Page 1

ΠPIN

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011 ETOΣ 21O • AP. ΦΥΛΛΟΥ 1.018 n2

Επικίνδυνη συμμαχία Ελλάδας - Ισραήλ με δέλεαρ το αέριο

Διαμαρτυρίες για τα τείχη του ρατσισμού

Το γλέντι του Πριν την Παρασκευή στην Αρχιτεκτονική

σελ. 12-13

σελ. 5, 10-11

Eφημερίδα της ανεξάρτητης Aριστεράς

σελ. 3

Kίνημα ανατροπής «δεν πληρώνουμε» ΣΧOΛΙO

Τρομο-σύλληψη τύπου χούντας

Φ

ασιστικού τύπου απαγωγή από κουκουλοφόρους ασφαλίτες και μεταγωγή του στο 12ο όροφο της ΓΑΔΑ, όπου επιχειρήθηκε η πολιτική τρομοκράτησή του με εξευτελισμό και ξυλοδαρμό, υπέστη το μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ Δημοσθένης Παπαδάτος - Αναγνωστόπουλος την Πέμπτη. «Τρώω απίστευτο ξύλο. Με ακινητοποιούν, με ρίχνουν κάτω, με έχουν ρίξει κάτω δέκα και με χτυπάνε. Μου περνάνε τις χειροπέδες. Με χτυπάνε ενώ μου έχουν περάσει τις χειροπέδες. Με βρίζουν απίστευτα άνδρες και γυναίκες με καλυμμένα πρόσωπα...» περιγράφει σε συνέντευξη Tύπου του ΣΥΝ το θύμα της αστυνομικής κτηνωδίας. Η απαγωγή του Δ. Παπαδάτου, έρχεται μετά από τον άγριο ξυλοδαρμό από τα ΜΑΤ του γραμματέα του ΣΥΝ Ν. Ηλιόπουλου έξω από τα δικαστήρια, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι ασφαλίτες κινούνται βάσει σχεδίου που έχει καταρτίσει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για να τρομοκρατήσει την Αριστερά. Στόχος τους είναι βεβαίως να περάσουν χωρίς αντιστάσεις την πιο ανάλγητη πολιτική υπέρ των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος. Η προσφυγή του Γ. Παπανδρέου όμως σε αστυνομική τρομοκρατία ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν συνιστά «εκτροπή» ή «αναγκαία προσωρινή τακτική». Ο εκφασισμός των κυβερνητικών μεθόδων αποτελεί αναπόσπαστα εξελισσόμενο στοιχείο της πολιτικής της. Δεν υπάρχουν ακραίες κυβερνήσεις των πιο επιθετικών κύκλων του κεφαλαίου, όπως αυτή του Παπανδρέου που είναι επιπλέον τυφλό όργανο του ΔΝΤ και της ΕΕ, οι οποίες να μην είναι ταυτόχρονα αυταρχικές ή και ολοκληρωτικές. Οι φασιστικές μέθοδοι της «χούντας Παπανδρέου» κάνουν φανερό αφενός ότι η ανατροπή του Μνημονίου συνδέεται πλέον και με την υπεράσπιση της δημοκρατίας και αφετέρου ότι η κυβέρνηση πρέπει να εκδιωχθεί από το λαό το ταχύτερο δυνατό.

Γ

ενικεύεται το ρεύμα ανυπακοής και απειθαρχίας στην πολιτική της κυβέρνησης, ρεύμα που εκφράζεται με τον πιο πανηγυρικό τρόπο στην ανταρσία δεκάδων χιλιάδων οδηγών και την άρνησή τους να πληρώσουν τα ληστρικά διόδια κράτους - εργολάβων. Στο κενό πέφτουν οι απειλές των εταιρειών και της κυβέρνησης προς τους οδηγούς, καθώς αμφισβητείται πλέον το μοντέλο των ιδιωτικών δρόμων. Η οργή των εργαζομένων τροφοδοτείται από τη συνολική επίθεση στα δικαιώματά τους, από το ψαλίδι σε μισθούς και συντάξεις, τη ληστεία της άδικης φορολογίας, τις απολύσεις και την ανεργία. Λάδι στη φωτιά ρίχνει η απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει κατά 40% το εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας, την ώρα που περικόπτει δρομολόγια και διώχνει εργαζόμενους. Μεγάλη απήχηση συνάντησε η πρωτοβουλία των εργαζομένων στις συγκοινωνίες να επιβάλουν δωρεάν μεταφορά τις πρώτες πρωινές ώρες, κάποιες μέρες την προηγούμενη εβδομάδα. Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική, πολλές αντικαπιταλιστικές κινήσεις δήμων της Αττικής και άλλες συλλογικότητες απευθύνουν κάλεσμα για ανυπακοή και

άρνησης καταβολής των αυξήσεων - σοκ, με πρώτο σταθμό την 1η Φλεβάρη, πρώτη ημέρα των εισιτηρίων του Μνημονίου. Ήδη στη Θεσσαλονίκη, επιτροπές αγώνα και πρωτοβάθμια σωματεία προχώρησαν σε επιτυχημένες παρεμβάσεις ενάντια στις αυξήσεις στον ΟΑΣΘ. Η ανυπακοή ενάντια στις προκλητικές αυξήσεις στα εισιτήρια συνδέεται με την αλληλεγγύη στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στην Αθήνα. Στο πλαίσιο αυτό ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων διοργανώνει μεγάλη διαδήλωση συμπαράστασης την Τρίτη 18 Γενάρη, στις 6 μ.μ. στα Προπύλαια. Το ζητούμενο σήμερα είναι όχι μόνο να γενικευτεί η ανταρσία στη ληστεία κυβέρνησης και τρόικας, αλλά να αναπτυχθεί ο αγώνας για φθηνές και ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες, για ελεύθερους δρόμους χωρίς διόδια, για δημόσιες υπηρεσίες και υποδομές, όπως διεκδικεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις. Η τάση ανυπακοής, όπως εκφράζεται και με τον περήφανο αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, να γίνει κίνημα συνολικής ανατροπής της πολιτικής ΠΑΣΟΚ - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου και της κυβέρνησης της εξαθλίωσης. σελ. 2, 3, 4, 17, 19

Kάλεσμα ανταρσίας και στα εισιτήρια την 1η Φλεβάρη

ΘEMA Γραμμή ήττας από το ΚΚΕ Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν δέχεται ότι το κίνημα μπορεί να αγωνιστεί για πολιτικούς στόχους ανατροπής και να πετύχει ρωγμές στην επίθεση του κεφαλαίου. Μόνος στόχος αναδεικνύεται η ενίσχυση του κόμματος για την ασαφή λαϊκή εξουσία, που είναι και δεν είναι σοσιαλισμός. Eπίθεση Περισσού σε NAP και ANTAPΣYA.

των Αλέκου Αναγνωστάκη Βασίλη Γάτσιου σελ. 6-7

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΙΤΣΑΣ

Ενωτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ

σελ. 15


 / ΠPIN

Π OΛITIKH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Στρατιές ανέργων ή δύναμη ανατροπής; Μέσα σε ένα χρόνο προστέθηκαν 200.000 άνεργοι, με αποτέλεσμα το ποσοστό τους να φτάνει το 13,5%. Κι αυτό σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής, διότι ανεπισήμως, οι αριθμοί αυτοί είναι ακόμη μεγαλύτεροι. Χαρές και πανηγύρια για το κεφάλαιο, καθώς οι εφεδρικές στρατιές των ανέργων είναι ο πιο αποτελεσματικός εκβιασμός για όσους έχουν ακόμη δουλειά. Για να αναγκαστούν να υπογράψουν τις επιχειρησιακές συμβάσεις με μικρότερες αμοιβές, να δεχθούν ελαστική ή εποχική εργασία...

Θρήνος, όμως, για την εργατική τάξη της χώρας. Έλληνες και μετανάστες βλέπουν το τσουνάμι να σαρώνει τις κατακτήσεις και τις ζωές τους, δημιουργώντας μεγάλες ζώνες ερημοποίησης εντός της κοινωνίας. Όσο για το αύριο, όχι απλώς δεν ελπίζουν σε κάτι καλύτερο, αλλά βλέπουν και ακούν την κυβέρνηση και τα «παπαγαλάκια» της να τους προειδοποιούν ότι η ανεργία θα φτάσει στο 20% ή και ακόμη πιο ψηλά, εάν δεν κάτσουν στα αβγά τους και συνεχίσουν τις απεργίες και διαμαρτυρίες.

ΠPIN

Το ταξικό εργατικό κίνημα οφείλει απέναντι σε αυτή την στρατηγικού χαρακτήρα και πρωτοφανή σε ένταση, έκταση και διάρκεια επίθεση, να προβάλει αποφασιστικά τα δικά του ουσιαστικά αιτήματα. Να θέσει στην προμετωπίδα του το αίτημα της απαγόρευσης των απολύσεων και να επιχειρήσει να την επιβάλει στην πράξη, με τη ριζική αλλαγή του συσχετισμού δύναμης. Να απαιτήσει ουσιαστική στήριξη των ανέργων, για όσο διάστημα τη χρειάζονται, αντί για τα νέα δώρα και τις επιδοτήσεις προς τις επιχειρήσεις. Να διεκδικήσει την πλήρη ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη όσων έχουν βρεθεί εκτός αγοράς εργασίας, την οποία σήμερα έχουν ανάγκη

περισσότερο από ποτέ. Να ζητήσει τη χρηματοδότηση όλων αυτών των παρεμβάσεων μέσω της απαλλοτρίωσης των κερδών των τραπεζών και άλλων επιχειρήσεων, αλλά και της παύσης πληρωμής των ληστρικών δόσεων προς τους τοκογλύφους των αγορών. Μέσα απ’ αυτές τις αναμετρήσεις θα κερδίζει έδαφος το αίτημα της συνολικής ρήξης και ανατροπής. Θα μπολιάζονται οι συνειδήσεις με το στόχο της κοινωνικής επανάστασης – πολύ περισσότερο εάν προβάλλεται συστηματικά η ανάγκη δημιουργίας μιας άλλης κοινωνίας, στην οποία οι άνεργοι θα προέρχονται πλέον μόνο από τις τάξεις των κεφαλαιοκρατών.

ΑΡΣΗ ΜΠΑΡΩΝ n ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Κίνημα ανυπακοής στην καθημερινή ληστεία Μαζική άρνηση πληρωμών στα διόδια, έκφραση γενικής δυσαρέσκειας

Δ

εν πληρώνω, δεν πληρώνω»! Αυτή είναι η προμετωπίδα του κινήματος, που γιγαντώνεται τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα της κρίσης και του ΔΝΤ. Δεν πρόκειται για ατομική στρατηγική επιβίωσης και διαχείρισης της μιζέριας και της φτώχειας μας, αλλά για μια μαζική και συλλογική αυτοοργανωμένη απάντηση στην καθημερινή καταλήστευση της ζωής μας. Το αυθόρμητο και ραγδαία αναπτυσσόμενο κίνημα απειθαρχίας και ανυπακοής των πολιτών έχει σηκώσει κεφάλι και δεν διστάζει να «βγάλει τη γλώσσα» στις άνωθεν εντολές της εξουσίας και των συμφερόντων που αυτή εξυπηρετεί. Μια πτυχή αυτού του φαινομένου είναι και το κίνημα ενάντια στα διόδια. Την προηγούμενη Κυριακή, μάλιστα, πραγματοποίησε πανελλαδική κινητοποίηση σηκώνοντας τις μπάρες για δύο ώρες σε 16 σταθμούς διοδίων, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Καλαμάτα. Χαρακτηριστικό του κλίματος είναι το μπλόκο στις Αφίδνες, στο οποίο συμμετείχαν πάνω από χίλια άτομα, επιτρέποντας την ελεύθερη διέλευση των οδηγών. Το κίνημα για ελεύθερους δρόμους, για κατάργηση των χαρατσιών και ακύρωση των συμβάσεων παραχώρησης στο κατασκευαστικό κεφάλαιο που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ αναπτύσσεται ραγδαία. Δεν είναι μόνο οι τακτικές, συλλογικές κινητοποιήσεις. Χιλιάδες οδηγοί ακόμη και ατομικά δηλώνουν ανυπακοή, αρνούμενοι κατά τη διέλευσή τους να πληρώ-

σουν τα διόδια. Οι πολίτες αρνούνται έμπρακτα την κοροϊδία και το ξεζούμισμα. Δεν δέχονται να πληρώσουν διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευαστεί, ούτε να καταβάλλουν αντίτιμο κάθε 20 χλμ. μόνο και μόνο για να θησαυρίζουν οι μεγαλοεργολάβοι. Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει με τις τιμές των διοδίων που αυξάνονται διαρκώς, σε μια εποχή μάλιστα αιματηρής λιτότητας για τους εργαζόμενους. Και ενώ το πορτοφόλι των χαμηλόμισθων στενάζει, το τελευταίο δεκάμηνο έχουν γίνει τρεις συνεχείς αυξήσεις. Πού οφείλονται; Μα στο γεγονός ότι οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ έχουν παραδώσει τους οδικούς άξονες της χώρας στους μεγαλοεργολάβους, υπογράφοντας αποικιοκρατικού τύπου συμβάσεις εκμετάλλευσης (για 30-35 χρόνια) που προβλέπουν τουλάχιστον δύο αυξήσεις το χρόνο, μια λόγω τιμαριθμικής αναπροσαρμογής και μια λόγω προόδου των έργων… Ήδη από τις πρώτες μέρες του 2011, έχουν ανακοινωθεί αυξήσεις περί του 7%, λόγω τιμαριθμικής αναπροσαρμογής, στα διόδια Αθήνας - Θεσσαλονίκης αλλά και Αθήνας - Καλαμάτας και στον αυτοκινητόδρομο Μαλιακός - Κλειδί. Στον τελευταίο μάλιστα, από το Φεβρουάριο, επίκεινται και νέες τσουχτερές ανατιμήσεις της τάξης του 33%. Χρυσάφι πληρώνουμε κάθε χιλιόμετρο, αφού το κόστος του έχει φτάσει περί τα 3-4 λεπτά… Το… νταβατζιλίκι δε ορισμένων από τις 19 κατασκευάστριες κοινοπραξίες ξεπερνάει κάθε όριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αυτοκινητό-

ΠPIN

Ιδιοκτησία: «Eκδόσεις-Μελέτες-Έρευνες» Aστική Mη Kερδοσκοπική Eταιρεία, Kωδικός 2806 Χαρ. Τρικούπη 76, 106 80 Αθήνα, Tηλ.: 210-82.27.949, Fax: 210-82.27.947 E-mail:prin@otenet.gr http://www.prin.gr Tραπεζικός Λογαριασμός Συνδρομών και Eνισχύσεων: 118/784133-73 EΘNIKH TPAΠEZA EΛΛAΔAΣ IBAN: GR 801101180000011878413373 ΕΚΔΟΤΗΣ: Δημήτρης Δεσύλλας ΔIEYΘYNTHΣ: Γιώργος Δελαστίκ Eκτύπωση XEΛIOΣ ΠPEΣ ABEE

δρομος Αιγαίου ΑΕ που έβαλε κάγκελα, εμποδίζοντας την πρόσβαση των κατοίκων στους παράπλευρους δημοτικούς δρόμους, υποχρεώνοντας τους οδηγούς να καταβάλλουν 2,60 ευρώ καθημερινά για να πάνε στα σπίτια και τα κτήματά τους. Επιπλέον, ακύρωσε και τις 1.000 κάρτες ελεύθερης διέλευσης των κατοίκων της Πελασγίας. Οι κάτοικοι, μαζί με το δήμαρχο

Στυλίδας, Απόστολο Γκλέτσο, πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, ξηλώνοντας τα κάγκελα και απελευθερώνοντας το δρόμο. Με τσαμπουκά απάντησε η εταιρεία που ξαναέστησε τα κάγκελα, για να τα βρει κατεβασμένα την ίδια μέρα… Για να καταστείλουν τις κινητοποιήσεις, επιστρατεύτηκε ακόμη και ο εισαγγελέας κατόπιν εντολής του οποίου, συνελήφθη ο δήμαρχος. Μπροστά σε αυτό το κύμα αντιδράσεων, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σφυρίζει αδιάφορα. Μάλιστα, ο Δ. Ρέππας προσπαθώντας να αποσείσει τις κυβερνητικές ευθύνες, δήλωσε ότι οι «αυξήσεις δεν αποφασίζονται τώρα», «προβλέπονται από τις συμβάσεις του 2007». Είναι απορίας άξιο πάντως,

πώς το κράτος που συμμετέχει με 37% στα έργα, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για τη συγκράτηση των διοδίων, ενώ οι ιδιώτες, με μόλις 8%, επιβάλλουν ετσιθελικά πολιτική καταλήστευσης. Επιπλέον, ο υπουργός με περίσσεια αναλγησία υπεραμύνθηκε της επιλογής των διοδίων, η οποία «είναι σωστή στην κατασκευή δρόμων γιατί υποκαθιστά μέρος της κρατικής δαπάνης», επιβεβαιώνοντας ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της τρόικας στοχεύει στη μετατροπή κάθε κοινωνικού αγαθού (και των μετακινήσεων) σε εμπόρευμα. Μάλιστα, το υπουργείο Υποδομών, τασσόμενο ξεκάθαρα με τους μεγαλοεργολάβους, προέβη έπειτα από αίτημά τους σε ταυτοποίηση οδηγών που δεν πλήρωναν, καρφώνοντάς τους στις κοινοπραξίες. Ο αγώνας για την κατάργηση των διοδίων συναντά τη μάχη που δίνεται για δημόσιες, σύγχρονες και δωρεάν συγκοινωνίες. Ο ηρωικός αγώνας που δίνουν οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν αφορά μόνο τους ίδιους και την κατάργηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Η προβλεπόμενη αύξηση των εισιτηρίων κατά 40%, η μείωση των δρομολογίων, η προωθούμενη ιδιωτικοποίηση εντάσσει στον αγώνα και κάθε χαμηλόμισθο, που θα πληγεί από τις αναδιαρθρώσεις κυβέρνησης και τρόικας. Γέφυρες για να χτιστεί από κοινού μέτωπο πάλης έχουν στήσει ήδη οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, απέχοντας από τα καθήκοντα πώλησης των εισιτηρίων πριν τις απεργίες τους ή προσκαλώντας το επιβατικό κοινό να μην ακυρώνει το εισιτή-

ριό του. Η απήχηση της ενέργειας αυτής ήταν τεράστια, διαλύοντας τον κοινωνικό αυτοματισμό στον οποίο έχει επενδύσει η κυβέρνηση, αποδεικνύοντας ότι η πάλη για τη μη μετατροπή του δημόσιου αγαθού των μεταφορών σε εμπόρευμα, μπορεί και πρέπει να δοθεί από ένα ευρύτερο κίνημα εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών. Σε αυτό το πλαίσιο, το κάλεσμα της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Αττική και πολλών αντικαπιταλιστικών κινήσεων πόλης για μαζική ανυπακοή την πρώτη ημέρα (1/2/2011) εφαρμογής της αύξησης των εισιτηρίων (βλέπε σελίδα 4), ακυρώνοντας έτσι στην πράξη την απόφαση της κυβέρνησης, αποτελεί εικόνα απ’ το μέλλον των αγώνων: Εκεί που οι μαχόμενοι εργαζόμενοι από ένα κλάδο θα συναπαντώνται με ευρύτερα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα συγκροτώντας ένα αρραγές μέτωπο, διεξάγοντας έναν πιο αποτελεσματικό και κοστοβόρο για την κυβέρνηση αγώνα. Ο… ιός της μαζικής ανυπακοής λοιπόν επεκτείνεται στην «κατεχόμενη» Ελλάδα του ΔΝΤ, με απρόβλεπτες κοινωνικές διαστάσεις. Από τους ανυποχώρητους κατοίκους της Κερατέας ως τους ανυπάκουους επιβάτες των λεωφορείων και τους απείθαρχους πελάτες των διοδίων, το μήνυμα είναι ένα: Η κόκκινη γραμμή, πέρα απ’ την οποία δεν υποχωρούμε, έχει ήδη χαραχθεί. Ή εμείς ή αυτοί. Το στοίχημα (για την Αριστερά) είναι όλα αυτά τα ποτάμια των αντιστάσεων να ενωθούν σε ένα χείμαρρο, μέσα στον οποίο θα γκρεμοτσακιστεί κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ.

Παγίδα το ευρω-ομόλογο

Κουτσουρεμένη παιδεία

Λαϊκή ανατροπή στην Τυνησία

σελ. 10-11

σελ. 16

σελ. 23

Αυταπάτες σπέρνει η ελληνική κυβέρνηση αλλά και η φιλοευρωπαϊκή Αριστερά όταν επιχειρηματολογεί για το ευρωομόλογο, το οποίο φέρνει μαζί του επαχθείς όρους λιτότητας.

Αποσπασματική ύλη για τους μαθητές, ελαστικές σχέσεις εργασίας για τους καθηγητές, είναι η συνταγή του υπουργείου Παιδείας που έθεσε σε εφαρμογή με το «νέο λύκειο».

Έφυγε ταπεινωμένος υπό το βάρος των πρωτοφανών λαϊκών κινητοποιήσεων ο ισόβιος ηγέτης της Τυνησίας, που είχε τις ευλογίες του ΔΝΤ αλλά έσπειρε στη χώρα του φτώχεια και αυταρχισμό.

Κάλεσμα αντικαπιταλιστικών κινήσεων για μη πληρωμή των πανάκριβων εισιτηρίων


ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ έριξε τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, μετά από τη νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας, ο ξένος οίκο Φιτς. Η ελληνική οικονομία σύμφωνα με τη Φιτς κατατάσσεται στην κατηγορία των «σκουπιδιών» ή όπως επίσημα λέγεται, παίρνει βαθμολογία ΒΒ+, που σημαίνει ότι οι προοπτικές της είναι αρνητικές. Το γεγονός αυτό αναμένεται να δημιουργήσει σοβαρότατη πίεση στην κυβέρνηση αλλά και στις ελληνικές τράπεζες, καθώς όλο και λιγότερα ελληνικά ομόλογα θα γίνονται δεκτά από την ΕΚΤ. Στην κυβέρνηση ωστόσο αισθάνθηκαν ...«ανακούφιση», επειδή η υποβάθμιση ήταν «μόνο» κατά μία μονάδα. Με άλλα λόγια, χάρηκαν επειδή εκτός από τα σκουπίδια υπάρχουν και τα... λύματα στα οποία ευτυχώς ακόμα δεν κατατασσόμαστε, άρα ορισμένα χρεόγραφα των τραπεζών γίνονται ακόμη δεκτά. ΓΕΛΟΙΟΣ είναι ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι πρέπει να συμπεριληφθεί η εκκλησία στον κανόνα που επιβάλλει μία πρόσληψη ιερέα για κάθε πέντε αποχωρήσεις, ό,τι δηλαδή θα ισχύσει και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει είναι να πάψουν όλοι ανεξαιρέτως οι παπάδες να μισθοδοτούνται από το Δημόσιο. Η εκκλησία μπορεί μόνη της να καθορίζει τον αριθμό των παπάδων ανάλογα με τις οικονομικές της δυνατότητες, τις ανάγκες των ενοριών της, στηριζόμενη αποκλειστικά στην περιουσία της και στις εισφορές των πιστών της. ΑΝΑΙΡΕΣΕ τελικά η κυβέρνηση όσα είχε υποσχεθεί στους φαρμακοποιούς πριν τις γιορτές και τώρα προτείνει την πλήρη απαλευθέρωση του επαγγέλματος. Ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος, ισχυρίστηκε ότι η Κομισιόν ήταν αυτή που πίεσε προς την πλήρη απελευθέρωση, αφήνοντας εμβρόντητους τους εκπροσώπους των φαρμακοποιών που είχαν μείνει με την εντύπωση ότι είχε επιτευχθεί κάποια συμφωνία. Αποφασισμένη η κυβέρνηση να βάλει στο χώρο μεγάλες αλυσίδες και επιχειρηματίες μη φαρμακοποιούς, σκοπεύει να απαγορεύσει κάθε ιδιοκτησιακό περιορισμό, να μειώσει το πληθυσμιακό όριο για την ίδρυση νέου φαρμακείου και να απελευθερώσει εντελώς το ωράριο, ώστε να λειτουργούν τα φαρμακεία τα Σάββατα αλλά και τα απογεύματα. Στόχος της βέβαια δεν είναι «η καλύτερη εξυπηρέτηση του κοινού», αλλά η παράδοση της μεγάλης αγοράς του φαρμάκου σε επιχειρηματικούς ομίλους που θα ανοίγουν αλυσίδες υποκαταστημάτων, θα τα έχουν ανοιχτά όλο το εικοσιτετράωρο και που φυσικά, θα συνθλίψουν τους «μικρούς» του χώρου. Η πλήρης ανατροπή του διαλόγου δείχνει ότι μόνο κίνητρο της κυβέρνησης στα καλέσματά της για «διάλογο» είναι η αναστολή των κινητοποιήσεων, κάτι που όμως τελικά δεν θα αποφύγει.

ΠPIN / 

Π OΛITIKH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΓIΩPΓOΣ ΔEΛAΣTIK

Κυβέρνηση Γιώργου ...Τσολάκογλου

Ε

φριξε όλη η Ελλάδα διαβάζοντας το τηλεγράφημα - αναφορά του τέως πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντάνιελ Σπέκχαρντ για συνάντηση που είχε στις 22 Ιανουαρίου του 2010 με τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, το οποίο αποκαλύφθηκε από τα έγγραφα που δημοσιοποίησε στο διαδίκτυο η WikiLeaks. Η απίστευτη δουλοφροσύνη με την οποία δίνει αναφορά στον αμερικανό πρέσβη ο έλληνας υπουργός επιβεβαιώνει με τον πιο εφιαλτικό τρόπο αυτά που πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τη φύση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ένα αποπνικτικό κλίμα εθελόδουλης αμερικανοκρατίας αναδύεται, τόσο αηδιαστικό που η χώρα μας δεν το έχει ξαναζήσει από τη δεκαετία του 1950. Ο Σπέκχαρντ ανακοινώνει στον Μ. Χρυσοχοΐδη ότι έχει ήδη κάνει απευθείας ο ίδιος πρόταση στον αρχηγό της ΕΛΑΣ για τη συγκρότηση ...κοινής αντιτρομοκρατικής ομάδας υπουργείου και αμερικανικής πρεσβείας! Ο Μ. Χρυσοχοΐδης, αντί να θιγεί έστω και τυπικά επειδή ένας ξένος πρεσβευτής συναντά τους υφισταμένους του και τους υπαγορεύει γραμμή κατά το τηλεγράφημα, «εξέφρασε πλήρη υποστήριξη στην πρόταση του πρεσβευτή»! Διαβεβαίωσε ότι «θα καλέσει στο εγγύς μέλλον την πρεσβεία για να αρχίσει η υλοποίηση της ιδέας», αλλά δεν σταμάτησε εκεί. «Δήλωσε με ρωμαλέο τρόπο ότι ήθελε εξαιρετική συνεργασία με τις ΗΠΑ και ότι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν ήθελε να έχει οποιαδήποτε μυστικά από την αμερικανική πλευρά», όπως αναφέρει το τηλεγράφημα του Σπέκχαρντ! Με μια πρωτοφανή κίνηση, η οποία πιθανότατα του στοίχισε και τη θέση του υπουργού Ασφαλείας, ο Μ. Χρυσοχοΐδης δηλώνει στον αμερικανό πρέσβη ότι «η ΕΥΠ είναι ένα τίποτα», ότι «στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια (!)» και ότι προτίθεται «να την κατεδαφίσει και να την ξαναχτίσει» μέσω νομοσχεδίου που ετοίμαζε. Αγνοούμε αν πρόλαβε να φτιάξει το νόμο που υποσχέθηκε στον αμερικανό πρεσβευτή πριν φύγει άρον άρον από το υπουργείο... Το ζήτημα δεν είναι η αμερικανοδουλεία του Μ. Χρυσοχοΐδη, του οποίου οι πρωθυπουργικές βλέψεις δέχτηκαν μοιραίο πλήγμα από τη διαρροή όσων είπε στον Σπέκχαρντ. Αυτό μας είναι αδιάφορο. Αφορά κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Το ζήτημα για μας και ολόκληρο τον ελληνικό λαό είναι ότι ολόκληρη η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου στελεχώνεται από υπουργούς παρόμοιας φύσης με εκείνη του Μ. Χρυσοχοΐδη, πράγμα που κάνει εξαιρετικά πιεστική την ανάγκη της άμεσης απομάκρυνσής της από την εξουσία. Όσο γρηγορότερα τους διώξουμε, τόσο μικρότερη ζημιά θα προλάβουν να κάνουν σε όλους τους τομείς. Το παρήγορο είναι ότι η βαθύτατα αντιλαϊκή πολιτι-

κή της κυβέρνησης Παπανδρέου υποχρεώνει ολοένα και περισσότερους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ να αποστασιοποιούνται από αυτήν. Έστω και σε φραστικό επίπεδο, αυτό υποχρεώθηκε να κάνει ακόμη και η ηγεσία της... ΠΑΣΚΕ! Και δεν μιλάμε για κάποια αριστερή φράξια, αλλά για τη δεξιά, καθεστωτική κυρίαρχη τάση της συνδικαλιστικής παράταξης του κυβερνώντος κόμματος με επικεφαλής τον... πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και δεκάδες μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ, προέδρους των μεγαλύτερων εργατικών κέντρων της χώρας και των μεγαλύτερων κλαδικών συνδικάτων, ιδίως των ΔΕΚΟ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κορυφαίοι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ προσπαθούν με τη διακήρυξη που έβγαλαν να συγκρατήσουν την οργισμένη κατά της κυβέρνησης βάση της ΠΑΣΚΕ. Επιδιώκουν επίσης να εναρμονιστούν φραστικά με τις διαθέσεις των εργαζόμενων ώστε να μπορούν κάπως να κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς να τους δέρνουν, ενώ ο Γ. Παναγόπουλος με την κίνηση αυτή προχωρεί σε επίδειξη ισχύος απέναντι στο Μαξίμου που είχε θέσει σε κίνηση «πληροφορίες» περί καθαίρεσής του από τη θέση του προέδρου της ΓΣΕΕ, επειδή ο πρωθυπουργός και το περιβάλλον του τον θεωρούν πλέον «καμένο χαρτί» και θέλουν να τον πετάξουν σαν «στυμμένη λεμονόκουπα». Με δεδομένες τις προθέσεις των καθεστωτικών στελεχών της ΠΑΣΚΕ, στη διακήρυξή τους λένε πράγματα που οπωσδήποτε κάνουν ζημιά στην κυβέρνηση Παπανδρέου και συρρικνώνουν δραστικά την εργατική της βάση. «Η κατ’ εφαρμογήν του Μνημονίου ασκούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές, τις ιδέες και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ» καταγγέλλουν. «Οι έχοντες και κατέχοντες εξακολουθούν να πίνουν στην υγεία των κορόιδων» προσθέτουν, χαρακτηρίζοντας «ηθικά αντισοσιαλιστική πολιτική να επιχειρείται η διάσπαση των εργαζομένων σπέρνοντας το ζιζάνιο του “κοινωνικού αυτοματισμού” – δηλαδή να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου», όπως κάνει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Γελοιοποιούν επίσης τις υποκριτικές δηλώσεις υπουργών ότι δήθεν «κάνουν αγώνα για να βελτιώσουν τους όρους του Μνημονίου». «Είναι αδιανόητο κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου (...) να φέρει πιο επαχθή, πιο αντικοινωνικά και πιο άδικα μέτρα. Αλήθεια, τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που φέρνει τη χώρα και τους Έλληνες σε δυσχερέστερη θέση;» αναφέρει σαρκαστικά η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ, καταγγέλλοντας εμμέσως ότι «οι διαπραγματευόμενοι σε κάποια ζητήματα υπερακόντισαν και τις απαιτήσεις της τρόικας» επειδή πιστεύουν ότι αυτή είναι η σωστή πολιτική. Αν λέει τέτοια πράγματα ακόμη και η ΠΑΣΚΕ, λίγα είναι τα ψωμιά της κυβέρνησης Παπανδρέου...

n ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Μεγάλη πολιτική εκδήλωση ΝΑΡ - νΚΑ Θεσσαλονίκης Σάββατο 22 Γενάρη, 6 μ.μ. Κινηματογράφος Αλέξανδρος (απέναντι από τον Λευκό Πύργο) ομιλητής Άγγελος Χάγιος

Την Παρασκευή το γλέντι του Πριν

Η

ώρα της μεγάλης εκδήλωσης, του ετήσιου γλεντιού του Πριν, φτάνει. Σε πέντε ημέρες, την ερχόμενη Παρασκευή 21 Ιανουαρίου, από τις 10.15 μ.μ., θα είμαστε όλοι στον καλαίσθητο μουσικό χώρο Αρχιτεκτονική (Πειραιώς 116 στο Γκάζι), μαζί με τον Διονύση Τσακνή και τους MC Yinka και Κασσιανή Λειψάκη, σε ένα εξαιρετικό μουσικό πρόγραμμα. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να βρεθούμε, να τα πούμε και να τα πιούμε, να τραγουδήσουμε όλοι μαζί, να «γυρίσουμε την πλάτη μας στο μέλλον» που μας ετοιμάζουν, να εμπνευστούμε για τους νέους αγώνες για το μέλλον που μας αξίζει. Γιατί «κουφάλες δεν ξοφλήσαμε»… Η μουσική βραδιά της Παρασκευής είναι επίσης και μια εκδήλωση στήριξης του Πριν, στη δύσκολη μάχη που δίνει για να κατοχυρώσει την οικονομική του ανεξαρτησία και να κάνει βήματα για την ποιοτική του ενίσχυση. Σήμερα περισσότερο από ποτέ τα τελευταία χρόνια η εφημερίδα έχει ανάγκη τους φίλους και συντρόφους της. Και είμαστε σίγουροι πως όλοι θα βρεθούν στο πλευρό του Πριν, καλώντας και δικούς τους φίλους να παρευ-

ρεθούν, έτσι ώστε να πετύχουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσέλευση. Καθώς ήδη υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για συμμετοχή στο γλέντι του Πριν καλό είναι οι φίλοι μας να προμηθευτούν έγκαιρα προσκλήσεις και να ειδοποιήσουν για τη συμμετοχή τους. Βεβαίως, η μάχη της οικονομικής ανεξαρτησίας του Πριν δεν θα τελειώσει την Παρασκευή 21 Γενάρη, όσο μεγάλο βήμα κι αν κάνουμε τότε. Θα συνεχιστεί με την προσπάθεια για τη δημιουργία ενός μόνιμου και ικανού δικτύου στήριξης της εφημερίδας, το οποίο να μπορεί να εξασφαλίσει βρέξει - χιονίσει, ότι το Πριν θα είναι στα περίπτερα κάθε Κυριακή. Ήδη δεκάδες σύντροφοι και φίλοι από όλη την Ελλάδα ανταποκρίθηκαν στην πρώτη μας έκκληση. Μετά το γλέντι πρέπει να προχωρήσουμε σε μαζικές εγγραφές, στέλνοντας μήνυμα ότι η φωνή του ταξικού εργατικού κινήματος, της ανυπότακτης νεολαίας και της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς όχι μόνο θα συνεχίσει, αλλά θα δυναμώσει.


 / ΠPIN

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

«ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΣΚΕ

n ΚΑΛΕΣΜΑ ΚΙΝΗΣΕΩΝ

Ζητούν, όχι κατάργηση, αλλά... αναθεώρηση του Mνημονίου!

Κάλεσμα απειθαρχίας, ανυπακοής και άρνησης πληρωμής εισιτηρίων, με πρώτο σταθμό την 1η Φλεβάρη ημέρα έναρξης εφαρμογής των νέων πανακριβων εισιτηρίων για τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας, απευθύνουν η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική και αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης από πολλούς δήμους και γειτονιές της πρωτεύουσας. «Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική, στηρίζει με όλες τις δυνάμεις της τον αγώνα των εργαζόμενων στις μεταφορές αλλά και ευρύτερων τμημάτων του λαού ενάντια στη διάλυση των δημόσιων συγκοινωνιών, τις βάρβαρες περικοπές και τη συντριβή των εργασιακών τους δικαιωμάτων», τονίζεται στην ανακοίνωση της κίνησης στην περιφέρεια (βλ. και anticapitalist-attiki.blogspot. com). Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή καλεί σε αγώνα «μαζί με τους εργαζόμενους των συγκοινωνιών για να μη γίνει η μετακίνηση όπως και το ρεύμα σήμερα και το νερό αύριο, είδος πολυτελείας. Για να μην περάσει το νομοσχέδιο που διαλύει τις συγκοινωνίες. Με μαζικό, αποφασιστικό και πρακτικό τρόπο, να αρνηθούμε να πληρώσουμε την κρίση και το χρέος τους. Nα πούμε: “δεν πληρώνω” τις υπέρογκες αυξήσεις στα εισιτήρια, όπως το κίνημα ενάντια στα διόδια, για να μην αυξηθούν, αντίθετα να μειωθούν τα εισιτήρια και να είναι δωρεάν τουλάχιστον για τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους άνεργους και τους φτωχούς». Προχθές Παρασκευή πραγματοποιήθηκε συνάντηση αντικαπιταλιστικών κινήσεων πόλης για το ίδιο θέμα, με τη συμμετοχή κινήσεων από τη Νέα Ιωνία, τον Βύρωνα, τη Νέα Σμύρνη, τη Δάφνη-Υμηττό, την Πετρούπολη, το Περιστέρι, το Ζωγράφου, το Χαλάνδρι και το Γκύζη. Συμμετείχε και η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή. Η συνάντηση κατέλη-

n ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Λεονταρισμοί για ενσωμάτωση της οργής

Μ

ε ανέβασμα των ρητορικών τόνων κατά της κυβέρνσης επιχειρεί μέρος της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ να κατευνάσει και ενσωματώσει την οργή της βάσης της για την πολιτική ταξικής συνεργασίας που ακολούθησε η ίδια, με κείμενο 102 συνδικαλιστών, με επικεφαλής τον ίδιο τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλο, ενώ λείπει η υπογραφή του προέδρου της ΑΔΕΔΥ, Σπ. Παπασπύρου. Οι περισσότεροι από τους «102» εκπροσωπούν τις πιο φθαρμένες πλευρές της γραφειοκρατίας. «Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι». Αυτό η λαϊκή θυμοσοφία έρχεται στο μυαλό όσων διαβάζουν τη μακροσκελή ανακοίνωση, όταν επιτίθενται κατά της Αριστεράς, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή κάποιας νύξης για αλλαγή πολιτκής. Στο κείμενο ρίχνουν τα γνωστά άσφαιρα πυρά κατά της κυβερνητικής πολιτικής και ζητούν, όχι κατάργηση, αλλά... «αναθεώρηση του Μνημονίου»! Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ , Γ. Παναγόπουλος ως εκπρόσωπος των 102, σε συνέντευξη Τύπου, ζήτησε: «Τη θαρραλέα αναθεώρηση του Μνημονίου, που επέβαλαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των δανειστών και υλοποιεί η Κυβέρνηση». Την «αλλαγή του θεσμικού ρόλου και της πολιτικής της ΕΚΤ», την «αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας», τη «μεταφορά του χρέους των κρατών της ευρωζώνης με την έκδοση ευρωομολόγων», και την «ανάκαμψης της οικονομίας που θα στηρίζεται στις επενδύσεις, στην απασχόληση και την κοινωνική προστασία». Όμως όλοι ξέρουν, πως αυτά που προτείνουν οι

102 συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, τα ζητά, όλο και πιο έντονα τον τελευταίο καιρό, ο Γ. Παπανδρέου και διάφοροι αστικοί κύκλοι στην Ελλάδα και την ΕΕ. «Δριμεία» κριτική άσκησε επίσης ο πρόεδρος της

ντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, χωρίς να τους κατονομάζει, λέγοντας ότι «η κήρυξη χρεοστασίου» και «η επαναφορά στη δραχμή δεν οδηγούν σε “πτώχευση της πλουτοκρατίας’’». Έτσι, ταυτίζεται

ΓΣΣΕ στην «αντιμνημονιακηρητορεία» της ΝΔ που «είναι γεμάτη φαρισαϊσμό, λαϊκισμό και υποκρισία και χαϊδεύει τ’ αυτιά των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, που η πολιτική λιτότητας πλήττει, αλλά την ίδια στιγμή ταυτίζεται και ψηφίζει τις σκληρές νεο-συντηρητικές συνταγές που φέρουν το ψευδεπίγραφο της μεταρρύθμισης». Στο απυρόβλητο δεν άφησε και τις δυνάμεις της Αριστεράς λέγοντας πως «κινούνται ανάμεσα στη σύγχυση και την αμηχανία και ότι παρά την ύπαρξη ουσιωδών διαφορών μεταξύ τους, τείνουν να συγκλίνουν στο γενικό καταγγελτικό λόγο χωρίς πρόταση διεξόδου και προοπτικής». Φυσικά, ειδική αιχμή είχε για τις θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και ειδικά του Συ-

με την ιδεολογική τρομοκρατία των τραπεζιτών, του ΣΕΒ, της κυβέρνησης και της τρόικας. Το πιο χαρακτηριστικό, ίσως, που είπε για την ΕΕ είναι ότι: «Την ώρα που βρίσκεται στη δίνη της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης να έχει μια ηγεσία συντηρητική, αδύναμη, μοιραία εμφορούμενη από τις φοβίες της Γερμανίας και της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης» και τόνισε ότι «το διακύβευμα για την Ευρώπη είναι μια Ευρώπη Ομοσπονδιακή ή διακυβερνητική, παραδομένη στα συμφέροντα των Τραπεζιτών» . Αναφέρθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα επισημαίνοντας γενικά «την αυτονομία των συνδικάτων και των παρατάξεων», αλλά «παρέλειψε» να διευκρινίσει την αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας των συνδικάτων από την αστική

πολιτική. Η κριτική στους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ στη ΝΕΟΓΑΛ, που έκανε ο Γ. Παναγόπουλος είναι υποκριτική, γιατί αυτός και η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ άνοιξε αυτό το δρόμο. «Παρέλειψε» να αναφέρει ότι η μάχη για την επιβίωση που δίνει καθημερινά η εργατική τάξη επιβάλλει στο εργατικό κίνημα να παλέψει για κατακτήσεις όπως: Απαγόρευση των απολύσεων, γενναίες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας που παίρνουν πανδημικό χαρακτήρα, μείωση των ωρών εργασίας, κατάργηση των αντιασφαλιστικων νόμων, μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης που σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη και δραστική αύξηση της φορολόγησης του κεφαλαίου θα αντιστρέψουν τη σχέση μισθών-κερδών υπέρ της εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου. Φυσικά, «παρέλειψε» να αναφερθεί στο ρόλο που έπαιξε ο ίδιος, αλλά και η παράταξή του, η ΠΑΣΚΕ, στην υποταγή, την ενσωμάτωση και την αστικοποίηση της τεράστιας πλειοψηφίας του εργατικού κινήματος, υπογράφοντας συμβάσεις ντροπής και κοροϊδίας με το ΣΕΒ όλα τα προηγούμενα χρόνια, με αποκορύφωμα την τελευταία για τριετές πάγωμα των μισθών. Η Κίνηση των 102 είναι «λεονταρισμοί». Γιατί δεν συνοδεύεται (ούτε θα μπορούσε από πλευράς τους) από κάποια μέρα για αποφασιστικό αγώνα κατά της κυβέρνησης και του Μνημονίου. Το κείμενο υπογράφει και ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, που έχει αφήσει κάθε «λεονταρισμό» του παρελθόντος, ενώ από πολλούς θεωρείται ότι προαλείφεται για νέος πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ξε να αναπτυχθεί μια καμπάνια στις γειτονιές ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου και για αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, με έναν πρώτο σταθμό την 1η Φεβρουαρίου. Η καμπάνια έχει κεντρικό σύνθημα «Απειθαρχία - Ανυπακοή - Δεν πληρώνω». Σε κάθε γειτονιά ξεκινούν άμεσα πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης των κατοίκων και των εργαζομένων. Αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει κοινή ανακοίνωση των κινήσεων, αφίσα και αυτοκόλλητο και να αναπτυχθεί κοινή δράση με τις πρωτοβουλίες των σωματείων για το θέμα, καθώς και με άλλες συλλογικότητες σε κάθε γειτονιά. Επίσης, για το θέμα της Κερατέας αποφασίστηκε συμμετοχή στη σημερινή πορεία με κοινό πανό και έκδοση κοινής ανακοίνωσης.

Χλιαρή αποδοχή είχε ο περίφημος ανασχηματισμός του Αντώνη Σαμαρά, καθώς το πολυπρόσωπο σχήμα που παρουσίασε με μεγάλη καθυστέρηση, παραπέμπει κυρίως σε εσωκομματική αναδιάταξη. Μετά τις πρώτες εντυπώσεις και τα διοχετευμένα σχόλια, η «σκιώδης κυβέρνηση» της ΝΔ πέρασε σε δεύτερο πλάνο σε σχέση με την κυβερνητική πολιτική και τις αντιστάσεις απέναντι της. Η ΝΔ δεν καταφέρνει να διασωθεί από την κρίση του πολιτικού συστήματος που δεν περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Το βαρόμετρο της Public Issue θέλει μόνον έναν στους εννιά να είναι ευχαριστημένος από την πολιτική με την οποία πορεύεται η ΝΔ. Παρά τη σχετικότητα που έχουν τέτοιου είδους εκτιμήσεις, γεγονός παραμένει ότι δεν υπάρχει στην κοινωνία κάποιο ορατό ρεύμα ενίσχυσης της ΝΔ. Είναι γεγονός όμως ότι για τον

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ

Σκιώδης ...ανασχηματισμός Έλεγχος από Α. Σαμαρά με γκρίνιες Α. Σαμαρά η υπόθεση του εσωκομματικού ανασχηματισμού είχε μεγάλη σημασία, καθώς ο έλεγχος του κομματικού μηχανισμού παρέμεινε ζητούμενο μετά την εκλογή στην προεδρία της ΝΔ. Δεν ξεχνά ότι αν και εκλέχτηκε με σαφή πλειοψηφία από τη βάση, είχε απέναντί του όχι μόνο το σκληρό πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και τα περισσότερα σημαντικά στελέχη της κεντροδεξιάς πτέρυγας, τα οποία στήριξαν τη Ντ. Μπακογιάννη. Ο έλεγχος του κομματικού μηχανισμού ήταν λοιπόν ο πρώτος στόχος, μέσα από την προώθηση στελεχών με αναφορά στον Α. Σαμαρά, συχνά από την εποχή της Πολιτικής Άνοιξης.

Η ανάθεση ρόλων στην καραμανλική πτέρυγα και το άνοιγμα στους εναπομείναντες νεοφιλελεύθερους πριν τους τραβήξει η Ντ. Μπακογιάννη στο ΔΗΣΥ, ήταν ο επόμενος στόχος. Αυτό το άνοιγμα δεν χώραγε τα λεγόμενα «βαρίδια», τα πολύ φθαρμένα στελέχη των κυβερνήσεων Καραμανλή, όπως λ.χ. οι «βατοπεδινοί». Από την άλλη έμεινε ο Α. Σπηλιωτόπουλος, αποστάσεις κρατά ο Β. Μεϊμαράκης, δηλητηριώδη σχόλια κάνει ο Γ. Βαρβιτσιώτης, περιμένοντας κάποια επόμενη φάση. Το βασικό εργαλείο του Α. Σαμαρά σε αυτή τη φάση είναι η υπόσχεση της εξουσίας που προϋποθέ-

τει όμως την αντοχή της ΝΔ με ενότητα υπό την ηγεσία μέχρι τη στιγμή που θα καταρρεύσει το ΠΑΣΟΚ. Το σχέδιο αυτό υπονομεύεται από την αδυναμία της ΝΔ να κεφαλαιοποιήσει την εντεινόμενη φθορά του ΠΑΣΟΚ. Μια αδυναμία που δεν κρύβεται καθώς παρά τη διαφορετική ρητορική Α. Σαμαρά σε σχέση με τον ακραίο νεοφιλελεύθερο λόγο της Ντ. Μπακογιάννη και το γκρίζο συντηρητισμό του καραμανλικού «Μεσαίου Χώρου», η ουσιαστική συναίνεση στα κρίσιμα δεν περνά απαρατήρητη. Έτσι παρά τις λεκτικές ακροβασίες από τον πατριωτισμό στον κοινωνικό φιλελευθερισμό και από κει στην αντιμνημονιακή φρασεολογία, η δέσμευση Σαμαρά πως η Ελλάδα θα τιμήσει την υπογραφή της σε ό,τι αφορά το χρέος, καθηλώνει τη ΝΔ στο μονόδρομο της πολιτικής που οδηγεί σε απαξίωση και χρεοκοπία τον υπαρκτό κοινοβουλευτισμό.


ΠPIN / 

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Όχι στο φακέλωμα των συνδρομητών

n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δ

εν κατάφερε να κρύψει το ξεμπρόστιασμά του ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, υποκρινόμενος ότι οι εκμυστηρεύσεις του στον αμερικανό πρέσβη, ήταν κάτι συνηθισμένο και πέρα για πέρα φυσιολογικό. Οι αποκαλύψεις του Wikileaks εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τον (τότε) υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδη, τον αρχηγό της αστυνομίας Λ. Οικονόμου και, φυσικά, όλη την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τα τρία συγκεκριμένα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας που έφερε στην επιφάνεια αυτή η εκπληκτική «μηχανή της αλήθειας» του Τζουλιάν Ασάνζ ισοδυναμούσαν με πολιτική βόμβα, γιατί έδειξαν την απίστευτη υποτέλεια των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο πρέσβη. Τα έλεγαν όλα! Ούτε οι βουλευτές του κόμματός τους, ούτε η Βουλή δεν ήξερε τόσα όσα γνώριζε ο πρέσβης. Κι αυτό δεν το κατάφερνε με υποκλοπές ή χρησιμοποιώντας

τις γνωστές δόλιες μεθόδους που χρησιμοποιεί παντού η CIA. Οι Λ. Οικονόμου και Μ. Χρυσοχοΐδης του τα έλεγαν όλα «χαρτί και καλαμάρι», πείθοντας και τον πιο αδαή πως από την κρίση του πρέσβη εξαρτιέται το πολιτικό και υπηρεσιακό τους μέλλον. Η υποτακτικότητα των γραικύλων του ΠΑΣΟΚ προκαλεί οργή επειδή οι ίδιοι αυτοί πολιτικοί που γλείφουν τον Σπέκχαρντ και κάθονται μπροστά του σαν νέοι φαντάροι στην αναφορά είναι που διατάσουν το όργιο καταστολής και τη... βροχή από δακρυγόνα απέναντι σε κάθε εργαζόμενο που αγωνίζεται για τα δικαιώματα του, ενάντια στη φτώχεια και τις περικοπές.

ΠΑΣΟΚ: Γλύφουν τον αμερικάνο πρέσβη, βαράνε τους εργάτες! Ας δούμε τι έλεγαν οι αναφορές των υφισταμένων προς τον προϊστάμενό τους. Εν αρχή είναι η πάλη των μηχανισμών, η ίντριγκα που βασιλεύει στο σκοτεινό κόσμο των υπηρεσιών: «Η ΕΥΠ είναι ένα τίποτε» και επίσης «είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια»! Τάδε έφη ο πολιτικός προϊστάμενος της υπηρεσίας προς τον πρέσβη των ΗΠΑ, ο οποίος τα μετέφερε αυτολεξεί στην Ουάσινγκτον. Προς επίρρωση της «ανικανότητάς» της το γεγονός ότι «η αστυνομία γνωρίζει τις ταυτότητες σχεδόν όλων των μελών των υπαρχουσών τρομοκρατικών - αναρχικών οργανώσεων, αλλά της λείπουν επαρκή στοιχεία για τη σύλληψη και φυλάκισή τους». Στη συνέχεια ο Μ. Χρυσοχοΐδης υπόσχεται στον «αμερικάνο φίλο» αναδιοργάνωση των μηχανισμών καταστολής και στενότερη συνεργασία με τους Αμερικάνους. «Πρέσβη μου ιδού η αστυνομία σας» σαν να αναφώνησε ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, 60 σχεδόν χρόνια μετά το «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» του Παν. Κανελλόπουλου προς τον Βαν Φλιτ, ανανεώνοντας τη δουλικότητα και την υποτέλεια που από εποχής Φαναρίου χαρακτήριζε το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης. Πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο όμως για τη βαθιά και επικίνδυνη αντιδημοκρατική νοοτροπία του υπουργού Προστασίας και του αρχηγού της Αστυνομίας είναι η στάση τους απέναντι στην Αριστερά και στο συνδικαλισμό. Γιατί μία από τις αιτίες της ανικανότητας που περιγράφει για την ΕΥΠ, η σπουδαιότερη με τα δικά του λόγια, είναι ότι αποτελεί «συνδικαλιζόμενη δύναμη εργαζομένων». Εδώ ο βραβευμένος από το FBI, για να μην ξεχνιόμαστε, M. Χρυσοχοΐδης χαϊδεύει το μίσος που έχουν όλοι οι Αμερικάνοι απέναντι στο συνδικαλισμό, που τον θεωρούν προθάλαμο του κομμουνισμού. Ρεσιτάλ έδωσε και το έτερο «βαθύ λα-

ρύγγι», ο αρχηγός της αστυνομίας, για τον οποίο οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς αποτελούν θάλαμο αναμονής τρομοκρατικών οργανώσεων και του ποινικού εγκλήματος. Εδώ δεν δοξάζεται μόνο η θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων», βάση της οποίας δεν υπάρχουν όρια μεταξύ της επαναστατικής Αριστεράς και των οργανώσεων της αδιέξοδης και συχνά εγκληματικής ατομικής βίας. Εδώ M. Χρυσοχοΐδης και Λ. Οικονόμου επαναφέρουν τη θεωρία του εσωτερικού εχθρού, στοχοποιούν μαζικούς πολιτικούς χώρους που δρουν μαζικά και με το φως της ημέρας και τους ταυτίζουν με το οργανωμένο έγκλημα, καθ’ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων τους. Καθόλου τυχαίο δεν ήταν το ξέσπασμα του Απ. Κακλαμάνη στη Βουλή, γνωστού για την αλλεργία του απέναντι στην αμερικανοδουλεία του νέου ΠΑΣΟΚ, ο οποίος δήλωσε απερίφραστα «έσφαλε ο κ. Οικονόμου». Από αλλού παίρνει εντολές όμως ο κ. Οικονόμου… Εντύπωση προκαλεί η στάση που επιφύλαξε ο Τύπος της επίσημης Αριστεράς στα τηλεγραφήματα την επομένη των αποκαλύψεων. Κι αν η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς από τις στήλες της Αυγής μπορεί να αποδοθεί στην παράλειψη – κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλα τα Μέσα, πως μπορεί να ερμηνευθεί το θάψιμο της είδησης για τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη από το Ριζοσπάστη στη 17η σελίδα, στην τρίτη θέση… Τέλος, ιδιαίτερη πολιτική σημασία έχει πως το κουτί της Πανδώρας μόλις άνοιξε. Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Πεταλωτή ότι δεν σκοπεύει να σχολιάσει στο εξής άλλα τηλεγραφήματα, δείχνει ότι η κυβέρνηση ξέρει και φοβάται νέα τηλεγραφήματα που θα εκθέσουν κι άλλους κορυφαίους υπουργούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους σε νευραλγικές θέσεις, πρώην και νυν. Αναμένουμε λοιπόν…

Μ

ε συνέντευξη Τύπου που έδωσε για τα οικονομικά των κομμάτων η γ.γ. του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, παρουσίασε τις θέσεις του κόμματός της ως προς τις προτάσεις του υπουργείου Εσωτερικών. Η Αλέκα Παπαρήγα επανέλαβε τη θέση του κόμματός της ότι «δεν θα δώσει στη δημοσιότητα τα ονόματα των ανθρώπων που με ένα κουπόνι δίνουν συνδρομή», θέση αναγκαία ειδικά για τα κόμματα της Αριστεράς. Παράλληλα, σωστά σημείωσε ότι πρέπει να γίνουν ονομαστικές οι μετοχές, να γίνει έλεγχος στην εξαγωγή κεφαλαίων από τη χώρα και να καταργηθεί το τραπεζικό απόρρητο, εάν θέλει η κυβέρνηση να χτυπήσει τη διαφθορά του μαύρου πολτικού χρήματος. Επίσης, πρότεινε να καταργηθεί η βουλευτική σύνταξη και να μειωθεί δραστικά η βουλευτική αποζημίωση. Όταν όμως ρωτήθηκε από το Πριν αν το ΚΚΕ υποστηρίζει την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, απάντησε πως «δεν έχουμε κανένα λόγο να αρνηθούμε και την κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης», συμπληρώνοντας: «Δεν πρόκειται να βγούμε στους δρόμους για αυτό. Εάν θέλουν να την καταργήσουν, ας την καταργήσουν. Βεβαίως για εμάς είναι ένα σοβαρό βοήθημα μέσα σε συνθήκες κρίσης, που οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν».

Πιέζουν οι εφοπλιστές

Ε

χουν περάσει κιόλας τέσσερα εικοσιτετράωρα από τη συνάντηση του πρωθυπουργού με το προεδρείο της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και ο Γ. Παπανδρέου και οι αρμόδιοι υπουργοί δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει κάποιο μέτρο ανακούφισης των «χειμαζόμενων» καραβοκύρηδων. Άλλωστε δεν ζήτησαν και τίποτα το αξιόλογο στη συνάντηση «αλληλοβοήθειας» που είχαν στο Μέγαρο Μαξίμου. Αυτό που απαίτησαν ήταν τα επενδυόμενα εφοπλιστικά κεφάλαια σε επενδύσεις ξηράς

n ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡIΟ

Απάντηση στην πολιτική της κυβέρνησης Την ώρα που το Πριν πήγαινε στο τυπογραφείο, σε εξέλιξη βρισκόταν η συγκέντρωση, η διαδήλωση και η συναυλία κατά του ρατσισμού, που διοργάνωσαν δεκάδες μαζικοί φορείς. Στον πυρήνα των διοργανωτών βρίσκονταν οι οργανώσεις των μεταναστών και οι επιτροπές των Ιρανών, Αφγανών και Παλαιστίνιων Πολιτικών Προσφύγων, οι όποιοι πήραν την πρωτοβουλία μαζί με την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσιμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ). Την κινητοποίηση υποστηρίζουν ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, πολλοί φοιτητκοί σύλλογοι, ενώ τη στηρίζουν με ανακοινώσεις τους η ΑΔΕΔΥ και το ΕΚΑ. Με ειδική ανακοίνωσή της καλεί σε συμμετοχή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία καταγγέλ-

λει την κυβέρνηση και καλεί σε αγώνα ενάντιά της, ενώ στρέφεται και κατά της «ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου και του ρατσισμού». Την Παρασκευή το μεσημέρι, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, επικεφαλής της ΚΕΕΡΦΑ και εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος στο Δήμος Αθηναίων, μαζί με το σκηνοθέτη Γιώργος Κόρρα, παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου προς τα ελληνικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης, κείμενο 180 καλλιτεχνών «ενάντια στο παρακράτος και τα φασιστοειδή», όπως είπαν. Η κινητοποίηση «είναι απάντηση στην επίθεση της κυβέρνησης που φτιάχνει φράχτη στον

Έβρο, στρατόπεδα συγκέντρωσης και επίσης ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, που με την στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ εντείνονται αυτό το διάστημα και κλιμακώνονται αύριο με κάλεσμα φασιστικής αντισυγκέντρωσης». Και συνέχισαν: «Ο φράχτης στον Έβρο συμβολίζει μια απάνθρωπη ρατσιστική πολιτική η οποία οδηγεί σε δολοφονίες μεταναστών που δεν ανεχόμαστε σε αυτή τη χώρα. Θέλουμε τα σύνορα στον Έβρο και στο Αιγαίο να είναι σύνορα αλληλεγγύης. Γέφυρες ανάμεσα στους λαούς. Αυτή

τη στιγμή τα σύνορα αυτά είναι σύνορα που τα περνάνε στρατοί του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Σύνορα που τα περνάνε ελεύθερα επιχειρηματίες που ρημάζουν τις χώρες της Βαλκανικής, τη Βουλγαρία, την Τουρκία, την Ελλάδα για τα δικά τους συμφέροντα. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η συμμετοχή ήταν πολύ μαζική, ενώ οι διοργανωτές κατήγγειλαν τη στάση της κυβέρνησης, η οποία, παρά το γεγονός ότι παρέταξε δέκα κλούβες των ΜΑΤ, άφηνε ανενόχλητους του ακροδεξιούς, οι οποίοι με το μανδύα της «Επιτροπής Κατοίκων», παρεμπόδιζαν τους εργαζόμενους του Δήμου Αθηναίων να στήσουν την εξέδρα για την προγραμματισμένη συναυλία στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

να τυγχάνουν της ίδιας αντιμετώπισης με τις ξένες επενδύσεις, δηλαδή περισσότερες φοροαπαλλαγές και φορο-ελαφρύνσεις. Δεν φτάνει δηλαδή που η φορολογία των υπερκερδών τους στη θάλασσα είναι μηδαμινή, της τάξης του 8%, ζητούν τα ίδια και για τη στεριά! Κι αυτά φυσικά για όσα κέρδη και κεφάλαια δεν είναι κατορθωτό να φύγουν σε υπεράκτιες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους. Από την άλλη πιέζουν και για την επαναφορά των αρμοδιοτήτων του Λιμενικού Σώματος στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας , ώστε να έχουν ξανά οι ίδιοι εξ ολοκλήρου τον έλεγχο στο λιμάνι. Αν κανείς υπολογίσει ότι τα φορολογικά έσοδα του κράτους από τους εφοπλιστές, το 2009, ήταν περίπου όσα πήρε το κράτος από τα παράβολα των ανανεώσεων των πράσινων καρτών των μεταναστών που είναι μόνιμοι και νόμιμοι στη χώρα, καταλαβαίνει τι πρόκειται να ακολουθήσει…


 / ΠPIN

ΘEMA Πολεμική του ΚΚΕ σε ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ

E IKONOKΛAΣTEΣ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

n ΑΛΕΚΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΑΤΣΙΟΣ

Το ΚΚΕ στην ιστορία του, ταλαντώνεται ανάμεσα στο μίνιμουμ πρόγραμμα, που αυτοεγκλωβίζεται σε μεταρρυθμίσεις μέσα στο πλαίσιο της αστικής κοινωνίας, και σε ένα πρόγραμμα που φαντάζει μάξιμουμ, που υπόσχεται και διεκδικεί ένα και μοναδικό αίτημα: «Την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τη Λαϊκή Εξουσία - Οικονομία». Χωρίς μάλιστα αυτοκριτική, με διαρκώς δικαιούμενες αντιφάσκουσες γραμμές, ανάμεσα στον οπορτουνισμό και το σεκταρισμό.

n ΒΛΑΠΤΙΚΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ Στο σημερινό αχαλίνωτο καπιταλισμό, από τη μια οι βιομηχανικές και επιστημονικές δυνάμεις ξύπνησαν με τέτοιο τρόπο που καμιά περίοδος δεν μπορούσε να διανοηθεί και από την άλλη εμφανίζονται δείγματα υπεραντιδραστικότητας και παρακμής που παραπέμπουν σε μεσαιωνικού τύπου φρικαλεότητες. Η ιδιαίτερη κυρίως ιστορική θέση του σημερινού καπιταλισμού, το βάθος, η διάρκεια, η έκταση της καπιταλιστικής κρίσης, η κανιβαλική πολιτική που τη συνοδεύουν, η πρωτοφανής πολιτική λαϊκή αποστοίχηση από την προωθούμενη πολιτική και τους φορείς της, συνιστούν επιπρόσθετους απαιτητικούς λόγους για να στοχαστεί η Αριστερά με αίσθημα αυτοκριτικής και αισιοδοξίας πάνω στα σύγχρονα θεωρητικά και πολιτικά ζητήματα. Ώστε να προβάλει ένα τολμηρό, βαθύ, δεμένο με τις σημερινές συνθήκες, την εμπειρία, τις απαιτήσεις της επιστήμης, της επανάστασης και των άμεσων προβλημάτων, πολιτικό πρόγραμμα. Σ’ αυτήν ακριβώς την κρίσιμη φάση, όπου διασταυρώνονται τα πιο αμείλικτα καθημερινά ερωτήματα της στοιχειώδους επιβίωσης του λαού με τις μεγάλες επιδιώξεις, ερωτήματα και αναγκαιότητες της Iστορίας. Το ΚΚΕ έχει εγκαινιάσει τελευταία μια μάταιη ως προς το σκοπό και βλαπτική ως προς το κίνημα και την Αριστερά πολεμική εναντίον του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ως εργαλείο χρησιμοποιεί έναν απαξιωτικό και περιφρονητικό λόγο: «Φορέας του οπορτουνισμού» είναι και οι «διάφορες γκρούπες, συχνά ετερόκλητες, που απαρτίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ» (Δ. Γόντικας, Ριζοσπάστης 21/12/10). Βάση της σκέψης του είναι η υπερβατική αντίληψη για το κόμμα. «Όλες οι θέσεις και προβλέψεις (του κόμματος) και σε θεωρητικό και πολιτικό - πρακτικό επίπεδο στα πιο φλέγοντα προβλήματα της εποχής μας δικαιώνονται από τις εξελίξεις» (όπου πριν). Πυρήνας της αντίληψης του, είναι η σωστή εκτίμηση ότι η αστική τάξη έχει κηρύξει πόλεμο ενάντια στα λαϊκά στρώματα με διάφορα μέτωπα. Με κύριο όμως, κατά την ηγεσία του ΚΚΕ, το μέτωπο όχι ενάντια στην ίδια την εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα, αλλά «τον πόλεμο με το ΚΚΕ (...) αυτός κλιμακώνεται και είναι το κύριο μέτωπο». Στον πόλεμο αυτό, ιδιαίτερο και δοκιμασμένο όπλο είναι «η αξιοποίηση του οπορτουνιστικού ρεύματος (...)» φορέας του οποίου είναι το ΝΑΡ και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ” (Ριζοσπάστης 14/11, 21/11, 28/11, 5/12/10). Για απόδειξη χρησιμοποιεί τοποθετήσεις του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κυρίως στα ζητήματα των άμεσων αντικαπιταλιστικών στόχων, αλλά και στα ζητήματα της εξουσίας. Επικαλείται επίσης τις θέσεις φιλικών προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινήσεων και διανοουμένων, στους οποίους προσδίδει –πρακτική που δεν χαρακτηρίζει μόνο το ΚΚΕ– χαρακτηριστικά και καθήκοντα κόμματος. Ας δούμε λοιπόν τα ζητήματα.

ΓΡΑΜΜΗ ΗΤΤΑΣ ΠΡΟΩΘΕΙ

ΞΑΝΑ ΤΟ ΚΚΕ O

πως είναι γνωστό η τάση για σχετι- ντε γιούρε συγκρότηση, ανάδειξη και ανα- στική επαναστατική έφοδο. Γιατί, μια τέτοια κή ή απόλυτη εξαθλίωση του άμε- γνώριση των δικών του ανεξάρτητων οργά- δυναμική «ισορροπία δυνάμεων», θα είναι σου παραγωγού, είναι o απόλυ- νων άσκησης εργατικής πολιτικής. Πρόκει- προσωρινή και εύθραυστη. Εξάλλου ένα τέτος, γενικός νόμος της κεφαλαι- ται επομένως όχι για κάποιες νίκες, αλλά για τοιο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα θα προοκρατικής συσσώρευσης ο οποί- νίκες που θα προωθούν υλικά τα εργατικά ωθείται με επίγνωση και δημόσια διακήρυξη ος, όπως όλοι οι άλλοι, τροποποιείται μέσα δικαιώματα, θα ενισχύουν την αυτοπεποί- πως στην ολότητα του δεν μπορεί να το εφαρστην πραγματική ζωή, χωρίς, στον καπιταλι- θηση των αγωνιζόμενων, θα κλονίζουν την μόσει μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση. Γιατί σμό, να παύει να ισχύει ως τάση. Ως την κα- αστική ηγεμονία. Θα αποτελούν κυρίως το ολόκληρο το σημερινό πολιτικό σύστημα, το τάργηση του όμως υπάρχουν τροποποιήσεις μέτρο της αλλαγής των συσχετισμών προς τα κοινοβούλιο και το κράτος, είναι μηχανισμοί και τροποποιήσεις. Σήμερα, αποκτά κρίσιμη αριστερά. Κατακτήσεις που θα επιβάλονται πλήρως υποταγμένοι στο σύγχρονο επιχειρησημασία η επιδίωξη για επιβολή από την ερ- από το κίνημα στο έδαφος, ακόμη, της αστι- ματικό υπερκράτος, που είναι και ο βασικός γατική τάξη και των συμμάχων της, μιας ανα- κής κυριαρχίας. Θα έχουν επομένως αστα- συλλογικός μηχανισμός εκμετάλλευσης διαστροφής της εκμετάλλευσης, εργατικής εξα- θή, διαφιλονικούμενο και τελικά προσωρινό φθοράς, εξαγοράς και παρακμής. θλίωσης και καπιταλιστικής κερδοφορίας χαρακτήρα. Επιβαλλόμενες κατακτήσεις, οι Οι «μεταρρυθμιστές» ως γνωστόν σταυπέρ του εργατικού εισοδήματος. Ο αγώνας οποίες θα βρίσκονται έξω από το συγκεκρι- ματούν με θρησκευτική ευλάβεια στο κατώγια την αναδιανομή του παραγόμενου πλού- μένο πλαίσιο της προωθούμενης πολιτικής, φλι των εμπορικών και βιομηχανικών «μυτου που βρισκόταν σε εξέλιξη πριν στικών των τραστ», αυτοπεριοριζότην κρίση, όχι μόνο δεν υποστέλλεμενοι στο επιμέρους. Από την ίδια 4 Ένα κίνημα που περιορίζεται στο «κάτι μπορεί ται, αλλά οξύνεται στη διάρκειά της τους τη φύση συγκεντρώνουν την κύ«για το ποια τάξη θα πρέπει να την ρια προσοχή τους στα ανώτατα στρώνα κερδίσει» δεν είναι δυνατόν να στοχεύσει πληρώσει». Με ποιοτικά διαφορετιματα της εργατικής τάξης. Κινούνται και επιβάλει έστω και τη Λαϊκή Εξουσία κούς όρους, ανάλογα αν η έξοδος θα εντός πολλαπλών κινημάτων μηδέπογίνει στο έδαφος ή όχι της καπιταλιτε επιδιώκοντας τη συνειδητή συνέστικής πολιτικής κυριαρχίας, θα συνεχίζεται ανοχής αλλά και αδιατάρακτης εξέλιξης των νωση τους σε ένα ενιαίο ανατρεπτικό κίνηκαι μετά την έξοδο από αυτήν. νόμων της καπιταλιστικής συσσώρευσης και μα. Αυτοπεριορίζονται σε μια μεταρρυθμιΘα εξελίσσεται δε παράλληλα με τον κυριαρχίας. Και ταυτόχρονα θα βρίσκονται στική στρατηγική εναλλακτικών κυβερνητιαγώνα που στοχεύει στη δημιουργία ρηγμά- έξω ακόμη από τα αναγκαία κοινωνικά όρια κών προτάσεων. Αρέσκονται στη «θεσμική των απέναντι στην καπιταλιστική κυριαρχία. της ολοκληρωμένης δικαίωσης και περισσό- λειτουργία» του εργατικού κινήματος, δηλαΑπέναντι στη διακυβέρνηση, διεθνοποίηση τερο στέρεης κατοχύρωσης. δή στους αστικούς πολιτικούς θεσμούς (κοιαλλά και ιδεολογική υπεροχή. Με την επιΗ όξυνση όμως αυτής της αντίθεσης θα νοβούλιο, ΕΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ). Οι δε φοδίωξη απαγκίστρωσης της χώρας από τους φέρνει στο προσκήνιο, υλικά, πραγματικά, ρείς σεχταριστικών αντιλήψεων αυτοπεριχαευρωπαϊκούς και διεθνείς ιμπεριαλιστικούς από την ίδια την αγωνιζόμενη εργατική τάξη ρακώνονται στο όνομα μιας ανέξοδης «επαμηχανισμούς και πολεμικούς τυχοδιωκτι- και τα σύμμαχα στρώματα, το μεγάλο ζήτη- ναστατικής λογοκοπίας». Ανακαλύπτουν πασμούς. Την επιβολή, από το εργατικό κίνη- μα και δίλημμα της επανάστασης ή αντεπα- ντού αντιπάλους. Σπέρνουν οι ίδιοι την καμα δικαιωμάτων του δικού του νόμου - «νό- νάστασης. Τη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν χυποψία και τον εσωτερικό διχασμό. Καθώς μος είναι το δίκιο του εργάτη». Την παρα- ακόμα πιο καταστροφικό γύρο αντεπανα- μάλιστα αποκτούν ένα αίσθημα μιας αόριδειγματική ανάδειξη και διεκδίκηση ενός στατικής, αντιδημοκρατικής βαρβαρότητας στης μόνιμης απειλής από «τον άλλο», το άλλου πολιτισμού. Την ντε φάκτο αλλά και ή σε μια ακόμα πιο αναγκαία και αποφασι- διαφορετικό, βυθίζονται μέχρι το λαιμό σε


KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

E IKONOKΛAΣTEΣ

ΠPIN / 

ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΜΕ ΟΛΑ

μηχανορραφίες για να αντιμετωπίσουν την απειλή. Το ΚΚΕ στην ιστορία του, ταλαντώνεται ανάμεσα στο μίνιμουμ πρόγραμμα, που αυτοεγκλωβίζεται σε μεταρρυθμίσεις μέσα στο πλαίσιο της αστικής κοινωνίας, και σε ένα πρόγραμμα που φαντάζει μάξιμουμ, που υπόσχεται και διεκδικεί ένα και μοναδικό αίτημα: «Την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τη λαϊκή εξουσία οικονομία». Δηλαδή ένα πρόγραμμα με τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα, πλην της άλλης, θολής μάλιστα, κοινωνίας, ως αιτήματα ζύμωσης, αφού όπως ισχυρίζονται αυτά είναι αδύνατον να επιβληθούν από το κίνημα εντός του καπιταλισμού. Ταλαντώνεται, χωρίς αυτοκριτική, με διαρκώς δικαιούμενες αντιφάσκουσες γραμμές, ανάμεσα στον οπορτουνισμό και το σεκταρισμό. Πιο ορατά από την περίοδο κυρίως του 11ου συνέδριου και μετά, παρέθετε ένα σύνολο αιτημάτων κατά θέμα και κατά κίνημα ατάκτως ερριμμένα ή ορθότερα επιμελώς τακτοποιημένα και υποταγμένα στον «άμεσο πολιτικό στόχο της δημοκρατικής διεξόδου», της «δημοκρατικής προοδευτικής στροφής στη χώρα». «Δημοκρατικής στροφής» που θα άνοιγε το δρόμο για την «πραγματική αλλαγή» που θα προωθούσε μια «δημοκρατική κυβέρνηση» στηριγμένη στο λαό και η οποία «πραγματική αλλαγή» θα άνοιγε με τη σειρά της το δρόμο προς το σοσιαλισμό (11ο συνέδριο, Δεκέμβρης 1982). Θέσεις και αιτήματα σε μικρές μπροσούρες που προετοίμαζαν το έδαφος του πολιτικού στόχου «της δημοκρατικής στροφής», δηλαδή «των υπεύθυνων κυβερνητικών λύσεων», του υπό σχηματισμού ακόμα ενιαίου συνασπισμού παραθέτοντας καμιά εκατοστή αιτήματα - θέσεις επίδοξου κυβερνήτη. Από «για τη λειτουργία της δημόσιας και ιδιωτικής τηλεόρασης», «για το ρόλο των αριστερών στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ» ως το «να προστατευθεί η εσωτερική αγορά», «να ενισχυθεί ο ρόλος της Βουλής», τη «βελτίωση της ζωής του Λαού», «την απαλλαγή από τα δεσμά της ΕΟΚ» ως την “έξοδο από το ΝΑΤΟ” (11ο Συνέδριο, έκδοση ΚΕ ΚΚΕ). Αυτά τότε. Τώρα, χωρίς αυτοκριτική, με όπλο την αιώνια δικαίωση, εμφορούμενο από μια βαθύτατα σεχταριστική και απομονωτική λογική και πρακτική, κυριαρχείται – η ηγεσία του– από την αντίληψη ότι το κί-

νημα δεν μπορεί να μετασχηματιστεί σε συνολική πολιτική πάλη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής καταφέροντας καίρια πλήγματα σε βάρος της. Στην ουσία απορρίπτει τη διαλεκτική σχέση της επαναστατικής τακτικής με τη στρατηγική και γι’ αυτό αντιμετωπίζει τους αντικαπιταλιστικούς στόχους πάλης, που πηγάζουν από την άμεση αναγκαιότητα των εργατικών συμφερόντων ως στόχους «ανέφικτους λόγω αρνητικών συσχετισμών» και απραγματοποίητους, σχετικά και ανολοκλήρωτα, χωρίς την

κατάληψη της εξουσίας. Αντ’ αυτού, υποτάσσει το κίνημα στο «κάτι τις μπορεί να κερδίσει σήμερα» με τους αγώνες και δραπετεύει από το σκληρό παρόν διά του άμεσου στόχου της Λαϊκής Εξουσίας και Λαϊκής Οικονομίας –έννοιες που επιδέχονται πολλαπλές και κατά το δοκούν ερμηνείες– τον οποίο προβάλλει πλέον διακηρυκτικά. Παραβλέποντας το αυτονόητο, πως δηλαδή ένα κίνημα που περιορίζεται στο «κάτι μπορεί να κερδίσει» δεν είναι δυνατόν να στοχεύσει και επιβάλλει έστω τη Λαϊκή Εξουσία. Συνέπεια των παραπάνω είναι να μετατρέπει, ανεξάρτητα προθέσεων και διακηρύξεων, τα κεντρικά κυρίως αιτήματα σε αιτήματα ζύμωσης: Όταν λέμε «ανυπακοή κι απειθαρχία» είναι ένα σύνθημα ζύμωσης της θέσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, (...) είναι ένα σύνθημα και αίτημα πάλης και προς την κυβέρνηση!» (Α. Παπαρήγα, 11/11/2008). Να συσκοτίζει και περιορίζει το ρόλο και την αξία της συλλογικής εργατικής βίας, με ακρότατο τη μετατρο-

πή των συλλαλητηρίων σε περιπάτους: «Δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται. Αυτό όμως που μπορεί να υπάρξει είναι ο πραγματικά περιφρουρημένος αγώνας. Με την πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι» (Α. Παπαρήγα, Βουλή 21/12/08). Να υποκαθιστά τους συντονισμένους πανεργατικούς -παλλαϊκούς αγώνες διά του συντονισμού των σχημάτων που ελέγχει το ίδιο (ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ κ.λπ.). Να κατηγορεί το ΝΑΡ και το ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως «δεξιό οπορτουνιστικό συνονθύλευμα» εξαιτίας των αιτημάτων για τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, την κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση του τραπεζικού συστήματος με εγγύηση των καταθέσεων, την αποχώρηση από το ευρώ, την ευρωζώνη, με στόχο την έξοδο και αντικαπιταλιστική διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την αποφασιστική αύξηση των εισοδημάτων των εργαζομένων, την προστασία των ανέργων, την απαγόρευση των απολύσεων! Αιτήματα που δίνουν νόημα και υλικό περιεχόμενο στον κοινό στόχο «την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές», αυτοί οι μοναδικά ένοχοι. Και τελικά απέναντι στη φρίκη της προωθούμενης πολιτικής της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΔΝΤ, να οδηγεί στην αποσυσπείρωση αντί της συσπείρωσης ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων, στην αντιπαλότητα προς ό,τι κινείται αριστερά του, στην ανύψωση τείχους απέναντι σε διεργασίες που δεν ελέγχει απόλυτα. «Τα κομμουνιστικά κόμματα», σημειώνει όμως η απόφαση της Τρίτης Διεθνούς στο τρίτο συνέδριο το 1921, «δεν προτείνουν μινιμαλιστικά προγράμματα για να ενδυναμώσουν και να βελτιώσουν την τρεκλίζουσα δομή του καπιταλισμού. Η καταστροφή αυτής της δομής παραμένει ο βασικός τους στόχος και η άμεση αποστολή τους. Αλλά για να εκπληρώσουν την αποστολή αυτή, τα κομμουνιστικά κόμματα θα πρέπει να προτάσσουν αιτήματα των οποίων η ικανοποίηση αποτελεί την άμεση και επείγουσα ανάγκη της εργατικής τάξης, και πρέπει να αγωνιστούν για αυτά τα αιτήματα με μαζικό αγώνα, ανεξάρτητα από το αν είναι συμβατά ή όχι με την οικονομία της κερδοφορίας της καπιταλιστικής τάξης...».

Μια «γενική ιδέα» για την εξουσία! n ΤΟ ΚΚΕ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ

Ω

ς προς το ζήτημα της εξουσίας, το ΚΚΕ θέτει ως «άμεσο πολιτικό καθήκον, την οικοδόμηση του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου και την ισχυροποίηση του Κόμματος». Ενός μετώπου που χαρακτηρίζεται από πολιτική, ιδεολογική και κοινωνική ανομοιογένεια, αλλά γενικά κοινούς βασικούς στόχους. «Στις γραμμές του ΑΑΔΜ συμπαρατάσσονται κοινωνικές ομάδες, παράγοντες, και πολιτικές δυνάμεις ανομοιογενείς από άποψη κοινωνικής θέσης και ιδεολογικοπολιτικής στάσης που θέλουν να δράσουν σε αντίθεση με τις επιλογές των μονοπωλίων, του ιμπεριαλισμού» (Απόφαση 16ου συνεδρίου 20/12/2000). Αυτές οι ομάδες και πατριώτες, και ιστορικά, η ομάδα για παράδειγμα του Σβώλου και του

Τσιριμώκου στο ΕΑΜ, και πρόσφατα, το ΔΗΚΚΙ, το ΚΟΔΗΣΟ, ο διοικητής της Ολυμπιακής Φίλιας, ο τραπεζιτικός Α. Πεπελάσης και οι αποκλειστικά εκ δεξιών του τόσοι άλλοι συνεργαζόμενοι, ήταν σύμφωνα με τον πολιτισμό της κριτικής του Δ. Γόντικα «ετερόκλητες γκρούπες» ή σύμμαχοι για τον κοινό σκοπό, ο οποίος κυρίως κρίνεται; Το ΚΚΕ, το δικαίωμα για τους αναγκαίους συμβιβασμούς το διατηρεί μόνο για τον εαυτό του: «Το ΑΑΔΜ θα αξιοποιεί σε όλη τη δράση του το στοιχείο των συμβιβασμών, αρκεί αυτοί να μην μπαίνουν εμπόδιο στη δυναμική των εξελίξεων» (ό.π.). Συγκροτείται δε με στόχο τη Λαϊκή Εξουσία, Λαϊκή Οικονομία, αλλά όχι με στόχο κατ’ ανάγκη το σοσιαλισμό, παρόλο που «το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι λαϊκή εξουσία είναι η σοσιαλιστική εξουσία. Δεν θεωρούμε όμως αυτή τη θέση ως όρο για

τη συγκρότηση του Μετώπου, αφού αυτό δεν θα συγκροτηθεί στη βάση της συμφωνίας για το σοσιαλισμό. Η κάθε δύναμη του Μετώπου θα διατηρεί τη δική της αντίληψη για το χαρακτήρα της εξουσίας» (ό.π.). Τότε όμως ποιος είναι ο στόχος δημιουργίας του; «Το Μέτωπο από την αρχή της συγκρότησής του πρέπει να προβάλει μια γενική ιδέα για το πρόβλημα της εξουσίας». Το ΚΚΕ επιχειρεί δηλαδή τη δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου στο οποίο η κάθε δύναμη του θα διατηρεί τη δική της αντίληψη για το χαρακτήρα της εξουσίας, με άμεσο στόχο την προβολή μιας γενικής ιδέας (!!!) γι’ αυτήν. Το ίδιο θα υποστηρίζει πως η Λαϊκή Εξουσία θα είναι σοσιαλιστική, το δε μέτωπο όχι κατ’ ανάγκη. Συγκροτείται όμως με στόχο τη Λαϊκή Οικονομία που θα είναι κατά το ΚΚΕ κατά βάση σοσιαλιστική!

Αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση με βάση το κοινοβούλιο n ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ Αυτό το πολιτικό μέτωπο που «ταιριάζει με όλα», αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Εξού και τα πολλά επίθετα (αντιμονοπωλιακό, αντιιμπεριαλιστικό, δημοκρατικό) ώστε ανάλογα σε πιο επίθετο πέφτει ο τόνος να προσαρμόζεται ο πολιτικός στόχος και τούμπαλιν. Η κατάληξη αναπόφευκτη: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς –σ.σ. καλή ώρα όπως σήμερα– της επιρροής των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, και ενώ δε θα έχουν διαμορφωθεί όροι για ριζική κοινωνική ανατροπή και επαναστατικό πέρασμα, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων, με βάση το Κοινοβούλιο. Το Μέτωπο πρέπει να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα, να ελέγχει την κυβέρνηση, να στηρίζει τις πολιτικές επιλογές της υπέρ των λαϊκών συμφερόντων». (16° Συνέδριο) Αυτές οι προγραμματικές θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, που βασίζονται στις «ατσάλινες» προσεγγίσεις της δεκαετίας του '70, έχουν δοκιμαστεί σε διάφορες μικροπαραλλαγές επί της ουσίας και έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο. Η ίδια η κρίση σπρώχνει με επιταχυνόμενους όρους την εργατική τάξη στο πρόβλημα της οικονομίας, στο κοινωνικό ζήτημα, δηλαδή στο ζήτημα της εκμετάλλευσης αλλά και στο ποιος, ποιον και για ποιο σκοπό, δηλαδή στην καρδιά της εργατικής ή μη πολιτικής. Με όλους τους φόβους, τις αυταπάτες, τις μάταιες ελπίδες ανάθεσης της λύσης ακόμη και σε κόκκινους φωστήρες. Αλλά και την επίγνωση κατά βάθος πως μόνο η ίδια και ο εργαζόμενος λαός, με τις από αυτόν ελεγχόμενες πρωτοπορίες, μπορεί να οδηγήσουν τα πράγματα αλλού. Θέτει επομένως στη συζήτηση, το ζήτημα του χαρακτήρα της ανατροπής και των άμεσων αντικαπιταλιστικών αιτημάτων, της εργατικής εξουσίας. Ιστορικά, σε ανάλογες κρίσεις, όταν η Αριστερά άφοβα διείσδυσε στις κοινωνικές εξελίξεις και τολμηρά επαναδιατύπωσε καινοτόμα εργατικά προγράμματα (1873-1895) ενέπνευσε, γονιμοποίησε και προσανατόλισε το κίνημα. Αντίθετα, όταν κούρνιαζε στο «προϋπάρχον» (κρίση του 1929-’33) το κίνημα και οι λαοί το πλήρωσαν και χρειάστηκαν αμέτρητος κόπος και αναρίθμητες θυσίες για να βγουν από το βυθό. Το πολιτικό πρόγραμμα της Αριστεράς του νέου αιώνα, η σύγχρονη κομμουνιστική εργατική πολιτική, φαντάζει πως γράφεται –και γράφεται– από επαναστάτες διανοούμενους στα γραφεία. Στην πραγματικότητα όμως γράφεται καθημερινά, από τις συνειδήσεις και συλλογικές δράσεις των αγωνιστών κάθε ηλικίας και χρώματος, εδώ, στα πεδία των κοινωνικών αναμετρήσεων και τολμηρών αναζητήσεων για την απόκρουση της σύγχρονης καπιταλιστικής φρίκης. Και ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό, η κοινή δράση των διαφορετικών ρευμάτων της υπάρχουσας Αριστεράς, όχι μόνο δεν είναι «κάλπικο σύνθημα» αλλά είναι πολλαπλά αναγκαία. Κοινή δράση που θα συνοδεύεται από τη μετασχηματιστική εργατική κριτική. Κριτική που είναι μέρος της πραγματικότητας και ταυτόχρονα υπέρβαση της, αφού αυτήν επιχειρεί να αλλάξει. Κριτική και αυτοκριτική που αφήνουν πίσω τους τον εκφυλισμό, στον οποίο και οι δυο περιέπεσαν ακολουθώντας την πορεία των χρεοκοπημένων και εξαφανισθέντων κομμουνιστικών κομμάτων της Δύσης και της Ανατολής. Σ’ αυτήν την κριτική δεν θα έχουν θέση χαρακτηρισμοί - δηλητήριο, όπως «ΕΚΟΦίτες» (ανακοίνωση ΚΝΕ 18/12/10), «κολαούζοι της κυβέρνησης» (ανακοίνωση από κατειλημμένες –από ΠΑΜΕ– μεγαφωνικές εγκαταστάσεις του Δήμου Πάτρας) κ.ά. Δεν θα χαρακτηρίζονται παράφρονες («Ο Γ. Ρούσσης με όσα γράφει στην ΚΕ αποδεικνύει το πόσο σωστό είναι το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη», Ριζοσπάστης 11/1/11) δοκιμασμένοι κομμουνιστές αγωνιστές που ασκούν κριτική. Σεμνά και αυτοκριτικά θα επιστρέφει και στα χρόνια της παγκόσμιας δυσφήμισης της Αριστεράς, στην εποχή των οικουμενικών συγκυβερνήσεων με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στις τότε αλλεπάλληλες «ιστορικές» κοινές χρεοκοπημένες πλέον αποφάσεις Παπαρήγα - Ανδρουλάκη, Γόντικα - Δαμανάκη. Με μοναδικό στόχο και ευγενικό σκοπό την εργατική υπέρβαση και ανταπόκριση της Αριστεράς στις εκρηκτικές ανάγκες της νέας εποχής.


 / ΠPIN

ΠPIN HΔON

Xaϊβάνια Χάγης

AΠO

σπόντα ••• «Τον καιρό της φρίκης, θα τραγουδάμε ακόμα; Ναι, θα τραγουδάμε τα τραγούδια της φρίκης», έγραφε ο ανεπανάληπτος Μπρεχτ στα χρόνια του μεσοπολέμου • Η διαφορά είναι ότι σήμερα ζούμε κάτι διαφορετικό, ένα παραλυτικό αίσθημα φόβου και μένει να μάθουμε να τραγουδάμε «τα τραγούδια του φόβου» • Γιατί μόνο τότε θα νικήσουμε το φόβο • Μέχρι τότε θα προβαίνουμε, συχνά πυκνά, σε «ασκήσεις θάρρους» • Το κρίσιμο είναι να μην περάσει η καταναγκαστική προπαγάνδα των κονδυλοφόρων του Μνημονίου, που σχεδόν μας χλευάζουν, θριαμβολογώντας: «Παιδιά το πάρτι τέλειωσε!» • Ε όχι, δεν είναι δυνατόν να υποταχθεί ο εργαζόμενος στην ιδέα ότι θα χάσει διά βίου κατακτήσεις δεκαετιών, στο όνομα της αντιμετώπισης του δημόσιου χρέους και περικοπής της σπατάλης... ••• Κάτι οι όψιμες αντιγερμανικές κορόνες για τη σφαγή στο Δίστομο και τις κατοχικές αποζημιώσεις, κάτι το δήθεν ύψωμα των τόνων προς την Άγκυρα, σε συνδυασμό ακόμη και με τις ύστερες αποστάσεις της ΠΑΣΚΕ από την πολιτική του Μνημονίου, κάπως σαν να μύρισε πρόωρες • Πάλι; • Πάλι! • Όμως, θα χρειαστούν κι άλλο χρόνο προετοιμασίας, για να μην πάνε σφαγμένοι • Και πρώτα να «δέσουν» μια κάποια «στροφή» των Ευρωπαίων προς το περιβόητο ευρωομόλογο, που σίγουρα θα επιτρέψει περισσότερη ευελιξία στις εθνικές κυβερνήσεις, φυσικά με το αζημίωτο... ••• Την ίδια ώρα, ρίχνουν τους τόνους στη διαπραγμάτευση για τα λεγόμενα «κλειστά επαγγέλματα», αφού μηχανικοί δικηγόροι - φαρμακοποιοί είναι από τους βασικούς πελάτες του δικομματισμού • Ήδη οι δικηγόροι «ανοίγουν σαμπάνιες» • Θα την πληρώσουν μόνο κάποιοι αδύνατοι δικηγόροι της επαρχίας, σε όφελος της συντεχνίας των μεγάλων αστικών κέντρων • Εδώ και οι «τροϊκανοί» πάνε πάσο... ••• Στο ΠΑΣΟΚ, βέβαια, εξακολουθεί να υπάρχει αναβρασμός, και έτσι έστειλαν στη σέντρα της Βουλής τον Κ. Σημίτη, για να σφίξουν οι κώλοι • Δυσκολεύεται ο Ευ. Βενιζέλος, αλλά δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς • Κορυφώνουν τα βέλη στον Θ. Πάγκαλο, αλλά το παχύδερμο δεν καταλαβαίνει τίποτα • Αν τολμήσουν να τον διώξουν θα τους πάρει ο διάολος... ••• Ο ΔΟΛ έχει βγει και επίσημα, όπως φαίνεται, στο σφυρί • Οι αθόρυβες επισκέψεις διαφόρων «ταχυδρόμων» στη Μιχαλακοπούλου και στον Ψυχάρη, δεν έχουν τελειωμό • Και η διολίσθηση του Καψή προς το Εμπορικό, μαρτυρά προεόρτια τελικής εσωτερικής διαπραγμάτευσης...

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

n ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Το προδικτατορικό κόμμα ΕΡΕ (ιδίως «Ε, ΡΕ»), είχε καταφέρει να περάσει από τη Βουλή, το 1959: Πρώτον, δύο «νομοθετήματα», το πρώτο υπέρ των υπόδικων εγκληματιών πολέμου (μεθ’ ών κι ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν) και το δεύτερο υπέρ των καταδικασμένων (μεθ’ ών κι ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν, που, στο μεταξύ, είχε καταδικαστεί). Δεύτερον κατ’ εφαρμογή των «νομοθετημάτων» αυτών χάρισε, το ελληνικό στο τότε γερμανικό κράτος (ΟΔΓ-Δυτική), όλους τους εγκληματίες πολέμου, υπόδικους και κατάδικους μαζί και τις εγχώριες δικογραφίες τους. Το μεταδικτατορικό κόμμα ΠΑΣΟΚ κι οι ανεκδιήγητοι φελλοί

ΔIA-

του στη Βουλή, κατάφεραν και πέρασαν, το 2010, διάταξη νόμου καταργητική των προαναφερθέντων «νομοθετημάτων» του 1959, μεθ’ ών, και της ενάριθμης τρίτης παραγράφου του μόνου άρθρου του Ν. 3933 της 18/19-2-59 «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου» (ΦΕΚ Α΄ 31) στην οποία οριζόταν: «Αι συναφείς προς τας διωκομένας πράξεις, πολιτικαί απαιτήσεις διατηρούνται ακέραιαι, ως και το δικαίωμα των παθόντων να παραστώσιν ως πολιτικώς ενάγοντες». Οι Διστομίτες και ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης στήριξαν το ουσιαστικό τους δικαίωμα στην καταργηθείσα, τώρα, διάταξη, που προαντιγράφε-

ται, και στην καλή τους τύχη να ξεφύγουν απ’ τα δόντια του Ματθία και του αρεοπαγιτικού του τμήματος, συνεχίζοντας στην Ιταλία τη δίκη τους, νικηφόρα, μόνον αυτοί. Δικαίωμα παρέμβασης στον Διεθνές Δικαστήριο Χάγης δεν έχουν. Την αποφάσισε, τελευταία στιγμή, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, θριαμβολογικά, για το κράτος, μόλις την 12-1-2011 και αφού, πριν, τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια των Διστομιτών, χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι, αντίθετα απ’ ότι στο Ερζερούμ, όπου έπεσε στο τουρκικό διπλωματικό κατεστημένο, που ξεκαρδίστηκε στα γέλια, ακούγοντάς τον.

Τσακίστε τη συναίνεση

λογος

Με τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη τον Σεπτέμβρη του ’89, που ήταν μια καλοστημένη προβοκάτσια των μυστικών υπηρεσιών, στήθηκε στον τόπο μας η περιβόητη «συναίνεση» ή αλλιώς «εθνική συμφιλίωση» για να γίνει κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία και να χαθούν τα «αντιδεξιά» αντανακλαστικά του λαού. Είδαμε σε μια πρωτοφανή επίδειξη δύναμης του συστήματος, ο Αντρέας Παπανδρέου να δίνει το χέρι του στον Κ. Μητσοτάκη στη Βουλή, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ συνεργάστηκε επίσημα με τους δωσίλογους και φονιάδες του ελληνικού λαού. Θέλησε η τότε ηγεσία του ενιαίου ΣΥΝ να διαγράψει την ιστορία του λαϊκού - επαναστικού κινήματος, να ξεχάσουμε τα πέ-

ΠIΣΩ από τις

κάμερες Ψάχνουν για τρελούς; Η ΕΙΗΕΑ υποτίθεται πως σε αντάλλαγμα για τις μηδενικές απολύσεις που ζητάει η ΕΣΗΕΑ προσφέρει μόνο μηδενικές αυξήσεις. Μόνο; Όχι βέβαια. Η Ένωση Ιδιοκτητών ζήτησε μείωση 15% επί του συνόλου των αποδοχών και τη μείωση της προσαύξησης των κυριακάτικων από 100% σε 75% επί της ημερήσιας αμοιβής.

Ακόμη την καθιέρωση μιας μισθοδοτούμενης εργασίας για τους δημοσιογράφους με την καθιέρωση της δεύτερης ως επιμίσθιο. Θέλουν ακόμη τη μείωση της αποζημίωσης για τη συνταξιοδότηση από το 70% στο 40%, κυλιόμενο πενθήμερο ωράριο με

n ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΜΑΜΟΥΡΗΣ τρινα χρόνια από την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του ’49 στο Γράμμο και στο Βίτσο και να δώσουμε τα χέρια σε αυτούς που γράφανε συνθήματα στον τοίχο «Το καλύτερο σαπούνι γίνετε από κομμούνι», σε αυτούς που μας ξέκαναν στις φυλακές και τα ξερονήσια, σε αυτούς που ακόμη και στη σύγχρονη ιστορία τους δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλου και ξέκαναν δεκάδες νέους μέσα στα ιδρύματα. Αλήθεια οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της λεγόμενης Αριστεράς δεν έχουν καθόλου τσίπα και αν ναι γιατί ο κόσμος τους δεν τους φτύνει κατάμουτρα; Τι έχουν να πουν σε εμάς που ζήσαμε στο πετσί μας την κτηνωδία τους, πεταμένοι σε φυλακές και ιδρύματα, με γενετικά πειράματα και κάθε είδους βασανισμό; Tι έχουν να πουν σ’ αυτούς που αφήνουν τα κόκκαλά τους στα βουνά, σε αυτούς που σακατεύτηκαν στα ξερονήσια και στις φυλακές;

Καλά θα είναι σύντροφοι ο κόσμος, όχι μόνο να τους φτύσει κατάμουτρα αλλά και να συσπειρωθεί στις τάξεις του ΝΑΡ να το κάνουμε μαζικό κίνημα και να τσακώσουμε τυρράνους - φασίστες, οριστικά και αμετάκλητα. Ο μεγαλειώδης αγώνας της ΕΑΜικής εθνικής αντίστασης, τα πέτρινα χρόνια στα ξερονήσια, η γενιά των Λαμπράκηδων, το Πολυτεχνείο, το 114, ο Τεμπονέρας και τέλος ο Αλέξης Γρηγορόπουλος περιμένουν δικαίωση. Στο χέρι μας είναι σύντροφοι να καλέσουμε τον κόσμο να φτύσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της καθεστωτικής Αριστεράς, να τους ξεσκεπάσουμε, χτίζοντας τη δική μας ριζοσπαστική Αριστερά, που θα τσακίσει κάθε Κορκονέα, κάθε Περίανδρο και κάθε Καλαμπόκα. Ας τους ξεμπροστιάσουμε όλους και να τους κάνουμε να αλλάξουν τα σχέδιά τους.

καθιέρωση 8ωρης εργασίας, την κατάργηση της μεταφοράς των αργιών και την τήρηση της ΣΣΕ σε όλες τις εφημερίδες με ευθύνη και των δύο ενώσεων. Επί της ουσίας, η ΕΙΗΕΑ όχι μόνο δεν έχει κάνει πίσω από το προηγούμενο non paper αλλά ζητάει και άλλα, δείχνοντας πως έχει αποφασίσει να συρρικνώσει δραματικά το κόστος λειτουργίας των συγκροτημάτων, αφού η διαπλοκή δεν μπορεί πλέον επαρκώς να τους «θρέψει». Και βέβαια το πεδίο είναι ελεύθερο αφού η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ δεν έχει ως σήμερα πει ούτε ένα όχι.

ρεία ΔΟΛ, Πήγασου και Αλέξανδρου Μπακατσέλου) προτείνει την κατάρτιση μιας ειδικής επιχειρησιακής σύμβασης.

Ήδη ο Σκάι, όπως αναφέρει η ίδια η ΕΣΗΕΑ, μετά την απόφαση για μείωση κατά 10% των αποδοχών σε όλους τους εργαζόμενους, «για μεν την κατά Κυριακή εργασία αντί της προσαύξησης 100%, που ορίζει η ΣΣΕ, καταβάλλει μόνο 75% και χορηγεί ρεπό άλλη μέρα της εβδομάδος, ενώ για το Σάββατο δεν καταβάλλει καθόλου την νόμιμη προσαύξηση 25%».

Στην πραγματικότητα οι εκδότες παραδέχονται πως έχουν ξεχάσει τη βασική τους δουλειά και αντιμετωπίζουν τα Μέσα ως ένα κλάδο αίφνης μόνο με οικονομικά αποτελέσματα. Αφού χρησιμοποίησαν τα Μέσα για να κερδίσουν δουλειές από το Δημόσιο, τώρα τα συρρικνώνουν όσο μπορούν, μεταφέροντας τα βάρη της δικής τους πολιτικής στους εργαζόμενους. Το πρόβλημα για τους ίδιους είναι πως με την πολιτική που ακολουθούν, θα βρεθούν πολύ σύντομα σε ένα νέο αδιέξοδο, όταν η κρίση θα τους οδηγήσει σε νέες συρρικνώσεις –άρα και απολύσεις– και μείωση της πολιτικής δύναμής τους.

Και είναι προφανές πως η ΕΙΗΕΑ δεν πιστεύει στην αναγκαιότητα μιας συλλογικής σύμβασης, όταν ήδη από τη Θεσσαλονίκη Ο Αγγελιοφόρος (η κοινή εται-

Την ίδια ώρα που υποτίθεται πως συζητάει για τη διακοπή των απολύσεων τις συνεχίζει κανονικά. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ καταγγέλλει τη διοίκηση της εταιρείας PMP ΑΕ του ομίλου Μπόμπολα για την πρόθεση της να απολύσει την εργαζόμενη συντάκτρια και αιρετή εκπρόσωπο στο Μεικτό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ, Μαρία Μπούρου.


ΠPIN / 

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

σχόλια

Της Ντόρας τα παιδιά Τετ α τετ τα είπαν ο νέος δήμαρχος Αθήνας, Γ.Καμίνης με τη Ντόρα. Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας η Ντόρα επεσήμανε ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα το θέμα των συμβασιούχων, ώστε να μην παραλύσει ο δήμος. Ίσως όμως υπήρχαν και άλλα θέματα συζήτησης, καθώς και οι... πέτρες γνωρίζουν ότι επί δημαρχίας της αρκετοί «δικοί» της άνθρωποι βρέθηκαν στο δήμο. Ευνόητο είναι ότι η Ντόρα θα ήθελε να τους... προστατεύσει. Βέβαια, όπως ακούγεται στην Κοτζιά πολλοί είναι εκείνοι που έχουν παρελάσει από το δήμο και ίσως ο Γ. Καμίνης να έχει δεχτεί κι άλλα ανάλογα «αιτήματα».

Σεραφείμ κατά Ισλάμ Σε άλλο ένα παραλήρημα ρατσισμού, ισλαμοφοβίας και φασισμού επιδόθηκε ο μητροπολίτης Πειραιώς, μετά τις δηλώσεις του κατά του ισλαμισμού, που έχει σχεδιάσει τη χρεοκοπία της χώρας... Χαρακτήρισε «ανθρωποπαθή» τον ισλαμισμό, όπου «κυρίαρχο στοιχείο στη ζωή των πιστών του είναι η σφαγή και ο θάνατος», αφού «το ξίφος και η μάχαιρα θεωρούνται πειστικότερα του κηρύγματος». Κατέληξε δε ότι «ο μουσουλμανισμός αποτελεί καταστροφική λατρεία, μη συμβατή με τας προβλέψεις του ισχύντος εν Ελλάδι Συντάγματος»! Στις τάξεις των ταγών του χριστιανορθόδοξου ταλιμπανισμού συχνά προσχώρησαν ...παράφωνοι μητροπολίτες. Όμως πλέον κάνουν ...συγχορδία με τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που απέφυγε να καταδικάσει τον άξιο διάδοχο του παλιού Σεραφείμ....

Μάστερ σεφ αντικομμουνισμού Σε ρόλο ....μάστερ σεφ της ειδησεογραφικής σαλάτας των 8, ο Άδωνις του ΛΑΟΣ έβγαλε τα «μαχαίρια» του! Την ώρα που μιλούσε εκπρόσωπος της πρωτοβουλίας για τα διόδια, τον κάλεσε να βγάλει το μπλουζάκι του επειδή ήταν φίρμας (!) και στη συνέχεια του είπε «σε κατάλαβα από τη φάτσα, κόκκινε φασίστα»!

στο ημι

ΦΩΣ

Λίγο αργότερα, σχολιάζοντας το ποιοι είναι αυτοί που διαμαρτύρονται, ο... μπουμπούκος είπε ότι «αυτοί δεν είναι πολίτες, είναι κομμουνιστές»! Το ίδιο βράδυ επιτέθηκε σε εργαζόμενο αυτοκινητιστή όταν εκείνος τον ρώτησε για το μισθό που τσεπώνει: «Προφανώς και παίρνω πενταπλάσια από εσάς, ίδια ο βουλευτής ίδια ο νταλικέρης; Θα καταργήσουμε την ιεραρχία του κράτους;»…

ξη και η διεξαγωγή του, όχι μόνο δεν γνωστοποιήθηκε στους χώρους δουλειάς, ώστε όποιος εργαζόμενος θέλει να μπορεί να το παρακολουθήσει, αλλά δεν ενημερώθηκαν αρκετοί σύλλογοι, ούτε και η εκλεγμένη αντιπρόσωπος της Συσπείρωσης Εργαζόμενων στο υπουργείο Παιδείας! Εντελώς απροκάλυπτα η γραφειοκρατία του κλάδου περιορίζει τις «δράσεις» της στα όρια του κομματικά ελεγχό-

βουλευτές κ.λπ. έχουν υπογράψει κείμενο ζητώντας να αποφυλακιστεί ο Σάββας Ξηρός, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Η Δράση για την Ελευθερία, σε ανακοίνωσή της, ζητά να γίνει δεκτή η αίτηση διακοπής της ποινής του Σάββα Ξηρού, προκειμένου να νοσηλευθεί σε νοσοκομείο, υπενθυμίζοντας και τη σχετική απόφαση (9 Σεπτεμβρίου 2010) του Ευρωπα-

Στρατοδικείο στα σχολεία! Σε ένα χρόνο φυλάκιση με αναστολή καταδίκασε τους 40 καθηγητές του 2ου Λυκείου Γιαννιτσών το δικαστήριο, επειδή δέχθηκαν εκπρόθεσμα δικαιολογητικά για απουσίες τεσσάρων μαθητών (ο ένας πάσχει από εγκεφαλική παράλυση 80% κι ο άλλος από αυτοάνοση δυσκαμψία). Ο μηνυτής, πρώην διευθυντής, και «τοποτηρητής» του νόμου, τους είχε αφήσει στην ίδια τάξη. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση σχεδόν όλων των Γιαννιτσών! Ο σύλλογος καθηγητών του σχολείου αποφάσισε να δεχτεί ιατρικά δικαιολογητικά, τα οποία ήταν εκπρόθεσμα κι ανέβασε τη βαθμολογία βοηθώντας έτσι τους μαθητές, γεγονός που δεν άρεσε στον πρώην διευθυντή. Μαζί καταδικάστηκαν και οι τρεις γιατροί που βοήθησαν, κι ένας γονιός! Πλέον διαμορφώνονται νέα δεδομένα για το σχολείο, με τους εκπαιδευτικούς να εξαναγκάζονται σε τήρηση του γράμματος του νόμου και όχι του αισθήματος δικαίου.

Συνέδριο στα... κλεφτά Εν κρυπτώ πραγματοποιήθηκε το συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων υπουργείου Παιδείας. Η έναρ-

ΤΟΥ KΩΣTA MHTPOΠOYΛOY AΠO TA NEA

μενου και υποταγμένου συνδικαλισμού. Κύρια ευθύνη έχουν οι ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, αλλά δυστυχώς δεν διαφοροποιήθηκε σαφώς και η Αυτόνομη Παρέμβαση, έχοντας έτσι το δικό της μερίδιο ευθύνης...

Αποφυλάκιση Σ. Ξηρού Εκατοντάδες πολίτες, συνδικαλιστές,

ϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο καταδίκασε την Ελλάδα για «απάνθρωπη συμπεριφορά». «Στην ουσία, το ΕΔΔΑ καταδίκασε το ελληνικό κράτος διότι εφαρμόζει στον Σ. Ξηρό εκδικητικές μεθόδους κράτησης, αρνούμενο να του δώσει τη δυνατότητα να φροντίσει τα πολλαπλά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει», τονίζεται.

ΘANAΣHΣ ΣKAMNAKHΣ

Ένας θρυμματισμένος καιρός

TEΛEYTAIA

Θρυμματίσαμε τον καιρό σε μικρά αυθύπαρκτα τεμάχια, το ένα κόντρα στο άλλο, όχι σαν στο πυρήνα ενός ατόμου, αλλά σαν τρελές τροχιές χωρίς λογική, σχέση και συνάφεια. Καθένας κατέλαβε ένα μέρος, ένα από αυτά τα τεμάχια της καιρικής ύλης, και εκσφενδονίζει τους κεραυνούς του ως νεφεληγερέτης. Κι έτσι, ένα γύρω κυκλοφορούν τώρα διάφοροι ξέμπαρκοι με καψαλισμένα πτερύγια, αδύναμα μέλη και μαδημένες ελπίδες. Θα ήταν γραφικό αν δεν είχε τόση μελαγχολία. (Από εκείνη τη μελαγχολία που δεν επιτρέπεται να κυριεύει τους «αταλάντευτους μαχητές»). Δεν είναι πια ρομαντισμός οι εμ-

μονές. Δεν είναι υγεία η καταιγίδα των δωματίων. Δεν είναι πέταγμα η φαντασία που πηγαίνει από τοίχο σε τοίχο, ματώνοντας τα νύχια της. Κι όσοι περνάνε πατώντας στα δάχτυλα, για να μην προσθέσουν στην τόση φασαρία το δικό τους θόρυβο, και ισορροπούν στην κόψη των σκέψεων, ψάχνοντας απελπισμένα να βρούνε τις πηγές τους, περνούν απαρατήρητοι. Κι αν, καμιά φορά, κάνουν λίγο παραπάνω θόρυβο, καθώς σκέφτονται κι αγωνιούν, μπορεί και να κατηγορηθούν ως υπαίτιοι.

λέξη

Στους δρόμους κυλάνε μικρές τύ-

ψεις. Έχουν πριν λίγο αδειάσει από φορτισμένες σκέψεις και ποιητικές ευαισθησίες. Δεν μας αφορούν (λέμε). Χάνονται με τη ροή των νερών σε υπόγειες διακλαδώσεις της πόλης. Θα βγουν ποτιστικές, θα βγούν στις θάλασσες; Κανείς δεν ξέρει. Εμείς ρίχνουμε μια ματιά και συνεχίζουμε το βηματισμό μας χωρίς να δίνουμε μια περαιτέρω σημασία. Μια αδιάβροχη πεποίθηση μας κάνει άτρωτους. Μπορούμε να ξοδέψουμε «απερίσκεπτα» πολλές ακόμα λέξεις. Κι όσο για τις βροχές που προδικάζουν το καλοκαίρι, μπορεί να συνεχίσουν το έργο τους, κι ας κουβαλήσουν όσες τύψεις θέλουν. Εμείς θα λείπουμε (έτσι όπως πάμε). Κι ωστόσο η «βοή των πλησιαζόντων

γεγονότων» ακούγεται στο βάθος. Μόνο που με τόση φασαρία στα δικά μας, έχουμε χάσει τις ικανότητες των αισθήσεων. Συχωρείστε μου τις γενικεύσεις. Εκείνο το εμείς αδικεί πολλούς (και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτό), ωστόσο ακούγεται πιο ικανό να συμπεριλάβει όσους χρειάζεται. Αδικεί πρωτίστως εκείνους που μοχθούν, ακόμα κι όταν η ανταπόκριση είναι ελάχιστη. Κι ακούγεται σαν να απαλλάσσει εκείνους που έχουν το μεγάλο μερίδιο της ευθύνης. Αλλά αυτές οι κατανομές είναι δουλειά μιας πολιτικής ανάλυσης, κι εδώ ήθελα μόνον να εκμυστηρευθώ ένα μερίδιο συναισθημάτων που γεννήθηκαν διαβάζοντας την προηγούμενη Κυριακή το εξαιρετικό άρθρο της Σοφίας Σακοράφα.


10 / ΠPIN

ΘYMATA ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

Aστυνομικοί βιαστές!

A ΠOΨEIΣ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Καμία πατρίδα για τους κολασμένους;

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Με κατηγορίες για την εμπλοκή τους σε υπόθεση βιασμού αλλοδαπών γυναικών (εγκλημα το οποίο φέρεται να τελέστηκε κατ’ επανάληψη ακόμη και με χρήση του υπηρεσιακού τους όπλου), αλλά και κατηγορίες εκβίασης με απειλές και επικείμενο κίνδυνο ζωής σε βάρος των υπευθύνων μπαρ – στο οποίο γίνονταν όργια σε βάρος των γυναικών προκειμένου να εισπράττουν, ως «προστάτες» του μαγαζιού και κάνοντας τα στραβά μάτια σε παραβάσεις, μεγάλα χρηματικά ποσά, κάθισαν στο εδώλιο του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθήνας τέσσερις αστυνομικοί, από τους οποίους ο ένας ήταν το επίμαχο χρονικό διάστημα διοικητής Αστυνομικού Τμήματος και ο άλλος υποδιοικητής σε Τμήμα Αλλοδαπών. Η απάνθρωπη εικόνα συμπληρώνεται από το ειρωνικό γεγονός ότι δύο από τους κατηγορούμενους είναι ακόμα εν ενεργεία αστυνομικοί και μόνο οι άλλοι δύο έχουν αποταχθεί από το σώμα. Η τύχη των γυναικών που πέφτουν θύματα traffiking καταγράφεται αυτή τη φορά ξεκάθαρη στις αίθουσες της δικαιοσύνης με την αστυνομία να παίζει, όπως είναι αναμενόμενο, κεντρικό ρόλο διαχειριστή του οργανωμένου εγκλήματος. Η προφανής μειονεκτική θέση που βρίσκονται οι γυναίκες μετανάστριες στη χώρα μας έφερε μία από τις κοπέλες στη θέση να ανακαλέσει –με έγγραφη δήλωσή της– τη μαρτυρία της και να ζητήσει την παύση της ποινικής δίωξης σε βάρος του ενός αστυνομικού. Η γυναίκα επικαλούνταν και «το σοβαρό ψυχικό τραυματισμό» που θα της προκαλούσε «η δημοσιότητα της δίκης». Στη δήλωση αυτή αντέδρασε άμεσα ο Άρειος Πάγος, που απέρριψε ως αβάσιμη κατ’ ουσία τη δήλωση με το σκεπτικό ότι «λόγοι δημοσίου συμφέροντος το οποίο υπερέχει Ο ένας ήταν σε ένταση και αξία του ατοδιοικητής μικού συμφέροντος της παθούσης επιβάλλουν την παΑστυνομικού ραπομπή του στο ακροατήριο». Τμήματος ο άλλος Το βούλευμα καταπέλυποδιοικητής της σε βάρος των κατηγορουμένων αναφέρει χαρασε Τμήμα κτηριστικά: «Ο (...), που το επίμαχο διάστημα ήταν διΑλλοδαπών… οικητής ΑΤ, (…) επισκεπτόταν συχνά το κατάστημα και είχε πει στους υπευθύνους ότι ελέγχει την Αστυνομία, ότι η σύζυγός του είναι εφέτης και έχει προσβάσεις στη Δικαιοσύνη, ότι δεν θα τους ενοχλήσει κανείς και να κάνουν αυτά που λέει, διαφορετικά θα προέβαινε στις δέουσες ενέργειες αφού γνώριζε ότι η επιχείρηση λειτουργούσε παράνομα. Έτσι έπαιρνε 500.000 με 1.000.000 δραχμές το μήνα. (...) Προς εκφοβισμό έβγαζε το περίστροφο, το ακουμπούσε στη μπάρα του καταστήματος και με τη βία ανάγκαζε την (...) να τον ακολουθήσει». Για άλλον κατηγορούμενο γίνεται λόγος και για χρηματικές καταβολές από τους υπευθύνους του μπαρ, «καθ’ όλη τη διάρκεια που ήταν διοικητής τμήματος αλλοδαπών...». Η υπόθεση έρχεται να προστεθεί σε σειρά εγκλημάτων που διαπράττονται ενάντια στους μετανάστες, με τις γυναίκες να μετατρέπονται στα πιο εύκολα, αδύναμα αλλά και πιο «προσοδοφόρα» θύματα. Πίσω από τις ρατσιστικές εξαγγελίες για «προστατευτικά» τείχη γιγαντώνεται ένα καπιταλιστικό κράτος με θεσμούς που κερδοσκοπούν ασταμάτητα και εγκληματικά εις βάρος της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Οι μάσκες αυτών που δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι «προστατεύουν» τους πολίτες έχουν πέσει από καιρό.

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

n ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Ε

ίμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχεια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους». Φωνή αντίστασης από 300 μετανάστες, που έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε απεργία πείνας από τις 25 Γενάρη σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Θα συναντήσουν την πολυήμερη απεργία πείνας για την απόκτηση πολιτικού ασύλου αφγανών πολιτικών προσφύγων (βρίσκονται στρατοπεδευμένοι στα Προπύλαια), η οποία αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση με τα ΜΑΤ. Αυτή τη νομιμότητα, αυτή την εργασιακή ζούγκλα, αυτή τη δημοκρατία κι αυτό τον ανθρωπισμό έρχεται να προασπίσει η κυβερνητική απόφαση να χτιστεί ένας αντιμεταναστευτικός φράκτης στον Έβρο, το δικό μας τείχος του αίσχους, κατά τα πρότυπα των ΗΠΑ στα σύνορα με το Μεξικό. Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα εξεγείρονται ολοένα και περισσότεροι Έλληνες και μετανάστες, όπως έδειξαν και τα χθεσινά αντιρατσιστικά συλλαλητήρια. Ο φράκτης των Παπουτσή, Παπανδρέου, Φρόντεξ κ.λπ. δέχθηκε κριτική ως αναποτελεσματικός. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι σε μια χώρα με τόσο εκτεταμένα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, ένα φράγμα μήκους 12,5 χιλιομέτρων μπορεί μόνο να τροποποιήσει τις πιθανές εισόδους των μεταναστών και να μεγαλώσει το φόρο αίμα-

τος που θα πληρώσουν στις πύλες της ελπίδας και του μαρτυρίου. Αλλά δεν πρόκειται να ανακόψει τα κύματα των απελπισμένων. Τότε γιατί γίνεται; Μήπως, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, για την ασφάλεια των Ελλήνων; Μα είναι γελοίο. Είναι πρόκληση να μιλά για ασφάλεια το ΠΑΣΟΚ, που παρέδωσε ενέχυρο τη ζωή μας στην τρόικα, στο κεφάλαιο και τις τράπεζες, έχει βουτήξει στην πιο μαύρη ανασφάλεια την καθημερινότητα εκατομμυρίων εργαζομένων, με αλλεπάλληλες καρατομήσεις δικαιωμάτων, που ανατρέπουν

Είναι πρόκληση να μιλά για ασφάλεια το ΠΑΣΟΚ, που παρέδωσε ενέχυρο τη ζωή μας στην τρόικα, στο κεφάλαιο και στις τράπεζες όσα ξέραμε για το παρόν και το μέλλον μας, που καταρρακώνουν το κοινωνικό σύστημα ασφάλισης. Κλειδώνουν έξω τους μετανάστες για να μειώσουν –μήπως– την εγκληματικότητα, τις κλοπές και τις ληστείες; Μα ποιον κοροϊδεύουν; Εδώ έχουν βάλει μέσα στα σπίτια μας, μέσα στα πορτοφόλια μας, την εγκληματική συμμορία τραπεζών, ΕΕ και ΔΝΤ που μας τα παίρνουν χοντρά, ο κόσμος υπόκειται σε καθημερινή βίαιη ληστεία από το κράτος του κεφαλαίου και μας μιλούν για τους φτωχοδιάβολους; Εκτός εάν το θέμα είναι ότι οι μεν κλέβουν κανονικά και με το νόμο, ενώ οι δε ακανόνιστα και παράνομα… Ή μήπως το ΠΑΣΟΚ θέλει να προασπίσει την εθνική μας κυριαρχία, όπως

είπε ο Χρ. Παπουτσής στη Βουλή; Ποια κυριαρχία; Εκείνη που επισήμως, με δημόσιες δηλώσεις, που μεταδόθηκαν σε όλο τον κόσμο, παρέδωσε («μέρος της») ο Γ. Παπανδρέου στους «δανειστές μας», έλληνες και ξένους κεφαλαιούχους; Την κυριαρχία αυτών θέλει να προασπίσει ο φράκτης και όλα τα μέσα καταστολής του σύγχρονου κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Γιατί λοιπόν το ΠΑΣΟΚ κάνει τώρα αυτή την κίνηση; Κατ’ αρχήν, στέλνει ένα μήνυμα σκλήρυνσης της κυρίαρχης πολιτικής απέναντι σε μετανάστες και πρόσφυγες. Ο φράκτης δεν θα στηθεί μόνο στον Έβρο, υψώνεται σήμερα αποκρουστικός στον Άγιο Παντελεήμονα, στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, στο λιμάνι της Πάτρας και της Ηγουμενίτσας, στα χωράφια και στα εργοτάξια της υπερεκμετάλλευσης σε όλη την Ελλάδα. Η κυβέρνηση στέλνει μήνυμα μηδενικής ανοχής στους μετανάστες. Ήδη κάποιοι το έλαβαν, όπως ο οδηγός αυτοκινήτου στην Ηγουμενίτσα, που πυροβόλησε την Τρίτη το βράδυ με καραμπίνα κατά καταυλισμού μεταναστών, τραυματίζοντας έναν απ’ αυτούς. Δεύτερο, προωθεί μια παραπέρα αντιδραστικοποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής. Καθώς η καπιταλιστική κρίση περιορίζει δραματικά τη ζήτηση εργατικών χεριών, οι πόρτες πρέπει να σφραγιστούν, οι εισροές να σταματήσουν και όσο είναι δυνατό περισσότεροι να απελαθούν. Το ότι μιλάμε για ανθρώπους και όχι για εμπορεύματα ή για ομιλούντα δίποδα, ελάχιστη σημασία έχει για τους διαχειριστές ενός συστήματος που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη εργασία σαν εμπόρευμα. Ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. είπε στη Βουλή ότι ο φράκτης του Έβρου «εντάσσεται σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δράσης για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση κατά 250 εκατ. ευρώ μέχρι το 2013» (ιδού η ανάπτυξη…). Και δίνοντας το σύνθημα του πολέμου κατά των μεταναστών τόνισε ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να παραμείνουν στην Ελλάδα

ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ! Με την προσοχή στραμμένη στην ατζέντα της 4ης Φεβρουαρίου, όταν στην έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ θα ανοίξει τα χαρτιά της η Γερμανία, συνέρχεται αύριο, Δευτέρα, το συμβούλιο υπουργών της ευρωζώνης. Το επίμαχο θέμα δεν είναι άλλο από τα μέσα που θα τεθούν στη διάθεση των 17 κρατών - μελών της ευρωζώνης και των ίδιων των μηχανισμών της ΕΕ για να ανακοπεί η κρίση χρέους. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή φαίνεται να συναινεί στην αύξηση των διαθέσιμων πόρων (440 δισ. ευρώ σήμερα) ώστε να υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα για την αντιμετώπιση της κρίσης ρευστότητας. Επίσης φαίνεται να συζητά την έκδοση του ευρω-ομολόγου που θα επιτρέψει το φθηνό δανεισμό των

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ευρω-ομόλογο βασιλική οδός για τη νέα λιτότητα χωρών - μελών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επίθεσης της κερδοσκοπίας. Αποτελούν αυτά τα μέσα έστω μια κάποια λύση; Η πλευρά που με εξοργιστικό τρόπο εξαφανίζεται από τη συζήτηση αφορά στους όρους υπό τους οποίους θα τεθούν και τα δύο αυτά μέσα στη διάθεση των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης. Παράλειψη που δεν συγχωρείται μετά τα εξοντωτικά μέτρα που απαιτήθηκαν από την Ελλάδα και την Πορτογαλία για να ενεργο-

ποιηθεί ο εν λόγω μηχανισμός. Το ερώτημα είναι επομένως υπό ποιους όρους θα δεχθεί η Γερμανία να αυξηθεί το κόστος δανεισμού της κατά 17 δισ. ευρώ, όπως εκτίμησε ο υπουργός Οικονομικών του Δ’ Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ότι θα συμβεί αν η Γερμανία δεχθεί τη διάχυση της δικής της αξιολόγησης σε μια κοινή δεξαμενή με την αξιολόγηση της Ελλάδας και επίσης υπό ποιους όρους θα χορηγηθούν τα νέα αυτά ποσά στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και το Βέλ-

γιο που σπρώχνονται να μπουν στον προκρούστειο μηχανισμό έτσι ώστε η Deutsche Bank και η Societe Genelerale να είναι σίγουρες ότι δεν θα χάσουν τα λεφτά τους. Και εδώ τα δημοσιεύματα που φέρουν τη Γερμανία να απαιτεί την επιβολή νέων, αυστηρότατων προγραμμάτων λιτότητας ακόμη και να «βάλει χέρι» σε δημόσια έσοδα για να δώσει τη συναίνεσή της, βεβαιώνουν πως το ευρω-ομόλογο δεν θα συνιστά μηχανισμό προσωρινής ανακούφισης ή περισσότερο αναδιανομής πόρων μεταξύ Βορρά και Νότου, όπως συνέβαινε με τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης τις δεκαετίες ’80 και ’90. Αντιθέτως, θα αποτελέσει ένα επιπλέον μέσο έντασης της αντιλαϊκής επίθεσης και μεταφοράς πόρων από


A ΠOΨEIΣ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΠPIN / 11

ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ

μόνο εκείνοι που έχουν δικαίωμα ασύλου και διεθνούς προστασίας και κανείς άλλος. Όλοι οι υπόλοιποι θα φύγουν είτε με εθελοντικό επαναπατρισμό, είτε με υποχρεωτική απέλαση, διεμήνυσε. Απίστευτη υποκρισία. Η Ελλάδα έχει καταργήσει ουσιαστικά την απόδοση καθεστώτος πολιτικού πρόσφυγα, παραβιάζοντας ακόμα και τις διεθνείς συνθήκες. Από όσους πρόσφυγες καταφέρνουν να καταθέσουν αίτηση πολιτικού ασύλου (κάτι που γίνεται ακόμα πιο δύσκολο με την κατασκευή του τείχους) ποσοστό μικρότερο του 1% (το χαμηλότερο στην Ευρώπη) λαμβάνει τελικά πολιτικό άσυλο! Μάλιστα, ο νέος νόμος για την απόδοση πολιτικού ασύλου, που ψηφίστηκε κατ’ αρχήν από το κοινοβούλιο, έχει κάνει το ΛΑΟΣ να αισθάνεται δικαιωμένο. Με το νομοσχέδιο, οι «εισερχόμενοι παρατύπως στην ελληνική επικράτεια αλλοδαποί» θεωρούνται αυτομάτως εγκληματίες και ουσιαστικά φυλακίζονται στα κέντρα πρώτης υποδοχής, από τα οποία οι «φιλοξενούμενοι» δεν επιτρέπονται να βγουν! Οι αιτούντες άσυλο θα δέχονται ερωτήσεις παγίδες (!) για να εξακριβωθεί η πραγματική καταγωγή τους, ενώ ακόμα κι αν προέρχονται από εμπόλεμες χώρες όπως το Αφγανιστάν, μπορεί να δουν το αίτημά τους να απορρίπτεται, καθώς μεγάλο μέρος της χώρας θεωρείται ασφαλές! Όσο για τις δια-

τον κόσμο της εργασίας προς το κεφάλαιο, εντός και εκτός εθνικών συνόρων. Το ΠΑΣΟΚ που διαφημίζει το ευρω-ομόλογο ως τη νέα Μεγάλη Ιδέα πολύ δικαιολογημένα τα ξεχνάει όλα αυτά. Αν προχωρήσει το σχέδιο ο Γιωργάκης θα εμφανιστεί θριαμβευτής, υπερηφανευόμενος ότι μείωσε το κόστος δανεισμού, ενώ ταυτόχρονα θα εμφανίζει ως έξωθεν επιβαλλόμενη τη λιτότητα που εφαρμόζει ο ίδιος στο εσωτερικό της χώρας. Η Αριστερά όμως και συγκεκριμένα ο ΣΥΝ επωμίζεται βαρύτατες ευθύνες –συνενοχής στη σημερινή πολιτική περικοπών και λιτότητας– όταν θεωρεί τους όρους έκδοσης του ευρω-ομολόγου ασήμαντες λεπτομέρειες που μπορούν κάλλιστα να θυσιαστούν

δικασίες νομιμοποίησης, αυτές έχουν πλέον σταματήσει. Ο τρίτος λόγος της προώθησης του φράκτη είναι η επιδίωξη μετατόπισης της συζήτηση από τη φτώχεια που εξαπλώνει η κυρίαρχη πολιτική στους φτωχοδιάβολους, από την ανεργία και την επιδρομή του κεφαλαίου στις «επιδρομές» των σύγχρονων βαρβάρων, κολακεύοντας τα πιο συντηρητικά, μισαλλόδοξα και κυνικά αισθήματα της «κοινής γνώμης». Μεταφέρει έτσι όμως το πολιτικό πεδίο της αντιπαράθεσης, εκεί που ανθούν οι πλέον αντιδραστικές ή και ανοικτά ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις, του ΛΑΟΣ, της Χρυσής Αυγής, αλλά και των «σκίνχεντ με γραβάτα». Είναι προσπάθεια να διασπαστεί η εργατική τάξη, μεγάλο μέρος της οποίας είναι οι μετανάστες, να οπλιστεί ο κοινωνικός αυτοματισμός εναντίον τους. Όσοι υποστηρίζουν την Ελλάδα - σκαντζόχοιρο και την Ευρώπη - φρούριο ισχυρίζονται, δήθεν αθώα, «δεν φταιμε εμείς για τη φτώχεια του τρίτου κόσμου, δεν αντέχουμε άλλους μετανάστες». Έτσι, γραφιάδες του συστήματος, όπως ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στα Νέα, γράφει για τους μετανάστες που χέζουν έξω από το γραφείο του, θυμίζοντας του μικροαστούς του Μπρεχτ που είναι χωμένοι μέχρι το λαιμό στο βούρκο και …φτιάχνουν τη χωρίστρα τους. Κι όμως, η Ελλάδα συμμετέχει σε αρκετούς

στο βωμό της ενιαίας Ευρώπης! Στην πραγματικότητα το ευρω-ομόλογο (έτσι όπως υλοποιείται κι όχι όπως θα το ήθελε η ΚΠΕ του ΣΥΝ) όχι απλώς δεν μπορεί να αποκοπεί από τους όρους έκδοσής του, αλλά αντίθετα αποδεικνύεται βασιλική οδός για την επιβολή ενός νέου γύρου λιτότητας. Θα την αποδεχθεί ο ΣΥΝ στο όνομα του φιλο-ευρωπαϊσμού του; Η αρνητική συμβολή του αριστερού φιλο-ευρωπαϊσμού στην αναγκαία σήμερα ανάπτυξη της πάλης των εργαζομένων για έξοδο από το ευρώ αποκαλύπτεται και σε ένα ενδιαφέρον κείμενο του γάλλου θεωρητικού Μισέλ Ισόν που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά με τίτλο «Μια ευρωπαϊκή στρατηγική για την Αριστερά». Στο κείμενο παραβλέπο-

από τους πολέμους που γεννούν πρόσφυγες (π.χ. Αφγανιστάν), ενώ το ελληνικό κεφάλαιο έχει το δικό του μερτικό από την ιμπεριαλιστική λεηλασία των λαών. Πλούτος υπάρχει τεράστιος στα χέρια της αστικής τάξης και της Ελλάδας και της Ευρώπης, που θα μπορούσε να δώσει αξιοπρεπείς απαντήσεις στο πρόβλημα της μετανάστευσης. Εξάλλου, αντί η Ελλάδα να στήνει τείχη και πογκρόμ κατά των μεταναστών έπρεπε να απαιτήσει εδώ και τώρα να αντιμετωπιστεί το θέμα ως πρόβλημα όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να απαιτήσει κατάργηση των ρατσιστικών συνθηκών (Δουβλίνο κ.λπ.), που απαγορεύουν τη μετακίνηση των προσφύγων προς τα ενδότερα της ΕΕ (όπως επιθυμεί η πλειονότητά τους), να προχωρήσει σε νομιμοποίηση των μεταναστών και σε εφοδιασμό τους με ταξιδιωτικά έγγραφα! Η εργατική και αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν αντιμετωπίζει τη μετανάστευση όπως οι κοσμοπολίτες «αντιρατσιστές» των σαλονιών. Ξέρουμε ότι η μετανάστευση είναι τραγωδία, πρώτα και κύρια για όσους εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Είμαστε εναντίον της μετανάστευσης, αλλά υπέρ των μεταναστών, όπως είμαστε εναντίον της φτώχειας και υπέρ των φτωχών. Γνωρίζουμε την καθημερινή αθλιότητα που ζουν Έλληνες και μετανάστες στα υπό δημιουργία γκέτο της Αθήνας, στις γειτονιές της μιζέριας και της εγκατάλειψης, όπου το μίσος αναβλύζει από παντού, αλλά συχνά στρέφεται δυστυχώς ενάντια σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα μας και όχι απέναντί μας. Στρέφεται ενάντια στον ξένο εργάτη, αντί να στραφεί ενάντια στον έλληνα και ξένο κεφαλαιοκράτη. Γι’ αυτό για μας ο αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών είναι πρώτα και κύρια ταξικός, αντικαπιταλιστικός αγώνας για την ενότητα της εργατικής τάξης και απ’ αυτή την άποψη βαθιά αντιρατσιστικός, δημοκρατικός και ανθρωπιστικός. Στρέφεται ενάντια στην κυβέρνηση, στον αντιδραστικό συνασπισμό εξουσίας, στην ΕΕ, αλλά και στον ίδιο το βάρβαρο καπιταλισμό της κρίσης που μετατρέπει τους μετανάστες σε αποδιοπομπαίους τράγους. Ο αναγκαίος αυτός αγώνας δεν μπορεί να εκπέσει σε αντιφασιστικό γενικά, σε συμμαχία με πολιτικά και συνδικαλιστικά στηρίγματα του συστήματος, σε αντιπαράθεση κυρίως με τις φασιστικές συμμορίες (τα εκτελεστικά όργανα του κράτους), τροφοδοτώντας βολικά για το σύστημα σενάρια για «σύγκρουση των δύο άκρων». Τώρα είναι η ώρα του αγώνα. Προειδοποιούμε: Tα νέα τείχη κατά των μεταναστών, τα κλουβιά ασφαλείας και καταστολής, θα στραφούν (ήδη στρέφονται!) κατά όλων...

νται οι θεμελιώδεις αιτίες των σημερινών αντιθέσεων, δηλαδή οι ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ κέντρου και περιφέρειας που αποτελούν διαρκή μηχανισμό απόκλισης. Δεύτερο, η ευρωζώνη εμφανίζεται ως μηχανισμός θωράκισης από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις όταν στην πράξη κάτι τέτοιο διαψεύσθηκε πανηγυρικά. Τρίτο, σωστές προτάσεις για άρνηση πληρωμής και διαγραφή του χρέους ακυρώνονται από ευχολόγια του τύπου «οι πλουσιότερες χώρες πρέπει να βοηθούν τις φτωχότερες να αντιμετωπίζουν το δημόσιο χρέος τους». Τέταρτο, με μια αδικαιολόγητη ελαφρότητα σείεται η απειλή της «ακόμη μεγαλύτερης λιτότητας από εκείνη που βιώνουμε σήμερα» αν βγούμε από το ευρώ, χωρίς να εξηγεί-

ται το γιατί. Πέμπτο, απορρίπτεται το ενδεχόμενο της υποτίμησης (θεωρώντας προφανώς ιδανική τη σημερινή συναλλαγματική ισοτιμία για τις προοπτικές της απασχόλησης στον ευρωπαϊκό Νότο) στο όνομα των αρνητικών συνεπειών της όταν υπάρχουν μια σειρά αντισταθμιστικά μέτρα για τη διαφύλαξη των εργατικών μισθών και εισοδημάτων (πάγωμα τιμών, κ.ά.). Τέλος, μέλημα του γράφοντα δεν είναι η ανατροπή της επίθεσης και η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη (συστατικό στοιχείο τη οποίας πάλης είναι έξοδος από το ευρώ και η πάλη κατά της ΕΕ) αλλά η διασφάλιση της σταθερότητας της ΕΕ. Μήπως η Μέρκελ είναι πιο αρμόδια για αυτό;

Βιβλιαράκι υπέρ της εξέγερσης! n ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΥΚΙΑΣ, Παρίσι Ένα βιβλιαράκι 32 σελίδων κάνει πάταγο τελευταία στη Γαλλία και καταρρίπτει όλα τα ρεκόρ κυκλοφορίας, με πάνω από 600.000 αντίτυπα μέσα στους τελευταίους δύο μήνες (για να καταλάβουμε τη διαφορά, ας σημειωθεί οτι το «μπεστ-σέλερ» της χρονιάς, το τελευταίο βιβλιο του Ουελμπέκ πούλησε 80.000 αντίτυπα μέσα στο ίδιο χρονικό διαστημα). Πρόκειται για την μπροσούρα με τον τίτλο Εξεγερθείτε! του 94χρονου Στεφάν Εσέλ, που κυκλοφόρησε από το μικρό εκδοτικό οίκο Indigéne, τον οποίο ίδρυσαν πρόσφατα δύο πρώην μέλη της πάλαι ποτέ Προλεταριακής Αριστεράς. Για ορισμένους, η επιτυχία του οφείλεται στην τιμή του (3 ευρώ), για άλλους, στην προσωπικότητα του σχεδόν αιωνόβιου συγγραφέα του που, εκτός του ότι περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο ρομαντισμού (γιος της ηρωΐδας του βιβλίου Ζυλ και Τζίμ και της πασίγνωστης ομότιτλης ταινίας του Τρυφώ), υπήρξε σημαίνων αντιστασιακός, δραπέτης από το Μπούχενβαλντ, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης και, αργότερα, της γραματείας του ΟΗΕ. Παρότι ανήκει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο Εσέλ χαρακτηρίζεται απο ελευθερία σκέψης και δράσης και στρατεύεται υπέρ των Παλαιστινίων, των μεταναστών χωρίς χαρτιά, των καταληψιών αστέγων, κ.λπ. Η στράτευσή του υπέρ των Παλαιστινίων και η πρόσφατη έκκλησή του για το μποϋκοτάρισμα των ισραηλινών προϊόντων τον κατέστησαν, άλλωστε, στόχο υστερικών επιθέσεων από μέρους των σιωνιστικών οργανώσεων και του νεοσυντηρητικού πολιτολόγου Π.Α. Ταγκιέφ, παρότι και ο ίδιος είναι εβραϊκής καταγωγής. Γενικώς, η επιτυχία του βιβλίου αποδιδεται στο γεγονός ότι μια τέτοια προσωπικότητα καλεί τους νέους να εξεγερθούν ηθικά ενάντια σε όλες τις αδικίες και Ενδεικτική της τις καταστροφές που γεννάσυσσωρευμένης ει η εξουσία των «χρηματιολιγαρχιών», αλλά κοινωνικής οργής στικών και «να πάρουν τις υποθέη τεράστια επιτυχία σεις τους στα χέρια τους», να στρατευτούν υπέρ μιας του βιβλίου «πραγματικής οικονομικής και κοινωνικής δημοκραΕξεγερθείτε! τίας». Ο συγγραφέας τάσσεται υπέρ μιας «ειρηνικής στη Γαλλία επανάστασης», ενώ τα προτυπά του είναι ο Μαντέλα ή ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο Εσέλ, δεν καταδικάζει γενικά κάθε μορφή βίας: φέρνοντας το παράδειγμα των Παλαιστινίων, δηλώνει ότι, όταν χρησιμοποιούνται ισχυρά στρατιωτικά μέσα για την καταπίεση ενός λαού, «η λαϊκή αντίδραση δεν μπορεί να είναι μόνο ειρηνική». Ανεξάρτητα από την προσωπική φιλοσοφία του συγγραφέα, που δεν υπερβαίνει τα όρια ενός συνεπούς ανθρωπισμού, η επιτυχία του βιβλίου Εξεγερθείτε! (όπως και του Μανιφέστου των Κατάπληκτων Οικονομολόγων που έρχεται τέταρτο στις πωλήσεις) αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο, ενδεικτικό της συσσωρευμένης οργής που απλώνεται ραγδαία σε ευρύτατους κύκλους της κοινωνίας, ιδιαίτερα μετά τις κινητοποιήσεις του Οκτώβρη εναντίον της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού, η οποία ευννοεί με την ριζοσπαστική (κυρίως) Αριστερά, αλλά και τη θέτει μπροστά σε νέες, μεγάλες ευθύνες. Παρεμπιπτόντως, αξίζει να επισημανθεί πρόσφατη μελέτη του Ιδρύματος Γκαμπριέλ Περί που δείχνει οτι το 58% των Γάλλων θεωρούν ότι «η κοινωνία πρέπει να αλλάξει ριζικά», ενώ το 69% δεν έχει «εμπιστοσύνη στις πολιτικές της Δεξιάς ή της (καθεστωτικής) Αριστεράς». Η «ηθική» εξέγερση είναι το στοιχειώδες αλλά δεν φτάνει...


12 / ΠPIN

H

A ΛΛH O ΨH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Λεβιάθαν, τέρας πολέμο

Α

νατριχιαστική και εφιαλτική είναι η είδηση της δημιουργίας κοινού υπουργικού συμβουλίου συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και του αιμοσταγούς κράτους του Ισραήλ. Θα αγανακτήσει από την είδηση ο παλαιστινιακός λαός που σφάζεται από τους σιωνιστές δολοφόνους. Και όχι μόνον ο παλαιστινιακός λαός. Όλοι οι αραβικοί λαοί και ειδικά οι γειτονικοί, ο λιβανικός, ο συριακός, ο αιγυπτιακός, ο ιορδανικός, που δοκίμασαν πάνω τους τις ισραηλινές πολεμικές θηριωδίες. Και φυσικά, ο τουρκικός λαός, που έχει πρόσφατα τα θύματά του από το ρεσάλτο των ισραηλινών κομάντος. Αλλά και ολόκληρη η προοδευτική παγκόσμια κοινή γνώμη. Παχύδερμα ολκής αποδεικνύονται όλοι οι υπουργοί της κυβέρνησης. Κανένας τους δεν αντέδρασε. Έτσι, όλοι μαζί θα καθίσουν μαζί με το σφαγέα Νετανιάχου στο ίδιο τραπέζι. Όσο για τον ελληνικό λαό, οι πρώτες αντιδράσεις υπήρξαν με τη διαδήλωση της περασμένης Τετάρτης, αλλά αυτός έτσι κι αλλιώς μισεί την κυβέρνηση για το Μνημόνιο. Γρήγορα, όμως, θα καταλάβει τις επικίνδυνες συνέπειες αυτής της πολιτικής. Η συμφωνία για τη συμβολική μεν, αλλά με στρατηγικά χαρακτηριστικά πολιτική κίνηση, έκλεισε μετά από τηλεφώνημα του Γ. Παπανδρέου προς τον Νετανιάχου, την περασμένη Τρίτη. Η τριήμερη επίσκεψη στην Αθήνα του ακροδεξιού ντόπερμαν, Αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, σκοπό είχε να ρυθμίσει τις λεπτομέρειες. Ανακοινώθηκε ότι η πρώτη σύνοδος του «διακρατικού οργάνου» προγραμματίζεται εντός του επόμενου διμήνου και ότι η προετοιμασία του ανατέθηκε στους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών. Την ίδια ακριβώς στιγμή που ο Λίμπερμαν ερχόταν στην Αθήνα, η Άγκελα Μέρκελ προσγειωνόταν στη Λευκωσία. Στη συνάντησή της με τον Δ. Χριστόφια, για πρώτη φορά στα χρονικά της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας, η καγκελάριος στήριξε ανοιχτά την ελληνοκυπριακή πλευρά και επιτέθηκε κατά της Τουρκίας με την παρακάτω δήλωση - βόμβα: «Βλέπουμε πως εσείς κάνετε πολλά βήματα και βλέπουμε επίσης πως η τουρκική πλευρά δεν ανταποκρίνεται δεόντως», είπε απευθυνόμενη προς τον κύπριο Πρόεδρο, αφήνοντας εμβρόντητους τους παριστάμενους δημοσιογράφους. Η δήλωσή της εξόργισε την Άγκυρα. «Δεν γνωρίζει το παρελθόν του Κυπριακού», δήλωσε αμέσως ο Ερντογάν, από το Κατάρ όπου βρισκόταν, ενώ ο αρμόδιος για θέματα ΕΕ, υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου Εγκεμέν Μπαγίς, χαρακτήρισε τη δήλωση της Μέρκελ ως «ιστορικό λάθος, μία ιστορική γκάφα»! Φυσικά και δεν πρόκειται για γκάφα. Αλλά, ποια σχέση έχουν μεταξύ τους αυτές οι δυο άσχετες φαινομενικά κινήσεις; Ποια σχέση έχει η ξαφνική στροφή της Γερμανίας με την επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου; Και πώς συνδέονται με τον «τσαμπουκά» του έλληνα πρωθυπουργού, στο Ερζερούμ της Τουρκίας.

n ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Π

ολλαπλές διπλωματικές κινήσεις διασταυρώνονται με ταχύτητα το τελευταίο διάστημα, στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου. Κινήσεις που περικλείουν στις διαδρομές τους εξαιρετικά μεγάλους κινδύνους για την ειρήνη στην περιοχή. Ο διπλωματικός πυρετός και οι ξαφνικές ανατροπές στις πολιτικές συμμαχίες και αντιπαραθέσεις στην Αν. Μεσόγειο οφείλονται στην ανακάλυψη τεράστιων, απ’ ό,τι δείχνουν όλες οι ενδείξεις, αποθεμάτων φυσικού αερίου σε βάθος 5.000 μέτρων, σε μια θαλάσσια περιοχή περίπου 30.000 τετραγωνικών μιλίων, μεταξύ Κύπρου, Λιβάνου, Συρίας, Ισραήλ και Αιγύπτου. Εάν επιβεβαιωθούν οι μέχρι τώρα έρευνες, θα πρόκειται για τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν ανακαλυφθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Τα δυο επιβεβαιωμένα μέχρι τώρα κοιτάσματα είναι το

«Ταμάρ» και το «Λεβιάθαν», διπλάσιο του προηγουμένου. Και τα δυο βρίσκονται κατά κύριο λόγο στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) του Ισραήλ, όπως το ίδιο την έχει ορίσει. «Λεβιάθαν» στα εβραϊκά σημαίνει θαλάσσιο τέρας. Το όνομα του τέρατος πήρε ο φιλόσοφος Τόμας Χομπς για να περιγράψει την αντίληψή του για το Κράτος στο ομώνυμο έργο του. Το τέρας αυτό απειλεί να πνίξει τη Μεσόγειο… Οι έρευνες έχουν ξεκινήσει εδώ και δυο περίπου χρόνια. Από τότε παρατηρείται η αυξανόμενη διπλωματική ένταση στην Αν. Μεσόγειο. Μάλιστα, τον περασμένο Αύγουστο, όταν το Ισραήλ προχώρησε σε νέες έρευνες, προκλήθηκε ναυτικό πολεμικό επεισόδιο με το Λίβανο, με έναν νεκρό Iσραηλινό και τρεις Λιβανέζους. Πριν είκοσι περίπου μέρες, στις 29 Δεκεμβρίου 2010, η αμερικανικο-εβραϊκών συμφερόντων πολυεθνική Noble Energy, που διεξάγει έρευνες για λογαριασμό του Ισραήλ, έκανε γνωστό πως το Λεβιάθαν έχει

ανακτήσιμα αποθέματα 453 δισ. κυβικών μέτρων φυσικού αερίου. Σύμφωνα με τους αναλυτές, το απόθεμα αυτό αρκεί όχι μόνο να καταστήσει αυτάρκες το μέχρι τώρα ενεργειακά εξαρτώμενο Ισραήλ, αλλά και να το καταστήσει ισχυρή εξαγωγική δύναμη φυσικού αερίου προς της χώρες της ΕΕ. Όπως κατανοεί ο καθένας, το γεγονός αλλάζει το γεωπολιτικό στάτους κβο της περιοχής. Τα υποθαλάσσια κοιτάσματα, ως γνωστόν, δεν γνωρίζουν μεταξύ τους σύνορα. Η δε σημασία τους συναρτήθηκε με τα άλματα στις τεχνικές εξόρυξης από τη θάλασσα, που έκαναν οικονομικά συμφέρουσα την εκμετάλλευσή τους. Για αυτό εφευρέθηκαν οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) εκμετάλλευσης και για αυτό άλλαξε το παγκόσμιο δίκαιο με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, το 1982. Κι εδώ αρχίζει μια σειρά πολιτικών εμπλοκών. «Τονίζουμε το πολύ σοβαρό θέμα πως γραμμές βάσης, χωρική θάλασσα, αποκλειστική οικονομική ζώνη, εναέριος χώρος και γκρίζες ζώνες θα καθοριστούν οπωσδήποτε μαζί με την υφαλοκρηπίδα αφού η νομική τους σχέση είναι αδιάρρηκτη», έγραφε τον περασμένο Αύγουστο προφητικά, ο βασανισθείς από τη Χούντα, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και συγγραφέας, Αντώνης Κακαράς (kakaras. wordpress.com). Λίγες ημέρες πριν δοθούν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα των ερευνών της Noble Energy, στις 17 Δεκεμβρίου 2010, οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ισραήλ υπέγραψαν συμφωνία που καθορίζει τις μεταξύ τους ΑΟΖ. Αμέσως η Τουρκία αντέδρασε καταγγέλλοντας τη συμφωνία ως «μονομερείς πρωτοβουλίες που αγνοούν τις επιθυμίες της τουρκοκυπριακής πλευράς». Γιατί υπέγραψαν τη συμφωνία οι δυο κυβερνήσεις; Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν ενδείξεις για κοιτάσματα φυσικού αερίου στην νότια υποθαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Ούτε ότι το Λεβιάθαν εφάπτεται με την κυ-

Ληστρική και ιμπεριαλιστ

Ο

ι εξελίξεις αυτές φορτίζουν επικίνδυνα τα πολεμοχαρή σύννεφα πάνω από την πολύπαθη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της ασιατικής ενδοχώρας της, το χιλιοτραγουδισμένο «λίκνο του πολιτισμού», όπου μέσα από τα βάθη της προϊστορίας ανακαλύφθηκαν η γεωργία, η πόλη και ο πολιτισμός, αλλά, και η αντικατάσταση της αταξικής μητριστικής κοινωνίας των γενών σε τάξεις με κράτος και πατριαρχία. Με συνέπεια, ο πόλεμος να συνοδεύει την εξέλιξη του πολιτισμού στην περιοχή, ακατάπαυστα και με ένταση μέχρι τις μέρες μας. Η ανακάλυψη των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής, ανέβασε τον πόλεμο σε νέο επίπεδο, τον προηγούμενο αιώνα, στην εποχή του μονοπωλίου, του ιμπεριαλισμού και του περάσματος από την αποικιοκρατία στη νεοαποικιοκρατία. Στην τωρινή ιστορική καμπή της παγκόσμιας κρίσης, όπου έχει τελειώσει το «εδαφικό μοίρασμα», ανοίγει ξανά η δηλητηριώδης βεντάλια του «ξαναμοιράσματος

των αγορών» και, πάνω από όλα, της «αγοράς εργασίας». Οι κρατικοί σχηματισμοί σπρώχνονται αντικειμενικά προς αναμετρήσεις για την επιβεβαίωση του συσχετισμού δύναμης. Τα θηριώδη πολυκλαδικά πολυεθνικά μονοπώλια διψούν, περισσότερο από ποτέ, για ενέργεια και αίμα ανθρώπινης εργασίας. Αντιγράφοντας κατά κάποιον τρόπο τον Λένιν, το κεφάλαιο μετατρέπει τον ενδοϊμπεριαλιστικό οικονομικό πόλεμο σε ακήρυχτο κοινωνικό εμφύλιο για να ξαναγυρίσει, όμως, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Σ’ αυτές τις συνθήκες, η Ανατολική Μεσόγειος θα δοκιμαστεί σκληρά από την ανακάλυψη των τεράστιων, όπως φαίνεται, κοιτασμάτων κάτω από τα νερά και το υπέδαφός της. Η ελληνική Αριστερά και ειδικά η αντικαπιταλιστική, οφείλει να στραφεί ενάντια στις επιλογές όλων των κυβερνήσεων και των αστικών τάξεων της περιοχής και ειδικά της ελληνικής.


KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

H

ΠPIN / 13

A ΛΛH O ΨH

ου στη Μεσόγειο πριακή ζώνη. Η κύρια αιτία είναι ότι η σχέση Τουρκίας -Ισραήλ είναι πλέον στρατηγικά ανταγωνιστική. Οποιοσδήποτε αγωγός ισραηλινού αερίου προς την ΕΕ που δεν διασχίζει την Τουρκία, περνά αναγκαστικά από τη θαλάσσια ΑΟΖ της Κύπρου. Πώς, όμως, εμπλέκεται η Ελλάδα; Η εμπλοκή της οφείλεται στη γεωγραφική «ανορθογραφία» του… Καστελόριζου. Το μικρό αυτό νησάκι, μόλις 8,9 τ.χλμ. και 430 κατοίκων, έχει την «ατυχία» να απέχει μονάχα 1,2 ν.μ. από τις ακτές της Τουρκίας, αλλά 79 ν.μ. από το κοντινότερο ελληνικό νησί, τη Ρόδο. Η δε απόσταση από τον Πειραιά είναι 328 ν.μ.! Εάν η Ελλάδα ορίσει ΑΟΖ στο Καστελόριζο, όπως σαφώς έχει το δικαίωμα με βάση το Διεθνές Δίκαιο, τότε η ελληνική ΑΟΖ εφάπτεται με την κυπριακή και την αιγυπτιακή και αυτές, με τη σειρά τους, με την ισραηλινή (βλ. χάρτη). Η Τουρκία, έτσι, μένει απ’ έξω και φυσικά, θα διεκδικήσει με κάθε μέσο το μερίδιό της. Για αυτό το λόγο, ο αποθανών κύπριος Πρόεδρος, Τ. Παπαδόπουλος, πρότεινε στον Κ. Καραμανλή συμφωνία για τον καθορισμό των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Ο τότε έλληνας πρωθυπουργός φάνηκε διστακτικός και το θέμα έμεινε σε εκκρεμότητα. Το ζήτημα, από ελληνικής και ελληνοκυπριακής πλευράς, τίθεται πλέον ανοιχτά και πιεστικά. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Ιακώβου, Διευθυντή του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ): «Η συμφωνία αυτή (σ.σ. για τις ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ) έχει υπομνήσει την επιτακτική ανάγκη κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και Ελλάδος στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Καστελλορίζου. Η απουσία συμφωνίας, μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας, για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης δημιουργεί μία γκρίζα ζώνη με ορατό το ενδεχόμενο αυτό το κενό να καλυφθεί από μία συμφωνία καθο-

ρισμού της ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου». Ήδη, σύνεχίζει, «η κυβέρνηση της Αιγύπτου αποφάσισε να αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Τουρκία πάνω σε αυτό το θέμα αποδεχόμενη, εκ των πραγμάτων ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα. Αυτή η πιθανότητα, σε περίπτωση που εξελιχθεί σε γεγονός «θα έχει ως συνέπεια, εκτός από την απώλεια του φυσικού πλούτου νοτίως του Καστελλορίζου και ανατολικώς της Κρήτης, να αποτελέσει την αλυσίδα αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, που είναι άλλωστε πάγια στρατηγική επιδίωξη της Τουρκίας». Και ολοκληρώνει: «Επομένως είναι σημαντικό, η Ελλάδα να εγκαταλείψει το απηρχαιωμένο αίτημα για καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και να υιοθετήσει αυτό που εισήγαγε η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης, δηλαδή να προχωρήσει απευθείας σε καθορισμό ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία» (http://geopolitics-gr.blogspot. com/2011/01/blog-post_1213.html). Ανάλογα άρθρα έχουν δημοσιευθεί και σε πολλά ελληνικά έντυπα, το τελευταίο διάστημα. Παραθέτουμε εδώ, αποσπάσματα από ανυπόγραφο άρθρο στο περιοδικό Επίκαιρα (23/12/2010): «Η Άγκυρα έχει πετύχει το “πάγωμα’’ ουσιαστικά των συνομιλιών ανάμεσα στην Αθήνα και την Αίγυπτο για χάραξη τής μεταξύ τους ΑΟΖ, καθώς έχει απαιτήσει την εξαίρεση του Καστελόριζου από τη διαδικασία οριοθέτησης. (…) Η οριοθέτηση αυτή –λαμβάνοντας υπόψη την επήρεια του Καστελόριζου και αφήνοντας σε εκκρεμότητα την οριοθέτηση με την Τουρκία και προς το νότο με την Αίγυπτο– θα δημιουργούσε πραγματικά νέα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο, θα ενίσχυε αποφασιστικά την ελληνική διαπραγματευτική θέση έναντι της Τουρκίας και θα προσέφερε την ευκαιρία εκμετάλλευσης πόρων που ενδεχομένως υπάρχουν στην περιοχή». Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, φυσικά, έχει υπόψη της όλα τα παραπάνω. Για

αυτούς τους λόγους έχει αποφασίσει να στραφεί προς μια στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ, όπως και η κυβέρνηση της Κύπρου. Ίσως, ο Γ. Παπανδρέου να επέλεξε να «πουλήσει τσαμπουκά» μέσα στο «σπίτι» του Ερντογάν, στο Ερζερούμ, την περασμένη εβδομάδα, ακριβώς γιατί στηριζόταν στις πλάτες του στρατιωτικού Λεβιάθαν - Ισραήλ. Βεβαίως, αυτές οι επιλογές δεν είναι προσωπικές, αλλά των αντίστοιχων αστικών τάξεων. Δεν είναι τυχαίο, ότι την επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου για στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, στηρίζουν σύσσωμοι οι εκδότες και το πολιτικό προσωπικό: Κανείς δεν έβγαλε «κιχ», επί τη ουσίας. Ολόκληρο το «προοδευτικό πατριωτικό μπλοκ», που μέχρι τώρα κατήγγειλε τον Γ. Παπανδρέου για «εθνική μειοδοσία» λόγω του Μνημονίου, είναι σύμφωνο μαζί του σ’ αυτόν τον τομέα. Και ταυτίζεται με την παρακάτω δήλωση του Γ. Καρατζαφέρη, στην τηλεόραση του Άλτερ: «Στην κομβική αυτή στιγμή, εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμ-

φέροντα η συμφωνία με το Ισραήλ για την ΑΟΖ. Πρέπει να δράσουμε άμεσα και αποφασιστικά για να εκμεταλλευτούμε την κόντρα και την αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκίας - Ισραήλ». Για πολλούς, όλα τα παραπάνω θα ήταν πολύ λογικά και για κάποιους σχεδόν αυτονόητα. Άλλοι, πιο «αριστεροί», θα είχαν και μια αίσθηση «εκδίκησης» για την κατοχή της Κύπρου, εάν δεν υπήρχε η ενοχλητική «ανωμαλία» της συνεργασίας με ένα κράτος δολοφόνο, όπως είναι το Ισραήλ. Στο κάτω - κάτω, θα σκεφτόταν κάποιος με απλοϊκή λογική, γιατί να μην κάνουμε και λιγάκι τα στραβά μάτια στην υπόθεση των Παλαιστινίων, προκειμένου να προασπίσουμε, με τη βοήθεια του Ισραήλ, τα συμφέροντα και τα σύνορά μας από την επιθετικότητα της Τουρκίας και να μην κερδίσουμε και κάτι από τις εκμεταλλεύσεις; Και μάλιστα, σε τέτοιους καιρούς κρίσης; Καθόλου δεν είναι έτσι τα πράγματα, όπως θα δείξουμε αμέσως παρακάτω.

Oργή στους Παλαιστίνιους και κάθε προοδευτικό άνθρωπο προκαλεί η συνεργασία της κυβέρνησης Παπανδρέου με τα αιμοδιψή κτήνη του Iσραήλ

τική η συμμαχία με το Ισραήλ Κατ’ αρχήν, η επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου για στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ απομονώνει τη χώρα από την υποστήριξη των αραβικών λαών και κρατών που την κερδίζει το τουρκικό κεφάλαιο, το οποίο εκπροσωπεί με τον καλύτερο τρόπο ο Τ. Ερντογάν. Κάτι που είναι ακόμη χειρότερο για τα συμφέροντα του κυπριακού λαού. Γιατί οι αραβικές κυβερνήσεις ωθούνται στην αναγνώριση των Κατεχομένων, ενώ θα μπορούν να τη δικαιολογήσουν και καλύτερα στους λαούς τους. Ταυτόχρονα, η Κυπριακή Δημοκρατία εμπλέκεται άμεσα στις πολεμικές επιθέσεις του Ισραήλ ενάντια στο Λίβανο ή τη Συρία. Ο ελληνοκυπριακός λαός μπορεί να τερματίσει την κατοχή μόνο με μια πολιτική που θα στηρίζεται στην ενότητα με τον τουρκοκυπριακό λαό και σε πολιτική αλληλεγγύης προς τον ελληνικό και τουρκικό, που θα επιδιώκει μια επιθετική διεθνή συμμαχία με τους καταπιεσμένους αραβικούς λαούς και πρώτα από όλα με τον Παλαιστινιακό, αλλά και με αξιοποίηση όλων των χωρών του κόσμου που συγκρούονται έστω τακτικά με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (Βενεζουέλα, Βολιβία, Ιράν,

πιο βαθιά με την Κούβα κ.ά.). Από τη στρατηγική συμμαχία της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης με το Ισραήλ, ο ελληνοκυπριακός λαός θα χάσει περισσότερα από όσα μέχρι τώρα. Ή μήπως έχει κανείς την αυταπάτη, ότι σε μια ενδεχόμενη νέα επίθεση της Τουρκίας θα τρέξει το Ισραήλ στην Κύπρο, όταν πίσω του θα έχει τις οργισμένες παλαιστινιακές και αραβικές μάζες; Όσον αφορά στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας, η επιλογή της σύμπλευσης με το κράτος του Ισραήλ δεν πρόκειται να «φοβίσει» την τουρκική αστική τάξη στις επιδιώξεις της για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, δηλαδή στην εκμετάλλευση και της ελληνικής εργατικής τάξης. Αντίθετα, θα την κάνει πιο επιθετική. Ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας του τουρκικού κεφαλαίου απέναντι στον ελληνικό λαό είναι η πλήρης απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, η άμυνα με βάση το λαϊκό παράγοντα και όχι το μισθοφορικό επαγγελματικό στρατό, καθώς και η διεθνιστική «διπλωματική σύμπλευση» με την εργατική τάξη και το λαό της Τουρκίας, πάνω στο κοινό τους συμφέρον για αποφασιστική μείωση

των εξοπλισμών και αποτροπή του πολέμου. Οι εργαζόμενοι της χώρας μας και ο λαός δεν πρόκειται να κερδίσουν τίποτε από την εκμετάλλευση ή συνεκμετάλλευση με την Τουρκία ή με το Ισραήλ, των οποιωνδήποτε κοιτασμάτων ή αγωγών φυσικού αερίου, όπως προπαγανδίζουν διάφορες τηλεοπτικές ζούγκλες και μη. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο νομοσχέδιο για την ίδρυση φορέα έρευνας υδρογονανθράκων, που δημοσίευσε η κυβέρνηση στις 21 Δεκεμβρίου 2010, «ο υπό ίδρυση φορέας δεν θα κάνει δικές του έρευνες, αλλά θα παραχωρεί δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης σε κοινοπραξίες επιχειρήσεων», δηλαδή σε ιδιώτες, όπως σωστά έγραψαν οι Κουρμούλης και Ζηλάκος στο πολύ εμπεριστατωμένο άρθρο τους για το όλο ζήτημα, στο Ριζοσπάστη (9/12/11). Μόνο με εθνικοποίηση και κρατικοποίηση όλων των μεγάλων επιχειρήσεων του στρατηγικού κλάδου της ενέργειας, χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο, μπορούν να δουν να βελτιώνεται η θέση τους. Σε κάθε περίπτωση, ένα από τα αποτελέσματα της αποκρουστικής, αντιδραστικής και ιμπεριαλιστικής στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας - Ισ-

ραήλ θα είναι να πέσει λίγο το πέπλο προοδευτικότητας και δίκαιου αμυντισμού που ντυνόταν το ελληνικό κεφάλαιο στην αντιπαράθεσή του με το τουρκικό, για να πάρει το λαό υπό την ηγεμονία του. Η συμμαχία με το Ισραήλ δείχνει πιο καθαρά τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, καθώς και τη δυνατότητά του να μετατραπεί από αμυνόμενος σε επιτιθέμενος, με τις κατάλληλες συμμαχίες. Φυσικά, το τίμημα είναι να εμφανίζεται λιγάκι πιο «προοδευτικός» και αντιαμερικανικός ο τουρκικός ιμπεριαλισμός. Αλλά αυτό θα το κρίνει πρωτίστως η τουρκική εργατική τάξη (και όχι μόνον). Οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου θα κληθούν, ίσως πολύ σύντομα, να υπερασπίσουν την ειρήνη και να αποτρέψουν πολεμικές αναφλέξεις, ενάντια στις κυβερνήσεις και τις ανταγωνιζόμενες αστικές τους τάξεις. Και οι πρωτοπορίες τους θα κληθούν να μετατρέψουν την πάλη για αποτροπή των πολεμικών αναμετρήσεων σε κοινωνική αντεπίθεση, για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων, με τα μέσα και τις μορφές του δικού τους «πολέμου» επαναστατικής προοπτικής.


14 / ΠPIN KOINΩNIA EIΔHΣEIΣ

E ΠIKAIPOTHTA AKPOBAΣIEΣ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

n ΓIANNHΣ ΔEPMENTZOΓΛOY

Α. Χάγιος και σύμβουλοι στην Κερατέα

Τ

ο μπλόκο των κατοίκων της Κερατέας επισκέφτηκε την Πέμπτη ο Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής, μαζί με δημοτικούς συμβούλους της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σε δήμους της Αττικής (Α. Βαφειάδου - Περιστέρι, Στ. Τζιορτζιώτης - Βύρωνας, Γ. Μητροβγένης Δάφνη/Υμηττός) συναντήθηκε με το δήμαρχο και την Επιτροπή Αγώνα των κατοίκων. Ο Α. Χάγιος εξέφρασε την πλήρη συμπαράσταση

στον αγώνα των κατοίκων ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ στο χαρακτηρισμένο ως αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου Κερατέας. «Πρόκειται για μια ακόμη έκφραση της κυβερνητικής πολιτικής υποταγής των πάντων στα συμφέροντα των μεγάλων εργολάβων και του καπιταλιστικού κέρδους», τόνισε χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια, σε σύντομο χαιρετισμό του προς τους συγκεντρωμένους κατοίκους στο μπλόκο, τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής: «Ο αγώνας αυτός δίνει αυτοπεποίθηση και κουράγιο, σε μια κρίσιμη στιγμή που οι εργαζόμενοι σε όλη την Αττική και τη χώρα, είναι αντιμέτωποι με την πολιτική του αντιλαϊκού Mνημονίου κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ. Είτε στην Κερατέα, είτε στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συγκοινωνιών, είτε στην ογκούμενη διαμαρτυρία ενάντια στην πληρωμή διοδίων, μπορεί και πρέπει να σπάσει το ρόδι. Να ξετυλιχτεί το κουβάρι για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης».

«Μαχαίρι» στο ΙΚΥ

Σ

το «πλαίσιο των μέτρων λιτότητας, σε συνεννόηση με το υπουργείο Παιδείας» αποδίδει το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών το κόψιμο των υποτροφιών εσωτερικού για τους υποψήφιους διδάκτορες και τους μεταδιδακτορικούς ερευνητές. Κανένας φοιτητής που θέλει να ξεκινήσει το διδακτορικό του από το επόμενο έτος ή κάποιος νέος διδάκτορας που θέλει να συνεχίσει την έρευνά του στην Ελλάδα δεν μπορεί να πάρει υποτροφία από το ΙΚΥ. Αυτή η απόφαση - πρόκληση, απολύτως ενταγμένη στη λογική των περικοπών στο όνομα της κρίσης, εντείνει εξωφρενικά τους ταξικούς φραγμούς ενώ στέλνει δεκάδες φοιτητές στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και στα παντός είδους κοινωφελή ιδρύματα. Αυτή η πολιτική απεμπλοκής του κράτους από τις χρηματοδοτήσεις και σύνδεσης της έρευνας με τις επιχειρήσεις συνιστά και το βασικό πυρήνα των αλλαγών που προτίθεται η κυβέρνηση να φέρει στα πανεπιστήμια. Ήδη οι σύλλογοι μεταπτυχιακών προετοιμάζουν αντιδράσεις για το νομοσχέδιο που θα παρουσιαστεί σε λίγο καιρό αλλά και για τις ανεπίτρεπτες ενέργειες του ΙΚΥ.

EIΔHΣEIΣ

Κατάληψη εκπαιδευτικών ενάντια στις συγχωνεύσεις Σε παράσταση διαμαρτυρίας και κατάληψη της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προχώρησαν 150 περίπου δάσκαλοι, καθηγητές και γονείς την Παρασκευή το μεσημέρι, διαμαρτυρόμενοι για τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων που ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς ζήτησαν να συναντηθούν με το Διευθυντή, όμως αυτός δεν εμφανίστηκε. Οι αγώνες των εκπαιδευτικών ενάντια στα μέτρα του «νέου σχολείου» κλιμακώνονται και αναμένεται να πυροδοτήσουν μεγάλες κινητοποιήσεις στο μέλλον. Με ανακοίνωσή της η ΟΛΜΕ υπογραμμίζει ότι «είμαστε αντίθετοι με τη δημιουργία τεράστιων σχολικών συγκροτημάτων που θα αποτε-

λούνται από πολυπληθή τμήματα». Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική τονίζει ότι «συμπιέζουν το κόστος με την ελαχιστοποίηση των διορισμών, με τις περικοπές των μισθών, με την υποχρηματοδότηση και την ενοποίηση των σχολικών επιτροπών, με την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα, με το κλείσιμο και τη συγχώνευση σχολείων, με την ουσιαστική κατάργηση της ενισχυτικής διδασκαλίας και στήριξης κ.ά. Το “Νέο Σχολείο” δεν χωρά τα παιδιά των φτωχών, των μεταναστών, των κοινωνικά αποκλεισμένων». Την Τρίτη 18/1 στις 7 μ.μ. στα γραφεία της ΔΟΕ έχει προγραμματιστεί σύσκεψη συντονισμού Συλλόγων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ΕΛΜΕ, ενώ έχουν κληθεί να συμμετάσχουν και σύλλογοι γονέων για το θέμα.

Νέος θάνατος εντός ΛΑΡΚΟ Ναρκοπέδια για τις ζωές των εργατών είναι οι πάσης φύσεως εργολαβίες εντός της ΛΑΡΚΟ. Τελευταίο θύμα ήταν ένας 54χρονος χειριστής μηχανημάτων σε εργοτάξιο αδρανών υλικών στο Κοντοδεσπότι Ευβοίας. Ο άτυχος εργάτης βρέθηκε ανήμερα Κυριακής 9/1, από τον ιδιοκτήτη του λατομείου και έναν ακόμη εργαζόμενο, και μεταφερόμενος στο Κ.Υ. Ψαχνών διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Είναι προκλητικό

μέσα σε περιοχή που ανήκει στη ΛΑΡΚΟ να λειτουργεί ιδιωτικό λατομείο, το οποίο όπως φαίνεται από επίσημο έγγραφο της Τέως Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ευβοίας, δεν είχε καν άδεια λειτουργίας. Μάλιστα, το έγγραφο αυτό είχε κοινοποιηθεί στην Επιθεώρηση Μεταλλείων Νοτίου Ελλάδας, που φέρει κι αυτή ευθύνες για την αυθαίρετη λειτουργία του λατομείου και την τραγική αυτή κατάληξη.

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ

➨ Διαδήλωση αλληλεγγύης διοργανώνεται σήμερα με συγκέντρωση στο Δημαρχείο Κερατέας, στις 11 π.μ. Πούλμαν θα αναχωρήσουν από την Αθήνα στις 9.30 π.μ. στο Πεδίον του Άρεως και θα κάνουν στάση στο Σταθμό του Μετρό, στο Πεντάγωνο στις 10 π.μ. και στο Σταθμό του Μετρό Δουκίσης Πλακεντίας στις 10.15 π.μ.

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

➨ Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νέας Σμύρνης- Αγίου Δημητρίου - Δάφνης - Παλαιού Φαλήρου διοργανώνει το επόμενο Σαββατοκύριακο διήμερο συζητήσεων: Το Σάββατο 22/1 στις 6 μ.μ. στην αίθουσα δημοτικού συμβουλίου Νέας Σμύρνης εκδήλωση με θέμα «μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση» και ομιλητές τους: Ζ. Μελαμπιανάκη, Π. Αντωνόπουλο, Λ. Απέκη και Π. Λούβρο. Την Κυριακή 23/1 στις 11 π.μ. στην αίθουσα κινηματογράφου Σπόρτινγκ στη Νέα Σμύρνη, συζήτηση για την κρίση με ομιλητές: Π. Παπακωνσταντίνου, Π. Σωτήρη, Α. Δραγανίγο και Σ. Κοντογιάννη.

Η ΓΑΖΑ ΣΤΗΝ... ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

➨ Η Κινηματογραφική Ομάδα Ηλιούπολης σήμερα, στις 8 μ.μ., στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, Μαρίνου Αντύπα 86, Ηλιούπολη προβάλλει την ταινία Γάζα ερχόμαστε. Θα ακολουθήσει συζήτηση με εισηγητές τους Βαγγέλη Πισσία, Γιώργο Λιερό και Ισμάτ Σαμπρί.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΧΟΛΑΡΓΟ

➨ H τοπική επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αγίας Παρασκευής, Παπάγου, Χολαργού διοργανώνει το Σάββατο 22/1, στις 7 μ.μ. στο Δημαρχείο του Χολαργού, εκδήλωση με θέμα: «Οικονομική κρίση και η απάντηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς», με ομιλητές τους Κ. Παπαδάκη, Σ. Κοντογιάννη και Π. Παπακωνσταντίνου.

Νέα δίωξη του Π. Βήχου Σε νέα δίωξη εναντίον του Παναγιώτη Βήχου προχώρησε ο Εισαγγελέας Εφετών, με κατηγορίες που συνδέονται με τη σκευωρία που εξυφάνθηκε εναντίον του, μετά την καταγγελία του ιδίου και της Αθηνάς Βήχου για κυκλώματα σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας στο νησί της Σαντορίνης το 1998, και το μακρόχρονο δικαστικό μαραθώνιο που ακολούθησε. Όπως καταγγέλλει ο Παναγιώτης Βήχος, στο κλητήριο θέσπισμα που έλαβε στις 17/12/2010 και στο οποίο καλείται να εμφανιστεί αυτοπροσώπως ενώπιον του Β’ Τριμελούς Εφετείου της Αθήνας (για τα κακουργήματα) στις 16 Φεβρουαρίου 2011, μοναδικό αναγνωστέο έγγραφο είναι «η από 21/12/2006 έκθεση εργαστηριακής εξέτασης». Όμως, στην προηγούμενη δίκη του στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας στις 7 Ιανουαρίου 2008 στην οποία αθωώθηκε με τη σύμφωνη γνώμη εισαγγελέα και προέδρου του δικαστηρίου, ανάμεσα στα 14 έγραφα προς ανάγνωση ήταν και αυτό για το οποίο τον παραπέμπουν ξανά για κακουργήματα τώρα. Αγωνιστές και φορείς της Αριστεράς συγκεντρώνουν ήδη υπογραφές συμπαράστασης, για να ζητήσουν την παύση κάθε δίωξης εναντίον του Παναγιώτη Βήχου, στην ιστοσελίδα www. politikokafeneio.com.

TO TEΛOΣ THΣ AΓOPAΣ

Ο

ι λέξεις «κοινωνικός αυτοματισμός» είναι η καραμέλα των ημερών. Για το «ζιζάνιο του κοινωνικού αυτοματισμού» μίλησαν πρόσφατα ηγετικά στελέχη της ΓΣΕΕ, όμως αν θελήσει κανείς να δει στην πράξη το πώς φουντώνει αυτό το ζιζάνιο, δεν έχει παρά να χρησιμοποιήσει ένα μέσο μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα κατά τις ημέρες των στάσεων εργασίας. Ατέλειωτες οι ουρές ή μάλλον η έννοια της ουράς καταργείται. Στις στάσεις δεν συναντάμε μια γραμμική ουρά με τέλος και κορυφή, αλλά μια πυκνή μάζα ανθρώπων που διαρκώς διαστέλλεται σαν την πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο του Μεξικού. Και όταν επιτέλους περνά το τιγκαρισμένο λε-

MAPIANNA TZIANTZH

Τα λεωφορεία και το αεροπλάνο ωφορείο, οι «μέσα», οι τυχεροί, διαμαρτύρονται έξαλλα επειδή ο οδηγός ανοίγει τις πόρτες για να κατεβούν κάποιοι επιβάτες. «Μην ανοίγεις! Μην παίρνεις άλλους!» κραυγάζουν. Αναζητώντας μια ενδιάμεση λύση, κάποιοι φωνάζουν στον οδηγό: «Μην παίρνεις ξένους!». Και μερικοί άλλοι, τάχα πιο μετριοπαθείς, προτείνουν «πρώτα να μπουν οι Έλληνες και, αν υπάρχει χώρος, ας μπουν και ξένοι». Από το «τρεις κι εξήντα παίρνετε, τον κοσμάκη δέρνετε» (ένα παλιό σύνθημα διαδηλωτών προς

τους αστυνομικούς στην παλιά εποχή της δραχμής), τώρα η κοινωνία βρυχάται: «Είκοσι χιλιάδες παίρνετε, την Ελλάδα, τον κοσμάκη γδέρνετε». Μέχρι και τα ΜΑΤ απείλησε ότι θα καλέσει ένας οδηγός λεωφορείου, καθώς κάποιοι θερμόαιμοι επιβάτες έριξαν την ιδέα να τον λιντσάρουν! Αυτή η αγριότητα της καθημερινότητας δεν είναι γραμμένη στο DNA μας, αλλά πηγάζει από τη συντονισμένη προπαγάνδα κυβέρνησης και πολλών ΜΜΕ περί «προνομιούχων» και συντεχνιών. Και η προπαγάνδα αυτή, που

βρίσκει έδαφος στην υπαρκτή οικονομική και εργασιακή αγριότητα, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Αναρωτιέται κανείς ποιος θα είναι ο επόμενος «εχθρός» που θα κατασκευάσουν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης και του ΔΝΤ. Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι; Oι αγρότες; Οι γιατροί και οι νοσηλευτές του ΕΣΥ; Οι «τζαμπατζήδες» των συγκοινωνιών; Οι συνειδήσεις αλλάζουν, όμως δεν είναι σίγουρο ότι η αλλαγή αυτή είναι προς την κατεύθυνση της αγριότητας και του κοινωνικού αυτοματισμού. Και ο πρόεδρος της Τυνησίας δεν θα είναι ο μόνος που «φεύγει νύχτα με αεροπλάνο» – μια εξέλιξη που κανένα «θινκ τανκ» δεν είχε προβλέψει.


ΠPIN / 15

Σ YNENTEYΞH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΙΤΣΑΣ, γραμματέας της ΚΠΕ του Συνασπισμού «Θα κάνουμε κι ένα βήμα πίσω αν χρειαστεί για μια νέα προσπάθεια», τονίζει ο γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού, παρουσιάζοντας την τελευταία απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας για το ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, παρουσιάζει την πρότασή του για τη δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτικού μετώπου ενάντια στο Mνημόνιο και το νεοφιλελευθερισμό.

Νέο ξεκίνημα για το ΣΥΡΙΖΑ n ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΑΟΥΤΑΡΗ

– Πώς αξιολογείτε τις μέχρι σήμερα κινήσεις της ΣΟΚ, τους ριζοσπάστες οικολόγους, τις Μαζί πάει και η εκ βάθρων ανατροπή των κυβέρνησης για να βγούμε από την κρίση; εντός και εκτός Βουλής αριστερές πολιτικές ευρωπαϊκών συνθηκών και ένας νέος ρόλος –Υπάρχει η λέξη καταστροφή που μπορεί να δυνάμεις. Αυτός είναι ο στόχος. Κεντρικό της ΕΚΤ. προσδιορίσει όλη την κυβερνητική πολιτική. στοιχείο, αναγκαία συνθήκη και κατά τη – Σε πρόσφατη απόφαση της Πολιτικής Η καταστροφή έχει να κάνει με την κοινω- γνώμη μου ικανή, θα είναι η δράση των Γραμματείας χαρακτηρίζετε την αποχώνία και τις ανάγκες της και ιδιαίτερα με τους αριστερών πολιτικών δυνάμεων ως ενιαία ρηση της Αυτόνομης Παρέμβασης από το εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συντα- παράταξη. Αυτή μπορεί να έχει συμμαχίες προεδρείο της ΓΣΕΕ ως κίνηση βαρύνουσας ξιούχους. Η κυβέρνηση έχει μια ιδεολογική ανάμεσα στις αριστερές πολιτικές δυνάμεις, πολιτικής σημασίας. Ποια είναι η συνέχεια αναφορά στην πολιτική της και αυτής της κίνησης; αυτή είναι ο νεοφιλελευθερισμός. – Η Αυτόνομη Παρέμβαση αποχώΚυβέρνηση και τρόικα επιχειρούν ρησε από το προεδρείο της ΓΣΕΕ να βρουν διέξοδο από την κρίση και συγχρόνως ζήτησε έκτακτο υπέρ του κεφαλαίου μέσω βάναυσυνέδριο της ΓΣΕΕ κάτι που δεν σης επίθεσης στους εργαζόμενους έγινε δεκτό. Καθόλου αδίκως, το και τα κοινωνικά δικαιώματα και κύρος της ΓΣΕΕ έχει καταρρακωελευθερίες. θεί. Εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει – Ποια είναι η πολιτική πρόταση να αρθεί ο διαχωρισμός δημόσιων του Συνασπισμού για την περίοδο και ιδιωτικών υπαλλήλων. Πρέπει που διανύουμε; να υπάρξει μία τριτοβάθμια συνο– Η πολιτική της κυβέρνησης είναι μοσπονδία. Το βάρος όμως πρέαντιλαϊκή, καταστροφική για την πει να δοθεί στα πρωτοβάθμια κοινωνία, άρα σε αυτή την πολισωματεία και συσπειρώσεις. Όσο τική πρέπει να ορθωθεί ένα τείτα πρωτοβάθμια σωματεία δεν χος αντίστασης. Όσο περνάει ο οργανώνουν την αλληλεγγύη των καιρός και είναι ραγδαίες οι εξεεργαζομένων με αμεσοδημοκραλίξεις, πρέπει να αναδεικνύεται τικές διαδικασίες, το «από πάνω» όμως και ένα πολιτικό πρόταγμα: θα είναι μια συνεχής διαδικασία Να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Η αντιπροσώπευσης που θα γίνεται Αριστερά έχει στόχο μία άλλη κοιδεκτή και από το ίδιο το σύστημα, νωνία. Το σημαντικό σήμερα είναι αλλά δεν θα ’ναι ωφέλιμη για τους με βάση αυτό το στόχο να μιλήσεις εργαζόμενους. για άμεσες λύσεις. Αυτές τις εναλ– Στις περιφερειακές εκλογές για λακτικές πολιτικές δεν μπορεί να την Αττική δώσατε τη θέση κλειδί τις κάνει αυτή η κυβέρνηση, άρα σε έναν άνθρωπο που δεν προέρχεπρέπει να φύγει. Στη θέση της δεν ται από το δικό σας χώρο. Αυτή η πρέπει να έρθει μια κυβέρνηση επιλογή δικαιώθηκε; της Νέας Δημοκρατίας. Και δεν – Εκτίμησή μου είναι ότι αυτή η θα πρέπει να έρθει μια κυβέρνηση επιλογή σηματοδότησε μια μεγάλη συντηρητικής κατεύθυνσης και διμάχη σε ένα μεγάλο πόλεμο που αχειριστικής λογικής. Δηλαδή μια είναι ακόμη σε εξέλιξη. Δώσαμε κυβέρνηση που να αποτελεί συνααυτή τη μάχη προσπαθώντας να σπισμό μνημονιακών δυνάμεων. κάνουμε ένα ρήγμα στο τότε ενιΌταν λέω υπέρ του Μνημονίου, αίο κυβερνητικό μπλοκ. Νομίζω 4 Το βάρος πρέπει να δοθεί στα πρωτοβάθμια εννοώ υπέρ αυτής της πολιτικής ότι είχε επιτυχία. Δεν είχε την ή αποδεχόμενη ως δεδομένη αυτή εκλογική απήχηση που θα επιθυσωματεία και τις συσπειρώσεις την πολιτική. μούσαμε. Με αυτή την έννοια, δεν – Μιλάτε για τη Δημοκρατική Αριστερά; όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συ- είμαστε ικανοποιημένοι. Συγχρόνως, δεν – Η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να νεργατισμούς μεταξύ τους σε αυτά που συμ- είμαστε καθόλου ικανοποιημένοι που εκπροσδιορίσει πια με πιο σαφή τρόπο πώς φωνούν και παράλληλη δράση σε αυτά που φράστηκαν οι παθογένειες της Αριστεράς. βλέπει αυτές τις λύσεις. Όταν λες ότι το διαφωνούν. Στόχος είναι να ανατρέψουμε Από το αποτέλεσμα και τα συμπεράσματα Μνημόνιο είναι μια πραγματικότητα και το πολιτικό σκηνικό. Να διεκδικήσουμε η των εκλογών απορρέουν νέα καθήκοντα. πάνω σε αυτό πρέπει να δούμε μια δια- Αριστερά να παίξει σημαντικό ρόλο. – Πολλές πάντως δυνάμεις χρεώνουν στο χείριση, εμφανίζεις ως αριστερό κάτι που – Τι λέει ο ΣΥΝ για το χρέος; Συνασπισμό την επιλογή συνάντησης με είναι εντελώς διαχειριστικό. Εμείς λέμε ότι – Η πρότασή μας είναι αναδιαπραγμάτευση τους πασοκογενείς ως κίνηση διάλυσης του πρέπει να αλλάξει το σύνολο αυτής της πο- του χρέους, που σημαίνει τρία πράγματα: ΣΥΡΙΖΑ... λιτικής. Για να γίνει αυτό πρέπει να διαμορ- Πρώτον, ένα υψηλό κούρεμα του χρέους, – Θέλω να θυμίσω το εξής. Από τις 13 πεφωθεί ένα μεγάλο κοινωνικοπολιτικό μέ- όχι μόνο το επαχθές αλλά και άλλο κομ- ριφέρειες, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε κοινό τωπο. Αυτό θα προέλθει βασικά μέσα από μάτι του. Δεύτερον, η επιμήκυνση της απο- υποψήφιο στις 10. Το βασικό είναι πού αγώνες. Η Αριστερά λοιπόν θα πρέπει να πληρωμής. Και τρίτον, το χαμηλό επιτόκιο. θα στοχεύσεις σε σχέση με την Αριστερά προσπαθεί να ενισχύει αυτούς τους αγώνες, Η αναδιαπραγμάτευση αυτή πρέπει να σήμερα: Να νικήσεις στο «μεταξύ μας» από το μικρότερο ως το μεγαλύτερο. Ένα εφαρμοστεί σε όλες τις χώρες του Νότου ή να προωθήσεις την ενότητα; Για μας ο εξαιρετικό παράδειγμα είναι το κίνημα για και δεν πρέπει να έχει κοινωνικούς όρους. ΣΥΡΙΖΑ είναι επιλογή όπως και η ενωτιτα διόδια και ο τρόπος που εξελίσσεται η Από μόνη της η αναδιαπραγμάτευση, στο κή δράση της Αριστεράς. Θα κάνουμε κι μάχη στην Κερατέα. βαθμό που δεν ενταχθεί σε ένα αναπτυξι- ένα βήμα πίσω αν χρειαστεί, για ένα νέο – Ποιους περιλαμβάνει το μέτωπο που πε- ακό πρόγραμμα, με στόχο την αύξηση της ξεκίνημα σ’ αυτή την προσπάθεια. Η πρόριγράφετε; απασχόλησης, την κοινωνική φροντίδα και σφατη απόφαση - πρόταση της Πολιτικής – Η πολιτική έκφραση αυτού του μετώπου την προστασία του περιβάλλοντος δεν θα Γραμματείας δείχνει το σταθερό ενωτικό πρέπει να περιλαμβάνει δυνάμεις που απε- λύσει προβλήματα. Άρα αναδιαπραγμάτευ- προσανατολισμό του ΣΥΝ και υπηρετεί το γκλωβίζονται από αριστερά από το ΠΑ- ση και αναπτυξιακό πρόγραμμα πάνε μαζί. καθήκον της συγκυρίας.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΔΙΕΘΝΙΚΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ Οι διαφωνίες για την ΕΕ δεν πρέπει να χωρίζουν – Μήπως η συνύπαρξη αντιθέσεων έφερε τη σημερινή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ; – Είναι άραγε πάντοτε αναγκαία η πλήρης στρατηγική συμφωνία; Εδώ θυμίζω αυτό που έλεγε ο Λένιν, ότι με το σύμμαχό σου είσαι εν δυνάμει συναγωνιστής και εν δυνάμει ανταγωνιστής. Οι διαδικασίες της συνεργασίας έχουν δύο στοιχεία, την κοινή δράση και τη συνεχή διαβούλευση. Στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν ζητήματα που μας φτάνουν στο χείλος του γκρεμού. Η πρότασή μας είναι να λειτουργήσει η δημοκρατία εκεί που δεν τα βρίσκουμε. Δεν είναι δυνατόν να συζητήσουμε πάλι αενάως ποιοι θα είναι υποψήφιοι βουλευτές. Στο βαθμό που δεν υπάρχει η αναγκαία συναίνεση με μια δημοψηφισματική διαδικασία μπορούμε να λύσουμε τέτοια ζητήματα. Ο Συνασπισμός έχει καταγραφεί ως μια δύναμη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Δεν μας εμπόδισε αυτό το γεγονός να βρούμε κοινή γλώσσα με δυνάμεις που έχουν στο πρόγραμμά τους την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να πάρουμε ως ΣΥΡΙΖΑ μέρος στις ευρωεκλογές. Όταν υπάρχει αλληλεγγύη, εμπιστοσύνη και διάθεση, υπάρχουν και λύσεις. – Η Ευρωπαϊκή Ένωση πάντως πρωταγωνίστησε στο να πέσει η χώρα μας, η Ιρλανδία και ίσως η Πορτογαλία στα νύχια του ΔΝΤ. Πιστεύετε ακόμα ότι μπορεί να γίνει «σπίτι των λαών»; – Αν πει κανείς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια διαδικασία ολοκλήρωσης υπό την κηδεμονία του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού, παραβιάζει ανοικτές πόρτες. Η ανάλυσή μας δεν λέει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι το καλό. Με αντικειμενικό τρόπο όμως η Αριστερά πρέπει να σπρώχνει τα πράγματα προς μια διεθνοποίηση. Ας θυμηθούμε πως το σύνθημα είναι «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» και όχι «προλετάριοι ενωθείτε κατά χώρα». Στη σύγχρονη ιστορική περίοδο το παλιό εθνικό δεν είναι αποτελεσματικό και το παγκόσμιο δεν είναι συγκεκριμένο. Πάμε σε μια διαδικασία όπου το ερώτημα δεν είναι αν η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Το ερώτημα είναι αν η Ευρώπη μπορεί να αλλάξει. Είμαστε στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, όπου κεντρικό στοιχείο είναι το κεφάλαιο. Στο βαθμό και το εύρος που εξελίσσεται η επίθεσή του, πρέπει να εξελίσσεται και η αντεπίθεση της Αριστεράς. – Αν κάνατε έναν απολογισμό των χρόνων που συμμετέχουμε στην ΕΕ και ειδικότερα των χρόνων που είμαστε στο ευρώ, πιστεύετε ότι οι εργαζόμενοι ωφελήθηκαν από αυτή την πολιτική και οικονομική ένωση; – Η Ευρωπαϊκή Ένωση με βάση την αρχιτεκτονική της και ιδιαίτερα από την εποχή της συνθήκης της Ρώμης, πριν το Μάαστριχτ, όπου δέχτηκε ότι η βασική λογική είναι ο ανταγωνισμός και όχι η επικουρικότητα και η σύγκλιση, έχει στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου και την επίθεση ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων. Από την άλλη μεριά αν ήμασταν εκτός, δεν σημαίνει ότι θα ήμασταν καλύτερα. Η Αριστερά πρέπει να επιλέξει την Ευρώπη ως πεδίο διεθνικής ταξικής πάλης και για πολιτικούς, ιστορικούς και γεωγραφικούς λόγους. Και μάλιστα, ως προνομιακό πεδίο ταξικής πάλης. Η πορεία της Ευρώπης είναι ένα στοιχείο διαφωνίας που δεν μπορεί να μας διχάσει στην πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και ενάντια στο Μνημόνιο.


16 / ΠPIN

ΑΡΙΣΤΕΡΟ

ΕΞΤΡΕΜ n ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Η δοκιμασία μιας πολλαπλής «φούσκας»... Ποιος είπε ότι οι «φούσκες» που ενδημούν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σταμάτησαν να διογκώνονται έπειτα από την κατάρρευση των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, δηλαδή όταν διέσχισε τον Ατλαντικό η κρίση – με τη χρηματοπιστωτική, τότε, μορφή της; Ούτε τότε συνέβη αυτό, ούτε καν στις αρχές του επόμενου «σταδίου» της κρίσης. Αψευδής μάρτυς τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες η ΟΥΕΦΑ, για τη σεζόν 2008-’09 (άρχιζε περίπου όταν κατέρρεε η Λίμαν Μπράδερς). Τι μας είπε η ΟΥΕΦΑ για τη συγκεκριμένη σεζόν, διά στόματος του γενικού γραμματέα της εκτελεστικής της επιτροπής, Τζιάνι Ινφαντίνο; Ότι οι 665 σύλλογοι που αγωνίζονται στις κορυφαίες κατηγορίες των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων αύξησαν τα έσοδά τους κατά 4,8% φθάνοντας τα 11,7 δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά στο ίδιο διάστημα ξόδεψαν 12,9 δισεκατομμύρια. Αυτή η «ψαλίδα» του 1,2 δισεκατομμυρίου ευρώ δεν συνιστά απλώς αρνητικό ρεκόρ. Αποτελεί –επιπροσθέτως– ρεκόρ κατά 85% μεγαλύτερο από το αμέσως προηγούμενο! Είναι προφανές ότι άργησε πολύ να αρχίσει το καταλάγιασμα του ιλίγγου της χλιδής στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό κόσμο. Στη σεζόν 2008-’09 το 56% των ευρωπαϊκών συλλόγων ήταν ζημιογόνο – σήμερα το ποσοστό είναι μεγαλύτερο. Οι αγγλικές ομάδες παρέμειναν πρώτες σε ετήσια έσοδα με μέσο όρο 122 εκατ. ευρώ, αλλά μόνο πέντε σύλλογοι της Πρέμιερ Λιγκ ήταν κερδοφόροι. Χαρακτηριστική η ατάκα του Ινφαντίνο: «Αν είχε τεθεί σε ισχύ το licensing project της ΟΥΕΦΑ από το περασμένο καλοκαίρι, τότε δεν θα είχαν πάρει άδεια συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις οι 11 αγγλικές ομάδες που έλαβαν μέρος –ή συμμετέχουν ακόμη– σε Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ». Αν φανταστούμε το αγγλικό ποδόσφαιρο ως μια αριστοκράτισσα που κινδυνεύει να ξεπέσει, υπάρχουν δυο τρόποι να διαγνώσουμε την κατάστασή της – ένας «κομψός» κι ένας «σκληρός». Ο «κομψός» είναι να δεις τις προσπάθειές της να... προσαρμοστεί: Στην περσινή καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο οι ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ ξόδεψαν για μεταγραφές 449 εκατ. στερλίνες και φέτος έπεσαν στα 258 εκατομμύρια. Το ποσό παραμένει σημαντικό, αλλά το μισό αντιστοιχεί στις μεταγραφικές δαπάνες μιας ομάδας: Της Μάντσεστερ Σίτι που κινείται δυναμικότατα (ακόμη, τουλάχιστον) με τα πετροδολάρια των αράβων ιδιοκτητών της. Ποια είναι η «σκληρή» μέθοδος διάγνωσης; Να δεις πόσο άσχημα έχουν βουτηχτεί στα χρέη ομάδες όπως η Λίβερπουλ και η Μάντσεστερ Γουνάιτεντ, η οποία προ μηνών εξέδωσε ομόλογο κι αυτό δεν «χτύπησε» επιτόκιο καλύτερο του... 9%. Να θυμηθείς ότι υποβιβάστηκε από την Πρέμιερ Λιγκ λόγω χρεοκοπίας η φιναλίστ του Κυπέλλου Αγγλίας, η Πόρτσμουθ. Πέρα, όμως, από τους ψυχρούς αριθμούς υπάρχει μια άλλη παράμετρος: Το μοντέλο του απόλυτου «ποδοσφαιρικού κοσμοπολιτισμού», το οποίο ασθμαίνει σήμερα στην Αγγλία τόσο βασανιστικά ώστε σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως «σκάσει», είναι αυτό που τροποποίησε βασικά χαρακτηριστικά της λειτουργικότητας του αθλήματος. Π.χ. έκανε την παρουσία στο γήπεδο επιλογή πανάκριβη, απρόσιτη για οποιονδήποτε δεν διαθέτει πορτοφόλι μεσαίας (τουλάχιστον) τάξης. Μπορεί εδώ στην Ελλάδα να περίσσευε ο θαυμασμός για αυτήν τη βρετανική αναγωγή του ποδοσφαίρου σε απόλυτο «προϊόν», στην ίδια την Αγγλία, όμως, δεν ήταν οι πάντες τόσο ενθουσιώδεις. Την επόμενη εβδομάδα θα δούμε πώς σχολίαζε αυτήν τη μετάλλαξη ένας καλός άγγλος συγγραφέας, οπαδός της Άρσεναλ. Κι ίσως φανταστούμε μπόλικο κόσμο, στην Αγγλία, να θεωρεί «νέμεση» την τωρινή ανασφάλεια και δοκιμασία της γκλαμουράτης «φούσκας»!

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

«ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ»

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών n ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΥΡΕΚΑΣ

Α

πό τις αρχές του περασμένου Οκτώβρη έχει ξεδιπλωθεί ένα γαϊτανάκι διαρροών και διαψεύσεων σχετικά με το «νέο λύκειο», ως κρίσιμης βαθμίδας του περιβόητου «νέου σχολείου». Παρότι για το ζήτημα του «νέου λυκείου» υπάρχουν αντιφατικές διαρροές από διαφορετικά δημοσιεύματα, το σχέδιο που φαίνεται ότι συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες υιοθέτησης είναι αυτό των τελευταίων δημοσιευμάτων. Είναι το σχέδιο που ελαχιστοποιεί, κυρίως από τη Β΄ Λυκείου, τα ενιαία για όλους μαθήματα σε μόλις τρία (ελληνική γλώσσα, αγγλικά, φυσική αγωγή) και αφήνει παράλληλα τη δυνατότητα επιλογής ενός μόνο μαθήματος ανά πεδίο στα έξι συνολικά γνωστικά πεδία επιλογής που είναι: μαθηματικά δύο ταχυτήτων, πειραματικές (φυσικές) επιστήμες, αρχαιογνωσία, κοινωνικές επιστήμες, ευρωπαϊκές ξένες γλώσσες, τέχνη και πολιτισμός. Έχουν επισημανθεί ήδη από δημοσιεύματα οι ορατές αντιφάσεις, όπως είναι: π.χ. η αδυναμία να επιλέξει ένας μαθητής τα αλληλοσυμπληρούμενα μαθήματα φυσική - χημεία - βιολογία είτε και τα τρία ή έστω ανά δύο με ό,τι αυτό σηματοδοτεί σε ανεπάρκεια γνώσεων ή π.χ. το ενδεχόμενο ένας μαθητής να μη διδαχθεί ποτέ ιστορία (η οποία σημειωτέον υπάρχει μόνο στις εκδοχές: αρχαία ιστορία - ευρωπαϊκή ιστορία - ιστορία των ιδεών) ή ποτέ οικονομία και κοινωνιολογία, που όλα μαζί αποτελούν δομικά στοιχεία μιας σύγχρονης ολοκληρωμένης μόρφωσης. Προσπερνάμε τον εμφανή κίνδυνο υποβάθμισης των μαθημάτων τέχνης και πολιτισμού (μουσική - εικαστικά - φωτογραφία - κινηματογράφος - θέατρο) είτε λόγω της ένταξής τους στο καθημερινό εξοντωτικό 7ωρο είτε από την προφανή έλλειψη μέσων, επιμορφωμένων εκπαιδευτικών και υποδομών είτε από την ακύρωσή τους μέσα στη μέγγενη της αξιολόγησης βαθμοθηρίας. Ενδεχομένως οι τέχνες να απο-

τελούν το φαντεζί και μόνο περιτύλιγμα αυτού του αντιδραστικού σχεδίου. Η παραπάνω πρόταση συγκεντρώνει σοβαρά πλεονεκτήματα για να αποτελέσει το τελικό κυβερνητικό σχέδιο γιατί, συνδέεται με το σκληρό πυρήνα της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ δηλαδή, με την ευελιξία, την προσαρμοστικότητα και τις ιεραρχήσεις των προσφερόμενων σχολικών γνώσεων με βάση τις ανάγκες της αγοράς. Χρειάζεται να υπενθυμίσουμε εδώ πως τα γνωστικά αντικείμενα στη σχολική εκπαίδευση που ιεραρχούνται ως αναγκαία και κυρίαρχα στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ είναι τέσσερα: η μητρική γλώσσα, οι βασικές ευρωπαϊκές ξένες γλώσσες, οι μαθηματικές δεξιότητες και η χρήση των νέων τεχνολογιών, ως εργαλεία κίνησης μέσα στην ομογενοποιημένη ευρωπαϊκή, και όχι μόνο, αγορά. Φυσικά, οι κύκλοι της ΕΕ τη γλώσσα δεν την αντιλαμβάνονται ως φορέα σκέψης πολιτισμού και συλλογικής συνείδησης, αλλά κυρίως ως επικοινωνιακό μέσο αγοραίας χρήσης και διευκόλυνσης. Επομένως, δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή των τριών μαθημάτων που μόνο αυτά θα διδάσκονται ενιαία για όλους τους μαθητές στο «νέο λύκειο». Αξίζει επίσης, να σημειώσουμε πως οι νέες τεχνολογίες που αναφέρονται ρητά στις κατευθύνσεις της ΕΕ, θα διαχέονται στο «νέο λύκειο» ως στοιχείο της υποτιθέμενης νέας διδακτικής σε όλα τα μαθήματα με ταυτόχρονη κατάργηση της πληροφορικής, ως αυτοτελούς μαθήματος. Γίνεται κατανοητό πλέον πως ο περιορισμός στο αναγκαίο για την αγορά πεδίο, ως το μαθησιακά αναγκαίο στο «νέο λύκειο» θα απομακρύνει ακόμα πιο πολύ την ελληνική εκπαίδευση από τον κοινωνικά αναγκαίο στόχο της ολοκληρωμένης γενικής μόρφωσης για όλα τα παιδιά. Έτσι, θα βρεθούμε ακριβώς στον αντίποδα του Ενιαίου 12χρονου Σχολείου για όλα τα παι-

διά μέχρι τα 18 τους χρόνια που προβάλλει και διεκδικεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά, αλλά και άλλες μαχητικές αριστερές δυνάμεις στο εκπαιδευτικό κίνημα και στο πολιτικό επίπεδο. Χρειάζεται να επισημάνουμε πως η δομή αυτή με το μεγάλο αριθμό επιλεγόμενων μαθημάτων δεν ακρωτηριάζει μόνο μορφωτικά τους μαθητές, αλλά λόγω της ρευστότητας που προκαλεί σε ανάγκες εκπαιδευτικών ειδικοτήτων διευκολύνει την παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών. Επαληθεύεται έτσι, και το στοιχείο των προγραμματικών δηλώσεων της Άννας Διαμαντοπούλου τον Οκτώβριο του 2009, όπου μιλούσε για «ένα σχολείο με μόνιμο προσωπικό, μόνο στα βασικά μαθήματα(!)». Η ολοκλήρωση της εικόνας θα προκύψει βέβαια, αν οι μέχρι τώρα πληροφορίες συνδυαστούν με μια σειρά παράγοντες που θα ξεκαθαριστούν στο άμεσο μέλλον, όπως είναι: Πρώτο, το συγκεκριμένο αναλυτικό πρόγραμμα του «νέου λυκείου». Δεύτερο, η δομή και το περιεχόμενο σπουδών στην τεχνική εκπαίδευση, το νέο κυοφορούμενο «Τεχνολογικό Λύκειο», που οι πληροφορίες συγκλίνουν σε μια εξαιρετικά ευέλικτη δομή ανταπόκρισης στις ανάγκες της αγοράς, γενικά, αλλά και τοπικά με την ενσωμάτωση στις «καλλικρατικές δομές». Τρίτο, η επαναφορά των πρότυπων σχολείων σε αντικατάσταση των πειραματικών, με σκληρές εισαγωγικές εξετάσεις ως στοιχείο της λεγόμενης «αριστείας». (Ενδιαφέρον έχει εδώ το ιδιαίτερο αναλυτικό τους πρόγραμμα). Και τέταρτο, η λεγόμενη αποσύνδεση του λυκείου από τις εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ με την καθιέρωση του γενικού πρώτου έτους και την μετέπειτα επιλογή στα τμήματα των σχολών και μάλιστα σε ένα νέο τοπίο της Ανώτατης Εκπαίδευσης, θα υπερβαίνει σε βάθος και ευελιξία ακόμη και τις προδιαγραφές της Μπολόνια.

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ n ΔΙΚΤΥO ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚOΣ

Αφγανόπουλα - ανθρώπινες ασπίδες Η προπαγάνδα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, Επιτελείων και ΜΜΕ μιλά για «ανθρωπιστική δράση» του ελληνικού στρατού στο Αφγανιστάν στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αποστολής της ISAF. Εικόνα που θρυμματίζει η αποκάλυψη εκτέλεσης τετραμελούς οικογένειας από τις ελληνικές δυνάμεις (Νοέμβριος 2005) όταν το όχημα στο οποίο επέβαιναν θεωρήθηκε ύποπτο και η τρομερή ομολογία στελέχους του ελληνικού στρατού που υπηρέτησε στο Αφγανιστάν (2005). Πρόκειται για το σμήναρχο εν αποστρατεία Αντώνη Φορλίδα, που προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ζητώντας να τον δικάσουν για εγκλήματα πολέμου! Συγκλονισμένος από όσα είδαν τα μάτια του και γεμάτος τύψεις, προσπάθησε επανειλημμένα να γνωστο-

ποιήσει τι πραγματικά σημαίνει νατοϊκή κατοχή του Αφγανιστάν, μίλησε για την συνεργασία ΝΑΤΟ - Αφγανών πολέμαρχων παραγωγών οπίου και αποκάλυψε ότι το 60% των αμερικανικών και νατοϊκών επιδρομών στο Αφγανιστάν καταλήγουν σε μαζικές δολοφονίες αμάχων. Καταλήγει: «Δεν πατούσα εγώ το κουμπί, αλλά έκανα το έγκλημα να συμμετέχω σε αυτές τις δολοφονίες και γι’ αυτό τώρα ζητάω να δικαστώ και να φυλακιστώ ως εγκληματίας πολέμου»! Ένας από τους ρόλους που είχε ανατεθεί στο ελληνικό εκστρατευτικό σώμα ήταν ο έλεγχος του κρίσιμου αεροδρομίου της Καμπούλ. Ο Α. Φορλίδας ήταν το 2005 στον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου της Καμπούλ ως προϊστάμενος τηλεπικοινωνιών. Σύμφωνα με τις συγκλονιστικές του καταγγελίες, στο δεύτερο όροφο του κτιρίου, οι αμερικανικές στρατιωτικές

δυνάμεις είχαν βάλει 50 παιδιά σαν ανθρώπινη ασπίδα για να μη χτυπήσουν τον πύργο ελέγχου οι Ταλιμπάν, ενώ πράκτορες των Αμερικανών είχαν διαδώσει το γεγονός για να μη γίνει στόχος το αεροδρόμιο της Καμπούλ, το οποίο χρησιμοποιούσαν και ως στρατιωτική βάση από τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Η γεμάτη ανθρωπιά στάση του βρίσκεται σε εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία από τη στάση που κρατούν οι κυβερνήσεις των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, οι πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες που έστειλαν και στέλνουν χιλιάδες μισθοφόρους, εξοπλισμένους με τα πιο σύγχρονα και καταστροφικά όπλα για να ικανοποιήσουν ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Αυτό που όμως έχει σημασία είναι να τερματιστεί η νατοϊκή κατοχή και να αποδοθεί δικαιοσύνη.


ΠPIN / 17

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΚΕΡΑΤΕΑ n ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Nόμιμος ο αγώνας των κατοίκων

Σε πορεία αλληλεγγύης καλούν οργανώσεις σήμερα το πρωί στις 11 στην Κερατέα

Δ

εν υποχωρούμε» αυτή είναι η απάντηση - κόλαφος που δίνουν οι κάτοικοι της Κερατέας στη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τους μεγαλοεργολάβους, που επιδιώκουν με κάθε μέσο να μετατρέψουν την περιοχή τους σε μια απέραντη χωματερή. Το μπλόκο της Κερατέας συνεχίζει να μαζικοποιείται, η προσέλευση διαρκώς ανανεώνεται από κατοίκους του Λαυρίου και της Κερατέας, οι συγκρούσεις με το στρατό κατοχής επιμένουν, τίποτα δεν τελείωσε. Και είναι ακριβώς αυτή η στάση αξιοπρέπειας που «πάγωσε» το χαμόγελο του υπουργού Εσωτερικών, Ι. Ραγκούση, και της πλειοψηφίας των μεγαλοδημοσιογράφων, που πανηγύριζαν μετά την απόφαση του ΣτΕ, την προηγούμενη Δευτέρα. «Νέο δικαστικό χαστούκι εισέπραξαν οι φορείς και κάτοικοι της Κερατέας, οι οποίοι παρότι δεν έχουν δικαιωθεί σε καμία προσφυγή συνεχίζουν να αντιδρούν στη δημιουργία χώρου απόθεσης απορριμμάτων» έγραφε χαιρέκακα ρεπορτάζ της εφημερίδας των Νέων (11/1). Βέβαια το… καλά πληροφορημένο ρεπορτάζ «ξέχασε» να αναφέρει ότι οι κάτοικοι έχουν ήδη δικαιωθεί από το Ειρηνοδικείο Λαυρίου, το οποίο με απόφαση του διέτασσε την αναστολή των εργασιών. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ι. Ραγκούσης, ο οποίος μιλώντας στο ραδιόφωνο του Σκάι, αφενός απέδωσε την αντίδραση σε ένα μόνο μέρος των κατοίκων, και αφετέρου δήλωσε ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να «εφαρμόσει την απόφαση του ΣτΕ». Η… είδηση λοιπόν που κυριάρχησε για τη μάχη στην Κερατέας

την προηγούμενη εβδομάδα είναι ότι το ΣτΕ «άναψε πράσινο» φως για να ξεκινήσουν άμεσα τα έργα κατασκευής ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο. Ωστόσο τα γεγονότα δεν είναι έτσι όπως εσκεμμένα παρουσιάζονται. Πράγματι το Τμήμα Αναστο-

τίζονται στις κλειστές δικαστικές αίθουσες, η ζωντάνια των δρόμων της Κερατέας αποδεικνύει ότι αυτόν τον αγώνα δεν τον σταματά τίποτα. Τα 'χουν βρει σκούρα κυβέρνηση, ΜΑΤ, μεγαλοεργολάβοι… «Ακόμη και ο… ΟΗΕ να έρθει και

λών του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου απέρριψε την αίτηση του Δήμου Κερατέας, για αναίρεση της υπουργικής απόφασης (30/7/2009), η οποία αφορούσε τους περιβαλλοντικούς όρους για την κατασκευή του ΧΥΤΑ. Παρ’ όλα αυτά εκκρεμούν δύο ακόμα προσφυγές στο ΣτΕ: Η μία αφορά στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και θα εκδικαζόταν στις 12/01, ωστόσο αναβλήθηκε, και μάλλον θα εκδικαστεί τον Ιούνιο του 2011. Και η δεύτερη αφορά στις απαλλοτριώσεις και πρόκειται να εκδικαστεί και αυτή τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Με άλλα λόγια η απόφαση που συνεχίζει να ισχύει είναι αυτή του Ειρηνοδικείου που κάνει λόγο για αναστολή των εργασιών. Έτσι και στο δικαστικό μέτωπο όλα παραμένουν ανοιχτά… Πέρα όμως από όσα διαδραμα-

να μας υποχρεώσει να φτιάξουμε ΧΥΤΑ, εμείς δεν θα το δεχτούμε» λέει εμφαντικά ο Τέλης Μολφέτας κάτοικος και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής. «Όλοι οι κάτοικοι της Κερατέας είναι αντίθετοι με την εγκατάσταση ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ στην περιοχή του Οβριόκαστρου», αυτή ακριβώς η ομόφωνη αντίθεση θεωρείται από το συνομιλητή μας και ο λόγος που οι κινητοποιήσεις –αν και κρατούν πάνω από μήνα– δεν φυλλορροούν αλλά συνεχίζουν να μαζικοποιούνται. Αγώνα για τη ζωή τους δίνουν οι κάτοικοι της Κερατέας και δεν είναι διατεθειμένοι να τον χάσουν. Γι’ αυτό και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, ακόμα και τις πιο συγκρουσιακές πρακτικές. Δεν είναι τυχαίο ότι και αυτή την εβδομάδα έντονες ήταν οι βράδυνες αψιμαχίες με τις δυνάμεις κατοχής. Όσο

η κυβέρνηση του ΔΝΤ συνεχίζει να προσπαθεί να επιβάλει τις επιδιώξεις των μεγαλοεργολάβων με τη βία των ΜΑΤ, τόσο η αντίσταση θα φουντώνει. Πολύ σημαντικό είναι ότι στον ηρωικό αγώνα τους οι κάτοικοι της Κερατέας δεν έχουν μόνο εχθρούς (την ιερή συμμαχία κυβέρνησης - εργολάβων - κανόναρχων) αλλά και χιλιάδες συμπαραστάτες σε όλη τη χώρα. Ήδη δεκάδες οργανώσεις της Αριστεράς (AK, AKOA, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΔΕΑ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΟΕ, Κόκκινο, Κομμουνιστική Ανανέωση, ΝΑΡ-νΚΑ, Νεολαία Συνασπισμού, ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ - Σπάρτακος, ΣΕΚ, Ξεκίνημα) καλούν σήμερα σε πορεία αλληλεγγύης στην Κερατέα. Στο κάλεσμα τους σημειώνουν ότι «αποτελεί απάτη το γεγονός πως ο καταστροφικός αυτός “μονόδρομος’’ διαχείρισης των απορριμμάτων, όπου εναποτίθενται τα απορρίμματα σε μεγάλες εκτάσεις, θα αποτελέσει και τη λύση του προβλήματος των σκουπιδιών». Ενώ επισημαίνεται ότι «στην πραγματικότητα στήνεται ένα μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, “για την εκμετάλλευση των απορριμμάτων’’, με τη διάλυση των αντίστοιχων λειτουργιών των δήμων και την ιδιωτικοποίησή τους, παράλληλα με τη μετακύλισή του αυξημένου κόστους με αύξηση τελών των δημοτών. Στο βωμό του μέγιστου κέρδους καλείται να θυσιαστεί η υγεία, η καθημερινή ποιότητα ζωής, καθώς και το φυσικό περιβάλλον».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ n ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΞΟΠΛΙΔΗΣ

Δωρεάν συγκοινωνίες για ανέργους - εργαζόμενους

Μ

ε τις πρώτες μέρες του χρόνου ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) ανακοίνωσε νέα αύξηση εισιτηρίων κατά 30%, τα οποία είχαν ήδη αυξηθεί τον Μάη κατά 20%. Επιπλέον με την κατάργηση της δυνατότητας πολλαπλών διαδρομών η αύξηση αγγίζει το 300% σε πολλά δρομολόγια. Η περίπτωση του ΟΑΣΘ είναι προκλητική καθώς το κράτος επιδοτεί με εκατομμύρια ευρώ τους μεγαλομετόχους του, που απολαμβάνουν προνόμια ιδιωτικού μονοπωλίου με εξασφαλισμένα κέρδη. Ο ΟΑΣΘ είναι Νομικό Πρόσω-

πο Ιδιωτικού Δικαίου, ιδρύθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα 3721/1957 και εκτελεί το έργο των αστικών συγκοινωνιών της Θεσσαλονίκης, με αποικιακές συμβάσεις παραχώρησης που υπογράφονται μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου και του ΟΑΣΘ και προβλέπουν γενναία χρηματοδότηση μέσω αντισταθμιστικής καταβολής. Σύμφωνα με εδάφιο της οικονομικής συμφωνίας που κυρώθηκε το 2001 (και δεν έχει μεταβληθεί στις βασικές του ρυθμίσεις), το επιχειρηματικό κέρδος για τους μετόχους του ΟΑΣΘ προκύπτει ως σταθερό ποσοστό επί των πάσης φύσεως εσόδων του. Το 2010, λόγω των σκληρών μέτρων λι-

τότητας, η επιβατική κίνηση αυξήθηκε σημαντικά, με αποτέλεσμα να αναμένεται σημαντική αύξηση των εσόδων του ΟΑΣΘ. Η αύξηση της επιβατικής κίνησης, για τους ίδιους λόγους, αναμένεται να είναι μεγαλύτερη το 2011. Κι ενώ μάλιστα η ανεργία στην πόλη αναμένεται να φτάσει το 30% μέσα στο έτος, οι άνεργοι δεν δικαιούνται ούτε το εκπτωτικό εισιτήριο! Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις οι εργαζόμενοι και η νεολαία της Θεσσαλονίκης δεν έμειναν χωρίς απάντηση. Με μια ιδιαίτερα μαζική συνέλευση, δημιουργήθηκε από σωματεία, τοπικές κινήσεις και άλλες συλλογικότητες πρωτοβουλία

ενάντια στις αυξήσεις της τιμής των εισιτηρίων με βασικό αίτημα την καθιέρωση δωρεάν μετακινήσεων για τους ανέργους και τους εργαζόμενους κατά τις ώρες εργασίας τους και την ακύρωση της σύμβασης του Δημοσίου με τους μετόχους του ΟΑΣΘ. Ήδη έχουν ξεκινήσει οι πρώτες παρεμβάσεις με συμβολικές καταλήψεις λεωφορείων και κάλεσμα σε μαζικό κίνημα ανυπακοής, το οποίο βρήκε ευρύτατη αποδοχή από τους επιβάτες. Προγραμματίζεται η διοργάνωση μεγάλου συλλαλητηρίου στις 20/1 και η συνέχεια των κινητοποιήσεων ενόψει της εφαρμογής των νέων τιμών στις αρχές Φλεβάρη.

Σε ιδιώτη έδωσαν τη μισθοδοσία καθηγητών στη Λέσβο

Ε

ίναι δυνατόν να πρέπει ο εργαζόμενος να πληρώσει για να πάρει το μισθό του; Ναι, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου που έχει στην ευθύνη της τη μέση εκπαίδευση σε Λέσβο, Λήμνο και Αγ. Ευστράτιο. Χαρακτηριστική της νοοτροπίας που έφερε το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου στο Δημόσιου είναι η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της μισθοδοσίας από τον προϊστάμενο Βασίλη Κοντάρα. Με ένα αιφνιδιαστικό e-mail, δυο μέρες πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων, οι καθηγητές του νομού Λέσβου ενημερώθηκαν ότι τη μισθοδοσία τους αναλαμβάνει ιδιωτική εταιρεία, για την αμοιβή της οποίας θα υπήρχε παρακράτηση 1,7 ευρώ από κάθε καθηγητή το μήνα. Εμβρόντητοι οι εκπαιδευτικοί διαπίστωσαν ότι το αντικείμενο της δουλειάς του «τυχερού» επιχειρηματία, που κανείς δεν ξέρει πώς επιλέχτηκε, είναι η πώληση μπαλονιών για γιορτές, εγκαίνια βαφτίσια κ.λπ. Την ίδια στιγμή υπάρχει σχετικό γραφείο μισθοδοσίας που στελεχώνεται από αποσπασμένους καθηγητές, σε βάρος φυσικά της λειτουργίας των σχολείων. Αυτούς που η Α. Διαμαντοπούλου θα έστελνε υποτίθεται στα σχολεία, αλλά τελικά ενισχύθηκαν ακόμη και από το μοναδικό μαθηματικό που διορίστηκε στην περιοχή που καλύπτει τη Λέσβο πλην της Μυτιλήνης. Το γεγονός ότι για το θέμα δεν υπάρχει επίσημο έγγραφο, δηλαδή κανείς δεν παίρνει την ευθύνη, προκάλεσε εύλογα θόρυβο, καθώς ο μηχανισμός που διαμορφώθηκε θα εμφάνιζε τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς να καταθέτουν τα χρήματα στο λογαριασμό του επιχειρηματία. Όταν ζητήθηκαν εξηγήσεις, άρχισε ένας κύκλος ψέματος. Πάντα άτυπα και προφορικά, οι καθηγητές άκουγαν ότι η ιδιωτικοποίηση είναι ο μόνος τρόπος για πληρωθούν, επειδή το τμήμα μισθοδοσίας στελεχώνεται από ανίκανους. Ότι καθώς ο μέχρι πρόσφατα υπεύθυνος δούλευε με δικό του λογισμικό και τώρα αρνείται να συνεργαστεί, είναι απαραίτητο ένα νέο δυσεύρετο και

πανάκριβο λογισμικό που η υπηρεσία δεν μπορεί να πληρώσει. Ότι η αλλαγή λογισμικού επιβάλλεται λόγω του νέου τρόπου πληρωμής των δημοσίων υπαλλήλων κ.λπ. Σύντομα βρέθηκαν μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα ανάμεσα στην αποδοχή της ιδιωτικοποίησης και το να μείνουν απλήρωτοι. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Λογισμικό για αυτή τη δουλειά μπορεί να βρει εύκολα κανείς και μάλιστα δωρεάν είτε ανοιχτού κώδικα είτε απευθυνόμενος στις υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας. Εξάλλου κάπως έτσι τα καταφέρνουν δεκάδες άλλες διευθύνσεις. Αλλά το πιο σημαντικό είναι πως ο προϊστάμενος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Βασίλης Κοντάρας δεν πληρώνεται για να διαπιστώνει απλά τα προβλήματα, αλλά για να δίνει λύσεις. Γι’ αυτό έχει στη διάθεσή του προσωπικό, υποδομές, εξοπλισμό, χρόνο και χρήμα.


18 / ΠPIN

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ n ΠΕΡΔΙΚΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ Από το 2008 –με δημοψήφισμα– οι κάτοικοι της Πέρδικας Θεσπρωτίας και της ευρύτερης περιοχής, έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους, στην κατασκευή εργοστασίου φυσικού αερίου, στην περιοχή. Το εργοστάσιο θα χρησιμεύσει για τη μεταφορά – προερχόμενου από την Τουρκία– φυσικού αερίου, στην Ιταλία, το οποίο δεν θα τροφοδοτήσει καμία περιοχή της χώρας. Η λειτουργία του θα

M ONTEPNOI K AIPOI ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΤΙΡΙΩΝ

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΩΝ Με πρόσχημα την εξοικονόμηση ενέργειας καταπατούνται εργασιακά δικαιώματα n ΣΤΡΑΤΟΣ ΒΟΥΡΑΖΕΡΗΣ

Σ προσφέρει ελάχιστες θέσεις εργασίας, ενώ σημαντικές θα είναι οι αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον της περιοχής. Το ΠΑΣΟΚ, ως αντιπολίτευση είχε σταθεί, διακηρυκτικά, στο πλευρό των κατοίκων. Τον περασμένο Σεπτέμβρη όμως, το υπουργείο Περιβάλλοντος ενέκρινε την προμελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων του υποθαλάσσιου ελληνο-ϊταλικού αγωγού, που ορίζει το Βαρικό και την Ομπρέλα 2 –πολύ κοντά στην Πέρδικα– ως θέσεις εγκατάστασης του εργοστασίου και προσαιγιάλωσης του αγωγού αντίστοιχα. Τον Νοέμβρη εξάλλου, συνεργεία τεχνικής εταιρείας, ξεκίνησαν εργασίες για την τοπογραφική αποτύπωση της έκτασης των εγκαταστάσεων, τις οποίες όμως διέκοψαν μετά την αντίδραση των κατοίκων. Τα μέλη της τοπικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ, παραιτήθηκαν στις αρχές του χρόνου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στάση της κυβέρνησης στο θέμα, ενώ το επόμενο διάστημα επίκειται συνάντηση της επιτροπής αγώνα με την υπουργό Τ. Μπιρμπίλη.

ANAΓKH METΩΠOY n ANAKOINΩΣH ANTAPΣYA Η ΤΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πρέβεζας και η Αριστερή Παρέμβαση στην Ήπειρο τάσσονται στο πλευρό των κατοίκων της Θεσπρωτίας, απευθύνοντας κάλεσμα στην υπόλοιπη Αριστερά για ένα πλατύ μέτωπο ενεργητικής αλληλεγγύης στο αγώνα των κάτοικων ενάντια σε ένα έργο που θα τους καταστρέψει τις ζωές και την περιοχή τους. «Ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ που δεν αναγνωρίζει τις τοπικές, κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες και αντιμετωπίζει την περιοχή ως αποικιοκρατούμενη ζώνη, μη επιλέγοντας άλλους τρόπους διέλευσης», όπως τόνισε ο Νίκος Ζήκος, περιφερειακός σύμβουλος της Παρέμβασης, σε δήλωσή του στο Πριν, συμπληρώνοντας ότι «το μόνο που θα κάνει, ο αγωγός φυσικού αερίου είναι να καταστρέψει το φυσικό περιβάλλον της περιοχής και την οικονομική υποδομή που στηρίζεται στο τουρισμό και στη φυσική ομορφιά». Συμπλήρωσε, πως δεν πρόκειται για έργο που θα συμβάλει στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας και η εμμονή για την κατασκευή του, παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων, δημιουργεί υπόνοιες για εξυπηρέτηση συμφερόντων.

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ε εφαρμογή τέθηκε από τις αρχές της εβδομάδας, η διαδικασία έκδοσης Πιστοποιητικού Ενεργειακής Απόδοσης (ΠΕΑ), για κτίρια, στο σύνολό τους ή μέρους αυτών (διαμερίσματα, αποθήκες). Πρόκειται για πιστοποιητικό, το οποίο εκδίδεται μετά από επιθεώρηση του ακινήτου από ιδιώτη mηχανικό –εγγεγραμμένο στο σχετικό Μητρώο– στο οποίο σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία «αποτυπώνεται η ενεργειακή απόδοση του κτιρίου» και σύμφωνα με αυτή «κατατάσσεται σε μία από τις εννέα ενεργειακές κατηγορίες, ενώ γίνονται και συστάσεις για τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης του κτιρίου». Στην πλήρη της εφαρμογή –μετά τον Ιούλιο– η διαδικασία επιθεώρησης και έκδοσης ΠΕΑ, θα αποτελεί συστατικό κάθε μεταβίβασης (αγορά - πώληση) κτιρίου ή διαμερίσματος, επιφάνειας μεγαλύτερης των 50 τετραγωνικών μέτρων (τ.μ.), όπως επίσης και των νέων μισθώσεων αυτών. Εξαιρούνται βιομηχανικά - βιοτεχνικά κτίρια, αποθήκες, εργαστήρια, χώροι στάθμευσης και βενζινάδικα. Η ενεργειακή επιθεώρηση και η έκδοση πιστοποιητικού, αφορά αυτοτελώς τις εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης και κλιματισμού. Η κυβέρνηση, με τη θεσμοθέτηση του ΠΕΑ (προβλέπεται από την ευρωπαϊκή οδηγία 2002/91/ΕΚ), φαίνεται ότι επιχειρεί να διαχειριστεί –όχι να επιλύσει – υπαρκτά προβλήματα του κτιριακού τομέα στην Ελλάδα (ενεργειακές απώλειες, συμβολή στο φαινόμενο του θερμοκηπίου), με όρους καπιταλιστικής αγοράς. Σύμφωνα με μελέτη του WWFHellas (Όραμα Βιωσιμότητας για την Ελλάδα του 2050), η συμμετοχή του κτιριακού τομέα το 2005, στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην Ελλάδα και διεθνώς, ανέρχονταν περίπου στο 8%. Η έκδοση ΠΕΑ, για ένα κτίριο ή διαμέρισμα, δεν συνεπάγεται όμως τη βελτίωση της ενεργειακής τους απόδοσης. Στο πιστοποιητικό θα αναγράφονται συστάσεις, για τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης του ακινήτου, τις οποίες όμως ο ιδιοκτήτης δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει. Περισσότερο δε που η υλοποίηση των συστάσεων αυτών, ιδιαίτερα για κτίρια κατασκευασμένα πριν του 1990, θα συνεπάγεται την εφαρ-

μογή πολυδάπανων παρεμβάσεων (αλλαγή λέβητα, μόνωση ταρατσών, αλλαγή κουφωμάτων κ.ά.), στις οποίες είναι αδύνατο να ανταποκριθεί η μεγάλη πλειοψηφεία μικροϊδιοκτητών της ελληνικής κοινωνίας, αρκετοί από τους οποίους άμεσα θα επιβαρυνθούν με την αμοιβή του ενεργειακού επιθεωρητή. Η πώληση/αγορά, αλλά και η μίσθωση ενός διαμερίσματος, απαιτούν από εδώ και στο εξής την έκδοση ΠΕΑ, το κόστος έκδοσης του οποίου ανέρχεται τουλάχιστον στα 185 ευρώ (2,46 ευρώ/ τ.μ.). Αντίστοιχα το ελάχιστο κόστος για μονοκατοικίες και πολυκατοικίες ανέρχεται στα 246 ευρώ (1,85 ευρώ/τ.μ. και 1,23 ευρώ/τ.μ. αντίστοιχα),

ενώ για επαγγελματικούς χώρους στα 369 ευρώ (3,07 ευρώ/τ.μ.). Στις παραπάνω τιμές θα πρέπει να προστεθεί και το κόστος για την επιθεώρηση των εγκαταστάσεων θέρμανσης και κλιματισμού, οι οποίες επιβάλλονται ανά 2 έως 5 χρόνια. Για τα κτίρια, το ΠΕΑ, έχει 10ετή ισχύς. Η εφαρμογή του ΠΕΑ - ενεργειακή ταξινόμηση, για τα διαμερίσματα, αποτελεί ένα ακόμα επιπλέον κόστος (αυξήσεις τελών, νομιμοποίηση ημιυπαίθριων), το οποίο –μέσα στο γενικότερο κλίμα ανεργίας και περικοπών σε μισθούς και συντάξεις– βαραίνει ιδιαίτερα στην πλάτη μισθωτών και συνταξιούχων, οι οποίοι βλέπουν να γίνεται ολοένα και δυσκολότερη η διατήρηση ενός ιδιόκτητου διαμερίσματος, γεγονός που ισχύει ακόμα περισσότερο για τους νεότερους.

Την ίδια στιγμή το ΠΕΑ, δημιουργεί μία αγορά, από την οποία μερίδα του κεφαλαίου, που δραστηριοποιείται στο χώρο της μελέτης και της κατασκευής/επισκευής κτιρίων, προσδοκά κέρδη. Όμως για τη μεγάλη πλειοψηφεία των μισθωτών και αυτοαπασχολούμενων μηχανικών, το θεσμικό πλαίσιο για τους ενεργειακούς επιθεωρητές, αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα, για τα εργασιακά τους δικαιώματα. Το αντικείμενο των ενεργειακών επιθεωρήσεων, ανεξαρτητοποιείται από το εργασιακό αντικείμενο, που καλύπτει το δίπλωμα/πτυχίο των μηχανικών, αφού για τη χορήγηση προσωρινής άδειας απαιτείται –εκτός των 150 ευρώ (!)– «τουλάχιστον δεκαετή αποδεδειγμένη επαγγελματική ή/και επιστημονική εμπειρία, σε θέματα μελέτης ή/και κατασκευής κτιρίων ή/και συστημάτων ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων κτιρίων ή/και ενεργειακού σχεδιασμού κτιρίων και ελέγχων ενεργειακών εγκαταστάσεων ή/και ενεργειακών επιθεωρήσεων». Για τη χορήγηση της οριστικής άδειας ενεργειακού επιθεωρητή, απαιτείται «υποχρεωτικά η παρακολούθηση εξειδικευμένου εκπαιδευτικού προγράμματος και η επιτυχής συμμετοχή σε σχετικές εξετάσεις». Στο πλευρό της πολιτικής καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων της πλειοψηφείας των μηχανικών το Τεχνικό Επιμελητήριο (ΤΕΕ), το οποίο ήδη διακινεί –έναντι 123 ευρώ– πακέτο με Τεχνικές Οδηγίες για την εφαρμογή του Κανονισμού Ενεργειακής Απόδοσης των Κτιρίων (ΚΕνΑΚ), αλλά και λογισμικό υπολογισμού της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων, το οποίο είναι το πρώτο και μέχρι στιγμής το μοναδικό, που έχει λάβει έγκριση από το υπουργείο Περιβάλλοντος. Το Πιστοποιητικό Ενεργειακής Απόδοσης, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα «πράσινης πολιτικής», στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού. Η «πράσινη» διάσταση αφορά στις επιπτώσεις του προβλήματος στο περιβάλλον, γιατί η λύση έχει πάντοτε, όπως επιβεβαιώνεται και στην περίπτωση του ΠΕΑ, το «χρώμα του χρήματος»… Όμως η ποιότητα, η ασφάλεια και οι επιπτώσεις στο περιβάλλον των κτιρίων –κατοικίες και χώροι εργασίας– δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο κερδοσκοπίας.

Διαμαρτυρίες στην Ανατολική Αιγιάλεια n ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Την έντονη αντίδραση των κατοίκων της Ανατολικής Αιγιάλειας (πρώην δήμοι Αιγείρας, Ακράτας και Διακοπτού) έχει προκαλέσει η πρόθεση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας να αποθέτουν από 'δω και στο εξής σκουπίδια στο ΧΥΤΑ Αιγείρας και άλλοι δήμοι εκτός των τριών παραπάνω, κάτι που είχε επιχειρηθεί και άλλες φορές κατά το παρελθόν από τη Νομαρχία. Το δεδομένο πάνω στο όποιο στηρίζεται η νέα περιφερειακή αρχή, είναι ο υπερβολικός κορεσμός που παρατηρείται στον άλλο ΧΥΤΑ της περιοχής, σε αυτόν του Ξερόλακκα, οδηγώντας σε τέλμα τις δυνατότητες αποκομιδής και διαχείρισης των απορριμμάτων της Πάτρας. Μάλιστα, πριν δύο εβδομάδες, έγι-

ναν μεγάλες κατολισθήσεις στον ΧΥΤΑ του Ξερόλακκα λόγω της υπερσυσσωρεύσης σκουπιδιών, γεγονός που προκάλεσε την έντονη αντίδραση των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι και απέκλεισαν συμβολικά την είσοδο του ΧΥΤΑ, ζητώντας άμεση λύση στο πρόβλημα. Μπροστά στη δρομολόγηση τέτοιων εξελίξεων, η Επιτροπή αγώνα Κατοίκων της Ανατολικής Αιγιάλειας, έκανε μαχητική παρέμβαση στην πρώτη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Δυτικής Αττικής, στις 2 Ιανουαρίου, απαιτώντας να μη μετατραπεί η περιοχή τους σε... μια ακόμα Κερατέα. Στην ομιλία του ο εκπρόσωπος της επιτροπής, Τρ. Οικονόμου, ανέλυσε τις τεράστιες ευθύνες των τοπικών αρχών για τη γιγάντωση του προβλήματος και διατύπωσε την άποψη πως γύρω από το ζήτημα των σκουπιδιών κρύβονται ιδιωτικά συμφέροντα. Πιο συγκεκριμένα, αποκάλυψε πως ο πε-

ριφερειακός σχεδιασμός του 2004 προέβλεπε τη δημιουργία δυο ΧΥΤΑ στην περιοχή, εκ των οποίων έχει κατασκευαστεί μόνο αυτός της Αιγείρας, και τη λειτουργία εργοστασίου επεξεργασίας απορριμμάτων, το οποίο δεν θα είναι έτοιμο πριν το 2014. Ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ έχει τις προδιαγραφές να δέχεται περιορισμένο όγκο σκουπιδιών από δεδομένες περιοχές, με οποιαδήποτε άλλη διαχείριση του να είναι παράνομη και επικίνδυνη. Τη συμπαράστασή του στο δίκαιο αγώνα των κατοίκων εξέφρασε ο περιφερειακός σύμβουλος της Αριστερής Παρέμβασης, Δ. Δεσύλλας, ζητώντας παράλληλα να γίνει έκτακτο περιφερειακό συμβούλιο για το τεράστιο ζήτημα των απορριμμάτων με τη συμμετοχή των Επιτροπών Αγώνα Ανατολικής Αιγιάλειας και της περιοχής Ξερόλακκα Πατρών, των δημοτικών συμβουλίων της Αχαΐας και άλλων μαζικών φορέων.


ΠPIN / 19

E PΓAZOMENOI

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

KTYΠΩNTAΣ KAPTA

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Απεργιακή κλιμάκωση στις συγκοινωνίες, η απάντηση στο καρότο του διαλόγου και στο μαστίγιο των δικαστών!

Μ

ε τη μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων στις συγκοινωνίες, που διοργανώνει ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων την Τρίτη 18 Γενάρη, στις 6 μ.μ., από τα Προπύλαια, συνεχίζεται ο αγώνας για τα δημόσια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Εβδομάδα μαζικών κινητοποιήσεων, δικαστικών πραξικοπημάτων και απεργιακής ανυπακοής στο κράτος του νόμου και της τάξης, αλλά και «παγώματος» των κινητοποιήσεων, μετά τον ελιγμό ...διαλόγου του Δ. Ρέππα, ήταν αυτή που μας πέρασε στο μεγάλο αγωνιστικό μέτωπο των ημερών, τον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι στις αστικές συγκοινωνίες της Αττικής. Όλα τα είδαμε τούτες τις μέρες. Μαζικές γενικές συνελεύσεις, στάσεις εργασίας και απεργίες, μαχητικές και ογκώδεις διαδηλώσεις, με αποκορύφωμα την απεργία της Πέμπτης, που έγινε με τεράστια επιτυχία κι ας είχε κηρυχτεί «παράνομη» από τους δικαστικούς ...υπαλλήλους του υπουργείου Μεταφορών και των διοικήσεων των οργανισμών συγκοινωνιών, που δεν πρόφταιναν να καταθέτουν μηνύσεις με αποκορύφωμα αυτή των ΗΛΠΑΠ, που εκτός της αγωγής στο σωματείο εργαζομένων, κατέθεσε και προσωπικές αγωγές στον πρόεδρο και το γενικό γραμματέα των εργαζομένων, με τις οποίες απαιτεί αποζημίωση ύψους 3.000 ευρώ και 6μηνη προσωπική κράτηση! Η απεργία της Πέμπτης έγινε λοιπόν παρά τη δικαστική τρομοκρατία, ούτε ένα μέσο δεν κινήθηκε, ούτε ένας απεργοσπάστης δεν βρέθηκε και η πορεία ήταν μαζική και μαχητική, ιδίως όταν συναντήθηκαν οι απεργοί των ΜΜΜ με τους εκπαιδευτικούς και τους φοιτητές που διαδήλωναν για τα 20 χρόνια από τη δολοφονία Τεμπονέρα. Πάντως

Δ

ιαδοχικά είναι τα χτυπήματα του εμπορικού κεφαλαίου και των συλλογικών εκπροσώπων του στην αργία της Κυριακής αλλά και στο σημερινό ωράριο εργασίας στα εμπορικά καταστήματα. Τα πιο δυναμικά τμήματα των επιχειρηματιών του κλάδου συγκλίνουν στην τελευταία εκτίμηση του προέδρου της ΕΣΕΕ (συνομοσπονδία εμπόρων) Β. Κροκίδη ότι «το υπάρχον πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ξεπεράστηκε, έκανε τον κύκλο του, χωρίς να εξυπηρετεί πλέον κανένα και θα πρέπει να αναθεωρηθεί με πολύ προσοχή». Η «προσοχή» προφανώς εστιάζεται στους ρυθμούς ασυδοσίας των εργοδοτών και μεγαλεμπόρων που θα επιβληθούν κι όχι βέβαια στα δικαιώματα των πολύπαθων εργαζόμενων στο εμπόριο. Οι αλλαγές που προωθεί η

ενδεικτικό των διεργασιών που συντελούνται στην εργατική βάση είναι και το γεγονός ότι όταν η πορεία έφτασε στο Σύνταγμα, η πλειοψηφία της ηγεσίας του συνδικάτου των εργαζομένων στην ΕΘΕΛ που βρισκόταν στην κεφαλή της πορείας, έκανε μια ολιγόλεπτη στάση και μετά επιχείρησε να αποχωρήσει η πορεία. Αυτό συνάντησε αμέσως την αντίδραση μεγάλου τμήματος της πορείας, που ζητούσε την παραμονή έξω από τη Bουλή. Η επόμενη αντιπαράθεση εργαζόμενων με την ηγεσία των σωματείων του χώρου έγινε στη συμβολή Πατησίων και Πανεπιστημίου, καθώς οι ΠΑΣΚίτες συνδικαλιστές αρνούνταν να καταλήξει η πορεία στα γραφεία της ΓΣΕΕ, η οποία όλο αυτό το διάστημα βάζει πλάτες στις κυβερνητικές επιλογές. Μιλώντας στο Πριν για την πορεία του αγώνα, ο Αντώνης Σταματόπουλος, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό (ΣΕΛΜΑ), που αριθμεί 1.400 μέλη, είπε ότι «ο αγώνας που δίνουμε θα πρέπει να είναι διαρκείας, με 24ωρες απεργίες», εκτιμώντας ότι οι στάσεις εργασίας δεν μπορούν να αποτελέσουν απάντηση που θα ενοχλήσει την κυβέρνηση. Αναφερόμενος στην πρακτική πολλών σωματείων να καλούν τους επιβάτες να μην ακυρώσουν εισιτήριο έως τις 8 π.μ. και στη λυσσαλέα αντίδραση της κυβέρνησης σ’ αυτή τη μορφή αγώνα, τόνισε ότι «είμαστε αντίθετοι στην αύξηση των εισιτηρίων, είναι κοινωνικό αγαθό οι αστικές συγκοινωνίες». Όσον αφορά στη στάση της

συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στον αγώνα τους, ο Α. Σταματόπουλος τη χαρακτήρισε «απαράδεκτη» και πρόσθεσε ότι «έχουμε καταγγείλει την απουσία τόσο της ΓΣΕΕ όσο και του ΕΚΑ» και ότι είναι άφαντοι σε κάθε πορεία ή απεργία. Σχολιάζοντας δε τη δικαστική απαγόρευση του αγώνα τους, είπε ότι «είναι θέμα χούντας να υλοποιήσει τις απο-

φάσεις αυτές, δηλαδή να απολύσει απεργούς, αλλά εμείς δεν θα υποκύψουμε, θα απεργήσουμε». Όπως άλλωστε κι έγινε! Ο Σταύρος Μανίκας, συνδικαλιστής της Ενωτικής Αγωνιστικής Συνεργασίας εργαζομένων ΟΑΣΑΕΘΕΛ, τόνισε στο Πριν ότι πρέπει «να παρακάμψουμε τον υποδουλωμένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, να δημιουργήσουμε ενιαίο εργατικό μέτωπο αντίστασης, να πραγματοποιήσουμε ενωτικό και παρατεταμένο αγώνα διαρκείας μαζί με όλους τους εργαζομένους». Ειδικότερα η πρόταση της ΕΑΣ στην πρόσφατη συνέλευση των εργαζομένων στην ΕΘΕΛ καλούσε σε απεργιακή κλιμάκωση, κατάληψη της ΓΣΕΕ με αίτημα κήρυξη εθνικής απεργίας στήριξης του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα

των αστικών μεταφορών και των ΔΕΚΟ, κατάληψης της ΕΘΕΛ και αποπομπής του εκπροσώπου της κυβέρνησης - διευθύνοντα συμβούλου, ανάκληση όλων των ελεγκτών - μελών του συνδικάτου, δωρεάν μετακίνηση των επιβατών και συνδιάσκεψη με όλες τις ΔΕΚΟ, πρωτοβάθμια σωματεία κ.ά. με στόχο τη δημιουργία κοινού μετώπου ενάντια στο Μνημόνιο. Μάλιστα, η ΕΑΣ καλεί σε μεγάλη εργατική σύσκεψη σήμερα Κυριακή στο Πολυτεχνείο (Γκίνη, 11πμ). Ειδική συνεδρίαση πραγματοποίησε και ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων την Τετάρτη, όπου αποφασίστηκε η έκδοση προκήρυξης και αφίσας του για το θέμα των συγκοινωνιών, η διοργάνωση μεθαύριο Τρίτη (Προπύλαια, 6 μ.μ.) μεγάλης απογευματινής διαδήλωσης αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων και απαίτησης δημόσιων - δωρεάν αστικών συγκοινωνιών. Σε σχετική ανακοίνωσή του το ΝΑΡ καλεί «με συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα, συντονισμό των ίδιων των αγωνιζόμενων κλάδων να προχωρήσουμε τώρα σε απεργιακό αγώνα, να παλέψουμε μαζί με τους εργαζόμενους των συγκοινωνιών ώστε να μη γίνει η μετακίνηση σήμερα, το ρεύμα και το νερό αύριο, είδη πολυτελείας». Η κυβέρνηση με το προσχηματικό διάλογο επιχειρεί έναν τελευταίο ελιγμό, φέρνοντας στο τραπέζι το καρότο, όταν λίγες ώρες πριν, ο ίδιος ο Ρέππας κράδαινε τα μαστίγιο της επιστράτευσης.

ΒΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ - ΑΡΓΙΑ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΣΕΕ

Ποτέ εργάσιμη η Κυριακή! ΕΣΕΕ συμπεριλαμβάνουν το άνοιγμα των καταστημάτων δύο Κυριακές πριν τα Χριστούγεννα και μια πριν το Πάσχα, ενώ εξετάζεται και η λειτουργία των καταστημάτων με συνεχές ωράριο κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο, κατά τις τέσσερις περιόδους των προσφορών, με ώρα έναρξης ωραρίου 1-2 ώρες αργότερα. Η προεόρτια αντιπαράθεση γύρω από την εργάσιμη Κυριακή αποδείχτηκε πως στήθηκε και για να αναθερμάνει το πάγιο εργοδοτικό «αίτημα» κατάργησης ακόμα και των ση-

μερινών ελάχιστων ορίων προστασίας των εργαζόμενων, αλλά και των μικρών καταστημάτων. Η λεγόμενη απελευθέρωση του ωραρίου και η άλωση της Κυριακής - αργίας θα δημιουργήσει συνθήκες «Νταχάου» για τους εμποροϋπάλληλους, θα συνθλίψει τους μικρούς καταστηματάρχες και θα δημιουργήσει νέο «πεδίο δόξης λαμπρόν» για τα μεγάλα πολυκαταστήματα και τις πολυεθνικές που πρωταγωνιστούν στην αγορά. Τυχόν λειτουργία των καταστημάτων έστω και λίγες Κυριακές το

χρόνο, θα είναι καταστροφική για όλους τους εργαζόμενους, αλλά και τα μικρά μαγαζιά. Άλλωστε αυτό που λείπει από τον κόσμο δεν είναι τα πολύωρα ή κάθε μέρα ανοιχτά μαγαζιά. Κι αντιστρόφως, για τα καταστήματα το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν μπαίνει να αγοράσει. Αυτό που λείπει είναι το αξιοπρεπές εισόδημα, ο πλήρης μισθός, ακόμα και η ίδια η δουλειά, καθώς η ανεργία σπάει κάθε ρεκόρ, αλλά και οι χαμηλές τιμές σε όλα τα βασικά προϊόντα. Πάντως, ερωτητικά προκαλεί η συμφωνία της κλαδικής ομοσπονδίας ΟΙΥΕ στην «υποβολή ενιαίας πρότασης προς την Πολιτεία για κεντρική νομοθετική ρύθμιση», παρότι συμφώνησαν με τις εργοδοτικές οργανώσεις στη διασφάλιση της Κυριακής Αργίας και στο υφιστάμενο ωράριο...

Έκτακτη συνέλευση στην Αγροτική

Γ

ενική συνέλευση μέσα από συλλογή εκατοντάδων υπογραφών συγκαλείται στις 22 Γενάρη στο Σύλλογο Εργαζομένων Αγροτικής Τράπεζας. Παρά το ότι οι εργαζόμενοι βιώνουν μια πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματά τους με περικοπές 10% στους μισθούς, η συμμαχία ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ αρνείται να συγκαλέσει ΓΣ και κυρίως να οργανώσει έναν πραγματικό αγώνα. Την κατάσταση πήραν

στα χέρια τους εργαζόμενοι από την Αγωνιστική Πρωτοβουλία, ανεξάρτητοι αγωνιστές και η ΕΣΑΚ, η οποία ωστόσο δεν προέβη στη στοιχειώδη συνεννόηση για τη μαζική επιτυχία του εγχειρήματος. Η Αγωνιστική Πρωτοβουλία καλεί τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν ενεργά με την παρουσία, τις απόψεις και τις προτάσεις τους στη ΓΣ, για να διαμορφωθεί ένα κοινό, ενιαίο, αγωνιστικό μέτωπο άμεσης δράσης.

Νίκη στο Δήμο Αθήνας

Μ

ια μικρή νίκη είχαν οι συμβασιούχοι της Επιχείρησης Μηχανογράφησης του δήμου Αθήνας, με τη συμβολή της Ανταρσίας στις Γειτονιές της Αθήνας. Στην εκδίκαση της αγωγής κατά της προσωρινής διαταγής για την πληρωμή τους όσο ακόμα θα βρίσκονται στο δήμο, τελικά ο Γ. Καμίνης, μετά από παρέμβαση των δημοτικών συμβούλων Π. Κωνσταντίνου και Ε. Πορτάλιου, δεν άφησε τους νομικούς συμβούλους του δήμου να καταθέσουν σε βάρος των συμβασιούχων κι έτσι η προσωρινή διαταγή κρίθηκε υπέρ των εργαζόμενων που θα συνεχίσουν να πληρώνονται. Να σημειωθεί πως κατά τα άλλα, στο πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο, ο δήμαρχος είχε δεσμευτεί πως δεν θα χρησιμοποιούσε τις νομικές υπηρεσίες ενάντια στους εργαζόμενους, μετά από έντονη παρέμβαση του Π. Κωνσταντίνου. «Ήταν μια σημαντική απόφαση, η συνέχιση της πληρωμής μας είναι ζήτημα επιβίωσης», δήλωσε η συμβασιούχος Στ. Λιούτα.

Απολύσεις στη Βόνταφον

Ε

νας μήνας έχει συμπληρωθεί από την απόλυση της Ελένης Ηλιάδη, μητέρας δύο ανήλικων παιδιών και εργαζόμενης στην Βόνταφον επί 11 χρόνια. Η εργαζόμενη είχε λάβει προειδοποιητική επιστολή για «χαμηλή απόδοση», όπως και δεκάδες άλλοι συνάδελφοί της, με την προειδοποίηση απόλυσης αν δεν ανταποκριθούν στους υπερβολικούς στόχους παραγωγικότητας. Η ίδια είχε απαντήσει γραπτώς, κάνοντας λόγο για άδικη αξιολόγηση. Τελικά απολύθηκε λόγω... κατάργησης της θέσης εργασίας της! Η εργαζόμενη κατήγγειλε την απόλυσή της στην Επιθεώρηση Εργασίας.


20 / ΠPIN

K INHΣH I ΔEΩN

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ

Τα διηγήματα του Σωτήρη Παλαιολόγου (εκδ. Μανδραγόρας) είναι ικανά να μας γαληνέψουν και να μας εντυπωσιάσουν για τον

ΛΑΒΑΜΕ

κυματισμό και τον πλούτο τους, αποδεικνύοντας το ανεξάντλητο της λογοτεχνικής μας, συχνά άγνωστης/θαμμένης, παραγωγής.

Σωτήρης Ηρ. Παλαιολόγος (1926-1948): Ένας καταρράχτης ζωής

ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ενδιαφέροντα άρθρα για την ΕΕ και το σιωνιστικό κράτος Κυκλοφόρησε ένα ακόμα ενδιαφέρον τεύχος (22) του 6μηνιαίου πολιτικού περιοδικού Περιεκτική Δημοκρατία, στο οποίο κυριαρχεί η πολύ επίκαιρη συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, με αφορμή την έκδοση του σημαντικού βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ, από τις εκδόσεις Γόρδιος. Το βιβλίο σφραγίζεται από τον υπότιτλό του: «Η ανάγκη για άμεση έξοδο από την ΕΕ και για μια αυτοδύναμη οικονομία». Το τεύχος του περιοδικού περιλαμβάνει δύο σημαντικά άρθρα του Τάκη Φωτόπουλου για την «Κρίση στην Ελλάδα και τον Ευρωπαϊκό Νότο» (είναι στην ουσία η εισήγηση του συγγραφέα στην παρουσίαση του βιβλίου του) και για την «Λατινοαμερικανοποίηση του ευρωπαϊκού Νότου». Στο περιοδικό περιέχονται οι τέσσερις παρεμβάσεις στην παρουσίαση του βιβλίου του Τ. Φωτόπουλου και πιο συγκεκριμένα: Του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος τονίζει ότι ο αγώνας για μια προοδευτική και σοσιαλιστική Ελλάδα είναι σε σύγκρουση με την ΟΝΕ, το ευρώ και την ίδια την ΕΕ. Του Γιάννη Ελαφρού, ο οποίος υπογραμμίζει ότι η πάλη κατά της ΕΕ ή θα είναι αντισυστημική ή δεν θα υπάρχει, τασσόμενος υπέρ της αντικαπιταλιστικής εξόδου από ΟΝΕ και ΕΕ. Του Γιώργου Οικονομάκη, ο οποίος αναλύει την κρίση και τις επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, θέτοντας και το ζήτημα του κράτους. Του Γιάννη Ραχιώτη, ο οποίος τονίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, χωρίς άμεση έξοδο από την ΕΕ. Περιλαμβάνονται επίσης ενδιαφέροντα άρθρα για την πολιτική και την προπαγάνδα του σιωνιστικού κράτους. Ανάμεσα στα πολλά ενδιαφέροντα κείμενα (ανεξάρτητα από τις όποιες διαφωνίες) υπάρχει και μια ανακρίβεια: Στο άρθρο για τις δημοτικές εκλογές αναφέρεται ότι «οργανώσεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτάσσουν ως δήθεν επαναστατική στρατηγική την ταυτόχρονη “αποδέσμευση’’ όλων των ευρωπαϊκών λαών από την ΕΕ»! Η «αυτοκαταστροφική αυτή στρατηγική απορρέει συνήθως από παλαιομαρξιστικές αντιλήψεις που (...) αποδίδουν έναν “προοδευτικό’’ διαστρεβλωμένα διεθνιστικό ρόλο στην ΕΕ»! Το ότι παρόμοιες αντιλήψεις δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική και τις αναλύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ευρέως γνωστό. Μάλιστα, ο συγγραφέας του κειμένου σημειώνει ότι οι τοποθετήσεις των Γ. Ελαφρού και Γ. Οικονομάκη στην εκδήλωση ήταν υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, αλλά αναρωτιέται εάν ήταν προσωπικές απόψεις...

Δ

n ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ

ύο σημαντικά στοιχεία μπο- μνασίου που έζησε το μεγαλύτερο μέρος πήγε να τους στολίσει/ κι ας ξεσκλιώτανε ρεί να συναντήσει κανείς της σύντομης ζωής του στον περιορισμέ- στ’ αγκάθια γιομάτο χτυπημένα γερατειά/ στη συλλογή διηγημάτων νο χώρο μιας επαρχίας, αποτελούν στοι- βαθειοραντισμένοι/ ουρανοδάκρυα/ φτωΟ καρδιακός και τα νο- χεία ενισχυτικά της έκπληξή μας για την χοστολισμένες κλαριόφραχτες στροφές/ σταλγημένα που εκδόθη- τελική αξιολόγηση. Και αυτή είναι η δεύ- στο χλωμοφώτισμα των άστρων/ κι εκείνη καν πρόσφατα από τον Μανδραγόρα: Τη τερη παρατήρηση: Σε μια εποχή όπου συ- τον γιόμισε στο φεγγοχαμογέλιο της… δύναμη για ζωή και δημιουργία ενός αν- χνά πριμοδοτούνται οι προχειρότητες και Με την αξιοποίηση σημείων στίξης, θρώπου που από τα νεανικά του χρόνια οι ασυναρτησίες, ο λόγος του Παλαιολό- καθέτων γραμμών, συγκοπτόμενων λέέρχεται αντιμέτωπος με το σχεδόν άμε- γου διατηρεί ένα ηχόχρωμα που αντέχει ξεων, απελευθερωμένος από τις στεσο του θανάτου. Μια σοβαρή καρδιακή στο χρόνο, όπως διαπιστώνουμε από το νές γραμματολογικές συμβάσεις, καταπάθηση, απ’ όπου και ο τίτλος φέρνει να προσδώσει ακουστιτου πρώτου διηγήματος, προκή στα κείμενά του, να χρωμαδιαγράφει τη χωρίς επιστροφή τίσει τις λέξεις και τις φράσεις πορεία του. Αιτία ικανή για να του, να δώσει πνοή στα γράμτου προσδώσει ωριμότητα, που ματα της αλφαβήτου. Γι’ αυτό θα αξιοποιήσει στην επιλογή επιλέγει να ουσιαστικοποιεί ζωής για το σύντομο που του τα ρήματα και τα επίθετά του, μένει. Ολοκληρώνει τις εγκύνα επιθετικοποιεί τα ουσιαστικλιες σπουδές, στρέφεται στη κά (Κρυαδερά φύσαγε/ τη θρηλογοτεχνία, διαβάζει, γράφει, νερή βουή), ν’ απελευθερώνει μεταφράζει, ταξινομεί, προκειτο λόγο για να κεντρίσει όχι μένου να διασωθεί το έργο του, απλώς το ενδιαφέρον και την αξιολογεί αυστηρά και αναδιααποδοχή, αλλά εν τέλει, το θαυτάσσει εκ των υστέρων τα κείμασμό του αναγνώστη: Η αρραμενά του. Η φράση «εκάη ως βωνιαστικιά του σ’ έναν άκοάτεχνον» επανέρχεται συχνά σμο λυγμό μαντεύει τούτη του στο ευρετήριο που ο ίδιος συτην Ευτυχία/ ρημαχτής ησυχίνέταξε, δηλωτικό της σοβαρόας τους/ και τα τυλίγει τα τρία τητάς του. Θα πρέπει επίσης αθώα πλάσματα στη θαμπούνα συνυπολογισθεί στην τελιρα/ ν’ απαλοκοιμάται κάθε πακή αξιολόγηση και η κρισιμόλιά πνοή της Πλάσης, ατάραχη τητα της περιόδου μέσα στην στο λευκοθάμπος του ατέλειωοποία έζησε και δημιούργησε, του χιονιά. αφού η γερμανική Κατοχή τον Σάμπως ένα μαγικό ραβδάκι βρήκε σε ηλικία 16 ετών∙ μαζί να άγγιξε τους ήχους και να μεκαι οι αναγκαστικές περιπλατέτρεψε τα γράμματα του Σωτήνήσεις της οικογένειας σε Πάρη Παλαιολόγου σε νότες, εικότρα, Πύργο, Πειραιά, επιστρονες και παραμύθια του δάσους. φή στη γενέτειρα του πατέρα Βρίθουν οι παρηχήσεις του: του στο Κολύρι Ηλείας και πά«στραμμένη στ’ απέραντο», «κι λι Αθήνα (1945). είχε σωριάσει χάμου στα πόδια Είναι η εποχή που, πέρα από της πουλιά πολλά – πώς τα ’πιτις αλλεπάλληλες καρδιακές ανε!», «τα πούπουλα άνθιζαν κρίσεις, προσβάλλεται από φυτο καστανό χώμα του χαντακιματίωση, που θα επιφέρει το τεού -συναγμένοι θησαυροί απαλικό χτύπημα στην ήδη επιδειλής ευλογίας», «Εκείνη έπιανωμένη υγεία του. Να σημεινε πολλά πουλιά!», «Βάζω τα ωθεί πως από το 1947 μέχρι βήματά μου». Εντυπωσιάζουν το θάνατό του, τον Μάρτη του οι περιγραφές του για τα ση1948, έζησε σε αναγκαστική μεία της φύσης: «παγιασμένη», 4 «Mέσα απ’ της ψυχής τα κρύφια φανερώνει απομόνωση στη Σωτηρία. Από δηλ παγωμένη (ξεπαγιασμέτρυφερό δεν υπάρχει πια τίποτα μέσα μου» αυτήν την τελευταία περίοδο νη), μια αγκαλιά χιόνι γίνεται της νοσηλείας του δεν έχουν «χιοναγκαλιά», η πάχνη φωτίσωθεί κείμενά του. ζει το «παχνοπνιγμένο γαλάΣύμφωνα με το ευρετήριο, που διέσω- πλήθος φράσεων, εικόνων, ιδεών που συ- ζο», τα πέπλα των σύννεφων αποκαλούσε, αντέγραψε και επιμελήθηκε η αδελ- ναντά κανείς στις σελίδες του: Σ’ ένα ανά- νται «συγνεφόπεπλα», οι εποχές του ήλιο φή του Μαρία Παλαιολόγου-Σκλήρη, χά- λαφρο πελάγωμα αγεριών μυρωμένων στη γίνονται «ηλιόανθες», ενώ τα κακά όνειρη στην οποία το έργο του έφτασε μέχρι στοχαστική καταχνιά/ τώρα ξάνοιγαν οι ρα «πυκνόθαμπα μουχλιάρικα». τις μέρες μας, διαπιστώνουμε πως η ενα- χιονισμένες αναγάλλιες της νέας μέρας με Διηγήματα ικανά να μας γαληνέψουν σχόλησή του με το γράψιμο ξεκίνησε στα τούφες νεφών λευκών/ Η αυγή θα περά- και να μας εντυπωσιάσουν για τον κυμα16 του και ολοκληρώθηκε με το υπ. αριθμ σει, θα στείλει ο ήλιος καφτερό το μήνυ- τισμό και τον πλούτο τους, αποδεικνύο937 ποίημα του καταλόγου του υπό τον μα του/ τη σκεπάσανε τα κατρακυλίδια, ντας το ανεξάντλητο της λογοτεχνικής τίτλο «Ο μακαρισμός των καιρών μας». την ξεκάνανε... μας, συχνά άγνωστης/θαμμένης, παραΉταν μόλις 21 ετών! Ευφάνταστες απλές καθημερινές λέ- γωγής: Κάτι κυματάκια σπάγανε στο μάΤο νεαρό της ηλικίας, η αντικειμενι- ξεις που τους προσδίδει μια ονειρική νιασμα δυο τρυφερών χεριών που γνέφαν κά περιορισμένη εποπτεία του στο λογο- συζυγία εννοιών και αισθημάτων, μέσα στον απελπισμένο Σπύρο…/ αυτός που μέτεχνικό χώρο, όπου πέρα από τις εμφα- στην αντίστοιχη ένταση του κειμένου του: σα σε τούτη την ησυχασμένη απ’ την ομορνείς επιρροές από τον Δημοσθένη Βου- τζουρλάς/ αργοτελείωμα/ τα συγνεφοπε- φιά της θάλασσα έπλεξε κι άνθοσκόρπισε τυρά δεν έχουμε άλλες ενδείξεις, η ηθο- ράσματα/ η αστροκουκούλα του ονειρο- τις μελωδίες της ξεγνοισάς του σε τραγούγραφία της εποχής του, ή το ότι αναφε- πλημμυρισμένου ουρανού/ το κακοπλανε- δια, που γίναν αρμονίες του βυθού... / Περόμαστε σ’ έναν απόφοιτο εξαταξίου Γυ- μένο της κορμί το αιματοφορτωμένο που τάνε τα κουπιά του ακόμα!


ΠPIN / 21

Π OΛITIΣMOΣ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Σημαντικό πλήγμα στα μουσικά δρώμενα της Ελλάδας επέφερε η απόφαση του Ομίλου Γιαννίκου να κλείσει το ιστορικό

BIBΛIO

μουσικό περιοδικό Δίφωνο (μετά το λουκέτο Ποπ & Ροκ και της Όασις) που από το 1995 αποτελεί θεσμό, δίνοντας βήμα

ΛABAME

στους δημιουργούς.

Επέβαλαν σιωπή στο Δίφωνο

Η

n ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΣΙΤΑΣ

επίθεση που εξαπολύει ο καπιταλισμός τα τελευταία χρόνια ενάντια στα λαϊκά κεκτημένα δεν είναι μονομερής. Σε όλα τα επίπεδα το θηρίο καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του και σαν σκορπιός που ψοφάει καρφώνει το κεντρί του παντού. Εκτός από την ολομέτωπη επίθεση στην οικονομία, αυτό που βάλλεται εξίσου είναι και ο πολιτισμός. Γνωρίζει πολύ καλά η εξουσία τη δυναμική που περικλείει ο πολιτισμός, ως έννοια και πρακτική για το ποιοτικό ανέβασμα της κοινωνίας και φροντίζει να καταρρακώσει οτιδήποτε έχει σχέση με την πολιτιστική δράση. Τελευταίο χτύπημα προς την κατεύθυνση αυτή, ήταν το κλείσιμο του ιστορικού περιοδικού Δίφωνο. Η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το περιοδικό κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων Ποπ & Ροκ και Όασις που ανήκουν στην ίδια εταιρεία. Η εταιρεία προβάλει ως επιχείρημα για αυτό, το πρόβλημα που υπάρχει με τον τηλεοπτικό σταθμό Άλτερ και ότι γίνεται προσπάθεια να σωθεί ο σταθμός. Και εκεί όμως οι απολύσεις καλά κρατούν. Στην ανακοίνωση που έβγαλαν οι συντάκτες του περιοδικού, μεταξύ άλλων αναφέρουν: «Για αυτή την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυ-

ΝΕΟΣ ΔΙΣΚΟΣ

πληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό. Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουρ-

4 Σκέψεις επανέκδοσης του περιοδικού ωριμάζουν από τους συντάκτες του γίας του να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι». Οι συντάκτες, του περιοδικού, από τους πιο καταξιωμένους κριτικούς μουσικής και τραγουδιού, σκέφτονται να προχωρήσουν στην έκδο-

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΡΑΝΤΖΑΣ Μετά είκοσι χρόνια ο Γιώργος Μεράντζας ξαναγύρισε στη δισκογραφία κυκλοφορώντας ένα καινούργιο cd με τον τίτλο Όλα είναι εδώ, που περιέχει καινούργια και ορισμένα παλιά τραγούδια σε νέα εκτέλεση. Είναι μια αίσθηση ηχητικής άνοιξης σε μια εποχή που ασυνάρτητοι ήχοι κατακυριεύουν την καθημερινότητά μας. Τη Δευτέρα, σε μια θερμή εκδήλωση, παρουσιάστηκε στον Ιανό η καινούργια αυτή δουλειά του τραγουδιστή, η οποία περιέχει 6 παλιότερα τραγούδια με εξαιρετικές ενορχηστρώσεις, «Πώς να σωπά-

ση του Διφώνου σε συνεργατική βάση και αυτοδιαχειριστικά, πράγμα όμως που προσκρούει στο νομικό γεγονός ότι, η εταιρεία - ιδιοκτήτρια του τίτλου Δίφωνο, δεν παραχωρεί σε καμία περίπτωση το δικαίωμα εκμετάλλευσης του τίτλου σε κανέναν άλλο φορέα, ούτε καν στους ανθρώπους που πραγματικά επί τόσα χρόνια ήταν η ψυχή και οι πραγματικοί παραγωγοί του περιοδικού. Η οποιαδήποτε εκδοτική προσπάθεια των συντακτών του Διφώνου για επαναλειτουργία του περιοδικού, εμάς θα μας βρει συμπαραστάτες, ηθικά και πρακτικά. Είναι πια αποδεδειγμένο ότι, όπου και όταν, ανακατεύεται το μεγάλο κεφάλαιο στα πολιτιστικά δρώμενα, το κάνει αφενός για να κερδοσκοπήσει, να ελέγξει και στο τέλος να διαλύσει τον πραγματικό πολιτισμό. Δεν έγινε ο καπιταλισμός φιλότεχνος, κερδοσκόπος είναι απλά. Αποδεικνύεται περίτρανα του λόγου το αληθές, με το κλείσιμο από το ΔΟΛ των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα και άλλων πολλών γεγονότων, επικαλούμενοι οικονομική κρίση. Ο κόσμος της μουσικής και του πολιτισμού διαμαρτύρεται για το κλείσιμο του ιστορικού περιοδικού, συμπαραστέκεται στους εργαζόμενους και δηλώνει πρόθυμος να στηρίξει κάθε προσπάθειά τους. Όμως και προς τα… αριστερά τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Η μοναδική τηλεοπτική εκπομπή για το λαϊκό τραγούδι που είχε απομείνει στο τρισάθλιο τηλεοπτικό τοπίο, ήταν η εκπομπή στην τηλεόραση του 902, «Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα» του Πάρη Μήτσου. Η εκπομπή παρά την απήχηση που είχε στον κόσμο, σταμάτησε να παράγεται εδώ και λίγο καιρό. Η ηγεσία του ΚΚΕ, επικαλέστηκε, την ίδια καραμέλα: οικονομικά προβλήματα. Κάτι πήρε το αυτί μας για προτάσεις που γίναν στον παρουσιαστή για συνέχιση της εκπομπής με καθαρά σύγχρονο οικονομικίστικο τρόπο. Θα επανέλθουμε σύντομα...

σω μέσα μου» (Στ. Ξαρχάκος - Κ. Κινδύνης), «Είσαι η Πρέβεζα και το Κιλκίς» (Θ. Μικρούτσικος - Μ. Ελευθερίου), «Παλιά καλοκαίρια» (Π. και Χ. Κατσιμίχας), «Λείλιμ λέι» (Ζ. Λιβανελί - Λ. Παπαδόπουλος), «Ανάβω μια φωτιά στο νου» (Σ. Μάλαμας) και το δημοτικό «Τι να της κάνω της καρδιάς». Στα καινούργια συμπεριλαμβάνονται δυο του Θάνου Μικρούτσικου σε στίχος Μάνου Ελευθερίου και Μιχάλη Γκανά, ένα του Διονύση Τσακνή, δύο του Κώστα Λειβαδά σε στίχους Θοδωρή Γκόνη και του Οδυσσέα Ιωάννου και δύο του Ντάσο Κούρτι σε στίχους Γιώργου Κατάρα και Αγγελικής Κοτσά. Στην παρουσίαση μίλησαν ο Θάνος Μικρούτσικος, που αναφέρθηκε στο παρελθόν και στη

συνεργασία που είχε με τον Γ. Μεράντζα, ο Θανάσης Σκαμνάκης, ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη της μουσικής και της ποίησης σε αυτούς του καιρούς που αναζητείται η τόλμη η οποία διασώζει την εποχή και ο Γιάννης Τριάντης, ο οποίος αναφέρθηκε στη φωνή του τραγουδιστή, επισημαίνοντας πως ποτέ δεν απουσίασε καθώς θα αρκούσαν κι όσα ερμήνευσε στο Τροπάρια για φονιάδες, για να είναι πάντα παρών. Ο ίδιος ο Γ. Μεράντζας μίλησε για την ανάγκη του να επιστρέψει σήμερα. Το cd κυκλοφορεί από την ετικέτα Μικρός Ήρως (της Legend). Το Φεβρουάριο και το Μάρτιο ο Γ. Μεράντζας θα τραγουδήσει τα νέα και τα παλιά τραγούδια του σε αίθουσες της Αθήνας.

Στέλιος Καζαντζίδης 1931-2001 Βασίλης Βασιλικός Εκδόσεις ΚΨΜ Το βιβλίο αποτελεί ένα ψηφιδωτό της πολυτάραχης ζωής του Στέλιου Καζαντζίδη όπως το εκμυστηρεύτηκε στο συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό. Από τις αφηγήσεις του συγγραφέα περνά η αγάπη του Στ. Καζαντζίδη για το τραγούδι, τη φύση, το ψάρεμα, τις γυναίκες της ζωής του. Στις σελίδες του ο αναγνώστης μπορεί να αλιεύσει μαργαριτάρια. Για παράδειγμα: ≤ «Εδώ και χρόνια, Στέλιο, πια δεν τραγουδάς. Μαζεύονται υπογραφές που ζητάν να σ’ απελευθερώσει ο Μάτσας απ’ το συμβόλαιο. Τον Οκτώβρη φέτος (1981) έχουμε εκλογές. Αν αλλάξουν τα πράγματα, θέλεις να ξανατραγουδήσεις;» ρωτάει ο Β. Βασιλικός τον Στ. Καζαντζίδη. Κι απαντάει αυτός: «Αν θέλω να ξανατραγουδήσω; Το ρωτάς; Το παλκοσένικο δεν θέλω, Βασίλη. Δεν ξέρω και καμιά άλλη δουλειά. Το τραγούδι ήταν πάντα η δουλειά μου, που δεν το είδα ως επάγγελμα μόνο για το κέρδος. Εγώ έκαναν λειτούργημα. Γιατί ποιος καλλιτέχνης σήμερα ελέγχει τα νύχια του μάγειρα και των βοηθών του, κάνει έλεγχο στα κρέατα να είναι σιτεμένα, ποιός κάνει έλεγχο στους λογαριασμούς να μην κλέβουν τα γκαρσόνια τους πελάτες, ποιος, ποιος; Εγώ τα έκανα όλα αυτά. Ενδιαφερόμουν για τα πάντα». Οι παραπάνω διάλογοι διανθίζονται φυσικά κι από τα σχόλια του ίδιου του Βασίλη Βασιλικού. Παραθέτουμε ένα αντιπροσωπευτικό: «Υπάρχουν από Τουρκοκρατίας δύο Ελλάδες... Η μια Ελλάδα, της πρωτεύουσας, η λόγια, η επώνυμη, που ακόμη κι αν αντιδρά στην πιο συντηρητική εκδοχή της δεν παύει, παρ’ όλα αυτά, να αποτελεί μέρος του πιγκ πογκ στο ρινγκ της αριστοκρατίας... Κι η άλλη Ελλάδα του δημοτικού τραγουδιού, του λαού, η ανέκφραστη, η καταπιεσμένη, η εργατική, η προσφυγεμένη, η βασανισμένη ποινικά και πολιτικά, η ανώνυμη^ που μπορεί να 'ναι συνθεμένη κι από στοιχεία νόθα (μικροαστικά), που μπορεί να μην έχει καμμία ομοιογένεια, αλλά εκείνο που τη χαρακτηρίζει βασικά είναι ότι δεν διαθέτει κανένα δικό της μέσο παραγωγής. Σ’ αυτή τη δεύτερη Ελλάδα είναι αγαπητός, λατρεμένος ο Στ. Καζαντζίδης ως εκφραστής της, με τα λόγια και τις μελωδίες των πάνω από 2.500 τραγουδιών που έχει πει και που υπερκαλύπτουν τόσες δεκαετίες».


22 / ΠPIN ΛΙΒΑΝΟΣ

Δ ΙΕΘΝΗ

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΕΝΤΑΣΗ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Η ΔΥΣΗ

Με τις ΗΠΑ πέρασε ο Σαάντ Χαρίρι

Σ

ε πτώση της κυβέρνησης συνεργασίας του Λιβάνου οδήγησε η παραίτηση την Τετάρτη δέκα υπουργών προσκείμενων στη Χαζμπολάχ και σε άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως και του υπουργού Εσωτερικών Σαγίντ Χουσεΐν που πολιτικά ευθυγραμμίζεται με τον πρόεδρο του Λιβάνου Μισέλ Σλεϊμάν αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή

που χωρίζει την ειρήνη από τον κίνδυνο εντάσεων στην περιοχή. Οι 11, από τους 30 στο σύνολο τους, υπουργοί αποχώρησαν καθώς θεωρούν τον πρωθυπουργό Σαάντ Χαρίρι και τον συνασπισμό κομμάτων που ηγείται ως υπεύθυνους για την αποτυχία των προσπαθειών Συρίας - Σαουδικής Αραβίας να επιλυθεί η κρίση που επικρατεί στο Λίβανο με αφορμή το πόρισμα του διεθνούς δικαστηρίου του ΟΗΕ σε σχέση με τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι, στο οποίο αναμένεται να αποδοθούν ευθύνες σε τουλάχιστον τρία μέλη της Χεζμπολάχ.Eυθύνες που η οργάνωση αρνείται. Οι συμμαχίες που διαμορφώνονται στην περιοχή φαίνεται να είναι πια ξεκάθαρες, με τους παραιτηθέντες υπουργούς να κατηγορούν τον πρωθυπουργό Χαρίρι ότι υποκύπτει σε πιέσεις των ΗΠΑ και της Γαλλίας με τους πρωθυπουργούς των οποίων είχε συνομιλίες αυτή την εβδομάδα, αγνοώντας τις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες στο εσωτερικό της χώρας του. Χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της αποχώρησης των 11 υπουργών έγινε την ώρα που ο λιβανέζος πρωθυπουργός βρισκόταν σε συνάντηση με τον πρόεδρο Ομπάμα στις ΗΠΑ, συζητώντας το επίμαχο θέμα του πορίσματος, ενώ ακολούθησε συνάντηση του με τον Νικολά Σαρκοζύ. Οι παραιτήσεις έγιναν αφού η προσπάθεια των υπουργών της αντιπολίτευσης να κληθεί υπουργικό συμβούλιο για να συζητηθεί ο χειρισμός του θέματος του πορίσματος του ΟΗΕ για την δολοφονία Χαρίρι έπεσε στο κενό. Η νέα αυτή πολιτική ανατροπή έρχεται να εντείνει το τεταμένο κλίμα στο εσωτερικό του Λιβάνου. Κι ενώ ο πρωθυπουργός του Λιβάνου εν μέσω της πολιτικής κρίσης συνεχίζει τις επισκέψεις του στο εξωτερικό, με επόμενο προορισμό την Τουρκία, ο Λευκός Οίκος συνεισφέρει στην επιλογή έντασης στην περιοχή στηρίζοντας τις επιλογές Χαρίρι και ταυτίζοντας την κίνηση των υπουργών της Χεζμπολάχ με απόδειξη «του φόβου της αλλά και της αποφασιστικότητας της να εμποδίσει τις προσπάθειές της κυβέρνησης να προωθήσει και να στηρίξει της ελπίδες του λαού του Λιβάνου». Παράλληλα η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Άστον απηύθυνε έκκληση για επίτευξη λύσης μέσω διαπραγματεύσεων. Όμως η «προσωρινή» κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Πρόεδρο του Λιβάνου καλείται να διαχειριστεί ένα πόρισμα που φαίνεται ουσιαστικά να κρίνει την ηγεμονία στο γεωπολιτικό παιχνίδι της περιοχής, κάτι για το οποίο δεν έχει αρμοδιότητα και ουσιαστική νομιμοποίηση και όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά…

ΖΗΤΟΥΝ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ Επίθεση στο κόμμα της Αριστεράς επειδή μίλησε για κομμουνισμό!

Δ

n ΕΛΕΝΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΓΟΥΣΗΣ

εκάδες χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν την προηγούμενη Κυριακή στο Βερολίνο στην πορεία προς το μνημείο των πεσόντων κομμουνιστών εν όψει της επετείου από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, ενώ πάνω από 2.000 παρευρέθησαν στο συνέδριο που διοργάνωσε η εφημερίδα Junge Welt στη μνήμη τους. Την ίδια στιγμή, μια αντικομμουνιστική υστερία είχε κατακλύσει το επίσημο πολιτικό σκηνικό. Αφορμή, το άρθρο της προέδρου του κόμματος Αριστερά (Die Linke) Γκεζίν Λοτζ στη Junge Welt της 3ης Ιανουαρίου εν όψει του συνεδρίου, όπου ήταν προσκεκλημένη ως ομιλήτρια στην κεντρική εκδήλωση, με θέμα «Πώς πηγαίνουμε προς τον κομμουνισμό; Αριστερός ρεφορμισμός ή επαναστατική στρατηγική; Δρόμοι εξόδου από τον καπιταλισμό». Ο τίτλος του εν λόγω άρθρου «Δρόμοι προς τον κομμουνισμό» και η επικείμενη συμμετοχή της στη συζήτηση αρκούσαν για να πυροδοτήσουν παροξυσμό αντιδράσεων από το σύνολο των υπολοίπων κοινοβουλευτικών κομμάτων. Ο χυδαίος αντικομμουνισμός δεν έμεινε μόνο σε καταγγελίες, αλλά έφτασε να τεθεί στα σοβαρά από διάφορες πλευρές ακόμη και το ζήτημα της απαγόρευσης της Αριστεράς! Το πρωτοέθεσε ο Αλεξάντερ Ντόμπριντ, ηγέτης του CSU, αδελφού κόμματος του CDU της Μέρκελ στη Βαυαρία. Τη σκυτάλη πήρε η αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων Ρενάτε Κιούναστ, που εκτόξευσε απειλές για εφαρμογή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ελέγχου Συνταγματικής Νομιμότητας εναντίον της Αριστεράς. Το SPD άδραξε την ευκαιρία με τον Στάινμαγιερ να απαιτεί εξηγήσεις και άλλα στελέχη να υπογραμμίζουν εμφατικά ότι έτσι κλείνουν οι δρόμοι της συνεργασίας. Το δε CDU διά στόματος του Γ.Γ. του κόμματος Χέρμαν Γκρέχε δήλωσε με περισσό θράσος πως «όποιος μετά από 20 χρόνια γερμανικής ενότητας μιλάει με ενθουσι-

ασμό για τα σχέδια της Ρόζας Λούξεμπουργκ για κατάκτηση της εξουσίας και προπαγανδίζει την αλλαγή του συστήματος δεν έχει καταλάβει τίποτε από την αιματοβαμμένη ιστορία του κομμουνισμού». Το ίδιο το άρθρο της Λοτζ, παρόλο που δεν αποτελεί κανένα επαναστατικό μανιφέστο του 21ου αιώνα, σίγουρα αντικατοπτρίζει πραγματικές διεργασίες και δεν εγγράφεται στη συνήθη τροχιά της διαχείρισης και της υποταγής των κυρίαρχων πρακτικών και τοποθετήσεων του κόμματός της. Αναφέρεται εκτεταμένα στις επαναστατικές παραδόσεις της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκχνεντ, προσπαθώντας να ανιχνεύσει πολλούς δρόμους προς το κομμουνισμό. Αυτοί οι δρόμοι βέβαια, σπεύδει να τονίσει, περνούν είτε από τη θέση της αντιπολίτευσης είτε της κυβέρνησης. Αρνείται τον καπιταλισμό ως τέλος της ιστορίας και ανακηρύσσει ως στόχο του κόμματος το δημοκρατικό σοσιαλισμό. Αυτές οι νότες μαχητικού ρεφορμισμού ήταν αρκετές και για θύελλα αντιδράσεων εντός του κόμματος. Ο συμπρόεδρος της Αριστεράς, Κλάους Έρνστ, έσπευσε να αποστασιοποιηθεί πολιτικά ξεκαθαρίζοντας ότι ο κομμουνισμός δεν είναι στόχος του κόμματος, ενώ στην ίδια συνέντευξη απάντησε στην κριτική για τον τρόπο ζωής του με το αμίμητο: «Εμένα μου αρέσει να οδηγώ Πόρσε»! Ο δε Λαφοντέν τόνισε ότι προφανώς και δεν μπορεί να είναι κομμουνιστική η φυσιογνωμία ενός κόμματος που είναι ρεφορμιστικό, σοσιαλιστικό. Τέλος, ο Γκίζι, που φέρεται με βάση δημοσίευμα των Wikileaks να διαβεβαιώνει τον αμερικάνο πρεσβευτή ότι η θέση της Αριστεράς για το ΝΑΤΟ είναι για «τα μάτια του κόσμου», τόνισε ότι δεν θα πρέπει να γίνεται αναφορά στον κομμουνισμό, καθώς ο κόσμος τον ταυτίζει με τα εγκλήματα του Στάλιν και το τείχος. Αντίθετα, στήριξαν τη Λοτζ, μεταξύ πολλών άλλων, τοπικές οργανώσεις του κόμματος, καθώς και η αντιπρόεδρος του κόμμα-

τος και αρχηγός της «Κομμουνιστικής Πλατφόρμας» Σάρα Βάγκενκνεχτ. Εξαιτίας των πιέσεων που δέχθηκε να απέχει εντελώς από τη συζήτηση του συνεδρίου, η Λοτζ δεν συμμετείχε τελικά κανονικά στο πάνελ, αλλά έβγαλε λόγο πριν από την έναρξη. Στην ομιλία της ανέφερε μεταξύ άλλων ότι δεν θα απολογηθεί για δημοκρατία στα κυβερνώντα κόμματα, αλλά παράλληλα διευκρίνισε ότι η πολιτική που προτείνει τίθεται στο πλαίσιο του Γερμανικού Συντάγματος. Άφησε αιχμές για το Γκίζι διαφωνώντας στην προτεινόμενη απ’ αυτόν εγκατάλειψη της αναφοράς στον κομμουνισμό. Η συνομιλήτρια της στην εκδήλωση από το DKP Μπετίνα Γιέργκενσεν δήλωσε ότι είναι θετικό που παρά της πιέσεις παραβρέθηκε στο συνέδριο, αλλά κρίμα που δεν συμμετείχε στη συζήτηση για να κριθεί «σε ποιο βαθμό ο δημοκρατικός σοσιαλισμός θα μπορούσε να είναι ένας δρόμος, που ανοίγει τη δυνατότητα για τον κομμουνισμό». Το κύριο ερώτημα είναι σε κάθε περίπτωση το εξής: Γιατί τέτοια στοχοποίηση, ακόμη και ποινικοποίηση, της αναφοράς στον κομμουνισμό σ’ αυτή τη συγκυρία; Φαίνεται ότι 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, η άλλη όψη ενός θριαμβεύοντος γερμανικού κεφαλαίου που εγγυάται την κερδοφορία του μέσα στην κρίση, είναι τα νέα κοινωνικά τείχη του αποκλεισμού, των πακέτων λιτότητας (Sparpakett) και της αυξανόμενης ανεργίας. Ιδιαίτερα πλήττεται η εργατική τάξη των περιοχών της πρώην DDR, όπου η Αριστερά αυξάνει σημαντικά τα ποσοστά της. Αυτό που φοβούνται λοιπόν είναι ότι οι όποιες διεργασίες μπορούν να συναντηθούν με τη δυσαρέσκεια, αλλά και όψεις ριζοσπαστισμού που μπορεί να μετασχηματιστούν σε επικίνδυνο πολιτικό ρεύμα, ξεπερνώντας τη σημερινή διαχειριστική φυσιογνωμία της Αριστεράς. Δεν είναι επομένως τόσο τα τραύματα του παρελθόντος που προκαλούν τον αντικομμουνισμό των κυρίαρχων, όσο οι ανοιχτές πληγές του μέλλοντος.

n ΣΟΥΔΑΝ

Νέα πηγή έντασης στην Aφρική Στις αρχές Φεβρουαρίου, αν δεν προκύψει εν τω μεταξύ έφεση στη διαδικασία, αναμένονται τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στο Σουδάν σύμφωνα με τον ΟΗΕ ενώ συνεχίζεται η προσέλευση και η συμμετοχή των πολιτών. Το δημοψήφισμα που ξεκίνησε την Κυριακή έχει ήδη σημαδευτεί από συγκρούσεις με άραβες νομάδες στα σύνορα ανάμεσα στο βόρειο και το νότιο Σουδάν, στη διαφιλονικούμενη περιοχή Αμπιέι, που είχαν ως αποτέλεσμα των θάνατο 36 ανθρώπων. Με το δημοψήφισμα αυτό οι πολίτες του Σουδάν θα επικυρώσουν

την απόσχιση και γέννηση του Νότιου Σουδάν, ως 54ου κράτους της αφρικανικής ηπείρου. Η διαδικασία αυτή φαίνεται να είναι επιβεβλημένη από τις δεκαετίες συγκρούσεων ανάμεσα στον αραβικό πληθυσμό του βόρειου τμήματος του Σουδάν και στους ανιμιστικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς του νότιου τμήματος της χώρας, που την τελευταία 20ετία οδήγησαν σε αλληλοσφαγές στοιχίζοντας τουλάχιστον δύο εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Όμως η επίλυση των θεμάτων που έχουν προκύψει τόσο λόγω των οικονομικών δεδομένων όπως και των δεκαετών εμφυλίων στην περιοχή δεν διαφαίνεται τόσο απλή όσο ένα αποτέλεσμα δημοψηφίσματος. Ο φυσικός πλούτος στην περιοχή είναι εντελώς άνισα κατανεμημένα στα δύο κομμάτια του Σουδάν. Στον

αραιοκατοικημένο νότο υπάρχουν άφθονα νερά, πλούσια καλλιεργήσιμη γη, πλουσιότατο υπέδαφος και... το 80% των πετρελαϊκών κοιτασμάτων του Σουδάν. Ήδη εν μέσω του δημοψηφίσματος οι πρώτες βίαιες συγκρούσεις στην Αμπιέι έγιναν με αφορμή το νερό. Ταυτόχρονα τα σύνορα του βόρειου και του νότιου τμήματος δεν είναι καθορισμένα και επιπλέον πολλές πετρελαιοπηγές ή βεβαιωμένα κοιτάσματα βρίσκονται σε περιοχές όπου εκτιμάται ότι θα αποτελέσουν τα σύνορα των δύο κρατών, άρα είναι άκρως διαμφισβητούμενο σε ποια χώρα θα ενταχθούν. Κι ενώ οι πετρελαιοπηγές είναι στον νότο, οι πετρελαιαγωγοί περνούν όλοι από το βόρειο τμήμα της χώρας πριν καταλήξουν στο Πορτ Σουδάν, στην Ερυθρά Θάλασσα.

Θέμα προς επίλυση αποτελεί και το γεγονός ότι περίπου δυόμισι εκατομμύρια Νοτιο-Σουδανοί ζουν αυτή τη στιγμή στο Βόρειο Σουδάν. Παράγοντας αβεβαιότητας είναι και οι επιπτώσεις που θα έχει η απόσχιση του νότιου τμήματος του Σουδάν στο επίσης αποσχιστικό κίνημα του Νταρφούρ, στο δυτικό τμήμα του Σουδάν, όπου βρίσκονται μερικά ήδη γνωστά κοιτάσματα πετρελαίου. Κι ενώ η διεθνής κοινότητα επεμβαίνει επιλεκτικά, διαπραγματευόμενη μέχρι και την αποπληρωμή του χρέους της χώρας από το Βόρειο Σουδάν ως κίνηση καλής θέλησης, οι ανησυχίες για κλιμάκωση της βίας, αυξάνονται. Η περιοχή θα συνεχίσει άλλωστε να χαρίζει πλούτο σε όσους θα είναι σε θέση να την εκμεταλλευτούν, κι αυτό είναι αρκετό για να υπερισχύσει το δίκαιο των αγορών.


ΠPIN / 23

Δ IEΘNH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

Ένα μήνα σχεδόν διήρκεσαν οι κινητοποιήσεις στην Τυνησία ενάντια στην ανεργία, τη φτώχεια και την αυταρχική κυβέρνηση του Μπεν Αλί και τελικά οι διαδηλωτές πέτυχαν ο ισόβιος ηγέτης της χώρας και προνομιακός συνομιλητής Aμερικανών και Eυρωπαίων να φύγει νύχτα και ταπεινωμένος από τη χώρα.

Έφυγε ο εκλεκτός του ΔΝΤ, Μπεν Αλί

Ε

ίναι σαν να πήραμε τη Βαστίλη! Στο εξής, κανείς δεν θα φοβάται να μιλήσει!» έλεγαν στα ξένα Μέσα συγκινημένοι διαδηλωτές, χωρίς να υπερβάλουν για το μέγεθος της εξέγερσης που ανέτρεψε τον επί 23 χρόνια πρόεδρο της Τυνησίας, Μπεν Αλί. Μίας εξέγερσης που βάφτηκε στο αίμα τουλάχιστον 60 νεκρών και χιλιάδων τραυματιών, αλλά κατάφερε, για πρώτη φορά στον αραβικό κόσμο, να ανατρέψει έναν δικτάτορα - αγαπημένο παιδί της Δύσης. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες από τις 17 Δεκεμβρίου, όταν ένας πτυχιούχος πωλητής φρούτων χωρίς άδεια αυτοπυρπολήθηκε στην πόλη Σιντί Μπουζίντ, επειδή η αστυνομία του κατάσχεσε τον πάγκο. Οι διαδηλώσεις που οργανώθηκαν με αφορμή το περιστατικό, αρχικά είχαν ως αίτημα την καταπολέμηση της ανεργίας, που σε ορισμένες περιοχές αγγίζει μέχρι και το 50% στις ηλικίες 15-24. Σύντομα, όμως, μετατράπηκαν σε σεισμό, για όλα τα κακά που μάστιζαν τη χώρα: την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη διαφθορά, την έλλειψη δημοκρατίας, τις υψηλές τιμές ακόμη και στα βασικότερα αγαθά. Στους δρόμους κατέβηκαν οι πάντες: νέοι και ηλικιωμένοι, δικηγόροι κι εργάτες, καλλιτέχνες και φοιτητές. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, απ’ τους ισλαμιστές μέχρι τους κομμουνιστές, καθώς και όλα τα συνδικάτα, στήριξαν την ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος. Την προηγούμενη Τετάρτη, ο αδύναμος πλέον Μπεν Αλί, που απέδωσε την εξέγερση σε «ισλαμιστική συνομωσία», απέπεμψε τον υπουργό Εσωτερικών, καλώντας ταυτόχρονα το στρατό να προστατεύσει την πρωτεύουσα. Δημιούργησε επιτροπή κατά της διαφθοράς και υποσχέθηκε 300.000 νέες θέσεις εργασίας. Οι αντιδράσεις όμως συνεχίστηκαν, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα. Μία μέρα μετά, σε ένα φορτισμένο τηλεοπτικό διάγγελμα, ο Μπεν Αλί ανήγγειλε μείωση της τιμής της ζάχαρης, του ψωμιού και του γάλακτος, καθώς κι ελευθερία του Τύπου, ενώ παράλληλα υποσχέθηκε πως θα αφήσει τον προεδρικό θώκο το 2014. Ωστόσο, το άσβεστο μίσος του λαού εναντίον του κατέβασε τους πολίτες ξανά στο δρόμο. Σ’ αυτό συντέλεσαν οι φήμες ότι είχε ορίσει ως διάδοχο του τη γυναίκα του, Λεϊλά Τραμπελσί, η οικογένεια της οποίας λυμαινόταν όποιο τομέα της οικονομίας μπορούσε – κυρίως μετά τις ιδιωτικοποιήσεις που πρόσταξε το ΔΝΤ. Οι οικογένειες Τραμπελσί και Μπεν Αλί έχουν στα χέρια τους σχεδόν το 50% της εθνικής οι-

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ

κονομίας, σε μία χώρα όπου το φτωχότερο 60% ελέγχει μόλις το 30% του εθνικού πλούτου. Στην Τυνησία, οι βασικοί τομείς δημιουργίας νέων θέσεων απασχόλησης (όπως ο τουρισμός, η υφαντουργία και οι γεωργία) χαρακτηρίζονται από χαμηλούς

μισθούς. Όμως ακόμα κι όσοι έχουν δουλειά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, καθώς, ύστερα από πιέσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, η κυβέρνηση μείωσε ή κατάργησε τις επιδοτήσεις σε αγαθά όπως τα τρόφιμα και η βενζίνη.

Στο κενό έπεσαν οι προσπάθειες του καθεστώτος στην Τυνησία να εκτονώσει τη λαϊκή οργή και διαμαρτυρία

Την Παρασκευή, η εξέγερση κορυφώθηκε. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω απ’ το υπουργείο Εσωτερικών, το σύμβολο της καταπίεσης του καθεστώτος, το οποίο είχε πνίξει στο αίμα και τις διαδηλώσεις που είχαν γίνει πριν από τρία χρόνια λόγω της ανεργίας και του νεποτισμού. Η αστυνομία τους διέλυσε με ξύλο και δακρυγόνα, ενόσω ο Μπεν Αλί διέλυε τη Βουλή προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές σε έξι μήνες. Αυτό δεν καθησύχασε το λαό. Άλλωστε, και τις προηγούμενες αναμετρήσεις, ο Μεν Αλί τις κέρδιζε με ποσοστά από 89,62% μέχρι 99,4%. Δύο ώρες μετά κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Μέχρι το βράδυ, την είχε εγκαταλείψει, καταλήγοντας στην αυλή του ακόμη πιο αυταρχικού σαουδαραβικού καθεστώτος.

Η αντίδραση από τις δυτικές κυβερνήσεις ήταν τουλάχιστον μουδιασμένη. Γαλλία και ΗΠΑ λάτρευαν το δικτάτορα, ως σύμμαχό τους στην καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» και θεωρώντας το οικονομικό μοντέλο του (που ευνοούσε τους μισθούς πείνας εξίσου με τους ξένους επενδυτές) ιδανικό για εξαγωγή στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Η κυβέρνηση Σαρκοζί πρόσφερε έμμεση υποστήριξη στον Μπεν Αλί μέχρι και δευτερόλεπτα πριν από τη φυγή του, αγνοώντας τα αιτήματα των εξεγερμένων. Οι ΗΠΑ (πιο απασχολημένες με την κατάρρευση της κυβέρνησης στο Λίβανο και τις επιπτώσεις της για τις σχέσεις με το Ισραήλ) ανακοίνωσαν μόλις τις τελευταίες μέρες της εξέγερσης την υποστήριξή τους στους διαδηλωτές, σε μια απόπειρα να προλάβουν τα γεγονότα. Αντίθετα, σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Στην Αίγυπτο, δεκάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από την πρεσβεία της Τυνησίας, φωνάζοντας συνθήματα κατά του Μπεν Αλί, αλλά και του Μουμπάρακ. Από το Μπαχρέιν μέχρι το Μαρόκο, δημοσιεύματα στον Τύπο και σε μπλογκς αποτύπωναν το θαυμασμό των πολιτών στο λαό της Τυνησίας. Η ατμόσφαιρα, όμως, παρέμενε ηλεκτρισμένη και στην πρωτεύουσά της, Τύνιδα. Μετά τη φυγή του Μπεν Αλί, τα καθήκοντά του ανέλαβε ο μέχρι πρότινος πρωθυπουργός, Μοχάμεντ Γκανούσι, ο οποίος εξήγγειλε προσπάθεια σύστασης κυβέρνησης εθνικής ενότητας και τη διεξαγωγή εκλογών. Συνταγματολόγοι, ωστόσο, δεν ενέκριναν την κίνησή του, υποστηρίζοντας ότι, σύμφωνα με το Σύνταγμα, το αξίωμα έπρεπε να δοθεί στον πρόεδρο του Κοινοβουλίου. Τη νύχτα της Παρασκευής, διαδηλωτές παρέμειναν έξω απ’ το υπουργείο Εσωτερικών, ζητώντας την άμεση παραίτηση του Γκανούσι, τον οποίο θεωρούσαν κομμάτι του διεφθαρμένου συστήματος του Μπεν Αλί. Άλλωστε, ο Γκανούσι φέτος κλείνει δώδεκα χρόνια στην πρωθυπουργία και φήμες λένε ότι θα προτιμούσε μια δουλειά σε τράπεζα, παρά τη διοίκηση μιας χώρας όπου οι πολίτες αναμένουν σαρωτικές οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές. Προς το παρόν, αυτό που τους δίνεται είναι μια επιχείρηση επιβολής της τάξης, με τα τανκς να περιπολούν στους δρόμους, προκειμένου να «εμποδίσουν συμπλοκές και λεηλασίες». Το μέλλον τους διαγράφεται αβέβαιο. Όμως, το μόνο σίγουρο είναι πως πλέον δεν φοβούνται να διεκδικήσουν.

Το Κόμμα του τσαγιού σκοτώνει στην Αριζόνα n ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΣΜΑ «Να πάρουν τα όπλα» καλούσε τους ψηφοφόρους η Σάρα Πέιλιν, ηγέτιδα του κινήματος Tea Party (Κόμα του τσαγιού) κατά την εκστρατεία της για τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, τον περασμένο Νοέμβριο. Αυτό έκανε ο 22χρονος Τζάρεντ Λι Λόφνερ, ο οποίος έστρεψε το όπλο του εναντίον της Γκάμπριελ Γκίφορντς, της μετριοπαθούς βουλευτού του Δημοκρατικού Κόμματος που επικράτησε με μικρή διαφορά στην πρόσφατη εκλογική μάχη έναντι του υποψηφίου του υπερσυντηρητικού Κόμματος του τσαγιού στην Αριζόνα. Ο Λόφνερ σκότωσε έξι και τραυμάτισε 13. Το μακελειό στην Αριζόνα αποτέλεσε προαναγγελθέν πολιτικό έγκλημα με ηθικούς αυτουργούς τη Σάρα Πέιλιν και την παρέα του Tea Party, που ώθησαν στη βία και τελικά όπλισαν το χέρι του προφανώς διαταραγμένου, 22χρονου νέου. Τον περασμένο Μάρτιο, με αφορμή την ψήφιση του νομοσχεδίου για την υγεία, η Σάρα Πέιλιν είχε δημοσιεύσει στη σελίδα της στο Facebook χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών με στόχαστρα πάνω σε διάφορες εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Μία από αυτές ήταν και η περιφέρεια της Γκίφορντς. Με αυτό τον τρόπο η Σ. Πέιλιν θέλησε να εικονογραφήσει το γνωστό σύνθημά της: «Μην υποχωρείτε αλλά ξαναγεμίστε» («Don’t retreat, reload»). Η Σ. Πέιλιν μετά το μακελειό απέσυρε το χάρτη από το διαδίκτυο, ήταν όμως αργά πια για τα θύματα του Λόφνερ. Η Γκίφορντς, που παραμένει βαριά τραυματισμένη στο νοσοκομείο, είχε δεχτεί απειλές και επιθέσεις και στο παρελθόν. Άγνωστοι έκαναν θρύψαλα τα τζάμια του σπιτιού της λίγες ώρες πριν από την ψήφιση του νόμου για την υγεία. Η βουλευτής είχε καταγγείλει τότε τις δηλητηριώδεις επιθέσεις που δεχόταν από το ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο. «Βρισκόμαστε στο στόχαστρο της Σάρα Πέιλιν» είχε δηλώσει. Συνολικά, το δεύτερο εξάμηνο του 2010 τριπλασιάστηκαν οι απειλές κατά της ζωής που δέχτηκαν μέλη του Κογκρέσου. Η εγκληματική και φασιστική ρητορική του Κόμματυος του τσαγιού που ανέπτυξαν οι εκπρόσωποί του από τη σύστασή του, το 2009, άρχισαν να αποδίδουν τους πρώτους δηλητηριώδεις καρπούς. Το μίσος, η οργή και ο διχασμός βρέθηκαν στον πυρήνα όλων των πολιτικών εκστρατειών του. Εκπρόσωποι του κινήματος έχουν καταλογίσει στον Ομπάμα από «βαθύ μίσος για τους λευκούς ανθρώπους και τη λευκή φυλή» μέχρι αντιαμερικανισμό. Σε συγκεντρώσεις τους, κάλεσαν τους οπαδούς τους να συμπεριφερθούν στον Ομπάμα, όπως σε ένα χρησιμοποιημένο φακελάκι τσαγιού. Τα µέλη του Κόμματος του τσαγιού θεωρούν ότι η Αµερική που εξέλεξε τον Οµπάµα δεν είναι η δική τους Αµερική, που έχει τη φώτιση του Θεού και το όπλο παρά πόδα. Η εκλογή του πρώτου μαύρου αμερικανού προέδρου δημιούργησε ελπίδες για οριστικό τερματισμό μιας σκοτεινής περιόδου κατά την οποία κυριάρχησε ο φανατισμός των νεοσυντηρητικών γερακιών του Μπους. Ωστόσο το σημερινό πολιτικό περιβάλλον στις ΗΠΑ, το πιο βίαιο των τελευταίων δεκαετιών, που σημαδεύτηκε από το μακελειό στην Αριζόνα, δείχνει ότι η οικονομική κρίση δίνει νέα πνοή στους οπαδούς του χρεοκοπημένου νεοσυντηρητικού φανατισμού. Ο Ομπάμα, περίπου δύο χρόνια μετά την εκλογή του, αναγκάστηκε να διαβεβαιώσει δημοσίως τους ομοεθνείς του ότι προσεύχεται καθημερινά στο Ευαγγέλιο και ότι δεν είναι, όπως υποστηρίζουν οι πολιτικοί του εχθροί κρυπτομουσουλμάνος. Η αδυναμία ή άρνησή του να υλοποιήσει τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό σύστημα, να τερματίσει τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και να κλείσει το Γκουαντάναμο, έχει αποδυναμώσει το ρεύμα της αλλαγής που αναπτύχθηκε πριν από την εκλογή του. Η αμφισβήτηση της οικονομικής ισχύος της μέχρι πρότινος μοναδικής παγκόσμιας υπερδύναμης, συνοδεύεται από μία εντεινόμενη ιδεολογική κρίση, που απειλεί να εξελιχθεί σε πολιτική, δυναμιτίζοντας την κοινωνική συνοχή. Δείγμα ιδεολογικής κρίσης αποτελούν τόσο η ενίσχυση της πολιτικής επιρροής του Κόμματος του τσαγιού, όσο και οι τραγικές συνέπειές της στην κοινωνία, που με το μακελειό της Αριζόνα, εκδηλώθηκαν στην πιο ακραία τους μορφή.


24 / ΠPIN

ΔIEΘNH

KYPIAKH 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011

ΠEPI σκόπιο

νη από το σεισμό χώρα. Σύμφωνα με αρκετούς παρατηρητές η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ένα χρόνο μετά το χτύπημα του εγκέλαδου και κυρίως μετά την εκδήλωση των κρουσμάτων χολέρας που έχουν στοιχίσει τη ζωή τουλάχιστον 3.600 ανθρώπων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις στη χώρα δεν έχει φτάσει ούτε το 10% από τα 9 δισ. δολάρια που είχαν υποσχεθεί ξένοι χορηγοί, με αποτέλεσμα ακόμη να μην έχει απομακρυνθεί ούτε το 5% των ερειπίων που δημιούργησε ο σεισμός. Την ίδια ώρα από τα σπίτια που είχαν υπολογιστεί να κατασκευαστούν δεν έχει παραδοθεί ούτε το 15%. Παρ’ όλα αυτά η χώρα έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ, και ξένων οργανώσεων που λειτουργούν πλέον ως κράτος εν κράτη.

Πρόβλημα ο Λίμπερμαν Νέα ρητορική επίθεση εναντίον του Άβιγκντορ Λίμπερμαν πραγματοποίησε ο Τ. Ερντογάν τη στιγμή που ο φασίστας υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ επισκεπτόταν την Αθήνα. Σε συνέντευξή του στο Αλ Τζαίρα χαρακτήρισε τον επικεφαλής της ισραηλινής διπλωματίας «πρόβλημα επικεφαλής του Ισραήλ» και κάλεσε ανοιχτά την κυβέρνηση του Τελ Αβίβ να τον απομακρύνει από τα καθήκοντά του. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι μόνο σε αυτή την περίπτωση η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να επανεξετάσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Είχε προηγηθεί η άρνηση του Λίμπερμαν να ζητήσει συγγνώμη και να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη για την εν ψυχρώ εκτέλεση εννέα τούρκων ακτιβιστών στο στόλο της ελευθερίας. Οι σχέσεις Αγκυρας - Τελ Αβίβ αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς το Ισραήλ έθεσε αυτή την εβδομάδα τις ένοπλες δυνάμεις του σε κατάσταση επιφυλακής με αφορμή την κατάρρευση της κυβέρνησης του Λιβάνου. Αρκετοί διπλωμάτες και αναλυτές προειδοποιούν ότι η επίθεση του κράτους - δολοφόνου εναντίον του Λιβάνου είναι θέμα χρόνου και στρέφουν πλέον το βλέμμα τους προς την αντίδραση της Τεχεράνης, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Το βέβαιο είναι ότι η δωσίλογη κυβέρνηση Παπανδρέου αποκτά πλέον

Περισσότερους από 500 νεκρούς και 5.000 άστεγους άφησαν οι πλημμύρες στη Βραζιλία, που χαρακτηρίστηκαν οι εντονότερες των τελευταίων 44 ετών. Η νέα πρόεδρος της χώρας, Ντίλμα Ρουσέφ, που ανέλαβε την 1η Ιανουαρίου υποσχέθηκε μισό

και επισήμως τον τίτλο του μοναδικού συμμάχου των ισραηλινών δολοφόνων στην περιοχή – όπως επιβεβαίωσε άλλωστε και η επίσκεψη του Λίμπερμαν στην Αθήνα.

Ανταποδίδει η Ρωσία Φτωχό συγγενή θύμιζε ο πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα τη συμφωνία συνεργασίας της ΕΕ με το Αζερμπαϊτζάν για την παροχή πετρελαίου που θα μπορούσε να γεμίσει το διαβόητο αγωγό Ναμπούκο, ο οποίος παραμένει εδώ και χρόνια μεταξύ φθοράς και… ανυπαρξίας. Ενώ όμως

Τ

ι και αν ο πορτογάλος πρωθυπουργός Ζοζέ Σόκρατες φωνάζει πως η χώρα του δεν χρειάζεται «διάσωση» από την τρόικα! «Το έλλειμμα της Πορτογαλίας θα είναι χαμηλότερο από το στόχο της κυβέρνησης για 7,3%, που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες μειώσεις ελλείμματος στην ευρωζώνη των 17 μελών» κραυγάζει ο Σόκρατες, βλέποντας έντρομος τα δεινά της Ελλάδας και της Ιρλανδίας μετά την ένταξή τους στο διαβόητο μηχανισμό στήριξης .

Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Πορτογαλίας που ηγείται άλλωστε κυβέρνησης μειοψηφίας και αγωνίζεται για την πολιτική του επιβίωση, είδε ότι η ιρλανδική κυβέρ-

δισ. δολάρια για την ανόρθωση των περιοχών που επλήγησαν. Ποσό που ισοδυναμεί με σταγόνα στον ωκεανό της φτώχειας που βασιλεύει στις φαβέλες του Ρίο, όπου καταγράφηκαν και οι περισσότεροι πνιγμοί.

ο ευρωπαίος κομισάριος μιλούσε για την ενεργειακή «απεξάρτηση» της Ευρώπης, αναφερόμενος προφανώς στη Ρωσία, η Μόσχα φρόντιζε για τη δική της απεξάρτηση από τις αγορές της Ευρώπης. Τις τελευταίες ημέρες άρχισε η ροή πετρελαίου από τη ρωσική πόλη Σκοβορόντινα στην κινεζική πόλη Ντανσίνγκ. Ο αγωγός εντάσεται στο δίκτυο του πετρελαιαγωγού Ανατολικής Σιβηρίας - Ειρηνικού Ωκεανού (ESPO), μέσω του οποίου η Ρωσία θα προμηθεύει την Κίνα τα επόμενα 20 χρόνια με 300.000 βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα – συνολικά 300 εκατομμύρια τόνους στη διάρκεια της εικοσαετίας.

Πρόκειται αναμφίβολα για στρατηγική σύμπραξη που θα επηρεάσει για δεκαετίες τις διμερείς σχέσεις των δυο χωρών, αφαιρώντας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη μερικά ακόμη πιόνια από την ενεργειακή σκακιέρα της κεντρικής και ανατολικής Ασίας.

Προτεκτοράτο η Αϊτή Τη μετατροπή της Αιτής, σε «δημοκρατία των ΜΚΟ», καταγγέλλουν προσωπικότητες όπως ο Άλεξ Ντουπί, καθηγητής κοινωνιολογίας από τις ΗΠΑ που παρακολουθεί εδώ και ένα χρόνο τις εξελίξεις στην κατεστραμμέ-

Κυβέρνηση στο Νεπάλ Στο σχηματισμό νέας κυβέρνησης συνασπισμού, η οποία θα συσταθεί μέσα στους επόμενους τρεις μήνες συμφώνησαν οι μαοϊστές αντάρτες του Νεπάλ, ανακοίνωσε ο ηγέτης τους Καμάλ Νταχάλ μιλώντας στο Αλ Τζαζίρα. Η συμφωνία που φαίνεται να επιτεύχθηκε προβλέπει τη δημιουργία εξαμελούς επιτροπής που θα επιβλέπει την κατάπαυση του πυρός αλλά και την ένταξη ένοπλων ανταρτών στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Τουλάχιστον 19.000 μαοϊστές μαχητές αναμένεται να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους. Είχαν προηγθεί επαφές του αμερικανού υφυπουργού εξωτερικών Ρόμπερτ Μπλέικ με τον τελευταίο πρωθυπουργό της κυβέρνησης αλλά και τον επικεφαλής των ανταρτών.

EKTOΣ OPIΩN n ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ

Ρίχνουν στον Καιάδα και την Πορτογαλία νηση, η οποία έβαλε τη χωρα στο μηχανισμό στήριξης στα τέλη Νοεμβρίου, αναγκάστηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές το Φεβρουάριο. Ο Σόκρατες αρνείται μέχρι στιγμής να κάνει το «πρόθυμο διάβημα» του Γιώργου Παπανδρέου υπάγοντάς την Πορτογαλία στο ατιμωτικό καθεστώς της τρόικας, και να προκαλέσει περαιτέρω πτώση του βιοτικού επιπέδου της τεράστιας πλειοψηφίας του πορτογαλικού λαού. Όπως παραδέχεται άλλωστε και η γερμανική εφημερίδα DieTageszeitung, «αν και το ερώτημα είναι πλέον το πότε η Πορτογαλία θα αποδεχτεί το μηχανισμό στήριξης, η βοήθεια από την ΕΕ δεν πρόκειται να σώσει τη χώρα, η οποία θα παραμείνει στην παγίδα του χρέους». Ο Σόκρατες έχει χάσει την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολούθησε, υιοθετώντας εξοντωτικά μετρα λιτοτητας και γνωρίζει πλέον ότι η ένταξη στο μηχανισμό στήριξης θα σημάνει και το πολιτικό του τέλος. Το Βερολίνο δεν φημίζε-

ται όμως για τη…φιλανθρωπία του. Γιατί να σώσει άλλον ένα σοσιαλιστή πρωθυπουργό, όταν το κυρίαρχο ζήτημα είναι η επιβεβαίωση της κυριαρχίας των Γερμανών στην Ευρώπη; Αν και η κυβέρνηση Μέρκελ μετράει τις αντιστάσεις στην Ευρώπη, το κακό είναι ότι και η Πορτογαλία αμύνεται χωρίς συμμάχους. Τι και αν στην πρώτη δημοπρασία κρατικών ομολόγων το 2011, η Πορτογαλία εξασφάλισε το 1,25 δισ. ευρώ που επιζητούσε με τη δημοπρασία εντόκων γραμματίων και μάλιστα με το δεκαετές ομόλογο να εξασφαλιζει καλύτερο επιτόκιο από εκείνη του περασμένου Νοεμβρίου; Η απόφαση του Βερολίνου είναι ειλημμένη: και η Πορτογαλία στον Καιάδα. «Μόνον ένα θαύμα θα μας σώσει από το ΔΝΤ», έγραψε στο κύριο άρθρο της η πορτογαλικη εφημερίδα Publico. «Το μόνο ερώτημα έχει να κάνει με την ημερομηνία, το χρονοδιάγραμμα. Οι προετοιμασίες για τη βοήθεια του ΔΝΤ προς την Πορτογαλία έχουν ήδη αρχίσει» γράφει η πορτογαλική εφημερίδα. Επισήμως βέβαια, η Μέρκελ, οι εκπρόσωποι της Κομισιόν και της γαλλικής κυβέρνησης διαψεύδουν ότι ασκείται οποιαδήποτε πίεση στην Πορτογαλία. Ωστόσο, ανώτερος παράγοντας της ευρωζώνης έκανε λόγο στο Reuters για κυοφορούμενο πακέτο βοήθειας της τάξης των 50 έως

100 δισ. ευρώ. «Μπορεί η Πορτογαλία να κέρδισε χρόνο με τη δημοπρασία αλλά φαίνεται ότι είναι αναπόφευκτη η ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης» προεξοφλούν οι Financial Times. «Γερμανία και η Γαλλία πιέζουν την Πορτογαλία να ενταχτεί στο ταμείο διάσωσης της ΕΕ για να σταματήσει η κρίση του χρέους να εξαπλώνεται και σε χώρες όπως η Ισπανία και το Βέλγιο» σύμφωνα με το Spiegel. To γερμανικό περιοδικό εκτιμά πως η σύνοδος κορυφής της 4ης Φεβρουαρίου θα είναι πιθανότατα εκείνη που θα επικυρώσει την ένταξη της Πορτογαλίας στο ταμείο στήριξης. Χαρακτηριστικό της βεβαιότητας ότι σύντομα η Λισαβόνα θα βρίσκεται υπό καθεστώς Μνημονίου είναι το γεγονός ότι σύσσωμος πλέον ο διεθνής Τύπος ασχολείται μόνο με την περίπτωση της Ισπανίας, την οποία και θεωρούν κρισιμότατη δοκιμασία για την επιβίωση του ίδιου του ευρώ με τη σημερινή μορφή του. Ότι έλεγαν μέχρι πριν λίγο για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία…

ΠΡΙΝ 16 Γεναρη 2011  

Πριν της 16ης Γενάρη