Page 1

ΠPIN

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011 ETOΣ 22O • AP. ΦΥΛΛΟΥ 1.032 n2

Αποφασιστικό βήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνει το ΝΑΡ

Η Αριστερά και η επέμβαση στη Λιβύη

Οι ματωμένοι Μάηδες του μεσοπολέμου

σελ. 15

σελ. 21, 22

Eφημερίδα της ανεξάρτητης Aριστεράς

σελ. 18-19

Πρωτομαγιά αντίστασης στο Mνημόνιο για πάντα ΣΧOΛΙO

Γ

Ζητιάνοι μια ζωή

ελοιοποίησαν για μια ακόμη φορά τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου οι εκπρόσωποι της τρόικας. «Θα χρειαστούν μερικά χρόνια μέχρις ότου οι αγορές εμπιστευθούν ξανά την Ελλάδα» δήλωσε στην ολλανδική εφημερίδα Ντε Τέιντ ο εκπρόσωπος της Κομισιόν στην τρόικα Σερβάς Ντερούζ, κονιορτοποιώντας τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου ότι δήθεν θα επιστρέψει στις αγορές για δανεισμό κεφαλαίων στα τέλη του 2011 ή το αργότερο το 2012. «Μερικά χρόνια» είπε ο Ντερούζ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα χρειαστεί και άλλο Μνημόνιο μετά την τυπική λήξη του σημερινού, σε δύο χρόνια. Ούτως ή άλλως από τον Ιούνιο του 2013 είναι βέβαιο ότι οι Γερμανοί θα υπαγάγουν την Ελλάδα στο καθεστώς της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» που σηματοδοτεί ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης της ΕΕ, σε ένα καθεστώς αέναης λιτότητας, οπότε δεν θα υπάρχει πια τυπικά ούτε καν η διαδικασία υπογραφής Μνημονίου. Όπως όλοι οι εκπρόσωποι της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, έτσι και ο Ντερούζ ισχυρίστηκε ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι «μη αναγκαία, μη επιθυμητή και μη πιθανή», προσπαθώντας να διαψεύσει αυτό που οι πάντες θεωρούν αναπότρεπτο, χωρίς φυσικά να πείθει κανέναν. Η στάση της τρόικας είναι απολύτως αναμενόμενη και αποσκοπεί όχι φυσικά στην απόκρουση των επιθέσεων των κερδοσκόπων. Τους Έλληνες θέλει να ξεγελάσει η τρόικα και οι εκπρόσωποί τους λένε τέτοιες ανοησίες. Υποτίθεται ότι το Μνημόνιο λεηλατεί μισθούς και συντάξεις για να γλιτώσει την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, με πρόσθετο αντίτιμο την κατάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων ενός αιώνα. Πώς να πουν ότι με το Μνημόνιο μας έκαναν και ζητιάνους για πάντα;

Η

ελπίδα της ανατροπής κόντρα στην κατάθλιψη του Mνημονίου για πάντα. Το κόκκινο της Εργατικής Πρωτομαγιάς «σφήνα» στο μαύρο της πολιτικής της εξαθλίωσης και της σύνθλιψης των κοινωνικών δικαιωμάτων, ένα χρόνο από το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα του Mνημονίου. Η δύναμη των μαχητικών εργατικών αγώνων και των τάσεων για ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα απέναντι στην αδυναμία του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Ο ένας χρόνος πάλης κατά του Μνημονίου, με τις μεγάλες του στιγμές, τη διαμόρφωση μιας νέας μαχητικής πτέρυγας, αλλά και την ανεπάρκεια όσων έγιναν μέχρι τώρα, ειδικά μπροστά στη νέα σκληρή παρατεταμένη αναμέτρηση για να ανατραπεί η ακόμα πιο αντιδραστική επίθεση, που προετοιμάζει η ιερή συμμαχία του κεφαλαίου: κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ. Το εργατικό αίτημα για διαγραφή του δημόσιου χρέους προς τους τραπεζίτες - τοκογλύφους, για ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ, απάντηση στα τρομοκρατικά σενάρια «αναδιάρθρωσης» του χρέους προς όφελος του κεφαλαίου. Το δίκιο της διεκδίκησης του κοινωνικού πλούτου από τους εργαζόμενους δημιουργούς του, της πάλης για αυξήσεις

στους μισθούς και μείωση των ωρών εργασίας, ενάντια στο «νόμο και την τάξη» της κλοπής του πλούτου και των δικαιωμάτων. Ο διεθνιστικός αγώνας για έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και καταπίεση, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Λιβύη και αλλού, ενάντια στην προσπάθεια καταστολής και ενσωμάτωσης των αραβικών εξεγέρσεων. Το επαναστατικό «πνεύμα» του Σικάγο, του Οκτώβρη και του Μάη, για μια κοινωνία στα χέρια των εργαζομένων, ενάντια στον καπιταλισμό της κρίσης, που σαν το ζόμπι ρουφάει το αίμα των εργαζομένων. Με αυτό τον άνεμο να κινεί τις κόκκινες σημαίες, η μαζική συμμετοχή στις ανεξάρτητες ταξικές συγκεντρώσεις, που διοργανώνει ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων στην Αθήνα (Μουσείο 10.30 π.μ.), εργατική πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη (Καμάρα 10 π.μ.) και αντίστοιχες παρεμβάσεις αλλού, οι εργαζόμενοι και οι νέοι θα στείλουν αύριο μήνυμα κλιμάκωσης του αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης, του παλιού και νέου Mνημονίου, της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την ήττα της ΝΔ και κάθε κυβέρνησης κοινωνικού πολέμου. Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς!  σελ. 2, 5, 10-11

Συγκέντρωση Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων στο Μουσείο, 10.30 π.μ.

ΘEMA Πολιτικό εργατικό κίνημα Ένας χρόνος αγώνες κατά του Μνημονίου και απαιτείται ανώτερος πολιτικός εξοπλισμός του κινήματος. Οι στόχοι ριζικής ανακατανομής του πλούτου, διαγραφής του χρέους, εξόδου από ευρώ - ΕΕ, ανατροπής της κυβέρνησης Παπανδρέου και κάθε διαχειριστή, από ένα μαζικό, ταξικά ανασυγκροτημένο, εργατικό - λαϊκό κίνημα, έρχονται στο προσκήνιο. Του Μιχάλη Ρίζου σελ. 6-7

Ένας χρόνος λεηλασίας μέσω Μνημονίου σελ. 3, 12-13


 / ΠPIN

Π OΛITIKH

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Η σύγχρονη «ιδεολογική μοναρχία» Την εποχή της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης και την ίδια ώρα που η βρετανική κυβέρνηση απαιτεί από την ελληνική την αποστολή βομβαρδιστικών αεροπλάνων στη Λιβύη, τα διεθνή ΜΜΕ προωθούν με φανατισμό το «υπερθέαμα» του βασιλικού γάμου του επίδοξου διαδόχου Γουίλιαμ με την πρώην κοινή θνητή και νυν δούκισσα του Κέιμπριτζ, Κέιτ Μίντλετον. Ο συμβολισμός της χθεσινής τελετής αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα προκλητικό όργιο σπατάλης, τουριστικής διαφή-

μισης, επίδειξης πλούτου και ελπίδων ανάκαμψης. Διακόσια είκοσι χρόνια μετά την αστική επανάσταση, ο βασιλικός θεσμός, σκηνοθετημένος από τους επιτελείς της σύγχρονης ιδεολογικής μοναρχίας των ΜΜΕ, καλείται εσπευσμένα να συμβάλει στην επανασταθεροποίηση της εικόνας του κλυδωνιζόμενου καπιταλιστικού συστήματος. Μπορεί άραγε η προσφυγή στις πιο αναχρονιστικές παραδόσεις του αστικού πολιτισμού και στις διάφορες, ακόμα πιο επικίνδυνες, παραλλα-

ΠPIN

γές του νεοσκοταδισμού να ανταποκριθεί στο ελάχιστο στις ανάγκες και στις διεκδικήσεις των σύγχρονων κοινωνιών; Πριν λίγα χρόνια είδαμε την ταινία Η Βασίλισσα που αποτέλεσε μια αγιογραφία της σημερινής βασίλισσας της Αγγλίας, Ελισάβετ. Φέτος τα Όσκαρ σάρωσε η αγγλική ταινία Ο λόγος του βασιλιά, που πέρα από μια κολακευτική βιογραφία του βρετανού διαδόχου την περίοδο της προηγούμενης μεγάλης κρίσης, αποτελεί έναν ύμνο στη μοναρχία και στην ενότητα του έθνους. Στις δύσκολες στιγμές, όλες οι τάξεις της κοινωνίας καλούνται να δηλώσουν πίστη και

υπακοή στους θεσμούς και στους «φυσικούς» ηγέτες τους. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν κρύβει τα φιλομοναρχικά του αισθήματα. Πήγε και μίλησε με όσους είχαν στρατοπεδεύσει κοντά στο χώρο της τελετής και δεν παρέλειψε συμβουλές να μην κοιμηθούν καθόλου το βράδυ για να μη χάσουν στιγμή από αυτό το πάρτι! Η Βρετανία μπορεί να μην είναι πια αυτοκρατορία, αλλά επιδιώκει με όλα τα μέσα να παραμείνει υπερδύναμη του πολιτιστικού –και όχι μόνο– ιμπεριαλισμού, εμπροσθοφυλακή στο παγκόσμιο πάρτι της σύγχρονης καταπίεσης.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Για έναν «εργατικό Μάη» διαρκείας και ανατροπής Ιδιαίτερα σημαντικό βήμα η ανεξάρτητη συγκέντρωση του Συντονισμού Σωματείων

Τ

ο... «εμπόριο του φόβου» επικαλέστηκε ο Γ. Παπανδρέου για να υπερασπίσει την κυβερνητική πολιτική από τους «ντόπιους και ξένους μαυραγορίτες» -λες κι αυτοί δεν είναι η λυκοπαρέα του!- αλλά όπως φαίνεται, ο φόβος αρχίζει να αλλάζει στρατόπεδο και γίνεται μόνιμος κάτοικος της κυβέρνησης, αλλά και όλου του αστικού στρατόπεδου που έχει επενδύσει τα πάντα στην υλοποίηση του πιο ωμού αντεργατικού πραξικοπήματος των τελευταίων δεκαετιών. Ο γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς, οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες που είναι ταυτισμένοι με την ιστορική αυτή επέτειο του διεθνούς εργατικού κινήματος και τα οράματα που ενέπνευσε για κοινωνική χειραφέτηση και κατάργηση της εκμετάλλευσης, συμπίπτουν στις μέρες μας με την πλήρη απογύμνωση του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού, με μεγάλες αναζητήσεις στον κόσμο της εργασίας. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC, 9 στους 10 Έλληνες δηλώνουν δυσαρεστημένοι, ενώ το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει ...12% ως κόμμα που μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση και η ΝΔ 4,5%, με πρώτο κόμμα να αναδεικνύεται το ...κανένα με 65%! Από την άλλη, η τρόικα που κάνει νέα απόβαση την Τετάρτη, έχει κι αυτή την τιμητική της στη λαϊκή συνείδηση, αφού πλέον ένας στους δύο Έλληνες απαιτεί απεμπλοκή από το Μνημόνιο, ποσοστό

αυξημένο κατά 4% από τον Δεκέμβρη, ενώ μόλις 1 στους 4 συμφωνεί με την τήρηση των όρων του Μνημονίου, ποσοστό που κάθε μήνα μειώνεται! Επιπλέον, ζητήματα που έχει θέσει η αντικαπιταλιστική Αριστερά στο προσκήνιο, στους αγώνες, μέσα στους εργαζόμενους, κερδίζουν έδαφος, όπως η κρατικοποίηση τραπεζών (45%) ή η στάση πληρωμών προς δανειστές (34%). Αποδεικνύεται ότι όσο βαθαίνει η αντεργατική επίθεση, τόσο ευρύτερα εργατικά στρώματα συνειδητοποιούν ότι η απάντηση από μέρους τους πρέπει να γίνει πιο μαζική, πιο διαρκής, πιο ανατρεπτική. Η αναμενόμενη εξειδίκευση του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος», που ισοδυναμεί με έναν νέο γύρο λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων, ανεργίας και απολύσεων, φοροεπιδρομών και γενικής κοινωνικής ένδειας, θα πρέπει να απαντηθεί με ένα μπαράζ αγωνιστικών και απεργιακών κινητοποιήσεων, αρχής γενομένης από τη μάχη της Πρωτομαγιάς, αύριο Κυριακή, ενώ κρίσιμοι επόμενοι σταθμοί αναδεικνύονται τόσο η συγκέντρωση στις 6 Μάη σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων που καλεί ο συντονισμός, όσο και η νέα πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 11 Μάη. Στην Αθήνα, ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, κάνοντας ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, αποφάσισε να

ΠPIN

Ιδιοκτησία: «Eκδόσεις-Μελέτες-Έρευνες» Aστική Mη Kερδοσκοπική Eταιρεία, Kωδικός 2806 Χαρ. Τρικούπη 76, 106 80 Αθήνα, Tηλ.: 210-82.27.949, Fax: 210-82.27.947 E-mail:prin@otenet.gr http://www.prin.gr Tραπεζικός Λογαριασμός Συνδρομών και Eνισχύσεων: 118/784133-73 EΘNIKH TPAΠEZA EΛΛAΔAΣ IBAN: GR 801101180000011878413373 ΕΚΔΟΤΗΣ: Δημήτρης Δεσύλλας ΔIEYΘYNTHΣ: Γιώργος Δελαστίκ Eκτύπωση XEΛIOΣ ΠPEΣ ABEE

διοργανώσει ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση στο Μουσείο στις 10.30 π.μ. και διαδήλωση στη Βουλή και τα γραφεία της ΕΕ. Ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία καλείται από πρωτοβουλία εργατικών συλλογικοτήτων, συνδικαλιστών κ.ά. και στη Θεσσαλονίκη, στην Καμάρα στις 10 π.μ. Στο κάλεσμα του Συντονισμού Σωματείων Αττικής, σημειώ-

νεται: «Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν μας μένει άλλος δρόμος από το να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να οικοδομήσουμε μέσα στα σωματεία μας την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων. Με αγώνες στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων. Για να πάρουμε πίσω ό,τι μας πήραν και να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε. Για μια κοινωνία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι». Ο Συντονισμός Σωματείων καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για «να μην πληρώσουμε την κρίση και το χρέος τους, για αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, μείωση ωρών εργασίας και χρόνων δουλειάς, απαγόρευση απο-

λύσεων, διαγραφή χρεών των άνεργων και φτωχών από τις τράπεζες, αύξηση φορολογίας του κεφαλαίου και μείωση λαϊκής φορολογίας, ειδικά των έμμεσων φόρων, με κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης, δωρεάν δημόσια παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες, κοινωνικές υπηρεσίες. Ένα τέτοιο πρόγραμμα διεκδικήσεων απαιτεί ανατροπή του Μνημόνιου των ΔΝΤ κι ΕΕ, του Συμφώνου για το Ευρώ, αλλά και της κυβέρνησης που το υλοποιεί και κάθε επίδοξου συνεχιστή της». Η κατρακύλα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΓΣΕΕΑΔΕΔΥ και η απόλυτη πρόσδεσή της στο άρμα των καθεστωτικών δυνάμεων με την υπονόμευση των αγώνων και την εκτόνωσή τους σε άνευρες 24ωρες τουφεκιές, τις «φέρνει σε σύγκρουση με τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας», όπως επισημαίνει ο Συντονισμός. Δεν είναι τυχαίο ότι ΓΣΕΕ-ΕΚΑ στην κοινή ανακοίνωσή τους συγκαλύπτουν τις κυβερνητικές ευθύνες, χρεώνοντας στην κυβέρνηση απλώς ότι «υποκύπτει στον εκβιασμό και τις απαιτήσεις των ‘‘αγορών’’ και της τρόικας», λες και δεν είναι στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης και της εγχώριας αστικής ελίτ η συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων και η γενική εκποίηση προς το κεφάλαιο... Απαραίτητος λοιπόν όρος για ένα νέο, ανασυγκροτημένο ταξικό εργατικό κίνημα είναι η αποφασιστική σύγκρουση με τον υποταγμέ-

νο, κυβερνητικό κι εργοδοτικό συνδικαλισμό. Και η θετική εμπειρία της Αθήνας πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και από δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που σε άλλες πόλεις, διστάζουν να ενισχύσουν ανεξάρτητες εργατικές πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις. Όσοι όμως επιμένουν να πατάνε σε δύο βάρκες και να αναπαράγουν αυταπάτες για το ρόλο και το χαρακτήρα του καθεστωτικού συνδικαλισμού, θα ξεπερνιούνται από τις εργατικές διαθέσεις, θα μεταβάλλονται σε ουρά και ...ακροατήριο του Παναγόπουλου. Δυστυχώς, αυτό το ρόλο επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους οι δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που καλούν σε προσυγκέντρωση στο Πολυτεχνείο, δίπλα στη Πρωτομαγιά του συντονισμού σωματείων για να πάνε στη «συγκέντρωση των συνδικάτων», δηλαδή την ξέπνοη σύναξη των υποταγμένων ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στην Κλαυθμώνος. Από την άλλη, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, όσο εντείνουν την πολεμική τους στη ΓΣΕΕ άλλο τόσο επιμένουν στον αδιέξοδο δρόμο των κομματικά περιχαρακωμένων και πολιτικά άνευρων συγκεντρώσεων, σνομπάρουν τις διαδικασίες ανεξάρτητου συντονισμού των σωματείων και παραπέμπουν τα πάντα σε μια «λαϊκή εξουσία» χωρίς αντικαπιταλιστική ανατροπή, χωρίς επανάσταση, υποτιμώντας τη δυνατότητα του κινήματος να παλέψει από σήμερα πολιτικούς στόχους ανατροπής.

Σένγκεν α λα καρτ

Συνέδριο για το χρέος

Ρέει το αίμα στη Συρία

σελ. 11

σελ. 17

σελ. 23

Μόνο όταν βολεύει τις αστικές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τίθεται σε ισχύ η συνθήκη Σένγκεν, ενώ όταν διεκδικούνται δικαιώματα μεταναστών, «παγώνει».

Διεθνούς εμβέλειας είναι το συνέδριο που διοργανώνεται την ερχόμενη εβδομάδα στη Νομική (6-8 Μαΐου) για το δημόσιο χρέος, από την Πρωτοβουλία για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου.

Αδιάλλακτος εμφανίζεται ο Άσαντ επιλέγοντας να προκαλέσει αιματοχυσία παρά να παραχωρήσει δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Αμείωτες ωστόσο συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις.

Απομονώνονται ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ δεν μπορεί να εκφράσει τους αγώνες της νέας εποχής


«ΚΗΔΕΙΑ» ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ εξαιτίας ενός ...γάμου! «Καντίλια κατεβάζει» η ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας γιατί ο γάμος Γουίλιαμ - Κέιτ χθες στο Λονδίνο προβλέπεται ότι θα κάνει μεγάλη ...οικονομική ζημιά στην οσιοποίηση του εκλιπόντος το 2005 πάπα Βοϊτίλα που έχει προγραμματιστεί για αύριο στη Ρώμη! Πάνω από δύο εκατομμύρια πιστούς περίμενε το Βατικανό, αλλά δεν είχε λάβει υπόψη του την ημερομηνία του πριγκιπικού γάμου στην Αγγλία που ...του έφαγε όλη την πελατεία! Δύσκολο να προλάβει ο τουρίστας αυτής της κατηγορίας γάμο την Παρασκευή στο Λονδίνο και «οσία κηδεία» την Κυριακή στη Ρώμη, οπότε και κατέρρευσαν οι μεγάλες προσδοκίες: Μετά βίας περιμένουν αύριο τετρακόσιες, το πολύ πεντακόσιες χιλιιάδες πελάτες. Κεσάτια! Μόνη ελπίδα του πάπα Βενέδικτου να κλείσει συμφωνία με τους ιταλούς πρώην κομμουνιστές να οδηγήσουν τις ...πρωτομαγιάτικες εργατικές διαδηλώσεις στο Βατικανό! Η ΑΕΚ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕ, ο Ηλυσιακός έπεσε τελικά κατηγορία στο μπάσκετ! Το νέο «ελληνικό θαύμα» έγινε την Πέμπτη με το μονομελές πρωτοδικείο να αποδέχεται σε χρόνο ρεκόρ την προσφυγή της Ένωσης και τις κατηγορίες της για άμεση σχέση του μάνατζερ παιχτών Τ. Δελημπαλταδάκη με τα διοικητικά δρώμενα στον Ηλυσιακό και αποφάσισε την άμεση αποβολή της ομάδας των Ιλισίων από την Α1 μετά το τέλος του πρωταθλήματος! Λίγη σημασία έχει αν ευσταθεί και σε ποιο βαθμό η νομική βάση των ισχυρισμών ή αν η απόφαση θα ανατραπεί στο εφετείο. Το σίγουρο είναι ότι αν στη θέση του Ηλυσιακού είχαμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, κανένας δικαστής δεν θα τολμούσε να προχωρήσει αυτή την απόφαση. Όλες οι ομάδες είναι ίσες απέναντι στο νόμο αλλά όπως αποδεικνύεται μερικές ομάδες είναι πιο ίσες από τις άλλες. ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΤΕ τη Λιβύη απαίτησε από την Αθήνα το Λονδίνο! Ο ίδιος ο βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον επικοινώνησε για το θέμα αυτό με τον Γ. Παπανδρέου. Σύμφωνα με πληροφορίες του Βήματος, η Αθήνα ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτική έως αρνητική απέναντι στο βρετανικό αίτημα, καθώς γνωρίζει ότι η εικόνα του ελληνικού στρατού να σκοτώνει Άραβες θα προκαλέσει την κατακραυγή της κοινής γνώμης, πολιτικές αναταραχές και θα επιταχύνει την κατάρρευση της. Η στροφή της Βρετανίας προς την Ελλάδα φανερώνει μεταξύ άλλων τα αδιέξοδα στα οποία έχουν βρεθεί το Λονδίνο και το Παρίσι στην προσπάθεια τους να καλύψουν το κενό που προκάλεσε η απόσυρση των επανδρωμένων αμερικανικών μαχητικών. Πάντως η αρχική άρνηση της κυβέρνησης δεν επιτρέπει κανέναν εφησυχασμό. Μην ξεχνάμε ότι και ο Σ. Μπερλουσκόνι είχε αρνηθεί αρχικά πως θα στείλει βομβαρδιστικά αεροσκάφη...

ΠPIN / 

Π OΛITIKH

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΓIΩPΓOΣ ΔEΛAΣTIK

Φτύνουν τους δούλους του Μνημονίου

Τ

έτοιο καθολικό φτύσιμο από όλους τους ξένους αφέντες που υπηρετεί, σίγουρα δεν το περίμενε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Όχι φυσικά ότι πρόκειται να θυμώσει και να αλλάξει πολιτική – αυτό αποκλείεται! Όσο εθελόδουλος και αν είναι όμως κανείς, όσο πιστός υπηρέτης των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου, θα περίμενε στην πρώτη επέτειο της υπογραφής του επαίσχυντου Μνημονίου της υποτέλειας να ακούσει και κάποιο καλό λόγο από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Άλλωστε, αυτό θα ήταν και μια πρώτη ένδειξη αν θα ευοδωθούν τα προσωπικά του επαγγελματικά του σχέδια για μια καλή θέση σε διεθνή οργανισμό μόλις τελειώσει τη μία και μοναδική πρωθυπουργική θητεία του στην Ελλάδα. Τίποτα όμως. Ούτε μια κουβέντα παρηγοριάς από κανένα! «Η κατάσταση του προϋπολογισμού της Ελλάδας είναι καταστροφή... Τίποτα ορατό δεν προσέφεραν στη χώρα το πακέτο λιτότητας της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου και η βοήθεια του ΔΝΤ και της ΕΕ... Η κατάσταση όχι μόνο δεν καλυτέρευσε, αλλά χειροτέρευσε παραπέρα... Παρόλες τις προσπάθειες λιτότητας, η Ελλάδα βρίσκεται κολλημένη σε ένα διέξοδο» έγραψε χαρακτηριστικά η γερμανική εφημερίδα Ντι Βελτ. «Σχεδόν ένα χρόνο μετά την υιοθέτηση σαρωτικών μέτρων λιτότητας ως προϋπόθεση ενός διεθνούς πακέτου διάσωσης, η Ελλάδα απέτυχε να αποκτήσει τον έλεγχο των δημοσίων οικονομικών της, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν (σ.σ. από τη Γιούροστατ) την Τρίτη, αυξάνοντας τους φόβους ότι η χώρα μπορεί να υποχρεωθεί να αναδιαρθρώσει το τεράστιο βουνό του χρέους της» έγραψαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης. «Η πιστοληπτική αξιοπιστία της χώρας τώρα πια βρίσκεται τόσο βαθιά στο έδαφος της υποεπένδυσης ώστε είναι δύσκολο να δει κανείς τυπικούς αγοραστές κυβερνητικών ομολόγων να αγοράζουν καινούργιο ελληνικό χρέος. Μια τεράστια και πολιτικά απαράδεκτη δημοσιονομική μεταφορά πόρων από την ευρωζώνη προς την Ελλάδα θα μπορούσε να επαναφέρει την ισορροπία στα οικονομικά της. Αν αυτή αποκλειστεί, μια αναδιάρθρωση φαίνεται αναπότρεπτη», υπογράμμιζαν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου. Αξιοποιώντας την πολιτική του Παπανδρέου, οι διεθνείς κερδοσκόποι έχουν μετατρέψει τα ελληνικά κρατικά ομόλογα σε κουρελόχαρτα ισότιμα με εκείνα της... Ζιμπάμπουε και ίσως χειρότερα των ομολόγων της Μπουρκίνα Φάσο: Το επιτόκιο των δεκαετών ελληνικών κρατικών ομολόγων ξεπέρασε στη δευτερογενή αγορά το... 15%, όταν τα αντίστοιχα γερμανικά έχουν επιτόκιο γύρω στο 3%! Όσο για τα διετή ελληνικά ομόλογα, το επιτόκιό τους εκτοξεύθηκε μέχρι και πάνω από... 25%!!! Όλοι έχουν στοιχηματίσει στη χρεοκοπία της Ελλάδας του Παπανδρέου και μαζί με τις τιμές των ασφαλίστρων κινδύνου, των

περιβόητων CDS, τα οποία όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ ήταν γύρω στο 2% και τώρα έχουν εκτοξευθεί στο 13%(!), όλα δείχνουν ότι οι κερδοσκόποι έχουν προεξοφλήσει ότι η χρεοκοπία θα εμπεριέχει οπωσδήποτε και «κούρεμα» της αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων τουλάχιστον κατά 40% έως 50%. Με δεδομένο δε ότι οι ξένες τράπεζες ξεφορτώνονται με ταχύτατους ρυθμούς τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, η αναδιάρθρωση που θα κάνει στο τέλος ο Παπανδρέου θα ρημάξει τελικά τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία και θα οδηγήσει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα υπό τον πλήρη έλεγχο των Γερμανών, των Γάλλων και των Αμερικανών. Η κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων αφήνει φυσικά αδιάφορη την κυβέρνηση και μάλιστα ευνοεί τα σχέδιά της για νέα μείωση των συντάξεων και προώθηση της ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού συστήματος. Πολλά επικουρικά ταμεία, τα οποία άλλωστε ήδη βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα καταρρεύσουν ολοσχερώς. Αλλά και οι κύριοι ασφαλιστικοί οργανισμοί, πώς θα πληρώνουν συντάξεις ίσες με τις σημερινές αφού θα βρεθούν ξαφνικά σχεδόν με τα μισά λεφτά λόγω του «κουρέματος» των ομολόγων που έχουν στη διάθεσή τους και τα οποία ανέρχονται σε περίπου 40 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά; Μια χαρά βολεύει την κυβέρνηση το μεγάλο κόλπο μιας τέτοιας χρεοκοπίας. Όσο για την εξαγορά κοψοχρονιάς των ελληνικών τραπεζών από τις ξένες, λόγω κεφαλαιακής ανεπάρκειας των ελληνικών τραπεζών μετά τη δραματική μείωση της αξίας των κρατικών ομολόγων που κατέχουν και τα οποία υπολογίζονται σε τουλάχιστον 65 δισεκατομμύρια ευρώ, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θα πάρουν ως μίζες υπουργοί και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θα βρίσκονται στις κατάλληλες θέσεις για να επηρεάσουν την έκβαση των διαπραγματεύσεων ως προς το ποιος παίρνει ποια ελληνική τράπεζα και με ποιους όρους. Χρυσωρυχείο θα αποβεί η κρατική χρεοκοπία για τα ΠΑΣΟΚικά λαμόγια της κυβέρνησης! Ζάπλουτοι θα βγουν από αυτή την ιστορία, την ίδια ώρα που θα κόβουν τη σύνταξη των 300 και των 500 ευρώ από τον κοσμάκη και τους φουκαράδες. Αν απορεί κανείς δε γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει λυσσάξει να αποκλείει κατηγορηματικά κάθε σενάριο αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, η απάντηση είναι απλούστατη. Παρόλο που οι αριθμοί είναι απόρρητοι, εκτιμάται ότι έχει φορτωθεί γύρω στα 40-50 δισ. ευρώ ελληνικά ομόλογα (κάποιοι μιλούν ακόμη και για 70-80 δισ.), οπότε αν χάσει τα μισά με «κούρεμα» 50% της δημιουργείται μια αξιοσέβαστη «τρύπα» αρκετών δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, χώρια τη ζημιά δεκάδων δισ. που μπορεί να πάθει από τα λεφτά που έχει δανείσει σε ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση χρεοκοπίας...

n ΤΟ ΝΑΡ ΓΙΑ ΤΗΝ 1Η ΜΑΗ

Εκδήλωση ΝΑΡ Αθήνας για την 1η Μάη Σάββατο 30/4 στις 7.00 μ.μ., στο Δημαρχείο Νίκαιας, με θέμα «καπιταλιστική κρίση – ανεργία και εργατικό κίνημα». Oμιλητές: Μ. Ρίζος, ( ΝΑΡ), Γ. Μπαλάσης (νΚΑ), Ν. Αντωνίου (σωματείο Βιβλίου Χάρτου), Τ. Καραγιαννάκης (ΔΣ Σωματείου Μετάλλου Πειραιά), Β. Τσιμπίδης (ΔΣ Σωματείου Σκαραμαγκά).

Για το Σικάγο της εποχής μας

Η

φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την εργατική τάξη και τη νεολαία αντιμέτωπες με μια νέα ομοβροντία αντεργατικών μέτρων και υπέρ του κεφαλαίου, στο όνομα του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του Σύμφωνου για το Ευρώ. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η ΕΕ, το ΔΝΤ και ολόκληρη η Ιερή Συμμαχία θέλουν να επιβάλλουν ένα Μνημόνιο για πάντα, δήθεν για να αποφύγουν την πτώχευση της χώρας, την ίδια στιγμή που ρίχνουν στην πτώχευση εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους». Με αυτή την εκτίμηση ξεκινά η πρωτομαγιάτικη ανακοίνωση του Νέου Αριστερού Ρεύματος (ολόκληρη στο www.narnet.gr). Με κεντρικά συνθήματα την πάλη για την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ και κεφαλαίου, με ένα νέο ταξικό ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, με την αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά, για τον κομμουνισμό της εποχής μας, το ΝΑΡ καλεί σε αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς και απαγόρευση των απολύσεων, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά: «Καμιά αναδιάρθρωση – διαγραφή του χρέους». «Η ‘‘αναδιάρθρωση του χρέους’’ με πρωτοβουλία της πιο αντεργατικής κυβέρνησης και «σε συμφωνία με τους πιστω-

τές», θα συσσωρεύσει ακόμα μεγαλύτερα δεινά στον ελληνικό λαό. Μόνο η στάση πληρωμών προς τους τραπεζικούς τοκογλύφους και η μονομερής διαγραφή του χρέους, σε ρήξη με το ΔΝΤ, την ΕΕ, το διεθνές και ελληνικό κεφάλαιο, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την ικανοποίηση των λαϊκών και εργατικών αναγκών και διεκδικήσεων», τονίζει το ΝΑΡ. «Οι εργαζόμενοι θα παλέψουν για να μην περάσει το αντεργατικό Σύμφωνο για το ευρώ και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα λεηλασίας, για να καταργηθεί το Μνημόνιο και όλοι οι αντιδραστικοί νόμοι που έγιναν στο όνομά του, να ανατραπεί από το μαζικό κίνημα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να ηττηθεί η ΝΔ, το ΛΑΟΣ και κάθε κυβέρνηση του κοινωνικού πολέμου σε βάρος των εργαζομένων. Για να ανατραπεί συνολικά η επιδρομή του κεφαλαίου. Συνολική απάντηση στη κρίση του συστήματος είναι η αντικαπιταλιστική επανάσταση, η εργατική εξουσία για να ανοίξει ο δρόμος για την χειραφέτηση της εργασίας, για την κομμουνιστική απελευθέρωση. Έτσι θα τιμήσουμε, με τον καλύτερο τρόπο, τους εξεγερμένους του Σικάγο».


 / ΠPIN

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ n ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» και όπως προστάζουν επί δεκαετίες τα κοινοβουλευτικά πολιτικά ήθη, οι δύο μονομάχοι του δικομματισμού, αλλά και το υπόλοιπο κοινοβούλιο, έστησαν μια ακόμη ωραία παράσταση «κάθαρσης», καθίζοντας στο σκαμνί τον πρώην υπουργό Άμυνας του ΠΑΣΟΚ, Άκη Τσοχατζόπουλο. Η προανακριτική επιτροπή για το σκάνδαλο των μιζών στην αγορά των υποβρυχίων τύπου 214 ήταν επί τους ουσίας προαποφασισμένη, από τη στιγμή που το αίτημα το κατέθεσαν 112 απ’ αυτούς που κάποτε ο Άκης αποκαλούσε «συντρόφους» του. Η συζήτηση στη Βουλή την Πέμπτη και η έγκριση της δημιουργίας προανακριτικής επιτροπής με 226 ψήφους στους 250 παρόντες βουλευτές (αποχώρησαν ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία) και η παραπομπή του πρώην υπουργού για τα αδικήματα του ξεπλύματος μαύρου χρήματος και της δωροδοκίας έπειτα από την έρευνα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, απλώς επιβεβαίωσαν την αρχική εκτίμηση. Το ζήτημα δεν είναι απλώς η κακοδιαχείριση ή το φαγοπότι από ορισμένα πρόσωπα, τα οποία κατέχουν θέσεις στον κυβερνητικό ή το διοικητικό μηχανισμό. Όπως πολιτική είναι η απόφαση η οποία στέλνει τον Ά. Τσοχατζόπουλο ένα βήμα πριν το ειδικό δικαστήριο, άλλο τόσο πολιτικές ήταν και οι αποφάσεις για την προμήθεια των υποβρυχίων. Αυτό ήταν σε γνώση των θεσμικών οργάνων και του ΚΥΣΕΑ σε μια σειρά κυβερνήσεων πράσινου και μπλέ χρώματος. Το γεγονός ότι το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιεί και ο πρώην υπουργός για να πείσει ότι η δίωξή του «είναι πολιτικά, ηθικά και νομικά απαράδεκτη» δεν σημαίνει ότι τον δικαιώνει και επί της ουσίας, αφού σε πραγματικό νομικό επίπεδο το πόρισμα της Δικαιοσύνης με στοιχεία καταλήγει στο όνομά του. Οι υπόλοιποι ένοχοι είναι που λησμονούνται και βεβαίως με τη συμπαιγνία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μένουν στο απυρόβλητο, αλλά είναι απορίας άξιον το θράσος των δύο κομμάτων να πιστεύουν ότι με τέτοιου τύπου ρωμαϊ-

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΝΔ n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ

Ο Καραμανλής «ξανασταυρώνεται» Αποδοκιμάζουν την «ήπια» και υπόσχονται «άγρια» προσαρμογή

Ε

γκληματική» χαρακτήρισε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Γιάννης Μιχελάκης την επιλογή της απογραφής που έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή το 2004 αναστατώνοντας τη δεξιά παράταξη! Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Κ. Τζαβάρας, προχώρησε ακόμα παραπέρα, υποστηρίζοντας σε συνέντευξή του ότι η προηγούμενη κυβέρνηση έπρεπε να έχει υλοποιήσει πολλές από τις διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες σήμερα προωθεί το ΠΑΣΟΚ, ενώ αποδοκίμασε και τη λεγόμενη «ήπια προσαρμογή» που ακολούθησε η κυβέρνηση Καραμανλή στα πρώτα τρία χρόνια της θητείας της. Η κορύφωση των εσωκομματικών αντιπαραθέσεων με αιχμή το –ελάσσονος σημασίας– ζήτημα της απογραφής και οι γενικότερες κινήσεις αποστασιοποίησης της νέας ηγεσίας της ΝΔ από την κυβέρνηση Καραμανλή, πέρα από «κομματικό ξεκαθάρισμα», φανερώνει κυρίως τις αντιφάσεις της πολιτικής και το «στρατηγικό σουρεαλισμό» της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Όσο και αν προσπαθεί ο ίδιος ο Γ. Μιχελάκης να μετριάσει τη σημασία της επίθεσης, υποστηρίζοντας ότι «άλλο Αλογοσκούφης και άλλο Καραμανλής» οι εντυπώσεις και η ουσία παραμένουν. Η «αυτοκριτική» του Α. Σαμαρά, στην ουσία συμφωνεί ετεροχρονισμένα με τις θέσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κ. Καραμανλή. Κινείται στη λογική του σκληρού νεοφιλελευθερισμού, όσον αφορά το παρελθόν, κλείνει το μάτι στους ακραίους επιχειρηματικούς κύκλους όσον αφορά τις μελλοντικές του προθέσεις, αποσκοπεί στον «πάση θυσία» επικοινωνιακό διαχωρισμό του από τις

ευθύνες της προηγούμενης διακυβέρνησης αλλά τελικά έρχεται σε αντιπαράθεση με το φιλολαϊκό προφίλ που επιχειρεί να οικοδομήσει, αποκαλύπτοντας τη βασική κατεύθυνση της αντιδραστικής στρατηγικής του.

πολιτικές επιλογές του Κώστα Καραμανλή και πως ο ίδιος ως υπουργός, πίεζε τον τέως πρωθυπουργό για πιο σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές. Στη Νέα Δημοκρατία γνωρίζουν

Η απογραφή ήταν μια από τις πιο προβεβλημένες αρχικές κινήσεις της κυβέρνησης Καραμανλή και αποτέλεσε μοχλό τόσο για την «επικαιροποίηση» και τον «εξορθολογισμό» της δημιουργικής λογιστικής της κυβέρνησης Σημίτη όσο και απαραίτητο μέσο πίεσης ώστε να δικαιολογηθούν τα τότε οικονομικά μέτρα λιτότητας. Ήταν μια κίνηση που κάθε νέα αστική διακυβέρνηση προωθεί μετά την ανάληψη της εξουσίας (με όποια ονομασία και αν έχει) ενώ – τηρουμένων των αναλογιών– ανάλογες ρυθμίσεις έκανε και η κυβέρνηση Παπανδρέου με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ο Γ. Αλογοσκούφης από την πλευρά του ισχυρίζεται ότι η «ήπια προσαρμογή» όπως και η περίφημη απογραφή αποτέλεσαν κεντρικές

ωστόσο και ας μην μπορούν να το πουν δημόσια ότι το κόμμα τους οδηγήθηκε σε ιστορική συντριβή και κινείται ακόμα και σήμερα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας εξαιτίας όχι της «ήπιας προσαρμογής», ούτε μόνο των αλλεπάλληλων σκανδάλων, αλλά εξαιτίας της προετοιμασίας του εδάφους (ιδιαίτερα στη διάρκεια της δεύτερης θητείας Καραμανλή) για την επιβολή της σαρωτικής επίθεσης του κεφαλαίου και των μέτρων λιτότητας που κατέληξαν τελικά στο Μνημόνιο και στα σημερινά πολλαπλά αδιέξοδα. Αυτές οι αντιφάσεις της αντιδραστικής στρατηγικής της ΝΔ επιμηκύνουν και ναρκοθετούν το περίφημο «Ζάππειο 2», τις «επικαιροποιημένες» θέσεις του κόμματος για την κρίση. Ύστερα από διαρκείς αναβολές, το πλαίσιο «υπεύθυνων και

σοβαρών» προτάσεων –όπως τις χαρακτήρισε ο Κ. Τζαβάρας– της ΝΔ θα παρουσιαστεί στις 9 Μαΐου. Οι καθυστερήσεις είναι σε άμεση συνάρτηση με τα σενάρια χρεοκοπίας της χώρας, την εκτόξευση των επιτοκίων και των νέων αρνητικών στοιχείων που δημοσιοποιήθηκαν για την οικονομία. Το «Ζάππειο 2» θα παρουσιαστεί ως εναλλακτικό σχέδιο σωτηρίας της χώρας από τη χρεοκοπία, όταν στην ουσία αποτελεί την εφαρμογή γνωστών νεοφιλελεύθερων συνταγών στη λογική της επιβράδυνσης της αναδιάρθρωσης, όπως επιθυμεί και η πλειονότητα των επιχειρηματικών συμφερόντων της χώρας. Ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας παρουσίασε στους δημοσιογράφους μια πρόγευση του «Ζαππείου 2», τονίζοντας ότι «οι σπατάλες συνεχίζονται, οι διαρθρωτικές αλλαγές καθυστερούν και τα μέτρα ανάπτυξης είναι ανύπαρκτα» και πως η αληθινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι πολύ χειρότερη από αυτή που γνωρίζουμε, αφήνοντας ελάχιστες αμφιβολίες για το πλαίσιο της πολιτικής που θα προτείνει ο Α. Σαμαράς. Το συγκεκριμένο νεοδημοκρατικό πρόγραμμα «δημοσιονομικής εξυγίανσης» θα επιχειρήσει να ισορροπήσει ανάμεσα στην προσπάθεια βαθύτερης και πιο ουσιαστικής ενσωμάτωσης των εργαζομένων στις δεσμεύσεις, τα αλλεπάλληλα μνημόνια που έχει ήδη υπογράψει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την επιχείρηση «διατήρησης της κοινωνικής συνοχής», στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των κοινωνικών εκρήξεων που ακόμα και το ΔΝΤ προβλέπει στην Ελλάδα τους επόμενους έξι μήνες.

ΔΗΜΟΣΙΟ

κές αρένες στις οποίες θα ταΐσουν τα λιοντάρια με πολιτικά πτώματα, είναι δυνατον να συγκαλυφθούν δεκαετίες διασπάθισης δημοσίου χρήματος, μίζας, ρεμούλας και εύκολου πλουτισμού ρίχνοντας με αυτόν τον τρόπο στάχτη στα μάτια του λαού. Είναι απορίας άξιο πώς κύκλοι του κατεστημένου θεωρούν ως σοβαρό μέσο πίεσης και επίδειξης πυγμής στους διεθνείς παράγοντες και κυρίως στη Γερμανία τέτοιες διαδικασίες, κατηγορώντας μάλιστα τη γερμανική δικαιοσύνη για ανεπάρκεια την ώρα που εμπράκτως σε δεκάδες περιπτώσεων και η ελληνική δικαιοσύνη και το κοινοβούλιο λειτουργούν ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για κάθε είδους ανομήματα, πλην των υπέργηρων καμένων χαρτιών των δύο κομμάτων εξουσίας. Υπό αυτή την έννοια, κάθαρση πραγματικά μόνο η λαϊκή πάλη και το εργατικό κίνημα μπορούν να επιβάλλουν.

Από το φθινόπωρο θα εφαρμοστεί η αύξηση των ωρών εργασίας στο Δημόσιο, μέχρι και 10 ώρες την εβδομάδα, καθώς και η εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του υπουργείου Εσωτερικών. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανοίξει το κεφάλαιο των μειώσεων μισθών όχι μόνο στο Δημόσιο αλλά και στις ΔΕΚΟ, ενόψει της παρουσίασης του τελικού σχεδίου για το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πρόγραμμα 2012-2015. Ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης περιέλαβε την σχετική τροποποίηση για τη αύξηση του χρόνου εργασίας στο νομοσχέδιο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση που κατέθεσε την Τετάρτη στη Βουλή. Σύμφωνα με τη διάταξη: «Οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας ορίζονται σε 40». Το καρότο στο 40ωρο για τους πολίτες είναι ότι ορισμένες υπηρεσίες αιχμής του Δημοσίου που αντικείμενο τους είναι κυρίως η συναλλα-

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Αύξηση των ωρών εργασίας Νέες ανατροπές στα εργασιακά δικαιώματα γή με το κοινό θα λειτουργούν πλέον και τα απογεύματα χωρίς ωστόσο να έχει ανακοινωθεί κάτι συγκεκριμένο. Για τους εργαζόμενους που απασχολούνται στους δημόσιους παιδικούς σταθμούς ο εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας αυξάνεται κατά δέκα ώρες! Με μια απίστευτη κυνικότητα και έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα ο Γ. Ραγκούσης υποστηρίζει ότι «δουλεύοντας μισή ώρα παραπάνω είναι σαν να προσλαμβάνουμε 45.000 υπαλλήλους» την ίδια ώρα. Ο υπουργός υποστηρίζει ότι στόχος του μέτρου είναι η βελτίωση των υπηρεσιών προς τον πολίτη μέσω της αύ-

ξησης της παραγωγικότητας στο Δημόσιο. Ωστόσο στην εξίσωση της παραγωγικότητας πολλοί ξεχνούν τον πρωταρχικό ρόλο του βαθμού ικανοποίησης από την εργασία. Υπηρεσίες που θα καλυφθούν όχι με νέους υπαλλήλους μόνιμης και σταθερής απασχόλησης αλλά με αύξηση του χρόνου εργασίας, σπαστό ωράριο, μείωση και όχι αύξηση των θέσεων εργασίας, συνολικές αλλαγές του τρόπου διευθέτησης της εργασίας και παράλληλα με μείωση των απολαβών τους και σαρωτική ταυτόχρονη μείωση των κρατικών δαπανών για υποδομές και πρώτες ύλες, είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσουν σε ένα πρωτοφανές χάος και δραματι-

κή υποβάθμιση των προσφερόμενων υπηρεσιών, ειδικά σε πολύ ευαίσθητους τομείς όπως είναι οι δημόσιοι βρεφονηπιακοί σταθμοί όπου οι ελλείψεις είναι ήδη δραματικές. Ταυτόχρονα οι εργασιακές αλλαγές θα αποτελέσουν για μια ακόμα φορά οδηγό για επιπλέον αντιδραστικές διευθετήσεις σε τομείς του ιδιωτικού τομέα. «Μέσα από αυτή την πορεία θα προχωρήσουμε σε μία μείωση του μισθολογικού κόστους της τάξεως του 30%, πράγμα που επίσης με τη σειρά του συνεπάγεται ότι η Ελλάδα θα έχει αποκτήσει σε ένα δύο χρόνια ένα από τα πιο χαμηλού μισθολογικού κόστους συστήματα δημόσιας διοίκησης των χωρών του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», τονίζει… περήφανος για τα κατορθώματά του ο Γ. Ραγκούσης και δηλώνει ότι το επόμενο μεγάλο στοίχημα θα είναι η δραματική περικοπή των κοινωνικών δαπανών!


ΠPIN / 

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Με το Μνημόνιο οι παπάδες!

n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μ

άννα εξ ουρανού αποδείχθηκαν για την κυβέρνηση και τις δυνάμεις οικονομικής κατοχής (ΕΕ, ΔΝΤ) τα νέα στοιχεία για το δημοσιονομικό έλλειμμα που έδωσε στη δημοσιότητα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία, Γιουροστάτ, στις αρχές της εβδομάδας. Ειδικότερα, η αναθεώρηση του δημοσιονομικού ελλείμματος με το οποίο έκλεισε το 2010 από 9,4% σε 10,5% αξιοποιήθηκε έτσι ώστε ο νέος καταιγισμός αντιλαϊκών μέτρων που πρόκειται να ανακοινωθούν τις αμέσως επόμενες εβδομάδες να εμφανιστούν ως κάτι περισσότερο από αναγκαία. Κάτι σαν βάλσαμο... Στην πραγματικότητα, η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος συνιστά ακόμη μια απόδειξη για τον καταστροφικό χαρακτήρα της ακολουθούμενης πολιτικής, καθώς κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της προήλθε από τα ίδια τα μέτρα της κυ-

βέρνησης! Με βάση ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, η απόκλιση που ανέρχεται σε 2,2 δισ. οφείλεται πρώτα και κύρια στη συρρίκνωση των φορολογικών εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών προς τα ταμεία λόγω της οικονομικής ύφεσης. Όσο πιο πιστά δηλαδή εφαρμόζεται η πολιτική τους, τόσο περισσότερο οξύνονται και δεν επουλώνονται οι δημοσιονομικές ανισορροπίες. Αυτό μάλιστα δεν συμβαίνει μόνο μακροπρόθεσμα (όπως βεβαιώνει η αύξηση του δημοσίου χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ για όσα χρόνια θα εφαρμόζεται το Μνημόνιο) αλλά και άμεσα, όπως δείχνει η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Καταιγισμός νέων μέτρων βαθαίνει ύφεση και φτώχεια επισπεύδει τη χρεοκοπία Αποδεικνύεται με βάση τα παραπάνω ότι ζητούμενο της προσφυγής δεν ήταν οι δημοσιονομικές ανισορροπίες. Αν ήταν, τουλάχιστον θα τις μετρίαζαν, ενώ αυτοί οδηγούν την κρίση σε παροξυσμό. Μάρτυρας η εκτίναξη των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων σε επίπεδα ρεκόρ, έναν ακριβώς χρόνο μετά την προσφυγή στο σφαγείο ΔΝΤ και ΕΕ, που υποτίθεται ότι θα αντιμετώπιζε ριζικά το πρόβλημα αξιοπιστίας του ελληνικού Δημοσίου, αποτρέποντας τη χρεοκοπία. Ένα χρόνο μετά, τα στοιχήματα έχουν πάρει φωτιά για το σενάριο της χρεοκοπίας που θα εφαρμοστεί και όχι αν αυτή θα γίνει. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες το λάδι στη φωτιά πέφτει από το Βερολίνο, με τα σενάρια της αναδιάρθρωσης να υποστηρίζονται από τους πιο στενούς συνεργάτες της Μέρκελ. Η αλλαγή στάσης τους οφείλεται στην μία και μοναδική επιτυχία του Μνημονίου, που έπρεπε να δώσει τα στοιχεία η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η μητέρα όλων των κεντρικών τραπεζών για να την διακρίνουμε: Το ότι μέσα σε αυτό τον χρόνο οι ξένες και δη οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες μπόρεσαν και ξεφορτώθηκαν τα ελληνικά ομόλογα. Οπότε τώρα το κόστος από μια πιθανή χρεοκοπία για το γερμανικό ιμπεριαλισμό έχει μειωθεί αισθητά, σε σχέση με το τι συνέβαινε πέρυσι. Πέραν του χρόνου που ήθελαν να αγοράσουν οι γερμανοί και γάλλοι τραπεζίτες, ζητούμενο επιπλέον από την εφαρμογή του Μνημονίου ήταν μια θεραπεία σοκ κατά παραγγελία «εγχώριων» βιομηχάνων και τραπεζιτών που θα κατακρεουργήσει μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις και θα ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία στους απατεώνες που καραδοκούν να την αγοράσουν έναντι πινακίου φακής. Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής που αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή στις 15 Μαΐου, στοχεύοντας

στην είσπραξη 76 δισ. ευρώ, σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση, της πλήρους ιδιωτικοποίησης κάθε δημόσιας περιουσίας, στρέφεται. Και όχι μόνο. Η κυβέρνηση φέρεται αποφασισμένη το επόμενο διάστημα να βάλει ακόμη πιο βαθιά το μαχαίρι με νέα φοροεπιδρομή (από νέο σώμα φορολογικής αστυνομίας, ενώ συζητιέται η αύξηση των τελών κυκλοφορίας και των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων), άγριες περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα (που η χορήγησή τους θα συνδέεται στο εξής με περιουσιακά κριτήρια) και κατάργηση εκατοντάδων φορέων του δημόσιου τομέα (που θα σημάνει κατάργηση χιλιάδων οργανικών θέσεων και ενεδεοχμένως απολύσεις). Για να καμφθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις απέναντι στην ψήφιση του νέου αυτού προγράμματος που θα έχει ως στόχο τη συγκέντρωση 3 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση επιδίδεται στο αγαπημένο της σπορ: Καλλιεργεί κλίμα φόβου και ανασφάλειας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κινδυνεύουν οι συντάξεις. Τα φιλικά της μέσα ενημέρωσης εδώ και εβδομάδες εμφανίζουν την τρόικα εξοργισμένη με την ατολμία της κυβέρνησης και την ίδια την κυβέρνηση αναποφάσιστη να επιβάλει τα αναγκαία μέτρα. Αν είναι δυνατόν! Η πιο ανάλγητη κυβέρνηση της μεταπολεμικής Ελλάδας που δεν έχει πει ούτε ένα «όχι» στις απαιτήσεις βιομηχάνων, ΔΝΤ και ΕΕ παρουσιάζεται στα πρόθυρα της διάλυσης, μόνο και μόνο για να μας πείσουν ότι χρειάζονται επιπλέον μέτρα λιτότητας, χωρίς αντιρρήσεις. Στην πραγματικότητα, ετοιμάζουν το έδαφος για τα νέα τύμπανα κοινωνικού πολέμου που θα ηχήσουν με αφορμή την έλευση του κλιμακίου της τρόικας από βδομάδα και των επικεφαλής της στις 9-10 Μαΐου στην Αθήνα για να εγκρίνουν την πέμπτη δόση του δανείου. Καιρός να ακούσουν και τα δικά μας...

Σύγκρουση ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ - κυβέρνησης με φόντο το ξεπούλημα στους ιδιώτες, κάτι που προβλέπεται να γίνει στις 15 Μαΐου, όπως και η παράλληλη εξειδίκευση μεγάλου μέρους του σχεδίου αποκρατικοποιήσεων και εκποίησης δημόσιας περιουσίας. Όλα αυτά βεβαίως κάτω από το σκληρό μαρκάρισμα και το άγρυπνο βλέμμα της τρόικας η οποία καταφθάνει από Δευτέρα και σπρώχνει την κυβέρνηση άμεσα σε ανάλγητες αποφάσεις και φυσικά οικεία βουλήσει συγκρούσεις και με τους «δικούς της» συνδικαλιστές στον κλάδο. Στην τοποθέτησή του, ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ σημείωσε ότι σήμερα τα τιμολόγια της ΔΕΗ εί-

ναι τα τρίτα φθηνότερα στην ΕΕ και ότι τυχόν ιδιωτικοποίηση και η εμπειρία από όπου εφαρμόστηκε δείχνουν ότι τα τιμολόγια αυξήθηκαν μέχρι διπλασιασμού ενώ απαλείφθηκε και ο όποιος κοινωνικός χαρακτήρας. Ένα ζήτημα που προκύπτει πάντως είναι η πατερναλιστική συμπεριφορά της Ομοσπονδίας, έστω και σε αγωνιστικό πλαίσιο, που δεν απελευθερώνει δυνάμεις της βάσης αλλά θέλει να έχει κεντρικό έλεγχο σε μια διαμάχη με κυβερνητικά στελέχη που η ίδια η ηγεσία της ΓΕΝΟΠ είχε στηρίξει σε παλαιότερες εσωκομματικές

ο μήνυμα της ανάστασης στα χρόνια του ΔΝΤ παίρνει διαφορετικό νόημα αν κρίνουμε από τα πασχαλινά κηρύγματα των αρχιεπισκόπων μας. Όπως μας διαβεβαίωσαν οι «πνευματικοί πατέρες» οι «οικονομικές θυσίες μας δεν θα πάνε με τίποτα χαμένες» και στην ουσία αν δεν βρούμε την Ιθάκη σε αυτή τη ζωή, οι κόποι μας τουλάχιστον θα δικαιωθούν και θα ανταμειφτούν πλουσιοπάροχα στο βασίλειο των ουρανών! «Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε άνετο και ανθόσπαρτο βίο, δεν μας παραμύθησε με αισιόδοξες αοριστολογίες. Απεναντίας, αποκάλυψε ότι οι δοκιμασίες δεν είναι χωρίς νόημα», τόνισε χαρακτηριστικά στο μήνυμά του ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος. Ο αρχιεπίσκοπος

Ιερώνυμος τη μεγάλη Παρασκευή έβγαλε λόγο, όπως τόνισε και ο Ριχάρδος Σωμερίτης στο Βήμα και είπε την εκκλησιαστική εκδοχή του παγκαλικού «μαζί τα φάγαμε» λέγοντας ότι λίγο-πολύ «όλοι ευθυνόμαστε για τη χαμένη ελπίδα». Ακόμα και ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς στο μήνυμά του για το Πάσχα τόνισε ότι «ο θρίαμβος της Ανάστασης φέρνει την ελπίδα». Προφανώς πιο εύκολο είναι να πιστέψουμε ότι θα περπατήσουν ξανά οι νεκροί στη γη παρά ότι μπορεί να φέρει η αστική πολιτική και τα αντιδραστικά τους κηρύγματα την επίγεια ευτυχία.

Πρωτοτυπίες από τη ΔΗΜΑΡ

Τ

n ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Συνολικό χαρακτήρα με αιχμή ασφαλώς την εναντίωσή της στην μετοχοποίηση και το ξεπούλημα της εταιρείας, προσδίδει η ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ στη μάχη της με την κυβέρνηση. Η Ομοσπονδία εξήγγειλε σειρά απεργιών με πιθανότερη ημερομηνία έναρξης την 7η Μαΐου και με επαναλαμβανόμενες 48ωρες κινητοποιήσεις. Η απόφαση του προεδρείου της ΓΕΝΟΠ κάνει λόγο για έναρξη των απεργιών τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν την κατάθεση του σχετικού νομοσχεδίου, το οποίο θα προβλέπει το ξεπούλημα του 17% των μετοχών της ΔΕΗ σε ιδιώτες επενδυτές. Ταυτόχρονα, προβλέπει την απώλεια της πλειοψηφίας του Δημοσίου στην εταιρεία και το συνακόλουθο άνοιγμα της αγοράς ενέργειας

Τ

διεργασίες του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο η κυβέρνηση δεν έχει μόνο την αντίδραση των συνδικαλιστών να αντιμετωπίσει αλλά και τις οξύτατες διαφωνίες υπουργών οι οποίοι επιμένουν ότι ορισμένες ΔΕΚΟ στρατηγικής σημασίας θα πρέπει να διατηρήσουν το δημόσιο χαρακτήρα τους και να μην ξεπουληθούν αντί πινακίου φακής. Αυτοί κυρίως είναι οι Τ. Μπιρμπίλη, Λ. Κατσέλη και Χ. Παπουτσής, ενώ ταυτόχρονα ξεσπούν και μικρές εσωκομματικές ανταρσίες όπως του βουλευτή Κοζάνης Αλ. Αθανασιάδη ο οποίος δήλωσε ότι θα κάνει το παν για να μην περάσει η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, χωρίς ωστόσο να λέει κατηγορηματικά ότι θα καταψηφίσει τα αντίστοιχα νομοσχέδια.

ομεάρχες ορίσθηκαν στην Δημοκρατική Αριστερά, με την ανάθεση αρμοδιοτήτων σε μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος, μετά από πρόταση του προέδρου του κόμματος Φώτη Κουβέλη, που έγινε ομόφωνα αποδεκτή. Η παγκόσμια πρωτοτυπία είναι ότι ενώ ανακοινώθηκαν τομεάρχες ακόμα και για τομείς όπως οι ΜΚΟ, η δικαιοσύνη και οι ευρωπαϊκές σχέσεις, δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος για τα εργατικά θέματα παρόλο που έχει προβλεφθεί τυπικά αντίστοιχος τομέας εργασίας στην Εκτελεστική Επιτροπή. Η ΔΗΜΑΡ ξεχωρίζει και στην ανακοίνωσή της για την Εργατική Πρωτομαγιά όπου καταφέρνει σε αυτήν να μην αναφέρει καθόλου «απαγορευμένες» λέξεις-ταμπού όπως κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ και ΔΝΤ, προφανώς για να διαφοροποιηθεί από την Αριστερά «της διαμαρτυρίας». Στον οικονομικό τομέα η ΔΗΜΑΡ θεωρεί ότι η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη και υποστηρίζει ότι απαιτούνται ριζικές αλλαγές στην οικονομική και κοινωνική πολιτική που θα στοχεύουν στην αναστροφή της ύφεσης με άμεση εκκίνηση –μεταξύ άλλων– της αναπτυξιακής διαδικασίας.


 / ΠPIN

ΘEMA Ένας χρόνος αγώνες κατά του Μνημονίου

E IKONOKΛAΣTEΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ

Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Μνημονίου, ο απολογισμός του εργατικού κινήματος καταγράφει μεγάλους αγώνες, οι οποίοι όμως δεν αναχαίτισαν την επίθεση. Δημιούργησαν όμως προϋποθέσεις για την ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος. Άμεσα όμως, το εργατικό κίνημα και ευρύτερα ο λαός θα βρεθεί μπροστά σε πρωτοφανή διλήμματα, που κάνουν επιτακτικά αναγκαίο τον άμεσο πολιτικό και προγραμματικό επανεξοπλισμό.

n ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ Η πρώτη Πρωτομαγιά του Μνημονίου, βρίσκει τους εργαζόμενους μπροστά στην πλήρη έξαρση του ακήρυχτου κοινωνικού πολέμου, που έχουν εξαπολύσει το αστικό πολιτικό σύστημα, η τρόικα και το ελληνικό κεφάλαιο. Το ομολογούν οι 1.000.000 άνεργοι, οι δεκάδες χιλιάδες απολυμένοι, οι ορδές των συμβασιούχων και των εκ περιτροπής απασχολούμενων, οι εκβιαζόμενοι και πανταχόθεν διαπομπευόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι, οι εξαθλιωμένοι μετανάστες. Το μαρτυρά η απόγνωση της λαϊκής οικογένειας που της στερούν όχι μόνο μισθό, δουλειά, σύνταξη, αλλά και το δωρεάν σχολείο ή νοσοκομείο, ακόμα και τη βόλτα στην ύπαιθρο (με την απλησίαστη βενζίνη και τα πανάκριβα διόδια). Η εργατική τάξη στενάζει, οργίζεται, ανησυχεί. Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα δύο πρώτα κύματα της επίθεσης αποτέλεσαν τους «χειρουργικού τύπου αεροπορικούς βομβαρδισμούς» – σύμφωνα με την ορολογία που καθιέρωσε η ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και της ΕΕ– και ότι τώρα αρχίζουν οι «χερσαίες επιχειρήσεις», με στόχο την υπερδεκαετή κατοχή, ασφυκτική υποτίμηση (και επιτήρηση) της εργατικής δύναμης και των δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα όμως πολιτικοποιείται και (ξανα)οργανώνεται. Πολλά τμήματα, ειδικά της νέας βάρδιας, βαφτίζονται στο κίνημα και τους αγώνες, κάτω από ιδιαίτερα σκληρές και ιδιόμορφες συνθήκες. Η εργατική Πρωτομαγιά, η μέρα που οι κολασμένοι της Γης όρθωσαν το ανάστημά τους, διεκδίκησαν και κατάκτησαν μέρος του εργάσιμου χρόνου που σφετεριζόταν το κεφάλαιο, δημιουργώντας ένα στρατηγικό πλήγμα στο καθεστώς εκμετάλλευσης, είναι μέρα απολογισμού, αναπόφευκτης σύγκρισης με το ηρωικό παρελθόν του εργατικού κινήματος, κυρίως όμως γόνιμου προβληματισμού για τις τιτάνιες μάχες που θα ακολουθήσουν. Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι το Σικάγο του 1886, όπως και η παρισινή κομμούνα λίγο νωρίτερα, ξέσπασαν σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής και πολιτικής κρίσης. Και ότι οι εργάτες εκείνης της εποχής τόλμησαν και έθεσαν –σε συνθήκες κρίσης επαναλαμβάνουμε– επιθετικούς στόχους προς κατάκτηση, που είτε αφορούσαν τον πυρήνα της εκμετάλλευσης (8ωρο με αυξήσεις μισθών) είτε το ζήτημα της εξουσίας, την επαναστατική δηλαδή ανατροπή του σάπιου συνταγματικού «απολυταρχισμού - κοινοβουλευτισμού» από τη δημοκρατία και το κράτος των αιρετών, ανακλητών και με τον μέσο εργατικό μισθό αμειβόμενων αντιπροσώπων. Αυτές οι μεγαλειώδεις μάχες, μέσα από την αντίφαση νίκης και ήττας, ωρίμασαν το μαρξιστικό εργατικό κίνημα, έβαλαν τα θεμέλια για τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση και την εποποιία του κομμουνιστικού κινήματος των αρχών του 20ού αιώνα.

ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ Α

ντίθετα με αυτό που συχνά ακού- σης το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψη- ουργούν ήδη πολιτικό ζήτημα και κλονισμό γεται, ότι δηλαδή «δεν κουνιέται φία των απεργιών και των κινητοποιήσεων στην κυβέρνηση, ανησυχούν ιδιαίτερα τους φύλλο», τολμάμε να πούμε ότι το έγινε σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τη συνδι- αστούς αναλυτές, δημιουργούν αναταράξεις χρόνο που πέρασε και μέσα στο καλιστική γραφειοκρατία ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ στη λαϊκή βάση όλων των κομμάτων. σοκ και δέος της αρχικής (απρό- (στην ουσία αξιοποιούσαν μόνο τη σφραγίΤα πράγματα όμως κρέμονται σε μια σμενης για πολλούς!) επίθεσης, διαμορφώ- δα τους) σε ό,τι αφορά την πολιτική τους κα- κλωστή, όλα κινούνται σε μια ασταθή ισορθηκαν οι συνθήκες σε πρωτοπόρες πτέρυ- τεύθυνση, τα συνθήματα, τις μορφές πάλης, ροπία. Παρά τα ποιοτικά αυτά βήματα, ο γες για μια νέα δυναμική επανεκκίνηση του τη συγκρότηση των διαδηλώσεων, την αλ- συσχετισμός δύναμης έχει αλλάξει οριακά κινήματος, για αναμέτρηση με στρατηγικό ληλεγγύη και το συντονισμό στη βάση. Τέ- μόνο κατεύθυνση, η εργατική συνείδηση και τρόπο, όπως ταιριάζει άλλωστε στην περίο- λος, αξιόλογα βήματα έγιναν και στον τομέα το κίνημα μένει μετέωρο και αμήχανο. Εκεί δο που διανύουμε. της πολιτικοποίησης. Μάχη τη μάχη, απερ- που λες ότι χρειάζεται μια σπίθα για να δυΑς ξεχωρίσουμε ορισμένα θετικά χαρα- γία την απεργία, ο κόσμος συνειδητοποιού- ναμώσει η κοινωνική φωτιά, εκεί δείχνει το κτηριστικά. Πράγματι, και ενώ κατά βάση σε και το εκδήλωνε στο δρόμο, πρώτον, ότι καύσιμο να μην επαρκεί. Σύντομα το εργαοι αγώνες όλης της κλίμακας, από τις γενι- η επίθεση είναι συνολική, δεύτερον, στρε- τικό κίνημα θα βρεθεί σε ακόμα πιο σκληκές απεργίες μέχρι τις καθημερινές αναμε- φόταν και κατά της ΕΕ (σε πείσμα όσων μί- ρά και πρωτοφανέρωτα διλήμματα και οι τρήσεις στους χώρους δουλειάς, δεν κατά- λαγαν μόνο για το κακό ΔΝΤ) της κυβέρνη- απαιτήσεις από την αντικαπιταλιστική Αριφεραν να αποτρέψουν τα πολιτικά στερά και τις ριζοσπαστικές ταξικές νομοθετήματα ή τις επιλογές της ερδυνάμεις θα είναι τεράστιες. Τι μπο4 Θα δυναμώσουν τα στοιχεία του πολιτικού γοδοσίας, έστειλαν, ηχηρά σε πολρεί να γίνει; αγώνα των μαζών. Αντικειμενικά οι εργαζόμενοι λές περιπτώσεις, το μήνυμα της ανυΚαταρχήν, πρέπει να έχουμε συθα ωθούνται όλο και πιο μαζικά στην αναζήτηση πακοής, της μη συναίνεσης στα μένείδηση ότι θα δυναμώσουν τα στοιτρα, το μήνυμα «δεν θα πληρώσουχεία του πολιτικού αγώνα των μαπολιτικής λύσης - διεξόδου με εμείς την κρίση του συστήματος». ζών. Αντικειμενικά οι εργαζόμενοι Παράλληλα οι μάχες αυτές, παρότι απείχαν σης του ΠΑΣΟΚ και τους «κλέφτες» πολιτι- θα ωθούνται όλο και πιο μαζικά στην ανααρκετά από το να κινητοποιήσουν τα εκα- κούς. Τρίτον, απαιτούσε διαγραφή του χρέ- ζήτηση πολιτικής λύσης - διεξόδου υπό το τομμύρια της εγχώριας εργατικής τάξης, των ους, ρήξη με τους τραπεζίτες και τα κέρδη. βάρος μιας πολυσύνθετης κατάστασης εκΕλλήνων και ξένων εργατών, δεν ήταν κι- Και τέταρτον, εξέφραζε την οργή του κατά βιασμών, αδιεξόδων και ανατροπών. Η ίδια νητοποιήσεις μαχητικών μειοψηφιών όπως της κοινοβουλευτικής χούντας, της βίας των η εξέλιξη της κρίσης, με το καθεστώς χρεοχυδαία αναφέρουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ ΜΑΤ και των ΜΜΕ, της ωμής καταπάτησης κοπίας (ελεγχόμενης ή ανεξέλεγκτης) που και οι αντιδραστικοί κυβερνητικοί υπάλ- των λαϊκών, δημοκρατικών δικαιωμάτων. θα έρθει πριν το 2012, τη στάση πληρωμών, ληλοι του ΠΑΣΟΚ. Κινητοποίησαν δεκάΘεωρούμε ότι τα τέσσερα αυτά βασικά τη μαζική εξαθλίωση και την καταστροφή δες χιλιάδες, είχαν μαζική, πλειοψηφική θα χαρακτηριστικά, τα οποία θα ενταθούν το της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας θα θέσει εκ έλεγε κανείς απήχηση, στήριξη και ανοχή, αμέσως επόμενο διάστημα, ενώ προφανώς των πραγμάτων ζήτημα ριζικών πολιτικών στερέωσαν τους δεσμούς της ριζοσπαστικής δεν είναι αρκετά για να ανατρέψουν την επί- ανακατατάξεων που δεν θα είναι εύκολο να πρωτοπορίας με ευρύτερες μάζες. Ο ίδιος ο θεση, αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία «αλλα- χωνευτούν στο πλαίσιο των συνηθισμένων αριθμός των απεργιών, το μέγεθός τους, η γής σελίδας», κρίκους πάνω στους οποίους εναλλαγών του αστικού κοινοβουλευτισμού. συμμετοχή νέων κλάδων δείχνει ξεκάθαρα μπορεί να αναγεννηθεί με πιο γοργούς ρυθ- Από την άλλη μεριά, η αποτυχία του οικοαυτή την τάση. Ξεχωριστό στοιχείο ήταν επί- μούς το νέο, ταξικό εργατικό κίνημα. Δημι- νομικού αγώνα, των «επαγγελματικών» δι-


ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

E IKONOKΛAΣTEΣ

ΠPIN / 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

εκδικήσεων, η στέρηση των μικροκατακτήσεων και της «εξαίρεσης» του κλάδου από τη λαίλαπα, μαζί με την απογοήτευση ή / και την απόγνωση θα φέρνει ουσιαστικότερο προσανατολισμό προς το συνολικό πολιτικό αγώνα για τα οικονομικά δικαιώματα και τη διέξοδο από την κρίση, με όρους μάλιστα πανεργατικού, διακλαδικού συντονισμού. Τα χαρακτηριστικά της ντε φάκτο συνάντησης στο δρόμο, παρά την επίμονη άρνηση των ηγεσιών, υγειονομικών, εκπαιδευτικών, συμβασιούχων των δήμων, εργαζομένων στην ΕΘΕΛ και το ΜΕΤΡΟ, των αγωνιστών της «Κερατέας», είναι μικρά μόνο στιγμιότυπα από το άμεσο μέλλον. Επιπλέον, το πολιτικό κενό που δημιουργείται από τη χρεοκοπία των κομμάτων, όλων γενικά των αρμών του αστικού πολιτικού συστήματος, ακόμα και του κοινοβουλίου, δημιουργεί περίπλοκες πολιτικές συμπεριφορές απρόβλεπτης κατεύθυνσης. Μόνο η «εκπαίδευση» των αγώνων, η συλλογικότητα, η δημοκρατία του κινήματος και των συνελεύσεων, η επαφή με τις επαναστατικές ιδέες και τα προγράμματα μπορούν να αποτρέψουν επικίνδυνες τεχνοκρατικές, αντιδραστικά συναινετικές ή και νεοφασιστικές μεταλλάξεις του συστήματος, που είναι έτοιμο για όλα, μπροστά στην εκτίναξη της λαϊκής αγανάκτησης. Τέλος, δεν είναι αμελητέα η τεράστια όσο και δραματική ανεπάρκεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς να θέσει επί τάπητος πρόγραμμα εργατικής διεξόδου με όρους πολιτικού εργατικού κινήματος και αντικαπιταλιστικού μετώπου σε σύνδεση με την επανάσταση. Είτε λόγω της διαχειριστικής, κοινοβουλευτικής και φιλο ΕΕ λογικής της (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), είτε λόγω της υποτίμησης του άμεσου πολιτικού προγράμματος ανατροπής στο όνομα μιας εξουσίας - κυβέρνησης ανάπτυξης, λαϊκής μεν, εντός του καπιταλισμού δε (ούτε τη λέξη εξέγερση, πόσω μάλλον επανάσταση δεν τολμά να πει το ΚΚΕ, αφού θεωρεί όχι μόνο τη σπασμένη βιτρίνα αλλά και το σύνθημα «όλη η Ελλάδα να γίνει Κερατέα», άκαιρο και ρεφορμιστικό!). Μπροστά σε αυτό το πραγματικό κενό, που οι «κάτω» θα αναζητούν αλλά οι «πάνω» (συνδικαλιστικές ηγεσίες, πολιτικές δυνάμεις, χώροι της αυτονομίας και του ακτιβισμού) θα αναπαράγουν τις ίδιες σκουριασμένες ιδέες και πρακτικές, ο ρόλος του πολιτικού εργατικού κινήματος, της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

αναβαθμίζεται ταχύτατα. Γι’ αυτό χρειάζεται επιμονή και εμβάθυνση στο πολιτικό πρόγραμμα και τους στόχους, στα πλαίσια και τα συνθήματα των εργατικών αγώνων και των συνελεύσεων. Μπροστά στην επικείμενη αναδιάρθρωση του χρέους, με αιματηρούς για το λαό όρους, τώρα πρέπει να ακουστεί πιο δυνατά το αίτημα της μη αναγνώρισης - διαγραφής του. Με οριστικό διαζύγιο από τις δυνάμεις που μιλούν για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους (βλ. πρόσφατη συνέντευξη Τσί-

πρα), για παζάρεμα δηλ. των όρων της χρεοκοπίας (αμάν πια με την Αριστερά της διαπραγμάτευσης!) ή των όρων του Μνημονίου (Σαμαράς, Κουβέλης κ.α.). Μπροστά στο νέο πανευρωπαϊκό σφαγείο που ακούει στο όνομα «Σύμφωνο για το ευρώ», τώρα πρέπει να φωναχτεί πιο δυνατά το έξω από την ευρωζώνη, την ΕΕ και το ευρώ. Καμιά αυταπάτη δεν πρέπει να συντηρείται για το ρόλο της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Πρέπει να αποκαλυφτεί μπροστά στους αγωνιστές η υποκριτική στάση εκείνων των δυνάμεων που αποσυνδέουν την πάλη κατά του Μνημονίου από την πάλη κατά της ΕΕ και το νέο «σύνταγμά» της (το πανευρωπαϊκό δηλ. Μνημόνιο). Μπροστά στην αντιδραστική αναδόμηση της πολιτικής κυριαρχίας και της υπο-

βόσκουσας ανοιχτής κυβερνητικής κρίσης, τώρα πρέπει να τεθεί το ζήτημα της ανατροπής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλης κυβέρνησης του κοινωνικού πολέμου από τον αγωνιζόμενο λαό και τα δημοκρατικά συγκροτημένα όργανα εργατικής πολιτικής και ανατροπής. Και όχι οι ανούσιες προτάσεις για δημοψηφίσματα (ο λαός ψήφισε και ψηφίζει στους δρόμους), εκλογές και μάλιστα με ενότητα της Αριστεράς και των διαφωνούντων του ΠΑΣΟΚ, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ ή ενισχύσεις του κόμματος (ξανά με εκλογές), όπως προτείνει το ΚΚΕ, που ελάχιστους συγκινούν. Μπροστά στην πρωτοφανή εξαθλίωση των εργαζομένων, τώρα πρέπει να τεθούν τα αιτήματα υπεράσπισης των ανέργων, αύξησης των μισθών και των επιδομάτων ανεργίας, μείωσης του εργάσιμου χρόνου και των ορίων συνταξιοδότησης με μείωση των κερδών. Και όχι οι εκκλήσεις της ΓΣΕΕ για «σεβασμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων» (από ποιους άραγε;) με την υιοθέτηση όμως της λογικής των θυσιών για την ανάπτυξη και τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος (ό,τι ακριβώς λέει και η τρόικα). Μπροστά στην πλήρη ιδιωτικοποίηση, το ξεπούλημα και την κατάργηση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, του ελεύθερου χρόνου και χώρου, τώρα πρέπει να ακουστούν τα αιτήματα για κοινωνικοποίηση των τραπεζών, αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, συγκοινωνία, εθνικοποιήσεις όλων των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, ρήξη με την ιδιοκτησία και τη λογική της αγοράς, από τη σκοπιά της συλλογικής ιδιοκτησίας των παραγωγών με πλήρη εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Και όχι τα ψοφοδεή κηρύγματα της ΑΔΕΔΥ, που βλέπει απλώς «αντιλαϊκές πολιτικές» και όχι γιγάντια ανακατανομή του δημόσιου πλούτου υπέρ του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου. Μπροστά τέλος στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και τη μετατροπή της τρόικας σε υπερεργοδοσία, το κίνημα πρέπει να παλέψει για την απελευθέρωση από τα δεσμά των εθνικών και υπερεθνικών κέντρων του κεφαλαίου, να κατακτά διαρκώς το δικαίωμα στην απεργία, την κατάληψη, τη διαδήλωση. Η Κερατέα, οι συμβασιούχοι των δήμων, οι υγειονομικοί, οι απεργοί διαδηλωτές δείχνουν το δρόμο, όχι μόνο της αξιοπρέπειας αλλά και της νίκης.

Ξεκάθαρος προγραμματικός λόγος n ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΗ ΛΥΣΗ: Ή ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ Ή ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Ε

ιδικά σε αυτή την εποχή, το εργατικό κίνημα και οι ταξικές δυνάμεις πρέπει να αντισταθούν στη λογική των μέσων όρων, στο όνομα της ενότητας. Τώρα χρειάζεται ο ξεκάθαρος προγραμματικός λόγος των αγωνιστών. Ο υπαρκτός εργατικός εμφύλιος, ανάμεσα στις τάσεις της υποταγής που αναβαθμίζονται και τις τάσεις της ανατροπής που επίσης ενισχύονται, δεν αντιμετωπίζεται με ηθικές επικλήσεις ή κηρύγματα συμπάθειας π.χ. στον απολυμένο. Αυτά τα κάνει και η εργοδοσία. Μόνο με ισχυρή πολιτικοποίηση, ντε φάκτο μπλοκάρισμα της παραγωγικής διαδικασίας και συλλογική ταξική ενότητα της αγωνιστι-

κής πτέρυγας παίρνεις με το μέρος σου τον ταλαντευόμενο κόσμο. Το ζήτημα της ανατροπής ή θα τεθεί με όρους κινήματος και αντικαπιταλιστικά ή θα έρθει με τρομερή βιαιότητα από τα πάνω και ολοκληρωτικά. Δύσκολα θα υπάρξει μέση λύση. Η ιδεολογική διαπάλη μέσα στο εργατικό κίνημα θα ενταθεί. Τα αίτια και ο χαρακτήρας της κρίσης, ο ρόλος της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης, ο διεθνιστικός (και όχι εθνοκεντρικός) χαρακτήρας της αντικαπιταλιστικής διεξόδου (τι άλλο δείχνει το ντόμινο των αραβικών εξεγέρσεων;) δεν είναι απλώς επιχειρήματα άμυνας απέναντι στα ιδεολογήματα του αντίπαλου (κρίση υπερδανεισμού, ελλείμματος ή παραγωγικότη-

τας της ελληνικής οικονομίας). Αλλά σοβαρή βοήθεια στην ανάπτυξη λογικής αντεπίθεσης από τον εργαζόμενο κόσμο, σπασίματος της ιδεολογικής τρομοκρατίας ότι «δεν υπάρχει σάλιο» και «μαζί τα φάγαμε», τεκμηρίωση της δυνατότητας να αυτοκυβερνηθούμε και να οργανωθούμε οικονομικά έξω από τις αγορές και τους «μηχανισμούς στήριξης». Κρίσιμη συμβολή στην ενότητα της εργατικής τάξης, της ενιαίας πάλης της για την ανατροπή και τη διέξοδο από την κρίση σε όφελος των συμφερόντων της. Εδώ μπορεί να αξιοποιηθούν πιο αποτελεσματικά τα ντοκουμέντα του πρόσφατου Σώματος του ΝΑΡ για την καπιταλιστική κρίση.

Οργάνωση δυνάμεων από τα κάτω n ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι το κίνημα δεν αναπτύσσεται γραμμικά ούτε η σχέση πολιτικής και αγώνων είναι μηχανιστική. Η αυτοτελής συγκρότηση του επαναστατικού υποκειμένου –και ιδιαίτερα των πρωτοπόρων εργατικών δυνάμεων του πολιτικού αγώνα– γίνεται πλέον άμεσο καθήκον. Η σχέση της Αριστεράς με το νέο κίνημα στην εποχή της κρίσης δεν μπορεί ούτε να είναι σχέση καθοδηγητή - εκτελεστή, ούτε σχέση διαπραγμάτευσης των αγώνων με τις θέσεις στο αστικό πολιτικό σύστημα. Κρίσιμα εδώ είναι δύο ζητήματα. Πρώτο, η ιδιαίτερη προγραμματική δουλειά των επαναστατικών, αντικαπιταλιστικών δυνάμεων με τους πρωτοπόρους αγωνιστές των κινημάτων. Δεύτερο, η διαπίστωση πως η αυτοτελής πολιτική δράση των μαζών δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς σαφή, όσο είναι δυνατό, τοποθέτηση γύρω από το ζήτημα της εξουσίας και της συμμετοχής της τάξης σε αυτήν. Εάν το κίνημα συνεχίζει να βλέπει τον εαυτό του ως διαπραγματευτή των όρων της μιζέριας και της εξαθλίωσης ή το πολύ, πολύ ως οπαδό - ψηφοφόρο αριστερών ή εργατικών κυβερνήσεων το παιχνίδι έχει χαθεί από την αρχή. Μόνο με αποφασιστική στροφή των πρωτοπόρων εργαζόμενων, με τη συμβολή και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην οικοδόμηση (ή μετασχηματισμό π.χ. ενός εκτεταμένου δικτύου συνελεύσεων) οργάνων εργατικού ελέγχου, πολιτικής ανατροπής και αυτοδιεύθυνσης στους χώρους δουλειάς, τις συνοικίες και τις πόλεις μπορεί η τάξη να ωριμάσει περισσότερο πολιτικά, να τεθεί αντιμέτωπη με τα στρατηγικά ζητήματα, να γίνει τάξη για τον εαυτό της, αποκαθιστώντας την πολιτική της ενότητα και την ηγεμονία της στα ευρύτερα μικροαστικά στρώματα που χτυπιούνται, μερικές φορές εξίσου βάναυσα, από την κρίση. Η ενίσχυση της οργάνωσης στη βάση και το οριστικό διαζύγιο με τον υποταγμένο (και καλοπληρωμένο) συνδικαλισμό είναι ένα ακόμα μεγάλο στοίχημα. Η δυναμική των πρωτοβάθμιων σωματείων και του συντονισμού τους, αλλά και η ανάπτυξη πολυάριθμων επιτροπών βάσης στους «μαύρους» χώρους του ιδιωτικού τομέα, δείχνουν τις μεγάλες δυνατότητες. Μπροστά στις μάχες Μαΐου - Ιουνίου, με αρχή την απεργία της 11ης Μάη και τη δυνατότητα δυναμικής κλιμάκωσής της, μπορεί να κάνει ακόμα πιο αποφασιστικά αυτοτελή απεργιακά βήματα, να διαμορφώσει πανελλαδικά δίκτυα σωματείων και συνελεύσεων όλου του αγωνιζόμενου κόσμου, με κάλεσμα κοινής ανατρεπτικής δράσης σε όλες τις ταξικές δυνάμεις. Να απευθυνθεί ιδιαίτερα στον κόσμο του ΠΑΜΕ, που η ταξική του διαίσθηση και η αγωνιστική του στάση απορρίπτει τα κηρύγματα περιχαράκωσης και άσφαιρων πυρών που διαρκώς αναμασά η ηγετική του ομάδα. Στον κόσμο της Αυτόνομης Παρέμβασης, που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη «σχιζοφρένεια» της ταυτόχρονης πάλης κατά του Μνημονίου με την ευρωδογματική στάση. Ή της καταγγελίας της ΓΣΕΕ, την ίδια ώρα που η Αυτόνομη Παρέμβαση υποστηρίζει και συμμετέχει σε όλες τις δραστηριότητές της. Πριν απ’ όλα όμως, ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων και το ευρύτερο ρεύμα που συγκροτείται πρέπει να απευθυνθεί στο νέο κόσμο των αγώνων που θα ξαναπλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας και όλων των πόλεων και ψάχνει ένα ρωμαλέο πολιτικό συνδικαλιστικό μέτωπο νίκης και όχι απλά διαμαρτυρίας ή διαπιστώσεων. Ποιον εξάλλου να εμπιστευτεί ο κόσμος; Τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ που διαρκώς «ματώνει» και προαναγγέλλει απεργίες, ενώ δεν έκανε τίποτα για να στηρίξει τον αγώνα των συγκοινωνιών ή της Κοσμοτέ, διασπώντας και αυτός το μέτωπο των ΔΕΚΟ, όταν ήξερε ότι έρχεται και η σειρά της ΔΕΗ; Ή το νέο πρόεδρο του σωματείου της ΕΘΕΛ που πραξικοπηματικά (με την ανοχή και των άλλων δυνάμεων του προεδρείου;) κατάργησε τις γενικές συνελεύσεις, γιατί αποφάσιζαν απεργίες; Οι Πρωτομαγιές δεν είναι γι’ αυτούς. Ας τους αφήσουμε να «κλαίνε» μόνοι τους στην πλατεία Κλαυθμώνος.


 / ΠPIN

AΠO

σπόντα ••• Αναδιάρθρωση του χρέους; • Όχι ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε, υψώνουν στεντόρεια φωνή σύσσωμες οι ελληνικές τράπεζες, σκληρά τοποθετημένες υπέρ της μνημονιακής γραμμής Παπακωνσταντίνου - Στουρνάρα και των άλλων πρόθυμων... υπαλλήλων της ΕΕ και της ΕΚΤ, ασφαλώς για να μη ρισκάρουν μέρος των εγγυήσεων δανεισμού τους • «Ο Σημίτης το πρότεινε λόγω υστεροφημίας», σχολιάζουν με δυσφορία, αν και βέβαια ο Σημίτης και όσοι άλλοι άρχισαν να μιλούν για αναδιάρθρωση, προφανώς και δεν συγκινήθηκαν από τις λαϊκές στερήσεις... ••• Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν πολλά είδη «κουρέματος» του υπέρογκου δημόσιου χρέους, που απ’ ό,τι φαίνεται δεν συμμαζεύεται με τίποτα, εξαρτάται από τον ...κουρέα • Άλλο να το πάμε σε κανένα λαϊκό κομμωτήριο του Περιστερίου, εκεί θα κουρέψουνε υπέρογκα τα κέρδη των τραπεζών και τα απεχθή και παράνομα κομμάτια του δημόσιου χρέους, αφού προηγουμένως θα έχει περάσει από την κρησάρα του λαϊκού ελέγχου • Αν πάλι το πάνε σε κανένα αστικό κομμωτήριο των Βρυξελλών, εκεί θα κινδυνέψουν όχι μόνο συντάξεις και λαϊκά εισοδήματα, αλλά θα πάρει η μπόρα και κομμάτια των υπερτιμημένων τραπεζών, πιθανώς και ευρωπαϊκών, αλλά αυτό δεν μπορεί να συμβεί τώρα, παρά μόνο αργότερα και με τον όρο ότι θα έχουν προχωρήσει τα ξεπουλήματα όλων των μεγάλων φιλέτων του Δημοσίου... ••• Τουτέστιν τι γίνεται; • «Θα ταλαιπωρηθούμε περισσότερο...», απαντά σκωπτικά φίλος τραπεζικός σύμβουλος, κατανοώντας πλήρως το αδιέξοδο • Ηθικόν δίδαγμα, όλοι παίζουν με τα νεύρα και τις αντοχές των λαών, ποντάροντας στο ευνοϊκότερο σενάριο της αμηχανίας και της απραξίας όλων, διότι απλούστατα δεν έχουν και, κυρίως, δεν πρέπει αλλού να ποντάρουν • Αλλά, μέχρι πότε; ••• Το τελευταίο σενάριο που συζητείται στην «παρέα» του Γιώργου είναι αυτό της σταδιακής διολίσθησης προς τα κάτω, αλλά με την προϋπόθεση ότι θα καταφέρουν με συνεχείς και διαδοχικές επιμηκύνσεις στην αποπληρωμή να κερδίζουν πάντοτε την ύστατη ώρα περισσότερο χρόνο • Αυτό, επίσης προϋποθέτει ένα ελάχιστο επίπεδο ανεκτικότητας και προσαρμοστικότητας των πολιτών στις στερήσεις και την ανέχεια ή κάπου κάπου ακόμη και στην ...εύλογη πείνα, κι όποιος αντέξει • Ο Παπανδρέου, όπως έδειξε και η συμπεριφορά του στην Ύδρα το Πάσχα, είναι προσεκτικός και ...ανθεκτικός • Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τίποτα ή μάλλον το μόνο που καταλαβαίνει είναι ότι πρέπει να περιορίζει συνεχώς τις δημόσιες εμφανίσεις του, μην και πέσει κανένα γιαούρτι!!!

ΠPIN HΔON

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Άμεση ανάγκη η στάση πληρωμών n ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΑΛΟΟΥΝ Ο Ντέιβιντ Μαλόουν είναι περισσότερο γνωστός για την παραγωγή επιστημονικών ντοκιμαντέρ για τη βρετανική τηλεόραση. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του, Η γενιά του χρέους, που είναι το αποτέλεσμα δύο ετών θυμού για τον τρόπο που πωλούν το μέλλον μας προκειμένου να σώσουν τις τράπεζες. Στην ιστοσελίδα του συγγραφέα όμως ανακαλύψαμε το παρακάτω άρθρο με τίτλο «Η Ιρλανδία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία πρέπει να αρνηθούν την πληρωμή των χρεών τους»: Υπάρχει μια ιστορία ελεγχόμενης πτώχευσης και στάσης πληρωμών και υπάρχουν αναγνωρισμένες και δοκιμασμένες μέθοδοι για να γίνει αυτό. Οι χώρες που το έκαναν είναι ακόμα εν ζωή και ικανές να δανειστούν από την κεφαλαιαγορά και όπως καλά γνωρίζετε, ο ουρανός δεν έπεσε ούτε στα κεφάλια τους, ούτε στα δικά μας. Θα ήταν λοιπόν καλύτερα για τους λαούς της Ελλάδας και της Ιρλανδίας, ίσως και της Πορτογαλίας και για την ευρύτερη αγορά ομολόγων, να κάνουν στάση πληρωμών τώρα. Φυσικά, δεν θα ήταν καλύτερα για τη Γερμανία ούτε για τη Γαλλία γιατί οι τράπεζές τους θα έχουν μεγαλύτερες απώλειες. Προτιμούν λοιπόν να έχουν λίγα παραπάνω χρόνια, ώστε οι τράπεζές τους να αυξήσουν τα κεφάλαιά τους ή να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα ή, ή… κάτι άλλο. Και φυσικά είναι μια χαρά γι’ αυτούς η επιμήκυνση. Άλλωστε, δεν είναι ο λαός τους που υποφέρει. Είναι οι Ιρλανδοί, οι Έλληνες και οι Πορτογάλοι. Η Ιρλανδία, η Ελλάδα και ίσως η Πορτογαλία θα χρεοκοπήσουν. Τα ερωτήματα είναι: Πώς, ποιος αποφασίζει και τι γίνεται τότε;

ΔIA-

λογος

ΠIΣΩ από τις

κάμερες Τι κρύβεται πίσω από τις εκκλήσεις περί «δυνατότητας συνεργασίας και συγχωνεύσεων στην τηλεόραση» που κάνουν οι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών; Από το non paper που αποκάλυψε το Ποντίκι στις 22 Ιουλίου 2010, υπάρχει το εξής διπλό αίτημα. Να μπορεί μια εταιρεία να ελέγχει μία ή περισσότερες άδειες σε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι να παρέχουν υπηρεσίες όχι προς τις επιχειρήσεις που δουλεύουν, αλλά στους ομίλους.

Στο πρώτο σκέλος οι ιδιοκτήτες ζητούν από την κυβέρνηση την εξής διατύπωση: «Η οργάνωση και λειτουργία, καθώς

Πρόσφατα ξεκίνησε στην Ελλάδα και τώρα και στην Ιρλανδία μια εκστρατεία για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Δημόσιο Χρέος. Η ιδέα είναι απλή και έχει νομικό προηγούμενο. Η επιτροπή αυτή αποτελείται από ειδικούς στο χρέος, στα ομόλογα και συμβόλαια «σουάπς», από δικαστικούς, ορκωτούς λογιστές, εξέχοντες δημόσιους λειτουργούς, αντιπροσώπους διάφορων κοινωνικών ομάδων από το εργατικό κίνημα και την κοινωνία των πολιτών. Η ευρεία αντιπροσώπευση είναι απαραίτητη για να μη γίνει η Επιτροπή εργαλείο κάποιας συγκεκριμένης ομάδας αλλά πεδίο ταξικής πάλης προς όφελος της κοινωνίας. Πρωταρχικός στόχος αυτής της Επιτροπής θα είναι να αποκαλύψει τι ακριβώς οφείλεται και σε ποιον. Η επόμενη δουλειά της Επιτροπής είναι να τεκμηριώσει αν κάποια από τα χρέη αυτά είναι παράνομα, μη νομιμοποιημένα, απεχθή ή μη βιώσιμα. Καθένα απ’ αυτά είχε νομική υπόσταση και προηγούμενο και καθένα είναι αρκετό για να προκαλέσει ένα ρίγος φόβου στη ραχοκοκαλιά των διοικητικών συμβουλίων των τραπεζών και των δικηγόρων τους. Διότι, όπως ξέρουμε ήδη, από ένα μικρό παλιρροϊκό κύμα εκκρεμών υποθέσεων, μόνο στις ΗΠΑ, αυτή η απάτη υφίσταται. Πλήθος απ’ αυτές. Πολλές περιπτώσεις έχουν ήδη «τακτοποιηθεί» εκτός δικαστηρίου. Καιρός να κλείσει η προοπτική διακανονισμού στα σκαλιά του δικαστηρίου και να συρθούν οι υπεύθυνοι στο δημόσιο βήμα. Χτύπημα κατά των τραπεζιτών; Αυτοί που εμπλέκονται σε απάτες είναι εγκληματίες. Ποινικά χτυπήματα – πάμε στοίχημα. Απεχθή χρέη είναι εκείνα που δημιούργησε μια κυβέρνηση ενάντια στα συμφέροντα του λαού ή του κράτους και που ο λαός κάτω από μία άλλη κυβέρνηση δεν οφείλει να πληρώσει. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν ότι χρησιμοποιώντας την ιδέα του απεχθούς χρέους θα ξεκαθάριζαν το Ιράκ από τα χρέη του Σα-

ντάμ. Τελικά, όταν συνειδητοποίησαν ότι αυτό θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας και για άλλους λαούς, το ξανασκέφτηκαν. Μη νομιμοποιημένα είναι τα χρέη που καταφανώς στρέφονται ενάντια στην ευημερία και το συμφέρον του λαού. Για παράδειγμα, οι εγγυήσεις που δόθηκαν στην Άγγλο – Ιρλανδική Τράπεζα, στην οποία ο λαός της Ιρλανδίας δεν είχε καταθέσεις ή συμφέροντα, θα μπορούσαν να κριθούν μη νομιμοποιημένες. Παράνομα χρέη είναι εκείνα στα οποία εμπεριέχεται απάτη κατά την αγοραπωλησία. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις εκκρεμούν κατά μεγάλων τραπεζών τώρα σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Και το πιο σπουδαίο αντικείμενο διαμάχης, το μη βιώσιμο χρέος είναι το χρέος που έχει συναφθεί νόμιμα, από νόμιμη κυβέρνηση, αλλά η αποπληρωμή του θα προκαλούσε μεγάλη ζημιά στη ζωή του λαού, που ποτέ δεν αναμείχθηκε στη δοσοληψία του. Μπορεί μια τέτοια Επιτροπή να φέρει αποτελέσματα; Έγινε ήδη στο Εκουαδόρ. Ο λαός του Εκουαδόρ έκανε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Ο νικητής κέρδισε έχοντας ως πρόγραμμα το «κούρεμα» του χρέους. Σχημάτισε Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Η Επιτροπή βρήκε ότι μεγάλο μέρος του χρέους ήταν παράνομο και ανήθικο και η κυβέρνηση του Εκουαδόρ δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν πληρώνει. Η τιμή των ομολόγων κατέρρευσε. Απ’ τη στιγμή που το χρέος εμπορευόταν για λίγα σεντς στο δολάριο, η κυβέρνηση τότε το αγόρασε ξανά. Που σημαίνει ότι πλήρωσε αυτούς που κρατούσαν το χρέος της μόνο λίγα σεντς το δολάριο. Τι συνέβη τότε; Μήπως έπεσε ο ουρανός και δεν επιτράπηκε στο Εκουαδόρ να δανειστεί ποτέ ξανά; Τίποτε τέτοιο δεν έγινε. Υπήρξε ένα βραχυπρόθεσμο πρόβλημα και μετά μια γρήγορη μαγική επιστροφή στις αγορές σύμφωνη με τις μελλοντικές προοπτικές της χώρας.

και ο επιτρεπόμενος έλεγχος, περισσοτέρων της μίας επιχειρήσεων μέσων ενημέρωσης ή και ηλεκτρονικών, ενημερωτικών ή μη, μπορούν να λαμβάνουν χώρα με ενιαία διεύθυνση (όμιλος) κατά την έννοια των συνδεδεμένων επιχειρήσεων του άρθρου 42 ε του κ. ν. 2190/1920, όπως ισχύει. Ο έλεγχος των περισσοτέρων ενημερωτικών ή μη μέσων, σύμφωνα με τις προβλέψεις του παρόντος άρθρου, μπορεί να πραγματοποιείται και με τη συγκέντρωση περισσοτέρων της μίας άδειων λειτουργίας τηλεοπτικών ή και ραδιοφωνικών σταθμών στο ίδιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο».

μπής, τεχνικές και άλλες διευκολύνσεις καθώς και να έχουν πρόσβαση σε κοινή πηγή εκπομπών και προγραμμάτων».

Το κρίσιμο ζήτημα είναι το προσωπικό, έτσι ώστε να μπορούν στην κυριολεξία να το κάνουν ό,τι θέλουν, δηλαδή να το χρησιμοποιούν ή «να το ανταλλάσσουν» όπως κατά κυριολέξία γράφουν, κατά το δοκούν: «Κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διατάξεως, τηλεοπτικοί ή ραδιοφωνικοί σταθμοί που βρίσκονται κάτω από κοινό έλεγχο, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο παρόν άρθρο, θα μπορούν να μοιράζονται ή και να χρησιμοποιούν από κοινού ή να ανταλλάσσουν πόρους, όπως απασχολούμενο δυναμικό, εξοπλισμό, δίκτυο εκπο-

Κοινώς, με μια εταιρεία οι ιδιοκτήτες θέλουν να κάνουν ομίλους με διάφορα ΜΜΕ στο «καλάθι» τους και ταυτόχρονα να μπορούν να έχουν εργαζόμενους που θα τους απασχολούν για όλα. Από τη συγγραφή ενός ρεπορτάζ μέχρι και την εικονοληψία, με μία σύμβαση η οποία θα υπογράφεται, μάλλον ατομικά, κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς όρους. Είναι ένα καθεστώς φθηνού εργατικού δυναμικού, το οποίο θα το αντικαθιστούν κάθε τόσο, αφού εξαντληθεί, το οποίο όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Απόδοση: Άννα Κόκκαλη

Επιπλέον, ζητούν από την κυβέρνηση το προσωπικό των θυγατρικών εταιρειών να προσμετράται σε αυτό της μητρικής και συνήθως αδειούχου επιχείρησης, έτσι ώστε να ικανοποιούνται τα όποια πιθανά κριτήρια αδειοδότησης, περί «θέσεων εργασίας»: «Στο πιο πάνω απασχολούμενο προσωπικό να προσμετράται επίσης και το προσωπικό συνδεδεμένων εταιριών, κατά την έννοια του άρθρου 42 ε του κ.ν. 2190/1920».


ΠPIN / 

ΠPIN HΔON

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

σχόλια

Βραβείο για ...διάλυση ΕΣΥ Η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας από την κυβέρνηση Παπανδρέου αξίζει πραγματικά ένα ...βραβείο κι αυτός που βρέθηκε να του το απονείμει είναι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, που θα τον βραβεύσει για τη μάχη κατά του ...καπνίσματος. «Ήταν μια σημαντική πράξη πολιτικού θάρρους η επιχειρηματολογία και η σταθερή υποστήριξη εν δυνάμει μη δημοφιλών μέτρων, παρά την αντίδραση οργανωμένων συμφερόντων» είπε ο ΠΟΥ, θυμίζοντας κάτι από Στρος Καν και Όλι Ρεν. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι βαριά και ανθυγιεινή είναι η ακολουθούμενη πολιτική του Μνημονίου που κλείνει τα δημόσια νοσοκομεία και δημιουργεί νέο πλούτο στους εργολάβους της ιδιωτικής υγείας...

Χαμένο το Δημόσιο Αποκαλυπτικός για το πού οδηγεί το ξεπούλημα της ΔΕΗ είναι ο δεκαετής απολογισμός των τριών μετοχοποιήσεων της ΔΕΗ. Το ελληνικό Δημόσιο, πουλώντας το προηγούμενο διάστημα μετοχές εισέπραξε εφάπαξ 1,4 δισ. ευρώ. Την ίδια ώρα η ΔΕΗ ΑΕ πλέον υπερδιπλασίασε τις πωλήσεις της (από 3 σε 6 δισ. ευρώ) και τα κέρδη της (από 200 εκ. σε 600 εκ. ευρώ ετησίως), αλλά το ελληνικό Δημόσιο εισέπραξε μόνο τα μισά από τα μερίσματα των 1,1 δισ., αφού είχε ξεπουλήσει το υπόλοιπο κομμάτι. Τα υπόλοιπα δηλαδή τα καρπώθηκαν ιδιώτες... Δηλαδή τα μισά έσοδα από την πώληση χάθηκαν μέσα σε μερικά χρόνια.

Κουβέλης υπέρ Σέγκεν! Πού κατάντησε η καθεστωτική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, να εμφανίζεται ως υπέρμαχος της αντιδραστικής συνθήκης Σέγκεν! Κι όμως, ως «λανθασμένο και επικίνδυνο» έκρινε η Δημοκρατική Αριστερά το αίτημα του Σαρκοζί για αναθεώρηση της συνθήκης Σένγκεν. Ούτε λίγο ούτε πολύ, στη ΔΗΜΑΡ θεωρούν ότι η Σέγκεν διασφάλισε το «θεμελιώδες και εγγυημένο δικαίωμα της

στο ημι

ΦΩΣ

ελεύθερης κυκλοφορίας πολιτών εντός της ΕΕ» και συνέβαλε στην «προοδευτική δημιουργία του ενιαίου χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης». Στο κόμμα του Φ. Κουβέλη μάλλον ξέχασαν το ανελέητο κυνήγι μεταναστών, τα υπερεθνικά όργανα καταστολής ή τις πολιτικές διώξεις διεθνιστών αγωνιστών που «κόβονταν» στα σύνορα από τη μία χώρα της ΕΕ προς την άλλη...

πασχαλινής αγοράς, σε σύγκριση με πέρσι, σύμφωνα με την Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου. Ο τζίρος στα είδη διατροφής μειώθηκε περαιτέρω, από 5,5% πέρυσι στο -11% φέτος, στα οικιακά είδη από -13% πέρυσι στο 20% φέτος, σε ένδυση και υπόδηση από -11% πέρυσι, στο -25% φέτος. Τι άλλο να συμβεί όταν ένας στους δύο καταναλωτές έχει υποστεί δραματική μείω-

στοιχεία της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Επισιτισμό και Τουρισμό, πάνω από το 60% των εργαζομένων του κλάδου εργάζεται χωρίς ασφάλιση και αμείβεται με «μαύρα» μεροκάματα. Το 2010, από συνολικά 550.000 απασχολούμενους, από Ιούνιο έως και Σεπτέμβριο, ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ ήταν 130.000 εργαζόμενοι στον επισιτισμό και 98.000 στα ξενοδοχεία. Οι εργοδό-

Απογείωση καυσίμων

ΤΟΥ HΛIA MAKPH AΠO THN KAΘHMEPINH

Νέο ρεκόρ εποχών κατέγραψε την περασμένη εβδομάδα η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης, καθώς σε μέσα επίπεδα διαμορφώθηκε στα 1,710 ευρώ το λίτρο και βέβαια στην αγορά έχει φτάσει ακόμη και τα 1,90 ευρώ. Μεγάλοι κερδισμένοι οι εταιρείες εμπορίας πετρελαιοειδών και πρατηρίων υγρών καυσίμων, των οποίων το μεικτό περιθώριο κέρδους, τις τελευταίες εβδομάδες ανέβηκε κατά 8%, αποδεικνύοντας ότι μπορούν να στήνουν τρελά πάρτι κερδοσκοπίας εντελώς ανενόχλητες από τους «ελεγκτικούς» μηχανισμούς του κράτους. Από την άλλη, η κυβέρνηση ομολογεί ότι οι υψηλές τιμές οφείλονται και στο τεράστιο ύψος των κρατικών φόρων, που αντιστοιχούν στο 59% της συνολικής τιμής.

«Σταύρωση» πασχαλινής αγοράς Η χωρίς τελειωμό επίθεση σε μισθούς και συντάξεις έχει φέρει σε απόγνωση εργαζόμενους και συνταξιούχους που κόβουν έξοδα από όπου μπορούν. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος μειώθηκε κατά 15% φέτος ο τζίρος της

ση εισοδήματος, ενώ 850.000 Έλληνες είναι άνεργοι και 1.200.000 βρίσκονται σε κατάσταση ανέχειας;

Ξενοδοχείον «Η Γαλέρα» «Γαλέρες» επί στεριάς θυμίζουν οι περισσότερες ξενοδοχειακές και επισιτιστικές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με

τες φτάνουν στο σημείο να βαπτίζουν ...μαθητές, ανέργους κάτω των 24 ετών προκειμένου να σπάσουν τις κλαδικές συμβάσεις, ενώ δίνουν μεροκάματο στο 60% της ισχύουσας Συλλογικής Σύμβασης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό παράνομης, μαύρης και άγριας μορφής ελαστικών σχέσεων εργασίας στην ΕΕ!

ΘANAΣHΣ ΣKAMNAKHΣ

Κόντρα στη βουή…

TEΛEYTAIA

Ο θάνατος του Πρόδρομου και τα συναισθήματα που επέφερε ετεροχρόνισε μεν την επικαιρότητά μας, αλλά με έναν τρόπο συνέχισε την εβδομάδα των Παθών, η οποία έτσι κι αλλιώς συνοδεύεται από την προσδοκία κάποιας ανάστασης. Το δάνειο προέρχεται από τις ιστορίες των Ευαγγελίων, όπου λέγεται πως ο Πόντιος Πιλάτος θέλησε να δώσει μια ευκαιρία πριν τη Σταύρωση. Ρώτησε λοιπόν το πλήθος σε ποιον να δώσει χάρη, στον Ιησού ή στον Βαραββά. Το πλήθος βούιξε: «Στον Βαραββά, στον Βαραββά!»... Και ο Πιλάτος ένιψε τας χείρας του κι έδωσε την εντολή να οδηγηθεί

ο Ιησούς στο μαρτύριο. Ουδέν άλλο περί αυτού. Μας διαφεύγουν, ωστόσο, όσα θα μπορούσαμε εμείς τώρα να θεωρήσουμε ουσιαστικά δεδομένα. Γιατί το πλήθος που μόλις λίγες ημέρες πριν τον αποθέωνε, τώρα τον εγκατέλειψε τόσο εκκωφαντικά; Φαντάζομαι πως θα υπήρχαν κάποιοι οι οποίοι δεν θα συμφωνούσαν με την επιλογή του Βαραββά και κάτι θα πήγαν να πουν αλλά χάθηκε η φωνή τους μέσα στη φωνή του πλήθους. Κι άλλοι που θα ’θελε η ψυχή τους τον Ιησού αλλά μπροστά στη βουή της πλειοψηφίας είπαν κι αυτοί: «τον Βαραββά». Μερι-

λέξη

κοί γενναίοι σηκώθηκαν επάνω και έβγαλαν φωνή αντίθετη, αλλά κινδύνευσαν να λυντσαριστούν από τους έξαλλους πλέον κραυγάζοντες. Έτσι είναι με τις πλειοψηφίες αυτού του είδους. Πολλαπλασιάζονται από τη βουή. Φυσικά ύστερα δηλώνουν όλοι αθώοι του αίματος. Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν, δεν ευθύνονταν. Η ιστορία κύλησε χωρίς αυτούς, αλλά τους χρειάστηκε για να ποδοπατήσει όσους είχαν διεκδικήσει ένα μερίδιό της. Κι αν υποθέσουμε πως στην ιστορία μας ο ένας, ο Ιησούς, εκπροσωπούσε το καλό, κι ο άλλος, ο Βαραββάς, το κακό, μας επιτρέπεται ο συσχετισμός, πως δυό χιλιάδες τόσα χρόνια τώρα, η σκηνή επαναλαμβάνεται πολλές φορές. Με τους ενόχους, με τους πόντιους πιλάτους

που ψάχνουν πρόσχημα για να κρυφτούν, με το δίλημμα και τη βουή του πλήθους και με εκείνους που δεν τολμούν να αντισταθούν, δεν ξέρουν, δεν μπορούν, δεν… Πήρα την ιστορία από ασυνήθιστη, για τα δικά μας, πηγή κι ήδη είναι σαν να βλέπω βλοσυρά πρόσωπα συντρόφων να διαβάζουν και να αναρωτιούνται τι μου συμβαίνει! Απλώς οι μέρες είναι συμβολικές και με προκάλεσαν για να διαβάσω την ιστορία τους σαν μια ακόμη ιστορία των παθών μας ως ανθρώπων! Την αιώνια σύγκρουση του συμβολικά (και ταξικά στις μέρες μας) καλού με το συμβολικά κακό. Και να ξεκαθαρίσω πόσο σπουδαίο είναι εν τέλει να αντιστέκεσαι στη βουή των γεγονότων.


10 / ΠPIN

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΩΞΗ

Όνομα και μη χωριό η σύζυγος Πάγκαλου n ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ Στα χρόνια ανάμεσα στην εξορία τους και στην έλευση του Χριστού δύο χιλιετίες πριν, απαγορευόταν στους Εβραίους να προφέρουν το όνομα του Γιαχβέ, από σεβασμό στο τυπικό των αρχαίων Ισραηλιτών και από το φόβο μήπως διολισθήσουν στην ειδωλολατρία. Στην Ελλάδα του ΔΝΤ και της τρόικας, απαγορεύεται να προφέρει κανείς το επώνυμο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Θεόδωρου Πάγκαλου, από σεβασμό προς την κυβερνητική πολιτική και από το φόβο των αγωγών. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύεται στην απίστευτη ιστορία της Ελευθερίας Ψυχογιού, η οποία υπέπεσε στο κολάσιμο αμάρτημα να αναφερθεί στη Χριστίνα Χριστοφάκη με το επώνυμο του συζύγου της, Θεόδωρου Πάγκαλου. Η τιμωρία της ήρθε δυστυχώς επί τη γης με τη μορφή μιας αγωγής που της ζητά να καταβάλλει στη Χριστίνα Χριστοφάκη 300.000 ευρώ αποζημίωση και να παραμείνει 12 μήνες στη φυλακή. Ο λόγος; «Η εναγόμενη σκοπίμως αναφέρθηκε σε εμένα με το επώνυμο του συζύγου μου βουλευτή και αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, με σκοπό να με απαξιώσει, να με ευτελίσει και να πλήξει την προσωπικότητά μου», γράφει στην αγωγή της η κ. Χριστοφάκη. Είναι όμως έτσι; Το απαγορευμένο όνομα έφυγε από τα χείλη της Ελευθερίας Ψυχογιού κατά τη διάρκεια της δημοφιλούς εκπομπής του Λάκη Λαζόπουλου Αλ Τσαντίρι, σε ένα μικρό αφιέρωμα τον Φεβρουάριο στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Εκεί πήρε το λόγο η Ελευθερία Ψυχογιού, που μένει στη Σαρωνίδα και αγωνίζεται υπέρ της υπόθεσης της Κερατέας, και είπε ότι καταγγέλλει τη σύζυγο του Θ. Πάγκαλου, που είναι επικεφαλής της μειοψηφίας στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Σαρωνικού, Εξοντωτική επειδή δεν στήριξε ένα ψήαγωγή εναντίον φισμα συμπαράστασης για τον αγώνα του δήμου Λαυαγωνίστριας ρεωτικής κατά του ΧΥΤΑ. Η Ελευθερία Ψυχογιγιατί ού άλλωστε δεν είναι άγνωχρησιμοποίησε στη στο δήμο της. Δραστηριοποιείται στην Ένωση το «λάθος» Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων της περιοχής της, όνομα στη Συντονιστική Επιτροπή της Σαρωνίδας για ελεύθερες παραλίες, είναι μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και μέσω της YRE προσφέρει εθελοντικά την εργασία της στο Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων στο Λαύριο. Ένας πολιτικά δραστήριος άνθρωπος λοιπόν, άσκησε πολιτική κριτική σε μια αιρετή εκπρόσωπο της περιοχής της, για τα εντός του Δημοτικού Συμβουλίου πράγματα. Και πήρε απάντηση με μια εξοντωτική αγωγή. Πρόκειται δηλαδή για μια δίωξη πολιτικού χαρακτήρα, που αξιοποιεί αποσπασματικά φράσεις από μια δημόσια πολιτική τοποθέτηση για να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες. Στο πρόσωπο της Ελευθερίας Ψυχογιού σήμερα στοχοποιείται η αλληλεγγύη στον αγώνα της Κερατέας, ο μαχόμενος ακτιβισμός και η παρρησία. Είναι μια άδικη ενέργεια, που αποσκοπεί στον εκφοβισμό, τη φίμωση μιας αιρετικής φωνής της τοπικής κοινωνίας και όχι μόνο. Δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι η ίδια δημοτική σύμβουλος κατέθεσε κατά την προεκλογική περίοδο άλλη αγωγή εναντίον 25χρονου για ένα άρθρο του σε μπλογκ, ζητώντας σε εκείνη την περίπτωση 1 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση! Η δικάσιμος για την υπόθεση της Ελευθερίας ορίστηκε στις 8 Μαρτίου 2012. Ημέρα της γυναίκας και της αλήθειας.

A ΠOΨEIΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Για το Σικάγο του 21ου αιώνα, απάντηση στην κρίση του συστήματος n ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΝΑΚΑΚΗΣ

Η

ταν στην καρδιά της πρώτης ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, της κρίσης του 1873-95 η στιγμή που το εργατικό κίνημα άλλαξε σελίδα και, με αιχμή τα τρία οκτώ του Σικάγο το 1886 έφερε στο προσκήνιο όχι μια οικονομίστικη και διαχειριστική - ρεφορμιστική γραμμή, αλλά μια ριζοσπαστική - απελευθερωτική λογική. Μια πολιτική λογική, που είχε στο επίκεντρό της το πρόβλημα της εκμετάλλευσης και του χρόνου εργασίας, όχι για να αμυνθεί απλώς απέναντι στις συνέπειες της τότε κρίσης ή για να παζαρέψει τα ψίχουλα που άφηνε στο διάβα του ο καπιταλισμός που περνούσε τότε από το στάδιο του ελεύθερου ανταγωνισμού σε εκείνο του μονοπωλιακού καπιταλισμού - ιμπεριαλισμού, αλλά για να διεκδικήσει μια ριζική αλλαγή στη σχέση εκμετάλλευσης και στη σχέση μισθών - κερδών, από τη σκοπιά της κατάργησης τόσο της σχέσης εκμετάλλευσης όσο και του εμπορευματικού χαρακτήρα της εργατικής δύναμης. Κι αν έμεινε στην ιστορία η Πρωτομαγιά του 1886, αν σημάδεψε το ρου του εργατικού κινήματος συνολικά –κι όχι μόνο του συνδικαλιστικού κινήματος– ήταν ακριβώς γιατί έφερε στο προσκήνιο μια νέου τύπου προλεταριακή απαιτητικότητα, μια νέα οπτική της εργατικής πάλης γύρω από το χρόνο και τη σχέση εργασίας, τη «μακριά σκιά» της οποίας θα τη συναντάμε πολλές δεκαετίες αργότερα. 125 χρόνια μετά κι εν μέσω μιας νέας ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, που μοιάζει σε πολλά, αλλά διαφέρει σε άλλα τόσα με εκείνη από την οποία «ανάβλυσε» το Σικάγο, ένα αμείλικτο ερώτημα τίθεται απέναντι στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά: Ποιο είναι το «πνεύμα» του Σικάγο σήμερα; Πώς εκφράζεται η πολιτική λογική που αποτυπώθηκε στα «τρία οκτώ» (οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ελεύθερη δραστηριότητα)

το 2011, στις συνθήκες της κρίσης και της αντεργατικής στρατηγικής για την υπέρβασή της; Η απάντηση του ερωτήματος αυτού δεν μπορεί να είναι μηχανιστική ή ανιστορική. Πρέπει, ασφαλώς, να πιάνει το «κόκκινο νήμα του Σικάγο», αλλά ταυτόχρονα πρέπει να μεταλαμπαδεύει το πνεύμα του στο 2011, ίσως με άλλο «ένδυμα» και άλλα αιτήματα, σίγουρα όμως με το ίδιο πνεύμα και ανάλογες σημαίες. Τι σημαίνει αυτό; Ας δώσουμε ορισμένες μόνο πλευρές. Πρώτον, η παραγωγικότητα της ανθρώ-

Υπάρχει η ανάγκη αλλά και η δυνατότητα όχι μόνο για να μην κάνουμε πίσω από το οκτάωρο, αλλά για μια ριζική μείωση του χρόνου εργασίας

πινης εργασίας έχει πολλαπλασιαστεί σε ασύλληπτο βαθμό – βοηθούντων και των νέων τεχνολογικών μέσων. Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει η υλική δυνατότητα τα χρήσιμα και αναγκαία για την κοινωνία προϊόντα (κι όχι η υπερπληθώρα προϊόντων/εμπορευμάτων, πολλά από τα οποία είναι άχρηστα ή και καταστροφικά, που παράγουν η άναρχη καπιταλιστική παραγωγή και ο ανταγωνισμός των καπιταλιστών) να παραχθούν σε πολύ λιγότερο χρόνο, με πολύ μικρότερη δαπάνη ανθρώπινων εργατοωρών, με πολύ μικρότε-

ρο όγκο ανθρώπινης εργασίας. Και μάλιστα να παραχθούν για να ικανοποιήσουν τις βιολογικές, υλικές, πνευματικές, πολιτισμικές, ηθικές, περιβαλλοντικές ανάγκες όχι μόνο του τμήματος των εργαζομένων που διαμένει στον «αναπτυγμένο» δυτικό κόσμο αλλά και του τμήματος εκείνου που αποτελεί την αριθμητική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού και εν έτει 2011 στερείται και τα στοιχειώδη (καθαρό νερό, αποχέτευση, εμβόλια, τροφή, στέγη) και ζει με ημερήσια αμοιβή 1-2 ευρώ. Δεύτερον, ο κοινωνικός πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι του χεριού και του πνεύματος έχει επίσης εκτιναχτεί σε σχέση με το 1886. Ταυτόχρονα, βέβαια, έχει εκτιναχτεί σε δυσθεώρητα ύψη και η άνιση κατανομή του, καθώς μια ισχνότατη μειοψηφία κεφαλαιοκρατών, αστών, επενδυτών, τραπεζιτών, διαχειριστών κ.λπ. ιδιοποιείται τη συντριπτικά μεγαλύτερη μερίδα του πλούτου που παράγεται κοινωνικά. Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει η δυνατότητα, αν αλλάξει ο τρόπος κατανομής του κοινωνικού πλούτου, αν αντιστραφεί το βέλος με το οποίο κινείται η σχέση μισθών-κερδών και, κυρίως, αν καταργηθεί η δυνατότητα ιδιοποίησης ξένης απλήρωτης δουλειάς που χαρακτηρίζει το σύστημα της μισθωτής εκμετάλλευσης, ο κόσμος της εργασίας να ζήσει πολύ καλύτερα και να καρπωθεί στο σύνολό του τον πλούτο (υλικό, πνευματικό κ.λπ.) που η δουλειά του δημιουργεί. Τρίτον, η ανάπτυξη του καπιταλισμού μετά την κρίση του 1872-95 συνδέθηκε με τα πρώτα βήματα του «κράτους πρόνοιας» (Βίσμαρκ), με την αριθμητική αύξηση της μισθωτής εργασίας, με τεχνολογικές και άλλες αλλαγές που βελτίωναν – σχετικά πάντα– το επίπεδο ζωής των μισθωτών, με την πίστη ότι ο καπιταλισμός και η αγορά ταυτίζονται ή έστω συνδέονται με τη συνολική πρόοδο της κοινωνίας. Σήμερα η εικόνα είναι πολύ διαφορε-

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΗΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑΣ Ήτανε σίγουρο: ο Μίκης θα παρενέβαινε στις εξελίξεις! Αυτό που παιζόταν είναι το αν θα έβγαινε κραυγαλέα υπέρ ή αναφανδόν κατά του Παπανδρέου. Από πρώτη άποψη, φαντάζει από ακίνδυνο μέχρι ελκυστικό: Ο μουσικός γίγαντας Θεοδωράκης, σ’ αυτή την ηλικία, σαλπίζει και πάλι το μήνυμα της αντίστασης! Μήπως κάτι καινούργιο γεννιέται, έστω «με τα ρούχα και τ’ όνομα ενός άλλου»; Η Ελλάδα γέμισε Σπίθες, όμως το πρόβλημα είναι ποιος κρατάει το μπουζί που τις παράγει… Πέπλο μυστηρίου καλύπτει τους ηγέτες του εγχειρήματος. Εκ των υστέρων και από σπόντα, πληροφορηθήκαμε ότι το οργανωτικό της Σπίθας είχε γραφτεί από τον άλλοτε πανίσχυρο Γενικό Διευθυντή της ΝΔ, Γ. Δημητρο-

ΝΙΚΟΣ ΞΗΡΟΥΔΑΚΗΣ

Ο κάμπος, η σπίθα και οι «Σπίθες»… κάλλη! Έχοντας μ’ επιτυχία θητεύσει στην έμμεση, οργανώνει τώρα την άμεση δημοκρατία… Η ίδια η «συμβουλευτική επιτροπή»(!) παραπέμπει σε γρίφο της Άγκαθα Κρίστι: Από τους 10 αρχικώς ανακοινωθέντες, 4 μέχρι στιγμής με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί εκτός. Άλλοι περιελήφθησαν «εκ παραδρομής», άλλοι αποχώρησαν καταγγέλλοντας. Παραμένουν: Ζουράρις, Φίλιας, Κούνδουρος, Καραμπελιάς καθώς και ο τηλεοπτικός κριός της αντιμεταναστευτικής υστερίας και

επίθεσης στο άσυλο της Νομικής, στρατηγός Αλευρομάγειρος. «Φίλοι της Σπίθας»: Σγουρίδης, Πατουλίδου, Γιανναράς. Στον άμεσο περίγυρο: Καμένος, Παπαθεμελής και βεβαίως, ο σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας, σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης! Ο τελευταίος έχει τη στήριξη του επιχειρηματικού ομίλου Λασκαρίδη, που διαθέτει το Μ. Βρετανία για τις πολιτικές του συγκεντρώσεις. Αντίστοιχα τον Θεοδωράκη στηρίζει ο όμιλος Κυριακίδη - Λαυρεντιάδη μέ-

σω της ΜΚΟ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων Ρωμηοσύνη. Επαγγελματικές ενώσεις συνδιοργανώνουν εκδηλώσεις της Σπίθας. Μια ματιά στα άρθρα της επίσημης ιστοσελίδας της: «Γενετικός και πληθυσμιακός αφελληνισμός της πατρίδας μας». «Ο Πρ. Εμφιετζόγλου δηλώνει παρών: ένας ευπατρίδης Έλληνας». «Καλός ως αρχή ο φράκτης των 12,5 χλμ., θα χρειαστεί όμως να επεκταθεί σε όλο το μήκος των συνόρων στον Έβρο». Διδακτική είναι επίσης μια περιήγηση στην συνεργαζόμενη ιστοσελίδα kinima.org: «Οι φιλοσκοπιανοί διώκουν τα μέλη των ΟΥΚ γιατί φώναζαν εθνικά συνθήματα», «Επί χούντας ήμασταν πολύ καλύτερα σε εθνικό - οικονομικό και ατομικό επίπεδο», «Οι προδότες πολιτικοί του κ…».


A ΠOΨEIΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΠPIN / 11

ΣΥΝΘΗΚΕΣ Α ΛΑ ΚΑΡΤ

τική. Το «κράτος πρόνοιας» αποκαθηλώνεται, η ανεργία γιγαντώνεται (ιδιαίτερα η χρόνια και η ανεργία των νέων, ακόμη και των νέων επιστημόνων μεταπτυχιακού επιπέδου) η ελαστική και μερική απασχόληση αυξάνεται ραγδαία, η τυπική ή άτυπη παράταση του χρόνου εργασίας και η δεύτερη δουλειά (όταν βρίσκεται) σκαρφαλώνουν στα ύψη, ο δε καπιταλισμός, η αγορά, η ΕΕ και η «παγκοσμιοποίηση» γίνονται συνώνυμο όχι της συνολικής προόδου της κοινωνίας αλλά της άγριας λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων και της φύσης. Πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει η ανάγκη αλλά και η δυνατότητα όχι μόνο για να μην κάνουμε πίσω από το οκτάωρο, αλλά για μια ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, στις επτά, τις έξι ή και λιγότερες ώρες ημερησίως, με παράλληλη αύξηση των αποδοχών, καθώς και για δραστική μείωση του ηλικιακού ορίου συνταξιο-

Τα μυστήρια όμως συνεχίζονται: Η επιτροπή ενημέρωσης και ποιοι την απαρτίζουν - στο σκοτάδι. Ακατάληπτες για τον αμύητο συνωμοσιολογίες και αλληλοκαταγγελίες: «Ναζιστικές πρακτικές», «δημιουργία Σπιθών κατευθυνόμενων από γνωστά κέντρα», «ο κακοήθης όγκος που μας απειλούσε», «να καθαρίσουν τη Σπίθα από την κόπρο του Αυγείου». Κανείς ωστόσο δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει περί τίνος ο λόγος. Και τα ακατάληπτα συνεχίζονται: «Με βάση το Δόγμα της Δίκαιης Ανισότητας του Μίκη Θεοδωράκη, θα πρέπει η κάθε Σπίθα να ξεχωρίζει τα ταλέντα των μελών της. Είναι εθνική ανάγκη μέσα από τις Σπίθες να προκύψει η νέα γενιά των ηγετών –κάθε είδους– της χώρας. Αυτών που την ώρα Χ

δότησης. Έτσι ώστε, να αντιμετωπιστούν η ανεργία και η παράταση του χρόνου εργασίας, να απαγορευτούν οι απολύσεις και οι ελαστικές μορφές εργασίας, να έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά όλοι οι εργαζόμενοι, ιδίως οι νέοι. Και να γίνει μέτρο του κοινωνικού πλούτου όχι ο χρόνος που δεσμεύεται εντός εργασίας, αλλά ο χρόνος που απελευθερώνεται για ελεύθερη πολιτισμική δραστηριότητα, ανάπαυση, αναψυχή, συμμετοχή στις δημόσιες υποθέσεις, κοινωνική συναναστροφή κ.λπ. Τέταρτο, χαρακτηριστικό του καπιταλισμού στα τέλη του 19ου αιώνα ήταν η τυπική κυρίως υπαγωγή της χειρωνακτικής κατά βάση εργασίας στο κεφάλαιο και άρα η ένταξη στη σφαίρα της μισθωτής εκμετάλλευσης και της απόσπασης υπεραξίας του εργάσιμου κυρίως χρόνου. Χαρακτηριστικό του καπιταλισμού στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα είναι η πραγματική υπαγωγή

θα αναλάβουν την ευθύνη της ανάπλασης, αναγέννησης και διακυβέρνησης της χώρας». Στα πρόσωπα που στελεχώνουν τη Σπίθα, κυρίως όμως στο λόγο που εκφέρεται, εμφανής είναι η προσπάθεια της υπέρβασης των διαχωριστικών γραμμών Αριστεράς και Δεξιάς. «Η πεμπτουσία του κινήματος» είναι η ταυτολογική κενολογία «η Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα και μόνο στην Ελλάδα!». Τα ερμηνευτικά σχήματα του ανάδελφου έθνους που βάλλεται από τους κακούς ξένους –Αμερικάνους και πλούσιους Ευρωπαίους στο ίδιο τσουβάλι με τους μετανάστες– αποκρύπτουν κάθε έννοια ταξικής πάλης. Συσκοτίζουν την ίδια την κυρίαρχη αντίθεση, καλώντας σε πατριωτικό προσκλητήριο όλους: Δεξιούς και αριστερούς, πλούσιους και

στο κεφάλαιο όχι μόνο της χειρωνακτικής αλλά και αρκετών στοιχείων της διανοητικής εργασίας και παράλληλα η πραγματική - ασφυκτική ένταξη στη σφαίρα της απόσπασης υπεραξίας - καπιταλιστικής κερδοφορίας ανώτερων στοιχείων της διανοητικής εργασίας (φαντασία, δημιουργικότητα, επινοητικότητα, επικοινωνία, ικανότητα συνεργασίας κ.λπ.), των όρων αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, περιβάλλον), τμημάτων του μη τυπικά εργάσιμου χρόνου, αλλά και ευρύτερων πλευρών της ζωής και της καθημερινότητας των εργαζόμενων. Πράγμα που σημαίνει ότι το Σικάγο του 2011 δεν μπορεί να απαιτεί μόνο μείωση του κλασικού εργάσιμου χρόνου κι επιστροφή ενός μέρους του κλεμμένου χρόνου εργασίας (ως την κατάργηση της ίδιας της έννοιας του κλεμμένου χρόνου εργασίας), οφείλει παράλληλα να διεκδικεί την απελευθέρωση συνολικά του χρόνου ζωής και των δραστηριοτήτων κάθε ανθρώπου από την τυραννία του κέρδους και της εκμετάλλευσης, από τον κοινωνικά περιττό βραχνά της παραγωγής, πραγμάτωσης και ιδιοποίησης υπεραξίας. Πέμπτο, ένα ακόμη στοιχείο που διαφοροποιεί κατά πολύ το σημερινό καπιταλισμό από εκείνον του 1886 είναι ότι σήμερα έχουν πληθύνει πρωτόγνωρα τα κοινωνικά άχρηστα, πλεονασματικά ή και επικίνδυνα προϊόντα ή μέθοδοι παραγωγής. Πλήθος οπλικών συστημάτων που σπέρνουν το θάνατο αλλά και αγροτικά προϊόντα που θάβονται αντί να διοχετεύονται στους λαούς που υποσιτίζονται, φάρμακα - μαϊμού αλλά και εμβόλια που δεν γίνονται, γεγονότα τύπου Φουκουσίμα και φαινόμενο θερμοκηπίου αλλά και φιλικές προς το περιβάλλον μορφές ενέργειας που μένουν ανεκμετάλλευτες, διαφημιστική σπατάλη αλλά και αδυναμία ικανοποίησης στοιχειωδών βιοτικών αναγκών. Σε έναν τέτοιο κόσμο, σε μια τέτοια κοινωνία, το σύγχρονο Σικάγο δεν μπορεί να γράφει στις σημαίες του μόνο «λιγότερες ώρες δουλειάς και καλύτερες αμοιβές». Οφείλει να προβάλει και μια άλλη κλίμακα αξιών και προτύπων για το τι και πώς παράγεται, για το τι είναι κοινωνικά χρήσιμο και αναγκαίο και τι όχι, για το τι συνάδει με τις ανθρώπινες ανάγκες και τη φύση και τι όχι, για το τι συμβάλλει στη συνολική πολιτισμική ανάπτυξη της ανθρωπότητας και τι όχι. Μόνο έτσι οι «ρωγμές του χρόνου» του σήμερα θα έχουν –τηρουμένων των αναλογιών– την ιστορική διαχρονική βαρύτητα που είχε το Σικάγο του 1886.

φτωχούς, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της πατρίδας με το όραμα ενός δικαιότερου ελληνικού καπιταλισμού, σύμφωνα με το Δόγμα της Δίκαιης Ανισότητας! Τη λύση θα τη δώσει η ανάδειξη των «αρίστων», οι οποίοι θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Οι λαϊκότροπες απόψεις για «προδότες πολιτικούς - να μπει ένας φυλακή», στην καλύτερη περίπτωση αφήνουν στο απυρόβλητο την ουσία της πολιτικής που πτωχεύει τους εργαζόμενους. Όλα θα ήταν απλούστερα αν επρόκειτο για «300 λαμόγια» που «τα αρπάζουν». Σε μια κοινωνία με αυξημένο το ειδικό βάρος της μικροαστικής τάξης, με την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης και το λαϊκίστικο λόγο να ανθεί, με τη μετάπτωση από το ζενίθ της

Ολυμπιάδας και του χρηματιστηρίου στο ναδίρ της επικείμενης χρεοκοπίας, με τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ να μένει ακάλυπτη και το ΛΑΟΣ να ξεπλένεται τηλεοπτικώς καθημερινά στα αυτιά των τηλεθεατών, με την επίσημη Αριστερά να αδυνατεί να παίξει έστω το ρεφορμιστικό της ρόλο, είναι πολύ επικίνδυνο να τζογάρει κανείς σε ποικίλες αμφιλεγόμενες «γέφυρες». Φαίνεται όμως ότι πολλά ακόμη αγνοούμε: Στην επίσημη ιστοσελίδα της Σπίθας, υπάρχει σύνδεση («η λέσχη Μπίλντεμπεργκ στην Ελλάδα») με το φρικιαστικό μπλογκ του χρυσαυγίτη που φέρει το προσωνύμιο «Τσιμπούκας» και γράφει «αίμα-τιμή-χρυσή αυγή»… Καλύτερα λοιπόν να φοράμε ο καθένας τα δικά του ρούχα...

Σένγκεν όποτε μας βολεύει n ΜΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΑΣ Έντονες διεργασίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο προκαλεί η πρόσφατη πρωτοβουλία, που πήραν από κοινού ο πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για την τροποποίηση της συνθήκης του Σένγκεν. Αφορμή γι’ αυτή την πρωτοβουλία υπήρξε η μίνι κρίση που ξέσπασε ανάμεσα στις δύο χώρες, ύστερα από την απόφαση της ιταλικής κυβέρνησης να χορηγήσει βίζα και ταξιδιωτικά έγγραφα εξάμηνης διάρκειας σε πρόσφυγες, κυρίως από την Τυνησία που είχαν καταφύγει στο έδαφός της έπειτα από τη λαϊκή εξέγερση και οι οποίοι στη συνέχεια προσπάθησαν να περάσουν σιδηροδρομικώς με το «τρένο της αξιοπρέπειας» όπως το βάφτισαν οι ίδιοι, στη Γαλλία. Η προσπάθειά τους αυτή δεν πέτυχε, καθώς η Γαλλία δεν τους δέχτηκε, έπειτα από απαγόρευση του γάλλου νομάρχη, που έστω και για μια μέρα, ανέστειλε την ισχύ της Συνθήκης Σένγκεν, απαγορεύοντας την ελεύθερη διέλευση των συνόρων της από την Ιταλία. Το ίδιο είχε πράξει και η Ιταλία το 2001 κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής του G8 στη Γένοβα. Μάλιστα, σαν επίσημη δικαιολογία ο νομάρχης ανέφερε την πιθανή (!) «διατάραξη της δημόσιας τάξης» από τους περίπου 300 αλληλέγγυους ακτιβιστές που συνόδευαν στο ταξίδι αυτό τους μετανάστες, θυμίζοντας ανησυχητικά παρόμοιες υστερικές αντιδράσεις που υπήρξαν και στη χώρα μας κατά το πρόσφατο παρελθόν. Επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο την κοινή αντιδραστική γραμμή που έχει το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το όλο σκηνικό μάλιστα διανθίστηκε με λεπτομέρειες που αν δεν αφορούσαν βασανισμένες ανθρώπινες ψυχές, θα ήταν κωμικές. Έτσι λοιπόν, απαντώντας στην απαγόρευΗ Γαλλία ση του Γάλλου νομάρχη, ο ανέστειλε ιταλός υπουργός Εσωτερικών Φράνκο Φρατίνι προέτην ισχύ βη σε επίσημη διαμαρτυρία του Σένγκεν για στο Παρίσι, διαπιστώνοντας με βαθιά αγανάκτηση ότι «η να μην περάσουν Ευρώπη βαδίζει στο πουθενά εάν αρχίσει να υψώνει μετανάστες τείχη»! Έπειτα από μια εβδοτα σύνορά της μάδα ψευτολεονταρισμών μεταξύ τους, οι επικεφαλής των δύο χωρών κατέληξαν στην κοινή αίτηση αναθεώρησης αφού απ’ ό,τι φαίνεται, εκτιμούν πως το θέμα της μετανάστευσης και της εισόδου δεκάδων και ίσως εκατοντάδων χιλιάδων απελπισμένων ανθρώπων από τη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική θα είναι κρίσιμο την επόμενη περίοδο. Ενόψει λοιπόν αυτής της εξέλιξης, ο Γάλλος πρόεδρος έθεσε σαν ζήτημα επιβίωσης της Συνθήκης Σένγκεν, την ανάγκη αναθεώρησής της. Μάλιστα σε επιστολή προς την Κομισιόν, την οποία συνυπογράφει με τον Μπερλουσκόνι, ο Σαρκοζί σημειώνει ότι τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ «δέχονται πιέσεις με συνέπειες για όλα τα κράτη-μέλη» και ζητεί αλληλεγγύη. Γαλλία και Ιταλία προσδοκούν από τη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου «να δώσει την αναγκαία πολιτική ώθηση». Η Γερμανία ήδη τοποθετήθηκε αρνητικά στο αίτημα αυτό. Πάντως, όταν ένας μεσαίος υπάλληλος της Γαλλικής Δημοκρατίας μπορεί να αναστέλλει την ισχύ μιας ευρωπαϊκής συνθήκης, όλοι καταλαβαίνουν ότι η πολιτική απόφαση είναι εκείνη που καθορίζει κάθε φορά τις εξελίξεις και όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται περί υποχρεώσεων, συνθηκών κ.λπ. που έχουν υπογραφεί, είναι απλά προσχήματα.


12 / ΠPIN

H

A ΛΛH O ΨH

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Ένας χρόνος λεηλ

Α

ξέχαστο θα μείνει το διάγγελμα του Γιώργου Παπανδρέου, από το μακρινό Καστελόριζο, με το οποίο ανακοίνωνε την προσφυγή στο μηχανισμό ΕΕ - ΔΝΤ, μιλώντας για μια νέα Οδύσσεια του ελληνικού λαού. Βεβαίως, στη σύχρονη Οδύσσεια, κατά Γιώργο, την Ιθάκη την έχουν ήδη κουρσέψει οι «μνηστήρες», είτε πρόκειται για τους τραπεζίτες (στους οποίους πήγαν με τη μορφή ενισχύσεων και εγγυήσεων τα 108 από τα 110 δισ. του δανείου της τρόικας) είτε για τους μεγαλοεπιχειρηματίες (που είδαν να μειώνεται το 2010 η φορολογία των κερδών τους στο 20% από 24%). Η Οδύσσεια του Γιώργου πιο πολύ μοιάζει με αμερικανικό κόμικ, όπου ο άτυχος ήρωας (στην περίπτωσή μας ο ελληνικός λαός) έχει αλλεπάλληλα και ασταμάτητα ατυχήματα… Η πολιτική του Μνημονίου εξελίσσεται σε ανεξέλεγκτη περιδίνηση, όπου η εργαζόμενη κοινωνία βυθίζεται ολοένα και πιο κάτω. Κι όμως, δεν πρόκειται για λάθος. Η πολιτική αυτή είναι μια συνειδητή επιλογή των αστικών δυνάμεων για να ξεπεράσουν την ιστορικών διαστάσεων κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση, τόσο πιο βαθιά θέλουν να θάψουν τα εργατικά δικαιώματα. Στις 31 Αυγούστου του 2009, σαράντα μέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτώβρη, ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο γνωστός – από τις παρομοιώσεις του Γεώργιου Παπαδόπουλου– «γιατρός» Ντομινίκ Στρος Καν, έλεγε σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, ότι η Ελλάδα πρέπει να θέσει στόχο για «χαμηλότερο κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος και υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης». Μάλιστα, πρότεινε και τον τρόπο, οριοθετώντας και την αντίδραση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, αλλά και την κυβέρνηση που θα ήταν πιο κατάλληλη για κάτι τέτοιο: «Πιθανώς με την υποστήριξη μιας τριμερούς συμφωνίας μεταξύ εργοδοτών, συνδικαλιστικών ενώσεων και δημοσίου τομέα». Εμείς στο Πριν λέγαμε από τις 6 Σεπτέμβρη του 2009 ότι το χρίσμα του κεφαλαίου πήγε στο ΠΑΣΟΚ, για να κάνει την πιο βρόμικη δουλειά των τελευταίων δεκαετιών. Το Γενάρη του 2011, ο ίδιος ο Στρος Καν αποκάλυψε ότι από τα τέλη του 2009, ο νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε ξεκινήσει επαφές με το ΔΝΤ για ένα πιθανό πρόγραμμα «διάσωσης», παρότι ορκιζόταν για το αντίθετο… Ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει ένα από τα πιο σκληρά, αν όχι το σκληρότερο, πρόγραμμα αστικής απάντησης στην κρίση του συστήματος. Κορωνίδα αυτού του προγράμματος είναι το Μνημόνιο (1,2,3,4) και τα υπόλοιπα που έρχονται. Αλλά παρόμοιες επιθέσεις αντιμετωπίζουν όλοι οι εργαζόμενοι σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Ποιος θα περίμενε για παράδειγμα ότι στην Γερμανία 7,3 εκατομμύρια άτομα εργάζονται για λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα! Η συγκεκριμένη κατηγορία έχει αυξηθεί κατά 1,6 εκατ. από το 2003… Το πρόβλημα λοιπόν είναι ο καπιταλισμός και όχι απλά το Μνημόνιο. Το οποίο μπορεί να ανατραπεί μόνο από αντικαπιταλιστική σκοπιά.

n ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Ε

νας χρόνος συμπληρώνεται από την 6η Μάη του 2010, ημέρα που η Βουλή επικύρωσε την επομένη της συγκλονιστικής και τεράστιας απεργιακής διαδήλωσης της 5ης Μάη και της προβοκάτσιας της Μαρφίν, το Μνημόνιο της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επρόκειτο για ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, καθώς μέσα σε μερικές ώρες οι πρόθυμοι βουλευτές (η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ πλην Σ. Σακοράφα, Β. Οικονόμου και Γ. Δημαρά, τα «μπουμπούκια» του ΛΑΟΣ και η «έτοιμη για όλα» Ντόρα) ψήφισαν ένα κείμενο στα Αγγλικά(!), το οποίο κατεδάφιζε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών. Ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, γιατί ακόμα και στο πλαίσιο των κανόνων της αστικής τους δημοκρατίας και του Συντάγματος, η συγκεκριμένη δανειακή σύμβαση θα έπρεπε να υπερ-

ψηφισθεί από 180 βουλευτές και όχι με απλή πλειοψηφία των 151. Οι 12 μήνες που πέρασαν από τότε, μαζί με όσα είχαν προηγηθεί το πρώτο τετράμηνο του 2010 όταν η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου άρχισε την επίθεση στα λαϊκά εισοδήματα για να αντιμετωπίσει δήθεν το δημόσιο χρέος με το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης που συμφώνησε με τις Βρυξέλλες, μπορούν να χαρακτηρισθούν ως μια περίοδος λεηλασίας του εργατικού μόχθου και κοινωνικής καταστροφής. Ποτέ άλλοτε, μεταπολεμικά τουλάχιστον, δεν είχε σημειωθεί μια τόσο απότομη και τόσο επώδυνη καθίζηση του βιοτικού επιπέδου, των συνθηκών ζωής και της προοπτικής των εργαζομένων, της νεολαίας, των αυτοαπασχολούμενων, των φτωχών αγροτών, των συνταξιούχων. Ποτέ άλλοτε, η εργοδοσία και το κεφάλαιο δεν είχαν τόση μεγάλη επιθετικότητα, αλλά και λυμένα τα χέρια να επιτεθούν στα δικαιώματα των εργαζομένων, στο πλαίσιο του Μνημονίου και της κρίσης. Ποτέ

άλλοτε δεν έγινε μια τόσο μεγάλη ανακατανομή πλούτου και δεν ψηφίστηκαν τόσοι αντεργατικοί νόμοι. Αλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα την εικόνα: Η πρώτη βασική επιδίωξη της «χούντας» κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ και κεφαλαίου ήταν να φτηνύνει δραματικά η εργατική δύναμη, να πέσει η αξία της εργασίας, να περικοπούν μισθοί, μεροκάματα και συντάξεις. Ο πραγματικός λόγος είναι διπλός: Αφενός για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου, να αυξηθεί η απόσπαση υπεραξίας, να αντιστραφεί η πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους (που είναι και η βασική αιτία της καπιταλιστικής κρίσης, που μαστίζει όλον τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο). Γι’ αυτό και οι μειώσεις μισθών κυριάρχησαν και στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος δεν έχει σχέση με το κρατικό έλλειμμα και το χρέος. Μάλιστα, η τρόικα επέμεινε (και η κυβέρνηση πέρασε νόμο) για τη θεσμοθέτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων, οι οποίες θα υποσκάπτουν τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις και θα ανοίγουν το δρόμο για τη διάλυση συνολικά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την επικράτηση των ατομικών συμβάσεων δουλεμπορίου, των 600 ευρώ. Το δεύτερο σκέλος αφορά τη μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ. Εδώ έχουμε απευθείας μεταφορά των εισοδημάτων στους τραπεζίτες - τοκογλύφους, αλλά και συνολικότερα επιβολή πιο φτηνής εργασίας, μήνυμα και προς τον ιδιωτικό τομέα, αλλά διευκόλυνση του κράτους - συλλογικού καπιταλιστή (στο σκληρό δημόσιο τομέα) και των ιδιωτών που ήδη έχουν εισβάλλει στις ΔΕΚΟ (και επιδιώκουν να τις αγοράσουν πλήρως). Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, εντός του 2010 οι δημόσιοι υπάλληλοι έχασαν το 13,5% των αποδοχών τους, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα 14%, ενώ μειώθηκαν κατά 11,3% και οι συντάξεις. Οι υπολογισμοί αυτοί πάντως εκτιμώνται ως ιδιαίτερα μετριοπαθείς, καθώς στο Δημόσιο και ειδι-

Το Μνημόνιο απονομιμοπ

Τ

ο Μνημόνιο απέτυχε! Η εκτίμηση αυτή (την οποία υιοθετεί και η ΝΔ, για να μη θίξει το σύστημα βαθύτερα από το Μνημόνιο) κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στις συζητήσεις, ενώ εισχωρεί ακόμα και στα κυρίαρχα ΜΜΕ. Διαμορφώνονται βέβαια γραμμές άμυνας από το κόμμα του Μνημονίου. Ο κωλοτούμπας Καρατζαφέρης δήλωσε ότι «δεν απέτυχε το Μνημόνιο, αλλά ο Γ. Παπανδρέου», προσπαθώντας λαχανιάζοντας να πάρει αποστάσεις για να αποφύγει τα θραύσματα. Καθεστωτικά ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι το Μνημόνιο δεν εφαρμόστηκε(!) γι’ αυτό τα αποτελέσματα δεν είναι ικανοποιητικά. Φανταστείτε να είχε εφαρμοστεί κιόλας, τι θα είχε γίνει… Πραγματικά, εάν το Μνημόνιο κριθεί με βάση τους διακηρυγμένους στόχους του, με τους οποίους κυβέρνηση και τρόικα προσπαθούσαν να εξασφα-

λίσουν την ανοχή του ελληνικού λαού, είναι μια καραμπινάτη αποτυχία. Καταρχήν, υποτίθεται ότι έγινε για να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας και να μπορέσει μετά από τριετή αποκλειστικό δανεισμό από την τρόικα, να «επιστρέψει στις αγορές»… Εκατομμύρια εργαζόμενοι βλέπουν τώρα να προετοιμάζεται η αναδιάρθρωση του χρέους (δηλαδή η «ελεγχόμενη»(;) χρεοκοπία της χώρας), η τριετής περίοδος μνημονιακού στραγγαλισμού να γίνεται 10ετής, 20ετής ή για πάντα, μέσω του Συμφώνου για το Ευρώ, ενώ οι «αγορές» –με τα σπρεντ στις 1.200 μονάδες– να διψούν για αίμα. Τα νούμερα είναι αμείλικτα: Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε στα 328,5 δισ. ευρώ στο τέλος του 2010 από 289,6 στο τέλος του 2009, ή στο 142,8% του ΑΕΠ από 126,8% το 2009. Η οικονομία βυθίζεται σε μια πρωτοφανή για


ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

H

ΠPIN / 13

A ΛΛH O ΨH

λασίας κά στις ΔΕΚΟ οι μειώσεις ξεπερνούν σε πολλές περιπτώσεις και το 20%-25%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα οι περικοπές είναι δραματικές και σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτες, χωρίς να έχουν καταγραφεί από κανέναν, καθώς βασιλεύει η ασυδοσία του κεφαλαίου. Το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ είχε εκτιμήσει τον Σεπτέμβριο του 2010 ότι οι πραγματικές αποδοχές των εργαζομένων κατρακυλούν σε επίπεδα 1984. Η αφαίμαξη πάντως είναι τρομερή. Σύμφωνα με τα στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού, μόνο από το τσεκούρωμα του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο, το κράτος εξοικονόμησε εντός του 2010 1,1 δισ., ενώ από το άθλιο και ανήθικο χαράτσι στις συντάξεις 1,5 δισ. ευρώ. Πού πήγαν αυτά τα λεφτά και άλλα πολλά που αρπάχτηκαν κυριολεκτικά από το λαό; Το 2010 το ελληνικό κράτος κατέβαλλε για την εξυπηρέτηση του χρέους και των «πιστωτών του» το ποσό των 55,4 δισ. ευρώ, δηλαδή το 24% του ΑΕΠ της χώρας! Η επίθεση κυβέρνησης και κεφαλαίου στους μισθούς έχει μόνιμα χαρακτηριστικά κι επιδιώκεται να παγιωθεί και να θεσμοποιηθεί. Σε αυτή την κατεύθυνση ψηφίστηκαν τα εξής μέτρα: Κατάργηση ουσιαστικά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο και αντικατάστασή του –στα χαμηλά κλιμάκια– με ένα ψευτοεπίδομα, επιχειρησιακές συμβάσεις και απαγόρευση αυξήσεων, μείωση προσαυξήσεων σε περίπτωση υπέρβασης ωραρίου εργασίας, συμβάσεις μαθητείας με αμοιβή ακόμα και κάτω από τον κατώτερο μισθό της εθνικής συλλογικής σύμβασης, «δοκιμαστική περίοδος» 12 μηνών, επέκταση των περιόδων για συμβάσεις ορισμένου χρόνου και εκ περιτροπής εργασία κ.λπ. Η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς διευκολύνεται και από τη γιγάντωση του εφεδρικού στρατού εργασίας, τη γιγάντωση της θλιβερής και οργισμένης στρατιάς των ανέργων. Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή, η ανεργία τον Γενάρη του ’11 πέ-

ταξε στο 15,1%, με πάνω από 750.000 ανέργους. Μόλις 206.000 απ’ αυτούς λαμβάνουν το άθλιο επίδομα των 450 ευρώ, το οποίο θέλουν να περικόψουν κιόλας! Στην πραγματικότητα, οι άνεργοι πρέπει να ξεπερνούν το 1.000.000 και η ανεργία το 20%, με τα ποσοστά της να θερίζουν όνειρα και ελπίδες στο χώρο της νεολαίας. Ακόμα και με τα στοιχεία της ΕΛΛΣΤΑΤ, πάνω από 230.000 άτομα προστέθηκαν στη μαύρη λίστα των ανέργων, κάνοντας πλέον την ανεργία τρομερό κοινωνικό πρόβλημα, που υπάρχει σχεδόν σε κάθε σπίτι. Το Μνημόνιο κυβέρνησης - τρόικας έκανε ό,τι μπορούσε για να αυξήσει τον αριθμό των ανέργων, αφού διευκόλυνε τις απολύσεις και ενίσχυσε την ύφεση, αυξάνοντας τα λουκέτα στην αγορά (τα οποία υπολογίζονται να φτάσουν τη διετία 2010-11 στις 300.000!). Όσον αφορά τις απολύσεις, επέβαλλε δραστικό περιορισμό των αποζημιώσεων σε περίπτωση «προειδοποίησης», καταβολή τους σε δόσεις και αύξηση του ορίου (για τις μεγάλες επιχειρήσεις από 2% τον μήνα σε 5%). Δεν γλίτωσαν από το μαχαίρι κυβέρνησης και τρόικας ούτε οι συνταξιούχοι, αφού επιβλήθηκε η κατάργηση 13ης και 14ης σύνταξης, αυξήθηκαν τα χρόνια εργασίας για πλήρη σύνταξη στα 40(!), ενώ μειώθηκαν κατά πολύ οι μηνιαίες συντάξεις με το νέο τρόπο υπολογισμού. Το Μνημόνιο έχει επιβάλει νέες «αναλογιστικές μελέτες» για να προχωρήσουν και άλλα αντιασφαλιστικά μέτρα, ενώ η ΕΕ προωθεί σύνταξη στα 67. Κι όλα αυτά με πληθωρισμό 4,7% το 2010 (έναντι στόχου του Μνημονίου 1,9%), ενώ τον Μάρτιο του ’11 έτρεχε με 4,5%. Η φοροεπιδρομή της κυβέρνησης και μάλιστα σε είδη ευρείας και καθημερινής κατανάλωσης από το λαό, όπως η βενζίνη, η αύξηση του ΦΠΑ στο 23% και στο 13% για τη χαμηλή κλίμακα, έχουν απογειώσει τον πραγματικό πληθωρισμό που αντιμετωπίζει η εργατική οικογένεια. Από την επιπλέον φοροαφαίμαξη των εργαζομένων και του

λαού υπολογίζεται ότι συγκεντρώθηκαν δύο δισ. ευρώ επιπλέον το 2010. Ταυτόχρονα, ενώ ο λαός, μέσα σε αυτό το σκηνικό κατάρρευσης των εισοδημάτων του και πολλαπλασιασμού των δυσκολιών, έχει ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη τις κοινωνικές υπηρεσίες και υποδομές, τη δημόσια δωρεάν ποιοτική υγεία, παιδεία, πρόνοια, συγκοινωνία, πολιτισμό κ.λπ., τα πεδία αυτά αντιμετωπίζουν τρομερές περικοπές και οδηγούνται σε παρακμή, υποβάθμιση και ξεπούλημα, ενώ τα εισιτήρια των συγκοινωνιών αυξήθηκαν (στην Αθήνα η αύξηση φτάνει το 40% και στα τρένα ακόμα και το 50%!). Οι κοινωνικές δαπάνες του κράτους μειώθηκαν κατά 3,5 δισ. ευρώ το 2010, ενώ το γενικό σύνθημα της κυβέρνησης είναι «συγχωνεύσεις παντού», δηλαδή κλεισίματα νοσοκομείων, σχολείων, κοινωνικών υπηρεσιών. Όλα αυτά μαζί με περικοπές στα φάρμακα που διατίθενται και που οδηγούν ειδικά φτωχούς συνταξιούχους, που δεν μπορούν να πάρουν το

φάρμακό τους από το Ταμείο, στην απόγνωση. Η εικόνα συμπληρώνεται από την ψυχιατρική κρίση, που ξεπετιέται πάνω στο βάλτο της κοινωνικής απόγνωσης. Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, η κατανάλωση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων έχει αυξηθεί δραματικά, καθώς από τα 6,49 εκατομμύρια σκευάσματα (κουτάκια δηλαδή) που πωλήθηκαν το 2006, φτάσαμε στο 2010 στα 8,4 εκατομμύρια! Πάνω από ένα κουτάκι αντικαταθλιπτικά για κάθε ενήλικο Έλληνα… Όσο για τις αυτοκτονίες, αυτές φαίνεται μέσα στο 2010 να διπλασιάστηκαν(!), αφού από μία την ημέρα καταγεγραμμένη σε πανελλαδική κλίμακα, φτάσαμε σε δύο την ημέρα. Βεβαίως, οι δημόσιες ψυχιατρικές δομές, για να υποδεχθούν την αυξημένη κοινωνική ανάγκη θεραπείας, υποβαθμίζονται τραγικά, σαν αποτέλεσμα του Μνημονίου και συνολικά της αστικής επίθεσης για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος των εργαζομένων.

Mε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα επέβαλε ο Γ. Παπανδρέου τη δανειακή σύμβαση

ποιείται σε όλο και πιο πλατιά στρώματα τις τελευταίες δεκαετίες ύφεση (–4,5% το 2010, με αρχικό στόχο –4% και –6,6% το τέταρτο τρίμηνο του 2010!). Από ’κει και πέρα, συμβαίνουν αυτά που ο καθένας μπορούσε να εκτιμήσει από τον Μάη του 2010: Τα δημόσια έσοδα δεν μπορούν να ανακάμψουν, παρά τα φοροεισπρακτικά μέτρα, ενώ οι εισφορές στα ασφαλιστικά Ταμεία μειώνονται λόγω ανεργίας κι ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την ώρα που τα έξοδά τους ανεβαίνουν, λόγω επιδομάτων ανεργίας, πρόωρης συνταξιοδότησης, δαπανών υγείας (γιατί ο κόσμος τα γράφει όλα τώρα στα Ταμεία κ.λπ.). Έτσι, τα καθαρά έσοδα του κράτους αυξήθηκαν το 2010 μόλις 5,5%, έναντι στόχου αύξησης 13,7%. Το πρώτο τρίμηνο του 2011 έπεσαν 8% έναντι στόχου ανόδου 8,5%! Το αποτέλεσμα είναι να περικόπτονται κι άλλο οι δημόσιες δαπάνες για επενδύσεις, με αποτέλεσμα παραπέρα ενίσχυση της ύφεσης.

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων μειώθηκε το 2010 κατά 12% (ενώ το Μνημόνιο προέβλεπε 4%), ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2011 καρατομήθηκε κατά 55%, ενώ υπάρχει δήθεν στόχος για αύξηση ετήσια 0,6%. Μεγάλα ασφαλιστικά Ταμεία (ΟΑΕΕ, ΙΚΑ) έχουν πάρει μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2011 το 42% και το 46% αντίστοιχα των ετήσιων επιχορηγήσεών τους! Η κυβέρνηση έχει ήδη κηρύξει στάση πληρωμών σε μια σειρά κοινωνικές υπηρεσίες, αλλά και σε ιδιώτες. Άρα, απέτυχε το Μνημόνιο; Για να απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να διευκρινήσεις ποιος ήταν όμως ο πραγματικός στόχος του. Κι αυτός δεν ήταν βέβαια η αντιμετώπιση του χρέους, αλλά η επιβολή μιας καθολικής αντεργατικής αντιδραστικής τομής σε όλα τα επίπεδα, η επίτευξη μιας καθοριστικής για τις επόμενες δεκαετίες, συντριπτικής νίκης σε βάρος της εργατι-

κής τάξης και των εργαζομένων. Όχι μόνο για να ανατάξει ο ελληνικός καπιταλισμός την κερδοφορία του, αλλά για να σαρώσει κάθε κοινωνική σύμβαση της προηγούμενης περιόδου, να μετατρέψει τους εργαζόμενους σε μια άβουλη μάζα φοβισμένων, κλεισμένων στο καβούκι τους και στην ατομική σωτηρία τους σκλάβων του 21ου αιώνα. Χωρίς δικαιώματα, χωρίς ελπίδα. Γνώριζαν ότι για να βγουν από την κρίση θα πρέπει να καταστραφούν όχι μόνο εργαζόμενοι, αλλά και κεφάλαια, έτσι ώστε να δοθεί χώρος για μια νέα ανάπτυξη του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, ο συνασπισμός ΕΕ, ΔΝΤ και ελληνικής κυβέρνησης (αυτή είναι η πραγματική τρόικα), διεθνούς με ντόπιου κεφαλαίου, με ηγεμονικό το ρόλο των διεθνών πλευρών, επεδίωκε τη διαχείριση της κρίσης χρέους της Ελλάδας, με τέτοιο τρόπο ώστε και η ληστεία της εργασίας και του δημόσιου πλούτου της χώρας να συνε-

χιστεί και να κλιμακωθεί (με το ευρωπαϊκό και διεθνές κεφάλαιο να παίρνει μεγαλύτερο απ’ ότι πριν κομμάτι) και να μην υπάρξουν απρόβλεπτες εξελίξεις για την ευρωζώνη. Σήμερα, ένα χρόνο μετά, μετρούν σαφέστατες αποτυχίες και στους πραγματικούς τους στόχους. Μπορεί να κατάφεραν να περάσουν τα μέτρα που ήθελαν, αλλά δεν κατάφεραν ούτε το κίνημα να συντρίψουν (απεναντίας), ούτε να ανανεώσουν και ίσως να αναπτύξουν την υποστήριξη του κόσμου. Η νομιμοποίηση της πολιτικής τους πέφτει ραγδαία και αμφισβητείται πλέον η … διατηρησιμότητα αυτού του μοντέλου. Η πολιτική και κοινωνική ζωή, ένα χρόνο μετά έχει βρεθεί σε σταυροδρόμι: Ή θα επιβάλλουν νέα ακόμα πιο βαθιά αντιδραστική τομή ή θα πετύχουμε την αντικαπιταλιστικκή ανατροπή της επίθεσής τους, για να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την άλλη κοινωνία.


14 / ΠPIN KOINΩNIA EIΔHΣEIΣ

E ΠIKAIPOTHTA AKPOBAΣIEΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

n ΓIANNHΣ ΔEPMENTZOΓΛOY

3-5 Ιουνίου οι φετινές Αναιρέσεις

ε κεντρικό σύνθημα «Οι ανάΜ γκες μας να γράψουν ιστορία» θα ανοίξουν τις πύλες τους οι φετινές πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις Αναιρέσεις 2011, που θα πραγματοποιηθούν στο γνωστό και φιλόξενο χώρο της Γεωπονικής Σχολής από την Παρασκευή 3 μέχρι και την Κυριακή 5 Ιουνίου. Ήδη κυκλοφορεί η κεντρική αφίσα των εκδηλώσεων, στην οποία αποτυπώνεται και το βασικό πολιτικό στίγμα που θέλει να δώσει στην τριήμερη γιορτή αλλά και γενικότερα στις παρεμβάσεις της, η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση: «Στα αδιέξοδα του κα-

πιταλισμού μόνος δρόμος η αντικαπιταλιστική ανατροπή», «με την επαναστατική Αριστερά για τον κομμουνισμό της εποχής μας». Όπως κάθε χρόνο, στις Αναιρέσεις θα φιλοξενηθούν μουσικά σχήματα που ξεχώρισαν για το στίγμα τους τη χρονιά που πέρασε από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Οι ομάδες εργασίας ήδη εργάζονται για να προετοιμάσουν περίπτερα και θεματικές εκθέσεις που τραβούν τα βλέμματα και προβληματίζουν, ενώ καταρτίζεται και το πολιτικό κομμάτι που θα περιλαμβάνει τις κεντρικές συζητήσεις του τριημέρου, οι οποίες τα τελευταία χρόνια κερδίζουν σημαντικά σε μαζικότητα.

Προς νέο αδιέξοδο ο διάλογος στην Kερατέα;

αι μεν συζήτηση, αλλά οπωσΝ δήποτε XYTY, ήταν το μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση στην πολυαναμενόμενη συνάντηση μεταξύ της υπουργού Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Τίνας Μπιρμπίλη, του γενικού γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής, Ηλία Λιακόπουλου και του Δημάρχου Λαυρεωτικής Κώστα Λεβαντή, σχετικά με την Kερατέα και τις αντιδράσεις των κατοίκων στα σχέδια της κυβέρνησης. Παρόλο που η εικόνα της συζήτησης φάνηκε να δείχνει διαθέσεις συνδιαλλαγής από μεριάς της κυβέρνησης, στην πραγματικότητα η υπουργός χαρακτήρισε «αδιαπραγμάτευτη» τη δημιουργία XYTY στο Oβριόκαστρο. H υπουργός είπε ότι η διαχείριση θα μείνει στο Δήμο, όπως ζητούν οι φορείς της περιοχής, ενώ ξεκαθάρισε ότι η Κερατέα θα δέχεται όλα τα σκουπίδια της νοτιοανατολικής Aττικής. Mετά από αυτές τις εξελίξεις, οι κάτοικοι βρίσκονται ήδη σε αναβρασμό και συζητήσεις για τις επόμενες κινήσεις τους, ενώ την ερχόμενη Tετάρτη ξεκινά διαβούλευση με την τοπική κοινωνία για να αποφασιστούν τα επόμενα βήματα. Tα MAT έχουν οριστικά αποχωρήσει από την περιοχή, ενώ ο χώρος των έργων παραμένει κατειλημμένος από τους κατοίκους.

EIΔHΣEIΣ

Εκδήλωση για το Ελληνικό Σε ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση για το μέλλον του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού καλεί η «Επιτροπή Κατοίκων Γλυφάδας ενάντια στο μνημόνιο και τις αντιλαϊκές πολιτικές» τη Δευτέρα 2/5 στις 7 μ.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη. Στόχος της Επιτροπής, την εισήγηση της οποίας θα παρουσιάσει ο Νίκος Πυρουνάκης, είναι η οικοδόμηση μετώπου αντίστασης ενάντια στην εκποίηση του χώρου του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και κάθε άλλης δημόσιας περιουσίας. Στο κάλεσμα της εκδήλωσης υπογραμμίζεται το αίτημα το πρώην αεροδρόμιο να γίνει «πάρκο φυσικού πρασίνου και αναψυχής, με δυνατότητες ήπιου μαζικού αθλητισμού και ελεύθερης, μη εμπορευματι-

κής πολιτιστικής δραστηριότητας, με καμία επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο». Καθώς και να κατοχυρωθεί άμεσα η «ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο χώρο του πρώην αεροδρομίου και στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και αυτό να είναι το μοναδικό καθεστώς λειτουργίας στο σύνολο του χώρου και των εγκαταστάσεων». Όπως επισημαίνει η Επιτροπή «ο αγώνας για το αεροδρόμιο είναι αγώνας που πρέπει να οργανωθεί από εμάς τους ίδιους και να συναντηθεί με κάθε αγώνα ενάντια στην πραγματικότητα που μας ετοιμάζουν. Ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης της ΕΕ και του ΔΝΤ πρέπει να οικοδομήσουμε τις δικές μας αντιστάσεις».

Συντονισμός Επιτροπών Κατοίκων Ο Συντονισμός Τοπικών Επιτροπών - Πρωτοβουλιών κατοίκων και Ανοιχτών Συνελεύσεων σε σταθερή συνέχεια των προηγούμενων συναντήσεων και δράσεών του, οργανώνει την επόμενη συνάντησή του, τη Δευτέρα 9/5, στις 6.30 μ.μ., στην Περιφέρεια Αττικής (Συγγρού 1517, 6ος όροφος, στάση μετρό Ακρόπολη). Τα θέματα που απασχολούν τις τοπικές επιτροπές εντοπίζονται στη συνέχεια και επέκταση των δράσεων προς την κατεύθυνση για δράση ενάντια στη διάλυση της δημόσιας υγείας. Θα συζητηθούν

νέες δράσεις, κίνημα «δεν πληρώνω» στα νοσοκομεία, ενώ σχεδιάζεται κινητοποίηση σε κοινή δράση με τα σωματεία του χώρου. Οι μεγάλες γενικές απεργίες αποτελούν αναμφισβήτητα πεδίο δράσης. Εκτός των παραπάνω, οι τοπικές επιτροπές ασχολούνται με τα τοπικά, αλλά πολύ σημαντικά ζητήματα των περιοχών τους, όπως για παράδειγμα είναι το πάρκο στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, επιχειρώντας να δώσουν διέξοδο στην αγωνία και την οργή όλων των ανθρώπων της γειτονιάς.

ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

➨ Το Αριστερό Βήμα διοργανώνει εκδήλωση για τις αραβικές εξεγέρσεις τη Δευτέρα 2/5 στις 7 μ.μ. στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20) με τους Πέτρο Παπακωνσταντίνου, Ισμάτ Σάμπρι και Άρη Χατζηστεφάνου.

ΦΙΛΟΙ ΠΑΝΟΥ ΓΕΡΑΜΑΝΟΙ

➨ Οι φίλοι του Πάνου Γεραμάνη θα συγκεντρωθούν την Κυριακή 1/5 μετά τις 8 μ.μ. στο ουζερί του Μήτσου (πλατεία Χαλανδρίου) για να πιουν ένα ποτήρι και να τραγουδήσουν στη μνήμη του.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ➨ Το ντοκιμαντέρ Debtocracy προβάλλει η Επιτροπή Αγώνα ΚηφισιTHΣ XPEOKPATIAΣ άς ενάντια στα μέτρα Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ τη Δευτέρα 2/5 στις 7.30 μ.μ., στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Κηφισιάς (Βίλλα Κώνστα, οδός Λουκή Ακρίτα 4, Νέα Ερυθραία). Ακολουθεί συζήτηση με το Λεωνίδα Βατικιώτη και τον Άρη Xατζηστεφάνου. Επίσης, την Κυριακή 1/5 και για δύο Κυριακές το ντοκιμαντέρ θα προβάλλεται στο καφέ Φλοράλ (πλ. Εξαρχείων) στις 9 μ.μ. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ➨ Για το σύντομο βίο του αγωνιστή ΓΙΑ ΤΟΝ Ι. ΚΟΥΜΗ Ιάκωβου Κουμή (1956-1980) θα μιλήσουν την Τετάρτη 4/5 στις 8 μ.μ. οι Λουκάς Αξελός, Δημήτρης Παπαχρήστος, και Παύλος Χατζηπαύλου στο Πνευματικό Κέντρο Γιάννης Ρίτσος (Δημαρχείου 17 Αιγάλεω). ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟ ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ

➨ Η Μαχόμενη Αριστερή Κίνηση Σπουδαστών (ΕΑΑΚ) στο ΤΕΙ Πειραιά διοργανώνει στις 6 και 7 Μάη πολιτικό-πολιτιστικό φεστιβάλ αφιερωμένο στην Εργατική Πρωτομαγιά.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ

➨ Την Κυριακή 8/5 θα διεξαχθού εκλογές για την ανάδειξη νέου ΔΣ στο Σύλλογο Έμμισθων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσηλευτηρίων στα γραφεία της ΟΣΝΙΕ (Αριστοτέλους 27).

«Αντίο» στον Κώστα Χρονόπουλο Τελευταίο χαιρετισμό έδωσαν οι σύντροφοι και φίλοι του Κώστα Χρονόπουλου την Τρίτη 26/4 στον Κόκκινο Μύλο της Νέας Φιλαδέλφειας. Παρά τις ταλαιπωρίες της αιμοκάθαρσης που τον τυραννούσαν τα τελευταία χρόνια, ο Κώστας ήταν ενεργό μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στον πυρήνα Πατησίων όπου έμενε. Ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της Ανταρσίας στις γειτονιές της Αθήνας στις εκλογές που περασμένου Νοέμβρη. Ο Κώστας Χρονόπουλος εντάχθηκε στην Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση από τα πρώτα βήματά της. Το όνομά του έδωσε την κάλυψη για την έκδοση του πρώτου νόμιμου έντυπου της ΟΣΕ το καλοκαίρι της Μεταπολίτευσης. Είχαν περάσει μόνο δυο μέρες από την επέτειο της δικτατορίας του 1967, που ο Κώστας είχε γελοιοποιήσει τόσο πετυχημένα με την ταινία του Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Η άλλη χούντα που βρέθηκε στο στόχαστρο των καλλιτεχνικών προσπαθειών του ήταν η δικτατορία του στρατηγού Γιαρουζέλσκι στην Πολωνία του 1981, απόδειξη ότι ο Κώστας Χρονόπουλος στρατεύτηκε και έμεινε πιστός στην υπόθεση του σοσιαλισμού από τα κάτω.

TO TEΛOΣ THΣ AΓOPAΣ

Δ

εν ξέρουμε αν την Πρωτομαγιά ο κ. πρωθυπουργός θα πάει για κανό ή θα κάνει ποδήλατο στην εξοχή ή θα φορέσει το μαύρο του κολάν και το μαύρο του γυαλί και θα τρέξει μερικά χιλιόμετρα. Ό,τι και αν διαλέξει, το βέβαιο είναι ότι έχει κάθε λόγο να γιορτάζει την Αντεργατική Πρωτομαγιά, αφού κατάφερε, μέσα σε ένα χρόνο από την υπογραφή του Μνημονίου, να καταργήσει δικαιώματα που οι προηγούμενες γενιές είχαν κατακτήσει με αγώνες, θυσίες και αίμα. Φέτος συμπληρώνονται 125 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών του Σικάγου και το αίτημα για οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ύπνο και οχτώ ώρες

MAPIANNA TZIANTZH

Αντεργατική Πρωτομαγιά για να «τις κάνουμε ό,τι θέλουμε» μοιάζει σαν ιστορικό ανέκδοτο. Σήμερα οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, τα εργοστάσια και τα καταστήματα κλείνουν, οι συμβασιούχοι μένουν στον αέρα, ενώ χιλιάδες εκ περιτροπής εργαζόμενοι θα πρέπει να θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό αν εξασφαλίζουν ένα-δυο οκτάωρα την εβδομάδα. Σήμερα η εργασία γίνεται όλο και πιο επισφαλής, το μερίδιο συμμετοχής των εργαζομένων στην παραγόμενο πλούτο συρρικνώνεται διαρκώς,

ενώ οι συλλογικές συμβάσεις τινάζονται στον αέρα. Η εργασία επιστρέφει στην εποχή των σπηλαίων. Όπως οι πρωτόγονοι ζούσαν με το φόβο των ακραίων φυσικών φαινομένων και των άγριων θηρίων και δεν ήξεραν τι τους ξημερώνει το αύριο, έτσι και όσοι σήμερα εργάζονται δεν ξέρουν πότε θα έρθει η νέα μείωση του μισθού τους ή πότε θα πεταχτούν στο δρόμο. Δεν ξέρουν πότε θα χάσουν το σπίτι τους ή πότε θα σταματήσουν το παιδί τους από το φρο-

ντιστήριο ή πότε θα στηθούν στις ουρές των συσσιτίων. Σήμερα αναδύεται μια νέα κατηγορία προλετάριων. Δεν είναι αυτοί που λιώνουν το ατσάλι, αλλά που οι ίδιοι λιώνουν στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού (όσο υπάρχει σπίτι), χωρίς δουλειά, χωρίς ελπίδα. Προλετάριοι δίχως ροζιασμένα χέρια, αλλά με πτυχίο ή υψηλή ειδίκευση και πολύχρονη επαγγελματική πείρα. Αυτοί είναι ο καρπός του μόχθου της κυβέρνησης, των τραπεζών και της τρόικας, όμως αυτοί θα φέρουν το νέο Σικάγο και ας είναι σήμερα ανίσχυροι και διασκορπισμένοι. Ας κάνει κανό, λοιπόν, ο κ. Παπανδρέου, όσο υπάρχει ακόμα καιρός.


Π ΟΛΙΤΙΚΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΝΑΡ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΗ ΤΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ανάπτυξη της πολιτικής γραμμής, εργατική - δημοκρατική συγκρότηση n ΝΕΕΣ ΑΥΞΗΜΕΝΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

Τ

ην ανάγκη της άμεσης πολιτικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογραμμίζει το ΝΑΡ, σε απόφαση - εισήγηση του Γραφείου της Πολιτικής Επιτροπής, η οποία θα συζητηθεί σε όλη την οργάνωση και βεβαίως με τα μέλη και τους φίλους του μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Δύο χρόνια μετά τη συγκρότησή της η Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχει κατακτήσει ένα θετικό και διακριτό ρόλο στο κίνημα και την ταξική πάλη, μια σημαντική συνεισφορά στην κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς, δημιουργώντας ένα πιο ευνοϊκό πεδίο για μετατοπίσεις προς τα αριστερά, για να γονιμοποιηθούν οι ιδέες της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Η θετική απήχηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλεται στο γεγονός ότι η προγραμματική - πολιτική της κατεύθυνση εκφράστηκε, με τις όποιες αντιφάσεις, σε μάχιμη πολιτική γραμμή ανατροπής της αντεργατικής εκστρατείας του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. Το πρόγραμμά της επικοινώνησε με τη λαϊκή συνείδηση και την εμπειρία του κινήματος και έδωσε απαντήσεις από αντικαπιταλιστική ανατρεπτική σκοπιά στα επίδικα ζητήματα του κινήματος και της πολιτικής διαπάλης», σημειώνει το Γραφείο του ΝΑΡ, θέτοντας όμως και την ανάγκη της εμβάθυνσης: «Η κατάσταση, ωστόσο, αλλάζει. Η καπιταλιστική κρίση σφραγίζει τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα στη χώρα μας, στην ΕΕ και διεθνώς. Η αντεργατική επίθεση κλιμακώνεται επικίνδυνα. Δεν αποκλείονται πλέον, ραγδαίες εξελίξεις με «ελεγχόμενη» ή «ανεξέλεγκτη» χρεοκοπία, βάθεμα της κρίσης του πολιτικού συστήματος, πιέσεις και διεργασίες για αλλαγή κυβερνητικού διαχειριστή, αντιδραστική γραμμή σε όλα τα επίπεδα και μέτρα κτυπήματος του λαϊκού κινήματος. Επείγουσα προβάλλει η ανάγκη ιδεολογικής πολιτικής προετοιμασίας της Αριστεράς για μια μαχητική πολιτική απάντηση του μαζικού κινήματος ενάντια στο Σύμφωνο για το Ευρώ, στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και συνολικά στην επίθεση του κεφαλαίου. Άρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να συζητήσει για τη νέα κατάσταση, να αναπτύξει το πρόγραμμα της στο νέο τοπίο, να βαθύνει την πολιτική της πρόταση, να ενοποιήσει την παρέμβασή της στο κίνημα και να πραγματοποι-

ήσει ένα αποφασιστικό βήμα δημοκρατικής συγκρότησης και λειτουργίας. Στη βάση αυτή, αποκτά ιδιαίτερη σημασία μια Συνδιάσκεψη με την ποιοτικά αναβαθμισμένη συμμετοχή του κόσμου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όσο το δυνατόν ευρύτερου αντικαπιταλιστικού δυναμικού». Και υπογραμμίζει: «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να απαντήσει δημιουργικά στο δίλημμα. Να προχωρήσει σε μια προωθητική τομή στην πολιτική της γραμμή και δράση, στην εργατική- δημοκρατική συγκρότησή της, στην υπέρβαση των ορίων της παραδοσιακής “εκτός των τειχών” Αριστεράς και να συμβάλει σε μια άλλη επαναστατική Αρι-

στερά ή να αρκεστεί στα “κεκτημένα”, ακολουθώντας την πορεία ανάλογων αποπειρών και να διαψεύσει με πιο οδυνηρό τρόπο τις μεγάλες ελπίδες που δημιούργησε». Η προετοιμασία και πραγματοποίηση ενός τέτοιου ποιοτικού-πολιτικού οργανωτικού βήματος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσω μιας πανελλαδικής Συνδιάσκεψης με εκλεγμένους αντιπροσώπους, σημειώνει το Γραφείο του ΝΑΡ, «θα δώσει ουσιαστική ώθηση στην πολιτική δυναμική που αποτυπώθηκε στις περιφερειακές εκλογές». Στην απόφαση σημειώνονται τα πολιτικά σημεία στα οποία το πολιτικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μια συνολική εργατική - αντικαπιταλιστική απάντησης στην κρίση, πρέπει να βαθύνει, με κύριο ζητούμενο οι αιχμές του να εντάσσονται σε μια συνολική γραμμή αντικαπιταλιστικής ανατροπής της στρατηγικής του κεφαλαίου, των κυ-

βερνήσεών του και των υπερεθνικών οργανισμών του. Να συνδέονται με το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εργατικής εξουσίας και μιας σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής. Στο πλαίσιο αυτό απαιτείται: «Πρώτον, προγραμματική τοποθέτηση για το ζήτημα της επανάστασης και της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής προοπτικής της εποχής μας και για τη σχέση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης με αυτή την προοπτική. Με επιδίωξη να υιοθετείται η στρατηγική αυτή ως συνολική θετική επαναστατική απάντηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην κρίση του καπιταλισμού και στον καπιταλισμό ως σύστημα. Δεύτερον, προωθητική και σαφέστερη τοποθέτηση για την επιδίωξη μιας άλλης Αριστεράς, ενός πόλου-μετώπου που θα αλλάξει το χάρτη στην Αριστερά καθώς και για τη συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αυτό. Δημιουργική υπέρβαση των όποιων τάσεων περιορισμού του εγχειρήματος σε μια συμπαράταξη οργανώσεων για εκλογική και συνδικαλιστική παρέμβαση ή σε ένα συνεχές των δυνάμεων της παραδοσιακής ή διαχειριστικής Αριστεράς. Ανάπτυξη της θέσης για κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς σε ανατρεπτική κατεύθυνση μέσα στο μαζικό κίνημα. Τρίτον, βαθύτερη απάντηση στο ερώτημα “ποιος θα εφαρμόσει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα”: Ανάδειξη του πολιτικού ρόλου ενός “άλλου”, πολιτικού εργατικού λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, ως μόνης δύναμης ανατροπής της αστικής επίθεσης και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Αποσαφήνιση, επομένως, της στάσης απέναντι στο ζήτημα των “αριστερών” κ.ά. κυβερνήσεων και τοποθέτηση με βάση το πρόβλημα του κράτους, το “δημοκρατικό ζήτημα” μέχρι τα απώτατα όριά του και άρα της επανάστασης και της εργατικής εξουσίας. Τέταρτον, σαφής τοποθέτηση για ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα, σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό, τον οικονομισμό και το ρεφορμισμό. Με προσανατολισμό για παρατεταμένο μαζικό ταξικό αγώνα απειλητικό. Με ανάπτυξη του πλαισίου του σε αντικυβερνητική-αντιΕΕ και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και πολιτικό-οργανωτικό διαχωρισμό και αυτοτέλεια από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που όχι μόνο δεν μπορούν αλλά και δεν θέλουν».

Ενοποίηση σε αντικαπιταλιστικούς στόχους n ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΕ Στη βάση αυτών των κεντρικών κατευθύνσεων, απαιτούνται αποφασιστικά βήματα ενοποίησης όλων των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα στο μαζικό κίνημα με συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους: Αποφασιστική ανάδειξη των διεκδικήσεων που σχετίζονται με το «κοινωνικό ζήτημα» και τη σχέση μισθώνκερδών (ανεργία, μισθοί, ελαστική και εκ περιτροπής εργασία, συμβάσεις, ασφάλιση, φορολογία, παιδεία, υγεία, δωρεάν συγκοινωνία, μειώσεις τιμολογίων ΔΕΚΟ κ.λπ.). Ανάπτυξη του προγράμματος για «μη αναγνώριση-διαγραφή χρέους, έξοδο από ευρώΕΕ, εθνικοποίηση τραπεζών, εργατικό εισόδημα» σε σχέση με το στόχο της αντικαπιταλιστικής

ανατροπής της επίθεσης. Το χρέος είναι προϊόν της κρίσης αλλά και εργαλείο της αστικής πολιτικής υπέρβασης της. Άρα το αίτημα διαγραφής του χρέους συνδέεται με το κοινωνικό ζήτημα της σχέσης μισθών-κερδών και της γενικευόμενης εξαθλίωσης των εργαζομένων και των νέων, καθώς και με το στόχο να μην περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου και του φυσικού πλούτου. Απάντηση στην ιδεολογική τρομοκρατία περί «καταστροφής» που δήθεν θα φέρει αυτό το πρόγραμμα. Πολιτική τοποθέτηση στην κριτικήπολεμική που το θεωρεί είτε «ρεφορμιστικό» (ΚΚΕ, αντιεξουσιαστές) είτε «εξωπραγματικό» (ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ κ.ά.) Συνολική σύγκρουση με τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και το σάπιο αντιδραστικό πολιτικό σύστημα, τη χειραγώγηση των ΜΜΕ και την κρατική καταστολή-τρομοκρατία. Με οικο-

δόμηση των εργατικών-λαϊκών θεσμών, της αυτοοργάνωσης των μαζών, των λαϊκών επιτροπών και συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς, μόρφωσης, τις συνοικίες, από τη σκοπιά της εργατικής δημοκρατίας-εξουσίας. Προχώρημα της αντίληψής μας για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διαρκή μετάλλαξη του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου σε ένα μόνιμο μηχανισμό βίας και άγριας εκμετάλλευσης πάνω στους λαούς. Ανάπτυξη, της θέσης μας για ρήξη, αντικαπιταλιστική, διεθνιστική αποδέσμευση από ΕΕ. Ρήξη και μαζική λαϊκή καταδίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων, με γραμμή αντιιμπεριαλιστικής διεθνιστικής αλληλεγγύης. Βαθύτερη αντιπαράθεση με την αστική ιδεολογία για ρήξη με το καθεστώς εκμετάλλευσης ανθρώπου και φύσης, της ατομικής ιδιοκτησίας και των κερδών.

ΠPIN / 15

ΜΑΖΙΚΟΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ n Το ΝΑΡ θεωρεί ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να αναπτυχθεί σε «ένα μαζικό, ενιαίο, πολύμορφο πολιτικό φορέα μέτωπο αντικαπιταλιστικής πάλης, ριζοσπαστικής οικολογίας, επανάστασης και κοινωνικής απελευθέρωσης. Κι επομένως, όχι απλή εκλογική - πο-

λιτική συμπαράταξη οργανώσεων ούτε εξελισσόμενη σε “κόμμα”» Εκτιμά ως αναγκαία την ιδιαίτερη και δημιουργική συμβολή των δυνάμεων του κομμουνιστικού προγράμματος της εποχής μας. Μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί «η ΑΝΤΑΡΣΥΑ των αγωνιστών της, είτε ανήκουν σε πολιτική οργάνωση, είτε όχι. Με τοπικές και κλαδικές επιτροπές που θα συζητούν και θα αποφασίζουν συλλογικά και δημοκρατικά για όλα, μαζί και για τη γενική πολιτική κατεύθυνση και την προώθηση της σε κάθε τόπο και κλάδο. Που δεν θα αποτελούν απλούς ιμάντες μεταβίβασης των κεντρικών επιλογών ή απλούς μηχανισμούς πολιτικής προπαγάνδας και εκλογικής ζύμωσης. Με επιτροπές που θα επιδιώκουν τη σύνθεση των απόψεων και την ομόφωνη κατάληξη, αλλά εάν χρειαστεί θα μπορούν να αποφασίζουν και με πλατιές πλειοψηφίες, θα διασφαλίζουν την ισοτιμία ανένταχτων και οργανωμένων, την αιρετότητα οργάνων και αντιπροσώπων, τον έλεγχο από τη βάση και την περιοδική ανακλητότητα. Με απόκρουση κάθε λογικής και πρακτικής μηχανισμών, αποκλεισμών, μεθοδεύσεων, αλλά και συνεχών βέτο, που δεν συμβάλλουν στη θετική συνδιαμόρφωση της συλλογικής άποψης. Με δημιουργική από κοινού συμβολή των οργανώσεων για την ενίσχυση μιας τέτοιας λειτουργίας, χωρίς ομαδοποιήσεις και προνομιακές συμφωνίες κορυφών».

ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ n Η εκτίμηση του Γραφείου του ΝΑΡ είναι ότι υπάρχουν «σημαντικές δυνατότητες κυρίως με την παρέμβαση του κόσμου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, που αναζητά και απαιτεί μια πολιτική μετωπική συγκρότηση, παρέμβαση και λειτουργία. Όρος βέβαια γι’ αυτό είναι να πραγματοποιηθούν οι μετασχηματισμοί και τα βήματα που συζητάμε, πολιτικά και οργανωτικά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ». «Το στοίχημα της δημοκρατικής οργανωτικής συγκρότησης μπορεί να γίνει εκείνο το καθοριστικό στοιχείο πραγματοποίησης ενός άλματος στη μαζική συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με ανένταχτο κόσμο και κόσμο που διαφοροποιείται από τη ρεφορμιστική Αριστερά και των δύο εκδοχών. Με άλλα λόγια, είναι εκείνη η ειδική οργανωτική πλευρά που εκφράζει και συμπυκνώνει την πολιτική επιλογή διαμόρφωσης μιας αυτοτελούς και μαζικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του μετώπου της», τονίζεται.


16 / ΠPIN

ΑΡΙΣΤΕΡΟ

ΕΞΤΡΕΜ n ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Οι «θάνατοι των εμποράκων»... Αθλητές απλήρωτοι - πότε απεργούν, πότε προειδοποιούν ότι θα απεργήσουν, πότε κάνουν εκκλήσεις στους οικονομικά εύρωστους φίλους της ομάδας να βοηθήσουν. Αθλητικά τμήματα μαραζωμένα, εγκαταλελειμμένα. Αυτή η κατάσταση εν πολλοίς χαρακτηρίζει τα λεγόμενα ερασιτεχνικά (ναι, οξύμωρο το σχήμα, εφόσον στεγάζουν αμειβόμενους αθλητές) σωματεία, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών που πρόσκεινται σε μεγάλες ΠΑΕ. Ο Ερασιτέχνης Ολυμπιακός κι ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός ζητούν από τους οπαδούς των αντίστοιχων ομάδων να στέλνουν SMS, για να μαζέψουν χρήματα. Ο Ερασιτέχνης ΠΑΟ διοργάνωσε προσφάτως συναυλία με την Άννα Βίσση για να ενισχυθεί οικονομικά και -οποία ιλαροτραγωδία- «μπήκε μέσα» κατά 60.000 ευρώ! Η οικονομική θηλιά σφίγγει ανηλεώς και τμήματα συνηθισμένα σε μεγάλες και πολλές επιτυχίες, όπως λ.χ. το βόλεϊ Ολυμπιακού, Ηρακλή και Παναθηναϊκού, το γουότερ πόλο του Ολυμπιακού και του Πανιωνίου κ.λπ. Αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που ώθησε π.χ. τους υπεύθυνους της σχετικής καμπάνιας για τη σωτηρία του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού στη χρησιμοποίηση του σλόγκαν «για να φτιάξουμε τους πρωταθλητές του 2020», δηλαδή στη «μονομερή» επίκληση του πόθου των οπαδών για τρόπαια, νίκες, Κύπελλα. Φυσικά στα δημοφιλή, «θεατά» αθλήματα, διότι τα άλλα ακόμη κι αν έχουν αθλούμενους δεν διαθέτουν σημαντική εμπορική βαρύτητα... Αυτά, τώρα. Κι όμως, δεν έχουν παρέλθει πολλά χρόνια από τότε που οι ερασιτεχνικοί σύλλογοι φάνταζαν (χωρίς να είναι, φυσικά) ψηλά, στερεά «σκαλοπάτια», πάνω στα οποία ΠΑΕ και εμπλεκόμενοι στο ποδόσφαιρο επιχειρηματίες στήριζαν τα οικονομικά τους σχέδια, για να ξεπεράσουν νομικά εμπόδια. Ποιος δεν θυμάται ότι μέσω του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού το γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης» δόθηκε στον Σ. Κόκκαλη; Ποιος λησμονεί ότι οι σκανδαλώδεις συμβάσεις στο Βοτανικό έγιναν στο όνομα της υποτιθέμενης κυριότητας του Ερασιτέχνη ΠΑΟ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας; Λιγότερο γνωστό αλλά πολύ χαρακτηριστικό, είναι το άλλο: Την εποχή κατά την οποία οι οικογένειες Βαρδινογιάννη και Γιαννακόπουλου τσακώνονταν -εκ των προτέρων, απροσχημάτιστα και αγρίως- για το μερίδιο καθενός στο (πολλά υποσχόμενο, τότε) ρίαλ εστέιτ του Βοτανικού, ακροβολισμένες στην ΠΑΕ και τον Ερασιτέχνη αντιστοίχως, τα περισσότερα τμήματα του Ερασιτέχνη ΠΑΟ βρίσκονταν ήδη σε μαύρο χάλι. Ποιος νοιαζόταν, όμως; Ούτε καν ο «πόλος» των Γιαννακόπουλων, ο οποίος «έφτιαχνε προφίλ» με τους πράσινους θριάμβους στο μπάσκετ και δεν είχε σοβαρούς λόγους να ενδιαφερθεί για τα ...υποδεέστερα αθλήματα. Η αλήθεια είναι ότι οι ερασιτεχνικοί σύλλογοι, με όλη την ανομοιομορφία και τα διαφορετικά οικονομικά «κυβικά» που περικλείουν, μοιάζουν με μικρογραφία της κοινωνίας πολύ περισσότερο από όσο οι ΠΑΕ και ΚΑΕ. Από όλα είχαν ανέκαθεν: Από μερακλήδες αθλούμενους μέχρι ακριβοπληρωμένους άσσους (π.χ. στο βόλεϊ), από βασικούς μισθούς μέχρι χρυσά συμβόλαια, από «κάτι σαν ερασιτέχνες» μέχρι φαινόμενα νεοπλουτισμού. Μοιάζουν αρκετά με τις διαφορετικές βαθμίδες μιας «μεσαίας τάξης» που αρκετές φορές νόμιζε ότι θα εκτοξευθεί στα ουράνια, αλλά τώρα διαπιστώνει με οδύνη ότι βυθίζεται. Διότι στην περίοδο της κρίσης, έχει πλέον ελάχιστη «αξία χρήσης». Διότι στην εποχή κατά την οποία δυσκολεύονται οι μεγαλέμποροι του αθλητισμού, οι «θάνατοι των εμποράκων» φαντάζουν «λογική εξέλιξη»...

K OINΩΝΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

YΠOYPΓEIO AMYNAΣ

KTHMATIKEΣ MΠIZNEΣ ΣTO XAKI Προχωρά η αντιδραστική μετάλλαξη του ελληντικού στρατού n NIKOΣ APΓYPIOY

Τ

ο υπουργείο Εθνικής Άμυνας καταρτίζει λίστα των 1.767 προς αξιοποίηση ακινήτων του, εκτάσεων και κτιρίων, στο πλαίσιο απόφασης της ∆ιυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων. Το στρατηγικό σχέδιο που έχει καταρτίσει η εποπτευόµενη από το ΥΠΕΘΑ εταιρεία προβλέπει την άµεση ίδρυση θυγατρικής ρίαλ εστέιτ, που θα αξιοποιήσει την περιουσία και περιλαμβάνει εκτάσεις σε Ελευσίνα, Μαρτίνο (από 500 στρεµµ.), Σύρο (30 στρεµµ.), Πατήσια (10 στρεµµ.) κ.ά. Επίσης: Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, πρώην οχυρό ΓΕΝ, 328 στρέμματα. Γούρνες Ηρακλείου Κρήτης, πρώην αμερικανική βάση 738 στρέμματα. Μίκρα Θεσσαλονίκης 600 στρ. Δήμος Ξάνθης, πρώην αμερικανική βάση Φωνή της Αμερικής 175 στρ. Δήμος Αιγάλεω Αττικής 380 στρέμματα, πρώην «Μπαρουτάδικο». Καλαμαριά Θεσσαλονίκης 300 στρ. Πρώην στρατόπεδο «Κόδρα». Η τρομοκρατία των ελλειμμάτων χρησιμοποιείται και για την κλοπή του δημόσιου πλούτου. Το κόλπο με τις πωλήσεις δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ που ενορχηστρώθηκε από το ΠΑΣΟΚ, παρουσιάστηκε από τους μηχανισμούς χειραγώγησης ως διέξοδος από την απειλή πτώχευσης και αντάλλαγμα έναντι της γαλαντομίας των Μέρκελ-Σαρκοζί-ΕΕ-ΔΝΤ-αγορών, αποτελεί στρατηγική επιλογή και υπόσχεση προς το ελληνικό και διεθνές κεφάλαιο που οραματίζονται νέες πηγές απίστευτης κερδοφορίας. Αποτελεί μυστική κυβερνητική ατζέντα, υλοποιώντας σχέδια που καταστρώνονται από το 1999! Το χακί ρίαλ εστέιτ εντάσσεται οργανικά στην αντιδραστικότερη μετάλλαξη των Ενόπλων Δυνάμεων με βασική αποστολή τη συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές αποστολές, την εξυπηρέτηση των αναγκών του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και τις επιχειρήσεις καταστολής κοινωνικών αγώνων. Απαιτούνται μικρότερες Διακλαδικές Ένοπλες Δυνάμεις, τε-

ΗΣΑΠ

ράστιες αγορές όπλων 23 δισ. ευρώ, περισσότεροι - φθηνότεροι Μισθοφόροι (ΕΕΦΟΠ). Χρειάζονται λιγότερα στρατόπεδα, ανοίγοντας δρόμους λαμπρούς για τις επενδύσεις σε γη, καθώς πολλά από αυτά αποτελούν «φιλέτα» αστικών κέντρων ή τόπους μοναδικής ομορφιάς. Το δημοσιογραφικό «παπαγαλάκι» αποκάλυπτε: «Ενδεικτικό της οικονομικής αιμορραγίας, που συνεπάγεται η παράταση λειτουργίας εκατοντάδων μικρής δυναμικότητας στρατοπέδων, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει το 74% των αμυντικών δαπανών για λειτουργικές ανάγκες και είναι η χώρα με την υψηλότερη αναλογία εντός του ΝΑΤΟ». Συνέχιζε: «Μεταξύ άλλων στοιχείων που εξετάζει το ΥΠΕΘΑ είναι μέρος της αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων να χρηματοδοτηθεί από πώληση χώρων στρατοπέδων που είτε είναι ήδη κλειστά, είτε θα κλείσουν με τη νέα δομή». Η προβολή των «εθνικών κινδύνων» απλώς δικαιολογεί τα παραπάνω… Τα διόδια είναι εδώ! Στο Μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν ο υπουργός Άμυνας Ευ. Βενιζέλος και Περιβάλλοντος Τ. Μπιρμπίλη με στόχο την πιλοτική δημιουργία «πράσινων στρατοπέδων» διευκρινίζεται «το πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί από το ΕΣΠΑ, χωρίς να αποκλείεται τμήμα του προγράμματος να γίνει με τη συμμετοχή ιδιωτών μέσω ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου κι Ιδιωτικού Τομέα)»! Ο κατασκευαστής αναλαμβάνει να χτίσει το νέο στρατόπεδο και αντί για αμοιβή θα του παραχωρείται για εμπορική εκμετάλλευση το παλιό στρατόπεδο, πανάκριβο «φιλέτο» γης. Παράπλευρη απώλεια ο καυγάς μεταξύ Βενιζέλου-Μπεγλίτη-Πετσάλνικου-Τζήμα κ.λπ. για το αν θα κλείσουν τα στρατόπεδα των εκλογικών τους περιφερειών καθώς οι πελατειακές σχέσεις θεριεύουν, ενώ δήμοι, Εκκλησία και ιδιώτες καιροφυλακτούν. Ο ηγούμενος

της Μονής Βατοπεδίου στις πολλές επισκέψεις που πραγματοποίησε στο Πεντάγωνο (20042005) είχε προτείνει την παραχώρηση τμήματος του στρατοπέδου Χαϊδαρίου και «Καρατάσιου» (700 στρεμ.) στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης με ανταλλαγή τίτλων ιδιοκτησίας της Βιστωνίδας! Για το στρατόπεδο στο Χαϊδάρι, ο νόμος 2745/1999, προβλέπει την πολεοδόμησή του σε ποσοστό 50% και τη διάθεση του υπολοίπου 50% για πράσινο και κοινωφελείς σκοπούς. Την περίοδο εκείνη ξεκίνησε καταγραφή της περιουσίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και άρα από τότε μπαίνει το νερό στο αυλάκι για την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του στρατού που νομικά έχει κατοχυρωθεί από το 1999. Εν μέσω θέρους του 2010, το ΥΠΕΘΑ είχε διαρρεύσει σχετικές πληροφορίες για την πρόθεση εκμετάλλευσης της ακίνητης περιουσίας του υπουργείου (περιλαμβάνεται η ακίνητη περιουσία του Ταμείου Εθνικής Άμυνας, του Ταμείου Εθνικού Στόλου και του Ταμείου Αεροπορικής Άμυνας, οικόπεδα συνολικής έκτασης 250.000.000 τ.μ.). Ο Ευ.Βενιζέλος ήλπιζε να εξοικονομήσει 6 δισ. ευρώ από την πώληση ή ενοικίαση των ακινήτων για αγορά όπλων, φέρνοντας νομοσχέδιο στη Βουλή το Σεπτέμβριο του 2010. Βασικοί του στόχοι η καταγραφή και αποτίμηση της ακίνητης περιουσίας και ο εκσυγχρονισμός του νομικού πλαισίου για την αποτελεσματικότερη διοίκηση της περιουσίας και της εκμετάλλευσής της. Ανάλογη απόπειρα επιχειρήθηκε από τον πρώην υφυπουργό Άμυνας της ΝΔ, Γ. Λαμπρόπουλο, χωρίς ευτυχώς να προχωρήσει. Πρέπει να ληφθούν αγωνιστικές πρωτοβουλίες ενάντια στο τεράστιο ξεπούλημα που απειλεί με εμπορευματοποίηση-τσιμεντοποίηση από Δήμους, κράτος, Στρατό. Η γη και η φύση συνολικά ανήκουν στην κοινωνική πλειοψηφία. Να αποτελέσουν χώρους άθλησης, ψυχαγωγίας και αναζωογόνησης.

n ΕΡΓΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ

Όργιο αυθαιρεσίας από την ΟΙΚΟΜΕΤ Αυξάνονται τα κρούσματα καταπάτησης στοιχειωδών δικαιωμάτων εργαζομένων σε εργολαβικές εταιρείες ιδιωτών σε δουλειές του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Τη Μεγάλη Πέμπτη η ΟΙΚΟΜΕΤ ΑΕ (είναι η εταιρεία όπου δούλευε η Κωνσταντίνα Κούνεβα) κάλεσε τους εργαζόμενους στο έργο καθαρισμού του ΗΣΑΠ και τους ζήτησε να υπογράψουν δύο έγγραφα. Το ένα, από το οποίο δεν τους χορήγησε αντίγραφο, επιγραφόταν «οικειοθελής αποχώρηση» και τους καλούσε να παραιτηθούν από κάθε αξίωση αποζημίωσης έναντι της ΟΙΚΟΜΕΤ! Το δεύτερο έγγραφο αποτελούσε σύμβαση εργασίας με μια εταιρεία δανεισμού εργαζομένων, την Kleue Human Resources Ελλάς ΑΕ-

ΠΑ, που δήλωνε ότι ανέλαβε προσωρινά το έργο καθαρισμού του ΗΣΑΠ και θα δάνειζε τους εργαζόμενους αυτούς στην ΑΒΑΚΣ, όμως η σύμβαση ήταν ορισμένου χρόνου, με λήξη στις 22 Μαΐου 2011, οπότε η εταιρεία θα μπορούσε να τους απολύσει αυθαίρετα ακόμη και αν συνέχιζε να έχει το έργο. Στη συνέχεια έγινε πογκρόμ απολύσεων και λίγες μέρες αργότερα, η ΟΙΚΟΜΕΤ απέστειλε προμήνυση απόλυσης στους επόπτες του ίδιου έργου, με το οποίο χρονολογούσε την απόλυσή τους με τη μισή αποζημίωση για τη Μεγάλη Πέμπτη. Σε δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Ανεξάρτητο Σωματείο Εργαζομένων Καθαρισμού στον ΗΣΑΠ οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να παλέψουν μέχρι τέλους για να διεκδικήσουν την καταβολή των καθυστερούμενων δεδουλευμέ-

νων, να διαφυλάξουν τις θέσεις εργασίας τους, τη δυνατότητα να συνδικαλίζονται δίχως εκπαραθυρώσεις και «ξεφορτώματος» των εργαζομένων με προϋπηρεσία, οικογενειακά βάρη κ.λπ. στο βωμό της όποιας «ευελιξίας». Παράλληλα, καταγγέλλονται οι σκανδαλώδεις και πολιτικά ελεγκτέες μεθοδεύσεις, στις αναθέσεις έργων, από πλευράς διαφάνειας, νομιμότητας και διαφύλαξης των όσων εργαζόμενων απασχολούνται στις εργασίες αυτές. Ο ΗΣΑΠ έχει κάκιστη παράδοση στο ζήτημα αυτό, όχι μόνο στον καθαρισμό με την ΟΙΚΟΜΕΤ, αλλά ακόμη και στη φύλαξη, όπου ο εργολάβος «έσπασε» το έργο σε τρεις υπεργολαβίες, όπου οι δύο υπεργολάβοι πτώχευσαν μετά από πολύμηνη καθυστέρηση στην καταβολή των αποδοχών των εργαζόμενων.


ΠPIN / 17

K OINΩΝΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

6 - 8 ΜΑΪΟΥ n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Διεθνές συνέδριο για το χρέος στην Αθήνα Θεωρητικό και κινηματικό ραντεβού στη Νομική από Παρασκευή μέχρι και Kυριακή

Μ

ια σημαντική στιγμή στην πάλη των λαών ενάντια στο δημόσιο χρέος φιλοδοξεί να αποτελέσει το διεθνές συνέδριο που οργανώνεται την επόμενη εβδομάδα στη Νομική. Η ιδέα και η προετοιμασία για την διοργάνωση ανήκει στην Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που έχει ιδρυθεί εδώ και δύο μήνες στην Ελλάδα, με αίτημα να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους. Το συνέδριο συνδιοργανώνεται από κοινού με άλλες οργανώσεις και ερευνητικά ιδρύματα της Ευρώπης (CADTM, Bretton Woods Project, Eurodad, Research on Money and Finance, κ.ά.) που εδώ και χρόνια παλεύουν για την αποκάλυψη του παράνομου και απεχθούς χαρακτήρα και τη διαγραφή του χρέους του Τρίτου Κόσμου. Στην αφίσα που ήδη έχει κυκλοφορήσει και κολληθεί στους δρόμους της Αθήνας σε πρώτο πλάνο είναι το μότο: «Ελέγχω, διεκδικώ, αρνούμαι». Στόχος της διοργάνωσης είναι αρχικά να διερευνήσει σε θεωρητικό επίπεδο τις αιτίες έκρηξης του δημόσιου χρέους και τη σχέση του με την τρέχουσα οικονομική κρίση. Στη συνέχεια, να μεταφέρει τη διεθνή εμπειρία από την πάλη για τη διαγραφή του, δεδομένου ότι από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική μέχρι την Ασία, το δημόσιο χρέος αποτελεί μέσο αφαίμαξης και εξαθλίωσης των λαών εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή στην Ευρώπη τον τελευταίο χρόνο, στην Αργεντινή και το Μεξικό συμβαίνει πολλές δεκαετίες.

Κατά συνέπεια, υπάρχει μια συσσωρευμένη εμπειρία τόσο θεωρητική όσο και κινηματική. Η μεταφορά και η κριτική εξέταση αυτής της εμπειρίας στην Ευρώπη είναι ένα από τα ζητούμενα του συνεδρίου, δεδομένου ότι στη νέα περίοδο

της επιπτώσεις, τις εξω-οικονομικές της διαστάσεις και τα σχέδια που απεργάζεται η ΕΕ για το επόμενο διάστημα. Στη δεύτερη συζήτηση θα διερευνηθεί η κρίση χρέους στην Ευρώπη με ομιλητές από πολλές χώρες της ΕΕ που έχουν

που ξεκινά και αναμένεται να διαρκέσει πολλά χρόνια, το δημόσιο χρέος θα βρίσκεται στο κέντρο της πολιτικής, ιδεολογικής και ταξικής αντιπαράθεσης. Τέλος, στο συνέδριο θα εκφραστεί και η εμπειρία από το ελληνικό εργατικό και μαζικό κίνημα με την παρουσία εκπροσώπων από τα πρωτοβάθμια σωματεία, συνδικάτα, το κίνημα «Δεν πληρώνω», από αγωνιστές δημάρχους, γυναικείες συλλογικότητες ενάντια στο χρέος κ.ά. Το ακριβές πρόγραμμα των συζητήσεων και οι ώρες έναρξης θα αναρτηθούν στην ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση ΕΛΕ, www.elegr.gr. Την πρώτη μέρα, η πρώτη συζήτηση θα εξετάσει την κρίση χρέους της Ελλάδας και ειδικότερα τις αιτίες εμφάνισής της, τις κοινωνικές

βρεθεί στην πρώτη γραμμή της επίθεσης. Τη δεύτερη μέρα στο πρώτο τραπέζι θα συζητηθούν οι κρίσεις χρέους στον παγκόσμιο Νότο, στο δεύτερο τραπέζι τα διεθνή μαθήματα από την αντιμετώπιση του χρέους, στο τρίτο τραπέζι η εμπειρία από τις Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου και στο τέλος θα εξετασθούν οι επιπτώσεις από τις διαφορετικές εναλλακτικές για τις χώρες της ευρωζώνης. Την τελευταία μέρα θα γίνουν δύο συζητήσεις. Στην πρώτη με θέμα «κινήματα και αιτήματα» το λόγο θα πάρουν κοινωνικοί αγωνιστές. Στη συνέχεια θα συζητηθεί και με δημοκρατικό τρόπο θα ψηφισθεί η Διακήρυξη των Αθηνών στην οποία θα συνοψίζονται τα συμπεράσματα των συζητήσεων που προηγήθηκαν. Στό-

χος είναι να αποτελέσει ένα ντοκουμέντο που θα αναβαθμίσει και θα συντονίσει την πάλη των λαών ενάντια στην μάστιγα του δημόσιου χρέους, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Από την Ελλάδα στους ομιλητές θα περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων: Σοφία Σακοράφα, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Νότης Μαριάς, Νάντια Βαλαβάνη, Χρίστος Παπαθεοδώρου, Βασίλης Βιλιάρδος, Κώστας Λαπαβίτσας, Άρης Καζάκος, Γιώργος Κατρούγκαλος, Παναγιώτης Σωτήρης, Γιάννης Τόλιος, Μωυσής Λίτσης, Νίκος Γουρλάς, Δέσποινα Σπανού, Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Πέτρος Φιλίππου, Βάιος Γκανής, Βούλα Τάκη κ.ά. Από το εξωτερικό θα παραβρεθούν μεταξύ άλλων οι Ερίκ Τουσέν, Κλαούντιο Λοσάνο (βουλευτής από την Αργεντινή), πανεπιστημιακοί και αγωνιστές από Ιρλανδία, Ισπανία, Αγγλία, Πολωνία, Γερμανία, Γαλλία, Μαρόκο, Τυνησία, Μεξικό, Βραζιλία, Φιλιππίνες και άλλες χώρες. Και τις τρεις μέρες, μετά την λήξη των συζητήσεων θα ακολουθήσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις. Την Παρασκευή θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία και αμέσως μετά θα ακολουθήσει συζήτηση του κοινού με τους δημοσιογράφους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που έφεραν σε πέρας την παραγωγή του. Τη δεύτερη μέρα, το Σάββατο, θα τραγουδήσει ο Διονύσης Τσακνής και την Κυριακή θα παιχτεί το άκρως επίκαιρο θεατρικό έργο I love μνημόνιο σε κείμενα και σκηνοθεσία του Γιάγκου Ανδρεάδη.

Φοροεπιδρομή μέσω αυθαιρέτων

Ν

έα φοροεισπρακτική επιδρομή μέσω της νομιμοποίησης των αυθαιρέτων ετοιμάζεται να εξαπολύσει η κυβέρνηση τους αμέσως προσεχείς μήνες. Στόχος είναι για άλλη μια φορά να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία με το ποσό των 1,5 δισ. ευρώ μέχρι το 2013, κάτι το οποίο και περιλαμβάνεται στους όρους του Μνημονίου. Μόνο για φέτος το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης υπολογίζει πως θα εισπράξει γύρω στα 300 εκατ. ευρώ από την περαίωση των περίπου 1,2 εκατ αυθαιρέτων κτισμάτων σε όλη τη χώρα, μεγάλο κομμάτι των οποίων αφορά λαϊκές οικογένειες. Τα δυο συναρμόδια υπουργεία, Οικονομικών και Περιβάλλοντος, φαίνεται πως αναζητούν εναγωνίως τη νομική φόρμουλα ώστε να προχωρήσουν τους φοροεισπρακτικούς σχεδιασμούς τους, θέλοντας να αποφύγουν διά της πλαγίου οδού τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), που δεν επιτρέπει τη νομιμοποίηση κανενός αυθαίρετου που ανεγέρθη μετά το 1983, οπότε και τέθηκε σε ισχύ ο νόμος Τρίτση. Μάλιστα, τις τελευταίες μέρες, έχει στηθεί για τα καλά δήθεν αντιπαράθεση μεταξύ του υπουργού Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, με την ομόλογό του Περιβάλλοντος, Τ. Μπιρμπίλη, με την τελευταία να τίθεται δημόσια ενάντια σε μια ρύθμιση νομιμοποίησης, σχολιάζοντας πως «δεν πρόκειται να καλύψω με πολεοδομικό και περιβαλλοντικό μανδύα μια ρύθμιση που έχει μόνο εισπρακτική λογική». Όμως... μπρος στο χρήμα οι διαφωνίες πήγαν ξαφνικά στην άκρη, με τους δυο υπουργούς να καταλήγουν σε από κοινού απόφαση μετά το τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο. Όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθηθεί το μοντέλο της ρύθμισης των υμιυπαίθριων, με τη χρήση του όρου της «τακτοποί-

ΔΩΔΩΝΗ n ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν θα επιτρέψουν την ιδιωτικοποίηση!

Θ

ερμή ήταν η τελευταία γενική συνέλευση της Γαλακτοβιομηχανίας Δωδώνη που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη, στην οποία δεν υπήρξε καμία ουσιαστική εξέλιξη σε ό,τι αφορά την αλλαγή του ιδιοκτησιακού της καθεστώτος. Εκατοντάδες αγρότες που μετέχουν στην Πανηπειρωτική Επιτροπή Αγώνα, με τη συνδρομή εργαζομένων και νεολαίων, εισέβαλλαν με πανό στην αίθουσα συνεδρίασης και διέκοψαν την διαδικασία, απαιτώντας να μην προχωρήσει η πώληση της εταιρείας από την Αγροτική Τράπεζα, που είναι και ο κύριος μέτοχος (67,7%). Το υπόλοιπο μετοχικό ποσοστό μοιράζονται οι Ενώσεις

Αγροτικών Συνεταιρισμών Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας, Άρτας- Φιλιππιάδος, Πρεβέζης και Πωγωνίου. Κυβέρνηση και διοίκηση της Αγροτικής Τράπεζας έχουν πάρει εδώ και καιρό την απόφαση να ξεπουλήσουν την κερδοφόρα γαλακτοβιομηχανία της Ηπείρου στο κεφάλαιο, με το Δημόσιο να κρατά το 40% της επιχείρησης και το υπόλοιπο 60% να περνά στα χέρια ιδιωτών. Αξίζει να σημειωθεί για να γίνει κατανοητό το «έγκλημα» που θα συντελεστεί με το ξεπούλημα πως η Δωδώνη είναι μια κερδοφόρα εταιρεία, σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της διοίκησης, με τον τζίρο της το 2010 να φτάνει τα 103 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση της τάξε-

ως του 1,41% σε σχέση με πέρυσι. Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε επίσης πως για το πρώτο τρίμηνο του 2011, παρατηρείται αύξηση των λειτουργικών κερδών προ φόρων κατά 21%, τα οποία και αγγίζουν τα 2,3 εκατ. ευρώ. Από την πλευρά τους, οι κτηνοτρόφοι έχουν καταθέσει εδώ και καιρό τη δική τους αντιπρόταση που βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Κατά τη διάρκεια της δυναμικής κινητοποίησης και πορείας μέσα στις εγκαταστάσεις της Δωδώνης, τέθηκε για άλλη μια φορά το αίτημα για την τήρηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος στους σημερινούς μετόχους - συνεταιρισμούς και πα-

ράλληλα η συνέχιση της λειτουργίας της εταιρείας στην Ήπειρο, καθώς κάτι αντίθετο θα σήμαινε ταυτόχρονα και την αλλοίωση της ποιότητας και των τοπικών χαρακτηριστικών των προϊόντων. Το αμέσως προσεχές διάστημα, όπου αναμένεται η κυβέρνηση να εντείνει τις προσπάθειες για το ξεπούλημα της επιχείρησης, αναμένεται οι αντιδράσεις των κτηνοτρόφων να ενταθούν και να πάρουν ακόμη πιο αγωνιστικά χαρακτηριστικά, καθώς τα όσα συνέβησαν στην κινητοποίηση της Τετάρτης, με τη διακοπή στην ουσία της γενικής συνέλευσης, ήταν απλώς ένα πρώτο δείγμα για το τι πρόκειται να πράξει στο εξής η Πανηπειρωτική Επιτροπή Αγώνα.

ησης» αντί της αντισυνταγματικής «νομιμοποίησης». Η ρύθμιση θα προβλέπει τεράστια μείωση του προστίμου ανέγερσης, που σήμερα φτάνει το 30% της αντικειμενικής αξίας του αυθαιρέτου, ενώ θα γίνει παράλληλα και η κατάργηση του προστίμου διατήρησης που τώρα είναι στο 5% της αντικειμενικής. Η εξόφληση του προστίμου θα γίνεται σε δόσεις. Παράλληλα έμμεσα θα γίνει και ξεπούλημα της δημόσιας καταπατημένης γης, έκτασης συνολικά 3,4 εκατ. στρεμμάτων, στους καταπατητές έναντι πινακίου φακής. Γι’ αυτήν την περίπτωση, η ρύθμιση θα προβλέπει πως ο καταπατητής θα μπορεί να εξαγοράσει την δημόσια έκταση πληρώνοντας το 25% περίπου της αντικειμενικής αξίας, αρκεί να το έχει καταπατήσει εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον.


18 / ΠPIN

Ι ΣΤΟΡΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Η Πρωτομαγιά του ’36 στο

Η

εργατική Πρωτομαγιά είναι μια απεργιακή γιορτή ταυτισμένη με τους αγώνες υπεράσπισης των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης. Θα υποστήριζε κανείς ότι είναι μια εθιμοτυπική συμβολική γιορτή, θεωρητικά ακίνδυνη, δεν υπήρξε ποτέ μια απεργία διαρκείας. Ωστόσο, ήταν μια πολιτική απεργία και αυτό την καθιστούσε πάντοτε εχθρική. Οι εργάτες και οι εργάτριες συμμετέχοντας στην Εργατική Πρωτομαγιά παύουν, θεωρητικά, να φαντάζονται τον εαυτό τους ως μια ατομικότητα, αλλά, έστω και για μια μέρα, στέκονται ως μία κοινότητα με συγκεκριμένη ταξική θέση μέσα στο παραγωγικό, αλλά κυρίως μέσα στο πολιτικό σύστημα. Προβάλλεται δηλαδή η εργατική τάξη ως πολιτική δύναμη αυτόνομη, ανεξάρτητη από το πολιτικό σύστημα και με πολιτικά εργατικά δικαιώματα. Η εργατική ταυτότητα αναδύεται μέσα από την πολλαπλότητα των ταυτοτήτων, που φέρει ο κάθε εργάτης, ως η πιο καθοριστική. Η ηθική και ιδεολογική απονομιμοποίηση της πρωτομαγιάτικης διαδήλωσης, η πολιτική ενσωμάτωση, η απαξίωση αποτελούσε πάντοτε το «καρότο» στις στρατηγικές όλων των αστικών κυβερνήσεων. Η καταστολή και ο στιγματισμός της ως μία μέρα αίματος και βίας, σε αντίθεση με την ανοιξιάτικη πρωτομαγιάτικη γιορτή των λουλουδιών και της χαράς ήταν το «μαστίγιο» της ίδιας πολιτικής. Αυτός ο πολιτικός ιδεολογικός ταξικός χαρακτήρας, ο βίαιος και αιματηρός χρωματισμός κατέστησε την Πρωτομαγιά ως μια μέρα που ανάλογα με τις συγκυρίες της ταξικής διαπάλης της κάθε χώρας καθόρισε πολιτικές εξελίξεις. Στον ευρωπαϊκό μεσοπόλεμο πολλές Πρωτομαγιές συμπύκνωσαν σε μια τέτοια μέρα καταστολής και συνάμα εξέγερσης πολιτικά και ιδεολογικά την ένταση της ταξικής σύγκρουσης. Έτσι αποτέλεσαν την αφορμή, το επιχείρημα, το βήμα για το πέρασμα από τις φιλελεύθερες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες σε αυταρχικά και ολοκληρωτικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα, ανοίγοντας τις πόρτες για ένα κοινοβουλευτικό πέρασμα στον φασισμό. Η Γερμανία και η Ελλάδα ήταν δύο χώρες στο μεσοπόλεμο με εντελώς διαφορετική πολιτική ιστορία, αλλά με κάποιες βασικές ομοιότητες.

n ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΛΟΥΚΗΣ ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Η

Γερμανία, πρόσφατο σχετικά διαμορφωμένο εθνικό κράτος, είχε ως πολιτικό παρελθόν την αίγλη μιας αυτοκρατορίας και μιας μεγάλης πολιτικής δύναμης στον κόσμο. Είχε μέχρι το 1914 μια δική της πρόταση για την οργάνωση της βιομηχανικής καπιταλιστικής κοινωνίας μιλώντας για «κρατικό σοσιαλισμό». Η Ελλάδα, προϊόν μιας αστικοδημοκρατικής και εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης, ήταν από τα παλαιότερα εθνικά κράτη και διέθετε την πιο σταθερή, μακρά κοινοβουλευτική παράδοση. Παρόλ’ αυτά, με τον Εθνικό Διχασμό ένα τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης υπό τον βασιλιά Κωνσταντίνο υιοθέτησε το γερμανικό μοντέλο και επιχείρησε δύο φορές, μια την περίοδο 1915-1917 και μία την περίοδο 1920-1922, να το εφαρμόσει αποτυχημένα. Η Γερμανία εξήλθε από το Μεγάλο Πόλεμο ηττημένη και οικονομικά διαλυμένη, έχοντας χάσει όλη την ισχύ. Η Ελλάδα, παρότι ήταν αρχικά με την πλευρά των

νικητών, τελικά βρέθηκε μετά την Μικρασιατική καταστροφή ηττημένη και διαλυμένη. Και στις δύο χώρες το γερμανικό αυτοκρατορικό μοντέλο, του Κάιζερ στη μία περίπτωση και του Κωνσταντίνου στη δεύτερη περίπτωση, ηττήθηκαν κατά κράτος. Και οι δύο χώρες, για διαφορετικούς λόγους βρέθηκαν με «πλεονάζοντα εργατικό πληθυσμό» και με αυξημένο τον κίνδυνο μιας κοινωνικής επανάστασης που θα ανέτρεπε το αστικό καθεστώς. Η γερμανική αστική τάξη αντιμετώπισε ορατά στα 1919 αυτό τον κίνδυνο και επέλεξε την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η ελληνική αστική τάξη αντιμετώπισε τον κίνδυνο αυτό μόνο θεωρητικά και τελικά διέφυγε γρήγορα δοκιμάζοντας προσωρινά αυταρχικές λύσεις για να καταφύγει εξίσου στην φιλελεύθερη αβασίλευτη Β’ Ελληνική Δημοκρατία. Και τα δύο φιλελεύθερα δημοκρατικά καθεστώτα όμως βρίσκονταν διαρκώς σε κρίση, φάνταζαν αδύναμα να διαχειριστούν το οξύτατο κοινωνικό ζήτημα και προκαλούσαν σχεδόν υστερικό φόβο σε μεσαία αστικά στρώματα. Ο κομμουνισμός ολοένα και περισσότερο αναδει-

κνυόταν ένας πραγματικός κίνδυνος, οξύνοντας την αναμέτρηση αστικής δημοκρατίας και ανερχόμενου φασισμού. Στην Γερμανία η πορεία προς τον φασισμό υπήρξε μια πιο σύντομη διαδικασία φέρνοντας το χιτλερικό Τρίτο Ράιχ. Στην Ελλάδα υπήρξε πιο μακρά φέρνοντας το βασιλομεταξικό Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό. Όλο αυτό το διάστημα όμως ο φασισμός στην Ελλάδα ήταν μια δυναμική. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Πρωτομαγιές λειτούργησαν καθοριστικά για το βάθεμα αρχικά του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και στη συνέχεια την εγκαθίδρυση του φασιστικού καθεστώτος. Στην Ελλάδα ο νόμος περί ιδιωνύμου αδικήματος για την προστασία του κοινωνικού καθεστώτος θεμελιώνεται ήδη στα 1929 με αφορμή εργατικές απεργίες. Οι Πρωτομαγιές αποτελούν κάθε χρόνο ένα πεδίο οξύτατης σύγκρουσης των αστυνομικών δυνάμενων από τη μία και των κομμουνιστών και των εργατών από την άλλη. Ποτέ όμως δεν έχουν μια σοβαρή μαζικότητα. Η αστυνομία καταλάμβανε σχεδόν τα κέντρα όλων των πόλεων, ο Τύπος τρομοκρατούσε μέρες πριν για τις επερχόμενες φασαρίες και οι μερικές εκατοντάδες κομμουνιστές όλων των τάσεων που κατάφερναν να συγκεντρωθούν δέχονταν αμέσως επιθέσεις και αντιδρούσαν βίαια. Το 1931 αποφασίστηκε ο διοικητικός εκτοπισμός των κομμουνιστών. Σταδιακά η ιδέα περί αυταρχικοποίησης του πολιτικού καθεστώτος γίνεται αποδεκτή από μεγάλη μερίδα του αστικού Τύπου και του αστικού πολιτικού κόσμου. Δύο βενιζελικά και δύο αντιβενιζελικά πραξικοπήματα φέρνουν την ιδέα πιο κοντά στην πράξη. Όμως μια Πρωτομαγιά, αυτή του 1936, θα είναι η ελληνική Αιματηρή Πρωτομαγιά. Στις αρχές του ’36 με την όξυνση των οικονομικών προβλημάτων και ιδιαίτερα του σταφιδικού ξεσπά απεργιακό κύμα με οικονομικά αιτήματα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Δράμα, Ξάνθη, Καλαμάτα. Την άνοιξη του ’36 η κυβέρνηση Δεμερτζή - Μεταξά λαμβάνει όλο και πιο κατασταλτικά μέτρα εναντίον του εργατικού κινήματος: Συλλήψεις πρωτοπόρων εργατών, διάλυση σωματείων. Ο υπουργός Εσωτερικών δηλώνει ότι «οι απεργίες θα καταπνίγονται αμέσως»,

Η Ματωμένη Πρωτομαγιά

Τ

α γεγονότα που έλαβαν χώρα την Αιματηρή Πρωτομαγιά, Blutmai, του 1929 στο Βερολίνο οδήγησαν στον θάνατο 33 πολίτες, τον τραυματισμό και τη σύλληψη πάνω από χιλίων καθορίζοντας σημαντικά τις πολιτικές εξελίξεις για τα λίγα εναπομείναντα χρόνια της Δημοκρατίας. Την Πρωτομαγιά του 1929 όλες οι δυνάμεις έλαβαν θέση. Η πιο μαζική διαδήλωση ήταν εκείνη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα οργάνωσε μικρότερες συγκεντρώσεις στις πιο ριζοσπαστικές και εργατικές γειτονιές του Βερολίνου, καλώντας τα μέλη και τους οπαδούς του να προσέλθουν άοπλοι στις διαδηλώσεις. Η αστυνομία του Βερολίνου για να προλάβει την υποτιθέμενη κομμουνιστική βία αποφάσισε να καταλάβει τις γειτονιές αυτές λίγες ώρες πριν την συγκέντρωση απαγορεύοντας και διαλύοντας ουσιαστικά τις διαδηλώσεις. Όταν η αστυνομία επιχείρησε

να εισβάλει σε αυτές τις περιοχές οι κάτοικοι αντέδρασαν βίαια εναντίον της. Ήδη από τις δέκα το πρωί έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί και αναφέρθηκαν οι δύο πρώτοι νεκροί. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε περισσότερο. Το απόγευμα, φτιάχτηκε ως εμπόδιο για τα αυτοκίνητα της αστυνομίας, ένα μικρό οδόφραγμα. Η αστυνομία κλιμάκωσε τη σύγκρουση και το ίδιο το βράδυ χρησιμοποιώντας ένα θωρακισμένο όχημα με πολυβόλα. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον κάθε σπιτιού που είχε κρεμασμένες κόκκινες σημαίες. Στις 2 Μαΐου, το Κομμουνιστικό Κόμμα ως ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στην αστυνομική βία οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις περίπου 25.000 εργαζομένων. Η αστυνομική επίθεση στο Βερολίνο συνεχίστηκε εισβάλλοντας στα σπίτια και συλλαμβάνοντας αρκετά άτομα. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) υπερασπίστηκε την αστυνομία, ακόμη και μετά την κλιμάκωση της βίας, εφαρμόζοντας σε


ΠPIN / 19

Ι ΣΤΟΡΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

μεταίχμιο των εξελίξεων ενώ ο Μεταξάς μετά την απεργία των εργατών δέρματος –που ζητούσαν αύξηση ημερομισθίου κατά 30%, 8ωρο, ίδρυση κλαδικού ταμείου ασφάλισης– δηλώνει ότι πρόκειται να απαγορεύσει τις απεργίες. Η κορύφωση του εργατικού ξεσπάσματος των τελευταίων χρόνων σημειώνεται στην απεργία των καπνεργατών τον Απρίλη-Μάη του 1936 και συγκεκριμένα στα γεγονότα της 9ης Μάη. Με την οικονομική κρίση του ’30 και τη μείωση των εξαγωγών, η οικονομία της Βόρειας Ελλάδας που κινούνταν γύρω από αυτό το προϊόν δέχθηκε μεγάλο πλήγμα. Η ανεργία και κυρίως η συμπίεση του μεροκάματου μαστίζουν τους καπνεργάτες. Παράλληλα, ο κλάδος παρουσιάζει έντονη συνδικαλιστική οργάνωση, πορεία αγώνων και κατακτήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο οι καπνεργάτες ξεκινούν απεργία διαρκείας σε Θεσσαλονίκη, Βόλο, Ξάνθη, Δράμα, Καβάλα στις 29 Απρίλη. Κεντρικά αιτήματα είναι η αύξηση του μεροκάματου, η εφαρμογή του νόμου περί Τόγκας, η βελτίωση των παροχών του Ταμείου Ασφαλίσεων Καπνεργατών και η αύξηση των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών. Υπέρ της απεργίας τάσσονται η Ενωτική ΓΣΕ και η ΓΣΕΕ, καλώντας με κοινή ανακοίνωση σε συνέχιση του αγώνα μέχρι τη νίκη, δηλώνοντας πως θα εκπροσωπήσουν από κοινού τους εργάτες στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση και την εργοδοσία. Πάντως, παρά την συμπόρευση των συνδικαλιστικών ηγεσιών στον αγώνα των καπνεργατών και την αρχική συμφωνία για κοινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς του ’36, τελικά πραγματοποιούνται τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις στην Αθήνα εξαιτίας της διαφωνίας της ΓΣΕΕ να μιλήσει στη συγκέντρωση και ο γραμματέας της Ενωτικής ΓΣΕ, Κώστας Θέος. Είναι εμφανές ότι το συνδικαλιστικό κίνημα παλινδρομεί συνεχώς ανάμεσα σε τάσεις διάσπασης και ενότητας. Στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά έγιναν 3 συγκεντρώσεις με μαζική προσέλευση. Η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ έγινε στο Ρέντη με ομιλητή τον Τσαπή, πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Της Ενωτικής ΓΣΕ στην Αγία Ελεούσα. Συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε επαρ-

χιακές πόλεις, ενώ ιδιαίτερη σημασία είχε η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης που απεργούσαν οι καπνεργάτες. Σε αυτή συγκεντρώθηκαν 2.000 άτομα με ισχυρή την παρουσία στρατού / αστυνομίας και διαλύθηκαν χωρίς επεισόδια. Πάντως το καπνεργατικό μέτωπο μένει ανοιχτό: Οι πρώτες συγκρούσεις πραγματοποιούνται στο Βόλο στις 7 Μάη και ακολουθούν την επόμενη μέρα στη Θεσσαλονίκη. Η εξέγερση γενικεύεται στη Θεσσαλονίκη στις 9 Μάη και οι μάχες μεταξύ εργατών και αστυνομίας παίρνουν τεράστια έκταση: Η αστυνομία σκοτώνει 20 διαδηλωτές και τραυματίζει 300. Την επόμενη ημέρα γίνεται η κηδεία των νεκρών που μετατρέπεται σε μαχητική διαδήλωση με την παρουσία 150.000 διαδηλωτών. Στις 11 Μάη πραγματοποιούνται –για τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη– παλλαϊκά συλλαλητήρια σε Κομοτηνή, Καβάλα, Κιλκίς, Λάρισα, Λαμία, Αγρίνιο. Η Ενωτική ΓΣΕ και η ΓΣΕΕ, καταδικάζοντας το πολιτικό σχέδιο άγριας καταστολής της απεργίας από την κυβέρνηση και επιδιώκοντας να πιέσουν εργοδότες και κυβέρνηση για να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα των καπνεργατών, προκηρύσσουν 24ωρη πανελλαδική απεργία αλληλεγγύης στις 13 Μάη, χωρίς να μπαίνει ζήτημα παραίτηση της κυβέρνησης, καθώς είναι αρνητική η ΓΣΕΕ. Η Αριστερά μέσω του Παλλαϊκού Μετώπου πολιτικοποιεί το χαρακτήρα του αγώνα με τα συνθήματα «Άμεση παραίτηση της κυβέρνησης», «Άμεσος σχηματισμός κυβέρνησης από τη δημοκρατική πλειοψηφία στη Βουλή», «Άμεση και απόλυτη εφαρμογή του συμφώνου Παλλαϊκού Μετώπου Φιλελευθέρων», «Ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του εργαζόμενου λαού». Στις 12 Μάη ανακοινώνεται ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ των Συνομοσπονδιών και των εκπροσώπων των εργοδοτών και λύνεται η απεργία. Η κυβέρνηση όμως αρνείται να δεχθεί τα πολιτικά αιτήματα που αφορούν στην απόλυση των συλληφθέντων εργατών και στην τιμωρία των ενόχων. Για τις πολιτικές δολοφονίες ρίχνει την ευθύνη στους εργάτες που προκάλεσαν τη χωροφυλακή. Όσο για τους ιδιοκτήτες των καπνομάγαζων κά-

νουν μόνο κάποια αιτήματα δεκτά. Η αναφορά ότι οι περισσότερες διεκδικήσεις των εργατών έγιναν αποδεκτές γι’ αυτό σταμάτησε η απεργία, δεν πρέπει να ίσχυε σύμφωνα μάλιστα και με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στις 17 Μάη στο Ριζοσπάστη, στην οποία γίνεται μομφή στο γραμματέα της Ενωτικής Κ. Θέο για «την άμεση διαχείριση των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση όσο και με τη ΓΣΕΕ. Αφού πήρε προσωπικές αποφάσεις που έβλαψαν τα ζητήματα που διαχειρίστηκε. Συγκεκριμένα χωρίς την έγκριση των οργανισμών, που εκπροσωπούσε, χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων προϋποθέσεων για την κατοχύρωση των καπνεργατικών συμφερόντων υπέγραψε τη λύση της απεργίας». Στις 13 Μάη πραγματοποιείται τελικά η πανελλαδική απεργία με συμμετοχή 500.000 εργαζομένων. Πριν τη δικτατορία οι δύο μεγάλες παρατάξεις του συνδικαλιστικού κινήματος εντείνουν τις διαδικασίες ενοποίησης. Υπέγραψαν συμφωνητικό κοινής δράσης, καθόρισαν κοινό πρόγραμμα διεκδικήσεων και

κοινή άμυνα στις προθέσεις του Μεταξά να επιβάλλει την υποχρεωτική διαιτησία στις εργοδοτικές διαφορές, πράξη που θα καταργούσε ουσιαστικά τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το κατοχυρωμένο δικαίωμα στην απεργία. Στις 27 Ιούλη η ενωτική ΓΣΕ και η ΓΣΕΕ δημοσιεύουν κοινή ανακοίνωση και καλούν τους εργαζομένους σε Αθήνα / Πειραιά να κάνουν 24ωρη απεργία στις 5 Αυγούστου. Τα συνδικάτα αποφασίζουν κήρυξη 24ωρης απεργίας από τα μεσάνυχτα της 4ης Αυγούστου διαμαρτυρόμενα στην απόφαση της κυβέρνησης να εφαρμόσει για τις διαφορές των εργατών και των εργοδοτών την υποχρεωτική διαιτησία. Την πανελλαδική απεργία πρόλαβε η επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Ο Ι. Μεταξάς δικαιολόγησε την ενέργεια του, καθώς «οι διαρκώς εκτεινόμεναι απεργίαι, αι πλείσται των οποίων υπήρξαν τελείως αδικαιολόγηται από οικονομικής απόψεως […], η επί τη βάσει προμελετημένου σχεδίου προπαρασκευασθείσα πανεργατική απεργία, ήτις κατά τας ιδιαιτέρας διαπιστώσεις της Κυβερνήσεως αποτελεί απαρχήν γενικωτέρας στασιαστικής εκδηλώσεως».

«Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» γράφει η κορδέλα στο στήθος της νεαρής εργάτριας (φωτογραφία από το λεύκωμα του Bασ. Tζανακάρη Σέρρες, Πορεία μέσα στο χρόνο, Σέρρες, έκδοση περιοδικού Γιατί, 1984

της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης εκτεταμένα τμήματα του Βερολίνου το καθεστώς ντε φάκτο έκτακτης ανάγκης. Διατάχθηκε αυστηρή απαγόρευση της κυκλοφορίας, τα παράθυρα που βρίσκονταν στην μεριά του δρόμου έπρεπε να είναι κλειστά και να μην φωτίζονται. Η κόκκινη σημαία, το βασικό σύμβολο του Κομμουνιστικού Κόμματος, είχε απαγορευτεί για επτά εβδομάδες. Ακολούθησαν τέσσερις ολόκληρες ημέρες αναταραχών και συγκρούσεων μεταξύ εργατών και αστυνομίας στα εργατικά προάστια. Το καθεστώς της απαγόρευσης ήρθη μόνο στις 6 Μαΐου. Η αστυνομία είχε 51 τραυματίες από τους οποίους μόνο ένας είχε πυροβοληθεί, όλοι οι άλλοι τραυματίστηκαν από πέτρες και άλλα αντικείμενα. Η αστυνομία και όλες οι μη κομμουνιστικές εφημερίδες κατηγόρησαν το ΚΚΓ και ιδιαίτερα την κόκκινη πολιτοφυλακή RFB (Μέτωπο Κόκκινων Αγωνιστών) για την ενορχήστρωση των βίαιων γεγονότων, παρότι η ίδια η αστυνομία αναγνώριζε πως μόλις 119 από τους 1.200 συλληφθέντες ήταν μέλη του ΚΚΓ και των οργανώσεών του.

Η Σοβιετική Ένωση θεωρήθηκε υπαίτια για την τραγωδία. Παρότι δεν μπορούσαν να παρουσιάσουν κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, κάποιες εφημερίδες υποστήριξαν τη φημολογία ότι άνθρωποι της Μόσχας είχαν έρθει με σκοπό να προκαλέσουν επανάσταση. Η αστυνομία θεωρούσε δεδομένη την εμπλοκή του ΚΚΓ καθώς το αντιμετώπιζαν ως τρομοκρατική και εγκληματική οργάνωση. Στην πράξη, η ηγεσία του ΚΚΓ δεν είχε καμία διάθεση να προκαλέσει μια τέτοια ένταση, αποθαρρύνοντας τη βάση για κάθε βίαιη πράξη και μη επιτρέποντας την χρήση όπλων. Στην πράξη η ηγεσία του ΚΚΓ αναγκάστηκε να εμπλακεί σε αυτή τη σύγκρουση, αλλά και πάλι δεν βρέθηκαν όπλα πάνω σε κανέναν συλληφθέντα μέλος του ΚΚΓ, παρά μόνο στα σπίτια μερικών. Οι αριστεροί και δημοκρατικοί κάτοικοι-εργάτες των περιοχών που εισέβαλε η αστυνομία απλά αντιστάθηκαν σε αυτήν την εισβολή αυθόρμητα. Τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς τραυμάτισαν τις σχέσεις των δύο εργατικών κομμάτων, του SPD

και του KPD (ΚΚ Γερμανίας), καθώς το ΚΚ μετά την καταστολή που οι Σοσιαλδημοκράτες προκάλεσαν νομιμοποιήθηκε να κατηγορεί το πρώτο για «σοσιαλφασισμό» και να το κατατάξει στους εχθρούς της εργατικής τάξης. Αντίστοιχα, οι Σοσιαλδημοκράτες έκριναν πως έπρεπε να στηρίξουν τους θεσμούς της Δημοκρατίας και συνέβαλαν στην απαγόρευση των σημαντικότερων κομμουνιστικών οργανώσεων. Αμέσως απαγορεύτηκε το RFB (Μέτωπο Κόκκινων Αγωνιστών) και κυριάρχησαν οι συζητήσεις για την απαγόρευση του ΚΚΓ, κάτι το οποίο όμως δεν έγινε τελικά. Τα γεγονότα της Πρωτομαγιάς όμως έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα. Δημιούργησαν την αίσθηση ότι η αυτονομία των εργατών απειλούταν, εντείνοντας την καχυποψία απέναντι στη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Την εποχή του Κάιζερ αυτή η αίσθηση του φόβου θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να ενισχύσει την υποστήριξη οργανώσεων που εξέφραζαν τα εργατικά συμφέροντα. Η συμμετοχή των σοσιαλδημοκρατικών αρ-

χών της πόλης του Βερολίνου στην καταστολή και η αδυναμία του ΚΚΓ να διαχειριστεί με επιτυχία την κατάσταση, οδήγησε πολλούς εργάτες στην αμφισβήτηση της δυνατότητάς τους να επιλύσουν την κρίση. Εγκαινιάστηκε η στρατηγική της βίας στον δρόμο, ως μόνος δυνατός τρόπος επίλυσης των διαφορών. Οι χιτλερικές ομάδες άρχισαν να ενισχύονται, ενώ σταδιακά οι συγκρούσεις στους δρόμους λάμβαναν όλο και μεγαλύτερη έκταση. Μπροστά σε μια πλήρως απονομιμοποιημένη δημοκρατία, το σοσιαλδημοκρατικό και κομμουνιστικό κόμμα -εντελώς εχθρικά μεταξύ τους- βρέθηκαν ανίκανα να αντιμετωπίσουν την άνοδο του φασισμού. Το σκηνικό αυτό οδήγησε σταδιακά μέσα σε τέσσερα χρόνια στο ολοένα και μεγαλύτερο βάθεμα του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, ώστε πλέον η κοινοβουλευτική άνοδος του φασισμού και η κατάργηση του κοινοβουλευτισμού ως ενός άδειου πουκαμίσου- να είναι ένα αυτονόητο βήμα.


20 / ΠPIN

K INHΣH I ΔEΩN

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΣΜΑΣ

«Το ζήτημα του χρέους δεν αποτελεί απλά κάποιο οικονομικό - διαχειριστικό ζήτημα, αλλά ένα πολύ σύνθετο και πάνω

ΑΓΡΙΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

απ’ όλα πολιτικό πρόβλημα που αγγίζει όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής», υποστηρίζει στο νέο του βιβλίο ο Γιάννης Τόλιος, με τίτλο Κρίση, απεχθές χρέος και αθέτηση πληρωμών, το ελληνικό δίλημμα (εκδόσεις Τόπος, 2011).

Η πληρωμή του χρέους ως πεδίο αντιπαράθεσης «ΠΟΛΛΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΟΚ» Άρθρο του Eρίκ Tουσέν Στη νέα έκθεση, με τίτλο “πολλά δόγματα για το ίδιο σοκ”, της βελγικής οργάνωσης CADTM, που πρωταγωνιστεί στην πάλη για τη διαγραφή του δημόσιου χρέους o Ερίκ Τουσσέν εξηγεί ότι κατά την πρώτη φάση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (2007-2009), οι κυβερνήσεις των χωρών που επλήγησαν από τη χρηματοπιστωτική κρίση έλαβαν ισχυρά μέτρα τα οποία βασίστηκαν στα αντίστοιχα του Οκτωβρίου του 1929. Προκειμένου οι κυβερνήσεις να περιορίσουν τον αντίκτυπο της χρηματοπιστωτικής κρίσης και τις ομοιότητες με εκείνη την εποχή, ελήφθησαν στο Βορρά ορισμένα μέτρα, όπως μαζικές ενισχύσεις προς τις τράπεζες, αυξήσεις στην προσφορά χρήματος για να ενισχύσουν τη ρευστότητα και τη ζήτηση και μειώσεις των επιτοκίων. Η πρώτη που τα εφάρμοσε ήταν η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ και μετά ακολούθησαν η Τράπεζα της Αγγλίας και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μεσοπρόθεσμα τα μέτρα αυτά διάβρωσαν το εισόδημα και την κατανάλωση των εργαζομένων. Κατά τον Τουσσέν, πολλοί οικονομολόγοι ενόψει της κρίσης προέβλεψαν λανθασμένα ότι οι κυβερνήσεις του Βορρά ακόμη και της Μέρκελ και του Μπερλουσκόνι θα έκαναν μια κεϋνσιανή στροφή μέσω των αυξήσεων στις δημόσιες δαπάνες, των παραχωρήσεων στους μισθωτούς, των επιβολών αυστηρότερων κανόνων στις χρηματοπιστωτικές εταιρείες, και των μακροπρόθεσμων κρατικοποιήσεων. Στη συνέχεια ο Τουσσέν πραγματοποιεί μία σύντομη ιστορική αναδρομή αρχίζοντας από το 2008 όταν τα κόμματα της εξουσίας και αρκετοί οικονομικοί αναλυτές μεγάλων ΜΜΕ θορυβήθηκαν ότι μία αφύπνιση της κοινής γνώμης θα αποτυπωνόταν σε μία ριζοσπαστική κριτική του καπιταλισμού, που θα οδηγούσε σε ξέσπασμα κοινωνικών εκρήξεων προς την κατεύθυνση της επαναστατικής αλλαγής. Στο σημείο αυτό ο Ερίκ Τουσσέν χρησιμοποιεί το παράδειγμα της Ελλάδας, όταν η αντίδραση της ΝΔ ήταν τα μέτρα λιτότητας που προκάλεσαν την κοινωνική έκρηξη του Δεκεμβρίου του 2008 οδηγώντας τη Δεξιά σε συντριπτική εκλογική ήττα στις πρόωρες εκλογές του 2009. Στην Ισλανδία, το δόγμα σοκ που εφαρμόστηκε είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη της εξόφλησης των χρεών σε ξένους πιστωτές μέσω δημοψηφίσματος. Σύμφωνα με τον Τουσσέν, το 2010 εφαρμόστηκε στην ευρωπεριφέρεια (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) το δόγμα σοκ στον τομέα της εργασίας, με την επιβολή ολοένα και πιο βάναυσης λιτότητας υπό τη μορφή θεραπείας σοκ, ενισχύοντας σημαντικά την αστική τάξη με αποτέλεσμα το κόστος της κρίσης του κεφαλαίου να μεταβιβαστεί στις εργαζόμενες κοινωνικές τάξεις. Ο Ερίκ Τουσσέν θα παρεβρεθεί και θα μιλήσει στο διεθνές συνέδριο που οργανώνει η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου στη Νομική από Παρασκευή έως Κυριακή 6 - 8 Μαΐου.

Σ

την τρέχουσα οικονομική κρίση και ειδικότερα την κρίση δημόσιου χρέους στην οποία περιδινίζεται η Ελλάδα και στις στρατηγικές για την αντιμετώπισή της είναι αφιερωμένο το νέο βιβλίο του Γιάννη Τόλιου, με τίτλο Κρίση, απεχθές χρέος και αθέτηση πληρωμών, το ελληνικό δίλημμα (εκδόσεις Τόπος) που κυκλοφόρησε μόλις πριν λίγες μέρες. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται αρχικά για την επικαιρότητά του καθώς παρεμβαίνει σε μια συζήτηση που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας αντιπαράθεσης εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο. Αυτή δε η παρέμβασή του γίνεται από θέσεις της Αριστεράς, σε αντιπαράθεση με τις θέσεις της κυβέρνησης και του μαύρου μνημονιακού μετώπου, ΔΝΤ και ΕΕ. Χαρακτηριστικά, παρουσιάζονται με τα πιο μελανά χρώματα οι δραματικές κοινωνικές συνέπειες από τη μέχρι σήμερα εφαρμογή του Μνημονίου, καθώς και η έκρηξη των κοινωνικών αντιθέσεων, η άλλη πλευρά δηλαδή, η λιγότερο... σκοτεινή του φεγγαριού: «Σε αντίθεση με το υψηλό ποσοστό φτώχειας, υπήρξε από την άλλη σταθερή αύξηση του στρώματος των εκατομμυριούχων», τονίζει ο Γιάννης Τόλιος. Μια θέση που την υποστηρίζει με στοιχεία και τις απαραίτητες παραπομπές σε πρωτογενές υλικό. Η τρέχουσα οικονομική κρίση χαρακτηρίζεται αφετηριακά ως «προϊόν των αντιφάσεων του καπιταλισμού και των συνακόλουθων πολιτικών του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισής του». Κατά τη διερεύνηση των συγκεκριμένων αιτιών που οδήγησαν στην έκρηξη του δημόσιου χρέους ο συγγραφέας υπογραμμίζει τις έκτακτες, χρόνιες και ειδικές αιτίες που στο σύνολό τους καταδεικνύουν ότι …δεν «τα φάγαμε μαζί». Ότι δηλαδή η αύξηση του δημόσιου χρέους από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και μετά ήταν αποτέλεσμα συνειδητών ταξικών επιλογών των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Με τα δικά του λόγια, οι αιτίες των διπλών ελλειμμάτων (στα δημόσια οικονομικά και το ισοζύγιο πληρωμών) έχουν τις εξής αφετηρίες: «Αν η κρίση και τα ελλείμματα της δημόσιας διαχείρισης συμπυκνώνουν τις ταξικές επιλογές της οικονομικής πολιτικής, τα ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών συμπυκνώνουν τα ελλείμματα ανάπτυξης και αναταγωνιστικότητας, καθώς και την ποιότητα των σχέσεων μιας χώρας στο διεθνές σύστημα οικονομικών σχέσεων». Ο Γιάννης Τόλιος παρουσιάζει επίσης με λεπτομέρειες τις ευθύνες της ΕΕ για την ελληνική κρίση, όχι μάλιστα μόνο σε ό,τι αφορά το από εδώ και πέρα στη βάση των πρόσφατων αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής στις 24 και 25 Μάρτη, αλλά και σε ό,τι αφορά το πώς φτάσαμε ως εδώ. Αναλύοντας, για παράδειγμα, τον τρόπο που η συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη προετοίμασε τη σημερινή κρίση, μέσω της συναλλαγματικής ισοτιμί-

n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

ας με την οποία κλείδωσε η δραχμή στο ευρώ. Καταλήγει δε πως «το τελικό αποτέλεσμα λειτουργίας της ευρωζώνης είναι η περιθωριοποίηση των περιφερειακών οικονομιών, σε βάρος του επιπέδου ζωής των εργαζομένων και των λαών και προς όφελος του χρηματιστικού κεφαλαίου και των ισχυρών οικονομιών, κυρίως της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας».

4 Στην «κοινωνική αντεπανάσταση» χρειάζεται να απαντήσουμε με «αριστερή αντεπίθεση» Άμεσα προκρίνει τη δυνατότητα λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους, που θα επιτρέψει τη διαγραφή μέρους ή όλου του χρέους, καθώς και ο ίδιος πρωταγωνιστεί στις σχετικές προσπάθειες που γίνονται για τη συγκρότηση Επιτροπής το τελευταίο διάστημα. Αναφέρει μάλιστα στο βιβλίο του: «Ο δισταγμός υιοθέτησης της ιδέας άρνησης πληρωμής του “απεχθούς χρέους” και επαναδιαπραγμάτευση του υπόλοιπου από θέσεις ισχύος, καθώς και η αντίληψη μετάθεσης της λύσης του ζητήματος σε ευρωπαϊκό επίπεδο, βρίσκεται σε απόσταση από τις αντικειμενικές απαιτήσεις της ελληνικής κοινωνίας, δείχνοντας έλλειμμα εμπιστοσύνης στις λαϊκές δυνάμεις. Στην ουσία, επικαλούμενος τις δυσκολίες και τους κινδύνους, ο Συνασπισμός μεταθέτει την επίλυση του προβλήματος από το εθνικό στο υπερεθνικό επίπεδο, στερώντας προοπτική στο κίνημα κατά του Μνημονίου,

του Συμφώνου για το Ευρώ και της ελεγχόμενης πτώχευσης στο οποίο ο ίδιος πρωτοστατεί. Πρόκειται για καθαρά αμυντική και ταυτόχρονα αντιφατική στάση, που κυριαρχείται από τη λογική ότι είναι προτιμότερη η “πάση θυσία” παραμονή στην ευρωζώνη και ότι οι αναγκαίες ριζοσπαστικές αλλαγές είναι εφικτές μόνο στο σύνολο των χωρών και από όλους τους λαούς μαζί, παραγνωρίζοντας την ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη, τόσο γενικά μεταξύ καπιταλιστικών χωρών, όσο και ειδικά μεταξύ χωρών του “κέντρου” και της “περιφέρειας” της ΕΕ». Η στρατηγική πρόταση του συγγραφέα, με την οποία ολοκληρώνει και την ανάλυσή του, συμπυκνώνεται στο ότι βασικός στόχος της περιόδου που διανύουμε είναι «η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης και η ανάδειξη μιας προοδευτικής αριστερής κυβέρνησης που θα εφαρμόσει ένα ανοικτό στη σοσιαλιστική προοπτική πρόγραμμα ριζοσπαστικών αλλαγών». Αυτή η άποψη ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα. Το πρωτοφανές βάθος και ο μη αντιστρεπτός χαρακτήρας των αντιδραστικών αλλαγών που έχουν συντελεστεί στο πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια έχουν αφαιρέσει οριστικά και αμετάκλητα το έδαφος για να τελεσφορήσουν ακόμη και τα πιο γνήσια αριστερά κυβερνητικά πειράματα και να μπορέσουν να ικανοποιήσουν ακόμη και ώριμα εργατικά αιτήματα μέσω μεταρρυθμίσεων. Η επίδειξη πυγμής από τον Νικολά Σαρκοζί το 2010, όταν αρνήθηκε να πάρει πίσω την αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση παρά τις 7 γενικές απεργίες που έγιναν όλο το χρόνο, κι όταν μάλιστα στο παρελθόν μία γενική απεργία αρκούσε για να καρατομηθεί συχνά και πρωθυπουργός κι όχι μόνο να ακυρωθούν κρίσιμα νομοσχέδια (βλέπε Σύμφωνο Προσωρινής Απασχόλησης), δείχνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη σκλήρυνση της αστικής εξουσίας και την αναγκαιότητα των επαναστατικών, αντικαπιταλιστικών τομών. Συνολικά πρόκειται για ένα βιβλίο που εξοπλίζει τον κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς για την αναγκαία πάλη ενάντια στο Μνημόνιο, την κυβέρνηση, το ΔΝΤ και την ΕΕ καθώς βαθαίνει την ιδεολογική αντιπαράθεση. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί την Τρίτη 3 Μαΐου στην αίθουσα του Συλλόγου Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδας (Σίνα 16) στις 7 το απόγευμα. Θα μιλήσουν ο Γιώργος Σταθάκης (καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης), ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος (επίκουρος καθηγητής Πάντειου Πανεπιστημίου) και ο γράφοντας. Θα χαιρετήσει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γιώργος Μανιάτης, καθηγητής Πολιτικής και Ηθικής Θεωρίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.


ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΠPIN / 21

K INHΣH I ΔEΩN

Έντονη αντιπαράθεση διεξάγεται στην αριστερή διανόηση για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη. Δεν λείπουν

ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

οι φωνές που υποστηρίζουν την επέμβαση, γιατί «κάτι πρέπει να γίνει». Απόψεις που δέχονται δριμεία κριτική από όσους

ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΣΗΣ

βλέπουν στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς ένα σχέδιο για την ήττα των αραβικών εξεγέρσεων. Πολλά από τα άρθρα που αναφέρονται υπάρχουν μεταφρασμένα στο ενδιαφέρον μπλογκ ilesxi.wordpress.com.

Η επαναχάραξη του δυτικού ιμπεριαλισμού και η αντιπαράθεση της αριστερής διανόησης

Ε

n ΘΑΝΟΣ ΑΝΔΡΙΤΣΟΣ

νώ το λουτρό αίματος από την ένα τέλος στις αραβικές εξεγέρσεις… για να πιο καθοριστική πλευρά, που είναι η μεγάλη επέμβαση στη Λιβύη συνεχί- αποσπάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στροφή των τελευταίων χρόνων στη συνεργαζεται και η αναταραχή σε ολό- από τους δρόμους και τις διαδηλώσεις, εμφα- σία με τη Δύση: Ο γιος του Καντάφι, εξοργικληρο τον αραβικό κόσμο μαί- νίζοντας τους συμμάχους σαν υπερασπιστές σμένος, δήλωσε: «Ο Σαρκοζί έχει ξεχάσει πόνεται, με πρωταγωνιστή αυτή των πολιτικών δικαιωμάτων». Σε παρόμοιο σα έχουμε πληρώσει για να επανεκλεγεί; Ξέτη φορά τη Συρία, ένας ακόμα πόλεμος λαμ- μήκος κύματος, ο Αλέν Μπαντιού θα εξαπο- χασε; Έχουμε όλα τα χαρτιά, τις επιταγές και βάνει χώρα. Τις τελευταίες εβδομάδες, μια λι- λύσει δριμύ «κατηγορώ» εναντίον του Ναν- τις σφραγίδες και θα τα δείξουμε». γότερο αιματηρή αλλά πολύ σημαντική δια- σύ ρωτώντας τον πώς γίνεται «να μην καταΗ αντιπαράθεση αυτή έχει σημασία γιαμάχη διεξάγεται πάνω στο θέμα της επέμβα- λαβαίνει ... ότι η στόχευσή τους ήταν να μετα- τί καθορίζει συνολικά τη στάση απέναντι σε σης στη Λιβύη. Αρκετά μια ολόκληρη προσπάχρόνια είχαμε να δούμε θεια επαναχάραξης του μια τόσο έντονη συζήτηδυτικού ιμπεριαλισμού, ση στις όχθες της Αριαρκετά χρόνια μετά τις στεράς, με δημόσιες τοσε μεγάλο βαθμό αποποθετήσεις, άρθρα και τυχημένες επεμβάσεις αντιπαραθέσεις. Σε γεσε Ιράκ και Αφγανινικές γραμμές τα στραστάν. Μέσα από το «αντόπεδα που διαμορφώθρωπιστικό» περίβλημα νονται είναι δύο: Από δεν κρίνεται μόνο η κατη μια μεριά αυτοί που τάσταση σε μια χώρα, υπερασπίζονται τη δυτιαλλά δίνεται νέα ώθηκή παρέμβαση ως μέσο ση στον παρεμβατισμό βοήθειας των αγωνιζότων ισχυρών καπιταλιμενων ενάντια στο καστικών χωρών και μάθεστώς του Καντάφι και λιστα εν μέσω κρίσης. από την άλλη όσοι αντιΌπως παρατηρεί ο Πέτίθενται σε αυτή, θεωρι Άντερσον, η τωρινή ρώντας την ένα ιμπερισυγκυρία στον αραβιαλιστικό σχέδιο επανακό κόσμο, που συγκρίκαθορισμού της δυτικής νεται με σπάνια επαναεπιρροής σε ολόκληρο στατικά ή απελευθερωτον αραβικό κόσμο. τικά γεγονότα, θα έχει 4 Μέσα από το «ανθρωπιστικό» περίβλημα δίνεται Το κοινό σημείο των μέλλον, καθώς στηρίζενέα ώθηση στον παρεμβατισμό των ισχυρών καπιταλιστικών υπερασπιστών της επίται σε τεράστια κοινωθεσης είναι ότι απένανικά αδιέξοδα αλλά και χωρών και μάλιστα εν μέσω κρίσης ντι στην αιματοχυσία στο συνολικό αίτημα του Καντάφι, οι δυτικοί για πολιτική ελευθερία, «κάτι πρέπει να κάνουμε». Ο Ζαν-Λουκ Ναν- τρέψουν μια επανάσταση σε πόλεμο, βγάζο- η οποία, έστω με τη μορφή του κοινοβουλευσύ, σε άρθρο του, αφού υμνήσει την αντίσταση ντας το λαό εκτός παιχνιδιού και ανοίγοντας τισμού, αποτελεί μακρινή προσδοκία. Σε αυκαι την εξέγερση των αραβικών λαών, υιοθετεί το δρόμο για όπλα και στρατούς … Πώς μπο- τό το πλαίσιο, η αμερικανική και ευρωπαϊκή την υπέρβαση της «παλιομοδίτικης μόδας των ρείς και αποδέχεσαι κάθε είδος αποστολής ηγεμονία επανακαθορίζεται για να μπορέσει παράπλευρων απωλειών και την καχυποψία “διάσωσης”, που έχει ανατεθεί στους ίδιους να διατηρήσει την οικονομική της εξουσία. των (περισσότερο ή λιγότερο) κρυφών συμφε- ακριβώς ανθρώπους για τους οποίους η παΈτσι, μπορεί να θυσιάσει σε ένα βαθρόντων, τις αρχές της μη-επέμβασης» καθώς λιότερη κατάσταση ήταν η καλή και οι οποίοι μό, όχι βέβαια μέχρι και τη βασιλική οικογέ«δεν είμαστε πια στον κόσμο της δυτικής αλα- θέλουν στην κυριολεξία να επιστρέψουν στο νεια της Σαουδικής Αραβίας, παλιούς δικτάζονείας και του ιμπεριαλισμού». Ο γεννημένος παιχνίδι ... Λες στο κείμενό σου ότι “αργότε- τορες φίλους, για να εξασφαλίσει υποστηριστο Λίβανο Ζιλμπέρ Ασκάρ υποστηρίζει ότι η ρα” η ευθύνη θα είναι “δική μας” (αλλά ποι- κτές εντός των ανερχόμενων λαϊκών δυνάμεαντίθεση στις στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύ- οι απαρτίζουν αυτό το “μας”, εάν σήμερα πε- ων. Αυτό όμως δεν θα φέρει ούτε πολιτική σης δεν μπορεί να είναι «απόλυτη αρχή», γιατί ριλαμβάνει το Σαρκοζί και το Μπερνάρ Αν- ελευθερία ούτε κοινωνική δικαιοσύνη αλλά αυτό δεν είναι «πολιτική θέση αλλά θρησκευ- ρί Λεβί, αυτούς που βομβαρδίζουν και τους νέο ιμπεριαλιστικό έλεγχο, αν δεν συνοδευτικό ταμπού» και έτσι «η Αριστερά πρέπει να υποστηρικτές τους;) να διασφαλίσουμε ότι το τεί από μια συνολική μάχη ενάντια στην εκμάθει πώς να αποκαλύπτει την ιμπεριαλιστι- πετρέλαιο, η αγορά όπλων και τα συναφή δεν μετάλλευση και το σύγχρονο παγκόσμιο ιμπεκή υποκρισία χρησιμοποιώντας απέναντί της θα επιστρέψουν ξανά. Γιατί “αργότερα”; Εί- ριαλισμό. τα ίδια ηθικά όπλα που αυτή χρησιμοποιεί». ναι τώρα που πρέπει να το διασφαλίσουμε, Γι’ αυτό και οφείλουμε σαν Αριστερά να «Δεν θα αποκαλούσα την αποστολή ιμπερια- σταματώντας τις μεγάλες δυνάμεις όσο περισ- αναδεικνύουμε και το ρόλο των νέων «αντιλιστική», γράφει η Ροσάνα Ροσάντα (του ιταλι- σότερο μπορούμε από το να παρέμβουν στις καθεστωτικών» δυτικών ανδρεικέλων. Όχι κού Μανιφέστο), η οποία παρότι δηλώνει προ- πολιτικές διεργασίες που εξελίσσονται στον για να υπερασπιστούμε την υπάρχουσα κατάβληματισμένη για τα αποτελέσματα του πολέ- αραβικό κόσμο». σταση, αλλά για να ανοίξει ο δρόμος για ένα μου, θεωρεί ότι δεν μπορεί να αρνηθεί τη βοΈνα άλλο κομμάτι της Αριστεράς, κυρίως διαφορετικό μέλλον για τους λαούς της Αναήθεια και τη στήριξη σε κάποιον «που παλεύ- του μαρξιστικού-λενινιστικού χώρου, θα κα- τολής και της Δύσης. Γιατί το δικό μας «εμείς» ει για ψωμί και ελευθερία», ούτε να του «ζητή- ταλήξει σε συνολική υποτίμηση των αραβικών δεν περιλαμβάνει τις δυνάμεις των κυρίαρσει ένα πιστοποιητικό». αγώνων και πλήρη υπεράσπιση του Καντά- χων ή του «ανθρωπιστικού» ΟΗΕ, όπως και Το κείμενο της τελευταίας ήρθε ως απά- φι, ως ενός αντιιμπεριαλιστικού, ανεξάρτητου ντόπια κομμάτια του ρεφορμισμού θεωρούν, ντηση στις θέσεις του Ταρίκ Αλί σύμφωνα καθεστώτος. Κάτι τέτοιο, πέραν του ότι τελικά αλλά τον κόσμο της εργασίας σε όλο τον κόμε τις οποίες η επέμβαση «είναι τμήμα μιας ταυτίζει τις σοσιαλιστικές απόπειρες με αυ- σμο. Και, όπως ξέρουμε, η απελευθέρωση αυενορχηστρωμένης απάντησης για να δοθεί τά τα εκμεταλλευτικά καθεστώτα, αγνοεί την τού θα είναι έργο του ίδιου.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ «Οι εξεγέρσεις έχουν ξεκινήσει καιρό εδώ», είπε ο Τσάβες Όταν ξέσπασαν οι εξεγέρσεις στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα μαζί με τα εγχώρια και διεθνή ιδιωτικά ΜΜΕ, εξαπέλυσαν μια ολομέτωπη επίθεση στον Τσάβες. Τώρα που πέφτουν οι δικτάτορες, τρέμει η θέση του και ίσως «να’ ναι ο επόμενος», έλεγαν. Ο Τσάβες σήκωσε τότε το γάντι επικαλούμενος το Καρακάτσο του 1989, τη μεγάλη λαϊκή εξέγερση που γέννησε η φτώχεια και οι πολιτικές του ΔΝΤ στη Βενεζουέλα. «Αυτό που συμβαίνει στην Αίγυπτο είχε ξεκινήσει εδώ πριν καιρό. Βρισκόμαστε σε ανταρσία εδώ και καιρό, σε επαναστατική μάλιστα ανταρσία». Με μια τέτοια επίκληση, αφενός αφόπλισε την αντιπολίτευση συγκροτώντας μια αδιαμφισβήτητη ηγεμονία στις λαϊκές μάζες κι αφετέρου αναφέρθηκε με όρους προοπτικής στη λαϊκή πρωτοβουλία των αραβικών μαζών, προτάσσοντας το παράδειγμα της Βενεζουέλας και της ρήξης με τον ιμπεριαλισμό, σα διέξοδο για τον αραβικό κόσμο. Η στάση απέναντι στις εξελίξεις στη Λιβύη ήταν διαφορετική. Ο Κάστρο, ο Τσάβες, αλλά και οι Πρόεδροι των χωρών της ALBA στάθηκαν εξαιρετικά επιφυλακτικά απέναντι στις ταραχές, σημειώνοντας από την αρχή ότι η Δύση μπορεί να εκμεταλλευτεί τις σκηνές του αίματος για να επέμβει, ενώ ταυτόχρονα πήραν πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση αποτροπής μιας τέτοιας εξέλιξης (πρόταση Τσάβες για Επιτροπή Ειρήνης). Προφανώς η στάση τους περιπλέκεται με το συνολικό ρόλο των ΗΠΑ, ειδικά σε μια περίοδο αυξημένης συνεργασίας ΗΠΑ – Κολομβίας και πιθανών εξελίξεων στην περιοχή (το 2010 οι αγορές όπλων έφτασαν στη Λατινική Αμερική στα 63,3 δις. δολάρια). Για την υπεράσπιση πάντως του «φίλου Καντάφι» ασκήθηκε κριτική από πλευρές της λατινοαμερικάνικης και της διεθνούς Αριστεράς, που τόνισαν τον κίνδυνο να αποδυναμωθούν τα ερείσματα που έχει η Λατινική Αμερική στις αραβικές μάζες (Δημοσκόπηση το 2009 σε μια σειρά αραβικές χώρες ανέδειξε ως πιο δημοφιλή ηγέτη τον Ούγκο Τσάβες με 36%). Σε κάθε περίπτωση πάντως οι βασικές παραδοχές από τις οποίες ξεκινούσαν όλες οι κριτικές τοποθετήσεις της λατινοαμερικάνικης Αριστεράς ήταν η καταδίκη του ιμπεριαλισμού και η αποκάλυψη της υποκρισίας της Δύσης που κόπτεται δήθεν για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Στη Λατινική Αμερική έγιναν μαζικές αντιπολεμικές συγκεντρώσεις έξω από τις πρεσβείες της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Δεν παρατηρήθηκε το αντίστοιχο φαινόμενο με την Αμερική και την Ευρώπη, όπου, όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Τζέιμς Πέτρας, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού που περνιέται για Αριστερά ακολούθησε τις ηγεσίες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των χωρών τους.


22 / ΠPIN

Δ ΙΕΘΝΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Η επίκληση των ανθρωπιστικών αιτιών για τη δικαιολόγηση της επέμβασης από τους ΝΑΤΟϊκούς δεν έπεισε κανέναν μια και όλοι είδαν δύο μέτρα και δύο σταθμά: Από τη μια, δημόσια αποδοκιμασία και οργή κατά του Καντάφι για τη σφαγή των αμάχων, από την άλλη όμως, ενθάρρυνση της Σαουδικής Αραβίας που επενέβη στο Μπαχρέιν για να στηρίξει το φιλο-αμερικανό δικτάτορα και ανοχή στη σφαγή των κατοίκων της Υεμένης. ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ

ΣΤΟΧΟΣ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ Τα ζητούμενα της επέμβασης Κανένας αγώνας, περισσότερο μάλιστα, όταν είναι κοινωνικός δεν πάει χαμένος. Μόνο, να που η ιστορία της ανθρωπότητας δεν γράφεται σύμφωνα με τις επιθυμίες και τον σχεδιασμό των ανθρώπων, αλλά στα πεδία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων με όποιες μορφές πάλης κι αν παίρνουν κάθε φορά αυτοί οι αγώνες. Η αλήθεια είναι ότι η ηγεσία του σημερινού παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, με όλες τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς της δεν είχε στις προτεραιότητές της την άμεση αντιμετώπιση του ξεσηκωμού των καταπιεσμένων λαών του αραβικού κόσμου και των ανεπιθύμητων γι’ αυτούς επιπτώσεων (μεταναστευτικό). Αλλά είπαμε ότι η ιστορία της κοινωνικής απελευθέρωσης του ανθρώπου δεν είναι προβλέψιμη χωροχρονικά. Άλλες προτεραιότητες είχαν, στην παρούσα φάση, οι ηγέτες της Νέας Τάξης. Με πολιορκητικό κριό την οικονομική κρίση και οδηγό τη νεοφιλελεύθερη πολιτική θέλουν να αποψιλώσουν ή ακόμα και να μηδενίσουν εάν είναι δυνατόν τις όποιες κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις του σύγχρονου εργατικού κινήματος στην καρδιά των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Βέβαια, η Αφρική και ιδίως η Μέση Ανατολή και η αραβική χερσόνησος, με τα πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο εδάφη τους και την κυρίαρχη γεωστρατηγική τους θέση, κατείχαν πάντα σημαντική θέση στις προτεραιότητες των συμφερόντων της Νέας Τάξης. Γι’ αυτό και σημειώθηκαν: Οι πρόσφατοι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο έντονος ανταγωνισμός τους με το θεοκρατικό Ιράν, η αναβάθμιση του επιχειρησιακού σχεδιασμού στην Αφρική μέσω της αμερικανικής Διοίκησης Αφρικής (US AFRICOM) που γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 2008 και απέβλεπε στην προώθηση των συμφερόντων, κυρίως των αμερικάνικων, στη Μαύρη Ήπειρο. Οι άμεσοι σκοποί τους είναι: Η αναχαίτιση, κυρίως, της κινέζικης επιρροής στην περιοχή, η εξασφάλιση εφεδρικών πετρελαιακών κοιτασμάτων και στρατηγικών μεταλλευμάτων (κοβάλτιο, μαγγάνιο, χρώμιο, πλατίνα) και ο γεωστρατηγικός, γεωπολιτικός και γεωοικονομικός έλεγχος της μαύρης ηπείρου και της ευρύτερης περιοχής.

Η αραβική άνοιξη και ο ιμπεριαλιστικός χειμώνας

Σ

την AFRICOM ανήκουν 49 από τις 54 χώρες της Αφρικής και όχι τυχαία οι πέντε που δεν ενσωματώθηκαν είναι η Λιβύη, το Σουδάν, η Ακτή του Ελεφαντοστούν, η Ερυθραία και η Ζιμπάμπουε. Όλες βρίκσονται στο ιμπεριαλιστικό στόχαστρο! Σημαντικό δε είναι να ειπωθεί ότι η επέμβαση στη Λιβύη, είναι ο πρώτος πόλεμος στον οποίο συμμετέχει με πρωτεύοντα ρόλο η AFRICOM στην ήπειρο. Η αραβική εξέγερση των φτωχών και των αδικημένων ξεκίνησε από την Τυνησία και εξαπλώθηκε, σαν έτοιμη από καιρό, στις 21 από τις 22 χώρες του Αραβικού Συνδέσμου και όχι μόνον, σε μια περιοχή που φαινομενικά ήταν στάσιμη πολιτικά επί δεκαετίες. «Δεν φοβάμαι». Αυτό έγραφε ένα αγόρι από την Υεμένη, δίπλα σε δύο στόχους ζωγραφισμένους ένα στο γυμνό του στήθος και τον άλλο στο στομάχι του. Η αρχή της «οδύσσειας» των εξεγέρσεων από τα κάτω είχε ξεκινήσει! Οι εξεγέρσεις προκάλεσαν και προκαλούν τεκτονικές πολιτικές μετατοπίσεις και σίγουρο είναι αυτό που έχει γραφεί κατ’ επανάληψη στον Τύπο, ότι η επόμενη ημέρα δεν θα είναι όπως πριν. Η αντεπανάσταση είχε τις πληροφορίες και τις εκτιμήσεις της για τις επικείμενες εξεγέρσεις στη Β. Αφρική και Μ. Ανατολή. Είναι βέβαιο ότι στην Αίγυπτο και όχι μόνον, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις χρηματοδοτούμενες από τη Δύση και άλλοι «υπάλληλοι» δυτικών πρεσβειών, προσπάθησαν να καναλιζάρουν την εξέγερση. Δεν μπόρεσε όμως η αντεπανάσταση να συλλάβει την έκταση, τη διάρκεια, την ένταση και τις ιδιομορφίες της εξέγερσης ανά φυλή και ανά χώρα, με φυσικό επακό-

n ΑΡΓΥΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

λουθο να κάνει λάθος εκτιμήσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης και να παλινωδεί χάνοντας έτσι πολύτιμο γι’ αυτή χρόνο. Οι ΗΠΑ, πιστεύεται από έγκυρους μελετητές και από τον ίδιο τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, ότι θα ήθελαν μια πολεμική αγρανάπαυση αυτόν τον καιρό, αλλά οι εξεγέρσεις των καταπιεσμένων δεν το επιτρέπουν στο βαθμό που προσδοκούσαν. Ακόμα υπάρχουν και ανησυχίες μη τυχόν και η κατάσταση ξεφύγει από τα όρια του αραβικού κόσμου (Κούρδοι). Το εργαλείο του πολέμου ήταν αυτό λοιπόν που επιλέχτηκε για την ποδηγέτηση της εξέγερσης συνολικά, διότι τα λε-

4 Η Δύση δεν μπόρεσε να διανοηθεί την έκταση και το βάθος της εξέγερσης φτά ήταν πολλά και τα ρίσκα δεν επιτρέπονταν! Η νομική και ηθικοπολιτική δικαιολόγηση της «ανθρωπιστικής επέμβασης» στη Λιβύη δεν πείθει πια ούτε τους απληροφόρητους, μετά από όσα συνέβησαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία και Ιράκ, αλλά και από τη διαφορετική αντιμετώπιση των ίδιων των εξεγέρσεων δηλαδή: Από τη μια, εισβολή της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν, μακελειό στην Υεμένη από τους ντόπιους δυνάστες με τις ευλογίες του ιμπεριαλισμού και από την άλλη βομβαρδισμοί στη Λιβύη. Άλλωστε, όταν μιλά «η σιδερένια φτέρνα» και τα έξυπνα όπλα των αστών, όπως κατασκοπευτικά σκάφη και δορυφόροι made in USA, όλα τα νομικοηθικοπολιτικά εργαλεία γίνονται όργανά τους, κοινώς τα «κεφάλια μέσα»! Ο χρόνος που θα

χρειασθεί να κρατήσουν οι τρομοκρατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις τους και οι όποιοι άλλοι συνδυασμοί μέσων και σκοπών καταστολής, έχει να κάνει με την επίτευξη των αντικειμενικών σκοπών και την κλιμακωτή υλοποίησή τους. Άλλωστε, πολλές φορές ο πόλεμος αυτονομείται από τους πολιτικούς και μετοχοποιεί σκοπούς δικούς του, όπως εκπαίδευσης - συντονισμού, εφαρμογής σχεδίων και νέων τεχνικών μάχης, καταστροφής παλαιού και ανανέωσης του οπλοστασίου, δοκιμής νέων όπλων σε πραγματικές συνθήκες, διαφήμιση από την πολεμική βιομηχανία νέων προϊόντων και τεχνολογιών και άλλα. Οι σκοποί τώρα που καθορίστηκαν από τους ιμπεριαλιστές, όπως αυτοί δειλά-δειλά φαίνονται στην πράξη είναι: Πρώτο, η ανακοπή στην αρχή και η κηδεμόνευση στη συνέχεια της εξέγερσης κυρίως στην αραβική χερσόνησο, αλλά και συνολικά, με την επιστροφή του φόβου. Δεύτερο, η εισαγωγή ή βελτίωση της κεφαλαιοκρατικής αστικής δημοκρατίας και των θεσμών της στην ιδιόμορφη ζωή των Αράβων και των Αφρικανών. Τρίτο, η απρόσκοπτη συνέχιση της εκμετάλλευσης του αραβικού κόσμου, των Αφρικανών και των πλουτοπαραγωγικών τους φυσικών θησαυρών. Τέταρτο, η διατήρηση και η εμβάθυνση του ελέγχου των κρίσιμων γι’ αυτούς γεωστρατηγικών χώρων. Πέμπτο, η ένταση του ανταγωνισμού και της κερδοφορίας του κεφαλαίου, από νέες θέσεις, που κερδίζονται από τη συμμετοχή στην καταστολή και τον έλεγχο της εξέγερσης. Και η εργασία; Πού είναι η απελευθερωτική εργατική αλληλεγγύη; Πού βρίσκεται ο εργατικός πολιτισμός;


ΠPIN / 23

Δ IEΘNH

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Επίδειξη πυγμής κάνει το καθεστώς του Άσαντ απέναντι στους χιλιάδες διαδηλωτές που ζητούν εδώ και μήνες περισσότερες ελευθερίες. Με γενναίες χρηματοδοτήσεις σε ομάδες σύρων αντικαθεστωτικών, οι ΗΠΑ επιχειρούν να ελέγξουν τις εξελίξεις, χωρίς μέχρι στιγμής να προκρίνουν σχέδια ανατροπής του καθεστώτος ή επέμβασης.

Η

Αιματοχυσία στη Συρία

αβεβαιότητα για τις μελλοντικές κινήσεις του καθεστώτος Άσαντ, η αμφιθυμία των ξένων δυνάμεων και η αποφασιστικότητα των πολιτών να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις χαρακτηρίζουν το πολιτικό κλίμα στη Συρία, ενόσω η εξέγερση στη χώρα συμπληρώνει δύο μήνες ζωής. Οι νεκροί ξεπερνούν τους 500, οι τραυματίες και οι συλληφθέντες ανέρχονται σε χιλιάδες, ο στρατός έχει καταλάβει αστικά κέντρα και οι πρώτοι πρόσφυγες διασχίζουν τα σύνορα με το Λίβανο. Σε μία ακόμη χώρα-κλειδί για τη Μέση Ανατολή, το μέλλον διαγράφεται ζοφερό. Όταν ο Χασάν Αλί Ακλέχ περιλούστηκε με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε στις 26 Ιανουαρίου, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την κυβερνητική πολιτική, ακολουθώντας το παράδειγμα του Τυνήσιου Μοχάμεντ Μπουαζίζι, δεν είναι σίγουρο ότι γνώριζε πως θα έγραφε την πρώτη πράξη για τη σημαντικότερη συριακή εξέγερση απ’ τη δεκαετία του ’80. Οι πορείες διαμαρτυρίας που εκδηλώθηκαν για τον ίδιο λόγο από τις 15 Μάρτη και μετά αντιμετωπίστηκαν με άγρια καταστολή. Και η βία ριζοσπαστικοποίησε τα αιτήματα των διαδηλωτών: Αντί για μεγαλύτερες ελευθερίες άρχισαν να ζητούν την αλλαγή του καθεστώτος – σε μία χώρα όπου το ίδιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία απ’ τη δεκαετία του ’60. Ο πρόεδρος Άσαντ, αντιμετώπισε το πρόβλημα μία με το καρότο και μία με το μαστίγιο. Προχώρησε σε αλλαγές σε κυβερνητικό επίπεδο, απελευθέρωσε κάποιους συλληφθέντες, έδωσε τη συριακή υπηκοότητα σε χιλιάδες Κούρδους και, στις 21 Απριλίου, ήρε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το οποίο ήταν σε ισχύ από το 1963. Την ίδια στιγμή, οι δυνάμεις ασφαλείας του καθεστώτος του (που δρουν ανεξέλεγκτες) έπνιγαν τις διαδηλώσεις στο αίμα. Κάθε νέα συγκέντρωση αντιμετωπιζόταν με όλο και περισσότερες σφαίρες, δακρυγόνα και ξυλοδαρμούς. Αγνοώντας τη γνήσια λαϊκή οργή που προκάλεσαν δεκαετίες πολιτικής και κοινωνικής καταπίεσης, ο Άσαντ απέδωσε σε «έξωθεν παρεμβάσεις» την εξέγερση. Βέβαια, στοιχεία που προβάλλονται σε δυτικά Μέσα Ενημέρωσης επιβεβαίωναν τις απόπειρες εκμετάλλευσης από ξένες δυνάμεις πιθανών αναταραχών στο εσωτερικό της Συρίας. Τηλεγραφήματα του WikiLeaks περιέγραφαν αναλυτικά πώς το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών χρηματοδοτούσε κόμματα της αντιπολίτευσης, ομάδες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ένα δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ στο όνομα του «εκδημοκρατισμού». Όπως ανέφεραν, ενδεικτικά, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών έδωσε 6 εκ. δολάρια στο «Κίνημα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» που είχαν στήσει σύροι αντιφρονούντες στο Λονδίνο, ενώ παρείχε 12 εκ. δο-

λάρια σε σύρους εξόριστους στο διάστημα 2005-2010 με τη μορφή χορηγιών και υποτροφιών, στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας για τη Συνεργασία στη Μέση Ανατολή. Άλλωστε, σύμφωνα με την καθηγήτρια Τζιν Σάουλ, οι ΗΠΑ ήταν αυτές που ενορχήστρωσαν το 2005 με μυστικά κονδύλια απ’

Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τις εξελίξεις στη χώρα του Άσαντ οφείλεται στη στρατηγική θέση της Συρίας

το Κογκρέσο τη λεγόμενη «Διακύρηξη της Δαμασκού» - ένα κείμενο που κάνει λόγο για την ανάγκη «δημοκρατίας» και «ενότητας της αντιπολίτευσης», το οποίο συνυπέγραψαν μικρά κόμματα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανεξάρτητοι ακτιβιστές. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε λίγο πριν απ’ την έκθεση του ΟΗΕ για τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι στο Λίβανο, όταν τα βλέμματα του κόσμου ήταν στραμμένα στη Συρία. Στόχος του, σύμφωνα με την Τζιν Σάουλ, ήταν «να ενταθεί η οξεία πολιτική κρίση στη Δαμασκό, μετά την έξοδο της Συρίας από το Λίβανο». Το «ενδιαφέρον» των ΗΠΑ για τη Συρία είναι απολύτως κατανοητό, δεδομένου ότι, τόσο πολιτικά όσο και γεωγραφικά, βρίσκεται στο κέντρο του αραβικού κόσμου. Διατηρεί στενούς στρατηγικούς δε-

σμούς με τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο και το Ιράν, υποστηρίζεται από τη Ρωσία και έχει κοινά σύνορα με το Ισραήλ, με το οποίο διατηρεί άλυτο το ζήτημα των υψιπέδων του Γκολάν. Η κυβέρνηση Μπους επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στη Συρία το 2004, κατηγορώντας τη πως δίνει καταφύγιο σε ιρακινούς αντιφρονούντες και επιτρέπει σε ισλαμιστές μαχητές να μπουν στο Ιράκ απ’ τα εδάφη της για να πολεμήσουν τις αμερικανικές δυνάμεις. Η αμερικανική πολιτική των κυρώσεων και της απομόνωσης επιταχύνθηκε μετά τη δολοφονία Χαρίρι, για την οποία η Ουάσινγκτον κατηγόρησε τη Δαμασκό, ενώ την ίδια αντιμετώπιση επιφύλαξαν στη χώρα και φίλα προσκείμενα προς τις ΗΠΑ αραβικά καθεστώτα, όπως η Σαουδική Αραβία και το ανατραπέν καθεστώς Μουμπάρακ. Ενόψει της τωρινής εξέγερσης, κύκλοι στις ΗΠΑ υποστηρίζουν την επιβολή σκληρότερων κυρώσεων, στο πρότυπο της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων της Λιβύης. Ωστόσο, θεωρείται μάλλον απίθανο το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης στη χώρα, όπως η επέμβαση κατά του Μουαμάρ Καντάφι. Το λιβυκό παράδειγμα κατέστησε προφανή τη δυσκολία ανατροπής μίας κυβέρνησης, που είναι πολύ πιο αδύναμη στρατιωτικά απ’ τη συριακή, και οι ΗΠΑ δύσκολα θα αντέξουν άλλο ένα μέτωπο ανοιχτό, μετά το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη. Το χάος που θα ακολουθούσε μια επέμβαση θα μπορούσε εύκολα να διαχυθεί σε γειτονικές χώρες, όπως ο Λίβανος, βάζοντας φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή. Άλλες μεγάλες δυνάμεις της διεθνούς κοινότητας φαίνονται διατακτικές ακόμη και να καταδικάσουν τις βίαιες ενέργειες των δυνάμεων ασφαλείας του Άσαντ, όπως η Κίνα και η Ρωσία, που επισήμαναν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι η δράση του στρατού στο εσωτερικό της χώρας δεν θέτει σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη. Κυρίως, όμως, ο ίδιος ο επικεφαλής της χώρας έχει αποδειχθεί εξαίρετος «ισορροπιστής». Παρά τους δεσμούς του με αντιαμερικανικά καθεστώτα, ο ίδιος δεν τηρεί αντιαμερικανική στάση, βοηθώντας τις ΗΠΑ λόγου χάρη στις ανακρίσεις με βασανισμούς κρατουμένων της CIA, τις οποίες οι Αμερικανοί δεν ήθελαν να πραγματοποιήσουν στα εδάφη τους. Άλλωστε, η απομάκρυνσή του ενδέχεται να φέρει στην εξουσία πολύ πιο εχθρικές στις Ηνωμένες Πολιτείες τάσεις του κόμματός του, του Μπαάθ, το οποίο κυριαρχεί στα συριακά εδάφη. Η απλή υπονόμευση του Άσαντ, για τον ευκολότερο χειρισμό του, μάλλον είναι πιο χρήσιμη για τα σχέδια των Αμερικανών.

WikiLeaks: Κολαστήριο το Γκουαντάναμο n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Αν κρίνει κανείς από τα χείλη σας, θα καταδικαστείτε ασφαλώς, και μάλιστα σύντομα», έγραφε ο Φράντς Κάφκα στη Δίκη, ανήμπορος εικάζουμε να υποθέσει ότι ο εφιάλτης θα έπαιρνε σάρκα και οστά τον 21ο αιώνα στο Γκουαντάναμο. Οι αποκαλύψεις από τα WikiLeaks, μέσω του υλικού που προμηθεύτηκαν από τον αμερικανό στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάννινγκ, των 779 φακέλων των κρατουμένων που πέρασαν από το κολαστήριο του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» είναι απλά η επιβεβαίωση των υποψιών που μέχρι τώρα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας μόνο σαν μεμονωμένα περιστατικά. Από τους φακέλους προκύπτει ότι τουλάχιστον 150 κρατούμενοι ήταν αθώοι Αφγανοί και Πακιστανοί κάθε επαγγέλματος (αγρότες, μάγειρες, οδηγοί, κ.ά.) που κρατούνταν εν γνώσει των ανακριτικών αρχών. Άλλοι 380 κρατούμενοι είχαν εκτιμηθεί ως απλά «στρατιωτάκια» κατώτερης βαθμίδας και σημασίας. Ανάμεσά τους υπήρχαν και άνθρωποι που έπασχαν από ψυχικές ασθένειες όπως σχιζοφρένεια, παράνοια, σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας ή ήταν χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Μπορεί το 2002 με την έναρξη της λειτουργίας του Γκουαντάναμο ο τότε αντιπρόεδρος τον ΗΠΑ Ντικ Τσέινι να περιέγραφε τους κρατούμενους σαν τους «χειρότερους των απολύτως κακών» και να τάιζε το φόβο μιλώντας για «αποφασισμένους να σκοτώσουν εκατομμύρια Αμερικανούς αν μπορούν και απολύτως έτοιμους να πεθάνουν προσπαθώντας», αλλά υπό το φως των πρόσφατων αποκαλύψεων κανείς δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από την υποκρισία της προπαγάνδας. Αν και στους φακέλους περιέχονται και πληροφορίες για ομολογίες κρατουμένων κατά στόχων στις ΗΠΑ αλλά και ευρωπαϊκού εδάφους, το Γκουαντάναμο δεν είχε ποτέ καμία σχέση με οποιαδήποτε έννοια δικαιοσύνης ή ασφάλειας. Οι φάκελοι του WikiLeaks το επιβεβαίωσαν. Εκεί βρέθηκαν άνθρωποι φυλακισμένοι γιατί ήταν ιερείς και έλεγαν προσευχές σε τζαμί στην επαρχία Κανταχάρ ή γιατί λόγω του επαγγέλματός τους ως οδηγών ταξί είχαν γενικές γνώσεις και πληροφορίες για την Καμπούλ. Δημοσιογράφος του Αλ Τζαζίρα κρατήθηκε για έξι χρόνια για να δώσει μέσω των ανακρίσεων πληροφορίες για το αραβικό ειδησεογραφικό δίκτυο. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία κρατού μενος ήταν ο Μοχάμεντ Σαντίκ, 89 χρόνων, αφγανός χωρικός που έπασχε από γεροντική άνοια, κατάθλιψη αλλά και οστεοαρθρίτιδα. Μεταφέρθηκε στο Γκουαντάναμο με αφορμή κάποια «ύποπτα» έγγραφα που υποτίθεται ότι ανήκαν στο γιο του. Οι ανακριτές κατέληξαν μέσα σε έξι εβδομάδες ότι δεν είχε καμία σχέση με την Αλ Κάιντα, δεν ήταν ηγετικό στέλεχος των Ταλιμπάν και «δεν είχε καμία επιπλέον αξία ως πηγή πληροφοριών για τις ΗΠΑ». Μετά από μήνες επαναπατρίστηκε. Ο μικρότερος κρατούμενος ήταν ο δεκατετράχρονος Νακίμπ Ουλάχ. Πιάστηκε το 2003 και μεταφέρθηκε στο Γκουαντάναμο λόγω της υποτιθέμενης πληροφόρησής του για τοπικούς αρχηγούς των Ταλιμπάν. Οι ανακριτές, δείχνοντας το ανθρωπιστικό προσωπείο τους, αποδέχτηκαν τελικά ότι υπήρξε θύμα απαγωγής τοπικής φυλής που συνδεόταν με τους Ταλιμπάν και θεώρησαν ότι αν και μπορεί να κατείχε πληροφορίες, αυτές είχαν μικρότερη αξία από την ανάγκη να μεταφερθεί ο ανήλικος μακριά από το περιβάλλον της φυλακής. Πέρα από την ουσιαστική εκμηδένιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τους βασανισμούς και τη μη εκδίκαση υποθέσεων για χρόνια για τα οποία καμία αναφορά δεν γίνεται στους φακέλους, η ουσία βρίσκεται στην προσπάθεια των αμερικανικών αρχών να συγκεντρώσουν πληροφορίες. Γι’ αυτό το σκοπό καταλήγει να είναι ενοχοποιητικό στοιχείο το ρολόι Casio που σύμφωνα με τους ανακριτές αποτελεί εργαλείο της Αλ Κάιντα για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών. Αλλά και υπό αυτό το πρίσμα, καταλήγει να είναι επίσης ύποπτη και να κατατάσσεται στις τρομοκρατικές οργανώσεις η κρατική μυστική υπηρεσία του Πακιστάν ISI, κάτι που δημιουργεί ήδη ρήγμα στις σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ. Και με αυτά τα δεδομένα και το χρόνο να κυλάει, αποδεικνύεται απατηλή και η υπόσχεση Ομπάμα ότι θα κλείσει το Γκουαντάναμο. Λόγια που εξαφανίζονται μπροστά στην ανάγκη να διατηρηθεί η ισχύς με κάθε κόστος και να διαφυλαχθεί ως επτασφράγιστο μυστικό η κατάντια του συστήματος, με κάθε κόστος.


24 / ΠPIN

ΔIEΘNH

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

ΠEPI σκόπιο

Εκτελέσεις στο Μπαχρέιν Με εκτελέσεις αντιφρονούντων και έκτακτα στρατοδικεία απαντά η μοναρχία του Μπαχρέιν στην πρόσφατη λαϊκή εξέγερση. Τουλάχιστον τέσσερα άτομα, που κατηγορούνται για το θάνατο αστυνομικών κατά τη διάρκεια επεισοδίων, καταδικάστηκαν σε θάνατο και άλλα τρία σε ισόβια δεσμά, ενώ τουλάχιστον 405 διαδηλωτές πέρασαν από ειδικά στρατιωτικά δικαστήρια. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάνουν λόγο για φρικτές συνθήκες κράτησης και συστηματικά βασανιστήρια αντιφρονούντων. Οι πληροφορίες ανάγκασαν ακόμη και τις ΗΠΑ, που διατηρούν το αρχηγείο του πέμπτου στόλου στο Μπαχρέιν, να εκφράσουν την «ανησυχία» τους για το θάνατο κρατουμένων.

Ανοίγει η Ράφα; Στο να διατηρήσει μονίμως ανοιχτό το συνοριακό πέρασμα προς τη Γάζα προσανατολίζεται η κυβέρνηση της Αιγύπτου, όπως δήλωσε στο Αλ Τζαζίρα ο αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών. Η απόφαση μπορεί να θεωρηθεί παραβίαση της συμφωνίας του 2005 μεταξύ Ισραήλ, Αιγύπτου, ΕΕ και ΗΠΑ, των βασικών υπευθύνων δηλαδή για την προσπάθεια εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα. Μια τέτοια εξέλιξη εκτός του ότι θα ανακουφίσει τους κατοίκους της περιοχής, ενδέχεται να ενισχύσει πολιτικά και τη Χαμάς η οποία κατά διαστήματα πλήρωνε υψηλό πολιτικό τίμημα λόγω των αντιδράσεων που προκαλούσε ο διαρκής αποκλεισμός. Την ίδια ώρα πάντως το Ισραήλ συνεχίζει τις φονικές επιθέσεις σε πυκνοκατοικημένες περιοχές της Γάζας. Ισραηλινό άρμα μάχης άνοιξε πυρ εναντίον καταυλισμού προσφύγων τραυματίζοντας σοβαρά τέσσερα άτομα μεταξύ των οποίων δύο παιδιά.

Σφαγές στη Μισράτα Στα σύνορα με την Τυνησία έχει μεταφερθεί ένα από τα πιο αιματηρά μέτωπα των συγκρούσεων στη Λιβύη. Δυνάμεις του Καντάφι δίνουν μάχη για τον έλεγχο του συνοριακού περάσματος Ντεχίμπα Ουαζίν αναγκάζοντας τις δυνάμεις των

Ελπίδα στην Τουρκία Ενθουσιασμό προκάλεσε στα παλαιστινιακά εδάφη η καταρχήν συμφωνία Φατάχ και Χαμάς για τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας με στόχο τη διενέργεια εκλογών, παρά το γεγονός ότι οι λεπτομέρειες παραμένουν συγκεχυμένες. Η Χαμάς φέρεται να ζητά άμεση απομάκρυνση του δωσίλογου πρωθυπουργού Φαγιάντ αλλά αφήνει τον Αμπάς ως υπεύ-

αντιφρονούντων να βρίσκουν καταφύγιο στο έδαφος της Τυνησίας. Το πέρασμα χρησιμοποιούνταν από κατοίκους γειτονικών χωριών που αναζητούσαν καταφύγιο και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Τυνησία αλλά λειτουργούσε και σαν βασικό σημείο ανεφοδιασμού των ανταρτών. Σφοδρές μάχες σημειώνονται τα τελευταία 24ωρα και για τον έλεγχο του αεροδρομίου και άλλων νευραλγικών σημείων στην πόλη Μισράτα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι αντάρτες κατάφεραν να απωθήσουν τις κυβερνητικές δυνά-

Α

νήμερα το Πάσχα,η κυβέρνηση της Ουγγαρίας οργάνωσε μια «εκδρομή» για τους 270 κατοίκους Ρομά του μικρού χωριού Γκιονγκιονσπάτα, βορειοδυτικά της Βουδαπέστης. Όχι, δεν επρόκειτο για μια κοινωνική προσφορά της δεξιάς κυβέρνησης της χώρας, που ασκεί μάλιστα αυτό το εξάμηνο την προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ήταν μια προσπάθεια να αποτραπεί μια άνευ προηγουμένου αιματοχυσία. Την ίδια ημέρα, η ακροδεξιά παραστρατιωτική οργάνωση Βεντερό είχε ανακοι-

νώσει ότι θα πραγματοποιήσει «προγραμματισμένη άσκηση» κατά των Ρομά, που κατοικούν στο μικρό ουγγρικό χωριό. Η επίθεση κατά των Ρομά εμποδίστηκε τελικά από την

θυνο για τις επαφές με το Ισραήλ. Προσπαθώντας να δυναμιτίσουν την προσέγγιση, οι ΗΠΑ αφήνουν να διαρρεύσει ότι θα διακόψουν τη χρηματοδότηση της Παλαιστινιακής Αρχής ενώ το Ισραήλ απέκλεισε επαφές με κάθε κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει η Χαμάς – δηλαδή με οποιαδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

μεις από το λιμάνι. Ο Διεθνής Οργανισμός Προσφύγων ανακοίνωσε ότι κατάφερε να απομακρύνει 935 πρόσφυγες από το συγκεκριμένο λιμάνι παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η περιοχή δέχεται συνεχείς επιθέσεις με όλμους.

Θάνατος στη Φρανς Τελεκόμ Εκατοντάδες άτομα παρευρέθηκαν στην κηδεία 57 χρόνου υπαλλήλου της γαλλικής εταιρείας Φρανς

EKTOΣ OPIΩN

Τελεκόμ ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε την περασμένη εβδομάδα στο πάρκινγκ της εταιρείας. Άλλοι 27 υπάλληλοι της εταιρείας αυτοκτόνησαν το 2010 ανεβάζοντας τον αριθμό των «θυμάτων της εργοδοσίας» σε 50 νεκρούς μέσα σε λιγότερο από μια πενταετία. Τα συνδικάτα αποδίδουν τις αυτοκτονίες στην υπεραπασχόληση αλλά και τις συνεχείς μεταθέσεις υπαλλήλων, με τις οποίες η εταιρεία προσπαθεί να καλύψει τις «τρύπες» που δημιουργεί από τις απολύσεις προσωπικού ύστερα από την ιδιωτικοποίησή της.

Σε συγκέντρωση ιστορικών διαστάσεων με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ατόμων μετατράπηκε η συναυλία του επαναστατικού συγκροτήματος Γιορούμ που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Τη συναυλία, στην οποία σύμφωνα με τους διοργανωτές παρευρέθηκαν 150.000 άτομα, χαιρέτισε ο Γενικός Πρόξενος της Βενεζουέλας. Εκτός από την Κωνσταντινούπολη, ήρθαν με λεωφορεία από διάφορους νομούς χιλιάδες άτομα για να παρακολουθήσουν τη συναυλία, μέρος της οποίας μεταδόθηκε ζωντανά από πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Στη συναυλία που ανοίχτηκαν πανό με την υπογραφή Λαϊκό Μέτωπο και σύνθημα «ζήτω ο Σοσιαλισμός, ΝΑΤΟ δολοφόνε έξω από τη Λιβύη.

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ

H άκρα δεξιά αλλάζει εφιαλτικά όλη την Ευρώπη ουγγρική αστυνομία, αλλά οι φασίστες πρόλαβαν να τραυματίσουν τρείς κατοίκους. Μέλη της νεο-ναζιστικής οργάνωσης Στσεμπ Τζοβοέρτ πραγματοποιούν περιπολίες και παρελάσεις με στολές παραλλαγής στους δρόμους πόλεων και χωριών στην Ουγγαρία απειλώντας τους Ρομά. Οι παραστρατιωτικές αυτές οργανώσεις δεν δρουν «αυτόνομα».Υποστηρίζονται ανοικτά από το ακροδεξιό κόμμα Γιόμπικ, που είχε λάβει 17% των ψήφων στις εκλογές του περασμένου χρόνου στην Ουγγαρία . Η άκρα Δεξιά απλώνει ανατριχιαστικά τις φτερούγες της σε όλη την Γηραιά Ηπειρο, με συνθήματα κατά των μεταναστών και του Ισλάμ. Κυρίως όμως φαίνεται να εκμεταλλεύεται τα εφιαλτικά μέτρα λιτότητας και την επιλογή των ηγετών της ΕΕ να φορτώσουν όλα τα βάρη της κρίσης στους ώμους των φορολογουμένων, κάτι που δυστυχώς αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει η Αριστερά. Όπως γράφουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς «είναι ένα συναίσθημα που φαίνεται να εξαπλώνεται: Η λαϊκή οργή για τις διασώσεις των τραπεζών, τη λιτότητα και

τη γενικότερη οικονομική αβεβαιότητα, που έχει ήδη ανατρέψει ηγέτες στην περιφέρεια της ευρωζώνης, πρώτα στην Ιρλανδία, στη συνέχεια, στην Πορτογαλία και, αναμφισβήτητα, στην Ισπανία, όπου ο πρωθυπουργός Θαπατέρο δήλωσε ότι δεν θα επιδιώξει τρίτη θητεία. Ο θυμός έχει αρχίσει να μολύνει τώρα και την ευημερούσα καρδιά της Ευρώπης, όπου τα παραδοσιακά κόμματα χάνουν έδαφος από τα λαϊκίστικα ξενόφοβα κόμματα που εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση από τη λιτότητα και την πτώση του βιοτικού επιπέδου». Η πλέον πρόσφατη απόδειξη η απίστευτη για πολλούς εκλογική επέλαση των ακροδεξιών «Αληθινών Φινλανδών» στην Φινλανδία, που είδαν το ποσοστό τους να πενταπλασιάζεται και να εκτινάσσεται στο 19%. Στην Ολλανδία, ο πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε εξαρτάται από την καλή θέληση του ακροδεξιού Γκέερτ Βίλντερς, που έλαβε 15,5% στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές και είναι το τρίτο σε δύναμη κόμμα. Στην Ελβετία, το ακροδεξιό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε το 29% στις εκλογές του 2007 και αποτελεί μέρος του κυβερνητικού συνασπισμού της χώρας. Στη Δανία, η άκρα Δεξιά είναι το τρίτο σε δύναμη κόμμα και ελέγχει τη δεξιά κυβέρνηση μειοψηφίας από το 2001. Ο πρόεδρος της Βουλής της Σουηδίας εξελέγη ήδη με τις ψήφους των ακροδεξιών «Σουηδών Δημοκρα-

τών» που μπήκαν θριαμβευτικά στο κοινοβούλιο με 5,7%. Στη Νορβηγία, το ακροδεξιό κόμμα της Προόδου έλαβε στις εκλογές του 2009 το 23%. Στην Αυστρία η άκρα Δεξιά συγκυβέρνησε παίρνοντας μέχρι και το 25% των ψήφων. Στη Γαλλία, το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο με ηγέτιδα τη Μαρίν Λε Πεν πήρε το 11% στις τοπικές εκλογές τον περασμένο Μάρτιο. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, η Μαρίν Λε Πεν θα μπορούσε ακόμη και να νικήσει τον Σαρκοζί στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του επόμενου έτους. Σε αυτό το κλίμα, «υπό τον φόβο των ακροδεξιών λαϊκιστών, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμπεριφέρονται σαν δεξιοί λαϊκιστές και οι ίδιοι» γράφει το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. Ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, για παράδειγμα, αντιδρά στην άνοδο της Ακροδεξιάς με την απέλαση των Ρομά στη Ρουμανία ή υπογράφοντας κοινή επιστολή με τον ιταλό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι για την αναθεώρηση της συνθήκης του Σένγκεν. Πρόκειται όμως για αντιδράσεις που στρώνουν το έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς...

ΠΡΙΝ 30.04  

Πριν 30 Απριλίου

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you