Issuu on Google+

Met verhalen, quizzen, columns, free stuff en nog veel meer!

Ben jij de Queen of Multitasking?

ďƒ 


Hallo allemaal! Leuk dat je het tweede nummer van Project Magazine leest. Ja, het tijdschrift heet nogsteeds Project Magazine, want helaas hebben we geen enkele inzending voor de namenwedstrijd van het vorige nummer gehad =(. Daarom gaan we met het team nu zelf een naam bedenken. Ook is dit nummer iets korter dan het vorige, maar hopelijk vind je dat niet zo erg. Het thema van dit nummer is ‘Be Different, Be Yourself’ en daar hebben we dan ook een hoop leuke artikelen omheen bedacht. Ook hebben we er nieuwe teamleden bij! Gloria en Aimee hebben al wat bijgedragen aan dit nummer, maar Freya kwam er iets later bij en zal meehelpen aan de komende nummers! Het spijt me trouwens heel erg dat het nummer niet op tijd uit is, maar twee teamleden hadden bijna niks van zich laten horen en hun werk niet gedaan, daardoor duurde het allemaal wat langer. Ik hoop dat het het wachten waard was en dat je erg zult genieten van het tweede nummer van Project Magazine. Veel leesplezier!


Prikbord bladzijde 3

Muziekcolumn: This Song Saved my Life bladzijde 5

Foto-artikel: Be different, be yourself bladzijde 7

Verhaal: Gouden haren, blauwe ogen bladzijde 9

De Pafwang in zijn natuurlijke habitat bladzijde 11

Quiz: Ben jij de Queen of Multitasking? bladzijde 14

Mensen bladzijde15

Printables bladzijde 16

Touhou, wat is dat? bladzijde 17

I don’t like things that are very popular bladzijde 20

Belles Internet Corner bladzijde 21

Slotwoord bladzijde 23

Meet the team bladzijde 24


e

Wat fijn dat jullie het eerste nummer zo leuk vinden! Daar zijn wij heel blij om. Hopelijk vinden jullie dit nummer nog leuker!


Bedankt voor de feedback! We zullen hier heel goed aan denken bij het volgende nummer. Ben je vergeten te stemmen? Stem dan op de nieuwe poll die nu op de blog staat!

Project Magazine heeft sinds kort ook een dot.tk-adres! www.projectmagazine. tk de verkorte URL! Natuurlijk blijft het oude adres nog gewoon werken.


Zoals je in het vorige nummer al hebt kunnen lezen, denk ik dat muziek erg veel kan doen. Ik heb toen een artikel geschreven over de kracht van muziek in een groep, hoe het een band kan scheppen. Dat was mijn aanleiding om, in overleg met Veerle, een muziekcolumn te starten. In deze eerste, gloednieuwe column die ik schrijf voor dit magazine, wil ik graag nog wat dieper ingaan op de kracht van muziek. Muziek. Voor mij één van de dingen in mijn leven die me altijd goed laten voelen. Muziek steunt me als ik me slecht voel en laat me nog beter voelen als ik vrolijk ben. Het is datgene dat mij altijd begrijpt, en me nooit zal laten vallen. Het lijkt misschien vreemd om zo over muziek te praten, alsof ik geen vrienden heb die me steunen. Wat overigens niet waar is, ik heb een paar geweldige vrienden die ik niet zou kunnen missen. Toch kan ik me een leven zonder muziek echt niet voorstellen, muziek betekent gewoon heel voor mij. Muziek is voor mij als een soort spiegel. Het weerspiegelt mij, mijn gevoelens en gedachten, ik herken mezelf in de woorden die gezongen worden, het ritme, de melodie. Maar het is niet alleen een spiegel voor mezelf, het houdt me ook een grotere spiegel voor, die meer reflecteert dan mij alleen. Deze spiegel reflecteert mijn leven. Deze spiegel laat me de mooie dingen zien in het leven, de dingen en personen waar ik steun aan heb, maar ook de negatievere dingen. De muziek verwoordt mijn gevoelens en gedachten op een manier die ik zelf nooit zou kunnen, waardoor ik het beter begrijp én mezelf begrepen voel, omdat het me laat zien dat er meer mensen zijn die zich voelen zoals ik. Ik kan dit het beste uitleggen door middel van een songtekst. Veel van de muziek die ik luister, slaagt erin om precies te zeggen wat ik bedoel. Daarom gebruik ik nu de tekst van het lied “This song saved my life” van Simple Plan om uit te leggen wat voor effect muziek kan hebben. “This song saved my life” is de titel, en ook precies waar het lied over gaat, hoe muziek levens kan redden... Het lijkt misschien over-dramatisch,

maar voor veel mensen is dit de realiteit. Zij werden bijvoorbeeld gered uit een depressie, die had kunnen uitlopen op zelfmoord, door muziek. Omdat zij zich door die muziek begrepen voelden, het was hun lichtpuntje, dat ze liet zien dat er altijd hoop was, en dat er ergens iemand was die hen begreep. Voor mij was het niet zo heftig, al kan ik natuurlijk niet voorspellen hoe dat was geweest als muziek, vooral de muziek die ik nu luister, er niet was geweest. Hoe dan ook, muziek heeft veel betekenis voor mij en ik denk dat het zeker heeft geholpen om mijn leven te maken zoals het nu is, en dan vooral hoe ik zelf met dingen omga, tegen dingen aankijk. Muziek heeft veel invloed op mij gehad, zeker in de periode dat ik het meest veranderde. Dat begon al een hele tijd terug, maar in de zomervakantie begon het écht, die verandering, in mij en mijn omgeving, en dat was ook het moment dat muziek, échte muziek, zich een weg naar mijn leven vond. Maar het laat me ook zien dat, ondanks dat ik erg veranderd ben, en dat nog steeds aan het doen ben, ik eigenlijk nog precies ben wie ik vroeger was, alleen ouder, volwassener, en completer. Er komen steeds meer dingen bij, maar de dingen die er al waren, eigenschappen, gedachten, veranderen niet. Ik word me steeds meer bewust van alle dingen in mijn omgeving en in mijzelf, die een rol hebben gespeeld in mijn leven en deel van mij uitmaken. Steeds meer groeien de dingen die ik onder het begrip “ik” kan verstaan, maar wie ik was gaat niet verloren. “This song saved my life” gaat dus in eerste instantie over de impact van muziek. Maar er zit veel meer achter, voor mij. In deze songtekst, liggen boodschappen, die muziek mij heeft helpen zien. Mensen die ik heb ontmoet, de plaatsen waar ik echt helemaal mezelf kan zijn, zonder zorgen, waarvan ik mede dankzij muziek zie hoeveel ze voor me betekenen, hoe bijzonder ze zijn. Alle dingen die mij maken tot wie ik ben, die mijn leven maken zoals het nu is. Dit lied geeft mij, ook als ik me slecht voel, weer het gevoel alsof alles gebeurt met een reden,


en vooral, het wijst me erop dat wat er ook gebeurt, ik een aantal geweldige mensen om me heen heb die me altijd zullen steunen, wat ik ook doe. Een aantal eigenschappen, vaardigheden, die me nooit zullen verlaten. Een aantal hobby’s, waarvan ik me gezegend voel om ze te mogen hebben. Dit lied laat mij zien dat ik, wat er ook gebeurt, als de hele wereld lijkt in te storten, veel meer kracht in me heb dan ik denk, en dat er altijd iemand is die me zal steunen, en iets dat me beter zal laten voelen. Ik klink nu vast als één of andere psychiater of pastoor. Maar ik wil het toch even gezegd hebben .

kan muziek op zich, of één bepaald nummer of artiest, veel betekenis hebben. Eén van de dingen die ik vaak belangrijk vind in muziek is dan ook de betekenis, wat je dus regelmatig terug zult zien in mijn columns.

Dit is een voorbeeld van de impact die muziek kan hebben. Dit is natuurlijk meteen een heel groot voorbeeld, over hoe muziek levens kan redden, maar het kan ook specifieker. Ook als muziek niet zo’n grote rol speelt in jouw leven,

Andere muziek van Simple Plan:

belangrijk voor me is geweest. De eerste 2 nummers zijn wat rustiger, de rest wat sneller. In deze nummers herken ik mezelf het meest:

Freaking me out http://www.youtube.com/watch?v=DbymcU62b ys Over vriendschap die kapot gaat, mensen die veranderen en in niets meer lijken op wie ze waren, en hun gedrag maakt je gek, je kunt er niet meer tegen… Tegelijkertijd ook een fijn nummer om dit allemaal lekker af te reageren.

Welcome to my life http://www.youtube.com/watch?v=tXh3as9Wo aw De tekst van dit nummer spreekt voor zich. Astronaut (zie ook de clip) http://www.youtube.com/watch?v=Tn1wnj4Xb Bc Over je alleen voelen, eenzaam, en ook al heb je veel mensen om mee om te gaan, het voelt alsof niemand je écht begrijpt, niemand luistert écht. Je voelt je “disconnected” en onbegrepen, als een astronaut, eenzaam in de stilte, ver van de wereld om je heen, en lijkt maar geen contact te kunnen krijgen. Je roept om hulp, maar niemand hoort je, niemand luistert.

This song saved my life – Simple Plan http://www.youtube.com/watch?v=XUmQntie2 7g Het lied waar deze column over gaat. Echt iedere zin in dit lied gaat over mij, ik herken mezelf in ieder woord. Geeft me nog steeds altijd weer kippenvel.

De muziek van Simple Plan is de muziek waarin ik mezelf het meeste herken, die het allermeest op mij slaat, die over mij persoonlijk lijkt te gaan. Tegelijkertijd is het ook de eerste band die zo

Shut up http://www.youtube.com/watch?v=2IHdaagXW as Over mensen die altijd maar denken dat ze het beter weten, en je kunnen vertellen wat je moet doen… Shut up! Grow up http://www.youtube.com/watch?v=fDSFIOKdCr o De tekst spreekt voor zich.


Emo, Alto, Gothic, Hipster. Je hebt vast al wel eens van die subculturen gehoord. Maar wist je dat de meeste emo’s zich niet snijden, dat gothics niet alleen maar zwart dragen, maar soms ook felle kleuren gebruiken? En dat die hokjes pure onzin zijn. Want ook al zijn de ‘mainstream’ mensen in de meerderheid, dat hoeft niet te zeggen dat mainstream mensen het ‘normaal’ zijn. En wat is nou eigenlijk normaal?

7

Die hokjescultuur, dat zou niet normaal moeten zijn. Het is normaal voor mensen om dingen te ordenen, je moet een term hebben om iets te beschrijven, maar wat als het persoon die je beschrijft het daar niet mee eens is? Wat als ze zichzelf niet emo vinden/voelen, terwijl jij ze wel zo noemt? Het kan mensen begrenzen om niet zichzelf te zijn, die vooroordelen zijn verschrikkelijk, ze doen pijn. Dan maar iemand anders zijn, dan stoppen die opmerkingen tenminste. Dat kan gewoon niet, dat de maatschappij mensen niet de kans geeft zichzelf te zijn.

“People shouldn’t judge. But if they do anyways, they should just on feelings and not on actions. Because feelings last so much longer than actions.”


Jezelf zijn, zou normaal moeten zijn. Helaas is dat niet zo. Als je iets heel anders leuk vind als andere word je meteen vreemd gevonden. Veel mensen doen zich daarom dan ook anders voor dan ze zijn. Maar dit zou niet nodig moeten zijn. Want uiteindelijk ben je pas écht gelukkig als je jezelf bent. Ook als je anders bent als de meeste mensen. Want vrienden zullen je accepteren voor wie je bent, en dan leidt je een veel gelukkiger leven. Ik geef toe, het kost veel moed om jezelf te zijn, want als mensen je daarop afkraken kraken ze je af op wie je bent, en dat kan je niet veranderen. Maar toch wil ik iedereen aanmoedigen om zichzelf te zijn!

8

“Life isn’t about finding yourself. It’s about creating yourself.” De wereld is maar saai als iedereen hetzelfde is, ikzelf vind ‘andere’ mensen net zo aardig als ‘normale’ mensen. Screw mensen met vooroordelen, zolang jij weet wie je bent, en zolang jij bent wie je bent komt alles goed!

Tekst: Gloria

Foto’s: Laurel


Ze waren naar het fotowinkeltje geweest die dag. De hond die de eigenaar bezat was al blaffende en kwijlende tegen hem opgesprongen; de enige in de ruimte die op dat moment niet in het bezit leek van een slecht humeur. De fotograaf was zijn normale, nurkse zelf, terwijl hij, onverstaanbare dingen mompelde, bezig was met het klaarzetten van allerlei attributen waarvan de blauwharige niet eens wist dat ze nodig waren voor het maken van een simpele foto. Ze klemde haar handje steviger om die van haar zus, de schoonheid met de blauwe ogen en lange gouden haren. Haar zus had die ene trek op haar gezicht die altijd aanduidde dat ze ergens mee zat. Het lag toch niet aan haar? Vaak lag het wel aan haar. Als haar vader en zus ruzieden wist ze instinctief wanneer het over haar ging en wanneer niet, en de keren dat het over haar ging waren makkelijk te herkennen: ze kwamen dan ook veel vaker voor. Steeds hoorde ze dan weer het woord voorbij flitsen wat volgens haar zus haar “naam” was. Een naam, wist ze, was een woord wat anderen gebruikten als ze het over je hadden. Aan de ene kant was dat best handig, vond ze. Hoefde je ook niet moeilijk te doen met beschrijvingen. Aan de andere kant vond ze het oneerlijk dat je die naam niet zelf kon kiezen. Miserie, had haar vader haar genoemd. Personificatie van verdriet. Haar zus had haar uitgelegd dat haar vader de persoon was die haar had gemaakt. Zijzelf was een andere creatie van hem, en daarom leken ze ook zoveel op elkaar. Alleen hun haar- en oogkleuren waren verschillend. Vreemd verschillend. “Daarom moet je buiten blijven, lieverd,” zei ze dan, haar zusje een vriendschappelijk bedoelde aai over het hoofd gevend. “Ze mogen je niet zien, dan gaat het mis.” Soms had haar zus het over “tijd”, hoewel ze er nog nooit in was geslaagd dat begrip zó uit te leggen dat de kleine blauwharige het begreep. “Tijd,” zei ze, “kun je aflezen aan een klok; een schijf als dit,” had ze gezegd, wijzend op de ronde schijf die bovenop een oude kast in haar zolderkamertje balanceerde. Drie strepen – “wijzers” noemde haar zus hen – cirkelden om het centrum, allen in hun eigen tempo. Van de korte dikke kon je maar amper zien dat hij bewoog, terwijl de dunne rode in een hoog tempo zijn banen beschreef. “Uren, minuten en seconden,” zei haar zus. Ze had geprobeerd het na te zeggen, maar het was alsof haar tong bleef steken achter haar tanden.

Daarna was haar zus naar het raam gelopen. “De dagen verstrijken met de maan,” had ze uitgelegd. “Als je twee keer dezelfde maan ziet, weet je dat er een periode afgesloten is. Zo’n periode noem je een maand,” zei ze. Trouw had ze het elke avond bijgehouden, tot de maan compleet verdwenen was. In paniek was ze de trap afgerend, wat eigenlijk niet eens mocht, om haar vader en zus in verstrengeling te vinden op de bank. Er kwam een krachtveld van hen af dat zo sterk was dat ze ervan moest terugdeinzen. Ze was tegen een potplant aangevallen, haar vader had haar gehoord en ze was teruggestuurd. Blijkbaar was die verdwenen maan dus iets bijzonders, had ze eruit geconcludeerd. Iets verkeerds, misschien zelfs wel. Waarom was hij anders zo boos geworden? Het feit dat haar zus daar halfnaakt op de bank had gelegen deed haar niets. Soms zaten zij en haar zus ook bij het raam van de zolderkamer, naakt. Haar voeten op haar zus’ schoot. Wat gaf het? Ze vond het altijd verschrikkelijk wanneer haar zus haar in kleding wurmde die jeukte en kriebelde en haar irriteerde aan alle kanten. Slechts voor een pasfoto, ieder “jaar” één. Een jaar, dat was wanneer de maan twaalf keer rond en twaalf keer weg was geweest. Maar dat duurde zo lang, dat kon ze niet bijhouden. Soms vertelde Vreugde haar wel hoeveel jaren ze nog moest wachten. Vreugde woonde in de kast op zolder, en ze kon er nooit uit. Ze zat voor altijd opgesloten; een hangslot op de deur dat zo zwaar was dat de botten in haar armen hadden gekraakt toen ze het op probeerde te liften. Op de tafel ernaast lag altijd een met stof bedekt object die verdacht veel op de “sleutel” leek die Vreugde nodig had om vrij te gaan. "Maar," zei ze dan, "ze kon dit alleen zelf doen." Ze beloofde altijd dat ze Miserie dan wel mee zou nemen als ze zou gaan. “Eigenlijk houden ze jou net zo gevangen als ik,” vertelde ze op een nacht waarop de maansikkel feller dan anders aan de hemel stond. “Maar er bestaat een manier waarop je kunt gaan, ik weet het zeker” “Hoe dan?” had Miserie gevraagd, de blik op haar onderontwikkelde gezichtje verdwaasd. Vreugde stak een lange, ijlig witte arm uit de kast en tikte met een lange vingernagel op het glas van het raam. “Hierdoor. Springen en verdwijnen, dan kom je in mijn wereld.” “Maar is dat niet veel te hoog?” vroeg Miserie. Vreugde legde haar handpalm tegen het gezicht van het meisje; de gouden ogen waren bedekt onder iets dat voelde als mist.


“Niet wanneer de maan verdwenen is,” fluisterde ze, voor ze zich terugtrok in de kast en verdween. “Is het waar dat je naar een andere wereld kunt wanneer de maan weg is?” vroeg ze aan haar zus, toen ze de fotowinkel uit kwamen met een portret op zak. Ze had het gehaat toen de fotograaf met een felle lamp in haar ogen scheen; ze was weggedoken, en juist toen had hij de foto gemaakt. Maar haar vader zou er blij mee zijn; hij zou hem naast de rij andere portretten zetten in de vensterbank. “Nee,” antwoordde haar zus afgemeten, en kneep haar arm bijna fijn toen ze haar in de leenauto duwde. “Hier, zit en vergeet vooral niet je sluier af te doen voor we weer thuis zijn.” Miseries magere vingers met zwakke, afgebrokkelde nagels sloten zich om de rand van de sluier en trokken die iets van haar gezicht. Als ze iets opzij boog, zou ze misschien in het spiegelende voorwerp naast de auto kunnen kijken. Soms stond haar zus urenlang voor zo’n spiegel haar gouden haren te kammen. “Waarom staar je steeds naar dat glas?” had Miserie gevraagd. “Omdat ik mezelf daarin kan zien.” “Mag ik ook eens kijken?” “Had papa jou laatst niet een nieuwe pop gegeven?” Met zachte dwang was ze teruggeleid naar de zolder. “Ze vinden je afstotelijk,” zei Vreugde, “ze zeggen dat je blauw haar hebt. Daarom houden ze het ook kort; zodat je het zelf nooit zult weten. Ze willen dat je in vrede leeft met jezelf.” “Waarom zou dat niet mooi zijn?” vroeg het meisje; proberend haarzelf te herkennen in een kolkende vloed van stof op de voorkant van de kast die ooit spiegelend moest zijn geweest. “Aan mijn kant kun je jezelf zien,” klonk Vreugdes stem van de andere kant van de deur. “Weet je zeker dat je niet kunt komen? Mijn wereld kan de jouwe zijn. Samen in gevangenschap, is dat niet beter dan beiden alleen?” “Is de wereld beneden mijn raam dan jouw wereld?” vroeg Miserie verward. “Soms wel, soms niet. Ze vloeien in elkaar over als dag en nacht.” “Maar het is toch wel veilig om te springen?” “Absoluut, lieverd.” De auto stopte voor het huis aan de rand van het dorp. Haar zus wachtte tot er een ouder echtpaar gepasseerd was, klikte toen Miseries veiligheidsgordel los en holde met haar aan de hand richting het huis. De blauwharige kon de echo’s van de stemmen nog horen. “Kijk, daar in dat oude huis woont die man ook nog. Je weet wel, die waarvan ze zeggen dat hij na

de dood van zijn vrouw kinderen heeft verwekt bij zijn oudste dochter.” “Ach, ’t zijn praatjes. Het zal vast wel niet waar zijn. Ik heb daar trouwens ook nog nooit kinderen gezien.” “Het zal wel, ik blijf er een moeilijk gevoel over houden.” De blondharige sloot haar zusje op op de zolder. Met een zucht nestelde die zich bij het raam, starend naar de strepen van ondergaande zon die te zien waren tussen de dikke bewolking. Geen maan keek om het hoekje van welke wolk dan ook. “Vannacht moet je het doen.” Miserie hief haar hoofdje op toen er een sliert mist uit de kier tussen de kast en zijn deur kwam. Haar gebarsten mond sperde zich open toen er een zilverachtige gedaante verscheen. Bang was ze niet; instinctief wist ze wie deze persoon was. Ze was altijd bij haar geweest, altijd, in een hoekje van haar hart. Vreugde zweefde naar het raam, trok hem open en omsloot toen met een ijzig koude, merkwaardig uitgerekte hand Miseries middel. Voorzichtig duwde ze het meisje voorover, tot ze met haar hoofd recht boven één van de plassen op de terrasstenen onder haar zweefde. “Kijk, en ontmoet jezelf.” En voor het eerst zag Miserie haar gezicht; gruwelijk uitgemergeld, wasbleek met het donkerblauwe haar in een klittende massa eromheen. De gouden ogen leken op te lichten toen ze iets daar beneden zagen, iets dat haar nieuwe thuis kon zijn. “We gaan,” zei ze verrukt. Haar angst voor hoogtes was compleet weggenomen toen ze viel. De volgende ochtend slaakte de blondharige een kreet toen ze twee innig verstrengelde kinderlichaampjes vond in de plassen van de regenbui. Het water leek de twee bijna op te slokken; hun hoofden leken veel kleiner dan toen ze hen vlak na de pijnlijke geboorte in de armen gedrukt kreeg. Pas toen besefte ze dat de haren verdwenen waren. Het ontlokte een tweede gil aan haar. Gealarmeerd door het lawaai hoorde ze de vader van de tweeling naar buiten komen, en in instinctieve angst greep ze de beide lichaampjes en begon te rennen, verder en verder, door de regen die plotseling weer in volle bakken uit de hemel kwam. “Nee, er woont daar helemaal niemand meer,” zei de ene helft van het langslopende echtpaar tegen de andere. “Alleen maar die oude man.” “Zíe je nu wel dat er niets waar is van die griezelverhalen?” “Natuurlijk, schat.”

Vanuit een plas staarden twee paar gouden ogen hen dodelijk aan.


De Pafwang in zijn natuurlijke habitat Door onze correspondent “natuur en wildleven”

Sinds enige tijd worden de middelbare scholen overbevolkt door een nieuwe groep, genaamd de Hipsters. Gekleed in slobbertruien, afzakbroeken en oude Allstars halen zij minstens de helft van de leerlingen over om zich bij hen aan te sluiten. Leve de vrijheid! Maar dan is er altijd nog die harde kern van mensen die, in de woorden der Hipsters, “mainstream” is en “mainstream” zal blijven. Laat me aan u voorstellen: de Pafwang.

11

Biologische classificatie Rijk: Animalia (dieren) Stam: Chordata (chordadieren) Klasse: Mammalia (zoogdieren) Orde: Primates (primaten) Familie: Hominidae (mensachtigen) Geslacht: Homo mainstreamii

Uiterlijk Zoals iedere menselijke soort, komt de Pafwang voor met verschillende huid-, haar- en oogkleuren. Blank en blond is echter de norm. Niet zelden zijn de blanke Pafwangmeisjes niet gek op soortgenoten met een andere huidskleur, hoewel er echter een uitzondering bestaat voor acteurs in clips die ook wel “rappers” worden genoemd (in de woorden van de Pafwang: “dudes met swag”). De ogen kunnen iedere mogelijke kleur hebben die in het menselijk spectrum der oogkleuren valt, maar dan wel altijd enigszins troebel, alsof de Pafwang in kwestie teveel alcohol op heeft, of zojuist een les wiskunde heeft bijgewoond. Ook opvallend aan de Pafwang is haar kledingstijl. Haar, u leest het goed. De Pafwang verschilt van de meeste menselijke soorten doordat ze slechts vrouwelijke leden heeft. Bij geslachtsgemeenschap met een menselijke man is er vijftig procent kans op een dochter, en vijftig procent kans op een zoon. De zoon zal altijd gezond zijn, maar de dochter heeft vijftig procent kans op het Pafwang-DNA. Samengevat voor de Pafwangs onder ons: dat is dus 25% kans op een Pafwang-kind.


12

Maar goed, de kledingstijl. Die volgt exact wat er op dit moment “in” is, maar dan iets later dan de gemiddelde trendsetter het in de gaten heeft. De Pafwang loopt zo’n ruim drie maanden achter op de geldende norm. Dit valt echter niet op, omdat Pafwangs leven in kuddes en de leden van die kuddes er allemaal hetzelfde uitzien, alsof ze door het kopieerapparaat zijn gehaald. Basisstukken in de garderobe van een Pafwang zijn onder meer: de skinny jeans, het Adidas-vestje, het shirt met de tienerquote erop, het nauwelijks bilbedekkende stretchrokje, de halfdoorzichtige panty, de Nickelson-jas (al dan niet met bontkraag) Vans en Uggs.

Innerlijk Onze onderzoekers zijn erachter gekomen dat Pafwangs een zeer grote neiging hebben tot zelfdestructie. Ten eerste zijn ze namelijk niet de slimsten. Wanneer men een Pafwang geruime tijd observeert, zal men zien dat ze een zeer korte concentratiespanne heeft. Na een verhandeling van ongeveer een kwartiertje zal ze al aan haar nagels beginnen te pulken en draait ze haarlokken om haar vinger heen. Ander veel voorkomend gedrag is het gefriemel aan de mobiele telefoon – negen van de tien keer van het merk “Blackberry” – en het sturen van nutteloze sms’jes naar de andere dieren van haar kudde. Geregeld zal ze dan een soort hoog, giechelig lachje uitstoten, hoewel er bijster weinig te lachen valt hierom. Deze bezigheden leiden de Pafwang namelijk af van haar schoolwerk. Daarnaast hebben Pafwangs ook erg weinig creativiteit en fantasie. Qua tekentalent gaat het niet verder dan hartjes en met schrijven leggen ze zich vooral toe op het overgewaardeerde genre “fanfictie”, meestal met een zanger of een acteur – of, bij zeer zware gevallen, een voetballer – in de hoofdrol. Tijdens presentaties praat de Pafwang met een slome, monotone stem, en ze heeft de neiging tot zuchten en geeuwen als iets haar niet interesseert. Vaak gaat dit ook nog gepaard met de bekende “hair whip”, bekend van Justin Bieber en vrouwelijke personages uit series. In de buurt van mannetjes die ze leuk vindt, zal de Pafwang al het bovengenoemde gedrag nog duidelijk vertonen. Waarschijnlijk is het dus een deel van het ingewikkelde voortplantingsproces der Homo mainstreamii, hoewel hier nog niet erg veel over bekend is.


Hoe te vermijden Pafwangs zijn erg onprettig gezelschap voor degenen die niet tot hen behoren. Daarom volgen hier enkele tips om ze te ontlopen.  Ga in de kantine van school of werk aan de rand zitten, of ga in de pauze ergens heen. Pafwangs hebben namelijk de neiging in grote klitterige groepen de grootste kantinetafels in beslag te nemen.  Shop niet op koopzondag; dan zijn ze namelijk in groten getale te vinden in de stad.

13

 Zin in een lekker feestje? Ga naar Castlefest of een dubstepparty in plaats van naar de Qmusic Foute Avond om iets interessantere feestgangers te ontmoeten.  Vier vakantie in de bergen of op een nudistencamping. Het liefst ver van Spanje of Chersonissos, bestemmingen die Pafwangs aantrekken zoals stront vliegen aantrekt.  Hul uzelf in kleding in de zogenaamde “Azure-stijl”: hier is de gemiddelde Pafwang niet van gediend.  Bezoek op uw vrije dag een museum. U zult er gegarandeerd geen Pafwang tegen het bevallige lijf lopen!


Ben jij de

Queen of multitasking? Vink aan tot hoever je komt, lees daarna verder voor de puntentelling. Ik kan tegelijkertijd: Ademhalen In mijn handen klappen Op de grond stampen Mijn heupen wiegen Ronddraaien Mijn hoofd en schouders bewegen Door mijn knieĂŤn buigen In mijn hoofd tot 20 tellen Tel voor iedere actie die je hebt aangevinkt 1 punt. Vul hier het totale aantal punten in: ___ Lees daarna verder.

Vink aan als je het net hebt geprobeerd en als een idioot stond rond te dansen. I like this

14

* This sucks


Mensen. Je ontmoet er honderden in je leven, misschien wel duizenden. En van al die mensen die je ontmoet, met hoe veel blijf je nou echt contact houden? Welke mensen kun je tot je vrienden rekenen? En wat maakt iemand een vriend? Met sommige mensen heb je misschien meteen een klik, maar kan het zijn dat je elkaar na een maand alweer vergeten bent. Tot mijn echte vrienden reken ik mensen die ik maanden niet kan zien en als we elkaar dan weer zien, gaan we verder alsof het nog geen dag geleden was. Er zullen vast ook mensen zijn die geen échte vrienden zijn, maar alleen aan je zijde staan als zij daarvan kunnen profiteren. Zeker op de middelbare school, it’s all about the image. Maar als jij iemand tot jouw vrienden rekent en ze je daarna hard laten vallen, doet dat pijn. Ik heb op dit moment écht goede vrienden, mensen waarvan ik weet dat ze er voor me zijn als ik ze nodig heb en andersom. Er zijn maar een paar mensen waar ik echt altijd alles voor opzij zou zetten. En ik denk dat je wel weet of jij bij die mensen hoort. Veel mensen hebben twee kanten, en als een echte vriend zouden ze die allebei aan je moeten laten zien. Daar moet je mee kunnen leven, je kunt veel mensen zien als vrienden, denken dat je ze helemaal kent en uiteindelijk blijken ze zo anders te zijn. Dat doet pijn. Ik heb mensen zien veranderen, positief en negatief. Voor zichzelf of voor anderen. Mensen die negatief voor anderen veranderen of gewoon in het algemeen voor anderen, daar zal ik nooit echt bevriend mee worden. You should never lose sight of who you truly are inside. Ik kan niet bevriend zijn met mensen die niet zijn wie ze zeggen dat ze zijn. En mensen zullen je kwetsen, mensen zijn gemeen, het zit in ons denk ik. De mensen die je het meeste lief hebt, zul je pijn doen. Maar weet je, het heeft tijd nodig, maar uiteindelijk zullen ze je begrijpen. En daar heb je vrienden voor.


Printables, eigenlijk gewoon ‘uitprintbare dingen’ zijn dingen zoals boekenleggers, briefpapier en kaartjes. Omdat onze designer deze keer niks van zich heeft later horen zijn er helaas niet veel printables, maar ik heb geprobeerd toch nog twee boekenleggers te maken. Hopelijk vind je ze leuk!

Xx.Veerle

Een simpele zwart-wit boekenlegger.

Met lekker veel kleurtjes!


“Welke anime1 is dat?” Deze vraag wordt veel gesteld door mensen die op Youtube een Touhougerelateerd filmpje tegenkomen. Het antwoord is meestal: “Dit is geen anime, dit is Touhou, een computerspel!” Het spel is erg bekend bij manga- en animefans over heel de wereld, daarom wordt het tijd dat jullie er ook eens wat over horen!

Gameplay Touhou speelt ongeveer hetzelfde als een normaal 2-D schietspel. Je vliegt met je personage door het scherm en schiet vijanden neer. Het verschil tussen Touhou en een normale 2-D shooter is dat de Touhou games een grote focus legt op het ontwijken van kogels. Dit kunnen er een paar zijn, maar dit kan al gauw oplopen tot honderden kogels! Het hele scherm is dan gevuld met gekleurde bolletjes. Je moet dus tegelijkertijd kogels ontwijken en de vijand ‘neerschieten’.

Touhou, oftewel het Touhou project, is een serie van 2-D danmaku shooters (shoot ‘em ups) gemaakt door de eenmansgroep Team Shanghai Alice. Het enige lid van deze groep, ZUN, is verantwoordelijk voor álle muziek, graphics en programmering! De serie bevat ook drie fighting game spin-offs die gemaakt zijn in samenwerking met Tasogare Frontier. Touhou is erg bekend op het internet door de vele personages, de muziek uit het spel en de grote hoeveelheid doujin-materiaal (manga, verhalen en muziek geproduceerd door fans van de spellen) die er van te koop is. Omdat sommige doujinshigroepen fananimaties maken van Touhou en de meeste fanarts lijken op anime- of manga-art denken heel veel 2 nieuwkomers dat het een anime is. Momenteel bestaat de serie uit 19 games (waarvan 6 spin-offs.)

Een spel bestaat uit zes stages en een extra stage. Elke stage heeft een boss, en sommige stages hebben ook een unieke midboss. De boss schiet patronen op je af, non-spells en spellcards. Spellcards zijn de aanvallen/patronen die een naam hebben gekregen, non-spells zijn de patronen die de boss tussendoor afschiet.

Alle games spelen zich af in het fantasieland Gensokyo, waar mensen, magiërs, youkai (Japanse monsters) en andere magische inwoners wonen. Deze inwoners zien er niet uit als monsters, maar als meisjes.

Er zijn vier verschillende modi om het spel in te spelen: easy, normal, hard en lunatic. Easy klinkt makkelijk, maar dat is dus niet altijd het geval! Lunatic is het moeilijkst, als je dit kan ben je óf compleet gestoord, óf geniaal. De extra stage ligt qua moeilijkheidsgraad tussen hard en lunatic in, je kunt deze dus niet spelen in een andere modus.

Een lijst van alle games: 1. Highly Responsive to Prayers (1996) 2. Story of Eastern Wonderland (1997) 3. Phantasmagoria of Dim. Dream (1997) 4. Lotus Land Story (1998) 5. Mystic Square (1998) 6. The Embodiment of Scarlet Devil 7. Perfect Cherry Blossom Immaterial and Missing Power (in samenwerking met Tasogare Frontier) 8. Imperishable Night 9. Phantasmagoria of Flower View 9.5 Touhou Shoot The Bullet 10 Mountain of Faith 10.1 Scarlet Weather Rhapsody (in samenwerking met Twilight Frontier) 11 Subterranean Animism 12 Unidentified Fantastic Object 12.3 Hisotensoku

Tussendoor schiet je ook nog wat naamloze feetjes neer, die items laten vallen die bijvoorbeeld de schietkracht of score verhogen. Als je geluk hebt vang je een leven of een bom die je kunt gebruiken om verder te komen.

Voetnoten 1

Anime zijn Japanse tekenfilms. Manga zijn Japanse strips. 2

Een voorbeeld van een fananimatie is dit filmpje. Sommige doujingroepen hebben ook een paar geanimeerde afleveringen van Touhou gemaakt.

17


Er zijn heel veel Touhou-personages. Ondertussen zijn het er al meer dan 160! Het zijn bijna allemaal meisjes. Het is natuurlijk bijna onmogelijk om ze hier allemaal op te noemen, daarom staan hier de meest bekende personages genoemd.

Reimu Hakurei Een shrine maiden (miko) van de Hakurei Shrine. Zij en Marisa zijn speelbaar in alle games. Meestal is het Reimu die aan het begin van een game iets raars opmerkt, wat zij en haar vriendinnen moeten stoppen. De Hakurei Shrine ligt vlakbij de magische grens van Gensokyo, daarom vinden er altijd rare dingen plaats. Reimu is altijd afgebeeld op het titelscherm van het spel.

Marisa Kirisame Een kleptomaan heksje dat parttime op monsters jaagt. Ze vliegt op een bezem en gebruikt af een toe een grote laser, ‘Master Spark’ genaamd. Ze steelt graag dingen, bijvoorbeeld spellcards: in verschillende games waar ze een tegenstander is gebruikt ze spellcards die ze van andere personages heeft ‘geleend’. Marisa staat altijd op het icoontje van het spel.

Sakuya Izayoi De maid van vampier Remilia Scarlet. Ze kan de tijd stoppen en vindt het leuk om messen te gooien. Hierdoor wordt ze vaak vergeleken met Dio Brando van JoJo’s Bizarre Adventure, die dezelfde krachten heeft. Ze is speelbaar in de games Perfect Cherry Blossom tot en met Hisoutensoku

Sanae Kochiya Een shrine maiden van de rivaliserende Moriya Shrine. Ze is een mens en een afstammeling van een god. Ze heeft de kracht om wonderen te veroorzaken. Sanae was een stage 5 boss in Mountain of Faith, en is sindsdien een speelbaar personage geweest in elke game.

Yukari Yakumo Een youkai met de kracht om grenzen te manipuleren. Ze begeeft zich ergens bij de grenzen van Gensokyo. Ze is erg slim, houdt van slapen en geniet graag van het leven. Ze is speelbaar in Imperishable Night.

18

Youmu Konpaku Een halfgeest die in de tuin werkt van Yuyuko Saigyouji (een geestenprinses). Ze vecht met samuraizwaarden. Het gekke is dat ze erg bang is voor spoken.


ZUN ZUN (echte naam Junya Ota) is de maker van de Touhou-games. Hij is 34 jaar, mager en drinkt graag bier. Het grappige is dat zijn bijnaam zun een Chinees vat is om alcoholische dranken in te bewaren. De trompetten die gehoord kunnen worden in de Touhou-muziek worden door de fans “ZUNpets” genoemd. Hij heeft alles in de windowsspellen gemaakt: muziek, sprites en de programmering. Nadat Mystic Square uitkwam zijn er voor vier jaar geen Touhou games meer verschenen. ZUN maakte in die tijd muziek voor de Seihou games. ZUN ging hierna weg bij Amusement Makers en startte zijn eigen groep: Team Shanghai Alice. Hij begon Touhou games te maken voor Windows.

Conclusie Touhou is een leuke, maar ietwat moeilijke game om te spelen. Het is moeilijk om legaal aan de games te komen: je kunt ze namelijk alleen kopen in Japan, of door middel van webshops. Je kunt altijd nog naar de playthroughs kijken op Youtube.

Touhou Project begon in 1996 toen het eerste spel in de serie, Touhou Reiiden ~ Highly Responsive to Prayers, uitgebracht werd door Amusement Makers voor de NEC PC9801, een Japanse serie computers. De vier opeenvolgende games in de Touhou-serie, uitgebracht tussen augustus 1997 en december 1998, waren ook gemaakt voor de NEC PC-9801. Touhou project was drieënhalf jaar inactief, tot de eerste Windowsgame in de serie, Touhou Koumakyou ~ the Embodiment of Scarlet Devil, in augustus 2002 werd uitgebracht, toen ZUN zich afsplitste van Amusement Makers en Team Shanghai Alice oprichtte. In oktober 2010 werd Touhou Project door Guinness World Records benoemd tot de 'productiefste door fans gemaakte shooterserie'.


I don’t like things that are very popular.

Zo gauw iets superpopulair wordt, vind ik het niet meer leuk. Nouja, misschien niet zó snel, maar als er iets is wat ineens op iedere website te zien is, op de cover van ieder tijdschrift komt er waar de hele tijd over gepraat wordt, hoef ik het al niet meer. Misschien is dat wel waarom ik in mijn gezellige Vocaloid-cornertje blijf zitten en er eigenlijk bijna niet meer uit kruip om bekende Engelstalige muziek te luisteren. Het zit nou eenmaal in mijn hoofd. ‘Iedereen luistert naar die shit. Het is veel te populair. Overrated. Overrated shit is nooit goed.’ Mééstal is dat ook zo, maar toch heb ik het gevoel dat ik alleen nog maar Vocaloid en Vocaloid covers luister omdat dat op het moment nou eenmaal ‘mijn ding’ is, en op die manier dingen mis. Ik ben bang dat ik straks alleen nog maar Vocaloid luister om anders te zijn dan de meeste mensen, gewoon om te kunnen denken dat ik geen hersenloos kuddeschaap ben. Maar dat is niet de bedoeling toch? Het is een soort vooroordeel. Ik neem als voorbeeld even One Direction (waar je in het vorige nummer nog een artikel over vond, hihi xD). Omdat ze nu zoooo verschrikkelijk veel aanhangers fans hebben, wil ik al gewoon niks meer van ze weten. Ik ben zó ziek van alle idiote 1D-guy x 1D-guy fanfictions, overdreven hyper gefangirl (al doe ik dat zelf wel bij andere dingen, maar dan heel heeeel quiet *ahum*) en idiote reacties op alles wat die band doet, dat ik die vijf jongens gewoon nooit meer een eerlijke kans zal geven. En ja, ik heb ze gehoord. Twee nummers, waarvan ik er één niet eens zo verschrikkelijk vond. Nu kan ik niet zeggen dat ik hun stemmen zó geweldig vond maar echt erg was het niet. Toch vind ik dat hele 1D gebeuren echt heeeeeleeemaal niets. Simpelweg omdat ze zoveel (enge) fangirls hebben. Misschien dat ik dat minder zou vinden als ik ze ook echt heel goed zou vinden, maar middelmatige of slechte artiest + heel veel fans is een combinatie waar ik gewoon gek van word. Verschrikkelijk + heel weinig fans vind ik veel minder erg. Laat ik Rebecca Black eens als voorbeeld geven, dat meisje van het gewéldige *kuch* liedje ‘Friday’. Ik heb niet echt iets tegen haar. Ik vind haar heel slecht, maar bijna de hele wereld lijkt dat te vinden. Ze heeft geen idiote gillende fans. En daardoor erger ik me niet aan haar. Yep, het is de combinatie die het hem doet. Zo zijn er ook in mijn fandom (utattemita/utaite fandom waar je in het vorige nummer wat over hebt kunnen lezen) óók zangers die populairder zijn dan anderen. Als ik dan één of twee liedjes van diegene heb gehoord, die ik niet zo geweldig vond, maar hij of zij wél heel populair is krijg ik al gauw de neiging om diegene niet te mogen. En dat is natuurlijk idioot. Daarom probéér ik nu om die mensen ook een kans geven. Ik probeer eens naar meer van hun covers te luisteren en dán pas een mening te vormen. Ik probeer mijn mening niet op fangirls of populariteit te baseren en ik denk dat iedereen dat zou moeten doen. Toch zul je mij noooooit meer naar One Direction of Justin Bieber horen luisteren, want dat zit nou eenmaal zo in me. Ik vind ze niet goed, en já ik heb een hekel aan de fangirls. Hé, waar is die instelling van een paar regels terug gebleven? Onbevooroordeeld naar muziek luisteren, daar ging het toch om? Achja, ik kan ook niet perfect zijn hè. ;)

P.S. En onthoud, ergens fan van zijn is niet erg, hè! Zo lang je je maar niet als een idioot gedraagt of alleen fan bent omdat de halve wereld dat is. Wees fan omdat je het echt leuk vind, niet omdat je er bij wil horen. Iedereen heeft een andere mening en zo hoort het ook. Dus vind je eigen fandom! Want ja, iedereen heeft toch wel een stukje fangirl in zich =).


Hoi, ik ben Belle, en ik ben internetspotter voor het magazine dat je nu leest. Dat houdt in dat ik elke maand leuke dingen op het internet spot die met het thema van het nummer te maken hebben. En aangezien het thema van deze maand be yourself is, geef ik deze keer tips om je persoonlijke style op internet kwijt te kunnen!

Een blog

Waarschijnlijk het eerste waar je aan zult denken, aangezien je hier ál je creatieve uitspattingen, verhalen of whatever kwijt kunt. Je kunt een blog schrijven omdat je het leuk vindt om je avonturen o.i.d. met de rest van de wereld te delen of omdat je het fijn vindt om alle gebeurtenissen voor jezelf nog een keer te ordenen. Sites waar je onder andere je blog kan maken: http://www.blogger.com, http://www.web-log.nl

De bedoeling van deze site is dat je een miniblog bijhoudt, waar je foto’s, filmpjes, teksten en meer op kan plaatsen. Ook kan je blogberichten van anderen ‘liken’ of ‘rebloggen’. Bij dat laatste komt het bericht dan ook op jouw tumblrblog te staan. http://www.tumblr.com

21

Deze site bestaat alléén maar uit plaatjes. Als je je aanmeldt, kun je alle plaatjes die je leuk vindt ‘hearten’, waardoor ze op je profielpagina komen te staan. http://www.weheartit.com

Youtube, de site die iedereen welk kent. Hier kun je filmpjes plaatsen en favorieten, helemaal naar je eigen smaak! Je kunt afspeellijsten toevoegen, filmpjes ‘liken’ of ‘disliken’ en meer! http://www.youtube.nl

Editor Says:

Veerles favoriete blogs: ☺ Color Me Katie Katies blog is ontzettend creatief en kleurrijk. Ik word er altijd ontzettend vrolijk van. Deze fotografe, street artist, actrice en fun maker maakt graag andere mensen blij met haar vrolijke straatkunst. ☻ Kieks Blog Ja, ook onze tekenaar heeft een blog! Op Kieks blog vind je allerlei vrolijke tekeningen. Zelfs haar layout is zelf getekend! Kiek is overigens niet het enige teamlid met een blog. Ook Belle en Flore hebben een blog op blogspot. ☺ Twee woorden, negen letters ☻ Bij Gebrek aan Beter ☺ Here Comes the Sun


Heb jij een blog en wil jij hem graag nóg beter maak? Hier een aantal tips :D! 1. Schrijf over dingen die jíj leuk vind en die jou interesseren. Probeer te bloggen over dingen waar je iets van af weet en waar je veel over te vertellen hebt. 2. Zorg dat je het bloggen niet vergeet! Blog met regelmaat, zoals op een vaste dag of tijd en laat op tijd iets van je horen. 3. Wordt linkpartners met andere blogs! Iedereen vind het fijn om links uit te wisselen, want het is niet alleen voor jou, maar ook voor de ander heel voordelig. 4. Zorg voor afwisseling. Lange stukken tekst kunnen best interessant of mooi zijn, maar een plaatje of filmpje tussendoor is ook wel eens leuk. Niet iedereen zit altijd maar op een lange rant te wachten. 5. Zorg voor interactie tussen jij en je lezers. Stel ze een vraag of verzin een leuke wedstrijd. De prijs hoeft niet eens zo groot te zijn. Een mooie award en een speciaal plaatsje op jouw blog zijn vaak al leuk. 6. Heb plezier in het bloggen en zorg dat het geen verplichting wordt! Je lezers zullen het merken als jij plezier hebt in het bloggen en zij zullen plezier hebben in het lezen.

Als je even opgevrolijkt moet worden of in een melige bui bent moet je echt eens naar de filmpjes van Kud kijken. Ze gaan allemaal nergens over, maar zijn erg grappig als je van droge humor houdt. Azure en Veerle zijn vooral fan van buurman Mol!

22

www.EverydayCute.com is de schattigste tumblr die je ooit gezien hebt! www.EleusinianMystery.tumblr.com (Azures tumblr) is volgens Veerle heel mooi en inspirerend. www.FutureMe.org is een site waar je een email aan jezelf in de toekomst kunt sturen. (Dit is dan ook al meerdere keren gedaan door onze ‘regelarist’ Veerle.) www.Chibird.tumblr.com is ook weer een erg schattige tumblr met leuke tekeningetjes over hele herkenbare dingen. www.en.Akinator. Deze ‘Web Genius’ raad welk persoon jij in gedachten hebt, en heeft het heel vaak goed! Coolest Thing Ever Oké, dit is niet echt een site. Maar het is wel een geweldig dingetje om mee te spelen als je je verveelt!


Bedankt voor het lezen van het tweede nummer van Project Magazine. Hopelijk vond je het leuk ondanks dat het zo kort was. Lijkt het je nou ook wat om aan dit tijdschrift mee te werken? Ga dan naar de blog en meld je aan. Nieuwe teamleden zijn altijd welkom =)! En onthoud, wees jezelf en maak plezier. Ja, er zijn een hele hoop idiote mensen op de wereld, maar onthoud dat er ook leuke mensen met hersens zijn. Doe waar je van houdt en be happy =).


Meet the team! Iedereen die meewerkt aan dit tijdschrift verdient een plekje op deze pagina!

Veerle Hoofdredactrice & vormgever

Azure Columniste & schrijfster

Flore Designer

Belle Internetspotter

Danielle Interviewer

Laurel Interviewer en fotografe

Reym Schrijfster

Kiek Tekenaar

Gloria Artikelenschrijfster

Ook heeft Aimee, een van onze twee nieuwe teamleden, nog iets bijgedragen aan dit nummer. In nummer 3 krijgen zij en het nieuwste lid Freya ook hun eigen avatar.

Wil je ook graag meehelpen aan dit tijdschrift? Ga naar www.projectmagazinex3.blogspot.com, lees de vacatures en schrijf je in! 1


Project Magazine nummer 2 - februari