαίδευση

Επέλαση στο εισόδημα, στην εργασία, στη δημόσια δωρεάν παιδεία ∆όθηκε στη δημοσιότητα το προεδρικό διάταγμα για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου αφορά, όπως ήταν αναμενόμενο, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Τ

ο π.δ. προβλέπει πέντε κατηγορίες αξιολόγησης (η οποία θα γίνεται από το διευθυντή και σχολικούς συμβούλους) και στην κάθε κατηγορία ορίζει κάμποσες υποκατηγορίες, στις οποίες οι εκπαιδευτικοί βαθμολογούνται με άριστα το 100 σε τετραβάθμια κλίμακα («ελλιπής»: 0 έως 30 βαθμοί, «επαρκής»: 31 έως 60 βαθμοί, «πολύ καλός»: 61 έως 80 βαθμοί και «εξαιρετικός»: 81 έως 100 βαθμοί). Η φλύαρη περιγραφή έχει στόχο να δημιουργήσει επικοινωνιακά την αίσθηση της ενδελεχούς καταγραφής κριτηρίων, με τα οποία κανένας δε θα ασχοληθεί, καθώς, έτσι κι αλλιώς -στην πλειοψηφία τους- είναι αδιάφορα στους επιτελείς του συστήματος. Οπότε, ας μείνουμε σε αυτά που έχουν μια αξία. ∆ύο από τις πέντε κατηγορίες αφορούν μη εκπαιδευτικές διαδικασίες: Υπηρεσιακή συνέπεια – τυπικά προσόντα και επιστημονική / επαγγελματική ανάπτυξη. Για το πρώτο δεν έχουμε να πούμε τίποτα, είναι θεωρούμε φανερό τι θεωρείται για το σύστημα «υπηρεσιακή συνέπεια». Για το δεύτερο σημαντικό είναι ότι ο εκπαιδευτικός χαρακτηρίζεται ως προς την επιστημονική / επαγγελματική του ανάπτυξη «ελλιπής, εφόσον δεν φροντίζει την ενημέρωσή του και δεν συμμετέχει σε καμία μορφή επιμόρφωσης», και ως προς τα τυπικά προσόντα απλώς «επαρκής, εφόσον κατέχει μόνο τα απαιτούμενα πτυχία για το διορισμό»! Ακόμα: «Οι εκπαιδευτικοί που, μετά την αξιολόγησή τους, χαρακτηρίζονται συνολικά ελ-

λιπείς εγγράφονται στον πίνακα των μη προακτέων». Θυμίζουμε ότι οι μη προακτέοι στερούνται της προαγωγής για δύο χρόνια. Με δεδομένο ότι στο νέο μισθολόγιο υπάρχει ανώτερο πλαφόν από βαθμό σε βαθμό, ο συνδυασμός των παραπάνω οδηγεί σε υποχρεωτική μισθολογική καθήλωση! Και δεν είναι μόνο αυτό! Σύμφωνα με το δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα “όποιος εγγράφεται σε δύο διαδοχικούς πίνακες μη προακτέων στον ίδιο βαθμό, παραπέμπεται μέσα σε δύο (2) μήνες για κρίση, κατά την οποία μπορεί να απολυθεί ή να υποβιβαστεί βαθμολογικά”. Έτσι, το γλυκό δένει: Η αξιολόγηση συνδέεται άμεσα όχι μόνο με τη μισθολογική καθήλωση – μείωση αλλά και με την απόλυση! Αυτό είναι και το μοναδικό σημείο που είμαστε σίγουροι ότι θα λειτουργήσει. Αν ο μηχανισμός δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει τις πολυπλόκαμες διαδικασίες βαθμολόγησης δεκάδων κριτηρίων και υποκριτηρίων, θα φροντίσει να τις απλουστεύσει έμπρακτα, κρατώντας όμως την παραπάνω σύνδεση αξιολόγησης – μισθού – απόλυσης. Η κατάσταση αυτή έχει δημιουργήσει πολύ βαρύ κλίμα στους εκπαιδευτικούς και έχει δημιουργηθεί η εξής αντίφαση: Ενώ οι αυταπάτες γύρω από τις επιδιώξεις της αξιολόγησης είναι ελάχιστες σχετικά με μια προηγούμενη περίοδο, πριν μερικά χρόνια, εντούτοις το κλίμα είναι χειρότερο. Η χρόνια διάλυση τους κινήματος αλλά και η αδυναμία των αγώνων της τελευταίας διετίας να ανακόψει την επίθεση, παράλληλα με τις συνέπειες αυτής της διάλυσης, έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση μοιρολατρίας. Πολλοί εκπαιδευτικοί ξεσκονίζουν τους τίτλους τους και άλλοι ψάχνουν για μεταπτυχιακά. Είναι, όμως, αυτή η πραγματική εικόνα ή έχει αρκετά στοιχεία παραμόρφωσης από την ήττα που βιώνουν και έχουν επιβάλει οι συνδικαλιστικές ηγεσίες;

Η αξιολόγηση στο κύμα

της συνολικής επίθεσης Είναι αρκετά πιθανό η αξιολόγηση να μην είναι σε πρώτη φάση ο βασικός μοχλός για να περάσουν οι μαζικές απολύσεις. Οι συμπτύξεις τμημάτων, οι συγχωνεύσεις σχολείων, η αύξηση του ωραρίου και οι καταργήσεις ειδικοτήτων αποτελούν άμεσους μοχλούς στην κατεύθυνση των απολύσεων. Μοχλοί που μπορούν να κινηθούν γρήγορα, χωρίς την αναμονή στησίματος διαδικασιών και μηχανισμού. Ταυτόχρονα, το νέο πειθαρχικό πλαίσιο, η διάλυση της οργανικότητας και η μετακίνηση σε οποιαδήποτε περιοχή δημιουργούν συνθήκες μιας πραγματικής εργασιακής κόλασης για τους εκπαιδευτικούς. Σ' αυτό το φόντο της συνολικής ανατροπής, η αξιολόγηση θα αποτελεί το πιο σημαντικό εργαλείο μόνιμου «σπασίματος» και τρομοκράτησης των εκπαιδευτικών, απρόσκοπτης μετατροπής τους σε «κρατικούς υπαλλήλους» (δηλαδή ιμάντες μεταβίβασης της ταξικής πολιτικής στους μαθητές) αλλά και του γενικευμένου κατακερματισμού και διάσπασης των σχολείων και του σώματος των εκπαιδευτικών σε κάθε σχολείο.

Η μάχη πρέπει να δοθεί! Οι ΟΛΜΕ – ∆ΟΕ, που τ��σα χρόνια διέλυσαν συνειδήσεις, το συζητάνε και το ξανασυζητάνε και όλα δείχνουν ότι δεν έχουν καμία πρόθεση μάχης αλλά επιδιώκουν μια συμβολική κινητοποίηση. Ενώ τμήματα της αριστεράς, πριν καλά καλά περάσει το π.δ., άρχισαν να προβάλλουν το γνωστό στόχο «να μείνει στα χαρτιά»! Όμως, η λογική της «απειθαρχίας» έχει πιάσει τα όριά της. Μόλις αυτές τις μέρες οι εκπαιδευτικοί των πειραματικών που είχαν αρνηθεί να ενταχθούν στη διαδικασία αξιολόγησης (που σε αυτά τα σχολεία έχει ήδη μπει σε εφαρμογή) διώχνονται από τα σχολεία αυτά και τίθενται στη διάθεση των ΠΥΣ∆Ε, τελευταίοι, μάλιστα, στη σειρά (μετά

και από εκείνους που έχουν αξιολογηθεί αρνητικά!). Και στις συνθήκες αυτές δεν μπορεί να σταθεί στα σοβαρά άποψη που λέει ότι το βασικό που πρέπει να κάνουν οι εκπαιδευτικοί είναι να δίνουν τη μάχη ένας ένας, σε τέτοιες συνθήκες εκβιασμών και τρομοκρατίας. Εκτός αν μερικοί θέλουν να βγουν από την υποχρέωση και να τα «ξαναρίξουν» στον κόσμο που είναι «ενσωματωμένος». Με άλλα λόγια, η μάχη δεν μπορεί να αποφευχθεί. Πρέπει να δωθεί με στόχο να μην περάσει το π.δ. και να ανατραπεί όλο το θεσμικό πλαισιο των πειθαρχικ ών και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων. • Πρέπει να γίνουν μαζικές γενικές συνελεύσεις. • Να βγουν τα σωματεία προς την κοινωνία και να εξηγήσουν τη σημασία της αξιολόγησης, όχι μόνο σε σχέση με τις απολύσεις και τις εργασιακές σχέσεις αλλά και σε σχέση με το ρόλο που καλείται να παίξει ο εκπαιδευτικός απέναντι στους μαθητές σε ένα περιβάλλον διάλυσης της δημόσιας δωρεάν παιδείας και ουσιαστικού αποκλεισμού των παιδιών των λαϊκών οικογενειών από την εκπαιδευτική διαδικασία. • Να αποφασιστούν οι πρώτες απεργίες συγκρότησης/οργάνωσης του κλάδου που θα στοχεύουν στην εξυπηρέτηση της επείγουσας ανάγκης κλιμάκωσης των απεργιών και των άλλων κινητοποιήσεων. Μια τελευταία παρατήρηση: Σ' αυτό το κλίμα φοβέρας και σκλαβιάς, όλο και ξεπετιούνται αντιστάσεις και, μάλιστα, ιδιαίτερα μαχητικές και αγωνιστικές. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ και στα Ναυπηγεία Ελευσίνας αποδεικνύουν ότι το κλίμα μοιρολατρίας πιο πολύ αντανακλά τις υποκειμενικές επιδιώξεις των συνδικαλιστικών ηγεσιών παρά τις πραγματικές δυνατότητες των εργαζομένων που, έτσι και αλλιώς, θα συνεχίζουν να παλεύουν ενάντια στη βαρβαρότητα!

Η καπιταλιστική βαρβαρότητα σε εγκύκλιο για αναπληρωτές - αναπληρώτριες

Η ασθένεια και η εγκυμοσύνη λόγοι περικοπής μισθού και πιθανής απόλυσης!

Σ

ύμφωνα με την εγκύκλιο 155734/∆1 10-12-2012 του Υπουργείου Παιδείας, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, εφόσον «δεν μπορούν να εργαστούν λόγω σπουδαίου λόγου (ασθένεια, κύηση) δικαιούνται άδεια, όχι μεγαλύτερης διάρκειας του μισού μήνα συνολικά… Οι ίδιοι εκπαιδευτικοί μετά τη συμπλήρωση, κατά τα ως άνω, μισού μήνα αδείας με αποδοχές, απολύονται εφόσον ήθελε κριθεί ότι η περαιτέρω απουσία τους συνιστά σπουδαίο λόγο, που, κατά τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας, δικαιολογεί καταγγελία σύμβασης εργασίας… Οποιαδήποτε χορηγηθείσα άδεια πέραν των 15ημερών, συνολικά ανά έτος, δεν μπορεί να υπολογισθεί ως διδακτική προϋπηρεσία». Η κυβέρνηση, λοιπόν, αποφάνθηκε ότι οι αναπληρωτές με χρόνια νοσήματα αλλά και όσες μητέρες δεν είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν τη ζωή του παιδιού τους δεν είναι

άξιοι να εργάζονται και οφείλουν να δεχτούν την απόλυσή τους. Τέτοιες “θαρραλέες μεταρρυθμίσεις” δείχνουν πόσο... “θάρρος” έχει αποκτήσει η κυβέρνηση να κατεβάζει οδηγίες που εναντιώνονται στο εργατικό δίκαιο (π.χ., απαγορεύεται η απόλυση εγκύου) αλλά και στην κοινή λογική (γιατί ποιος θεωρεί ότι όποιος πάσχει από χρόνιο νόσημα δεν θα έπρεπε να έχει δικαίωμα στην εργασία και, άρα, δικαίωμα στην ίδια την επιβίωση;) Εδώ και χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των χιλιάδων αναπληρωτών καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και μάλιστα αρκετές χιλιάδες αυτών δεν πληρώνονται καν από τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά από επιχειρησιακά προγράμματα με ημερομηνία λήξης. Ενώ επίκεινται χιλιάδες απολύσεις μέσω της αξιολόγησης και ο εργαζόμενος γίνεται ολοένα και περισσότερο “λάστιχο”

(βλέπε αύξηση ωραρίου, υποχρεωτικές υπερωρίες, ενοποίηση περιοχών μετάθεσης, αύξηση δουλειάς γραφείου κ.ά.), η συνδικαλιστική μας ηγεσία προσπαθεί να μας πείσει ότι η εργοδοσία μας, σαν άλλος... Άγιος Βασίλης, περιμένει τις προτάσεις μας για μια... καλύτερη αξιολόγηση (που θα οδηγεί, άραγε, σε μια καλύτερη... απόλυση;). Η απόλυση των αναπληρωτών χωρίς δικαίωμα αποζημίωση ς και τ ο ήδη αποφασισμένο πέταγμα σχεδόν όλων, του χρόνου, στην ανεργία ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ!

Αφορά ΟΛΟ τον κλάδο! Στις συνθήκες αυτές είναι κρίσιμο να αναδειχτεί ότι οι εργασιακές συνθήκες του πιο χτυπημένου κομματιού εργαζομένων

στην εκπαίδευση (των αναπληρωτών) αποτελούν οδηγό για επέκτασή τους στο σύνολο των εκπαιδευτικών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ισχυροποιηθούν οι αγώνες μόνιμων και αναπληρωτών μέσα από τις ΕΛΜΕ και τους διδασκαλικούς συλλόγους ως ένα σώμα με κοινά συμφέροντα. Με αφορμή την παραπάνω εγκύκλιο, στις 30/1 οργανώνεται κινητοποίηση από διάφορα πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας, με αίτημα την ανάκληση της απαράδεκτης εγκυκλίου. Παρά τις γνωστές επιφυλάξεις που έχουμε για τον τόπο της κινητοποίησης (με δεδομένο ότι το Υπουργείο Παιδείας δεν διευκολύνει ούτε τη μαζικότητα της κινητοποίησης ούτε την απεύθυνση στην κοινωνία), η κινητοποίηση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα.


10

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

ΚΥΠΡΟΣ

Από τα πανηγύρια για το αέριο, στη δίνη του μνημονίου

Τ

α πανηγύρια για τα μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ δεν κράτησαν πολύ. Ήδη ο Χριστόφιας ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο χρεωμένος την ένταξη της χώρας στο μνημόνιο, παρότι η τελική υπογραφή θα μπει μετά τις εκλογές της 17 Φλεβάρη. Στο Eurogroup της περασμένης ∆ευτέρας 21 Γενάρη, το κλίμα ήταν βαρύ για την Κύπρο και -όπως σχολιάστηκε- η διαπραγματευτική ισχύς της ουσιαστικά εκμηδενισμένη και η εικόνα της χώρας σε βάραθρο. Οι περίφημες ισορροπίες του Χριστόφια στο τεντωμένο σκοινί του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, προκειμένου να αξιοποιήσει η Κύπρος το φυσικό αέριο και να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά, αποδεικνύονται επικίνδυνες ακροβασίες σε μια περιοχή και σε μια εποχή που οι ιμπεριαλιστικές κόντρες κάθε άλλο παρά λογαριάζουν την υπόσταση και τα δικαιώματα των μικρών και εξαρτημένων χωρών. Ήδη από εκείνη την περίεργη έκρηξη των αφύλακτων πυρομαχικών άρχισε η πολιτική φθορά του, που επιδεινώθηκε όταν ο «αριστερός» πρόεδρος, με δάκρυα στα μάτια, οδηγήθηκε στο μνημόνιο για λογαριασμό των τραπεζών και της μεγαλοαστικής τάξης της Κύπρου. Ο ανοικτός υποστηριχτής του σχεδίου Ανάν, πρόεδρος του ∆ΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης, είναι το φαβορί των προεδρικών εκλογών, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα θα υπογράψει την τελική συμφωνία για το μνημόνιο, αφού στο μεταξύ κριθούν κάποια κρίσιμα ζητήματα, μερικά εκ των οποίων έχουν ήδη τεθεί από τη Μέρκελ κατά τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Λεμεσό. Μετ’ επιτάσεως έθεσε η Μέρκελ το ζήτημα του πλαισίου λειτουργίας των κυπριακών τραπεζών, μιλώντας ανοιχτά στη συνέχεια η ίδια και άλλοι ευρωπαϊκοί παράγοντες για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και πιο συγκεκριμένα -και σαφώς- για τις μεγάλες ρώσικες καταθέσεις στις τράπεζες του νησιού. Στον ίδιο καμβά, τις μέρες του Eurogroup ο Σόιμπλε δήλωνε πως είναι πολύ μακριά μια απόφαση για την Κύπρο, λέγοντας πως «σε σχέση με την ισχύ της οικονομίας της χώρας, ο τραπεζικός τομέας είναι δυσανάλογα μεγάλος», ενώ σχολίασε με νόημα πως επιστρέφει στη

Συνέχεια από τη σελ. 5

Ρωσία μέσω κυπριακών λογαριασμών πολύ χρήμα Ρώσων πολιτών. Παράλληλα, όπως δήλωσε ευθέως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου, ορισμένοι τους οποίους δεν κατονόμασε- «εποφθαλμιούν και τις ρώσικες καταθέσεις στην Κύπρο και πιθανώς και το φυσικό αέριο». Είχε σίγουρα υπόψη του την έκθεση της Deutsche Bank, που μεταξύ άλλων αναρωτιέται αν φτάνουν οι ιδιωτικοποιήσεις και θεωρεί αναγκαίο να αξιοποιηθούν, για την εξυπηρέτηση του χρέους, έσοδα από το αέριο. Για ν’ αντιληφθούμε τι παίζεται και πολύ περισσότερο- τι θα παιχτεί, εφόσον ο εκλεκτός της ∆ύσης Αναστασιάδης αναλάβει την προεδρία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε την ψυχροπολεμική κατάσταση με την Τουρκία για τις ΑΟΖ ούτε την περίφημη στρατηγική συμμαχία του Χριστόφια με το Ισραήλ και την «ισορροπία» με όλους τους ιμπεριαλιστές που στήριξαν την επιλογή του να προχωρήσει σε εξέδρες εξόρυξης αερίου. Όσοι παρακολουθούν, έστω λίγο, τα κυπριακά πράγματα, γνωρίζουν την επιρροή των Ρώσων στο νησί, τις βάσεις των Εγγλέζων στο Ακρωτήρι και, βεβαίως, την επιρροή και την ισχυρή παρουσία των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή. Γνωστή η κατάσταση στη Συρία, γνωστή η πίεση στους Ρώσους αλλά και η αποφασιστικότητα που επιδεικνύουν με τη θεαματική παρουσία του στόλου τους στην περιοχή, που αυτές τις μέρες πραγματοποιεί αεροναυτικά γυμνάσια με βολές S300 στην ΑΟΖ της Κύπρου, μεταξύ Κύπρου και Συρίας. Αξίζει να σημειώσουμε και τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας με τις πλούσιες προσφορές των Ρώσων για τη ∆ΕΠΑ και τη σφοδρή αντίδραση των ΗΠΑ αλλά και των Γερμανών, που μάλλον συναινούν στο ν’ αξιοποιηθεί το δίκτυο φυσικού αερίου της χώρας από πηγές και κατευθύνσεις εκτός Ρωσίας. Εξάλλου, μεταξύ Κατάρ-Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας εδώ και καιρό ψήνονται γεωτρήσεις στις ΑΟΖ, αγωγοί, σταθμοί υγροποίησης, ηλεκτρικά καλώδια και άλλες μεγάλες μπίζνες μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας. Να σημειώσουμε, επίσης, πως ο South Stream των Ρώσων έχει τελεσίδικα παρακάμψει τα νότια Βαλκάνια, ενώ ο Nabucco των ΗΠΑ δεν έπεισε ότι μπορεί να βρει αέριο για να τραβήξει επενδύσεις και να υλοποιηθεί.

Όμως το κουβάρι στην περιοχή είναι σφιχτά μπλεγμένο στο πλαίσιο του συνολικότερου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που δεν αφορά μόνο την ενέργεια. Σ’ αυτό το πλαίσιο η Κύπρος είναι πάντα μια σπουδαία πλατφόρμα στην ταραγμένη γεωπολιτικά θάλασσα της νοτιοανατολικής Μεσογείου, που αγκαλιάζεται από τη Λιβύη, την Αίγυπτο με το Σουέζ, το Ισραήλ, το Λίβανο, τη Συρία, την Τουρκία και την Ελλάδα. Βεβαίως η ενέργεια αλλά και ο οικονομικός έλεγχος όλων αυτών των χωρών, σε εποχές οξύτατου οικονομικού πολέμου, είναι κρίσιμα επίδικα που λειτουργούν καθοριστικά και για την πολιτική επιρροή των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Από την άλλη, οι 60.000 νεκροί από την ιμπεριαλιστική επέμβαση μέσω αντιπροσώπων στη Συρία, ο ωμός βομβαρδισμός και το ρήμαγμα, προηγουμένως, της Λιβύης, του Ιράκ πιο πριν και πάει λέγοντας, δείχνουν πως εμπεδώνουν εντέλει την κυριαρχία τους οι ιμπεριαλιστές και πόσο επικίνδυνες μπορεί να αποδειχτούν για τον κυπριακό λαό οι ακροβασίες του Χριστόφια, που σίγουρα θα συνεχιστούν με την ακόμη μεγαλύτερη υποτέλεια του Αναστασιάδη. Και αυτή η υποτέλεια δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κανέναν ρεαλισμό υποταγής, έστω, στους συσχετισμούς. Αντίθετα, στο πλαίσιο του οξύτατου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού η υποχώρηση των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού γεννά κινδύνους και στην περίπτωση της Κύπρου. Οι κίνδυνοι δεν προέρχονται μονάχα από τον οικονομικό έλεγχο και τη λεηλασία του πλούτου του νησιού που προβλέπονται από το μνημόνιο, που θα υπογραφεί τελικά τον Μάρτιο, αλλά είναι ακόμη μεγαλύτεροι. Στη νέα έκθεσή του ο γ.γ. του ΟΗΕ σχετικά με τις ΑΟΖ αναφέρει: «Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι κάθε καινούριος ανακαλυφθείς πλούτος, ο οποίος ανήκει σ’ όλους τους Κύπριους, θα ωφελήσει και τις δύο κοινότητες. Οι εξελίξεις αυτής της περιόδου βοήθησαν στην επιβεβαίωση της άποψής μου ότι η ανακάλυψη αποτελεί ένα ισχυρό κίνητρο για όλα τα μέρη να βρουν μια διαρκή λύση στο κυπριακό πρόβλημα». Κάμποσα χρόνια μετά την απόρριψη από τον κυπριακό λαό του σχεδίου Ανάν, που ήθελε να καταργήσει κάθε έννοια κράτους και να εμπεδώσει και τυπικά την ιμπεριαλιστική κυριαρχία στο νησί, τα πράγματα ξαναγίνο-

νται κρίσιμα και οι κίνδυνοι ορατοί. Το πρόβλημα του κυπριακού λαού αφορά την εργατική τάξη και τους λαούς και της Ελλάδας και της Τουρκίας. Ο ασυμφιλίωτος ταξικός αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση από τις εξαρτημένες αστικές τάξεις στις τρεις χώρες πρέπει να δένει με την πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Μόνο όταν θ’ αρχίσει να κερδίζει έδαφος στους λαούς η άποψη πως οι κάθε λογής ιμπεριαλιστές είναι φονιάδες και ληστές, μόνο όταν μέσα από την ανάπτυξη του εργατολαϊκού κινήματος στις τρεις χώρες απομονωθεί ο εθνικισμός και ενισχυθεί η πάλη ενάντια στις εξαρτημένες αστικές τάξεις, θ’ αρχίσουν να διαμορφώνονται προϋποθέσεις για να μπορέσουν οι λαοί να υπερασπιστούν την ειρήνη, τη ζωή και το δίκιο τους. Οι αυταπάτες και οι ανόητες (;) αταξικές «αριστερές» θεωρήσεις των πραγμάτων δεν είναι μονάχα στον αέρα αλλά γίνονται και επικίνδυνες, και κάτι τέτοιο ήδη φαίνεται να εξελίσσεται στην Κύπρο. Στη χώρα μας η κυβερνώσα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ καμάρωνε για το κυπριακό μνημόνιο, μιας και τάχα ο Χριστόφιας θα το πάλευε το πράγμα. Οι ίδιοι ήδη πήγαν μετά τον Σόιμπλε στις ΗΠΑ, όπου δεν συνάντησαν βέβαια τον Ομπάμα αλλά είχαν συναντήσεις, μεταξύ άλλων, με στελέχη του κέντρου στρατηγικών και διεθνών μελετών (CSIS), γνωστού αντιδραστικού κέντρου επιρροής στις αμερικάνικες κυβερνήσεις. Η άλλη, η ντούρα επαναστατική αριστερά δεν βλέπει καν ιμπεριαλιστική εξάρτηση και ανάγκη, επομένως, αντιιμπεριαλιστικής αφύπνισης του λαού μας. Αμφότεροι δεν βλέπουν καν την ανάγκη συγκρότησης του λαού με όρους ταξικής πάλης για ν’ ανταποκριθεί στην ταξική αναμέτρηση που είναι σ’ εξέλιξη. Αυτή η αναμέτρηση, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, είναι σ’ εξέλιξη παγκόσμια και μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο σε κάθε χώρα και στις χώρες της περιοχής μας. Στο πλαίσιο αυτής της αναμέτρησης είναι κρίσιμο, με βάση τη συγκυρία που διανύουμε στη χώρα μας, και στις γύρω χώρες να υπάρξουν και να ενισχυθούν αριστερές δυνάμεις που θα τολμήσουν να εμπιστευτούν την πάλη των λαών και να συγκρουστούν μ’ όλα τα κόστη με τον αντιδραστικό εθνικισμό, που είναι η άλλη όψη της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό που στηρίζουν και στηρίζονται οι εξαρτημένες αστικές τάξεις της περιοχής.

«Καλός ο παράδεισος αλλά μην τρελαίνεσαι, δεν είναι και Χαλκιδική…»

επαγγελματική δραστηριότητα (γεωργία - η Χαλκιδική είναι γνωστή για τα θερμοκήπια της - μελισσοκομία, κτηνοτροφία, αλιεία, και τουρισμός αφορούν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις μερικές εκατοντάδες των μεταλλείων). Παράλληλα, η καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανεπανόρθωτη. Ειδικότερα, πέρα από την εξόρυξη χρυσού, η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» θα καρπωθεί 730.000 τόνους χαλκού, το αρχέγονο δάσος της περιοχής, όπως και το νερό που πηγάζει από το βουνό Κάκκαβος –αφού πρώτα αποστραγγιστεί – και χρησιμοποιείται για άρδευση και ύδρευση ενός πολύ μεγάλου μέρους του νομού. Για να μη μιλήσουμε για το θάνατο που σκορπούν οι επιπτώσεις από το κυάνιο και το αρσενικό, στοιχεία απαραίτητα για τις συγκεκριμένες μεταλλευτικές δραστηριότητες. Είναι, επίσης, απλά θέμα χρόνου το πότε θα συμβούν «ατυχήματα», παρόμοια με εκείνα της Ρουμανίας, που θεωρήθηκε, σε σχέση με τις καταστροφικές επιπτώσεις του, το δεύτερο μεγαλύτερο ατύχημα για τον Ευρωπαϊκό χώρο μετά το Τσέρνομπιλ, της Φινλανδίας, που έγινε μόλις πριν από δυο μήνες, ακόμη και του Στρατωνίου πριν από λίγα χρόνια.

«Εδώ δεν παίζουμε». Αυτό είναι το μήνυμα που πήραν οι κάτοικοι της περιοχής στον ένα περίπου χρόνο όξυνσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον ντόπιο πληθυσμό και τον κρατικό μηχανισμό καταστολής. Έτσι, όπως η προωθούμενη με fast track ρυθμούς καταστροφή της Χαλκιδικής, στο τέλος, θα διώξει από τον τόπο τους κι όσους είναι υπέρ των μεταλλείων, εξαιτίας της τοξικής σκόνης, του μολυσμένου νερού και της ερήμωσης της περιοχής, με την ίδια ακριβώς ταχύτητα διαλύονται και οι διάφορες αυταπάτες που κυριαρχούσαν, όταν ξεκίνησε αυτός ο αγώνας και εξακολουθούν και σήμερα να παίζουν σημαντικό ρόλο. Όποιος παρακολούθησε τη διαδρομή αυτού του αγώνα τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, καταλαβαίνει πως, «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει». Όταν εξαφανίστηκαν ακόμη και οι δρόμοι, όπως και το λιμάνι της Ουρανούπολης – που είναι η πύλη προς το Άγιο Όρος - και όλη η περιοχή χαρακτηρίστηκε, με βάση το νέο ρυθμιστικό σχέδιο, σαν μεταλλευτική, αυτό σήμανε συναγερμό σε όσους θεωρούσαν, ότι δεν τους αφορούσε το ζήτημα. Έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να μαθαίνουν

τη γεωγραφία, τη γεωλογία και τη νομική του αγώνα, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα στη ζωή κ αι το μέλλον των παιδιών τους. Νοιάζονται για τους αγώνες και τις νίκες ανθρώπων σε χώρες όπως η Γουατεμάλα, το Περού, η Ινδία, οι Φιλιππίνες, η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία… Μαθαίνουν για τις μεθόδους εξόρυξης και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, διαπιστώνουν πώς στήνονται οι κομπίνες και παραβιάζεται κάθε νομιμότητα, ξεσκαρτάρουν τους πραγματικούς εχθρούς και τους ψεύτικους φίλους. Και παρά την σιωπή που επιβάλλουν τα ντόπια ΜΜΕ, μιας και οι ιδιοκτήτες τους, είτε έχουν, είτε υπηρετούν τα συμφέροντα των ντόπιων μεγαλοεργολάβων που συμμετέχουν σε όλες τις κοινοπραξίες με τις μεγάλες πολυεθνικές, αυτός ο αγώνας έχει ήδη βγει έξω από τα σύνορα της χώρας. Αναφορές και ρεπορτάζ έχουν γίνει από το France2, το Associated Press, τους New York Times, τη Le Soir, τη Le Monde, το Γερμανικό κανάλι ARD και το Γαλλο-Γερμανικό ARTE, την El Pais και το Λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur…και σίγουρα θα υπάρχει και συνέχεια. Εκείνο, όμως, που αξίζει να παρατηρήσει

κανείς είναι, πως πρόκειται για έναν αγώνα που εμφανίζει δείγματα ριζοσπαστικοποίησης των συνειδήσεων, συσπείρωσης και οργάνωσης όλο και πιο πλατειών λαϊκών μαζών, αποφασιστικότητας που ξεπερνάει την ηττοπάθεια και τα εμπόδια που συναντάει κανείς συχνά. Κι αυτή ακριβώς είναι η διαδρομή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Αυτός ο αγώνας, λοιπόν, είναι σημαντικό να στηριχτεί με κάθε τρόπο και να γίνει γνωστός, όπου έχει αρχίσει να υπάρχει μια στοιχειώδης λαϊκή αυτοοργάνωση. Γιατί, όπως είναι φανερό πως υπάρχουν δυνατότητες κι αυτός ο αγώνας μπορεί να νικήσει, είναι το ίδιο φανερό, πως αυτό εξαρτάται από το ποια άποψη θα κυριαρχήσει. Επομένως, ο καθένας που καταλαβαίνει, πως ένας μακρύς δρόμος ξεκινάει από το πρώτο βήμα και πως, για να δημιουργηθεί ένα ποτάμι που θα παρασύρει στο διάβα του τη σαπίλα του καιρού μας, πρέπει να συγκλίνουν πολλά μικρά ρυάκια, έχει καθήκον να παλέψει.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙ∆ΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ


Σάββατο 26 Γενάρη 2013

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Προλεταριακή Σημαία

11

«Ελπίζω να σας πείσω ότι δε�� είμαι τόσο επικίνδυνος… ( Αλέξης Τσίπρας στο ινστιτούτο Brookings, Ουάσιγκτον ΗΠΑ )

…όσο προσπαθούν κάποιοι να πουν».

Γ

νωρίζει πολύ καλά ο Α.Τσίπρας σε ποιους πρέπει να δώσει διαβεβαιώσεις για την «επικινδυνότητα» του χώρου που εκπροσωπεί. Στις παρουσίες του και στις συζητήσεις σε Γερμανία και ΗΠΑ, φανερή ήταν η προσπάθεια να εμφανιστεί σαν υπεύθυνη πολιτική δύναμη με προτάσεις διεξόδου από την κρίση, χωρίς τον κίνδυνο να γίνει η Ελλάδα μια «νέα Βόρεια Κορέα». Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει μέσα από τη διεθνή προσέγγιση, κάτι που έτσι κι αλλιώς επιδίωκε εδώ και καιρό, να αποκτήσει ερείσματα και αναγνώριση σαν υπεύθυνη εναλλακτική πολιτική λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα διαχείρισης. Ταυτόχρονα επιχειρεί να αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας, παίρνοντας ξεκάθαρα θέση υπέρ της κατεύθυνσης που εκπορεύεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η οποία μάλιστα «δεν έχει βυθίσει την Αμερική στην κατά-θλιψη, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα». Τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος, αν έτσι έχουν τα πράγματα, προς τι όλη αυτή η έξαλλη επίθεση της κυβέρνησης Σαμαρά και του ∆ένδια; Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζεται με ταχύτατους ρυθμούς, γιατί αυτό δεν ομαλοποιεί τις πολιτικές εξελίξεις αλλά, αντίθετα, κάθε μέρα που περνάει τα ζητήματα που τίθενται από την κυβερνητική πλευρά «χοντραίνουν» όλο και περισσότερο και δίνουν την εντύπωση ότι σε λίγο θα βγάλουν εκτός νόμου τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή έχει πάρει το δρόμο της... ένοπλης αναμέτρησης ; Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι η ένταση που κλιμακώνεται δεν αποτελεί μια επικοινωνιακή προσπάθεια δημιουργίας κλίματος έντονου διπολισμού. Αυτό αποτελεί παρεπόμενο της κεντρικής πολιτικής του αστικού πολιτικού συστήματος και των ιμπεριαλιστών πατρώνων του. Η κλιμάκωση της έντασης έχει ως βάση την ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή του εργαζόμενου λαού, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές του ελευθερίες, στο δικαίωμά του να οργανώνεται, να παλεύει και να διεκδικεί. Ταυτόχρονα, η κλιμάκωση της επίθεσης αποτελεί το επιστέγασμα του νέου συμβιβασμού ανάμεσα σε ∆ΝΤ – ΕΕ για τη διαχείριση του χρέους της Ελλάδας για το επόμενο διάστημα και τη στήριξη του μόνου αξιόπιστου αστικού πολιτικού κέντρου που σήμερα προωθεί αποφασιστικά όλα τα βάρβαρα μέτρα. Αυτή η στήριξη στο κέντρο Σαμαρά εκφράστηκε τόσο από τον Σόϊμπλε, κατά την πρόσφατη συνάντησή του με τον Τσίπρα στο Βερολίνο, αλλά και στην τελευταία έκθεση του ∆ΝΤ, που θεωρεί ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε σε κίνδυνο το πρόγραμμα προσαρμογής και τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ. Είναι φανερό ότι οι μέχρι σήμερα προσαρμογές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αρκούν για τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις του συστήματος, που πιέζουν ασφυκτικά για ακόμη μεγαλύτερες. Αυτή η πίεση θα συνεχιστεί ακόμα περισσότερο, όσο «πιάνει τόπο» τόσο στη ρητορική αλλά κυρίως στην πολιτική κατεύθυνση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όταν ο Παπαδημούλης δήλωνε «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» προς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, είναι πλέον φανερό, σήμερα, ότι αυτό αντιστοιχεί σε μια πλήρη υποταγή στην αστική νομιμότητα της αχαλίνωτης επίθεσης. Οι δυνάμεις του συστήματος γνωρίζουν πολύ καλά, από τη μέχρι τώρα πορεία των εξελίξεων, ότι όσο τραβούν τα πράγματα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση τόσο περισσότερο επιτυγχάνουν και τη δεξιά αναδίπλωση δυνάμεων της αριστεράς, προεξάρχοντος του

ΣΥΡΙΖΑ. Και εφόσον το σχέδιο «αποδίδει», δεν έχουν κανέναν λόγο να το εγκαταλείψουν. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στην περίπτωση που δοθεί και η ανάλογη εντολή από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, πράγμα που δεν φαίνεται σύντομα στον ορίζοντα, εκτός και αν έχουμε απότομες εξελίξεις στην περιοχή ή την έκρηξη του λαϊκού παράγοντα στη χώρα μας. Η διαμόρφωση ενός πολιτικού υποκειμένου σε παράγοντα και εναλλακτική πολιτική λύση δεν είναι μια εύκολη και απλή διαδικασία, ιδιαίτερα μέσα σε μια περίοδο κρίσης και έντονων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Η «τρύπα» που άνοιξε η μαζική αποστοίχιση του λαού από τα αστικά πολιτικά κόμματα δεν θα κλείσει με όση ευκολία φαντάζονται κάποιες πλευρές. Η πλήρης συμμόρφωση στους κανόνες του αστικού πολιτικού παιχνιδιού είναι ένας από τους απαράβατους όρους που δεν μπορούν να ξεπεραστούν για όσους θέλουν να παίξουν υπεύθυνους ρόλους. Από την άλλη πλευρά, η επένδυση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μόνιμο προεκλογικό κλίμα αμφισβήτησης της κυβέρνησης, από όπου έχει αποκλειστεί η λαϊκή και εργατική διεκδίκηση και η κύρια εστίαση είναι στην «ανθρωπιστική κρίση» και τη λεγόμενη «κοινωνική αλληλεγγύη», ευνοεί σημαντικά την αντιδραστική επιθετικότητα και συμβάλλει στην κάμψη του λαϊκού παράγοντα. Παράλληλα, τα γκάλοπ δείχνουν ότι αυτή η πολιτική κατεύθυνση μπαίνει σε στασιμότητα και υποχώρηση, δημιουργώντας έτσι προβλήματα στο εσωτερικό του αλλά και σε έναν περίγυρο που θεωρούσε ότι θα ήταν εύκολη η απαλλαγή από τη βαρβαρότητα του μνημονίου με την ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης με «κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο διαψεύδεται αυτή η αυταπάτη, η οποία ενισχύθηκε από την ηγεσία του τις παραμονές των απεργιακών κινητοποιήσεων του περασμένου Νοέμβρη, που έδινε «χρόνο ζωής» στην τρικομματική κυβέρνηση μέχρι τον Μάρτη, τόσο προκαλεί απογοήτευση και αποσυσπείρωση στο χώρο αυτό. Η κατεύθυνση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ εκφράστηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις συναντήσεις Τσίπρα - Σόϊμπλε, στις ομιλίες και στις συναντήσεις του στις ΗΠΑ. «Πυλώνες» της πολιτικής του, έτσι όπως

εκφράστηκαν στο Βερολίνο, αποτελούν η «επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και των πλούσιων φοροφυγάδων», οι «διαρθρωτικές αλλαγές για τη συγκρότηση ενός αποτελεσματικού κράτους» και βέβαια, με πρωτεύουσα θέση, η « Ευρωπαϊκή λύση του προβλήματος του χρέους με γενναίο κούρεμα και ρήτρα ανάπτυξης για την αποπληρωμή του». ∆εν είναι που αυτή η ηγεσία έχει υιοθετήσει και έχει πλήρως συμμορφωθεί με την αρχή του αστικού θεωρήματος των πλεονασματικών κρατικών προϋπολογισμών, που ανοίγουν διάπλατα το δρόμο στις ιδιωτικοποιήσεις, στην ακόμα μεγαλύτερη μείωση μισθών στο δημόσιο τομέα αλλά και των δαπανών για υγεία, παιδεία, ασφάλιση κοινωνικές υποδομές. ∆εν είναι που αυτή η ηγεσία έχει υιοθετήσει την αστική και τροϊκανή ρητορική περί «αποτελεσματικού κράτους», ξεχνώντας τον ταξικό του χαρακτήρα και το ρόλο που παίζει σήμερα στο χτύπημα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την καταστολή των αγώνων. Είναι που προβάλλει την κατεύθυνση της «ευρωπαϊκής λύσης του προβλήματος του χρέους» με ανάλογο τρόπο όπως της Γερμανίας το 1953, σπέρνοντας έτσι την αυταπάτη ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, αυτές που οδηγούν το λαό στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, θα δώσουν λύση, αφού κατανοήσουν το «αδιέξοδο» της πολιτικής τους, με τις πολιτικές λιτότητας που οδηγούν σε ύφεση. Και αν αυτή η ηγεσία δεν μπορεί να πείσει τον Σόϊμπλε και τη Γερμανία για το πόσο δίκιο έχει, δεν διστάζει να επικαλεστεί την πρόσφατη έκθεση του ∆ΝΤ και να χαιρετίσει την προειδοποίηση προς Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο ότι «η συμφωνία αυτή (εννοεί το μνημόνιο) έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα». (από την ομιλία στο ινστιτούτο Brookings ). Ταυτόχρονα δίνει και την κατεύθυνση που διαφοροποιείται από τη Γερμανία, ότι «θα απαιτήσουμε ένα Νέο Σύμφωνο (new deal) για την Ευρώπη που θα κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνατότητες της ηπείρου ενάντια στη φτώχεια και την απελπισία» (από την ίδια ομιλία). Η αναφορά στον πρόεδρο της Fed (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ) που «μελέτησε τη μεγάλη ύφεση του 1929» σε αντίθεση με το ρόλο της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ) στην πρόσφατη ευρωπαϊκή κρίση.

Η θετική αναφορά του στον Ρούσβελτ αλλά και η διαπίστωση για την «έλλειψη κατάθλιψης σήμερα στην Αμερική» λόγω προφανώς της πολιτικής Ομπάμα, όλα τα παραπάνω κάνουν φανερή την προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει στήριξη για το «ευρωπαϊκό του σχέδιο» στις αμερικάνικες πλάτες. Αυτά, εξηγεί ο Τσίπρας, σημαίνουν «ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα» μαζί με τις «ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος για να δημιουργηθεί ένα σταθερό περιβάλλον δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου και επενδύσεων». Και για όσους έχουν ακόμη ενδοιασμούς για τις προθέσεις του Τσίπρα και της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η διαβεβαίωση δίνεται με τον πιο επίσημο τρόπο: «Ήμασταν πάντα και πάντα θα παραμείνουμε ένα ευρωπαϊκό κόμμα», «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη». Πόσο πιο ανοιχτά να στηρίξει την κατεύθυνση της υπεύθυνης καπιταλιστικής διαχείρισης μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης; Και για να αποφύγουμε κάθε παρεξήγηση σχετικά με τα λεγόμενα του Αλέξη Τσίπρα, να ενημερώσουμε τους αναγνώστες της εφημερίδας μας ότι η ομιλία στο ινστιτούτο Brookings έγινε στα ελληνικά, οπότε δεν έχουμε κανένα ζήτημα να «χαθούμε στη μετάφραση». Η εκτίναξη του ποσοστού του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές Μάη-Ιούνη, η υπεροχή του, μέχρι πρόσφατα, στις δημοσκοπήσεις, η πλήρης κυριαρχία στο εσωτερικό του της κυβερνητικής γραμμής σαν της μοναδικής απάντησης στη βαρβαρότητα του μνημονίου, είχε δημιουργήσει πολλές αυταπάτες και ένα κλίμα «ευκολίας» για την υλοποίηση των στόχων. Η κλιμάκωση της αντιδραστικής επίθεσης της κυβέρνησης και όλων των δυνάμεων του συστήματος, με την προώθηση της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, με τα κηρύγματα περί «ανομίας» όσων τολμούν ακόμα και να σκέφτονται ότι πρέπει αντισταθούν, αποκαλύπτει ότι η «ευκολία» του ρεφορμιστικού δρόμου, που αποσυγκροτεί οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά τις λαϊκές δυνάμεις, μεγαλώνει τους κινδύνους για το λαό. Οι προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ στο εξωτερικό και το εσωτερικό όχι μόνο δεν θα «κατευνάσουν» τις αντιδραστικές δυνάμεις αλλά θα τους δώσουν ακόμη περισσότερο χώρο να αναπτύξουν την επίθεσή τους. Όσο πιο δεξιά μετατοπίζεται το πολιτικό του φορτίο, τόσο πιο δυσμενείς θα γίνονται οι όροι της αντιπαράθεσης με την επίθεση που ξεδιπλώνεται. Η κυριαρχία του ρεφορμισμού στο κίνημα αποκαλύπτει την πλήρη αδυναμία του να υπερασπιστεί όχι μόνο το λαό και τα δικαιώματά του αλλά ακόμη και το «δικό» του κόσμο από τις επιθέσεις του συστήματος, που θα γίνονται όλο και πιο ωμές, όλο και πιο άγριες. Οι αυταπάτες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για «επαναφορά» του σε αριστερή κατεύθυνση νομίζουμε ότι πλέον έχουν αποδειχθεί αδιέξοδες για ένα αριστερό δυναμικό που εξαντλείται στο να στήνει «γέφυρες», να κάνει «σχεδιασμούς» και να ξοδεύεται σε δημιουργία «συσχετισμών» στα πλαίσιά του. Η αντιπαράθεση στο ρεφορμισμό σήμερα όχι μόνο δεν κάνει «πλάτες» στην αντιδραστική επίθεση αλλά συμβάλλει στην πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση ενός ευρύτατου αγωνιστικού δυναμικού που μπορεί να αποτελέσει την «πρώτη ύλη» για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος, στο δυνάμωμα του ρεύματος της αντίστασης, της πάλης και της διεκδίκησης, στην ισχυροποίηση των αριστερών δυνάμεων που δεν «γυρίζουν την πλάτη» στην αναμέτρηση με το σύστημα.


14

ΝΕΟΛΑΙΑ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Κάτω τα χέρια σας από τις πτυχιακές εξεταστικές! ιάβασε, να περάσεις στο πανεπιστήμιο, να τελειώσεις και να μπορείς να έχεις μια αξιοπρεπή ζωή, καλύτερη από τη δική μας. Να είσαι ανεξάρτητος!», τα λόγια των γονιών προς τα παιδιά τους λίγα χρόνια πιο πριν! Μόνο που οι κυβερνήσεις, υπακούοντας πιστά τα δικά τους «μεγάλα αφεντικά», είχαν άλλα σχέδια για το τι ζωή θα έχεις μετά το πτυχίο... Η ανεργία στους νέους αγγίζει το 60%, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (στην πραγματικότητα πολύ παραπά-

«Δύσκολο να περάσεις, αλλά άμα περάσεις, θα τη βγάλεις εύκολα τη σχολή» ...άλλα λόγια γνώριμα! Μόνο που και για αυτό φρόντισε να διαψεύσει τους γονείς η κυβέρνηση, με το νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου και τις τροποποιήσεις, στην ίδια πάντα κατεύθυνση, του νέου υπουργού Αρβανιτόπουλου. Γιατί το νέο τρομακτικό πανεπιστήμιο, που είναι πλήρως προσαρμοσμένο στις συνθήκες του μνημονίου, ορίζει διαγραφές (ν+2), δίδακτρα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, πει-

νω), οι μισθοί μοιάζουν με χαρτζιλίκι, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας καλπάζουν, οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται και με τη βούλα, και με το «εθνικό σχέδιο δράσης για την εκμετάλλευση (απασχόληση το λένε αυτοί) των νέων», οι απόφοιτοι ΑΕΙ/ΤΕΙ γίνονται τροφή στις ορέξεις των αφεντικών.

θαρχικά, καθηγητική αυθαιρεσία, χτύπημα των ελευθεριών και εξεταστικές-σφαγείο. Σήμερα, όσο βαθαίνει η εξάρτηση της χώρας, το πανεπιστήμιο έρχεται να παίξει καλύτερα το ρόλο του. Στοχεύει δηλαδή, τόσο να αναπαραγάγει την ταξικότητα, που επιτάσσουν οι νέες συνθήκες, όσο και να προωθήσει, με τους χειρότερους

«Δ

όρους για τη νεολαία, την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στις μάζες. Διαμορφώνεται, με λίγα λόγια, με γοργούς ρυθμούς ένα εφιαλτικό τοπίο στις σχολές. Το μόνο τελικά που τάζει το σύστημα, αν και εφόσον τελειώσει κάποιος τις σπουδές του, είναι στην καλύτερη περίπτωση εργασία με άθλιες συνθήκες και με πειθαρχημένους εργαζόμενους. Εναπομείνασα «σανίδα σωτηρίας» είναι για πολλούς φοιτητές οι πτυχιακές εξεταστικές, που δίνουν τη δυνατότητα στους επί πτυχίω φοιτητές να δώσουν όσα μαθήματα χρωστάνε, ώστε να πάρουν το πτυχίο τους (που και αυτό διαλύεται). Εξεταστικές, που το φοιτητικό κίνημα κατέκτησε ένα προηγούμενο διάστημα και που σήμερα βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, σε μία περίοδο μάλιστα, που η πλειοψηφία των φοιτητών δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις σπουδές τους, τις παρατάνε για να εργαστούν και που ο κίνδυνος της διαγραφής κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους. Αρχή της κατάργησης της πτυχιακής εξεταστικής ήταν ο νόμος-πλαίσιο του 2011, ο οποίος, ορίζοντας ποιος θα πρέπει να είναι ο ακριβής αριθμός εξεταστικών, η διάρκειά τους και η ακριβής περίοδος διδασκαλίας, πέταγε τις πτυχιακές εξεταστικές από την πίσω πόρτα. Σε όλα αυτά, βέβαια, πρόθυμα συνέβαλαν και οι εντολοδόχοι-εφαρμογείς των κυβερνητικών επιταγών, πρυτάνεις και καθηγητές, μέσα από τα όργανα συνδιοίκησης. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που σε πάρα πολλές σχολές (ειδικά σε αυτές που κυριαρχούσαν οι καθεστωτικές δυνάμεις) οι πτυχιακές εξεταστικές, ακόμα και παλιότερα, αποτελούσαν όνειρο θερινής νυκτός. Ο νέος υπουργός παιδείας Αρβανιτόπουλος έκανε λόγο για ύπαρξη

πτυχιακής εξεταστικής για όλες τις σχολές, για μία μόνο εξεταστική περίοδο. Δύο λόγοι θα μπορούσαν να εξηγήσουν αυτή τη δήλωση, αφού μόνο από την καλή του την καρδιά προφανώς δεν έγινε. Καταρχήν, για να κατευνάσει την οργή των φοιτητών λόγω της προώθησης μιας σειράς αντιδραστικών μέτρων που ορίζει ο νόμος-πλαίσιο και δεύτερον, για να καταργήσει σταδιακά τις πτυχιακές εξεταστικές σε όσες σχολές ακόμα ισχύουν, μια που γίνεται πλέον συγκεκριμένη αναφορά σε αυτές. Χαρακτηριστικό, επίσης, είναι το ότι οι πτυχιακές εξεταστικές δεν ανακοινώθηκαν στο πρόγραμμα καμιάς σχολής, το οποίο μέχρι και φέτος δεν τις περιελάμβανε, ενώ παράλληλα, παρά τη δήλωση του υπουργού, σε πολλές σχολές που ίσχυαν ...καταργήθηκαν. Η διεκδίκηση των πτυχιακών εξεταστικών μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μία από τις αιχμές πάλης του φοιτητικού κινήματος. Όχι μόνο με βάση τις συνθήκες που επιβάλλουν τη γρήγορη ολοκλήρωση των σπουδών, αλλά και επειδή μία τέτοια διεκδίκηση ξεκαθαρίζει στα μάτια των φοιτητών το ρόλο της συνδιοίκησης και του καθηγητικού κατεστημένου, που σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένο να κάνει πίσω και οδηγεί το φοιτητικό κίνημα σε ευθεία ρήξη και σύγκρουση με την αντίδραση και τη συνδιαλλαγή. Να ανοίξουμε το ζήτημα των πτυχιακών εξεταστικών! Να διεκδικήσουμε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους, πτυχία με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτά! Να αγωνιστούμε ενάντια στο πανεπιστήμιο του μνημονίου! Να δυναμώσουμε τους Συλλόγους σε αγωνιστική κατεύθυνση!

Πανεπιστήμιο Ιονίου

Οι φοιτητές να μην υποκύψουν στην τρομοκρατία! Να διεκδικήσουν τη ζωή και το μέλλον τους! περασπιζόμενοι την απόφαση της Γ.Σ. του συλλόγου τους, φοιτητές του τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Πανεπιστήμιου Ιονίου στην Κέρκυρα, στις 17/1 πραγματοποίησαν μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στην πρυτανεία. Τα αιτήματά τους αφορούσαν την άρση της χρηματοδότησης του εξαμήνου εξωτερικού και άλλα ζητήματα προγράμματος σπουδών. Τα προβλήματα του πανεπιστημίου δεν είναι απλά ζήτημα υποχρηματοδότησης και σπατάλης κονδυλίων. Είναι προβλήματα των φοιτητών, στους οποίους αρνούνται με διάφορους τρόπους το δικαίωμα στις σπουδές. Δικαίωμα που στερούνται κυρίαρχα τα παιδιά των φτωχότερων λαϊκών οικογενειών, τα οποία αδυνατούν να ανταποκριθούν στο δυσβάσταχτο πλέον κόστος φοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου. Όχι μόνο λόγω των ταξικών φραγμών που ορθώνονται με τις διάφορες διατάξεις του νόμου-πλαίσιο, άλλα και με τη συνεχή υποβάθμιση της ζωής των οικογενειών τους, από την πολιτική των μνημονίων, της επίθεσης της τρόικας, της κυβέρνησης ,των ιμπεριαλιστών. Οι φοιτητές την πρύτανη δεν την συνάντησαν, καθώς

Υ

αυτή επέλεξε να κλειδωθεί στο γραφείο της αρνούμενη, όπως και άλλες φορές στο παρελθόν, κάθε συζήτηση. Συνάντησαν όμως τα ΜΑΤ, τα οποία μπούκαραν στο πανεπιστήμιο μετά από κλήση της. Ταγμένη στην υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής (υποψήφια βουλευτής επικρατείας ΝΔ), τίμησε καλά το ρολό των πρυτάνεων και των μεγαλοκαθηγητάδων ως υπερασπιστών της αντιλαϊκής πολιτικής, ενάντια και κόντρα στα συμφέροντα των φοιτητών. Η βίαιη σύλληψη 28 φοιτητών (κυρίως κοπέλες) προκάλεσε αίσθηση στην τοπική κοινωνία της Κέρκυρας. Πραγματοποιήθηκε παράσταση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες, τους οποίους κατηγόρησαν για ¨διατάραξη οικιακής ειρήνης¨ και τους πήραν φωτογραφίες και δακτυλικά αποτυπώματα. Η πειθάρχηση έρχεται καθημερινά με την εντατικοποίηση, τις απουσίες, τα μαζικά κοψίματα, την κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής, τα πειθαρχικά. Η επιλογή της τρομοκρατίας και της καταστολής, από την κατάργηση του ασύλου, τις εισβολές των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ και το ΑΠΘ ως και το χτύπημα των διαδηλώσεων, έρχεται να συμπληρώσει το παζλ της πειθάρχησης και της

υποταγής της νεολαίας στο μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν, στα αδιέξοδα της καθημερινής ζωής. Επισημαίνεται, έτσι, για άλλη μια φορά, πως κάθε σκίρτημα του κόσμου, κάθε εστία αντίστασης και διεκδίκησης, θα πρέπει να καμφθεί προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου. Απέναντι σ’όλο αυτό, η νεολαία δεν έχει άλλο δρόμο παρά να παλέψει αποφασιστικά, κόντρα στην πολιτική που της στερεί τις σπουδές, το μέλλον, τη ζωή. Να αντιμετωπίσει ζητήματα που «καίνε» και είναι άμεσα, όπως δωρεάν σίτιση-στέγαση-μετακίνησηβιβλία, άλλα και καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολών, με το σχέδιο Αθηνά. Να μαζικοποιήσει τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων. Να μην υποκύψει στην καταστολή. Να οργανώσει τον αγώνα και τις διεκδικήσεις της, οικοδομώντας ένα φοιτητικό κίνημα κόντρα σε διαχειριστικές λογικές, ενάντια στους ταξικούς φραγμούς και που θα παλεύει μαζί με το λαό και τους εργαζόμενους για την ανατροπή των μέτρων και της αντιλαϊκής πολιτικής, των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και των κυβερνήσεών τους.


ΝΕΟΛΑΙΑ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Κλείσιμο δεκάδων ΤΕΙ και ΑΕΙ με το σχέδιο «Αθηνά»

πολιτική των μνημονίων στα Πανεπιστήμια έχει πάρει διάφορες μορφές και ονόματα το τελευταίο διάστημα. Μια από τις πιο σοβαρές είναι και το λεγόμενο σχέδιο «Αθηνά», που όπως και πολλά άλλα με παρόμοιο τρόπο, προσπαθούν να δώσουν διαφορετικό τόνο, τόνο «αλλαγής» στην πλέον αντιδραστική πολιτική. Το σχέδιο «Αθηνά», που είναι κομμάτι του τελευταίου μνημονίου, προβλέπει την κατάργηση δεκάδων τμημάτων ΤΕΙ αλλά και ΑΕΙ σε όλη τη χώρα (τελευταίες ανακοινώσεις μιλάνε για 90 τμήματα από τα περίπου 500). Τα επιχειρήματα που χρησι-

Η

μοποιούνται από τη μεριά της κυβέρνησης και της Τρόικας είναι ότι τα τμήματα αυτά δεν έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, υπολειτουργούν, καθώς έχουν ελάχιστους εισακτέους ή το αντικείμενό τους είναι πολύ εξειδικευμένο και μικρό και μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο ευρύτερο πρόγραμμα σπουδών. Παρουσιάζεται με αυτόν τον τρόπο σαν να έρχεται να βοηθήσει τους φοιτητές να μην χάνουν τα χρόνια τους σε άσκοπες σπουδές, διατείνεται ότι θα ενισχύσει τα πτυχία των ενοποιημένων τμημάτων και ότι πάει κόντρα σε μια παλιότερη περίοδο, όπου άνοιγαν, για «μικροσυμφέροντα» ή για καθα-

ρά «τοπικιστικούς» λόγους, σχολές σε κάθε «ραχούλα». Έτσι προσπαθούν να καλύψουν την πραγματικότητα, δηλαδή το πέταγμα χιλιάδων φοιτητών και σπουδαστών στο δρόμο. Θέλουν να συγκαλύψουν το πραγματικό πρόσωπο των αλλαγών, που δεν είναι άλλο από την προσπάθειά τους να στερήσουν σε χιλιάδες νέους το δικαίωμα στις σπουδές, το δικαίωμα στη δουλειά και στη μόρφωση. Τα ΤΕΙ χρησιμοποιήθηκαν με πολύ ύπουλο τρόπο από το σύστημα. Στην δεκαετία του 80’ στήθηκαν για να εκπληρώσουν τις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού σε ειδικευμένο προσω-

Προλεταριακή Σημαία

πικό. Τα ανοίγματα όμως που του επιτράπηκαν από τους ιμπεριαλιστές, όπως και η αποβιομηχάνιση και η διάλυση της παραγωγής τα επόμενα χρόνια, τα κατέστησαν άχρηστα. Έτσι επέλεξαν να τα χρησιμοποιήσουν σαν πάρκινγκ ανέργων γι’ αυτούς που δεν κατάφερναν να μπουν στα ΑΕΙ. Από τη μία γιατί θέλανε λιγότερους πτυχιούχους ΑΕΙ και από την άλλη γιατί θέλανε να εγκλωβίσουν την τάση της ελληνικής οικογένειας να σπουδάσει τα παιδιά της, αφού δεν υπήρχε μέλλον αλλού (η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή διαλυόταν) και τα πτυχία παρείχαν καλύτερους όρους και προοπτικές δουλειάς. Σήμερα, και αφού άφησαν το πράγμα να μπλοκάρει και να δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα στις συνειδήσεις του λαού και των σπουδαστών, αφού οι περισσότεροι απασχολούνταν σε αντικείμενο διαφορετικό των σπουδών τους, προσπαθούν να τα κλείσουν. Όχι επειδή θέλουν να βοηθήσουν, αλλά επειδή θέλουν να τελειώνουν με τους πτυχιούχους, θέλουν να τελειώνουν με όσους επιδιώκουν να σπουδάσουν για να βρουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Οι συγχωνεύσεις θα φέρουν τεράστιες δυσκολίες σε όλους τους σπουδαστές. Πρώτον στο ζήτημα των εγκαταστάσεων. Οι περισσότεροι ήδη δε χωρούσαν στα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα στις σχολές τους, τώρα το πρόβλημα θα ενταθεί. Επίσης η μέριμνα θα περικοπεί σε τεράστιο βαθμό, αφού τα λεφτά που δίνονται σε ένα

15

Τμήμα ή Πανεπιστήμιο είναι συγκεκριμένα και με τις συγχωνεύσεις θα «συγχωνευτούν» και αυτά. Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων θα είναι στον αέρα, καθώς αναγνωρίζεται επίσημα ότι σπούδασαν κάτι άχρηστο. Τέλος, δεν είναι στα σχέδια του Υπουργείου το κλείσιμο τμημάτων μόνο των ΤΕΙ, αλλά και πολλών ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ μπαίνουν σαν προμετωπίδα για να δημιουργηθεί το κατάλληλο έδαφος και για τα υπόλοιπα. Βασική επιδίωξη λοιπόν, οι κάθετοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση, όπου η φοιτητική μέριμνα θα είναι παρελθόν, το πέταγμα στην αμορφωσιά χιλιάδων νέων, η εμπέδωση ότι μόνο λίγοι και εκλεκτοί θα μπορούν να σπουδάσουν και ακόμα λιγότεροι να βρουν δουλειά. Οι σπουδαστές των ΤΕΙ, αλλά και οι φοιτητές των ΑΕΙ, πρέπει να απαιτήσουν να μην κλείσει κανένα τμήμα, να βρεθούν και να συζητήσουν στους συλλόγους τους αρνούμενοι να δεχτούν αυτό που τους ετοιμάζουν. Πρέπει να παλέψουν συλλογικά για το δικαίωμα στη δουλειά που επιχειρείται να τους στερηθεί και για το δικαίωμα στις σπουδές και τη μόρφωση, χωρίς ταξικούς ή άλλους φραγμούς. Να παλέψουν ενάντια στην εξάρτηση της χώρας που διαλύει την παραγωγή της χώρας και αφαιρεί χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενάντια στο Μνημόνιο και την πολιτική της Κυβέρνησης.

Η «συνδιοίκηση» στο ΑΠΘ στις νέες της διαστάσεις Προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν σε ΑΕΙ-ΤΕΙ φού κόπιασαν, ίδρωσαν και ξεφύσησαν οι πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ για τον ορισμό του «φοιτητή» στο νεοσυσταθέν Συμβούλιο Διοίκησης, ήρθαν επανειλημμένα αντιμέτωποι με τη διαπίστωση: «ότι η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπου κηρύσσεται άγονη και ματαιώνεται λόγω απουσίας εκπροσώπων, για να παραλάβουν τον ενιαίο εκλογικό κατάλογο». Και αφού αυτή η «απαράδεκτη αδιαφορία» εκδηλώθηκε διαδοχικά στις 2, 6, 8 και 9 Νοεμβρίου, υπό την πίεση του υπουργείου και της Τρόικας, αναζήτησαν άλλες διόδους. Από το Δεκέμβριο του 2012, μία σειρά σχολές (ΤΕΠΑΕ, Πολυτεχνική) δέχτηκαν εντολή να προχωρήσουν σε εξπρές φοιτητικές εκλογές για την ανάδειξη φοιτητών τόσο στα τμήματα, όσο και στις κοσμητείες, όπως ορίζει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις (βλ. ΔΑΠ Πολιτικών Μηχανικών) ζητείται οι εκλογές να γίνουν με …την αιγίδα του φοιτητικού συλλόγου! Μεγάλη ανησυχία τους προξενεί η ενδεχόμενη αποχή. Και θα αναρωτηθεί κανείς τώρα, «τι πρεμούρα τους έπιασε για να εκπροσωπηθούν οι φοιτητές τελοσπάντων;». Μα

Α

φυσικά, η αγωνία των παραγόντων που προωθούν την σαρωτική επίθεση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ -από τους ιμπεριαλιστές της τρόικα και το υπουργείο, μέχρι τις πρυτανικές αρχές και τους μηχανισμούς τους- είναι διπλή. Από τη μία, να πετύχουν τη μέγιστη φαινομενική «συναίνεση» των φοιτητών σε ένα έγκλημα που θα παίρνει όλο και πιο επικίνδυνες διαστάσεις απέναντι στα φοιτητικά δικαιώματα και τις καταχτήσεις δεκαετιών. Από την άλλη, να ξεμπερδεύουν επιτέλους με τους φοιτητικούς συλλόγους, που για τόσα χρόνια στάθηκαν ζωντανές εστίες οργάνωσης και αντίστασης της πάλης των φοιτητών ανατρέποντάς τους τα σχέδια. Η λεγόμενη «συνδιοίκηση» λοιπόν, που τόσο την επιδίωξαν οι κυβερνητικές πολιτικές δυνάμεις (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) και τόσο την καλοδέχτηκαν όλες οι «αριστερές» (πλην ημών) από το ’80 ακόμη, κρίνεται απαραίτητη ακόμα και τώρα που ανατέλλει η νέα εποχή του «Πανεπιστημίου του Μνημονίου» και η επίθεση σχεδιάζεται ασυγκράτητη. Ακριβώς γιατί, ως μηχανισμός ενσωμάτωσης και χειραγώγησης των φοιτητικών μαζών, όχι μόνο τους είναι χρήσιμος, αλλά στη βάση των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους, προβλέπεται

και να περάσει σε νέα διάσταση. Πράγματι, ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου, σε ορισμένες από τις αφανείς (για την ώρα) διατάξεις του, εισάγει δύο νέους θεσμούς που αναμένεται να πάρουν μορφή αμέσως μόλις στηθεί καλά ο νέος μηχανισμός διοίκησης: το «Συμβούλιο του Φοιτητή» ανά πανεπιστημιακό ίδρυμα, που προβλέπει συμμετοχή φοιτητών 40% και πρόεδρό του τον εκάστοτε πρύτανη, αλλά και ο «Συνήγορος του Φοιτητή» ανά τμήμα, στον οποίο θα απευθύνονται οι φοιτητές για τα προβλήματά τους. Ποιος σύλλογος λοιπόν, και ποια συνέλευση, παιδιά, εδώ αποκτούμε και καθόλα νόμιμο «συνήγορο». Είναι λογικό να εμφανίζεσαι σαν υπερασπιστής των «θετικών αυτών πρωτοβουλιών», αν είσαι η συστημική κυβερνητική φωνή της ΔΑΠ ή της ΠΑΣΠ. Το πολύ να το παίζεις δύσκολος εκεί που βρίσκεσαι «ριγμένος». Εξ ου και οι ενστάσεις στην εκλογή φοιτητή στα συμβούλια, όσο δεν προσφέρουν αρκετές αρμοδιότητες στον εκλεγμένο και, γενικά, δεν είναι αρκετά «συνδιοικητικά»! Είναι ανέξοδο και βολικό, από την άλλη, για τις «επίσημες αριστερές πολιτικές δυνάμεις» να μιλούν ενάντια σε αυτές τις ρυθμίσεις ως

«ακόμη μια πτυχή του νέου νόμου πλαίσιο» ,που ως τέτοια απλά «πρέπει να μην εφαρμοστεί ή να μπλοκαριστεί ή να ανατραπεί», ενώ για δεκαετίες φρόντιζαν να καλλιεργούν τη λογική της συνδιοίκησης στους φοιτητές. Άντε τώρα να κρύψουν τη διάσταση αυτή κάτω από το χαλί και να αποφύγουν το ζήτημα. Τη στιγμή που η αγωνιώδης αναζήτηση «νομιμοποίησης», σε συνδυασμό με τον παραμερισμό (ως καθήλωση) του φοιτητικού συνδικαλισμού, είναι ο προάγγελος του πιο σκληρού ταξικού πανεπιστημίου που γνώρισε ποτέ η χώρα. Το ζητούμενο είναι η υπεράσπιση των συλλόγων, που ζωντανεύει και αναπνέει μόνο μέσα στην πάλη του φοιτητή, με βάση τις ανάγκες του. Οργανωμένη, πλατιά αντίδραση των φοιτητών ενάντια στη σύσταση των νέων οργάνων διοίκησης, ενάντια σε κάθε ανάδειξη φοιτητή, ενάντια στο νόμο πλαίσιο στο σύνολό του, μόνο στη βάση αυτή μπορεί να γεννηθεί. Και αντιστρόφως, βασική προϋπόθεση είναι η πραγματική, και όχι «εικονική», ενεργοποίηση των φοιτητικών συλλόγων πέρα και έξω από την αγκαλιά των μηχανισμών ενσωμάτωσης στις μάχες που έρχονται.


16

ΔΙΕΘΝΗ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ζόμενος στην πολιτική, πρώην τηλεοπτικός αστέρας Γιαΐρ Λαπίντ, που με το κόμμα του, το Γες Ατίντ, κέρδισε 19 έδρες και αναδείχθηκε σε δεύτερη, καθοριστική για τον σχηματισμό κυβέρνησης, δύναμη. Ξεπέρασε έτσι το Εργατικό κόμμα, και σύντριψε το κόμμα της φιλόδοξης Λίβνι και το ετοιμοθάνατο Καντίμα. Το τελευταίο, από πρώτο κόμμα στην προηγούμενη βουλή των εκλογών του 2009, μόλις και πήρε δύο βουλευτές.

Πύρρειος νίκη και νέα πρόσωπα

Α

ν και απέχει πολύ από το να είναι μια σημαντική ανατροπή, το αποτέλεσμα των εκλογών για την νέα Κνεσέτ, έδειξε πως στην ισραηλινή κοινωνία τα πράγματα παραμένουν κάθε άλλο παρά στάσιμα. Ο συνασπισμός του Λικούντ με το ακροδεξιό κόμμα του Λίμπερμαν, και ηγέτη τον Νετανιάχου, υπέστη μια σαφή εκλογική ήττα, παρά το γεγονός πως το κόμμα του ισραηλινού πρωθυπουργού συνεχίζει να παραμένει το μεγαλύτερο στην βουλή. Μαζί με τους ακροδεξιούς υπέρ-ορθόδοξους Εβραίους, συγκεντρώνουν εξήντα βουλευτές, δηλαδή ακριβώς την μισή Κνεσέτ. Οι υπόλοιποι εξήντα προέρχονται από την αντιπολίτευση, από το κεντρώο και αριστερό (για τα ισραηλινά δεδομένα) χώρο και τα μικρά αραβικά κόμματα. Σε αυτήν την ισορροπία, μοναδικός νικητής είναι ο πρωτοεμφανι-

Ένας συνδυασμός εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων φαίνεται πως καθόρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα και την πύρρεια νίκη του Νετανιάχου. Από την μία, η εκτεταμένη δυσαρέσκεια των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων από την οικονομική κατάσταση. Δυσαρέσκεια που είχε εκδηλωθεί με πρωτοφανείς και επίμονες μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις τα δυο τελευταία χρόνια. Από την άλλη, η γενική αίσθηση πως η χώρα ολοένα και πιο

πολύ απομονώνεται διεθνώς ύστερα από τις εξελίξεις στον αραβικό κόσμο, τις διαφωνίες με την αμερικάνικη πολιτική σχετικά με την προώθηση των εποικισμών και τα πυρηνικά του Ιράν. Η τελευταία αποτυχημένη επίθεση στην Γάζα και η επανεκλογή Ομπάμα επέδρασαν επίσης. Φυσικά ο Νετανιάχου έσπευσε να υποβάλει πρωθυπουργική υποψηφιότητα και, αν δεν γίνει κάτι το εξαιρετικό, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και πάλι πρωθυπουργός με την στήριξη του Λαπίντ. Προσπάθησε ακόμη να θέσει στην κορυφή της ατζέντας της νέας κυβέρνησης το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δηλώνοντας πως αυτό συνεχίζει να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα, ενώ ο Λίμπερμαν επέμεινε πως οι εποικισμοί θα συνεχιστούν στην Δυτική Όχθη. Μένει να δούμε, αν αυτή η επιμονή θα έχει και αντίκρυσμα με νέους τυχοδιωκτισμούς ή θα υπάρξει μια περίοδος αστάθειας και αναδίπλωσης, ως αποτέλεσμα της νέας πολιτικής ισορροπίας που ανέδειξαν οι κάλπες της περασμένης Τρίτης.

Γαλλικά στρατεύματα στο Μάλι

Ιμπεριαλιστική επέμβαση με απρόβλεπτες προεκτάσεις και συνέπειες ιφνιδιαστικά», πριν από μία βδομάδα, οι γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επέμβαση στο Μάλι. Επειδή είχε προηγηθεί το ψήφισμα 2085 (που εγκρίθηκε τον περασμένο μήνα) από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο άνοιγε ο δρόμος για την επέμβαση διεθνούς δύναμης αποτελούμενης από στρατιωτικές δυνάμεις γειτονικών χωρών, της «Οικονομικής Κοινότητας των Κρατών της Δυτικής Αφρικής» (ECOWAS), μαζί με άλλες δυτικές χώρες σε υποστηρικτικό ρόλο. Μόνο που κάτι τέτοιο εξεταζόταν για αργότερα, και μάλιστα (σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων του ΟΗΕ) όχι πριν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Η επιτάχυνση των εξελίξεων με τη λήψη απόφασης για άμεση στρατιωτική δράση έχει σαν αίτιο την προώθηση των ισλαμικών ομάδων προς το Νότο. Στόχος, όπως δήλωσε ο γάλλος υπουργός Άμυνας ΖανΙβ Λε Ντριάν, η «πλήρης ανακατάληψη του Μάλι». Ωστόσο, τα σημερινά γεγονότα δεν αποτελούν «κεραυνό εν αιθρία»! Στις 22 Μαρτίου 2012 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στο Μάλι. Οι στασιαστές διαμαρτύρονταν για τον τρόπο που χειρίζεται η κυβέρνηση του Μάλι μια εξέγερση των Τουαρέγκ2 στο βορρά. Επικεφαλής ήταν ο λοχαγός Αμαντού Σανόγκο, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και του Κράτους (CNRDRE). Η απόπειρα αυτή θεωρείται αμερικανοκίνητη όχι μόνο για το λόγο ότι ο οργανωτής της ήταν ένας στρατιωτικός διοικητής που ήταν εκπαιδευμένος στις ΗΠΑ, αλλά για την κατάσταση που διαμορφώνει. Οι πραξικοπηματίες ελέγχουν την πρωτεύουσα και το νότο της χώρας. Τα βόρεια σύνορα παραμένουν διάτρητα, και μπαίνουν ανεξέλεγκτα μέσω

«Α

Αλγερίας μπουλούκια από «αντάρτες» της Αλ Κάιντα από την ήδη ΝΑΤΟκρατούμενη Λιβύη… Στο χάος που επικρατεί οι Τουαρέγκ και οι ισλαμιστές κατέλαβαν τρεις πόλεις στο Βόρειο Μάλι, τις Κιντάλ, Γκάο και Τομπουκτού, και στις 6 Απριλίου 2012 το «Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα του Αζαγουάντ» κήρυξε την ανεξαρτησία του Αζαγουάντ, μιας περιοχής που περιλαμβάνει τις τρεις περιφέρειες του βορείου Μάλι. Η κίνηση αυτή δεν βρήκε την αντίσταση του στρατού, καθώς αυτός είναι αποδιοργανωμένος και χωρίς εξοπλισμό. Έτσι, η χώρα κόβεται στα δύο. Βέβαια το πραξικόπημα καταδικάζεται από πολλές μεριές και κύρια από τη Γαλλία. Η ECOWAS μάλιστα αποφασίζει γενικό εμπάργκο με μόνη εξαίρεση την ανθρωπιστική βοήθεια. Στο κλίμα αυτό οι πραξικοπηματίες έρχονται σε συμφωνία με την ECOWAS στις 6 του Απρίλη 2012 για άρση του εμπάργκο και αμνηστία στους στασιαστές με αντάλλαγμα την παράδοση της εξουσίας. Ο πρόεδρος Τουρέ, άνθρωπος των Γάλλων, παραιτείται και τυπικά τις επόμενες μέρες και αυτοεξορίζεται στις 19 Απριλίου 2012 στη γειτονική Σενεγάλη. Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, που σχηματίστηκε στις 20 Αυγούστου 2012 και η οποία εγκρίθηκε από τον προσωρινό πρόεδρο Ντιονκούντα Τραορέ, δεν είχε καλύτερη τύχη. Από τον περασμένο Δεκέμβρη, το Μάλι είναι ουσιαστικά ακυβέρνητο. Έτσι φτάνουμε στα σημερινά γεγονότα. Βασικά η εισβολή της Γαλλίας στο Μάλι μπορεί να ειδωθεί ότι αποτελεί μια νέα φάση των διαδοχικών επεμβάσεων αποσταθεροποίησης καθεστώτων στις οποίες έπαιξε ενεργό ρόλο. Όπως εκείνη της Λιβύης με την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Με μία διαφορά. Εδώ πρό-

1.Το Μάλι είναι ένα ακόμη «κράτος» της Δυτικής Αφρικής με τα γνωστά «ευθύγραμμα αποικιοκρατικά σύνορα». Επί αποικιοκρατίας ονομαζόταν Γαλλικό Σουδάν. Απέκτησε «ανεξαρτησία» από τη  Γαλλία στις 22 του Σεπτέμβρη 1960. Η έκταση της χώρας είναι 1.240.000 τετ. χλμ., έχει πληθυσμό  12.666.987( με βάση τις εκτιμήσεις του 2009).  και πρωτεύουσά του είναι το Μπαμάκο. Συνορεύει ΒΑ με την Αλγερία, Α με τον Νίγηρα, Ν με το Μπουρκίνα Φάσο, Γκάνα και Γουινέα και Δ με τη Σενεγάλη και Μαυριτανία. Το βόρειο 1/3 της χώρας πέφτει στην έρημο της Σαχάρας. Η χώρα είναι

κειται για μια πιο αποφασιστική κίνηση που παραπέμπει σε εποχές που η γαλλική αποικιοκρατία ήταν στις δόξες της! Ωστόσο τα ερωτήματα για την επέμβαση, πέρα από το προφανές ότι γίνεται για την προάσπιση των συμφερόντων της Γαλλίας, είναι πολλά και αναπάντητα. Στην ουσία η επέμβαση στο Μάλι θέτει το πρόβλημα του γαλλικού ιμπεριαλισμού και των σημερινών σχέσεών του με την αφρικανική ήπειρο, αναφορικά με τις ευθύνες και το ρόλο που μπορεί να ανα-

κυρίως αγροτική αλλά με πάρα πολύ πλούσιο υπέδαφος και φυσικούς πόρους. Πρόεδρος της χώρας είναι ο Ντιονκουντά Τραουρέ (υπηρεσιακός), έπειτα από το πραξικόπημα του 2012 2.Οι Τουαρέγκ, είναι μια νομαδική φυλή στη Βόρεια και Δυτική Αφρική. Κυρίαρχοι του εμπορίου στην έρημο, όταν αυτό υπήρχε. Η ζωή τους άλλαξε δραματικά μετά από χιλιάδες χρόνια όταν σύνορα επιβλήθηκαν και το εμπόριο βρήκε θαλάσσιες διαδρομές. Η προσπάθεια επιβίωσής τους συχνά συνδέθηκε με εξεγέρσεις. Στο Νίγηρα σήμερα στο Μάλι και είχαν εμπλοκή και στο πόλεμο της Λιβύης.

λάβει γενικότερα. Όσο βέβαιο είναι πως η παλιά καλή εποχή της «γαλλικής Αφρικής» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί άλλο τόσο βέβαιο είναι πως αυτή η προϊστορία των γαλλικών αποικιοκρατικών επεμβάσεων στην αφρικανική ήπειρο δεν μπορεί, παρά τα όποια ερείσματα διατηρούνται ακόμη, από μόνη της να κρίνει τις εξελίξεις. Εξελίξεις οι οποίες εντάσσονται αντικειμενικά στο σημερινό πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και υπό το βάρος των σημερινών συσχετι-


ΔΙΕΘΝΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

σμών. Οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Βρετανία η Γαλλία, η Ινδία, η Γερμανία προσπαθούν με διάφορους τρόπους και συνδυασμούς να «επενδύσουν» (οικονομικά, πολιτικά και προπαντός γεωστρατηγικά) στη «μαύρη ήπειρο». Ειδικότερα οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχουν δαπανήσει σημαντικά κεφάλαια για την ενίσχυση των προγεφυρωμάτων τους σε μια σειρά αφρικανικών χωρών. Από τη Μαυριτανία και την Μπουρκίνα Φάσο (γειτονικές στο Μάλι) ως την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί και την Κένυα. Άλλωστε, ως γνωστό, το αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα των περιφερειακών συμμαχικών δυνάμεων εντάσσεται στην παγκόσμια στρατηγική των ΗΠΑ όχι μόνο για έλεγχο και διασφάλιση της ροής των «στρατηγικών πόρων» αλλά, ακόμη περισσότερο, για την αποτροπή ελέγχου τους από τους ανταγωνιστές τους. Αυτό που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο –κατά την εκτίμηση διαφόρων αναλυτών– είναι πως πίσω από τη γαλλική εισβολή βρίσκεται με έναν πολύ ιδιόμορφο ρόλο η παρουσία των ΗΠΑ, άσχετα αν αυτή τη στιγμή δείχνουν να κρατούν αποστάσεις από τα γεγονότα. Αποδίδουν δηλαδή στις ΗΠΑ ότι έχουν από καιρό σχεδιάσει το διαμελισμό του Μάλι. Κάτι που υποτίθεται ότι αποτέλεσε και την αφορμή της γαλλικής στρατιωτικής επέμβασης. Άρα, για τη Γαλλία η αντιμετώπιση των ισλαμιστών που δρουν και εφορμούν από τα βόρεια του Μάλι δεν αποτελεί μόνο τη φαινομενική αιτία αυτής της επέμβασης. Έχει και την παράμετρο να προλάβει μια εξέλιξη που προοπτικά δείχνει να λειτουργεί σε βάρος της! Τα τελευταία χρόνια η Γαλλία έχει βέβαια ένα ιστορικό παρεμβάσεων στη γαλλόφωνη Αφρική, αλλά σε περιοχές και σε ζητήματα περιφερειακής σημασίας. Σήμερα ωστόσο φαίνεται ότι επιχειρεί μια υπέρβαση. Κατά συνέπεια, ο σκεπτικισμός που προβάλλεται μέσα από δηλώσεις αξιωματούχων της (για το αν το εγχείρημα αυτό θα πρέπει να αποτελεί μια γαλλική ευθύνη ή θα πρέπει μέρος της να αναληφθεί από την ΕΕ) αντανακλά όχι μόνο υπαρκτές αδυναμίες αλλά και ρεαλιστικούς φόβους για το μετά. Η επιλογή βοήθειας από το ΝΑΤΟ (αν είναι επιλογή πλέον) αποτελεί δεύτερη επιλογή! Σωστά, λοιπόν, οι Γάλλοι αρχίζουν να αισθάνονται πως το Μάλι θα έπρεπε να είναι διαφορετικό και να θεωρούν πως οι υπόλοιποι στην ΕΕ δεν επωμίζονται το βάρος που τους αναλογεί: «Για την ώρα, η χώρα μας είναι μόνη στο μέτωπο» δηλώνει απογοητευμένος ο ηγέτης της συντηρητικής αντιπολίτευσης, Ζαν-Φρανσουά Κοπέ, στον Economist. Ενώ ο πρώην γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπερνάρ Κουσνέρ, μιλώντας σε βρε-

τανικό τηλεοπτικό δίκτυο, τονίζει: «Ο βρετανικός λαός για μια τέτοια αποστολή είναι ο πιο στενός μας φίλος. Τους χρειαζόμαστε. Για την ώρα είμαστε μόνοι μας. Σας εκλιπαρώ, μην αφήνετε τη Γαλλία μόνη. Αυτή είναι μια κοινή αποστολή, αυτή είναι μια κοινή απειλή, είμαστε όλοι κατά του εξτρεμισμού»! Στην πραγματικότητα η επίκληση του Κουσνέρ αφορά την περίφημη αγγλο-γαλλική αμυντική συνεργασία που όμως από τους Βρετανούς φαίνεται να προσεγγίζεται με τελείως διαφορετική στόχευση και πάντως έξω από τα στενά πλαίσια της ΕΕ! Το ότι η Βρετανία δεν φαίνεται πολύ πρόθυμη να συμμετάσχει έχει σχέση τόσο με τον «σκεπτικισμό» της για τις διεργασίες στο εσωτερικό της ΕΕ όσο και με την αξιολόγηση της επιρροής της στη γεωπολιτική αξιοπιστία της ΕΕ. Όσο για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, η απροθυμία τους να εμπλακούν με τον τρόπο που το ζητά η Γαλλία δεν σημαίνει πως δεν θέλουν καμία εμπλοκή. Οι Γερμανοί συμφώνησαν να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια και να εκπαιδεύσουν Γάλλους των ειδικών δυνάμεων, αλλά μέχρις εκεί. Επίσης, την πρόθεση της ΕΕ να φιλοξενήσει μια διεθνή διάσκεψη για το Μάλι στις 5 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες ανακοίνωσε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής Κάθριν Άστον. Η διάσκεψη θα οργανωθεί από κοινού με κράτη-μέλη της Αφρικανικής Ένωσης και τα Ηνωμένα Έθνη. Το ότι παίζεται και θα παιχθεί ένα πολύ βρόμικο παιχνίδι στο Μάλι και συγχρόνως πολύ επικίνδυνο είναι γεγονός. Είναι βέβαιο πως η σύγκρουση αυτή θα κλιμακωθεί και θα επεκταθεί και στις γειτονικές χώρες. Και αυτό ξεκίνησε ήδη με την «εκτέλεση» ομήρων εργαζομένων σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στην Αλγερία και έπειτα από αιφνιδιαστική επιχείρηση του αλγερινού στρατού. Η κατάσταση παραμένει συγκεχυμένη, με τις αλγερινές αρχές να μη δίνουν ακριβή στοιχεία, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια δυτικών κυβερνήσεων, που δεν είχαν ενημερωθεί προηγουμένως. Είναι βέβαιο πως και εδώ οι «διασυνοριακές δραστηριότητες» (με τους διάφορους οπλαρχηγούς, τις φυλές, την «Αλ Κάιντα» και άλλες «ισλαμικές ομάδες») θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες «συνθήκες» που να δικαιολογούν μια επέμβαση του ΝΑΤΟ την κατάλληλη στιγμή! Πολύ χαρακτηριστικά, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν είπε ότι οι εξελίξεις σε Μάλι και Αλγερία παραπέμπουν σε «παράπλευρη απώλεια» των όσων προηγήθηκαν στη Λιβύη! Ο όρος είναι νατοϊκός και τον θυμόμαστε πολύ καλά από την περίπτωση των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία. Χ.Β.

Προλεταριακή Σημαία

17

Αθέατος Κόσμος Ασάμ, Ινδία

Θυμός στους κήπους του τσαγιού

O

κύριος Μριντούλ Κουμάρ Μπχατατσαράγια, όπως απαιτούσε να τον προσφωνούν, περηφανευόταν πως ήταν η τέταρτη γενιά μιας αδιάλειπτης οικογενειακής παράδοσης στην καλλιέργεια τσαγιού. Μαζί με τη σύζυγό του Ρίτα Μπχατατσαράγια, στην πόλη της Τινσούκια, στο Άνω Aσάμ, διηύθυναν την εταιρία ΜΚΒ Asia, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς μαύρου βιολογικού τσαγιού της ποικιλίας Camellia assamica, από τρία μεγάλα κτήματα και από μια μεγάλη μονάδα επεξεργασίας. Από το 1880 η οικογένεια του εβδομηνταπεντάχρονου μηχανολόγου ξεκίνησε την καλλιέργεια, παράλληλα και σε συνεργασία με τους άγγλους μεγαλοϊδιοκτήτες οι οποίοι μετέτρεψαν τις δυο μεγάλες κοιλάδες της επαρχίας, στις οποίες αργοκυλούν ο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ μια ιστορική αναδρομή για το εργατικό κίνημα στις φυτείες τσαγιού στο Ασάμ h t t p : / / r e v o l u t i o n a r y d e m o c r a c y. o r g / rdv5n1/teaplant.htm και ένα άρθρο για τη σημερινή κατάσταση των εργατών τσαγιού στην ΒΑ Ινδία www.amrc.org.hk/node/1001

Βραχμαπούτρα και ο Μπάρακ, σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα παραγωγής τσαγιού, για να αντισταθμίσουν το κινέζικο μονοπώλιο. Γι’ αυτό μετέφεραν χιλιάδες εργάτες από άλλες περιοχές της αποικιοκρατικής Ινδίας, δημιουργώντας μια δεξαμενή φτηνής εργατικής δύναμης που μέχρι σήμερα αναπαράγεται με βάση το σύστημα των καστών. Οι άνθρωποι της φυλής του τσαγιού από τη μικρή ηλικία τους είναι προορισμένοι να ζήσουν και να πεθάνουν δουλεύοντας σκληρά μέσα στις απέραντες φυτείες. Μαζί τους και χιλιάδες άλλοι μετανάστες, και πολλά παιδιά, από τις γειτονικές χώρες, κυρίως από το Μπανγκλαντές. Ο κύριος Μ.Κ. Μπχατατσαράγια μαζί με την γυναίκα του τις τελευταίες ημέρες του περασμένου Δεκέμβρη, όπως κάθε χρόνο, άφησαν το σπίτι τους στο Γκαουχάτι και πήγαν στη φυτεία στο Κουναπαθάρ, ενενήντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τινσούκια, με σκοπό να κάνουν επιτόπιο οικονομικό απολογισμό. Στη φυτεία, που εκτείνεται σε τρισήμισι χιλιάδες στρέμματα, δουλεύουν πάνω από χίλιοι εργάτες, άνδρες και γυναίκες, σε πολύ σκληρές συνθήκες. Παραβιάζοντας ακόμη και αυτήν την κρατική νομοθεσία που προβλέπει μερικές στοιχειώδεις παροχές στους εργάτες, επιβάλ-

λοντας τιμωρίες και χρηματικές ποινές και κρατώντας τα μεροκάματα πολύ χαμηλά, ο κύριος Μπχατατσαράγια είχε τη φήμη του σκληρού και ισχυρογνώμονα εργοδότη που δεν λογάριαζε κανέναν. Θύμωνε εύκολα και συμπεριφερόταν πολύ άσχημα. Τον Μάρτιο του 2010, μάλιστα, δεν δίστασε να πυροβολήσει ενάντια σε μια ομάδα διαμαρτυρόμενων εργατών στη φυτεία στο Ρανί, σκοτώνοντας ένα δεκάχρονο αγόρι. Γι’ αυτήν του την πράξη έκατσε μόνο δυο μήνες στη φυλακή και βγήκε με εγγύηση, συνεχίζοντας ατιμώρητος να διαφεντεύει κτήματα και ανθρώπους. Όλα αυτά μέχρι την 26η του Δεκέμβρη. Εκείνο το γεμάτο ομίχλη πρωινό, η ατμόσφαιρα στη φυτεία στο Κουναπαθάρ μύριζε μπαρούτι. Το αφεντικό μόλις κατέφθασε, λίγες ημέρες πριν, διέταξε δυο εργάτες να φύγουν από τη φυτεία και όταν αυτοί αρνήθηκαν φώναξε την αστυνομία η οποία τους συνέλαβε με ψεύτικες κατηγορίες. Ζώντας σε άθλιες συνθήκες, υποσιτιζόμενοι, δίχως ιατρική περίθαλψη και δουλεύοντας από τα χαράματα ως αργά το απόγευμα, οι εργάτες ένιωσαν να τους πνίγει η αδικία. Πάνω από επτακόσιοι, εκείνη την ημέρα, για να διαμαρτυρηθούν και να ζητήσουν την απελευθέρωση των συλληφθέντων πήγαν μπροστά στην κατοικία του κτηματία. Αυτός όπως συνήθως τους αντιμετώπισε με σκαιότητα και αρνήθηκε κάθε συζήτηση, πιστεύοντας πως ακόμη μια φορά θα επιβάλει τη θέλησή του. Αλλά δεν υπολόγισε σωστά, μιας και το γεγονός, όπως αποδείχθηκε, ήταν η σταγόνα που έλειπε από το ξέχειλο ποτήρι της οργής. Ορισμένοι από τους πιο τολμηρούς επιτέθηκαν στα αυτοκίνητα και εισέβαλαν στο σπίτι. Ύστερα από ώρα, όταν ήρθε η αστυνομία, διαπίστωσε πως η κατοικία του γαιοκτήμονα ήταν μισοκαμένη μαζί με τα άψυχα σώματα του ίδιου και της γυναίκας του. Με πεντακόσια εκατομμύρια κιλά παραγωγή το χρόνο, στο Ασάμ καλλιεργείται η μισή σχεδόν ποσότητα του ινδικού τσαγιού, σε τουλάχιστον οκτακόσιες μεγάλες φυτείες αλλά και μικρότερους κήπους. Πάνω από δυο εκατομμύρια εργαζόμενοι δουλεύουν στις φυτείες και στα εργοστάσια με μισθούς που δεν ξεπερνούν στις περισσότερες περιπτώσεις το ενάμισι δολάριο την ημέρα, σε συνθήκες απάνθρωπες. Γι’ αυτό και συχνά η αγανάκτηση μετατρέπεται σε οργή που εκδηλώνεται με βίαιες αντιδράσεις ενάντια στα αφεντικά και στους επιστάτες. Η αστυνομία συνέλαβε ορισμένους από τους εργάτες που θεωρήθηκαν πρωταίτιοι, η φυτεία έκλεισε προσωρινά και τα ινδικά μέσα ενημέρωσης για μια ακόμη φορά προσπάθησαν να ανακαλύψουν τον αόρατο μαοϊκό δάκτυλο που υποκίνησε την αντίδραση των εργατών. Για να παρουσιάσουν πιο αποτρόπαια την πράξη τους και να αντιστρέψουν τους ρόλους, φρόντισαν να διαδώσουν πως μερικοί από τους εργάτες που συμμετείχαν στην επίθεση έκοψαν κομμάτια από το σώμα του γαιοκτήμονα και τα έφαγαν! Τον «Αθέατο Κόσμο» γράφει ο Δημήτρης Παυλίδης


18

Προλεταριακή Σημαία

Β. Για την πολιτική κατάσταση και το πρόγραμμα. Ο προγραμματισμός της ιστορίας και οι εκπλήξεις της ταξικής πάλης. Ο λόγος στις Θέσεις: «[…]Δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος […] και η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που εκφράστηκε με την απότομη εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ…» (Θ.16) «[…] Στη βάση της εναλλαγής του μείγματος διαχείρισης, προωθείται η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος […]» (Θ.17) «Το λεγόμενο «κίνημα των αγανακτ��σμένων» και των «πλατειών» στηρίχτηκε, ενθαρρύνθηκε -αν δεν σχεδιάστηκε κιόλας- από μηχανισμούς της αστικής τάξης, με στόχο τη χειραγώγηση, την πρόληψη ριζοσπαστικοποίησης, με καναλιζάρισμα τμημάτων της εργατικής αριστοκρατίας και μκροαστικών στρωμάτων. Στο «κίνημα» αυτό προσελκύστηκε και ένα μέρος εργατών, ανέργων […]» (Θ.25) «Η πάλη για την υπεράσπιση των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων είναι αναπόσπαστη με την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου […]» (Θ.72) «[…] Αν δεχτεί επίθεση η Ελλάδα από γειτονική χώρα ή και από άλλη χώρα της περιοχής ή αν επιτεθεί πρώτη μέσα σε συμμαχία ή όχι, το Κόμμα σε κάθε περίπτωση πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής-λαϊκής αντίστασης και να συνδεθεί η αντίσταση με την πάλη για ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης […]» (Θ.60) «Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική». (Θ.73) Ακολουθούν οι Θέσεις 75–100 που περιλαμβάνουν μια αναλυτική περιγραφή της επανάστασης και του σοσιαλισμού σύμφωνα με την ΚΕ του ΚΚΕ. Ας ξεκινήσουμε: Η καθοδήγηση του ΚΚΕ χαρακτηρίζεται από μια στατική αντίληψη για την ταξική πάλη, υποτιμάει τις πραγματικές αντιφάσεις που περιέχει ο ιμπεριαλισμός καπιταλισμός και δείχνει να έχει έναν ιερό τρόμο απέναντι στη δυνατότητά αυτού του σάπιου και καταστροφικού, πια, συστήματος όλα να τα ρυθμίζει, όλα να τα γωνιάζει, όλα να τα προβλέπει. Σε αντίστοιχη ακριβώς κατεύθυνση νομίζει ότι πρέπει να κινηθεί και η ίδια: Να προγραμματίσει την ιστορία από τη δική της μεριά. Έτσι, μετά την αρχική υποτίμηση της κρίσης, πριν από δύο χρόνια (μια υποτίμηση αρκετά μετριασμένη αλλά όχι εξαφανισμένη, ακόμα), έρχεται σήμερα να εκτιμήσει ότι «δρομολογήθηκε η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος» και «η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας» μέσω του ΣΥΡΙΖΑ. Βάσει σχεδίου, λοιπόν, σύμφωνα με το ΚΚΕ διαμορφώθηκε η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στις διπλές εκλογές του Μάη–Ιούνη. Βάσει σχεδίου μεταφέρθηκαν εκεί μια σειρά συνδικαλιστές της ΠΑΣΚ κι ένα ευρύτερο απαράτ στελεχών της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Βάσει σχεδίου (περίπου) δημιουργήθηκε το κίνημα των «πλατειών». Έχουμε, αντίστοιχα, ακούσει από άλλους χώρους παρόμοιες εκτιμήσεις ότι βάσει σχεδίου έφτασε η Χρυσή Αυγή το 10%. Σ' αυτό το ολοκληρωμένο σχέδιο του συστήματος, το ΚΚΕ αντιπαραθέτει το δικό του ολοκληρωμένο σχέδιο: Λαϊκή Συμμαχία των μετωπικών του σχημάτων, η

ΠΟΛΙΤΙΚΗ οποία Λαϊκή Συμμαχία θα πραγματοποιήσει σοσιαλιστική επανάσταση με πιθανό κάποιον ενδιάμεσο πολεμικό σταθμό, στον οποίο η στάση του ΚΚΕ θα είναι ίδια, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού του ενδεχόμενου πολέμου. Θα ακολουθήσει η εφαρμογή του σοσιαλιστικού προγράμματος, το οποίο περιγράφεται αρκετά αναλυτικά. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, με τη σειρά: Είμαστε, ασφαλώς, οι τελευταίοι που θα υποτιμήσουμε τις δυνατότητες του συστήματος να προβλέπει, να μπαλώνει τρύπες, να ετοιμάζει διάδοχες λύσεις. Όμως, ταυτόχρονα, είμαστε οι τελευταίοι που θα πίστευαν στην αιωνιότητα και στην παντοδύναμη δυνατότητα του ιμπεριαλισμού – καπιταλισμού να επιλύει ομαλά τις κραυγαλέες (και ανεπίλυτες πια) αντιφάσεις του. Κατά την άποψή μας, η παρόξυνση της συνολικής κρίσης που χαρακτηρίζει το ιμπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστημα της εποχής μας (όπως περιγράψαμε στο πρώτο μέρος) φτάνει πολλαπλασιασμένη στην Ελλάδα, λόγω του εξαρτημένου χαρακτήρα της αλλά και της ιδιαίτερης διπλής της εξάρτησης από ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η παρόξυνση αυτή διέλυσε μια σειρά κοινωνικές συμμαχίες, έφερε εκτεταμένες μάζες χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων αντιμέτωπες με το φάσμα της ανεργίας, της

άραγε; «Δεν έχει κατακτηθεί, και είναι πρόβλημα καθοδήγησης, η δυνατότητα να δρα το Κόμμα μέσα σε συνθήκες όπου και αυθόρμητα μπαίνουν λαϊκές μάζες και ο αντίπαλος έχει τη δυνατότητα να τις ενσωματώνει με τα τεράστια μέσα που διαθέτει…» Ήταν οι μέρες που η οργάνωσή μας είχε μείνει απελπιστικά μόνη και είχε την… τιμητική της σε αρνητική προβολή από μια σειρά αστικά ΜΜΕ και blogs του απολίτικου χυλού, εξαιτίας του “θράσους” της να μοιράζει κομματικά έντυπα, κάτι που απαγορευόταν δια ροπάλου στο ναό της… άμεσης δημοκρατίας, όχι βέβαια από τις μάζες αλλά από τους αυτοδιορισμένους προύχοντες της κοινοβουλευτικής και «εξωκοινοβουλευτικής» αριστεράς και τους αγνώστου προελεύσεως φεϊσμπουκάδες. Πάνω στα ίδια πραγματικά κενά της βίαιης συμπίεσης της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και των δυσκολιών του συστήματος να παράξει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις εκτινάχθηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, κι εδώ υπήρχε η χείρα βοηθείας από τα χαρακτηριστικά της υπόλοιπης αριστεράς, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου. Το ΚΚΕ ήταν το κόμμα της αριστεράς που για χρόνια αποθέωνε τις εκλογικές αναμετρήσεις. Ήταν το κόμμα που έκανε επανειλημμένως

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

κειά τους. Και είναι φανερό ότι τα απαιτούμενα κουστούμια είναι τόσο στενά που ακόμα και η εντυπωσιακής ταχύτητας καθημερινή μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο και πιο δεξιές και «υπεύθυνες» θέσεις (εκεί, δηλαδή, που είναι το πραγματικό του γήπεδο) δεν είναι ακόμα ικανοποιητική σε αυτά τα κέντρα του συστήματος. Μετά, λοιπόν, από τους σχεδιασμούς του συστήματος, κάνει η ΚΕ του ΚΚΕ τους δικούς τους σχεδιασμούς. Και παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί ακριβώς να προβλέψει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας πολεμικής περιπέτειας, στην οποία μπορεί να εμπλακεί η χώρα μας, εξισώνει προκαταβολικά όλες τις περιπτώσεις! Και ρωτάμε: Ήταν, άραγε, δεδομένη η θέση του ΚΚΕ δύο χρόνια πριν την ιταλική εισβολή κατά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ακόμα οι συμμαχίες και ο χαρακτήρας του πολέμου ήταν σε εξέλιξη; Όποιες και αν ήταν οι συμμαχίες, όποια και αν ήταν τα χαρακτηριστικά του πολέμου, η θέση του ΚΚΕ θα ήταν ή θα έπρεπε να ήταν ίδια; Θα έπρεπε να είναι ίδια η θέση των ιρακινών κομμουνιστών στον πόλεμο Ιράκ-Ιράν και στον πόλεμο του Κόλπου; (Ναι! Αυτό είναι μπηχτή! Αλλά θα το δούμε πιο συγκεκριμένα παρακάτω.) Αυτά, χωρίς να αναιρούμε τη σωστή γενική αρχή ότι σε κάθε περίπτωση ο λαός (και οι κομμουνιστές ασφαλώς) πρέπει να δρά-

Αναφορά στις «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ φτώχειας ή ακόμα και της εξαθλίωσης. Η κόλαση που ζούσε εδώ και δεκαετίες η εργατική τάξη άγγιξε, πλέον, τμήματα του πληθυσμού που ένιωθαν μέχρι πριν λίγο ότι δεν είχαν σοβαρούς λόγους να είναι απέναντι στον καπιταλισμό. Η βιαιότητα και η ταχύτητα με την οποία συντελέστηκε η κοινωνική αυτή ανατροπή στην οικονομική βάση δημιούργησε σοβαρά κενά στο εποικοδόμημα του αστικού πολιτικού συστήματος διαχείρισης. Τα κενά αυτά διέλυσαν ένα βασικό πυλώνα αυτού του αστικού πολιτικού συστήματος (το ΠΑΣΟΚ), δημιουργούν σοβαρή κρίση στον άλλο (ΝΔ), ενώ διάφοροι αναλώσιμοι μαθητευόμενοι μάγοι (τεχνοκράτες ή «πολιτικοί») καίγονται με ταχύτητα στο βωμό της εξυπηρέτησης του ιερού καθήκοντος να βρεθεί νέα βραχυπρόθεσμη λύση για να εφαρμόσει τα ήδη θεσμοθετημένα αντιλαϊκά μέτρα και να περάσει καινούρια. Πάνω σ' αυτά τα πραγματικά κενά δημιουργήθηκαν οι πλατείες, στις οποίες οι κομμουνιστές είχαν καθήκον να παρέμβουν με σημαίες και ονοματεπώνυμο, ακριβώς για να πιεστούν τα μεσοστρώματα που κλονίζονταν και να μη συρθούν στην αγκαλιά του συστήματος ή ακόμα και του φασισμού. Όμως, δυστυχώς, τα κενά του συστήματος «ισοφαρίστηκαν» από τα κενά μιας αριστεράς που με διάφορους τρόπους (περισσότερο ή λιγότερο φαντεζί) υποτάχθηκαν στο συσχετισμό. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ με μαϊντανό το μεγαλύτερο μέρος τής (μέχρι πριν λίγα χρόνια στην αντίληψη) εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς πλειοδότησαν στην απολιτική και κολύμπησαν στον οπορτουνισμό με άλλοθι ότι «κολυμπάνε στις μάζες», κάτω από το άγρυπνο μάτι του συστήματος. Από την άλλη το ΚΚΕ, που με άλλοθι τις πραγματικές δυσκολίες διάλεξε τον εύκολο δρόμο της μη επίδρασης στην κίνηση των μαζών αυτών. Οι οποίες μάζες (όσο και αν το σύστημα τις «ενθάρρυνε», που λέει το ΚΚΕ) δημιούργησαν σοβαρά πολιτικά γεγονότα στις απεργίες της 15ης και 28ης-29ης Ιούνη του 2011. Αν δεν πείθουν τα παραπάνω, τότε η Θ.49 σε τι απαντάει

(την τελευταία διετία) πανελλαδικές συγκεντρώσεις με αίτημα να γίνουν εκλογές. Με τη διαφορά ότι όταν εσύ ζητάς εκλογές για να πάρεις 2% παραπάνω και ο άλλος ζητάει εκλογές για να τις κερδίσει, μάλλον θα «κεφαλαιοποιήσει» τελικά ο δεύτερος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο συνεπέστερος (δεξιότερος, δηλαδή) εκπρόσωπος μιας δεξιάς γραμμής και αυτή η «συνέπειά» του ανταμείφθηκε. Το αντιλήφθηκε αυτό η καθοδήγηση του ΚΚΕ και λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Μάη άρχισε να θυμάται τις επάρατες μ-λ αλήθειες: Ότι «οι εκλογές δε φέρνουν την αλλαγή», ότι «ο πραγματικός συσχετισμός είναι κάτι διαφορετικό από τα εκλογικά ποσοστά» κ.λπ. Αλλά ήταν αργά. Ήταν αργά για να ανατραπούν οι συνέπειες μιας δεξιάς γραμμής δεκαετιών… Και βέβαια, επειδή η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν έχει στην πραγματικότητα ξεκόψει από τη γραμμή αυτή, επέστρεψε μετά τις εκλογές του Μάη και επανέφερε το αίτημα με την ανεκδιήγητη δικαιολόγηση της «διόρθωσης ψήφου»! Για να δέσει το γλυκό λίγο μετά με την πρόταση νόμου για την κατάργηση των μνημονίων, την οποία έτρεξε να στηρίξει σύμπασα η οπορτουνιστική αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και η συγχυσμένη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στα πραγματικά κενά, λοιπόν, που γέννησε η επίθεση του συστήματος προστέθηκαν τα πολιτικά – κινηματικά κενά που δημιούργησε η χρόνια κυριαρχία δεξιών, ρεφορμιστικών και συνδιαχειριστικών αντιλήψεων στο κίνημα (στις οποίες αντιλήψεις θα αναφερθούμε στην επόμενη παράγραφο). Στο έδαφος αυτό εκτινάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στο αντίστοιχο έδαφος εκτινάχθηκε η Χρυσή Αυγή. Δεν έκατσαν πριν δύο χρόνια τα κέντρα του συστήματος να προετοιμάσουν τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, τη δημιουργία των ΑΝΕΛ, την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, το ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων. Είναι διαφορετικό πράγμα το γεγονός ότι, με βάση τα νέα δεδομένα που προέκυψαν, αυτά τα κέντρα επεξεργάζονται νέες λύσεις χωρίς, πάντως, μεγάλη ασφάλεια για τη σταθερότητα και τη διάρ-

σει αυτοτελώς -και με βάση τα δικά του συμφέροντα- από τα διάφορα κέντρα εξουσίας. Έχει, επίσης, ρητή εκτίμηση το κείμενο Θέσεων ότι η επερχόμενη επανάσταση θα είναι σοσιαλιστική. Όσο μας αφορά, δεν έχουμε αντίστοιχη ρητή εκτίμηση για τη φύση της επανάστασης. Δε γνωρίζουμε την οικονομική και παραγωγική π.χ κατάσταση της χώρας τότε, τι συμμαχίες θα έχει κάνει η εργατική τάξη (η οποία θα είναι η πιο αποφασισμένη και συγκροτημένη δύναμη της επανάστασης) και κατά συνέπεια δεν μπορούμε σήμερα να εκτιμήσουμε αν η ιδιοκτησία θα καταργηθεί εντελώς ή σε πόσο μεγάλο βαθμό. Το ΚΚΕ (που τα έχει αυτά… καθαρά) μήπως μπορεί να μας πει με ποιο τρόπο και γιατί ακριβώς «στηρίζει τους αυτοαπασχολούμενους με 2-3 εργαζόμενους και τους μικρούς ΕΒΕ», όπως λέει η ΠΑΣΕΒΕ στη διακήρυξή της; Εκτός εάν και εδώ το ΚΚΕ έχει σκοπό να αντιγράψει κάποιους θεωρητικούς της νέας ευρωπαϊκής αριστεράς και εντάσσει στο προλεταριάτο το σύνολο των εργαζομένων στις υπηρεσίες, τη διανόηση, και προσθέτει σε αυτό και τους επαγγελματοβιοτέχνες με 2-3 εργαζόμενους! Γενικά, όσο μας αφορά, αποφεύγουμε τον προγραμματισμό της ιστορίας και μας χαρακτηρίζει η αντίληψη ότι ο Λένιν δεν «ήξερε» το Γενάρη τις «Θέσεις του Απρίλη» ούτε το Φλεβάρη πως λίγους μήνες αργότερα θα γινόταν η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση. Και πάμε στο Πρόγραμμα, όπου έχουμε τρεις γενικές παρατηρήσεις: 1) Το σημερινό ΚΚΕ αντιμετωπίζει την ιστορία «του» σαν να είναι ενιαία, με εξαίρεση τις «κρίσεις του 1968 και του 1991». Συνεχίζει να αποκρύπτει τη μήτρα που το γέννησε (δηλαδή το πραξικόπημα του '56) και το προικοδότησε με ένα σώμα ρεφορμιστικών και ρεβιζιονιστικών αντιλήψεων που το ταλαιπωρούν ακόμα, στις οποίες θα αναφερθούμε στο επόμενο κεφάλαιο. 2) Το ΚΚΕ πρέπει να ξεκαθαρίσει: Βρισκόμαστε (από υποκειμενική άποψη) σε προεπαναστατική περίοδο; Είμαστε στη


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

φάση αντεπίθεσης και αυτό που λείπει είναι να περιγράψουμε στο λαό αναλυτικά τις άπειρες λεπτομέρειες της κοινωνίας που έρχεται (μέχρι και την «προτεραιότητα των μαζικών μεταφορών σταθερής τροχιάς για το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας»!, Θ.85); Αν θεωρούν οι Θέσεις ότι είμαστε σε αυτή τη φάση, τότε καλά κάνουν. Μόνο που έρχονται σε αντίφαση με μια σειρά πιο προσγειωμένες εκτιμήσεις (μέχρι ακραία απαισιόδοξες) που υπονοούνται ή λέγονται και ανοιχτά από στελέχη του ΚΚΕ. Ή, μήπως, αυτές οι ακραία απαισιόδοξα εκτιμήσεις αποτελούν ακριβώς το έδαφος για τη φυγή από τα σημερινά επείγοντα καθήκοντα και για την εξειδίκευση μιας πραγματικότητας, μια περιγραφή που «δε θα πληρωθεί» και δε θα αξιολογηθεί άμεσα; Είναι διαφορετικό πράγμα η περιγραφή του περιγράμματος μιας άλλης κοινωνίας (που θεωρούμε ότι έχει νόημα να γίνει) και είναι διαφορετικό πράγμα να νομίζει κανένας ότι θα προσπεράσει τα σημερινά προβλήματα που έχει η ταξική πάλη μέσω του αναλυτικού προγραμματισμού του μέλλοντος. Γιατί περί αυτού πρόκειται. 3) Μπορεί βεβαίως το ΚΚΕ, που θεωρεί για τον εαυτό του ότι είναι το Κόμμα της εργατικής τάξης, να νιώθει την υποχρέωση να κάνει αυτή την αναλυτική περιγραφή. Τότε, όμως, προκύπτει το παρακάτω

Κόμματος […] προσέκρουε στις ιδεολογικοπολιτικές συνέπειες που απορρέουν από σχετικά μακροχρόνιους παράγοντες όσο και της περιόδου της κρίσης, δηλαδή τις πολύμορφες συνέπειες από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων […]» (Θ.27) «Ενισχύονται αντιδραστικές τάσεις στη λαϊκή συνείδηση από αυτές τις πολιτικές δυνάμεις και τους φορείς που προέβαλλαν μια σειρά αντιλήψεις, όπως… εξωράιζαν άλλα τμήματα του αστικού κράτους (στρατό, δικαιοσύνη) σε αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα […]» (Θ.28Γ) «[…] Για ένα επαναστατικό εργατικό κόμμα, η κρατική επιχορήγηση δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική πηγή εσόδων του […]..» (Θ.57) «Οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες και η προσμονή φιλολαϊκής διεξόδου από μια αστική διακυβέρνηση παραμένουν κυρίαρχες στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.. […]» (Θ.28Ε) «[…] υπάρχουν ζητήματα […] που δεν αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα, όπως είναι η ανάδειξη του χαρακτήρα και της λειτουργίας του αστικού κοινοβουλίου […]» (Θ.53) Και, τέλος, για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα: «Το Κόμμα συνέχισε […] την πάλη με τον οπορτουνισμό (Σημ: στο διεθνές ΚΚ)

για το 19ο Συνέδριο» B’ Μέρος (σοβαρό!) ζήτημα: Σε όλη αυτή την πληθώρα σοσιαλιστικής «αφήγησης» εικοσιπέντε θέσεων υπάρχει δεκάδες φορές η έννοια του Κεντρικού Σχεδιασμού και δεν υπάρχει καμία αναφορά στο κεφαλαιώδες ζήτημα του πώς θα αποφευχθούν οι κίνδυνοι της καπιταλιστικής παλινόρθωσης! Η μόνη του αναφορά (Θ.93) απλώς βεβαιώνει ότι «η οπισθοδρόμηση αποτελεί προσωρινό φαινόμενο στην Ιστορία»! Το ΚΚΕ, προφανώς, νομίζει ότι «η αντεπαναστατική ανατροπή» έγινε λόγω ανεπαρκούς Κεντρικού Σχεδιασμού και μπλοκαρίσματος των παραγωγικών δυνάμεων. Δεν έχει κατανοήσει ότι η παλινόρθωση ήταν αποτέλεσμα της ταξικής πάλης και μπορεί να ανησυχεί για τις… μεταφορές σταθερής τροχιάς αλλά υποτιμάει την ιστορική πείρα του… εκτροχιασμού του σοσιαλισμού από τα μέσα, από τη δυνατότητα, δηλαδή, συγκρότησης νέας αστικής τάξης. Όσο μας αφορά, θεωρούμε ότι οι προσεγγίσεις μας (όπως αποτυπώθηκαν στο βιβλίο «Η αριστερά απέναντι στον εαυτό της» και στην 7η Συνδιάσκεψη) βρίσκονται μεν πολύ πίσω από 'κει που θα έπρεπε να είναι οι κομμουνιστές στο τεράστιο αυτό απολογιστικό ζήτημα του εικοστού αιώνα, αλλά (παρά τις μικρές μας δυνάμεις) πολύ πιο μπροστά από άλλες προσεγγίσεις που υποτιμούν το ρόλο της ταξικής πάλης στο γράψιμο της ιστορίας αλλά και τις τεράστιες αρνητικές συνέπειες που είχε στη σημερινή συγκρότηση των αγώνων η καπιταλιστική παλινόρθωση.

Γ. Μια αυτοκριτική που δε γίνεται Ας προσέξουμε τα παρακάτω αποσπάσματα και πόσο εύκολα ξεμπερδεύει το ΚΚΕ με δικές του ευθύνες: «[…] είχε προηγηθεί στην Ελλάδα […] μια παρατεταμένη περίοδος εξαγοράς και ενσωμάτωσης, που είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακά εξελισσόμενη υποχώρηση και αποδιοργάνωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος...» (Θ.21) «[…] Η βελτίωση της παρέμβασης του

[…]». (Θ.43) «Στη σημερινή Κίνα, το ΚΚΚ καθοδηγεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, αναπτύσσει σχέσεις με τη «σοσιαλιστική Διεθνή». Η πορεία και γενικότερα οι θέσεις περί της «μεικτής οικονομίας» που παλιότερα υποστήριζε η σοσιαλδημοκρατία […] ασκούν αρνητική επίδραση στο κομμουνιστικό κίνημα […]» (Θ.44) «Ορισμένα ζητήματα […] (αντιπαράθεσης) μέσα στο Κομμουνιστικό Κίνημα είναι: Η συμμετοχή των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις […], η απομάκρυνση από τη λενινιστική αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό […], η στάση απέναντι σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις […], η στάση απέναντι σε Ρωσία–Κίνα […], η λαθεμένη αντίληψη ότι ξεπεράστηκε η πάλη σε εθνικό επίπεδο […]» (Θ.46) Εμείς θα διατυπώσουμε κάποια ερωτήματα: Ποιες είναι οι «ιδεολογικοπολιτικές συνέπειες» και ποιοι είναι οι «μακροχρόνιοι παράγοντες» στους οποίους προσέκρουσε η «βελτίωση της παρέμβασης του Κόμματος»; Ποια ήταν η πολιτική στάση–θέση του ΚΚΕ απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, που ήταν περίοδος «εξαγοράς και ενσωμάτωσης»; Ποιοι ήταν αυτοί που «εξωράιζαν άλλα τμήματα του αστικού κράτους (στρατό, δικαιοσύνη)» και πόσο άσχετα με αυτό ήταν τα γνωστά αιτήματα του ΚΚΕ για «εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας και τη στροφή τους στην αντιμετώπιση του εγκλήματος»; Ποιοι ήταν αυτοί που συμμετείχαν και αποδέχτηκαν τον κρατικό συνδικαλισμό στα σωματεία και ποιοι και γιατί έβαλαν το χεράκι τους στον εξωραϊσμό του αστικού κράτους μέσω της συμμετοχής σε συνδιοικητικά – συνδιαχειριστικά όργανα, μια συμμετοχή που έπαιξε σοβαρό ρόλο στην ιδεολογική αποσυγκρότηση των εργαζομένων; Ποια ήταν η αναλογία κρατικών επιδοτήσεων – βουλευτικών αποζημιώσεων – εσόδων κομματικών επιχειρήσεων σε

σχέση με τις οικονομικές ενισχύσεις μελών και φίλων του ΚΚΕ και στη βάση ποιας ιδεολογικής αντίληψης υπήρχε η αυταπάτη ότι κάποιος θα κάνει μπίζνες στον καπιταλισμό χωρίς να λερωθεί; Μέσα από ποιο ιδεολογικό – πολιτικό πλαίσιο «παραμένουν κυρίαρχες οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες» και πόσο έγκαιρα, άραγε, δεν αντιμετωπίστηκαν αυτά τα υπαρκτά ζητήματα της Θ.53; Μήπως εδώ και πεντέμισι δεκαετίες που κυριάρχησε η γραμμή του ειρηνικού περάσματος και του κοινοβουλευτικού δρόμου; Ποια η σχέση του σημερινού ΚΚΕ με τη μήτρα που το γέννησε το 1956; Γιατί, άραγε, οι διεθνείς σχέσεις του ΚΚΕ αποτελούν κόμματα βουτηγμένα στη σοσιαλδημοκρατία, σε ανοχή ή ανοιχτή συμμετοχή σε ανοιχτά αντιδραστικές κυβερνήσεις (Νότια Αφρική, Κύπρος, Ινδία, Ιράκ, Ρωσία, Κίνα κ.λπ.); Ποιο είναι το νήμα, ποιο είναι το σώμα αντιλήψεων που τα συνδέει όλα τα παραπάνω; Γιατί, άραγε, η καθοδήγηση του ΚΚΕ αποφεύγει να ανοίξει με ειλικρίνεια και χωρίς να κρύβεται πίσω από υπονοούμενα τα κεφαλαιώδη αυτά ζητήματα; Όσο μας αφορά, η προσέγγισή μας είναι γνωστή: Το 1956, μέσα από το 20ο Συνέδριο, η ταξική πάλη που ήταν ήδη σε εξέλιξη κατέληξε σε πολιτική νίκη της Νέας Αστικής Τάξης. Η ΝΑΤ επέβαλε με διάφορους τρόπους (βίαια και καθαρά πραξικοπηματικά στην ελληνική περίπτωση) την αντίστοιχη στροφή στα περισσότερα κομμουνιστικά κόμματα μέσα από τις θεωρίες του «ειρηνικού περάσματος», του «κοινοβουλευτικού δρόμου», του «παλλαϊκού κράτους», της «ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων» και της «επιστημονικοτεχνικής επανάστασης». Ήταν προσεγγίσεις κατάργησης της ταξικής πάλης και αποτέλεσαν την πλατφόρμα που πάνω της πάτησε όλη η παραγωγή πολιτικής από τη μεριά του ενιαίου ακόμα ρεβιζιονισμού – ρεφορμισμού παγκόσμια και στην Ελλάδα. Τη δεξιά και οπορτουνιστική αυτή πλατφόρμα δεν την αμφισβήτησε ασφαλώς ούτε η ευρωκομμουνιστική (αργότερα) πτέρυγα, ίσα ίσα την ακολούθησε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συνέπεια. Πάνω σε αυτήν την πλατφόρμα πάτησε: • Η αναζήτηση από την ΕΔΑ τη δεκαετία του ‘60 ανεξαρτησιακών τμημάτων της αστικής τάξης και δόθηκε ένα ολόκληρο δυναμικό λαϊκών αγωνιστών δώρο στην Ένωση Κέντρου. • Η στάση του ΚΚΕ κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, όταν χαρακτήρισε αριστερίστικα τα συνθήματα «Λαοκρατία» και «Έξω το ΝΑΤΟ». • Η μεταδικτατορική στάση του ΚΚΕ, η υπογραφή του 59/74. Η απόρριψη του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» σαν αριστερίστικο! • Η γραμμή ουράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, μέσω της γραμμής της πραγματικής αλλαγής, η υποταγή στην πασοκική λογική των «δημοκρατικών δυνάμεων». Την ίδια περίοδο η γραμμή των δημοψηφισμάτων για τις βάσεις και η αποδοχή του κρατικού συνδικαλισμού. • Η καταρχήν αναγνώριση της περεστρόικα σαν διαδικασίας ανανέωσης του σοσιαλισμού. • Οι συγκυβερνήσεις του ‘89 με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για να γίνει κάθαρση! • Η στελέχωση κάθε είδους συνδιοικητικών οργάνων και ποικίλων «οικονομικών κοινωνικών επιτροπών» (ΟΚΕ), που πότιζαν και ποτίζουν το συνδικαλιστικό κίνημα με το μικρόβιο της συνδιαχείρισης, του «κοινωνικού διαλόγου», της ταξικής συνεργασίας και, τελικά, της διαφθοράς. • Η απολίτικη – αταξική θεώρηση των αναλογικών – αντιπροσωπευτικών προε-

Προλεταριακή Σημαία

19

δρείων στα σωματεία. • Η αποδοχή των κρατικών επιδοτήσεων διαφόρων μορφών, επιδοτήσεις που στον επίσημο ισολογισμό του ΚΚΕ φτάνουν το 80% των εσόδων του. Το άνοιγμα κομματικών επιχειρήσεων που ξεπερνούσαν κατά πολύ την ανάγκη έκδοσης των δικών του υλικών. • Η παραγωγή πολιτικών στόχωναιτημάτων που υπονοούσαν την κατάκτηση (θύλακα θύλακα) του αστικού κράτους: Εκδημοκρατισμός των Σωμάτων Ασφαλείας, Ενιαίας Φορέας Φαρμάκων, Ενιαίος Φορέας Ακτοπλοΐας, Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση... Να πώς γίνονται όλα ενιαία και ξεπερνιούνται οι τάξεις χωρίς να καταργηθούν. • Η επανάσταση στην οποία δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι. Οι διεθνείς σχέσεις με κόμματα όχι απλώς ρεφορμιστικά αλλά καθαρά αστικά και αντιδραστικά, όπως αυτά της Ινδίας και της Κίνας. • Ο παραλογισμός να μην μπορούν μέλη του ΚΚΕ να κάνουν μια απλή κοινή δράση σε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο με μέλη του ΚΚΕ(μ-λ) ενώ η καθοδήγησή τους θεωρεί τις διαφορές με το ΚΚ Κίνας, με το ΑΚΕΛ και με το ΚΚ Νότιας Αφρικής εσωτερικές διαφορές στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος! Όλα αυτά (και πολλά ακόμα) συνδέονται με ένα κοινό νήμα (και πάντως όχι κόκκινο) με μια κοινή αντίληψη. Και είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ για να ανοιχτούν με ειλικρίνεια από την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Γιατί αποτελούν την ίδια τη ραχοκοκαλιά της ιστορίας της. Γιατί, αν τα ανοίξει, θα φτάσει πολύ βαθιά το δάχτυλο στην πληγή, τόσο πολύ που ο ταξικός βερμπαλισμός δε θα είναι πια αρκετός για να κρύψει τι έχει συμβεί τις δεκαετίες που πέρασαν. Και γιατί (κι αυτό είναι το κύριο) θα αναγκαστεί να τοποθετηθεί αλλιώς και στα σημερινά καθήκοντα. Είναι σίγουρο, βέβαια, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ευθύγραμμα. Ότι στις μέρες μας γίνεται ένας μεγαλύτερος «χαμός», ένα πιο πολύπλοκο ιδεολογικό πολιτικό αλισβερίσι. Σχήματα που προέκυψαν σε αντίθεση με τη ρεβιζιονιστική στροφή (και σύντροφοί μας πριν μερικές δεκαετίες) κάνουν τώρα ζηλευτά δεξιά σλάλομ και δεν ξέρεις σε ποιο ακριβώς σημείο του πολιτικού χάρτη θα τα βρεις αύριο. Τμήματα που φεύγουν από το ΚΚΕ ξεκινάνε από σωστές διαπιστώσεις και καταλήγουν σε συμπεράσματα που άλλα βρίσκονται σαφώς δεξιότερα του ΚΚΕ και άλλα δυσκολεύονται να πάρουν διαζύγιο με τις ρίζες του ρεφορμισμού. Και από την άλλη, τμήματα που διακηρυκτικά βρίσκονται σχετικά δεξιά τυχαίνει, κατά περιπτώσεις, να έχουν πιο σωστή (πιο αριστερή) κινηματική στάση. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θεωρούμε ότι τα ιδεολογικά–πολιτικά στοιχεία που περιγράψαμε παραπάνω δίνουν μια σχετικά ικανοποιητική περιγραφή της μήτρας που γέννησε το σκελετό της στροφής, της συνθηκολόγησης και της ήττας. Και με αυτή την έννοια μπορούν να βοηθήσουν στις σημερινές προκλήσεις της ταξικής πάλης.

Δ. Τα ερωτήματα του σήμερα και η πάλη γραμμών Ας ξαναπάμε στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ: «(Σημ: με αφορμή το «κίνημα των αγανακτισμένων») […] Προκύπτει το γνωστό ζήτημα, ποιες δυνάμεις είναι επικεφαλής και επηρεάζουν την κίνηση των μαζών. Η εργατική τάξη και η συμμαχία της σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση ή οι μικροαστικές δυνάμεις που καλλιεργούν αυταπάτες για δυνατότητα φιλολαϊκής λύσης χωρίς

Συνέχεια στην επόμενη σελίδα


20

Προλεταριακή Σημαία

συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα ρήξη με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής; […]..» (Θ.25) «Η Λαϊκή Συμμαχία απαντά στο πιεστικό ερώτημα: Πώς θα οργανωθεί ο αγώνας απόκρουσης των βάρβαρων ταξικών αντιλαϊκών μέτρων, αγώνας αντεπίθεσης ώστε να υπάρξουν κάποιες κατακτήσεις, ποιος είναι ο δρόμος πάλης και ρήξης για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων […] Η Λαϊκή Συμμαχία έχει γενική κατεύθυνση πάλης ενάντια στα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, αναπτύσσεται στη βάση της κοινής δράσης των κοινωνικών δυνάμεων στο έδαφος των άμεσων διεκδικήσεων.» (Θ.62) «Η Λαϊκή Συμμαχία σήμερα έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ…» (Θ.66) «[…] το σύνθημα της απειθαρχίας και ανυπακοής […] πρέπει να ριζώσει πριν απ' όλα στους τόπους δουλειάς […] Η μαζική αντεπίθεση να στηριχτεί και στην ατομική ευθύνη στην υπόθεση του ξεσηκωμού […]» (Θ.24) «Ο αγώνας για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση είναι αναπόσπαστα δεμένος με την αποδέσμευση και τη μονομερή διαγραφή του χρέους χωρίς επιπτώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία, στα δημόσια νοσοκομεία κ.λπ., σε ρήξη με ΕΕ - ΔΝΤ […]» (Θ.63) Θα ξεκινήσουμε από το τελευταίο απόσπασμα: Είναι φανερό ότι το ΚΚΕ πιέζεται από τα δεξιά του. Και ενώ κατηγορεί τους πάντες για «ενδιάμεσα στάδια», ενισχύει το ίδιο τη δυνατότητα «φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση», στο πλαίσιο της σημερινής πολιτικής εξουσίας (εκτός αν στην… άλλη εξουσία θα υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία, κάτι άλλο από δημόσια νοσοκομεία και απλή ρήξη με ΕΕ-ΔΝΤ). Η αντίφαση συνεχίζεται καθώς θέτει ως τακτικό στόχο τη «μονομερή διαγραφή του χρέους», την ίδια στιγμή που κριτικάρει (και σωστά κατά την άποψή μας) ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για αποπροσανατολισμό σε σχέση με το χρέος και την ιεράρχησή του ως πολιτικό επίδικο. Ας προχωρήσουμε με τις συμφωνίες: Τα δύο τελευταία χρόνια, η επίθεση του συστήματος έβγαλε μάζες στο προσκήνιο. Στις ποικίλες δυναμικές κινητοποιήσεις, τη σφραγίδα τους την έβαλαν κατά βάση μικροαστικά στρώματα, τα οποία συμπιέστηκαν με βιαιότητα και ταχύτητα. Η εργατική τάξη «δεν μίλησε». Συμμετείχε στις κινητοποιήσεις αλλά όχι ταξικά συγκροτημένη, όχι δηλαδή με τρόπο που θα χρωμάτιζε τις κινητοποιήσεις. Το γεγονός αυτό έθεσε και συγκεκριμένα όρια στην όξυνση και στην εξέλιξη της ταξικής πάλης την τελευταία διετία, καθώς τα μικροαστικά αυτά στρώματα δεν πρόλαβαν να αφομοιώσουν τις εξελίξεις και να ξεφορτωθούν τα βαρίδια των ποικίλων αυταπατών με τις οποίες γαλουχήθηκαν για δεκαετίες. Η προσμονή γρήγορων αποτελεσμάτων, οι αυταπάτες για τα όρια αυθαιρεσίας και αυταρχισμού του αστικού κράτους, η μη αναγνώριση του ταξικού πολέμου που διεξάγεται, η επιμονή στην αντιοργανωτική λογική ήταν μερικά από τα βαρίδια αυτά. Το ταξικό αυτό φόντο έδεσε με τη χρόνια κυριαρχία ρεφορμιστικών αντιλήψεων (που αναφέραμε προηγούμενα) και έβαλε δυσκολίες σ' αυτή τη (καθόλα θετική, ασφαλώς) είσοδο των μαζών (και των μικροαστικών) στο προσκήνιο. Υπάρχει, βεβαίως, το ερώτημα γιατί το ΚΚΕ, που αυτοαποκαλείται κόμμα της εργατικής τάξης και ελέγχει (όπως το ίδιο υπερηφανεύεται) πληθώρα εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών και πρωτοβάθμιων

ΠΟΛΙΤΙΚΗ σωματείων, δεν κατάφερε να εισάγει την εργατική τάξη στο κέντρο των εξελίξεων. Ωστόσο, επειδή ουσιαστικά έχουμε αναφερθεί σ' αυτό το ζήτημα αλλά και επειδή δε θεωρούμε την αδυναμία αυτή ευθύνη, βασικά, του ΚΚΕ, παρακάμπτουμε την απάντηση και συνεχίζουμε. Συμφωνούμε, λοιπόν, με το ερώτημα «πώς η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της θα είναι επικεφαλής της κίνησης των μαζών;». Συμφωνούμε και με το ερώτημα της Θ.62 που παραθέτουμε παραπάνω. Θ�� λέγαμε ότι συμφωνούμε και με την αρχή της απάντησης: Ότι αυτό που πρέπει να γίνει (το ΚΚΕ το λέει Λαϊκή Συμμαχία, εμείς Μέτωπο Αντίστασης – και εννοούμε άλλο πράγμα, όπως θα φανεί) «έχει γενική κατεύθυνση πάλης ενάντια στα μονοπώλια, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους, αναπτύσσεται στη βάση της κοινής δράσης των κοινωνικών δυνάμεων στο έδαφος των άμεσων διεκδικήσεων.» Από 'κει και πέρα, βεβαίως, η ΚΕ του ΚΚΕ όλο και το στενεύει για να καταλήξει ότι η Λαϊκή Συμμαχία αποδέχεται όλο το πρόγραμμα του ΚΚΕ. Και χωρίς περιστροφές, μάς πληροφορεί ότι «σήμερα έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ»! Είναι ώρα να περιγράψουμε την άποψή μας: • Η τεράστιας κλίμακας επίθεση που έχει εξαπολύσει ο ιμπεριαλισμός - καπιταλισμός απέναντι στους λαούς και την εργατική τάξη έχει δημιουργήσει και θα δημιουργήσει (παρά τις στροφές) ακόμα μεγαλύτερη είσοδο μαζών στο προσκήνιο των εξελίξεων. Παρόλα αυτά, οι συνέπειες της ήττας των προηγούμενων δεκαετιών (γιατί οι εξελίξεις ’89-’91 ήταν η κατάληξη του δρόμου) ήταν και θα είναι ακόμα παρούσες παράλληλα με την αγωνιώδη προσπάθεια των μαζών να βρουν τρόπους να αναπτύξουν την πάλη τους και να υπερασπιστούν τη ζωή τους. • Οι εξελίξεις έχουν βέβαια επιταχυνθεί αλλά, σε κάθε περίπτωση, ο μακρόχρονος ιδεολογικός – πολιτικός – οργανωτικός αφοπλισμός της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων δεν μπορεί να παρακαμφθεί ούτε να ανατραπεί μέσα σε ένα εξάμηνο. Ο χρόνος που θα χρειαστεί για την αντιστροφή της πορείας έχει να κάνει με το πόσο οι μάζες θα συνεχίσουν να παλεύουν, με το πόσο οι διάφορες πολιτικές γραμμές θα δοκιμάζονται μέσα στη ζωή, μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης. Η πάλη αυτή δε θα γίνει με βάση προδιαγραφές και εγκεφαλικά σχέδια αλλά θα αποτελεί τη συμπύκνωση της ωριμότητας που έχει κατακτηθεί από τις μάζες τη δεδομένη στιγμή. • Είναι φανερό ότι η βάση ανάπτυξης των αγώνων την προηγούμενη διετία ήταν η αντίσταση στα σχέδια του συστήματος. Από τις μεγάλες γενικές απεργίες, μέχρι τις κλαδικές, από τα νοσοκομεία μέχρι τη Χαλυβουργία, η αντίσταση σε κλεισίματα, απολύσεις, μειώσεις μισθών ήταν η σπίθα που πυροδότησε τους αγώνες που ζήσαμε –και όχι ασφαλώς η αντεπίθεση, η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση τραπεζών κ.ο.κ. • Εκτιμάμε ότι η αντίσταση θα συνεχίσει για ένα διάστημα να είναι η πλατφόρμα κίνησης των μαζών. Οι κομμουνιστές πρέπει να ευνοούν την εκδήλωση των αντιστάσεων αυτών και τον καλύτερο δυνατό συντονισμό τους σε ένα Μέτωπο Αντίστασης κάτω από τη γενική λογική «διεκδικούμε ζωή με δικαιώματα στη δουλειά, στο μισθό, στη στέγη, στη σύνταξη, στην περίθαλψη, στην παιδεία», όπως το έχουμε διατυπώσει, δηλαδή, εδώ και δυο τρία χρόνια. Στο «έδαφος των άμεσων διεκδικήσεων», με άλλα λόγια. Αυτό το

Μέτωπο Αντίστασης πρέπει να είναι πλατύ και δεν μπορεί να βάζει προαπαιτούμενο την αποδοχή από τις μάζες της ολοκληρωμένης άποψης οποιουδήποτε. Άλλωστε, η αποδοχή αυτή δεν μπορεί να γίνει ούτε με ενέσεις ιδεολογικής καθαρότητας έξω από τις συνθήκες ούτε με εκβιασμούς. Αντίστοιχα, δεν μπορεί να εκβιαστεί η αποδοχή από τις μάζες του σοσιαλιστικού οράματος, όσο κι αν αυτό θα ήταν αναγκαίο (εκτός των άλλων) και για τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των σημερινών αγώνων. Η Λαϊκή Συμμαχία ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ είναι προφανές ότι είναι μια μετωπική κομματική συγκρότηση του ΚΚΕ, κάτι που κάθε κόμμα έχει δικαίωμα να κάνει, χωρίς όμως να το βαφτίζει αλλιώς από αυτό που είναι. Άλλωστε είναι φανερό, από αυτά που αναφέραμε, ότι το σχήμα «συμμαχίας» του ΚΚΕ δεν απαντάει το πραγματικό πρόβλημα αλλά μόνο το ζήτημα της ιδιαίτερης δικής του συγκρότησης. • Αντίστοιχα κοινοδρασιακή και πλατιά πρέπει να είναι η τεράστιας σημασίας προσπάθεια για συγκρότηση σωματείων, επιτροπών αγώνα και κάθε είδους πρωτογενών συλλογικοτήτων μαζικού τύπου που θα ενώνουν την τάξη. Όπου θα μπορεί να συζητάει, να αποφασίζει δράσεις, να απολογίζεται. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σπουδών και ζωής. Το έργο αυτό είναι τεράστιας σημασίας γιατί χωρίς τη μόνιμη συγκρότηση της τάξης λείπει η βάση που πάνω της μπορεί να πατήσουν σχεδιασμοί, τακτικές, πολιτικά σχέδια. Η σημερινή πραγματικότητα, αυτή των διαλυμένων σωματείων-σφραγίδων με τα χιλιάδες μέλη και τις συνελεύσεις λίγων δεκάδων, βρίσκεται τον αντίποδα των πραγματικών αναγκών. Και είναι μια εικόνα που αφορά το σύνολο της συνδικαλιστικής δομής, από την οποία δεν εξαιρούνται τα σωματεία του ΠΑΜΕ (που ασφαλώς δεν επιβεβαίωσαν την αυταρέσκεια των εμπνευστών του συνθήματος «εδώ υπάρχει ΠΑΜΕ, δεν είναι Ιρλανδία»). • Σε κάθε περίπτωση, οι εποχές της εικονικής πραγματικότητας, της κομπίνας και της διγλωσσίας έχουν τελειώσει. Καθετί πρέπει να λέγεται όπως είναι. Το σωματείο είναι σωματείο και όχι παράταξη. Ο συντονισμός σωματείων πρέπει να είναι συντονισμός που προκύπτει από πραγματικές εξουσιοδοτήσεις συνελεύσεων και δεν μπορεί να λέγεται έτσι μία παράταξη ή μια συνεργασία παρατάξεων. Η απόφαση μιας συνέλευσης πρέπει να είναι αποτέλεσμα μιας σχετικά μαζικής διαδικασίας. Η κατάληψη πρέπει να είναι μια μαζική διαδικασία του ίδιου του λαού και όχι «καταδρομικές» αυτοαποκαλούμενων πρωτοποριών με επικοινωνιακές επιδιώξεις. • Στο παραπάνω πλαίσιο αντίστασης, οι διάφορες στάσεις «απειθαρχίας και ανυπακοής» θα είναι μια αφορμή συσπείρωσης κόσμου και δεν μπορούν να είναι βασικό εργαλείο οικοδόμησης αντιστάσεων. Ο κόσμος, ως μαζική συμπεριφορά, θα πληρώνει όταν μπορεί, δεν θα πληρώνει επειδή δεν θα μπορεί. Η μαζική ανυπακοή (ως μακρόχρονη στάση) προϋποθέτει συνθήκες διάλυσης των μηχανισμών του αντιπάλου και άλλης ποιότητας συγκρότηση του λαϊκού παράγοντα. Εκτός αν το ΚΚΕ απλώς επιδιώκει να μεταφέρει τις ευθύνες στον κόσμο (που είναι «υποταγμένος και δεν καταλαβαίνει», που θα έλεγε και η αναρχία) μέσω της «ατομικής ευθύνης στην υπόθεση του ξεσηκωμού». Σε αυτό το πλατύ Μέτωπο Αντίστασης πρέπει να κολυμπάει, να συμμετέχει και να δυναμώνει μια πολιτική τάση που: • Θα συμβάλλει στην οργάνωση και το συντονισμό των διάφορων εστιών αντίστασης. • Θα εξηγεί την ταξική φύση της επίθεσης και την ανάγκη συγκρότησης της

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

εργατικής τάξης ως «τάξης για τον εαυτό της». • Θα προσπαθήσει να εκφράζει το τμήμα των πιο καταπιεσμένων, των «παράθυρων που δεν τα βλέπει ο ήλιος», και από αυτή τη σκοπιά να προωθεί συμμαχίες με μικροαστικά στρώματα. • Θα θέτει τη σημασία δεσίματος του ταξικού αγώνα με τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. • Θα αντιπαρατίθεται σε λογικές συνδιοίκησης και θα εξηγεί την ταξική φύση του αστικού κράτους. • Θα μπαίνει φραγμός σε επιδιώξεις ένταξης του κινήματος αντίστασης σε σχέδια κυβερνητισμού και κεφαλαιοποίησής του από επίδοξους σωτήρες, δεξιούς, «αριστερούς» ή «άχρωμους» (γιατί υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο). • Θα οργανώνεται ενάντια στον αντικομμουνισμό, την κρατική και παρακρατική βία, καταστολή και τρομοκρατία. • Θα προωθεί την ταξική ενότητα ενάντια σε ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις. • Με το συνδυασμό των παραπάνω θα προσπαθεί να δένει με πραγματικό, διαλεκτικό τρόπο την αντίσταση με τη διεκδίκηση και στη συνέχεια με την ανατροπή. Όπως είναι κατανοητό, αυτή είναι η πολιτική λογική με την οποία η οργάνωσή μας πρότεινε και παλεύει την προώθηση της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία. Μια πρόταση που προσπαθεί να συμβάλει σε απαντήσεις στα ζητήματα που τίθενται σε πολλαπλά επίπεδα.

Συμπερασματικά Η καθοδήγηση του ΚΚΕ πατάει μια εδώ και μια εκεί. Δυσκολεύεται να εστιάσει και θυμίζει εκείνες τις παλιές μετεωρολογικές προγνώσεις που κάτω από την αδυναμία να είναι αξιόπιστες προέβλεπαν «καιρό αίθριο μετά σποραδικών βροχών και καταιγίδων με πιθανότητα χιονόπτωσης». Θεωρεί την Ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα αλλά με ανισότιμη αλληλεξάρτηση με άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες. Θεωρεί ότι δεν τίθεται ζήτημα ανεξαρτησίας αλλά θεωρεί προϋπόθεση την αποδέσμευση (από ποια δεσμά, άραγε;). Εκτιμάει ότι η φοβερή και τρομερή ελληνική αστική τάξη εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα στην… Τουρκία και είναι άξια κριτικής που δεν ορίζει την ΑΟΖ. Ορκίζεται στο λενινισμό αλλά ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε οπορτουνιστικές αναλύσεις που φλερτάρουν με τις θεωρήσεις του «υπεριμπεριαλισμού» και της «παγκοσμιοποίησης». Αποκαθιστά τον Ζαχαριάδη και δικαιώνει τον Τρότσκι. Εκτιμάει ότι η «σημερινή περίοδος είναι περίοδος μεγάλης υποχώρησης του κινήματος» αλλά αφιερώνει στα σημερινά κινηματικά καθήκοντα ένα μικρό μέρος σε σχέση με τη λεπτομερή περιγραφή του σοσιαλισμού. Θεωρεί ότι η Λαϊκή Συμμαχία αναπτύσσεται στο έδαφος των άμεσων διεκδικήσεων αλλά εκφράζεται στενά από τις παρατάξεις του ΚΚΕ. Καταγγέλλει με αποτροπιασμό τον ΣΥΡΙΖΑ για κυβερνητισμό αλλά διεθνώς συνεργάζεται με κόμματα που όχι απλώς διεκδικούν την κυβέρνηση αλλά είναι κυβέρνηση και μάλιστα ακραία αστική. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι όλες αυτές οι αντιφάσεις είναι οι φυσιολογικές ανακολουθίες μιας καθοδήγησης που θέλει να «το ψάξει» καλύτερα σε μια δύσκολη και ρευστή περίοδο σαν τη σημερινή. Φοβόμαστε ότι δεν είναι έτσι. Αλλά ότι εκφράζουν ��πλώς τη διάσταση ανάμεσα σε αυτό που δηλώνει αυτό το κόμμα πως είναι και σε αυτό που πραγματικά είναι. Τη διάσταση, δηλαδή, ανάμεσα στην επανάσταση και τη μεταρρύθμιση.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

ΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ

Προλεταριακή Σημαία

21

Καρδίτσα

Τα τρακτέρ στις πλατείες, οι αγρότες στο πόδι Über alles στο λιμάνι

Π

ώς γίνεται μια χώρα που διαθέτει δύο μικρές εξόδους στη θάλασσα, εν προκειμένω η Γερμανία, με μία εξ αυτών, το Αμβούργο, να αποτελεί έναν από τα μεγαλύτερα σε κίνηση εμπορευματοκιβωτίων λιμάνια και να κατέχει ηγετική θέση στον παγκόσμιο στόλο; Γίνεται, αν το δούμε ιστορικά και γίνεται να διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία, αν δούμε το ζήτημα με βάση τα σημερινά οικονομικοπολιτικά δεδομένα. Το Αμβούργο, το μεγαλύτερο γερμανικό λιμάνι, αποτελεί σημαντικό σταυροδρόμι του ευρωπαϊκού εμπορίου από τα χρόνια της Χανσεατικής Ένωσης το 13ο αιώνα, πολύ πριν δηλαδή ενοποιηθεί εθνικά η Γερμανία, και πρωτοστάτησε στο βορειοευρωπαϊκό εμπόριο για διακόσια και πάνω χρόνια. Ενώ το εμπορικό επιμελητήριο της πόλης μετρά ιστορία 345 ετών (!). Σήμερα διακινούνται από εκεί πάνω από 1 εκ. τόνοι αγαθών σε ξένες αγορές, ενώ το κρατίδιο στο οποίο ανήκει είναι το πλουσιότερο από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της χώρας, διπλάσιο από το μέσο όρο των κρατών της ΕΕ στην κλίμακα του πλούτου. Το πώς διατηρείται αυτή η πρωτοκαθεδρία εξηγείται σήμερα μέσα από την αντιπαράθεση του «μπλοκ του Αμβούργου» απέναντι σε μία άλλη ιστορική κάστα του παγκόσμιου εφοπλιστικού κεφαλαίου με επίσης ιστορικές ρίζες στην πειρατεία και στο παροικιακό φαινόμενο: τους Έλληνες εφοπλιστές, που φυσικά από την άποψη της δυναμικότητας του στόλου της βρίσκεται μόνη στην κορυφή (σχεδόν διπλάσιος αριθμός πλοίων). Όμως έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή της χανσεατικής ένωσης και το «μπλοκ του Αμβούργου» έχει μια βασική διαφορά από τους Έλληνες εφοπλιστές στη σημερινή τους διαμόρφωση ως αστικές κάστες. Από τους 700 π.χ. πλοιοκτήτες στην Ελλάδα οι 600 επενδύουν δικά τους χρήματα στο στόλο και μόλις οι 100 έχουν αμιγώς ξένα κεφάλαια, ενώ το management περίπου ταυτίζεται με την ιδιοκτησία. Σε αντίθεση, το «μπλοκ του Αμβούργου» είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα χρηματιστηριακό: από τους 400 πλοιοκτήτες οι 370 διαχειρίζονται ξένα λεφτά. Αυτή η τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα που δημιουργήθηκε με την άμεση στήριξη του γερμανικού τραπεζιτικού συστήματος μέσα από το σύστημα των KG funds κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες αποταμιευτές που …ναυάγησαν μέσα στην μεγάλη φουρτούνα που προέκυψε μετά το 2008. Το σύστημα των KG funds δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει μέσα σε αυτή τη φουρτούνα επαρκή ρευστότητα και εισροή κεφαλαίων από Γερμανούς επενδυτές, οι τράπεζες έμειναν εκτεθειμένες (οφειλόμενα δάνεια 98 δις ευρώ μόνο προς τις δέκα μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες) και ένα μεγάλο μέρος του στόλου των container ships βρίσκεται σήμερα παροπλισμένο και αγκυροβολημένο λόγω υπερπροσφοράς πλοίων. Στριμωγμένο «το μπλοκ του Αμβούργου» στράφηκε προς τους βάσιμους ανταγωνιστές του διεκδικώντας το κομμάτι από την μειωμένη -λόγω της

κρίσης- παγκόσμια πίτα. Έτσι με μοχλό την γερμανική κυβέρνηση, η Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ από το καλοκαίρι ζήτησε εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση για τις φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, αξιοποιώντας φυσικά και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί με τα απανωτά μνημόνια. Βέβαια το γερμανικό εφοπλιστικό κεφάλαιο απολαμβάνει τεράστιες φοροαπαλλαγές και προστασία. Είναι χαρακτηριστικό ότι Έλληνες εφοπλιστές που απευθύνθηκαν σε γερμανικές τράπεζες προκειμένου να εξαγοράσουν δάνεια από τα παροπλισμένη πλοία βρήκαν τις πόρτες κλειστές (σιγά μην τους άφηναν!). Δύο σημαντικά ζητήματα αναδεικνύονται από αυτή την αντιπαράθεση. Το ένα είναι η τεράστια έκθεση των γερμανικών τραπεζών σε επισφαλή εσωτερικό δανεισμό. Διακρατούν χαρτοφυλάκιο ναυτιλιακών δανείων υπερδιπλάσιο της έκθεσης τους στα ομόλογα της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αθροιστικά! Φυσικά το ζήτημα το αξιοποίησαν οι… άσπονδοι υπερατλαντικοί σύμμαχοι και οι New York Times, οι οποίοι με εκτενέστατο άρθρο τους στις αρχές του Δεκέμβρη στηλίτευσαν τους «τιμητές της δημοσιονομικής ορθότητας» για τις ζημιές «δεκάδων δις δολαρίων επισφαλών δανείων» και «τις γερμανικές τράπεζες και τους πολιτικούς που πρέπει να λογοδοτήσουν». Η Moody’s εκτιμά ότι τα δάνεια των δέκα μεγαλύτερων γερμανικών τραπεζών ισοδυναμούν με το 60% των εποπτικών τους κεφαλαίων, ενώ η μεγαλύτερη χρηματοδότρια τράπεζα της ναυτιλίας παγκοσμίως προειδοποίησε ότι θα χρησιμοποιήσει πρόσθετη κρατική βοήθεια ύψους 1,3 δις ευρώ. Το δεύτερο ζήτημα αφορά τι θα κάνουν οι Έλληνες εφοπλιστές αν η «υπερήφανη» κυβέρνησή τους υποκύψει για άλλη μια φορά στις απαιτήσεις των προστατών και καταργήσει ή ψαλιδίσει το φορολογικό καθεστώς που διέπει τις σχέσεις του κράτους με τους εφοπλιστές. Ας σημειωθεί πως μέχρι τώρα τα μνημόνια είχαν αφήσει άθικτο το εφοπλιστικό κεφάλαιο και την ναυτιλιακή οικονομία. Είναι σίγουρο πως με τον γνωστό κοσμοπολίτικο «πατριωτισμό» τους οι εφοπλιστές θα βρουν σημαίες ευκαιρίας και θα αναχωρήσουν. Έτσι και αλλιώς τον βασικό όγκο των οικονομικών τους δραστηριοτήτων τον έχουν στον εξωτερικό. Οι επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης έχουν δύο πλευρές. Η μια είναι στο επίπεδο του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας, στην αύξηση της ανεργίας στον ήδη χτυπημένο κλάδο της ναυτοσύνης κ.λπ. Όμως οι Έλληνες εφοπλιστές εξακολουθούσαν επίσης να κρατούν προ και μετά μνημονίου μακριά από την χώρα τον παραγόμενο πλούτο. Ας σημειωθεί εδώ πως ο Στουρνάρας ως υφυπουργός Ανάπτυξης τον Ιούνιο, αξιοποιώντας μελέτη του ΙΟΒΕ του οποίου προήδρευε πριν υπουργοποιηθεί, είχε κάνει πρόταση για προσέλκυση των δραστηριοτήτων τους στα ελληνικά λιμάνια και στον ναυτικοεπισκευαστικό και κατασκευαστικό τομέα που θα μπορούσε να δημιουργήσει εγχώρια προστιθέμενη αξία 26 δις ευρώ. Τώρα;

κατοντάδες τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα έχουν βγει και παραμένουν στις πλατείες των χωριών της Καρδίτσας από την περασμένη Κυριακή 20/1 μετά από κάλεσμα της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων. Η κινητοποίηση αυτή είναι συνέχεια του αγροτικού συλλαλητήριου που έγινε στις 10 Δεκέμβρη και ταυτόχρονα απαρχή για παραπέρα κλιμάκωση. Παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα γίνονται συσκέψεις στα χωριά είτε μετά από κάλεσμα της Ομοσπονδίας είτε με πρωτοβουλίες των Αγροτικών Συλλόγων. Οι αγρότες «μετράνε» τις δυνάμεις τους και τις διαθέσεις τους. Και όλα δείχνουν ότι και αγανάκτηση έχει συσσωρευτεί στον αγροτόκοσμο και αγωνιστική διάθεση υπάρχει.

Ε

Τα μέτρα της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, τα απανωτά μνημόνια και η αντιαγροτική Κοινή Αγροτική Πολιτική έχουν οδηγήσει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση χιλιάδες φτωχομεσαίους αγρότες. Τα αγροτικά προϊόντα πωλούνται σε τιμές που δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής. Το κόστος παραγωγής έχει εκτιναχθεί με τα πανάκριβα φάρμακα, λιπάσματα και εφόδια, με το πετρέλαιο κίνησης που αγγίζει το 1,50 € το λίτρο, με το αγροτικό ρεύμα που αντί να μειωθεί αυξάνεται 15%. Τα καλλιεργητικά δάνεια δίνονται πλέον με το σταγονόμετρο και οι γεωπόνοι («λόγω κρίσης»…) έκοψαν την πίστωση με συνέπεια χιλιάδες αγροτικά νοικοκυριά να μην μπορούν να ανταποκριθούν στα καλλιεργητικά έξοδα. Με ντιρεκτίβα της ΕΕ οι ζημιές στις βαμβακοκαλλιέργειες από το «πράσινο σκουλήκι» δεν αναγνωρίζονται και ούτε αποζημιώνονται από τον ΕΛΓΑ. Και από κοντά τα χαράτσια σε ΔΕΗ, ΟΓΑ, γεωτρήσεις κλπ. Με το Μνημόνιο 3 (νόμος 4093/2012) ψηφίστηκαν νέα αντιαγροτικά μέτρα που μειώνουν ακόμα περισσότερο το εισόδημα και χειροτερεύουν το βιοτικό επίπεδο των αγροτών. Η επιστροφή ΦΠΑ μειώθηκε από 11% στο 6%. Το ίδιο μειώθηκε και η επιστροφή του ΕΦΚ στο πετρέλαιο. Μείωση 30 € το μήνα έγινε και στις αγροτικές συντάξεις. Ακόμα μεγαλύτερο πετσόκομμά τους γίνεται με την κατάργηση του δώρου Χριστουγέννων, του δώρου Πάσχα και του επιδόματος άδειας. Η ηλικία συνταξιοδότησης των αγροτών αυξάνεται κατά 2 χρόνια, από τα 65 στα 67. Αυξήσεις έχουμε και στις ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ καθώς και υποχρεωτική μετάταξή τους σε ανώτερη (και ακριβότερη…) κατηγορία. Και από κοντά το νέο φορολογικό νομοσχέδιο με την κατάργηση του αφορολόγητου, την υποχρεωτική τήρηση βιβλίων εσόδων-εξόδων κλπ. Χειρότερες μέρες έρχονται για τους αγρότες. Οι επικυρίαρχοι ιμπεριαλιστές (ΕΕ-ΗΠΑ-ΔΝΤ) και το ντόπιο πολιτικό προσωπικό τους λεηλατούν το αγροτικό εισόδημα, φτωχοποιούν και ξεκληρίζουν τη μικρομεσαία αγροτιά, φέρνουν απόγνωση και δυστυχία στα χωριά.    Η

φτώχεια και η εξαθλίωση αγγίζει όλο και περισσότερα αγροτικά νοικοκυριά. Χωράφια βγαίνουν στο σφυρί, η  αγροτική γη ξαναμοιράζεται, αγροτικές περιουσίες αλλάζουν χέρια και τεράστιες εκτάσεις συγκεντρώνονται στα χέρια σύγχρονων νεοτσιφλικάδων. Αυτό απαιτεί το μεγάλο κεφάλαιο ώστε να διασφαλιστούν οι όροι κερδοφορίας του και να γίνουν «επενδύσεις…». Έχουν λοιπόν πολλούς λόγους οι αγρότες να βγαίνουν στις πλατείες. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει ένα φούντωμα των αγροτικών κινητοποιήσεων. Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Τσαυτάρης δέχτηκε αμέσως να συναντηθεί με αντιπροσωπεία των αγροτικών Ομοσπονδιών της Θεσσαλίας, δήλωσε ότι «κατανοεί τα αιτήματ�� των αγροτών» αλλά αρνήθηκε να ικανοποιήσει έστω και το παραμικρό από αυτά. Εκτός όμως από το καρότο η κυβέρνηση κραδαίνει και το μαστίγιο. Και ενώ στη συνάντησή του με τους αγρότες (23/1) ο Τσαυτάρης «όμνυε» στον διάλογο, την ίδια στιγμή στήνονταν επιχείρηση τρομοκράτησης των αγροτών με περιπολικά που εμφανίστηκαν σε πλατείες χωριών και κατέγραφαν τα τρακτέρ που βρίσκονταν εκεί ενώ παράλληλα «θυμήθηκαν» να κάνουν και αστυνομικούς «ελέγχους» σε τρακτέρ που κατευθύνονταν στις πλατείες. Από την άλλη δίνουν και παίρνουν οι παρεμβάσεις, φανερές και κρυφές, κυβερνητικών παραγόντων, πολιτευτάδων και κομματαρχών που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους αγρότες, να τους αποπροσανατολίσουν και να τους πείσουν για το μάταιο των αγώνων «που δεν βγάζουν τίποτα». Και πράγματι είναι δύσκολα τα πράγματα. Η για χρόνια αποσυγκρότηση του αγροτικού όπως και γενικότερα του λαϊκού κινήματος, η διάλυση των συλλόγων, η κυριαρχία ρεφορμιστικών απόψεων που αποπροσανατόλιζαν και παρέλυαν το κόσμο κ.α. έχουν διαμορφώσει αρνητικούς συσχετισμούς σε βάρος της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Συσχετισμοί που και σήμερα παραμένουν αρνητικοί και που δεν ανατρέπονται εφάπαξ με μια και μόνη κινητοποίηση. Από την άλλη, οι αγώνες ήταν και είναι ο μόνος δρόμος ώστε να αλλάξουν και σε μια πορεία να ανατραπούν αυτοί οι αρνητικοί συσχετισμοί. Αγώνες ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Για να παρθούν πίσω, να μην εφαρμοστούν τα αντιαγροτικά μέτρα, η μείωση της επιστροφής στο ΦΠΑ, η μείωση των αγροτικών συντάξεων, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, η αύξηση των εισφορών, τα παλιά και νέα χαράτσια. Για να μην περάσει το φορολογικό ξέκαμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Αγώνες ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ. Για μέτρα μείωσης του κόστους παραγωγής, για τιμές-αποζημιώσεις-εισόδημα που να καλύπτουν το κόστος της ζωής. Αγώνες ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ της αντιαγροτικής πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Για να αποτραπούν τα χειρότερα. Ενάντια στο ξεκλήρισμα. Για την επιβίωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς.


22

ΙΣΤΟΡΙΑ

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Η νίκη στο Στάλινγκραντ, αρχή της συντριβής του ναζισμού Βιβλιογραφία τα μέσα του 1942, ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου βρίσκεται υπό την κατοχή των ναζιστικών στρατευμάτων. Ένα χρόνο πριν, τον Ιούνη του 1941, είχε ξεκινήσει η επίθεση της Γερμανίας στη Σοβιετική Ενωση (ΣΕ). Παρά την αντίσταση των Σοβιετικών, η Γερμανία μέσα σε λίγες βδομάδες θα καταλάβει 1 εκατομμύριο τετρ. χλμ. σοβιετικού εδάφους, φτάνοντας μέχρι το Λένινγκραντ και τη Μόσχα. Σχεδόν αμέσως με την επίθεση των ναζί στην πρώτη σοσιαλιστική χώρα, η σοβιετική ηγεσία ζητά από τους Δυτικούς το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου απέναντι στη Γερμανία, κάτι που αρνούνται επίμονα οι Δυτικοί. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Τρούμαν για τη στάση των ΗΠΑ: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Κι αν τον κερδίζει η Ρωσία οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία και με τον τρόπο αυτό ας τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο μπορούν περισσότερους… (Τάιμς της Νέας Υόρκης, 24 Ιουλίου 1941. Το απόσπασμα είναι παρμένο από το βιβλίο του Ντ. Χόροβιτς «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ», σελ. 87).

Σ

Η άμυνα του Στάλινγκραντ Το Νοέμβρη του 1941 θα σημειωθεί η πρώτη μεγάλη νίκη των Σοβιετικών κατά των Γερμανών, 25 χιλιόμετρα έξω απ’ τη Μόσχα. Αυτό ήταν και η αιτία αλλαγής κατεύθυνσης της γερμανικής επίθεσης (νότια) προς την Κριμαία και τον Καύκασο για να βρουν διέξοδο προς την ανατολή. Στόχος τους, σύμφωνα με την περίφημη διαταγή Νο 41 ήταν η συντριβή των Σοβιετικών, η κατάληψη των πετρελαιοφόρων περιοχών του Καυκάσου αλλά και η βιομηχανική περιοχή του Ντον και του Βόλγα. Βέβαια μια νίκη των Γερμανών θα είχε συνέπειες για τις γενικότερες συμμαχίες και θα ήταν καθοριστική για την έκβαση του πολέμου. Η Τουρκία για παράδειγμα δεν θα είχε ενδοιασμούς να συμμαχήσει με τη Γερμανία αλλά και η Ιαπωνία θα επιχειρούσε αμέσως στην ανατολή εναντίον της ΣΕ. Ο δρόμος προς τις περιοχές της ανατολής θα ήταν πλέον ανοιχτός για τις δυνάμεις του Άξονα και η κυριαρχία των ναζί σε Ευρώπη και Ασία θα ήταν σίγουρη. Τέλος οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής του Καυκάσου θα τροφοδοτούσαν την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και θα του έδιναν τη δυνατότητα να στρέψει τις δυνάμεις του και προς τα δυτικά με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία. Ετσι στα 1942, στο βορρά, το Λένινγκραντ βρίσκεται υπό πολιορκία και στο νότο, τα ναζιστικά στρατεύματα αφού ανακόπηκαν στην περιοχή του Βορονέζ, επιτίθενται νοτιότερα, στο Στάλινγκραντ. Στα μέσα του Ιούλη βρίσκονται έξω από την πόλη και ο Κόκκινος Στρατός μαζί με χιλιάδες πολιτών ξεκινά την υπεράσπισή της. Η σημασία της πόλης του Βόλγα ήταν τεράστια. Ακόμα και στην περίπτωση που απέφευγαν την κατάληψή της οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν προς τον Καύκασο με σιγουριά γιατί πάντα υπήρχε ο κίνδυνος έναρξης επιθέσεων στα νώτα τους από τα σοβιετικά

1. David Horovitz, Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ, εκδ. ΚΑΛΒΟΣ 2. Γκ. Ζούκοφ, Απομνημονεύματα, τ. 3, εκδ. Φέξη 3. Παγκόσμια ιστορία Ακαδημία Επιστημών Σοβιετικής Ένωσης, τ. Ι1Ι2, εκδ. Μέλισσα 4. William Shirer, Η άνοδος και η πτώσις του Γ’ Ράιχ, τ. 3, εκδ. Αρσενίδη 5. Loui Aragon, Ιστορία της Σοβιετικής Ενώσεως 1917-1960, τ.Β, εκδ. Φυτράκη 6. Jaen Elleinstein, Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης, τ.Β, εκδ. Θεμέλιο 7. Ρ. Καρτιέ, Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τ. Β, εκδ. Πάπυρος - Λαρούς 8. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, Διεθνής Συντακτική Επιτροπή, εκδ. Σύγχ. Εποχή 9. Ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος, Ομάδα συγγραφέων, εκδ. Σύγχ. Εποχή

στρατεύματα της πόλης. Είναι περιττό να αναφερθούμε στο συσχετισμό δύναμης που ήταν συντριπτικός υπέρ των Γερμανών στην αρχή της επίθεσης. Είχαν καταλάβει σχεδόν όλη την Ευρώπη, είχαν χιλιάδες παραγωγικές εγκαταστάσεις και εργάτες από τις κατεχόμενες περιοχές που δούλευαν για τη στρατιωτική τους μηχανή και έναν τεράστιο στρατό σχεδόν 200 μεραρχιών (γερμανικών ή των συμμάχων τους) που έριξαν πάνω στη ΣΕ. Σε όλη της διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 1942 οι Σοβιετικοί αμύνονται. Μάλιστα προς το τέλος του Αυγούστου θα γίνει μια σφοδρή αεροπορική επίθεση στην πόλη από εκατοντάδες γερμανικά αεροπλάνα που θα σκοτώσουν 40.000 Σοβιετικούς στρατιώτες και πολίτες. Όλη σχεδόν η πόλη μετατρέπεται σε ερείπια. Από το Σεπτέμβρη και μετά οι Γερμανοί εισέρχονται μέσα στην πόλη όπου και πλέον γίνονται σφοδρές μάχες σώμα με σώμα, από κτίριο σε κτίριο, με συνεχείς καταλήψεις και ανακαταλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καθημερινό προχώρημα ή υποχώρηση του μετώπου ήταν μόλις λίγα μέτρα. Ο λόφος Μαμάγιεφ άλλαξε χέρια οκτώ φορές και ο σιδηροδρομικός σταθμός δεκαπέντε. Παρά το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός πλήρωνε καθημερινά βαρύ φόρο αίματος στην προσπάθειά του να ανακόψει τις φασιστικές ορδές του Γ’ Ράιχ, οι Δυτικές δυνάμεις (Μ. Βρετανία, ΗΠΑ) αρνήθηκαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο που ζητούσε επίμονα η ΣΕ και θα λειτουργούσε καταλυτικά στην έκβαση του πολέμου. Το μόνο που έκαναν οι Δυτικοί ήταν άνοιγμα μετώπου στην …Αφρική, αρκετά μακριά από το επίκεντρο των μαχών. Μάλιστα ο ίδιος ο Τσόρτσιλ παραδέχεται ότι οι Δυτικοί «αψιμαχούσαν» με 6 μόνο γερμανικές μεραρχίες την ίδια στιγμή που οι Σοβιετικοί αντιμετώπιζαν τουλάχιστον 180. Η επίθεση των Σοβιετικών Τότε ήταν που ο Στάλιν μαζί με τους στρατηγούς τού Στάλινγκραντ, Ζούκοφ

και Βασιλιέφσκι σχεδιάζουν την επιχείρηση «Ουράν». Στόχος είναι η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού και η περικύκλωση των γερμανικών στρατευμάτων. «Το σχέδιο αυτό στηρίχθηκε σε μια τολμηρή ιδέα: …να κυκλωθεί και να εκμηδενιστεί το μεγάλο συγκρότημα των γερμανοφασιστικών στρατευμάτων στο χώρο ανάμεσα στο Βόλγα και στον Ντον και να δημιουργηθούν συνθήκες για να περάσουν οι σοβιετικές ένοπλες δυνάμεις σε γενική στρατηγική επίθεση…» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 290) «Μια σειρά πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες συνηγορούσαν για τη σκοπιμότητα να καταφερθεί το χτύπημα εδώ. Η αποφασιστική συντριβή του αντιπάλου στο νότο θα προκαλούσε την οριστική κατάρρευση των σχεδίων του που στηρίζονταν στην προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων ως την Υπερκαυκασία και στην εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο εναντίον της ΣΕ. Αν πετυχαίνονταν μεγάλα στρατιωτικά αποτελέσματα στο νότο …θα παραμερίζονταν ο εχθρικός κίνδυνος για τις πετρελαιοπηγές της Υπερκαυκασίας και για τις γραμμές επικοινωνίας με τους συμμάχους μέσω του Ιράν και του Περσικού κόλπου» («Παγκόσμια ιστορία», σελ. 289-290). Το σχέδιο αρχίζει να υλοποιείται στα μέσα Νοέμβρη του 1942 οπότε και άρχισε η αντεπίθεση των Σοβιετικών. Μέχρι τις αρχές Γενάρη του 1943 ο στόχος είχε επιτευχθεί. Σε ένα μέτωπο 50 χιλιομέτρων ο σοβιετικός στρατός θα καταφέρει να αποτρέψει τον ανεφοδιασμό των Γερμανών (ακόμα και από τον αέρα) και να κυκλώσει τα ναζιστικά στρατεύματα. Στις 8 Γενάρη του 1943 επιδίδεται τελεσίγραφο από τη μεριά των σοβιετικών για παράδοση, με εγγυήσεις για τη ζωή των στρατιωτών και των αξιωματικών και για ασφαλή επιστροφή στην πατρίδα τους μετά το τέλος του πολέμου ή όπου αλλού επιθυμούσαν. Η γερμανική ηγεσία όμως θα απορρίψει το τελεσίγραφο, αν και ο στρατάρχης Πάουλους ζήτησε άδεια από το Χίτλερ για παράδοση. Η απάντηση των Σοβιετικών ήταν κεραυνοβόλα. Μέχρι τις 2 Φλεβάρη η «αήττητη» στρατιά του Πάουλους

είχε συντριβεί. Μετά από μισό χρόνο ηρωικής αντίστασ��ς, η μάχη του Στάλινγκραντ είχε κερδηθεί από τους υπερασπιστές της πατρίδας τους. Σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν πάνω από 250.000 Γερμανοί στρατιώτες. Από τη μεριά των Σοβιετικών το κόστος ήταν πολλαπλάσιο. Μισό εκατομμύριο στρατού και πολιτών έδωσαν τη ζωή τους στην άμυνα της πόλης. Η σημασία της νίκης Η νίκη στο Στάλινγκραντ άλλαξε ουσιαστικά τη ροή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα ξεκινά μια τιτάνια αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού που μέσα από μια σειρά μάχες κατέληξε στη λήξη του πολέμου, τη συντριβή των ναζί και την απελευθέρωση των κατεχομένων περιοχών της Ευρώπης. Ταυτόχρονα τεράστια ήταν και η σημασία της και για τα παρτιζάνικα τμήματα που δρούσαν στις περιοχές αυτές ώστε να εκδιώξουν από τις πατρίδες τους κατακτητές (Ελλάδα, κ.α.). Αντίθετα στο στρατόπεδο του Άξονα η νίκη του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου επέφερε τη ρήξη. Η απόβαση των Δυτικών στην Ιταλία δεν αντιμετώπισε καμία αντίσταση με αποτέλεσμα τη γρήγορη συνθηκολόγηση της χώρας. «Η ήττα του Στάλινγκραντ - γράφει ο Γερμανός αντιστράτηγος Βέστφαλ- προξένησε τη φρίκη τόσο στο γερμανικό λαό, όσο και στο στρατό τους. Ποτέ νωρίτερα, σ’ όλη την ιστορία της Γερμανίας, δεν υπήρξε περίπτωση τόσο φοβερής καταστροφής τέτοιου αριθμού στρατευμάτων» (Ζούκοφ, «Απομνημονεύματα» τ. 3, σελ 701). Ο ίδιος ο Ζούκοφ εκτιμούσε πως «Η νίκη των στρατευμάτων μας στο Στάλινγκραντ αποτέλεσε την αρχή της ριζικής καμπής του πολέμου υπέρ της ΕΣΣΔ και την αρχή του διωξίματος των εχθρικών στρατευμάτων από το έδαφός μας. Ηταν μια πολυπόθητη και χαρμόσυνη νίκη, όχι μόνο για τα στρατεύματα που πήραν άμεσα μέρος στη συντριβή του εχθρού, αλλά και για ολόκληρο το σοβιετικό λαό…» (Ζούκοφ, σελ 699-700).


ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

Προλεταριακή Σημαία

23

Η Αγία Ιωάννα των σφαγείων «Κοιτάζω αυτό το σύστημα, και επιφανειακά μου φαίνεται γνώριμο, αλλά όχι και ο μηχανισμός του! Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν στους κάτω: ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω. Κάτι που μοιάζει με δρόμο, αλλά δεν είναι δρόμος. Είναι μια σανίδα. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα. Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Όλο αυτό το σύστημα είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. Οι επάνω δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους κι ανέβαιναν. Επομένως, αυτοί επάνω θέλουν, να κάθονται οι άλλοι κάτω αιωνίως και να μην ανεβούν ποτέ επάνω. Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα. Έτσι είναι οι τραμπάλες. (...) Τους κάτω όμως τους κρατάνε κάτω για να μείνουν επάνω οι επάνω. Η ποταπότητα αυτών επάνω δεν έχει μέτρο. Ακόμα κι αν βελτιώνονταν, σε τίποτα δεν θα ωφελούσε, γιατί είναι άψογο το σύστημα που έχουν κατασκευάσει: Εκμετάλλευση και αταξία: κτηνώδες και συνεπώς ακατανόητο. (...) Και αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά, μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον κι αυτόν και σπάστε του το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία, μόνο οι άνθρωποι ωφελούν όπου υπάρχουν άνθρωποι»

ε τα παραπάνω λόγια, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ στο μνημειώδες έργο του «Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων», μιλάει όσο πιο ξεκάθαρα μπορεί για την αναγκαιότητα της ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος. Ένα έργο που ξεκίνησε να το γράφει το 1929, στη διάρκεια δηλαδή μιας από τις μεγαλύτερες κρίσεις που γνώρισε ο καπιταλιστικός κόσμος τον 20 αιώνα. Μιας κρίσης που στη εξέλιξή της γέννησε το πιο αντιδραστικό πρόσωπο αυτού του συστήματος, το φασισμό, και οδήγησε την ανθρωπότητα στο σφαγείο του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ίσως λοιπόν γι’ αυτό περίμενε ο Μπρεχτ και δεν ανέβαζε το έργο. Περίμενε ενδεχομένως την εξέλιξη των πραγμάτων ώστε να αποτυπώσει στο έργο του πλήρως τα ζητήματα που θα αντιμετώπιζε η ανθρωπότητα μέσα από αυτή τη διαδικασία. Αλλά αυτά είναι εικασίες. Το έργο δεν το ανέβασε ποτέ και έμεινε κατά αυτή την έννοια ανολοκλήρωτο.

Μ

Λίγα λόγια για το έργο Στο Σικάγο του Μεσοπολέμου, ο Μάουλερ, ο βασιλιάς της αγοράς κρέατος ανοίγει έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό με τους υπόλοιπους καπιταλιστές και τους οδηγεί στον αφανισμό. Γίνεται έτσι ο μοναδικός κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ταυτόχρονα όμως οδηγεί στην πείνα και στην εξαθλίωση και τους χιλιάδες εργάτες της πόλης που δουλεύουν σαν σκλάβοι στα σφαγεία. Το κρύο, η απανθρωπιά, η αθλιότητα και όλα τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης και της μακρόχρονης ανεργίας μαστίζουν τους κολασμένους της πόλης. Η Ιωάννα Ντ’Αρκ, μέλος μιας θρησκευτικής οργάνωσης, προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο τους μοιράζοντας

στική βαρβαρότητα, τον αντιδραστικό ρόλο της φιλανθρωπίας και τόσα άλλα «σημερινά» προβλήματα δεν ήταν και τόσο της μόδας το προηγούμενο διάστημα, ιδιαίτερα σε θέατρα του κέντρου της Αθήνας. Η προσπάθεια των συντελεστών της παράστασης αυτής όμως, μόνο θετιΗ συνάντηση αυτών των πρωτοβουλιών με κά μπορεί να αξιολογηθεί τόσο για τη μεταφορά την οργανωμένη πάλη του λαού για την αυτούσιου του κειμένου ανατροπή του σάπιου, σαν τα κρέατα του του Μπρεχτ όσο και για την διατήρηση της φόρμας Πιέρποντ Μάουλερ, καπιταλιστικού συστήτου επικού θεάτρου, κάτι ματος είναι αυτή που θα μας κάνει να αναστο οποίο ο Μπρεχτ αφιέρωσε τη καλλιτεχνική του καλύψουμε ξανά έργα όπως την «Αγία Ιωάνζωή και σκέψη. Η παράνα των σφαγείων» και όχι μόνο. σταση είναι αρκετά δεμένη με πολύ καλές ερμηνείες (ειδικά της Β. Βολιώτη στο ρόλο της Ιωάννας) και ακολουθεί πιστά τη δομή που ο ίδιος ο Μπρεχτ έθεσε στο κείμενο. Η «κάθοδος» της Ιωάννας στην κόλαση των σφαγείων (του καπιταλισμού δηλαδή) σε βήματα, οδηγεί το θεατή να ακοπραγματικό της μέγεθος, την οδηγούν λουθήσει και αυτός τα ίδια βήματα και στην κάθαρση της άρνησης υπηρέτησής να αντιληφθεί χωρίς περιστροφές και του και στο πέρασμά της στην πλευρά κρυμμένα νοήματα τη βαρβαρότητα του των κολασμένων της Γης. καπιταλιστικού συστήματος και την αναγκαιότητα απαλλαγής της ανθρωπότητας Για την παράσταση από αυτό. Το γεγονός και μόνο του ανεβάσματος Αυτές τις μέρες η «Αγία Ιωάννα των μιας τέτοιας παράστασης δεν μπορεί να σφαγείων» ανεβαίνει στο θέατρο Ακρο- περάσει απαρατήρητο και δεν το εννοούπόλ από τον σκηνοθέτη Νίκο Μαστορά- με μόνο από την καλλιτεχνική σκοπιά. κη. Το έργο είναι ελάχιστα γνωστό στο Πόσο μάλλον σε μια περίοδο που ο εργαελληνικό κοινό καθώς δεν έχει παρουσια- ζόμενος κόσμος μαστίζεται από τις συνέστεί πολλές φορές στο παρελθόν. Άλλω- πειες της βάρβαρης επίθεσης σε δικαιώμαστε ένα έργο που μιλάει τόσο ξεκάθαρα τα και κατακτήσεις. Η επιλογή της σαφώς για την οικονομική κρίση, την καπιταλι- είναι απόρροια αυτής ακριβώς της επίθεφαγητό και κουβέρτες στους φτωχούς. Η συνάντησή της με τον Μάουλερ και η «κάθοδός» της στην κόλαση των σφαγείων, όπου τις αποκαλύπτεται ξεκάθαρα η βαρβαρότητα του καπιταλισμού στο

σης, τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουν μαζί με όλους και οι καλλιτέχνες. Έτσι λοιπόν το ανέβασμα μιας παράστασης «κατηγορώ» για το σύστημα δεν μπορεί παρά να εκφράζει ανησυχίες και αναζητήσεις από τους συντελεστές της προς μια άλλη κατεύθυνση. Οι ίδιοι φυσικά δήλωσαν τις διαφωνίες τους με τις προτροπές του έργου προς την επανάσταση και την επαναστατική βία. Ο Ν. Μαστοράκης σε συνέντευξή του δήλωσε όμως πως προτίμησε να το ανεβάσει χωρίς περικοπές ώστε να μη χαθεί τίποτα από την ουσία του. Κάτι που επιβεβαιώνει αυτές τις αναζητήσεις που αναφέραμε πιο πάνω. Προφανώς και λόγω της κατάστασης που βρίσκεται το οργανωμένο εργατικό και γενικότερα το κίνημα στις μέρες μας δεν μπορεί να αγκαλιάσει τέτοιους ανθρώπους και να τους τραβήξει με τη μεριά των κολασμένων αυτής της Γης, όπως την Ιωάννα Ντ’Αρκ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοιες πρωτοβουλίες θα υπάρχουν σε πολλούς χώρους το επόμενο διάστημα. Είτε αυτές γίνουν σε θέατρα όπως το Ακροπόλ είτε με τη μορφή συνοικιακούλαϊκού θεάτρου ή οποιασδήποτε άλλης μορφής. Η συνάντηση αυτών των πρωτοβουλιών με την οργανωμένη πάλη του λαού για την ανατροπή του σάπιου, σαν τα κρέατα του Πιέρποντ Μάουλερ, καπιταλιστικού συστήματος είναι αυτή που θα μας κάνει να ανακαλύψουμε ξανά έργα όπως την «Αγία Ιωάννα των σφαγείων» και όχι μόνο. Θα βάλει τις βάσεις για τη σύγχρονη λαϊκή τέχνη που θα εκφράζει πραγματικά τις διαθέσεις και τους αγώνες των λαών του κόσμου για να σηκωθούν και να ρίξουν την τραμπάλα που από την απέναντι πλευρά κάθονται οι «λίγοι επάνω». Jean Sacque


24

Προλεταριακή Σημαία

Σάββατο 26 Γενάρη 2013

σχ λια

ο

Κατηγορία Την άρνηση καταβολής του επιδόματος ανεργίας, στον απολυμένο εργάτη της Χαλυβουργίας Π. Παπανικολάου, γνωστοποίησε ο ΟΑΕΔ. Σύμφωνα με νόμο του 1920 δεν το δικαιούται, καθώς η εργοδοσία τον έχει κατηγορήσει για ψευδομαρτυρία. Όπου να 'ναι ζυγώνει και το '36.

Αγωγή Αγωγή κατά του πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατέβαλε νεαρός Βρετανός επειδή, όπως καταγγέλλει, το ιστορικό πανεπιστήμιο «επιλέγει τους φοιτητές σύμφωνα με την περιουσία τους, προτιμώντας τους πιο εύπορους». Αν αποτύχει, υπάρχει και το ΣτΕ.

ποιήσει, μέσα φεβρουαρίου, ο Φρανσουά Ολάντ ανταποκρινόμενος σε σχετική πρόσκληση που του απηύθυνε ο Αντώνης Σαμαράς. Ευκαιρία να του πει πως αντιμετώπισε την εστία ανομίας στο Μάλι.

Σα δε ντρέπεστε Ι «Βιαστείτε να πεθάνετε γιατί αποτελείτε διαρροή στον κρατικό προϋπολογισμό», δήλωσε ο υπουργός οικονομικών της Ιαπωνίας, Τάρο Άσο, και συνέχισε υποστηρίζοντας, «Θεός φυλάξοι, εάν είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε όσο θέλουμε. Θα ένιωθα πολύ άσχημα, εάν κάθε ημέρα που ξυπνούσα ήξερα ότι η κυβέρνηση πληρώνει όλη την ιατρική μου περίθαλψη». Μαζί γεράσαμε.

Σα δε ντρέπεστε ΙΙ Ανυπότακτος

Δικαιοσύνη

Ετοιμαστείτε

Αθώοι κρίθηκαν έξι από τους οκτώ αστυνομικούς που κατηγορούνταν για τον ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή, Αυγουστίνου Δημητρίου. Οι υπόλοιποι δύο στο επόμενο δικαστήριο.

«Ξεκινά ο πόλεμος κατά της ανεργίας με έδρα το γραφείο του πρωθυπουργού», δήλωσε ο υπουργός εργασίας Γ. Βρούτσης. Επιστρατεύονται όλοι οι εργαζόμενοι.

Ταξίδι Ι Πικρία Ο Αυγ. Δημητρίου εξέφρασε την πικρία του για την παραπάνω ετυμηγορία, δηλώνοντας, «Έξι χρόνια τώρα έχω διαλυθεί, έχω χάσει τη ζωή μου, δε θα ξαναέρθω ποτέ στην Ελλάδα» . Το δυστύχημα είναι πως η τρόικα έχει ήδη αποβιβαστεί στην Κύπρο.

Κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο, ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως θέλει ο γερμανικός λαός να μάθει την αλήθεια. Λαϊκός τύπος αυτός ο Σόιμπλε.

18χρονος βολιώτης εισέβαλε μόνος και έσπασε τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, γιατί δεν άντεχε να βλέπει σβάστικες. Δυστυχώς, όμως, τελείωσε η επίδραση του μαγικού ζωμού και συνελήφθη από τις λεγεώνες ασφαλείας.

Μαγειρέματα Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος αντιμετωπίζουν ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ και δύο μέλη της διοίκησης της υπηρεσίας για την πλασματική διόγκωση του ελλείμματος το 2009, προκειμένου η Ελλάδα να ενταχθεί στο μηχανισμό στήριξης. Η διόγκωση των μισθών των εργαζομένων του μετρό αφορά άλλη υπηρεσία.

Ταξίδι ΙΙ Alexis Change

Ανταλλαγές Επίσκεψη στην Αθήνα θα πραγματο-

«Να πάνε να γαμηθούνε!», φώναξε αναφερόμενη στους ανέργους η βουλευτίνα του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος (PP), Αντρέα Φάμπρα, στη διάρκεια της συνεδρίασης της Ολομέλειας, όταν ο πρόεδρος της κυβέρνησης, Μαριάνο Ραχόι (PP), ανακοίνωσε τη μείωση του επιδόματος ανεργίας. Χωρίς καν να προλάβουν να γεράσουν.

Πειθαρχία Περισσότεροι από 1.000 εργάτες στη Σαγκάη προχώρησαν σε απεργία και κράτησαν σε ομηρία 18 διευθυντές, μετά από διαφωνία για την εισαγωγή μιας νέας δρακόντειας πειθαρχικής πολιτικής. Ακολούθησαν συμπλοκές με την αστυνομία και, τελικά, η εργοδοσία απέσυρε την νέα πολιτική ζητώντας συγνώμη που την εισήγαγε, ενώ υποσχέθηκε στους εργάτες αύξηση των μισθών τους. Αντίσταση στην κινεζοποίηση.

Κοινωνική οικονομία:

Από λίγα σε όλους ή μήπως πολλά σε μερικούς; ε βάση την πολιτική φτώχειας και εξαθλίωσης που επιβάλλουν στη χώρα οι ιμπεριαλιστές της τρόικας και οι εγχώριοι υποτακτικοί τους, με επιχείρημα το «αδιέξοδο των αγώνων και των απεργιών», που «πάντα ηττώνται» και «δεν αλλάζουν τίποτα ποτέ», αναπτύσσεται μια δήθεν νέα ιδεολογία εναλλακτικών λύσεων και τρόπων επιβίωσης του φτωχού λαού. Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις αυτές οι «άλλες λύσεις» ευαγγελίζονται μια «άλλη οικονομία» που, σταδιακά, μας οδηγεί τάχα σε μια άλλη κοινωνική κατάσταση, χωρίς πολλούς μπελάδες, αναμετρήσεις και ανατροπές με το σημερινό σύστημα φτωχοποίησης της κοινωνίας, Πρόκειται για μια ολόκληρη γκάμα «καινοτόμων» αντιλήψεων διαβαθμισμένης «ριζοσπαστικότητας» για μια «άλλη οικονομία» που, αν και λειτουργεί δίπλα στην «παραδοσιακή» οικονομία των κεφαλαιοκρατών, στέκεται, υποτίθεται, ανταγωνιστικά ως προς αυτήν, διακηρύσσοντας μια άλλη κοινωνική πρακτική «κόντρα στη λογική του ανταγωνισμού και του κέρδους». Τόσο «καινοτόμα πράγματα», δηλαδή, που χρονολογούνται από την εποχή... των πρώτων ανταλλακτικών κοινωνιών χωρίς χρήμα, παρά τη χρήση για τον «ιερό σκοπό» των πιο σύγχρονων τεχνικών του διαδικτύου και την «τρέντι» διαδικτυακή κουλτούρα. Πράγματα τελείως διαφορετικά από την απαρχαιωμένη ελεημοσύνη της εκκλησίας, τις αγοραίες προσφορές, χορηγίες και δώρα των εταιριών, την κοινωνικά απαξιωμένη δράση των μεγαλοαστών «ευεργετών» και των ΜΚΟ. Η αντίληψη για μια «εδώ και τώρα» οικονομία των φτωχών φέρνει κοντά την αναρχική ιδεολογία με τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη της άμεσης δημοκρατίας, τις προοδευτικές και δημοκρατικές αρχές με την ιδιωτική πρωτοβουλία, την αριστερά με τον ανθρωπιστικό-πανανθρώπινο αντίλογο προς τον καπιταλισμό. Ετσι τουλάχιστον δείχνει. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η «νέα οικονομική αντίληψη» αναπτύσσεται κάτω από το βάρος της

ι

προσεγγ σεις

Μ

καπιταλιστικής κρίσης, με τις βασικές ανάγκες ακάλυπτες για όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα, σε συνθήκες άτακτης απόσυρσης του κράτους από οποιαδήποτε κοινωνική υποχρέωση. Είναι επόμενο να επιδιώκεται μέρος των ευθυνών που αναλογούν στο κράτος να μετακυλίονται στους πολίτες, στην περίφημη «κοινωνία των… αλληλοβοηθούμενων πολιτών»,ώστε να εμπεδωθεί η λογική της απαλλαγής του κράτους από κάθε κοινωνική υποχρέωση. Σε αυτές τις συνθήκες, τα δωρεάν μαθήματα (...των καλών καθηγητικών προθέσεων) αντικαθιστούν τις δημόσιες εκπαιδευτικές ανάγκες με τον εθελοντισμό και την δωρεάν εργασία, χωρίς καν να απαντούν στη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αντίθετα, μπορούν και αποτελούν το άλλοθι για να «βολεύεται η κατάσταση», μακριά από διεκδικητικούς αγώνες και απεργίες για δωρεάν και δημόσια παιδεία. Αντίστοιχα, ποιός μπορεί στα σοβαρά να ισχυριστεί, ότι η εκτεταμένη φτώχεια, η πείνα και η ανεργία μπορούν να αντιμετωπιστούν με συλλογικές κουζίνες και χώρους χαρίσματος και ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών, με δίκτυα αυτοδιαχειριζόμενων παραγωγικών και αγροτικών κοινοτήτων; Έτσι, ίσως, να αντιμετωπίζεται προσωρινά ο μεμονωμένος φτωχός, αλλά όχι η φτώχεια. Το κύριο ερώτημα, βέβαια, δεν είναι πώς διανέμονται ή ανταλλάσσονται τα προϊόντα, αλλά πώς παράγονται. Το ζήτημα δεν είναι η «εθελοντική προσφορά», για να εξασφαλιστεί η επιβίωση, αλλά πώς κατακτιέται μια ζωή με αξιοπρέπεια. Το πρόβλημα δεν είναι μια «άχρωμη, άοσμη και πολιτικά αδιάφορη» αλληλεγγύη, αλλά η αλληλεγγύη με στόχο την αντίσταση, την διεκδίκηση και την ανατροπή. Πράγματι, η «άλλη οικονομία» διαθέτει πολλά και εντυπωσιακά, αν και αρκετά συγκεχυμένα, ονόματα: κοινωνική οικονομία των πολιτών, ανταλλακτική οικονομία εμπορευμάτων, υπηρεσιών και χρόνου, αλληλέγγυα και συνεργατική οικονομία, οικονομία «δώσε-πάρε», «χάρισέ το», «δεν πλη-

ρώνω», εθελοντικής προσφοράς, αυτοδιαχειριζόμενη οικονομία με τις αντίστοιχες τράπεζες χρόνου, εργασίας, δώρων κ.λπ. Ωστόσο, η ποικιλία ονομάτων δεν κρύβουν τα κοινά σημεία μεταξύ των προτεινόμενων «οικονομικών μοντέλων»: την παράκαμψη της πολιτικής αναμέτρησης με τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Την αντικατάσταση αυτή της αναμέτρησης με τη ψευδαίσθηση της δυνατότητας ταυτόχρονης ύπαρξης «παράλληλων κόσμων». Της καπιταλιστικής οικονομίας, από τη μια, της αλληλέγγυας οικονομίας, από την άλλη. Στο πλαίσιο αυτών των ψευδαισθήσεων, υπάρχουν κοινωνικές ανατροπές χωρίς ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής, «επαναστάσεις» χωρίς ταξική αναμέτρηση, αλλά σαν καθημερινές πράξεις και δράσεις που θα διαμορφώνουν θεσμούς και δομές έξω από την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου. Ενός κράτους και μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που, αν και θα βρίσκονται ολόγυρά μας, πανταχού παρόντα, περιέργως θα επιδεικνύουν μια ιδιότυπη ανοχή σε αυτά τα εγχειρήματα «αυτοδιαχειριζόμενων νησίδων αλληλεγγύης», αφού, υποτίθεται, αμφισβητούν μονάχα τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής (μεγάλη κουβέντα αυτό!) και όχι την εξουσία των καπιταλιστών. Αρκετά μικροαστικές οι αυταπάτες. Η βίαιη προλεταροποίηση των μεσαίων στρωμάτων και η μαζική πρόσκρουσή τους στο πρόβλημα της φτώχειας έφερνε στις αποσκευές της και την αντίστοιχη ιδεολογία, τις ανάλογες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Ο καπιταλισμός, ως γνωστόν, είναι «επικοινωνιακός». Δίνει την εντύπωση της δημοκρατικής διακυβέρνησης, των διορθωτικών ρυθμίσεων, της διευθέτησης της αδικίας, της φτώχειας, των ανισοτήτων μέσα από μηχανισμούς εξομάλυνσης και απονομής δικαιοσύνης. Μια ψευδαίσθηση που αποκαλύπτεται και καταρρίπτεται γοργά, όσο εντείνεται η κρίση.


ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ