Page 1

ΠPIN

ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 ETOΣ 22O • AP. ΦΥΛΛΟΥ 1.076 n2

Καθεστώς δικτατορίας διεθνούς και εγχώριου στυγνού καπιταλισμού

Κύριο κόμμα του Μνημονίου τώρα η ΝΔ

Η κυβέρνηση σκοτώνει και την υγεία

σελ. 10-11

σελ. 4

Eφημερίδα της ανεξάρτητης Aριστεράς

σελ. 12-13

Υπόδειγμα ...ανάπτυξης η Ελλάδα των 500 ευρώ! ΣΧOΛΙO

Μεθοδεύσεις ασφαλιτών

Κ

αινούργια «φάμπρικα» έχουν ανοίξει οι ασφαλίτες της ΓΑΔΑ εδώ και καιρό, όπως πληροφορούμαστε. Κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην Αθήνα αναγράφουν κατ’ επιλογήν στα βιβλία τους κάποιες από τις οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς που συμμετέχουν – μεταξύ αυτών και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βεβαίως. Στη συνέχεια περιγράφουν περιστατικά βίας και κατόπιν παραθέτουν όσες περιπτώσεις ατόμων προσέρχονται στην Ασφάλεια για να καταγγείλουν φθορές που υπέστησαν περιουσιακά τους στοιχεία – σπασίματα, εμπρησμούς, κλοπή χρημάτων κ.λπ. Τεχνηέντως έτσι επιτυγχάνουν δύο πράγματα. Πρώτον, με έμμεσο τρόπο υποδεικνύουν στα θύματα βανδαλισμών να στραφούν, αν θέλουν, εναντίον πολιτικών οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς. Δεύτερον και σημαντικότερο από πολιτική σκοπιά, οι ασφαλίτες συσσωρεύουν φακέλους εσωτερικής χρήσης με τις δικές τους εκτιμήσεις όπου φορτώνουν σε πολιτικές αριστερές οργανώσεις αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου – μέχρι και ...κλοπές χρημάτων! Η πολιτική σκοπιμότητα αυτής της μεθοδευμένης –και προφανώς με πολιτική εντολή– διαδικασίας συναρτάται με τις εσχάτως διακηρυσσόμενες προθέσεις κύκλων της κυβέρνησης δοσιλόγων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν στα ...πεζοδρόμια(!) τις διαδηλώσεις, αλλά και να επιχειρήσουν να φορτώνουν στα κόμματα και τις οργανώσεις που συμμετέχουν σε μια διαδήλωση το ...κόστος όσων ζημιών προκαλούν οι ασφαλίτες προβοκάτορες ή κάποιοι διαδηλωτές! Δεν ξέρουμε αν αυτό το σκέφθηκαν μόνοι τους οι έλληνες πολιτικοί δοσίλογοι ή αν τους το υπαγόρευσαν οι γερμανοί γκαουλάιτερ της ΕΕ, αλλά ματαιοπονούν αν νομίζουν ότι έτσι θα καταστείλουν την οργή του λαού μας.

Μ

έσα σε μερικές ώρες, με μια ακραία αντιδραστική και αντεργατική απόφαση της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του υπουργικού συμβουλίου ΠΑΣΟΚ - ΝΔ (έτσι ώστε να μη χρειαστεί να περάσει καν από τη Bουλή) καταργήθηκαν εργατικά δικαιώματα δεκαετιών. Τσεκούρι 22% στον κατώτερο μισθό, 32% η μείωση για τους νέους, με στόχο να συμπαρασύρει όλες τις εργατικές αμοιβές μέχρι και 40%-50% κάτω! Ο κατώτερος μισθός γίνεται 580 ευρώ μεικτά (περίπου 500 ευρώ καθαρά), ενώ στα 400 ευρώ πάει ο μισθός των νέων! Η Ελλάδα του 500άρικου, πεδίο πάμφθηνης εργατικής δύναμης και άγριας εκμετάλλευσης για τις πολυεθνικές, το ξένο και το ντόπιο κεφάλαιο, πάει να γίνει γεγονός. Ήρθε η ώρα να φωνάξουν οι εργαζόμενοι και οι νέοι ότι δεν θα ζήσουν με 400 ευρώ, ότι δεν θα γίνουν οι δούλοι του 21ου αιώνα! Από το τσεκούρι της ΕΕ και της κυβέρνησης δεν γλύτωσε ούτε αυτό το εξευτελιστικό επίδομα ανεργίας, που έλεγαν ότι πάνε να περισώσουν. Μόλις βρυχήθηκε η τρόικα, ο Γ. Κουτρουμάνης το περιέκοψε στα ...360 ευρώ! Τώρα καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η Ελλάδα της ανάπτυξης, την οποία δήθεν θα φέρει ο δοτός πρωθυπουργός και η συμμορία του ευρώ. Δεν θα πεινάνε μόνο οι άνεργοι, αλλά και όσοι εργάζονται! Η κυβερνητι-

κή κουστωδία το μόνο που έφερε από τις Βρυξέλλες είναι το μισό δάνειο, το οποίο θα πάει ολόκληρο για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων προς τους τοκογλύφους - δανειστές και για τις τράπεζες.Όπως και το υπόλοιπο βεβαίως. Για την πλειονότητα της κοινωνίας το μόνο που μένει είναι οι άγριες περικοπές, οι φορομπηχτικές επιδρομές, η διάλυση των κοινωνικών υποδομών. Και για να περάσουν αυτά προωθείται κι επιβάλλεται ο πιο εξευτελιστικός αυταρχισμός απέναντι στους εργαζόμενους και στο λαό της χώρας. Ο πρόεδρος της ευρωζώνης Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ έφτασε στο σημείο να απαιτήσει ουσιαστικά ψήφο στα κόμματα που στηρίζουν το Μνημόνιο. Την ίδια ώρα συνολικά η ΕΕ θωρακίζεται και μετατρέπεται σε αντεργατικό φρούριο με την ψήφιση του Δημοσιονομικού Συμφώνου. Ο εργαζόμενος λαός θα αντιδράσει. Η δυσαρέσκεια είναι μεγάλη και αναζητά διεξόδους αγωνιστικής έκφρασης. Ο λαός συνειδητοποιεί ότι δεν είναι ανίκητοι, ότι μπορεί όχι μόνο να επιβάλει ρωγμές (όπως στα χαράτσια της ΔΕΗ) αλλά και την ανατροπή. Έχει έρθει η ώρα για ένα νέο, μετωπικό και συντονισμένο, βαθιά ανατρεπτικό και ταξικό εργατικό κίνημα. Ωριμάζει η ανάγκη ενός μεγάλου πανεργατικού - παλλαϊκού ξεσηκωμού που θα σαρώσει την επίθεση κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου.  σελ. 2, 3, 5

Κόβουν τους μισθούς και τα δίνουν όλα στους δανειστές

ΘEMA Λεηλασία μέσω χρέους Πικρή είναι η ιστορία του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Από την έναρξη της επανάστασης του 1821 άρχισε ο δανεισμός, ο οποίος έγινε μοχλός αφαίμαξης των εργαζομένων και παρέμβασης του ξένου κεφαλαίου. Ανατομία της λεηλασίας, με βάση τα βιβλία του Νίκου Μπελογιάννη και του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη. Του Πέτρου Κοσμά σελ. 6-7

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΑΡΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Τα διαλύει όλα το νέο Μνημόνιο

σελ. 15


2 / ΠPIN

Π OΛITIKH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Ανάπτυξη μόνο για το κεφάλαιο και τα κέρδη του! Όσο πονέσαμε, πονέσαμε. Επιτέλους, ήρθε η ώρα της σοδειάς. Σιγά - σιγά, θα αρχίσουμε να δρέπουμε τους καρπούς των θυσιών μας. Όσο για τους γύπες του κεφαλαίου, της κυβέρνησης και της τρόικας, αρχίζουν ήδη να αποσύρονται, χορτασμένοι από τις σάρκες των εργαζομένων, για να δώσουν τη θέση τους στα περιστέρια της κοινωνικής συναίνεσης και τα αηδόνια της ανάπτυξης. Θα ήταν, πράγματι, πολύ ωραίο το μαύρο χιούμορ, εάν οι αξιω-

ματούχοι και τα παπαγαλάκια της εξουσίας δεν προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όλα αυτά είναι (σχεδόν) αληθινά! Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, λοιπόν, μια και καλή. Από τα 65 δισ. ευρώ του πρώτου «πακέτου» και τα 130 δισ. του δεύτερου, όχι απλώς τίποτε δεν πήγε ή δεν θα πάει στις τσέπες των εργαζομένων αλλά, αντιθέτως, τα περισσότερα βγήκαν από αυτές. Και βγήκαν για να πληρωθούν οι τράπεζες και οι λοιποί τοκογλύφοι,

ΠPIN

οι πολυεθνικές και το κεφάλαιο. Αλλά και τα 25 δισ. που, όπως μας λένε, έρχονται από το ΕΣΠΑ, είναι τελικά «άνθρακες». Πέρα από το γεγονός ότι το ποσό αυτό προκύπτει από εντελώς αυθαίρετες αθροίσεις, μεγάλο μέρος των περίφημων αναπτυξιακών προγραμμάτων στα οποία δήθεν αντιστοιχεί, έχουν ήδη εξαγγελθεί και κατά το παρελθόν – μάλιστα, κάποια από αυτά έχουν ήδη αποτύχει στην πράξη. Οι εργαζόμενοι δεν τρώνε πια κουτόχορτο. Γνωρίζουν πολύ καλά, από την εμπειρία που βίαια έχουν σωρεύσει

τα τελευταία δύο χρόνια, ότι η ανάπτυξη –όταν και όποτε έρθει στους δείκτες– θα αφορά μόνο το κεφάλαιο και την κερδοφορία του και όχι τους ίδιους. Πάνω σε ένα καμένο τοπίο, με μισθούς 400 και 500 ευρώ, η ελληνική αστική τάξη και τα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης θα προσπαθήσουν να «χτίσουν» τη σύγχρονη και ολοκληρωτική εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, Ελλήνων και μεταναστών. Δεν θα πεινούν μόνο οι άνεργοι, αλλά και όσοι εργάζονται. Για πάντα. Θα τους αφήσουμε;

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ n ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη! Βίαιη αλλαγή των συνθηκών της οικονομικής ταξικής πάλης σε βάρος της εργασίας

M

έσα σε 48 ώρες, την Τρίτη και Τετάρτη 28 και 29 Φεβρουαρίου, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ του δοτού πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου, κατάργησε το εργατικό δίκαιο και τις κατακτήσεις ενός αιώνα. Με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, την περασμένη Τρίτη, χωρίς ούτε καν την τυπική έγκριση της Βουλής, η κυβέρνηση κατάργησε τις συλλογικές συμβάσεις και μαζί με αυτές μια ουσιαστική και συνταγματικά κατοχυρωμένη πλευρά της τυπικής αστικής δημοκρατίας, τις νομικά «ελεύθερες» διαπραγματεύσεις των «κοινωνικών εταίρων». Η πράξη, αυτή ανοίγει μια ειδική περίοδο στην οικονομική και πολιτική ταξική πάλη, που πρέπει και θα σφραγιστεί αντικειμενικά από το διπλό αγώνα για επιβολή συλλογικών συμβάσεων σε κάθε επίπεδο με ταυτόχρονη διεκδίκηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις. Με απαίτηση για αυξήσεις στους μισθούς που να παίρνουν πίσω όλα τα κλεμμένα της τριετίας και να διεκδικούν, ταυτόχρονα, ένα εργατικό εισόδημα που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες, πάνω από το επίπεδο της παραγωγικότητας της εργασίας και σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου. Η αντίθετη λογική, «συμβάσεις κι ό,τι να ’ναι», «συμβάσεις έστω και με μειώσεις», αφαιρεί από τη νομική μορφή το περιεχόμενό της, που είναι η μείωση της εκ-

μετάλλευσης. Αυτή η κατεύθυνση, με την οποία κινήθηκαν οι ηγετικές δυνάμεις των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ (και όχι μόνο) σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ αλλά και σε άλλα συνδικάτα, οδήγησε στον αφοπλισμό του εργατικού κινήματος, με αποκορύφωμα να παραλύσει κάθε άμεση αντίδραση των συμβιβαστικών συνδικάτων μπροστά στο κυβερνητικό πραξικόπημα. «Φύλλο και φτερό» έγινε η συμφωνία ΓΣΕΕ - ΣΕΒ, τον Ιανουάριο, με την οποία ο Παναγόπουλος καμωνόταν πως θα αντιμετωπίσει την τρόικα και την κυβέρνηση. Όπως είδαμε, δεν βγήκαν οι βιομήχανοι στο δρόμο για να μην περάσουν τα μέτρα… Στο «περίμενε» άφησε και ο Σαμαράς τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, που προ μηνός διαβεβαίωνε πως η ΝΔ δεν θα δεχτεί μειώσεις στο βασικό μισθό. Με την Πράξη Nομοθετικού Περιεχομένου καταργείται η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Μειώνονται όλοι οι μισθοί που προβλέπονται από αυτή κατά 22% γενικά και για τους νέους μέχρι 25 ετών, κατά 32%. Έτσι, αναδρομικά από τις 14 Φεβρουαρίου, ο κατώτερος μισθός πέφτει στα 586 ευρώ μεικτά, από 751 ευρώ και στους νέους στα 511 ευρώ μεικτά. Ταυτόχρονα, καταργούνται όλες οι ισχύουσες συλλογικές κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις και προβλέπεται ότι εάν δεν επέλθει συμφωνία μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών μέχρι τις αρχές Μαΐου, οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται με το βασικό μισθό συν τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών

ΠPIN

Ιδιοκτησία: «Eκδόσεις-Μελέτες-Έρευνες» Aστική Mη Kερδοσκοπική Eταιρεία, Kωδικός 2806 Χαρ. Τρικούπη 76, 106 80 Αθήνα, Tηλ.: 210-82.27.949, Fax: 210-82.27.947 E-mail:prin@otenet.gr http://www.prin.gr Tραπεζικός Λογαριασμός Συνδρομών και Eνισχύσεων: 118/784133-73 EΘNIKH TPAΠEZA EΛΛAΔAΣ IBAN: GR 801101180000011878413373 ΕΚΔΟΤΗΣ: Δημήτρης Δεσύλλας ΔIEYΘYNTHΣ: Γιώργος Δελαστίκ Eκτύπωση XEΛIOΣ ΠPEΣ ABEE

η ισχύς των επιχειρηματιών κατοχυρώθηκε με την αδυναμία μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας. Παράλληλα, με το άρθρο 5 της Πράξης Nομοθετικού Περιεχομένου καταργούνται νόμοι και συμφωνίες «που υποκρύπτουν μονιμότητα ή ρήτρες μονιμότητας» και επιτρέπεται, πλέον, η απόλυση εργαζομένων από επιχειρήσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, τις πρώην ΔΕΚΟ και τις τράπεζες. Όλα τα παραπάνω συνιστούν μόνο το πρώτο βήμα, δεδομένου ότι τον Ιούνιο θα έρθουν και νέες περικο-

πές, με αναδρομική ισχύ, όπως δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Καψής. Από την άλλη πλευρά, την περασμένη Τρίτη και πάλι με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ψηφίστηκε από 202 βουλευτές ο πρώτος εφαρμοστικός νόμος του δεύτερου Mνημονίου, που επιβάλλει: Περικοπές στις κύριες συντάξεις όλων των ταμείων κατά 12% για το ποσό που υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ. Περικοπές στις επικουρικές συντάξεις από 10% έως 20%. Κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας. Μείωση των κρατικών δαπανών για κοινωνικές παροχές. Άνοιγμα 20 «κλειστών» επαγγελμάτων. Την επόμενη ημέρα, την Τετάρτη, ψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής ο εφαρμοστικός νόμος του υπουργείου Υγείας (βλ. σελ. 12-13) που περιλαμβάνει: Ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων σε ένα. Δραστικές περικοπές στις φαρμακευτικές δαπάνες. Κατάργηση δημόσιων μονάδων υγείας. Κατάργηση επιδομάτων των πολύτεκνων, με τη θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων. Απελευθέρωση ωραρίου των φαρμακείων. Επέκταση της λειτουργίας των δουλεμπορικών «γραφείων ευρέσεως εργασίας». Ιδιαίτερα κανιβαλική είναι η απόφαση του υπουργού Εργασίας για μείωση του επιδόματος ανεργίας. Οι διαβεβαιώσεις για μη αναλογική με τους μισθούς μείωση πήγαν «περίπατο» μόλις η τρόικα βρυχήθηκε και το επίδομα ανεργίας μειώθηκε κατά 22%,

από τα 461,50 ευρώ στα 360 ευρώ, δηλαδή σε 12 ευρώ ημερησίως, όπως μειώνονται και όλα τα άλλα επιδόματα που χορηγεί ο ΟΑΕΔ. Λογικό, διότι «είναι πολλά τα λεφτά» που πρέπει να πάνε στο Μινώταυρο των τοκοχρεολυσίων: Η περικοπή των επιδομάτων κατά 22% σημαίνει «εξοικονόμηση» για την αποπληρωμή των πιστωτών της τάξης περίπου των 500 ευρώ ετησίως, αν υπολογίσουμε ότι το συνολικό κονδύλι του ΟΑΕΔ για το 2012 προβλεπόταν να είναι 2,37 δισεκατομμύρια ευρώ. Ήρθε η ώρα για ένα νέο, μετωπικό και συντονισμένο ταξικό εργατικό κίνημα σε περιεχόμενο, δομές οργάνωσης και μορφές πάλης, που θα αναγεννηθεί αναγκαστικά σε ρήξη και σύγκρουση με τον κυβερνητικό, εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και των συμβιβασμένων συνδικάτων. Που θα συνδυάσει με νέο τρόπο, κάτω από την κατανόηση των καινούριων συνθηκών, τον αντικαπιταλιστικό οικονομικό αγώνα με την αγωνιστική ταξική ενότητα και τον οικονομικό αγώνα με την αντικαπιταλιστική πολιτική πάλη για την ανατροπή της επίθεσης. Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς θα κριθούν πρώτα από όλα σε αυτό το πεδίο. Διαφορετικά, περιστατικά τυφλής βίας και απόγνωσης, όπως αυτό στο εργοστάσιο της Κομοτηνής, θα γενικευθούν. Η ιστορική αυτή μάχη, που ξεκινά από αύριο, θα κρίνει το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, αλλά και την ίδια την επαναστατική προοπτική του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Χαλυβουργία Ελλάδος

Αντίσταση στο Μιλάνο

Νέο «Όχι» των Ιρλανδών

σελ. 17

σελ. 22

σελ. 23

Πιο κρίσιμη από ποτέ η συμπαράσταση στους απεργούς της Χαλυβουργίας, την ίδια ώρα που η εργοδοσία συνεχίζει να απολύει εργάτες και στήνει απεργοσπαστικούς μηχανισμούς.

Εκατό χιλιάδες διαδηλωτές από όλη την Ιταλία διαδήλωσαν το περασμένο Σάββατο στην Ιταλία ενάντια στην κατασκευή τρένου υψηλής ταχύτητας που θα ενώσει το Tορίνο με τη Λυών.

Σε δημοψήφισμα θα προχωρήσει η Ιρλανδία για το αν θα υιοθετήσει ή όχι το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που εγκρίθηκε στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για αυστηρή πειθαρχία.

και επικίνδυνης εργασίας, εφόσον όμως αυτά προβλέπονται από τη συγκεκριμένη συλλογική σύμβαση. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή. Διότι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για ατομικές συμβάσεις με ακόμη χειρότερους όρους και στο έλεος των δεσποτικών διαθέσεων κάθε εργοδότη. Μάλιστα,

Ήρθε η ώρα για ένα νέο, μετωπικό και συντονισμένο ταξικό εργατικό κίνημα


ΓΛΥΚΑΘΗΚΕ από την εξουσία ο τραπεζοτσολιάς Λουκάς Παπαδήμος και δεν θέλει να φύγει από την κεντρική πολιτική σκηνή ακόμα και μετά τη λήξη της θητείας της σημερινής κυβέρνησης που δείχνει να παρατείνεται διαρκώς. «Αυτά θα τα συζητήσουμε μετά τις εκλογές», είπε χαρακτηριστικά, απαντώντας σε σχετική ερώτηση ξαφνιάζοντας όλους όσοι είχαν μείνει με την εντύπωση ότι θα αποχωρούσε όποτε «ολοκλήρωνε το έργο του». Αρκετοί μάλιστα έσπευσαν να συνδέσουν το «ίσως» του Παπαδήμου με τη δημοσιοποίηση της απόφασής του να παραιτηθεί της πρωθυπουργικής αποζημίωσης. Στο πιθανότερο σενάριο να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η Bουλή που θα προκύψει από τις εκλογές ίσως επιλέξει ξανά ένα πρόσωπο ευρείας μνημονιακής αποδοχής, με τον αγαπημένο τραπεζίτη της τρόικας να διεκδικεί μια δεύτερη θητεία. ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ και παράνομη η διακοπή της παροχής του ηλεκτρικού ρεύματος σε όσους δεν πληρώσουν το έκτακτο ειδικό τέλος ακινήτων, αποφάσισε την Παρασκευή σε διάσκεψη, κεκλεισμένων των θυρών, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας. Αντιθέτως, το δικαστήριο έκρινε νόμιμη την επιβολή του χαρατσιού –χωρίς το κόψιμο του ρεύματος– εφόσον δεν θα πληρώνεται μόνιμα και σταθερά αλλά παραμείνει έκτακτος φόρος, με δίχρονη διάρκεια. Πάντως, το δικαστήριο επιφυλάχθηκε να κρίνει και πάλι τη συνταγματικότητα της επιβολής στην περίπτωση που το χαράτσι αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Η απόφαση αποτελεί μια μικρή αλλά σημαντική νίκη για όλες τις κινήσεις που συσπειρώθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν με πυρήνα της αντίδρασής τους την αντίθεση στο χαράτσι και στις οποίες πρωταγωνίστησαν κινήσεις πόλης αλλά και συνδικαλιστικοί σύλλογοι. ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΟΥΡΕΨΕΙ με την ψιλή τη Ζίμενς το ελληνικό κράτος, κουρεύει τις απαιτήσεις του. Στα 170 εκ. ευρώ μόλις συμβιβάστηκε τελικά η ελληνική κυβέρνηση με τη γερμανική εταιρεία, αντί για το ποσό των δύο δισ. στο οποίο έχουν αποτιμήσει οι έλληνες βουλευτές το ύψος της ζημιάς του ελληνικού Δημοσίου από τη σκανδαλώδη δράση των Γερμανών. Σαν κερασάκι στην τούρτα, η εταιρεία επικοινωνιών δεσμεύεται για τη δημιουργία εργοστασίου στην Ελλάδα, καθώς και για 100 μεταπτυχιακές υποτροφίες σε γερμανικά πανεπιστήμια για Έλληνες μαθητές. Φυσικά, αντίθετα με την τρόικα, η Ελλάδα δεν επέβαλε κανέναν όρο για την ...εξυγίανση και το νοικοκύρεμα της εταιρείας. Αν δεχόντουσαν ανάλογη συμφωνία οι πιστωτές της χώρας, θα είχε καταργηθεί το 90% του χρέους σε μια μέρα με αντάλλαγμα μερικές παραπάνω θέσεις για ευρωπαίους φοιτητές και σπουδαστές στα προγράμματα Εράσμους στη χώρα μας και τη δέσμευση της Ελλάδας να ανοίξει εργοστάσια στο εξωτερικό!

ΠPIN / 3

Π OΛITIKH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΓIΩPΓOΣ ΔEΛAΣTIK

Τ

Δεν άφησαν τίποτα όρθιο

α λέει όλα για την κατάσταση της Ελλάδας και τη σχέση υποτέλειας προς την ΕΕ μια καταπληκτική γελοιογραφία που δημοσιεύθηκε στους Άιρις Τάιμς του Δουβλίνου. Δείχνει έναν ρακένδυτο Έλληνα που κοντεύει να κοπεί στη μέση από μια πολύ σφιγμένη ζώνη. «Δεν βλέπω πώς μπορούμε να σφίξουμε ακόμη περισσότερο τη ζώνη μας» διαμαρτύρεται. «Άσε με να σου δείξω» του λέει ένας ευτραφής τροϊκανός. Και στην επόμενη σκηνή, με χαμόγελο υπέρτατης ικανοποίησης, έχει περάσει τη ζώνη στο ...λαιμό του εμβρόντητου Έλληνα και την έχει μετατρέψει σε λουρί σκύλου! Αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Η κυβέρνηση των δοσίλογων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν έφερε αντίρρηση απολύτως σε τίποτα από αυτά που απαίτησαν οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι της ΕΕ. Η εντυπωσιακά δουλική στάση τους οδήγησε μάλιστα σε ακραίες φραστικές προκλήσεις και πράξεις. Μέσα στο πλαίσιο της αχρειότητας της κυβερνητικής πολιτικής, πήγε ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης, ο οποίος έχει εξευτελιστεί παντελώς με τη μέχρι τώρα στάση του, να κάνει μια «ντρίμπλα»: Να διασώσει το επίδομα ανεργίας από τη μείωση κατά 22%. Οι εκπρόσωποι της ΕΕ όμως απαίτησαν ωμά να γίνει αυτό αμέσως γιατί δεν πρόκειται να δώσουν το «πράσινο φως» για τη σύναψη του νέου δανείου των 130 δισ. ευρώ! Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά να υποκύψει στον εκβιασμό ο υπουργός Εργασίας, να βάλει την ουρά στα σκέλια και να στέλνει ...φαξ στις Βρυξέλλες με δήθεν απόφαση του υπουργικού συμβουλίου που μειώνει το επίδομα ανεργίας από τα 461 ευρώ μεικτά στα 359! «Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Έλληνες αρνούνται να δεχθούν γκαουλάιτερ», δήλωσε κυνικά μετά από όλα αυτά ο υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ, ο οποίος έχει πάθει υστερία βλέποντας τη μεν Μέρκελ να απογειώνεται στις δημοσκοπήσεις εξαιτίας της πολιτικής «πυγμής» απέναντι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και το δικό του κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών να μην μπορεί με τίποτα να περάσει στις δημοσκοπήσεις το όριο του 5% για να ξαναμπεί του χρόνου στο γερμανικό κοινοβούλιο. Η ξεφτίλα της ελληνικής αστικής τάξης και των πολιτικών εκπροσώπων της στο νέο ρόλο των υποτελών συνεργατών των Γερμανών έχει φτάσει πάντως σε τέτοιο σημείο που τους έβγαλε γλώσσα ακόμη και ο ...πρωθυπουργός του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου! Ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ πήρε τόσο πολύ αέρα, ώστε αποφάσισε να υπαγορεύσει δημοσίως στον ελληνικό λαό, τι επιτρέπεται να ...ψηφίσει στις εκλογές! Δεν υπερβάλλουμε. Σε συνέντευξή του στην τοπική γερμανική εφημερίδα Χάνοφερσε Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ του Ανόβερου απείλησε ωμά ότι αν οι Έλληνες δεν ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ,

τότε η ΕΕ θα κόψει κάθε δάνειο προς τη χώρα μας!!! «Αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε και εμείς» δήλωσε. «Να πάτε στον αγύριστο κι ακόμα πάρα πέρα!», είναι η απάντηση που θα δώσει και στις κάλπες ο ελληνικός λαός στους ευρωπαίους κατακτητές, αν και όταν γίνουν εκλογές. Μέχρι τότε όμως οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους κάνουν πάρτι. «Πάρτι» τρόπος του λέγειν δηλαδή σε ό,τι αφορά στην ελληνική αστική τάξη, η οποία ναι μεν έχει την ευρωπαϊκή στήριξη για να γδάρει τους έλληνες εργαζόμενους λεηλατώντας τα εισοδήματά τους μέσω δραματικής μείωσης των μισθών, αλλά σε ό,τι αφορά στη σχέση της με την ΕΕ και την προσδοκία χρηματοδότησης, θα συνεχίσει να υφίσταται το «μαρτύριο της σταγόνας». Ούτε ευρώ δεν θα πάρουν στο χέρι οι Έλληνες αστοί από τα 130 δισεκατομμύρια του δανείου! Ήδη τους έδωσαν μόνο τα μισά λεφτά του δανείου – 58,7 δισ. ευρώ για την ακρίβεια βρίσκονται πλέον υπό καθεστώς εκταμίευσης. Από αυτά, τα 30 δισ. θα καταβληθούν στους ιδιώτες ομολογιούχους για την ανταλλαγή ομολόγων που θα γίνει στο πλαίσιο του περιβόητου PSI, τα 5,7 δισ. θα πάνε για τόκους που οφείλει το ελληνικό Δημόσιο και τα 23 δισεκατομμύρια θα δοθούν στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών. Δεν έμεινε τίποτα δηλαδή από την πρώτη δόση του δανείου! Μάλιστα, λόγω του «κουρέματος» των ομολόγων των τραπεζών της χώρας μας, αλλά και την πλήρη πλέον καταβαράθρωση των ελληνικών ομολόγων στον πάτο της χωματερής των σκουπιδιών εξαιτίας του PSI, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ...μπατίρησε εντελώς! Ούτε η ΕΚΤ δεν παίρνει πλέον τα ελληνικά ομόλογα για να δώσει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, οπότε οι ηγέτες έδωσαν εντολή στον προσωρινό μηχανισμό διάσωσης (EFSF) να δώσει εγγυήσεις στην ΕΚΤ ώστε αυτή με τη σειρά της να χορηγήσει δάνεια ύψους 35 δισ. ευρώ στις ελληνικές τράπεζες. Οι «πολιτικοί συμμορίτες» της κυβέρνησης φόρτωσαν κυρίως τις κρατικές τράπεζες, την Αγροτική και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, με ομόλογα που τώρα αποδεικνύονται σκουπίδια λόγω κουρέματος, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να τις διαλύσουν. Η ζημιά που υφίστανται υπερβαίνει τα ίδια κεφάλαιά τους και σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΚΕΠΕ (Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών) φτάνει στο ...196% των ιδίων κεφαλαίων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και στο 356% των ιδίων κεφαλαίων της Αγροτικής Τράπεζας!!! Τα ...νταούλια των ΜΜΕ είναι για τη σωτηρία ή για τη χρεοκοπία;

n ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συζήτηση του ΝΑΡ Σύγχρονη εργατική τάξη: εξελίξεις και προοπτικές. Τετάρτη 7 Μαρτίου, 6.30 μ.μ., ΑΣΟΕΕ (αμφ. Αντωνιάδου) Ομιλητές: Β. Μηνακάκης, Λ. Μπόλαρης, Απ. Καψάλης, Σπ. Σακελλαρόπουλος

Ξεκίνησαν οι συναντήσεις με αριστερές δυνάμεις

Π

ραγματοποιήθηκαν την εβδομάδα που πέρασε με πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συναντήσεις με ηγεσίες άλλων αριστερών δυνάμεων, στο πλαίσιο της προώθησης του Αγωνιστικού Μετώπου Ρήξης και Ανατροπής, καθώς και του διαλόγου για τη συγκρότηση μιας μαζικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Την περασμένη Τετάρτη, αντιπροσωπεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Μ. Ζευγώλη, Κ. Κωστόπουλος, Κ. Μάρκου, Χ. Τουλιάτος, Γ. Σηφακάκης) συναντήθηκε με αντιπροσωπεία του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ), όπου συμμετείχαν οι Αλ. Αλαβάνος, Τ. Σταυρόπουλος (Συντονιστής του ΜΑΑ), Χ. Καπάταης (περιφερειακός σύμβουλος του ΜΑΑ), Κ. Παπουλής (μέλος του Συντονιστικού), Σ. Μάρταλης (ΔΕΑ) και Κ. Σαπουνάς (ΑΠΟ). Κοινή ήταν η εκτίμηση ότι η δίωρη συνάντηση ήταν ιδιαίτερα γόνιμη. Η αντιπροσωπεία του ΜΑΑ βλέπει θετικά τις πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συμφώνησε σε μια κοινή δράση για την ανασυγκρότηση του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, που όπως ειπώθηκε, κινείται στην ίδια κατεύθυνση με δικές της επεξεργασίες και προτάσεις. Στο περιεχόμενο συμφώνησε με τις βασικές πλευρές της πρότασης. Προκρίνει την ανάγκη για άμεση έξοδο από το ευρώ, αλλά θα συζητήσει και εσωτερικά τη στάση απέναντι στην ΕΕ. Παράλληλα, πρόσθεσε ότι είναι αναγκαίο το αγωνι-

στικό μέτωπο να «συμπληρωθεί» με την οικοδόμηση ενός «αριστερού πολιτικού μετώπου» από όλες τις αριστερές δυνάμεις. Τέλος, η αντιπροσωπεία του ΜΑΑ είπε πως αναμένει με ενδιαφέρον την «ολοκλήρωση» των πρωτοβουλιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Προχθές Παρασκευή, σε πολύ θετικό κλίμα, αντιπροσωπεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντ. Δραγανίγος, Χ. Μπίστης, Π. Σηφογιωργάκης) συναντήθηκε με αντιπροσωπεία της Κομμουνιστικής Oργάνωση Ανασύνταξη (Β. Θεοφανόπουλος, Ανδ. Καυγάς, Γ. Αρκάδης). Η KOA βλέπει θετικά τη λογική του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, εκτίμησε ότι οι δύο δυνάμεις συμφωνούν στο πλαίσιο των «μεταβατικών αιτημάτων» και πρόσθεσε ότι στη σημερινή περίοδο είναι αναγκαίο να τεθεί το αίτημα για μια «εργατική κυβέρνηση». Οι συναντήσεις με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά και του ευρύτερου αγωνιστικού εργατικού και μαζικού κινήματος, θα συνεχιστούν την ερχόμενη εβδομάδα. Την Παρασκευή πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπου τονίστηκε πως η πρόταση του μετώπου πρέπει να προωθηθεί και «από τα κάτω», ενώ συζητήθηκαν οι πολιτικές εξελίξεις, η παρέμβαση στους άμεσα επερχόμενους αγώνες, καθώς και η προετοιμασία για τις εκλογές.


4 / ΠPIN

ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ Ή ΕΞΟΔΟΣ ΑΠ’ ΤΟ ΕΥΡΩ; n ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ Το ιστορικό δίλημμα «ρήξη ή ελιγμοί» φαίνεται να ταλανίζει όσο ποτέ το Συνασπισμό και το ΣΥΡΙΖΑ. Η έκταση της οικονομικής και πολιτικής κρίσης πιέζει για σαφέστερες θέσεις, που με τη σειρά τους αναδεικνύουν το στρατηγικό χάσμα που χαρακτηρίζει τις δυνάμεις που στεγάζουν τα γραφεία της πλατείας Κουμουνδούρου και η συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλ’ αυτά, η τελευταία συνεδρίαση της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε σε μια 5σέλιδη απόφαση 10 σημείων «προγραμματικής πρότασης», η οποία μ’ όλη την έκτασή της, αποφεύγει τη συγκεκριμένη τοποθέτηση στα πιο καυτά ζητήματα: Του ευρώ και της προοπτικής, αλλά και της πολιτικής συμμαχιών που πρόκειται άλλωστε να αποτελέσει και τον καταλύτη για την ταυτότητα της συμμαχίας. «Είναι μια απόφαση έντιμου συμβιβασμού μεταξύ των διαφορετικών απόψεων», εκτίμησε χαρακτηριστικά ο Γρηγόρης Δεμέστιχας, εκ μέρους της ΔΕΑ, σημειώνοντας τις αντιρρήσεις της οργάνωσής του για τη ρηχή αντιμνημονιακή ρητορική και όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα, η ηγεσία του Συνασπισμού μεταθέτει τον τακτικό στόχο του κόμματος σε μια οικονομίστικη και από τα πάνω διαχείριση της κρίσης: «Μορατόριουμ αποπληρωμής τόκων προς τους πιστωτές για τουλάχιστον τρία χρόνια, ώστε σ’ αυτό το διάστημα να γλιτώσουμε απ’ αυτά τα 15-20 δισ. που θα δίνουμε κατ’ έτος στους πιστωτές, χωρίς να πάμε σε διαδικασία κουρέματος», ήταν η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα, όπως τη διατύπωσε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη. Στόχος όπως είπε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ είναι «να δοθεί χρόνος στην ελληνική οικονομία για ανάπτυξη, με άλλη συνταγή όμως απ’ αυτή του Μνημονίου». Από την άλλη μεριά, τακτική πρόταση που πλησιάζει στη συνολική ρήξη διατυπώνει το Αριστερό Ρεύ-

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΝΔ n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ

Από το «κοινωνικό κέντρο» στο «μνημονιακό νεοφιλελευθερισμό» Τα ακροδεξιά «σταγονίδια» έγιναν χείμαρρος

Ε

νας είναι ο εχθρός, ο ...κομμουνισμός. Επιστροφή στο μέλλον της μετεμφυλιακής περιόδου για τη Νέα Δημοκρατία με τον Α. Σαμαρά να προσπερνά στα γρήγορα το ΠΑΣΟΚ και να κηρύσσει τον πόλεμο στην κοινωνική Αριστερά. Για την κρίση, λοιπόν, δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, ούτε οι πολιτικές που εφάρμοσαν οι δυνάμεις του δικομματισμού τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αλλά κυρίως και πάνω απ’ όλα η Αριστερά που μπορεί να μην κυβέρνησε αλλά –σύμφωνα με το δεξιό πολιτικό– κατά καιρούς στήριξε και υπερασπίστηκε «όλα όσα αποτελούν σήμερα τις ασθένειες της ελληνικής κοινωνίας, που μας έφεραν ως εδώ». Συγκεκριμένα, ο Α. Σαμαράς, μιλώντας στη Βουλή ως εκπρόσωπος της μνημονιακής κυβέρνησης για την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του Μνημονίου, κατηγόρησε την Αριστερά επειδή αυτή υπερασπίστηκε το δικαίωμα των εργαζομένων στη σταθερή και μόνιμη εργασία το οποίο βάπτισε «στήριξη προνομίων και αγκυλώσεων». Επιπλέον, η κακιά Αριστερά ενοχοποίησε την «επιχειρηματικότητα», «έδιωξε επιχειρήσεις από την Ελλάδα με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις που έκανε επί πολλά χρόνια» και πρωτοστάτησε στην υπεράσπιση του ασύλου! Ταυτόχρονα, ο δεξιός ηγέτης στην ομιλία του άφησε ένα παράθυρο ανοιχτό για μελλοντική κυβερνητική συνεργασία με την κατοικίδια εκσυγχρονιστική παραλλαγή της Αριστεράς, διευκρινίζοντας ότι «μπορεί να μην έχουν όλες οι πτέρυγες της Αριστεράς ευθύνη για όλα αυτά». Τη στροφή Σαμαρά χαιρέτισε με πρωτοσέλιδο σχόλιό της η Κα-

θημερινή, που χαρακτηρίζει «ενδιαφέρουσα» την «προσπάθεια συμπήξεως αντισυμμοριακού (!!!) μετώπου», χρησιμοποιώντας την εμφυλιακή ορολογία των πολιτικών προγόνων της Δεξιάς, των ταγμα-

μια νύχτα πέταξε την αντιμνημονιακή μάσκα και πήρε τη θέση του σημαντικότερου εκφραστή, του κύριου κόμματος του Μνημονίου. Και όλα αυτά πριν καν στηθούν οι κάλπες. Όλα αυτά δεν έχουν τόσο σχέση με

τασφαλιτών, των χωροφυλάκων και των χιτών. Ας μην ξεχνάμε ότι πατενταρισμένοι φιλοχουντικοί πολιτικοί, όπως ο Γεωργιάδης και ο Βορίδης, περιέγραψαν ως κύρια αποστολή τους μετά τη μεταγραφή τους στη ΝΔ τη δημιουργία ενός μετώπου απέναντι στην Αριστερά. Από την « πτώση των διαχωριστικών γραμμών» και το «σύγχρονο κοινωνικό κέντρο» του Κώστα Καραμανλή, η «νέα» Νέα Δημοκρατία μέσα σε δύο χρόνια έχει περάσει με γοργό και ευέλικτο βήμα από το λεγόμενο μεσαίο χώρο στον ακροδεξιό. Από την «ήπια προσαρμογή» στην πολιτική της «πυρηνικής βόμβας» στα εργατικά δικαιώματα. Από τον ψευδεπίγραφο «κοινωνικό φιλελευθερισμό» στο βούρκο του πιο απάνθρωπου νεοφιλελευθερισμού. Η πιο χαρακτηριστική μεταστροφή της μεταμοντέρνας Δεξιάς έγινε ωστόσο όταν μέσα σε

το ακροδεξιό παρελθόν του Α. Σαμαρά στην Πολιτική Άνοιξη, αλλά με την αντιδραστική μετάλλαξη της αστικής δημοκρατίας όπως τη γνωρίσαμε και με την εντυπωσιακή δεξιά μετατόπιση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος την ίδια στιγμή που ο κόσμος –με αντιφάσεις– στρέφεται προς τα αριστερά. Σε πρώτο επίπεδο, η επίθεση Σαμαρά αποτελεί έναν αντιπερισπασμό, ώστε να αποσιωπηθεί ο νέος του ρόλος. Ο ηγέτης της ΝΔ έχει περάσει από το στάδιο του δήθεν «αναγκαίου κακού» και της «αναγκαστικής συναίνεσης», στην πιο ένθερμη δίχως καμία πλέον επιφύλαξη ανοιχτή υποστήριξη του Μνημονίου. Η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ επιβράβευσε τη γενικότερη επιθετική - ενδοτική στάση και τις δηλώσεις της «αξιωματικής αντιπολίτευσης» με μια συνάντηση και μια φωτογραφία με τον αρχηγό της, ουσι-

αστικά με την έγκριση του Ράιχ για την ανάληψη της πρωθυπουργίας της Ελλάδας. Επιπλέον, ο Σαμαράς επιχειρεί να ξορκίσει τις επιθέσεις φιλίας που δέχεται από τον Α. Λοβέρδο και άλλα «πράσινα» στελέχη που ήδη μιλούν για απρόσκοπτη συνέχιση της τετράμηνης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και μετά τις εκλογές, απλά με νέο πρωθυπουργό... Φυσικά, οι γελοίες δηλώσεις του Σαμαρά ότι τάχα «δεν θέλει ούτε να ακούει περί μετεκλογικής συγκυβέρνησης» με το ΠΑΣΟΚ με το οποίο ήδη συγκυβερνά είναι… της Χαλιμάς και αντιμετωπίστηκαν με πρωτοφανή ειρωνικά και δηλητηριώδη σχόλια από τον Tύπο. Η ΝΔ επιδιώκει να «λεηλατήσει» τα περίχωρα της δεξιάς πολυκατοικίας, επιχειρώντας να συσπειρώσει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των πληττόμενων νοικοκυραίων που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην αποχή, το ΛΑΟΣ ή τη Χρυσή Αυγή, χωρίς μεγάλη επιτυχία μέχρι στιγμής. Ακόμα και η υπόσχεση Σαμαρά ότι θα πάρει πίσω όσους «διαγεγραμμένους» υπογράψουν δήλωση μετανοίας και ψηφίσουν τον εφαρμοστικό νόμο, συγκίνησε σε πρώτη φάση μόλις πέντε από τους 21 που δεν ψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση, ανάμεσά τους ο Μ. Κεφαλογιάννης και ο Τ. Καρυπίδης. Πάνω απ’όλα το πολιτικό επιτελείο της ΝΔ γνωρίζει ότι η ακραία αντιδραστική πολιτική, την οποία έχει ήδη δεσμευτεί ότι θα εφαρμόσει την επόμενη πενταετία, δεν υπάρχει περίπτωση να εφαρμοστεί αναίμακτα και προετοιμάζεται για τα σενάρια εφαρμογής δημοκρατικής εκτροπής και βίαιης καταστολής των αναπόφευκτων κοινωνικών εξεγέρσεων.

ΠΑΣΟΚ

μα. Δύο θεμελιώδη μέτρα πρότεινε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης με άρθρο του αυτή την εβδομάδα, «δύο ανάσες» όπως χαρακτηριστικά είπε και στη Βουλή: Πρώτον, «στάση πληρωμών στο χρέος με στόχο τη διαγραφή του» και δεύτερον, «στοιχειώδη προστασία από την ασφυκτική ευρωπαϊκή και εξωτερική ανταγωνιστική πίεση για την επανεκκίνησή της», κάτι που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος εξειδίκευσε ως εξής: «Έξοδο από την ευρωζώνη και συγκρότηση εθνικού νομίσματος και εθνικής νομισματικής πολιτικής για την προνομιακή χρηματοδότηση του δημοσίου και της οικονομίας». Θέση του Αριστερού Ρεύματος είναι ότι τα μέτρα αυτά αν και όχι «ικανά να ανοίξουν θετικούς δρόμους», είναι αναγκαία μαζί με ένα «συνεκτικό σύγχρονο προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικού προσανατολισμού».

Στην τελική ευθεία εισέρχονται οι επίδοξοι μονομάχοι για την προεδρία στο ΠΑΣΟΚ. Μέχρι στιγμής έχουν επίσημα δηλώσει την υποψηφιότητά τους ο Χ. Παπουτσής και ο Β. Βενιζέλος. Προσπάθεια με αμφίβολη κατάληξη κάνει και ο Στ. Τζουμάκας, καθώς στα δημοκρατικά κόμματα τύπου ΠΑΣΟΚΝΔ κ.λπ. δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα όποιος θέλει, αλλά μόνο εκείνος που θα συγκεντρώσει επαρκή αριθμό υπογραφών από τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου. Όσο για τον Μ. Χρυσοχοΐδη, αυτός έχει μεν εκδηλώσει την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος, μιας και κατά δήλωσή του ίδιου το δικαιούται, αλλά η υποψηφιότητα αυτή μάλλον έχει ναυαγήσει έπειτα και από τις ανεκδιήγητες αναφορές του για το Mνημόνιο που δεν διάβασε αλλά ψήφισε. Σφήνα σε αυτές τις διεργασίες, σε απόσταση από τους δύο μονο-

ΜΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΑΣ

Μονομαχία στον πράσινο βάλτο Εντός, εκτός και επί τα αυτά οι υποψηφιότητες μάχους, επιχειρήθηκε να μπει από το πιο ακραίο και αμιγώς νεοφιλελεύθερο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, των Γ. Ραγκούση και Α. Διαμαντοπούλου, που αβαντάρεται από τον Θ. Πάγκαλο, χωρίς όμως να έχει ξεκαθαρίσει τι θα κάνει. Πάντως, το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε ομόφωνα προχθές ο νέος πρόεδρος να εκλεγεί από τα μέλη του κόμματος, με στήσιμο κάλπης στις 18 Μαρτίου, με ερωτηματικό το πόσοι θα συμμετέχουν από τη φυλλορροούσα βάση του ΠΑΣΟΚ. Στις 9-10 Μαρτίου θα γίνει Εθνική Συνδιάσκεψη στο ΣΕΦ. Παράλληλα αναπτύσσονται κι-

νήσεις και διεργασίες στο χώρο των διαγραμμένων βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που δεν ψήφισαν το δεύτερο Mνημόνιο, με πρωτεργάτες σε αυτές τις διεργασίες τον Χ. Καστανίδη και τη Λ. Κατσέλη, αμφότερους διατελέσαντες σε κρίσιμα υπουργικά χαρτοφυλάκια στην κυβέρνηση ΓΑΠ και άρα με ανάλογα τεράστιες ευθύνες για τη στήριξη και από τη μεριά τους, του διαρκούς αντεργατικού πραξικοπήματος κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου. Όλοι βέβαια, παρά τις υποτιθέμενες διαφορές τους και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ τους που γίνονται για το θεαθήναι, συμφωνούν στο βασικό πλαίσιο που δεν είναι

άλλο από αυτό που επιβάλλει η βαρβαρότητα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, όπως αυτή διαμορφώνεται από την κορυφαία και αδιαπραγμάτευτη για το ελληνικό κεφάλαιο επιλογή του. Τη με κάθε τρόπο και μέσο συμμετοχή του στην ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, έστω και με υποβάθμιση της θέσης του. Τη συνέχιση και ένταση της βάρβαρης επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα όπως αυτή έχει διαγραφεί από τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους. Η αντιπαράθεση των «πράσινων» υποψηφίων γίνεται μακριά και ενάντια στο σκληρό αγώνα που δίνουν εργαζόμενοι και νεολαία. Οι υποψηφιότητες και οι άλλες πολιτικές κινήσεις απαντούν στην ανάγκη του συστήματος για ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού και της σοσιαλδημοκρατίας σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.


ΠPIN / 5

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Προκλήσεις ΕΛΑΣ κατά του ΣΕΚ

n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τ

έλος καλό, όλα καλά! Αυτό είναι το συμπέρασμα της μαφίας του ευρώ από την περιπέτεια του δεύτερου δανείου των 130 δισ. ευρώ μετά την σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έληξε το βράδυ της Παρασκευής. Οι δηλώσεις του δοτού πρωθυπουργού «η Ελλάδα αλλάζει» και «γυρίζω στην Αθήνα περισσότερο αισιόδοξος» από κοινού με τις κενολογίες περί ανάπτυξης που συζητήθηκαν στις Βρυξέλλες, έδωσαν την αφορμή ώστε η φιλο-μνημονιακή δημοσιογραφία να επιχειρήσει τη δική της ρελάνς. Μάθαμε έτσι ότι, επιτέλους, αναγνωρίζονται οι θυσίες του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση ανακτά μέρος της χαμένης της αξιοπιστίας, ότι τίθενται οι βάσεις για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας κ.ά. Η πραγματικότητα, που συνηγορεί στην παραπάνω φιλολογία, είναι ότι τους τελευταίους τρεις μήνες κάτι έχει αλλάξει στο μέτωπο της ευ-

ρωπαϊκής οικονομίας, με αποτέλεσμα η εικόνα κρίσης που δέσποζε επί δύο σχεδόν χρόνια στην ευρωζώνη, απειλώντας τη συνοχή της κάθε ώρα και στιγμή, να φαντάζει πολύ μακρινό παρελθόν. Δεν πρόκειται ωστόσο για τίποτε παραπάνω από μια μικρή ανάπαυλα. Ο βασικός παράγοντας που συνέβαλε σε αυτή την πραγματικότητα είναι οι πακτωλοί χρήματος που δόθηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις εμπορικές τράπεζες, υπό την μορφή χαμηλότοκου τριετούς δανεισμού. Ακόμη και μέρος αυτών των ποσών (489 δισ. ευρώ στις 21 Δεκέμβρη 2011 και 529,5 δισ. ευρώ στις 29 Φεβρουαρίου

Εργατικά δικαιώματα και ανεξαρτησία σε «κλειστό λογαριασμό» 2012) να είχαν δοθεί στα κράτη, υπό τους ίδιους ακριβώς όρους –επιτόκιο δηλαδή 1%– η κρίση δημόσιου χρέους θα είχε τερματιστεί οριστικά. Κατά τ’ άλλα όμως η κρίση, ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας πλέον, συνεχίζει να διαβρώνει τα θεμέλια της ευρωζώνης, με την Ιρλανδία να προετοιμάζεται να ζητήσει δεύτερο δάνειο «διάσωσης», την Ισπανία να δηλώνει αδυναμία να προχωρήσει σε περικοπές της τάξης του 4% όπως είχε δεσμευτεί, την Πορτογαλία να βλέπει τα επιτόκια δανεισμού να τραβούν την ανηφόρα, την Ολλανδία να εισέρχεται κι αυτή στο «νέο γενναίο κόσμο» των βάρβαρων περικοπών κ.λπ. Στην δε Ελλάδα, το επίκεντρο των αλλεπάλληλων σεισμικών δονήσεων, ο πρόσκαιρος εφησυχασμός πηγάζει από την ασφάλεια που προσφέρει πλέον στους δανειστές ο κλειστός λογαριασμός που αποδεικνύεται «κίνηση ματ». Αποτελώντας αυστηρό όρο για τη χορήγηση του νέου δανείου, η δυνατότητα των πιστωτών να εξυπηρετούνται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα ακόμη και ως προς τους μισθούς, τις συντάξεις ή τις κοινωνικές δαπάνες, θα έχει το εξής αποτέλεσμα: Κάθε ευρώ που θα εισέρχεται στα δημόσια ταμεία είτε από τα δάνεια του μηχανισμού ή από τα φορολογικά έσοδα θα πηγαίνει για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων και άλλων δανειακών υποχρεώσεων. Ενενήντα μέρες πριν την ημερομηνία πληρωμής θα πρέπει να «γεμίζει» ο λογαριασμός. Τότε και μόνο τότε, αφού δηλαδή έχουν πληρωθεί οι πιστωτές, θα δίνονται χρήματα για πληρωμή δασκάλων και γιατρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο υπαρκτός κίνδυνος μιας κλασικής χρεοκοπίας, με την κυβέρνηση ακόμη και μιας μαριονέτας όπως ο Παπαδήμος, να σηκώνει τα χέρια ψηλά αδυνατώντας να πληρώσει τους πιστωτές, απομακρύνεται. Υποκαθίσταται όμως από μια συνεχή και ανεξέλε-

γκτη χρεοκοπία των εργαζομένων και της κοινωνίας που θα απολέσει κάθε δικαίωμα, ακόμη και στο μισθό ή τη σύνταξη, προκειμένου να πληρωθούν οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι Έλληνες τραπεζίτες. Τουλάχιστον 50 δισ., τη μερίδα του λέοντος δηλαδή, θα εισπράξουν μόνο οι τελευταίοι από το δάνειο των 130 δισ. ευρώ. Ο ουσιώδης ωστόσο όρος για την πρόσκαιρη νηνεμία στο «ελληνικό μέτωπο» προήλθε λόγω της ψήφισης των τριών εφαρμοστικών νόμων την εβδομάδα που πέρασε. Η συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων, όπως επιβλήθηκε με τη μείωση μισθών και ημερομισθίων κατά 22% (που οδήγησε το μισθό του νεοεισερχόμενου στα 586 ευρώ) και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών (511 ευρώ μισθός) δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο σε βάρος ποιας κοινωνικής τάξης προωθήθηκε η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και η ονομαστική μείωσή του. Τα επιπλέον μέτρα δε που προανήγγειλε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για τον Ιούνιο θα αποτελέσουν νέο πλήγμα στα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, δείχνοντας ότι πρόκειται για έναν εφιάλτη χωρίς τέλος. Παραπέρα ωστόσο, η κατάφωρη αμφισβήτηση και η απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, όπως προωθείται με πιο βίαιο τρόπο με το διορισμό μόνιμου επιτρόπου στην Ελλάδα, την αποστολή 160 εφοριακών από τη Γερμανία και τις συνεχείς παρεμβάσεις ευρωπαίων αξιωματούχων στα εσωτερικά μας (όπως για παράδειγμα με την απειλή του Γιουνκέρ ότι θα κοπεί η παροχή ρευστού αν στις εκλογές πάρουν πλειοψηφία τα αντι-μνημοινιακά κόμματα) έρχεται να θωρακίσει με μόνιμο τρόπο τα συμφέροντα των ξένων πιστωτών και τη σύνθλιψη των εργατικών δικαιωμάτων προς όφελος φυσικά της ελληνικής αστικής τάξης.

Βόμβα διασποράς φόβου σύντομα». Το σκηνικό της παραλίγο πρωτοφανούς τρομοκρατικής ενέργειας είναι βέβαια ασυνήθιστο και μάλλον ερασιτεχνικό. Πρώτον, διότι δεν συνηθίζονται ενέργειες τέτοιου είδους σε μέρη που παρακολουθούνται στενά από κάμερες και δεύτερον, διότι ο τρόπος ανάληψης ευθύνης χωρίς προκήρυξη, ακόμη και το όνομα της «οργάνωσης», αφήνουν εύλογες απορίες. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό περιστατικό από την άποψη του αντίκτυπου είχε και που θα μπορούσε να έχει αν η ενέργεια ολοκληρωνόταν. Σί-

γουρα δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι μια τέτοια πράξη επιχειρείται σε μια από τις πιο κρίσιμες φάσεις της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας. Ένα «τυφλό» χτύπημα στο μετρό θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την κυβέρνηση να φιμώσει με όπλο το νόμο και την καταστολή κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή και φυσικά το εργατικό κίνημα, ακριβώς όπως συνέβη και με τον εμπρησμό της Μαρφίν στις 5 Μαΐου 2010. Ο αποπροσανατολισμός που θα προκαλούσε μια έκρηξη και μάλιστα σε χώρο του μετρό, θα ήταν

ην Παρασκευή 2 Μαρτίου στη 1 μ.μ. πολυάριθμη μεικτή περιπολία της ΕΛΑΣ και της Δημοτικής Αστυνομίας Αθήνας «στάθμευσε» προκλητικά στην είσοδο των γραφείων του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη, στην οδό Αναξαγόρα 14A. Στην απαίτηση των μελών του ΣΕΚ να απομακρυνθούν, οι ένστολοι όχι μόνο αρνήθηκαν, αλλά άρχισαν να προκαλούν και να λογομαχούν αποδεικνύοντας ότι ήταν εσκεμμένη και κατευθυνόμενη η ενέργειά τους λέγοντας ότι «εσείς μας φωτογραφίζετε»! Το ΣΕΚ καταγγέλλει «τη βάναυση καταπάτηση της ελεύθερης πολιτικής δράσης με την ανοιχτή αστυνόμευση των γραφείων του ΣΕΚ, ενός κόμματος της Αριστεράς, συνιστώσα

της ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Όπως καταγγέλλει η οργάνωση, «η συστηματική παρενόχληση του ΣΕΚ με τη διεύρυνση των αρμοδιοτήτων των μεικτών συνεργείων ΕΛΑΣ - Δήμου Αθήνας έχει ενταθεί τις τελευταίες μέρες, αφού είναι γνωστό ότι το ΣΕΚ πρωτοστατεί στην οργάνωση του αντιναζιστικού συλλαλητηρίου στις 17 Μάρτη αλλά και στη καταγγελία συμμορίας αστυνομικών που έκλεβαν μετανάστες σε επιχειρήσεις σκούπα». Όπως θυμίζει το ΣΕΚ, «πριν μία εβδομάδα αστυνομικοί που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις σκούπα στην Πλατεία Βικτωρίας απείλησαν να εκτελέσουν τους μάρτυρες». Eπίσης, «πριν δύο μέρες, έξω από τα γραφεία προχώρησαν σε συλλήψεις δύο μελών του ΣΕΚ διότι φωτογράφιζαν σύλληψη μετανάστη».

Η CIA τα ξέρει όλα και συμφέρει

Ε

n ΜΕΤΡΟ

Πολλά ερωτήματα μένουν ανοιχτά μετά τον εντοπισμό βόμβας σε συρμό του μετρό στο Αιγάλεω το περασμένο Σάββατο. Σύμφωνα με το σενάριο στης Αστυνομίας, ένας νεαρός άφησε μια χάρτινη σακούλα με εκρηκτικό μηχανισμό πριν βγει από το βαγόνι, με σκοπό αυτή να αναφλεχθεί κατά τη διάρκεια απόσυρσης του συρμού. Αστοχία στις προσμίξεις του εκρηκτικού υγρού συντέλεσε στο να μην εκραγεί και τελικώς εντοπίστηκε από οδηγό του μετρό κατά το συνήθη έλεγχο των συρμών. Ακολούθησε λακωνικό τηλεφώνημα στο Μέγκα όπου άγνωστος δήλωσε: «Παίρνουμε από την οργάνωση “Αντάρτικο Πόλεων”. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τη βόμβα στο συρμό του μετρό. Θα γίνουν και άλλες τέτοιες ενέργειες

Τ

αρκετός για να δώσει πολιτικό χρόνο στη συγκυβέρνηση αλλά και την πρωτοβουλία κινήσεων στις δυνάμεις καταστολής να επιβάλουν τους όρους τους. Το έδαφος της «τρομοκρατίας» και των ομάδων ατομικής βίας όπου δρουν παρασκηνιακά εντελώς αδιαφανείς μηχανισμοί, είναι το πιο εύφορο για να καλλιεργούνται προβοκάτσιες κάθε είδους, όπως αυτή του Σαββάτου. Άλλωστε, και η «ευκαιρία» αυτή δεν πήγε χαμένη για την Ελληνική Αστυνομία, που συνεχίζει με αφορμή το περιστατικό την τακτική δημοσίευσης φωτογραφιών στην ιστοσελίδα της ζητώντας από τους πολίτες να παράσχουν πληροφορίες που γνωρίζουν με «εχεμύθεια» σε ειδικές τηλεφωνικές γραμμές.

να χρόνιο τουλάχιστον πριν την επίσημη προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ γνώριζαν ότι η Ελλάδα αναμένεται να προσφύγει στο συγκεκριμένο οργανισμό ζητώντας οικονομική βοήθεια. Αυτό προκύπτει από δημοσίευμα της εφημερίδας Τα Νέα, στο πλαίσιο της συνεργασίας τους με τον οργανισμό Wikileaks. Αυτό γίνεται γνωστό από την αποκάλυψη εγγράφων του ενημερωτικού δικτύου Στράτφορ. Τα έγγραφα έχουν συντάκτες δύο μυστικούς πληροφοριοδότες του πρακτορείου με κωδικούς GR001 και GR101. Όπως επιβεβαιώθηκε από τις αποκαλύψεις του Wikileaks, μεγάλος αριθμός των πηγών - πληροφοριοδοτών του Στράτφορ αποτελείται από ενεργούς πράκτορες της CIA ή άλλων μυστικών υπηρεσιών. Τα έγγραφα μιλούν για πιθανότατη ολοκληρωτική οικονομική κατάρρευση χώρας της ευρωζώνης και συγκεκριμένα για το εάν και πότε αυτή η χώρα με τον κωδικό gr, θα κάνει αίτηση για δάνειο από το ΔΝΤ εφιστώντας την προσοχή σε οποιαδήποτε ανησυχητικά σημάδια από τη δημοπράτηση ομολόγων. Την ημερομηνία αποστολής της συγκεκριμένης ηλεκτρονικής αλληλογραφίας δεν ήταν καν γνωστό ότι το έλλειμμα θα διαμορφωθεί, κατόπιν «μαγειρικής», πάνω από το 10%...


6 / ΠPIN

ΘEMA Χρονικό μιας λεηλασίας α λα ελληνικά

E IKONOKΛAΣTEΣ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

n ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΣΜΑΣ

Από τη σύστασή του ακόμη, το ελληνικό κράτος κατέβαλλε ένα βαρύ «φόρο αίματος» στους διεθνείς πιστωτές, που μέσω των δανείων παρενέβαιναν διαρκώς στην ελληνική πολιτική ζωή και περισσότερο στην οικονομία, καταδικάζοντας τους εργαζόμενους στη φτώχεια και την κοινωνία στο μαρασμό και την ταπείνωση. Συγκλονιστικές οι περιγραφές του Νίκου Μπελογιάννη και του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη.

n ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ Μόνιμος και σε διαχρονική βάση ο βραχνάς της ιμπεριαλιστικής κηδεμόνευσης του ελληνικού κράτους και διαρκής η λεηλασία του ελληνικού λαού. Αυτή η διαπίστωση διαπερνάει το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα (εκδ. Άγρα) σε ό,τι αφορά το πρόβλημα του δημοσίου χρέους της Ελλάδας και ιδιαίτερα του εξωτερικού. Όποιος το μελετήσει θα νομίζει ότι γράφτηκε για το σήμερα. Κι όμως, γράφτηκε πριν από την κατοχή του ’40. Με τον πλέον επιστημονικό τρόπο περιγράφεται η πορεία της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας μέχρι την κατοχή, η οποία συνεχίζεται έως σήμερα. Όπως γράφει στη σελ. 193, «οι πατέρες του έθνους ψήφισαν το νόμο που ζήταγαν οι τοκογλύφοι ομολογιούχοι περί Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1893. Για να πάρουν οι τοκογλύφοι τα λεφτά τους, τούς παραχωρήσαμε όλα τα κρατικά μονοπώλια και να απομείνουν οι ψηφίσεις νέων φορολογικών νομοσχεδίων καταπίεσης του λαού. Πραγματικά, τούτος ο έλεγχος του ΔΟΕ, ήταν ο βαρύτερος και ξεφτιλιστικότερος από κάθε άλλον έλεγχο που επιβλήθηκε σ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα. Στην ουσία δεν ήταν μονάχα οικονομικός, αλλά και πολιτικός»… Το σπουδαιότερο εύρημα όμως της μελέτης του Μπελογιάννη είναι ότι μέχρι το 1932 η Ελλάδα δανείστηκε 2 δισ. χρυσά φράγκα και πληρώθηκαν γι’ αυτά σε τοκοχρεολύσια 2,2 δισ. χρυσά φράγκα. Ενώ το κράτος συνέχισε ακόμη να χρωστά 2 δισ. φράγκα. Μαζί με τους απλήρωτους τόκους δηλαδή, το ελληνικό κράτος χρωστούσε περισσότερα από όσα δανείστηκε! (Οποιαδήποτε σχέση φυσικά με τη σημερινή κατάσταση κατά την οποία τα ποσά που έχουμε δώσει για την αποπληρωμή του χρέους την τελευταία 20ετία είναι διπλάσια απ’ ό,τι οφείλουμε σήμερα, είναι εντελώς τυχαία). Αφαιρώντας τα υπόλοιπα ποσά που πληρώθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό μέχρι το 1932, τότε εύκολα διαπιστώνεται ότι τα ποσά που πήγαιναν στα εργατολαϊκά εισοδήματα ήταν πενιχρά. Μέχρι και σήμερα, αυτά είναι τα τραγικά θύματα του ξένου τοκογλυφικού κεφαλαίου που αφαίμαζε τη χώρα. Χρήσιμα στοιχεία για τον εξωτερικό δανεισμό της Ελλάδας από την εποχή ακόμη της Επανάστασης (1824-25) έως και σήμερα παρουσιάζονται επίσης με γλαφυρό και αναλυτικό τρόπο στο βιβλίο του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη, με τίτλο Ο εξωτερικός δανεισμός στη γένεση και εξέλιξη του νέου ελληνικού κράτους 1824-2009 (εκδ. Μπατσιούλας). Με τρόπο άκρως αποκαλυπτικό περιγράφεται το χρονικό των ελληνικών δανειακών συμβάσεων και το κόστος τους για τον ελληνικό λαό και τη χώρα. Από τα δάνεια της ανεξαρτησίας, ο Ηλιαδάκης περνά στο δάνειο του Όθωνα, τον τρικουπικό δανεισμό, την πτώχευση του 1893 και το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο του 1898, την εμπόλεμη περίοδο των εκτάκτων δαπανών, στην Ελλάδα κατά τη μικρασιατική καταστροφή, τη μεταπολεμική ανόρθωση και τη δικτατορία των συνταγματαρχών, φτάνοντας ως τη Μεταπολίτευση. Το συμπέρασμα του συγγραφέα είναι πως από το 1949 και μετά, ακόμη κι έπειτα από το 1981 που η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ, το παραγωγικό τοπίο της Ελλάδας παραμένει αμετάβλητο. Οι δύο παραπάνω μελέτες (από τις οποίες αντλήσαμε τα κυριότερα στοιχεία για το δημόσιο χρέος με έμφαση στο εξωτερικό) συνιστούν υποδειγματικές δουλειές από κάθε άποψη: Tη ριζοσπαστικότητα των προσεγγίσεων, το βάθος της ανάλυσης και όχι μόνο .

Η ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Μ

ε την έναρξη της επανάστασης του 1821, πριν ακόμα δηλαδή τη σύσταση του ελληνικού κράτους, ξεκίνησε η παρέμβαση του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα. Το ελληνικό κράτος συστάθηκε το 1832. Έως τότε ήταν επιτακτική η ανάγκη να βρεθούν έσοδα προκειμένου να υποστηριχθεί ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Τότε ξεκίνησε η ιστορία της λήψης δανείων από το εξωτερικό για την Ελλάδα. Τα πρώτα δάνεια της ανεξαρτησίας ήταν ύψους 2,8 εκ. λιρών. Από αυτά, αποδόθηκαν στην Ελλάδα 1,6 εκ. λίρες. Τα υπόλοιπα 1,2 εκ. κατακρατήθηκαν από τις δανειοδότριες αγγλικές τράπεζες. Η Ελλάδα έπρεπε να πληρώνει τόκους και χρεολύσια για κεφάλαιο που δεν της χορηγήθηκε ποτέ! Το 1827, η Ελλάδα κήρυξε την πρώτη της πτώχευση. Ο κρατικός προϋπολογισμός το 1830 εμφάνιζε έλλειμμα 40%, το οποίο προερχόταν αποκλειστικά από τον εξωτερικό δανεισμό. Το 1832 το εξωτερικό δημόσιο χρέος ήταν το 64% επί του συνολικού δημόσιου χρέους. Την εποχή εκείνη οι Τάιμς του Λονδίνου είχαν γράψει ότι «η Ελλάδα θα κέρδιζε τον αγώνα της χωρίς τη βοήθεια της Αγγλίας και του αγγλικού χρηματιστηρίου». Τα εξωτερικά δάνεια της «ανεξαρτησίας» αποσβέστηκαν το 1921! Πρώτα το κράτος εξόφλησε τους ομολογιούχους το 1889, έχοντας δανεισθεί 15 εκ. φράγκα. Το 1833 ακολούθησε το περίφημο δάνειο του Όθωνα που υποθήκευσε μια για πάντα την πολιτική και οικονομική ζωή του ελληνικού κράτους. Το δάνειο εκδόθηκε στους Ρότσιλδ, τους μεγαλύτερους τοκογλύ-

φους της εποχής, με πραγματική τιμή 94%. Οι δυσβάστακτοι όροι και οι εγγυήσεις παρείχαν ασφάλεια και γι’ αυτό είχαν μεγάλη ζήτηση. Το ονομαστικό ποσό του δανείου ήταν 64 εκ. δρχ. Το ελληνικό Δημόσιο μόλις που πήρε 9 εκ., τα οποία σπαταλήθηκαν για τα έξοδα της αντιβασιλείας και το στρατό, που τα 2/3 του ήταν Βαυαροί. Από αυτό το ποσό, 33 εκ. πήγαν για προκαταβολικούς τόκους και χρεολύσια. Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία κράτησαν 2,5 εκ. φράγκα, ενώ 12,5 εκ. υποτίθεται ότι θα τα έπαιρναν οι Τούρκοι. Κατέληξαν όμως στους Ρώσους ως πολεμική αποζημίωση. Αξίζει να σημει-

4 Στη σύγχρονη ιστορία η περίοδος της μητσοτακικής διακυβέρνησης συμπίπτει με την περίοδο της μεγαλύτερης αύξησης του δημόσιου χρέους ωθεί ότι την περίοδο 1833-43, τα συνολικά έσοδα του κράτους ανέβηκαν στα 132 εκ., τα οποία πήγαιναν στη διεθνή κηδεμονία. Από το 1859 και μετά, η Ελλάδα όφειλε να πληρώνει 900.000 φράγκα το χρόνο, με μέγιστο χρόνο απόσβεσης το 1974! Το 1871 η Ελλάδα χρώσταγε 100 εκ. δρχ. Ο ονομαστικός εξωτερικός δανεισμός της περιόδου 1879-1893 ήταν 640 εκ. φράγκα, με πραγματικό 464 εκ. φράγκα. Η Ελλάδα πήρε 350,7 εκ. φράγκα και τα υπόλοιπα πήγαν για την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων. Κατά την τρικουπική περίοδο (18821893) το ελληνικό κράτος χρεώθηκε 450 εκ. φράγκα. Ήδη ήταν η περίοδος που θε-

μελιωνόταν ο ιμπεριαλισμός παγκοσμίως. Εξέλιξη που διευκόλυνε την παροχή ρευστού και δανείων σε μία χώρα της περιφέρειας. Αρκεί να τα συνόδευαν γερές εγγυήσεις και ληστρικοί όροι. Οι ξενόδουλες ελληνικές κυβερνήσεις ήταν πάντα πρόθυμες να τους αποδεχτούν. (Και πάλι οποιαδήποτε ομοιότητα με το σήμερα είναι καθαρά συμπτωματική). Το 1889 υπογράφτηκε δάνειο ονομαστικής αξίας 30 εκ. φράγκων με 20,4 εκ. πραγματικό κεφάλαιο και δάνειο 125 εκ. με πραγματικά 91 εκ. Τούτα τα δάνεια συγχωνεύτηκαν, κατεβάζοντας την ονομαστική αξία στο 68%. Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) το έκανε χρεολυτικό! Και το γδύσιμο σε βάρος του ελληνικού λαού δεν σταμάτησε εκεί. Ο Τρικούπης πήρε το γνωστό στην ιστορία «δάνειο των σιδηροδρόμων» από το Λονδίνο το 1890. Πήρε 60 εκ. ονομαστικά και πραγματικά 52,9 εκ., με υποθήκη στους ξένους τη σιδηροδρομική γραμμή ΠειραιάΛάρισα. Τα 38 εκ. πήγαν σε προηγούμενους ξένους πιστωτές και το έργο πάγωσε. Το 1892 το έλλειμμα ξεπέρναγε τα 30 εκ. Στο εσωτερικό οι μεγαλοαστοί και οι τραπεζίτες μετέτρεπαν τα κεφάλαιά τους σε χρυσό, πουλώντας τον πανάκριβα στο κράτος που τον είχε ανάγκη. Το 1893 ο Τρικούπης κήρυξε την πτώχευση με την ιστορική πλέον ρήση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Είχε ήδη προηγηθεί η χρεοκοπία του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος. Η περίοδος 1902-1909 ήταν υποθηκευμένη στην εξυπηρέτηση των εξωτερικών δανείων της τρικουπικής περιόδου. Το διάστημα 1915-23 οι ελληνικές


KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΠPIN / 7

E IKONOKΛAΣTEΣ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ

κυβερνήσεις δανείστηκαν από την εγχώρια αγορά 220 εκ. δρχ. Μετά το 1924 και τη μικρασιατική καταστροφή παρατηρήθηκε μία ραγδαία εισροή ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα λόγω της καταστροφής που συντελέστηκε στη Μικρά Ασία κι επίσης λόγω της εισροής φθηνής εργατικής δύναμης των προσφύγων που επιτάχυνε τη διαδικασία συσσώρευσης του ελληνικού κεφαλαίου. Τα ξένα κεφάλαια ανέρχονταν στα 2,2 δισ. χρυσά φράγκα, με ετήσια χρεολύσια 137,5 δισ. Το λεγόμενο προσφυγικό δάνειο ήταν 12,3 εκ. λίρες ονομαστικής αξίας και η Ελλάδα πήρε το 88%. Για δάνειο που προορίζονταν σε πρόσφυγες ο τόκος ήταν 9%! Οι προσφυγοκάπηλοι που ανέλαβαν τα έργα «αποκατάστασης» οργίασαν στις πλάτες των δυστυχισμένων προσφύγων. Στις αρχές του 1930, η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους απορροφούσε το 36,3% των τακτικών εξόδων. Το έλλειμμα έκλεισε στο 1 δισ. Από δημόσια έσοδα ύψους 8,2 εκ. οι ομολογιούχοι έπρεπε να πάρουν 4,4. (Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, σήμερα με φορολογικά έσοδα περίπου 50 δισ. ευρώ το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους, χωρίς τη συμφωνία ανταλλαγής, είναι 87 δισ. ευρώ). Το ίδιο διάστημα οι πορείες πείνας ήταν καθημερινό φαινόμενο και ο λαϊκός παράγοντας ανάγκασε τον Βενιζέλο να πληρώσει τα τοκομερίδια σε δραχμές. Το 1932 τα δημόσια έσοδα έφταναν τα 7,7 δισ. και οι ξένοι πιστωτές θα έπαιρναν 6. Ακολούθησε φοροεπιδρομή και άτακτη χρεοκοπία σε βάρος του λαού. Η χρεοκοπία του 1932 βασίζεται στην ισοτιμία της δραχμής με τη χρυσή λίρα Αγγλίας. Το 1936 εγκαθιδρύθηκε η μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Το 1937 τα δάνεια που δόθηκαν από τη ναζιστική Γερμανία άγγιξαν τα 2,3 δισ. δρχ. Τα

καπνά και τα μεταλλεύματα έφυγαν για το Βερολίνο. Το Λονδίνο δεν είδε με καλό μάτι τη συμφωνία του Μεταξά με τη Γερμανία του Χίτλερ. Έτσι το 1939 η κυβέρνηση Μεταξά δανείστηκε από την Αγγλία 2 δισ. δρχ. Με αυτό τον τρόπο το Λονδίνο επανέφερε την Ελλάδα στην τάξη και την ...αγκαλιά του. Ο προϋπολογισμός του κράτους άγγιζε τα 20 δισ. λόγω των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών. Για το σκοπό αυτό ρημαχτήκαν και τα ασφαλιστικά ταμεία και τα ταμιευτήρια. Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος που προέκυψε αμέσως μετά έδειξε ότι η πολε-

μική μηχανή της Ελλάδας ήταν ανύπαρκτη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1939 μέχρι το 1941 οι ομολογιούχοι εισέπρατταν κανονικά από το κράτος 2,5 δισ. δρχ.! Στην κατοχή η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ανεστάλη μέχρι το 1949. Μεταπολεμικά, το 1953 η Ελλάδα σύναψε τρία εξωτερικά δάνεια ύψους 145 εκ. δολ. Το δημόσιο χρέος περίπου δεκαπλασιάσθηκε. Το 1954 το 89% του χρέους αφορούσε δανεισμό σε ξένο νόμισμα και το υπόλοιπο σε δραχμές. Μέχρι τα μέσα του 1960 ο μεταπολεμικός δανεισμός τριπλασιάσθηκε απορροφώντας από 8% των τακτικών εσόδων το 21%. Το 1962-67 επανακαθορίστηκαν οι όροι αποπληρωμής

των ομολογιακών δανείων και αποπληρώθηκε το 97% του προπολεμικού ομολογιακού εξωτερικού χρέους, που άγγιζε τα 6,4 δισ. δρχ. Το εξωτερικό χρέος της περιόδου εκείνης αποτελούσε το 35% των τακτικών εσόδων. Κατά τη διάρκεια της χουντικής περιόδου (1967-74) το χρέος αυξήθηκε 3,5 φορές, τα εξωτερικά δάνεια κατά 12,5%, ο δανεισμός σε χρυσό κατά 38% και τα δάνεια σε δραχμές εκτοξεύθηκαν. Για την κάλυψη του χρέους, οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 315%. Από το 1972 οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους ξεπέρασαν και το άληκτο εξωτερικό δημόσιο χρέος αμέσως μετά την κατοχή. Η συνολική εξυπηρέτηση ανήλθε στα 53,9 δισ. δρχ. Το 46,5% αφορούσε χρεολύσια, το 50,4% για τόκους και το 3% έξοδα εξυπηρέτησης. Τα χρόνια της μεταπολίτευσης η αύξηση του δημόσιου χρέους ήταν συνεχής. Την επταετία 1975-81 ο δανεισμός του κράτους ήταν κυρίως εσωτερικός και άγγιζε το 87% του συνολικού δημόσιου χρέους. Από το 1975 μέχρι το 1987 η Ελλάδα σύναψε δάνεια ύψους 18,4 δισ. δολ. εκ των οποίων τα 14,8 δισ. διατέθηκαν για την εξυπηρέτηση προηγούμενων δανείων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 66,3% και το παρέδωσε στο 102,8%. Τα δάνεια που έγιναν επί Μητσοτάκη άγγιξαν τα 129,2 δισ. δρχ. με χαριστική περίοδο από 3,5 έως 5,5 χρόνια και με επιτόκια από 6% έως και 10%. Από το 1992 και ιδίως από το 2000 και μετά, ο παραδοσιακός εσωτερικός και εξωτερικός δανεισμός έδωσε τη σκυτάλη του στα ομολόγα Ελληνικού Δημοσίου. Μετά το 2000 ο ομολογιακός δανεισμός ξεπέρασε το 90% του συνολικού δανεισμού. Η συνέχεια, με την Ελλάδα να παγιδεύεται στον ιστό των ώριμων πια ομολογιακών αγορών, είναι λίγο πολύ γνωστή...

Έπνιξαν την επανάσταση στα δανεικά! n ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ «ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ»

Ο

ενθουσιασμός που έσπειρε η έναρξη της επανάστασης του 1821 έκανε το λαό να προσφέρει ό,τι μπορούσε από το υστέρημά του. Από την άλλη μεριά, οι Κουντουριώτηδες και Σία, οι αστοκοτσαμπάσηδες και οι Φαναριώτες όπως αναφέρει ο Μπελογιάννης στο βιβλίο του Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα, έπεσαν με τα μούτρα για να αρπάξουν τη γη που άφησαν οι Τούρκοι. Και σαν μην έφτανε αυτό, δεν πλήρωναν ούτε τους φόρους τους, αρπάζανε και όσα πρόσφερε ο λαός. Τα έσοδα ήταν πενιχρά για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της ελληνικής επανάστασης. Το 1822 συστάθηκε μία ανεξάρτητη «επί των εθνικών λογαριασμών επιτροπή». Αντιμετωπίζοντας τα εμπόδια στο έργο της από τους αστοκοτζαμπάσηδες, η επιτροπή πραγματοποίησε το δικό της λογιστικό έλεγχο στους εθνικούς λογαριασμούς. Η έκθεση ανέφερε ότι οι τότε διαχειριστές του δημοσίου ταμείου «φούσκωσαν» τα έξοδα σε 38,6 εκ. γρόσια το

χρόνο και τα έσοδα τα συρρίκνωσαν σε 12,8 εκ. Από τα 17.250 ομόλογα που τύπωσαν αξίας 5 εκ. γροσιών, κυκλοφόρησαν 3.688 αξίας 1.471.000 γροσιών. Στα ταμεία βρέθηκαν μόνο 408, αξίας 42.100 γροσιών. Είχαν υπεξαιρεθεί 13.154 ομόλογα, αξίας 3.486.900 γροσιών από τους αστοκοτζαμπάσηδες. Τα έσοδα για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα από τη Φιλική Εταιρεία και το εξωτερικό που είχαν μαζευτεί, είχαν μπει στα ταμεία μερικές εκατοντάδες χιλιάδες γρόσια και λείπανε κάποια εκατομμύρια. Η έκθεση της επιτροπής κατατέθηκε στην Τρίτη Εθνική Συνέλευση αναγκάζοντας τον Κολοκοτρώνη να δηλώσει ότι «κάποιοι ελπίζουν να κληρονομήσουν τους Τούρκους και να μείνουν μόνοι τους στον τόπο αυτόν». Έτσι έφτιαξε έναν ονομαστικό κατάλογο με τις οφειλές του καθενός τους, εξασφαλίζοντας μερικές χιλιάδες γρόσια. Φυσικά τα έσοδα ήταν πενιχρά και οι κοτζαμπάσηδες πρότειναν δάνειο για να υπεξαιρέσουν και άλλα χρήματα, αφού πρώτα απομόνωσαν τους Φιλικούς.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Τάσου Ηλιαδάκη με τον τίτλο Ο εξωτερικός δανεισμός, το 1823 το Λονδίνο πρόσφερε άγρια τοκογλυφικά δάνεια στα νεοσύστατα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Οι λεγόμενοι αγγλόφρονες συγκρότησαν πραξικοπηματικά μια τριμελή επιτροπή δανείου στην Ελλάδα, η οποία διαπραγματεύθηκε με το Λονδίνο το δάνειο. Το επιχείρημά τους ήταν ότι η πόλωση με την Αγγλία θα οδηγούσε σε επιτυχία την ελληνική επανάσταση. Όπως συμβαίνει και σήμερα, στη συμφωνία του δανείου προβλεπόταν και η αγορά πέντε πολεμικών πλοίων. Το ένα από τα δύο μεγάλα κάηκε στον Τάμεση και το άλλο βγήκε από τον ποταμό γιατί πήγε να βουλιάξει. Όταν αυτό επισκευάστηκε το 1828, ήρθε στην Ελλάδα άλλα τέθηκε σε αχρηστία. Τα δύο μικρά έμειναν στο Λονδίνο καθότι ήταν άχρηστα, ενώ το τρίτο μπήκε στη μάχη αφού πρώτα άλλαξαν τη μηχανή του. Ό,τι απέμεινε από το πρώτο δανεισμό της Ελλάδας έτυχε «ατασθαλούς» διαχείρισης και δεν εξυπηρέτησε ποτέ το σκοπό του.

Ζητιανιά επιβάλλουν οι πιστωτές n ΠΕΝΤΕ ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ Τα κυριότερα γεγονότα της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Ελλάδας τα τελευταία 190 χρόνια σημαδεύτηκαν από την εισροή ξένου κεφαλαίου και συγκεκριμένα αυτού που ήρθε υπό τη μορφή εξωτερικού δανεισμού. Οι ληστρικές διαθέσεις των ξένων τοκογλύφων που συμμάχησαν με την αρπακτική όρεξη των ντόπιων αστοκοτζαμπάσηδων τότε και λαμογιών - τραπεζιτών σήμερα συνθέτουν την εικόνα της ελληνικής οικονομίας καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής του ελληνικού κράτους. Όπως τόνισε ο Μπελογιάννης, «για να ανιστορήσει κανείς την ιστορία του ελληνικού κράτους, θα χρειαστεί να ζητήσει στους ξένους τοκογλύφους και στα κράτη που τους προστάτευαν τις αιτίες για τις μεγαλύτερες συμφορές του ελληνικού λαού. Και όποιος θελήσει να γράψει για το ξένο κεφάλαιο και ιδιαίτερα για τα εξωτερικά δάνεια, δεν μπορεί να μη δέσει με πολλά από τα κυριότερα πολιτικά γεγονότα που ξετυλίχθηκαν στην Ελλάδα». Αυτά τα έγραφε ο κομμουνιστής Ν. Μπελογιάννης 70 χρόνια πριν. Τη δημοσιονομική πολιτική όλων σχεδόν των ελληνικών κυβερνήσεων έως και σήμερα τη συνθέτουν ληστρικά δάνεια, χρεοκοπίες, φοροεπιδρομές, αναγκαστικές κυκλοφορίες χρήματος, πληθωρισμοί και όλα αυτά πάντα στις πλάτες του λαού. Όπως συνέβη σε όλα τα αδύναμα κράτη του κόσμου, έτσι και στην Ελλάδα επικράτησε η πολιτική της ζητιανιάς. Ποτέ τους δεν θέλησαν ένα αδύναμο κράτος στην παγκόσμια σκακιέρα να σηκώσει κεφάλι, καθότι έτσι θα κοβόταν η πολιτική και οικονομική εξάρτηση. Όπως γράφει ο Κυριάκος Σιμόπουλος, «σ’ αυτή τη χώρα άλλοι θα αποφασίζουν για τις ελευθερίες και το βιοτικό επίπεδο του λαού. Η ξενοκρατία προκάλεσε τερατογονίες στην Ελλάδα: Tο μεταπολεμικό μεταπρατικό κράτος, τη μετανάστευση, τον παρασιτικό καπιταλισμό, τα πελατειακά κόμματα, την παχύδερμη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τις συντεχνίες, την υπερχρέωση. Και στο βάθος μόνιμα το φάσμα της εθνικής χρεοκοπίας. Χωρίς τη θαρραλέα αναγνώριση των ιστορικών αιτών που προκάλεσαν την παρακμή του ελληνικού κράτους, χωρίς το συσχετισμό της ξενοκρατίας με τον πολιτικό εκφαυλισμό είναι μάταιη κάθε προσπάθεια για εξυγίανση και ανόρθωση». Πάντα με την παρότρυνση των ξενόδουλων κυβερνήσεων και των ξένων και ντόπιων τοκογλύφων, τα όποια δημόσια έσοδα, που ήταν προϊόν του μόχθου της εργαζόμενης πλειοψηφίας, γίνονταν λεία των ντόπιων και ξένων ομολογιούχων. Φυσικά, όταν ο λαϊκός παράγοντας ισχυροποιούνταν έμπαινε κάποιο φρένο στις βλέψεις τους. Όπως συνέβη αρκετές φορές στη σύγχρονη πολιτική ιστορία του τόπου –όπως συμβαίνει και σήμερα– σε περιόδους κρίσεων ακολουθούσε η πολιτική της δήθεν «σταθεροποίησης» με τις οικουμενικές κυβερνήσεις. Όπου οι δυνάμεις του ντόπιου κεφαλαίου συνασπίζονταν με αυτές του ξένου, προκειμένου «ειρηνικά» και «ενωμένα» να ξεζουμίσουν ό,τι απέμεινε πριν οδηγηθεί η χώρα σε άτακτη χρεοκοπία. Για την παγίωση της ξένης κυριαρχίας και των οικονομικών δεσμεύσεων πραγματοποιήθηκαν μέχρι και νοθευμένα δημοψηφίσματα για να έχουν την εξουσία ξενόδουλα αυταρχικά καθεστώτα. Και όταν η αστάθεια παρέμενε στο πολιτικό σκηνικό της και επικράτησε το χάος, ακολούθησαν στρατιωτικές δικτατορίες για την «αποκατάσταση της τάξης». Και όπως συνέβη σε άλλα αναπτυσσόμενα κράτη, προκάλεσαν τεράστια εξωτερικά χρέη. Στη συνέχεια με την αποκατάσταση της «δημοκρατίας», οι τράπεζες της Δύσης εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, δίνοντας τοκογλυφικά δάνεια για να αποπληρωθούν οι συσσωρευμένες οφειλές. Στην Ελλάδα, η πρώτη χρεοκοπία έγινε το 1827, η δεύτερη το 1843, η τρίτη το 1893, η τέταρτη το 1932 και η πέμπτη έχει ξεκινήσει. Από όλες αυτές, ο ελληνικός λαός δεν επωφελήθηκε σε καμία, όπως έγινε αλλού. Αντίθετα αυτός κλήθηκε να πληρώσει το κόστος. Αποτελεί ιστορική υποχρέωση του εργατικού κινήματος να θέσει επιτέλους τους όρους της επικείμενης χρεοκοπίας, παλεύοντας για παύση πληρωμών και τη διαγραφή όλου ή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους. Η εργαζόμενη πλειοψηφία να θέσει αυτή τους όρους και να ιδιοποιηθεί τα επιτεύγματα της επιστήμης και τον πλούτο της χώρας προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.


8 / ΠPIN

AΠO

σπόντα ••• Ναι, τώρα θα γίνουν οι εκλογές, στις 29 Απριλίου • Τώρα που τα έχουν πάρει όλα προτού καν στηθούν οι κάλπες, τώρα όλοι θέλουν τις εκλογές • Και πολύ περισσότερο οι ...δανειστές μας, για να τσεκάρουν με νωπές τις υπογραφές το εκλογικό σώμα, και έχοντας αφήσει για το μετά ακόμη ένα σκληρό υπόλοιπο μέτρων • Φυσικά, έχει σoφρωνιστεί και ο Σαμαράς, προτού προκηρυχθούν οι εκλογές... ••• Αλλά, έστω και έτσι, οι εκλογές παραμένουν μια ευκαιρία επιλογής και ένα βήμα έκφρασης της λαϊκής βούλησης • Και αν το εκλογικό βαρόμετρο δείξει Aριστερά, ε, τότε θα πρέπει να συζητηθεί σοβαρά το όλο θέμα, τόσο υπό την έννοια της νέας δυναμικής που θα αναπτύσσεται όσο και υπό την έννοια των νέων κινδύνων ενσωμάτωσης, που φυσικά και ας μην υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, θα ξεφυτρώσουν στα αριστερά του πολιτικού φάσματος... ••• Όμως, ούτως ή άλλως, η υπογραφή του δεύτερου Mνημονίου μαζί και οι εκλογές σηματοδοτούν την αρχή μιας νέας περιόδου αγώνων για την Αριστερά και το λαϊκό εργατικό κίνημα • Υποτίθεται πως φθάνουμε στο «τέλος» των θυσιών και στην «αρχή» της ανάπτυξης, και άρα –ούτως ή άλλως– ξεκινάει μια νέα περίοδος διεκδικήσεων για την ανάκτηση ορισμένων εκ των στοιχειωδών κεκτημένων • Όμως, βαθαίνει και η σχέση της χώρας με την ΕΕ και το παιχνίδι χοντραίνει, ούτως ή άλλως, ώστε να απαιτείται μια συνολικότερη στροφή των πολιτικών εξελίξεων... ••• Θα έλεγε κανείς ότι μπαίνουμε σε μια περίοδο όπου το παιχνίδι γίνεται ολοένα και πιο πολιτικό, με αιχμή μια καινούργια δυναμική στην Αριστερά • Την ίδια ώρα, θα διαμορφωθεί και η γενικότερη κατάσταση στο χώρο της πάλαι ποτέ κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, Κουβέλης, Δημαράς κ.ά.), οπότε θα φανούν οι δυναμικές και οι δυνατότητες πολιτικής συμπόρευσης με ένα πιο ριζοσπαστικό κομμάτι αυτού του χώρου • Χωρίς αμφιβολία, το τέλος του ιστορικού κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα απελευθερώσει δυνάμεις • Αλλά και θα ενταφιάσει οριστικά τις τόσες ιδεολογικές και πολιτικές αυταπάτες, που φύτρωσαν κάποτε στους ...μπαξέδες της αλλαγής...

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Για το ηθικό κύρος των κομμουνιστών* n ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΕΛΙΑΝΙΤΗΣ Ο συντάκτης κάνει μια μεγαλοπρεπή είσοδο στη φαντασιακή σκηνή του, προαναγγέλοντας ότι: «Το ΚΚΕ σε έξι χρόνια συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής και δράσης. Ακριβώς έναν αιώνα. Θα τιμηθεί ο μεγάλος αυτός σταθμός αντάξια». Θα μπορούσε να πει ότι σε εκατόν έξι χρόνια συμπληρώνει 200 χρόνια ζωής και δράσης, που είναι μεγαλοπρεπέστερη και αριθμητικά εξ ίσου ακριβής πρόβλεψη. Τι, να μένουμε στα μίζερα νούμερα των 94 χρόνων; Στο άρθρο κυριαρχεί ένας λόγος παραληρηματικός, σεχταριστικός με την κυριολεκτική, θρησκευτική έννοια του όρου. Όπως γι’ αυτούς «που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι» ή για τον αποστάτη που «έχει κόψει κάθε δεσμό με το Κόμμα και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στο περιθώριο και σε δρόμους σκοτεινούς», γι’ αυτούς που «διδάχτηκαν ... να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα». Το κόμμα λοιπόν είναι κάτι ιερό, κάτι σαν θεός με το ανάλογο θέλημά του. Θα θεωρηθεί κακόπιστη η ερώτηση, αν αυτό ισχύει για οποιοδήποτε Κομμουνιστικό Κόμμα, π.χ. για το ΚΚ Κίνας ή αν το μόνο Κόμμα που πρέπει να βάζει κανείς πάνω απ’ όλα «πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες» είναι μόνο το ΚΚΕ; Εν πάσει περιπτώσει, θα μπορούσε ίσως ο συντάκτης να μας δώσει το σχετικό κατάλογο των ιερών κομμάτων; Το κόμμα στο κείμενο γράφεται παντού με Κ κεφαλαίο (όπως γράφεται και στο κείμενο του καταστατικού του). Όμως δεν φτάνει αυτό. Με κεφα-

ΔIA-

λογος

ΠIΣΩ από τις

κάμερες Στα μέσα ξεκίνησε ο νέος κύκλος εκδικητικών απολύσεων. Όσοι δεν αποδέχθηκαν την υπογραφή ατομικής σύμβασης με μειωμένες αποδοχές στο τέλος του μήνα, τις μέρες που εγκρίνονταν οι μειώσεις στις συλλογικές συμβάσεις και στο επίδομα ανεργίας, απολύθηκαν. Το κριτήριο που ακολουθείται είναι η πίστη στην επιχείρηση. Ασχέτως των ικανοτήτων, της επαγγελματικής επάρκειας ή της εντιμότητας, εκείνο που εκλαμβάνεται ως εχέγγυο είναι η αποδοχή των μειωμένων αποδοχών.

Αυτό το νέο καθεστώς στα ΜΜΕ δεν οδηγεί σε μια οργάνωση των άριστων, αλλά

λαίο Ι γράφεται και η ιστορία του, που φαίνεται να παίρνει στο μυαλό του αρθρογράφου μια θέση σαν την Παλαιά Διαθήκη. Όμως υπάρχουν και πολύ σοβαρότερα θέματα στο άρθρο. Λέει ο αρθρογράφος: «Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση». Αντί για τη διατύπωση του ισχύοντος καταστατικού του ΚΚΕ, ότι το μέλος του κόμματος έχει υποχρέωση «να παίρνει μέρος προσωπικά» στη λήψη αποφάσεων και «να εφαρμόζει τις αποφάσεις των οργάνων», δηλαδή ότι συλλογική είναι η απόφαση και η δράση, τώρα μαθαίνουμε για υποταγή στη συλλογική σκέψη! Ποιος εκπροσωπεί τη συλλογική σκέψη, στην οποία οφείλεται υποταγή; Για την άρση κάθε παρανόησης διευκρινίζει: «Δεν μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό, ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης». Δεν φτάνει λοιπόν να εφαρμόζεις την απόφαση, αυτό είναι μηχανιστικό. Πρέπει μήπως να «πιστεύεις»; Δεν μας αφήνει και πολλές αμφιβολίες. Και καλά για την «εναντίωση στις συλλογικές αποφάσεις», όμως ο συντάκτης επεκτείνεται και στο ότι και «η αμφισβήτησή τους δεν είναι δείγμα ούτε υγείας, ούτε ευθύνης. Είναι εγωισμός στο τετράγωνο. Είναι προσωπικός υπολογισμός, πληγωμένος εγωισμός. Είναι πράξη και στάση που κρύβει επίδραση εχθρικών για το Κόμμα αντιλήψεων». Οι διατυπώσεις του τύπου: «Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες», είναι καθαρά θεολογικού χαρακτήρα. Όπως και η θέση: «H δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο, έχει

ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο». Όμως με το «συμφέρον του κόμματος» δεν τελειώνουμε εδώ: «Αυτό απαιτεί το συμφέρον του Κόμματος, το συλλογικό συμφέρον». Aλλού: «Όπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά». Eπίσης: «Tο συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες». Από ένα ΚΚ θα περίμενε κανείς να θεωρεί σημαντικότερο απ’ όλα το συμφέρον της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού. Κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε ότι το κόμμα ήταν κάποτε μέσο απελευθερωτικό και όχι αυτοσκοπός ή ακόμα χειρότερα ιδιοτελής σκοπός, όπως έγιναν σχεδόν όλα τα κόμματα που άσκησαν εξουσία. Τέλος, έχουμε την κήρυξη κατάστασης περικύκλωσης: «Η κομματικότητα, που συμπυκνώνει το σύνολο των αρετών ενός κομμουνιστή, κρίνεται καθημερινά και κρίνεται κυρίως στην υπεράσπιση του Κόμματος από κάθε αθλιότητα εχθρών και φίλων». Η τελευταία λέξη δεν είναι σε εισαγωγικά. Δεν υπάρχουν πια φίλοι, μόνο μέλη! Ο συντάκτης είναι φανερό από τα προηγούμενα ότι επιθυμεί να απαλλαγεί και από μερικά από αυτά. Και στην κατακλείδα ο Δημήτρης Γόντικας, ως πραγματικός λοχίας μας εγγυάται ότι: «Ό,τι όμως κι αν κάνουν δεν θα μπορέσουν να τραβήξουν το ΚΚΕ στον κόσμο τους, στη σαπίλα, στη σήψη». Ή όπως θα έλεγε ένας πραγματικός λοχίας: «Εκτός του ότι οξειδούται, επίσης και σκουριάζει».

των άχρηστων. Αρκεί κάποιος να είναι φίλος ή συγγενής των στελεχών της ιδιοκτησίας για να έχει θέση εργασίας στα υπό συρρίκνωση μέσα, σε μια εποχή που υποτίθεται πως θα αναζητούσαν τους ικανότερους και εξυπνότερους εργαζόμενους για να ανακτήσουν τη σχέση τους με το κοινό. Αυτή την πολιτική ακολουθούν τουλάχιστον στην Ευρώπη.

απόλυτα στην τρόικα, με αποτέλεσμα να αποξενώνονται από την κοινωνία και άρα να χάνουν έσοδα και δύναμη. Αν δεν κλείσουν δηλαδή, το καλύτερο μέλλον για εκείνους θα είναι μια ενδεχόμενη εξαγορά στο μέλλον.

Εδώ όμως υπάρχουν στρατόπεδα. Η αποδοχή των όρων του Μνημονίου είναι σχεδόν αυτονόητη προϋπόθεση για να έχει κανείς δουλειά στα μέσα, λαμβάνοντας έναν ελάχιστο μισθό. Αυτά για τους εργαζόμενους δημοσιογράφους. Γιατί για τα στελέχη υπάρχει πλέον ένα καθεστώς το οποίο έχουμε περιγράψει. Δεν είναι δημοσιογράφοι, είναι «συνεργάτες της επιχείρησης».

Αυτή η πολιτική της εθελούσιας συρρίκνωσης των μέσων οδηγεί σε απώλειες. Κυρίως της ισχύος που έχουν τα μέσα ενημέρωσης. Η αρχική διαπίστωση ήταν πως οι διαπλεκόμενοι δεν έχουν την ίδια δύναμη από τη στιγμή που δεν υπάρχει το δημόσιο χρήμα. Τώρα και εξαιτίας της εξάρτησης από τα δάνεια των τραπεζών, υποτάσσονται

* Σχόλιο σε άρθρο του Δ. Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στο Ριζοσπάστη 29/2/2012.

Είναι μαθηματικά βέβαιο πως ο Τύπος θα χτυπηθεί κι άλλο. Εκτός από τις προφανείς επιπτώσεις από τη σχεδιαζόμενη κατάργηση της δημοσίευσης των ισολογισμών, οι εφημερίδες κινδυνεύουν όπως κι άλλες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της χώρας από τη μείωση των μισθών. Όποιος δεν αλλάξει το περιεχόμενό του για να πλησιάζει το αναγνωστικό κοινό, θα αποσυρθεί από το προσκήνιο, χωρίς κανείς να το καταλάβει.

Αυτό που βέβαια επιχειρείται εδώ, σε συνδυασμό με την εξέλιξη της τεχνολογίας, είναι μια βίαιη μεταφορά στις ηλεκτρονικές εκδόσεις, όπου τα έσοδα είναι ελάχιστα και το περιβάλλον λειτουργεί χωρίς να τηρούνται τα στοιχειώδη. Οι εκβιασμοί και το κλέψιμο των κειμένων είναι η τρέχουσα κουλτούρα του ελληνικού ίντερνετ, σε τέτοιο σημείο που οι εκδότες, αρνούνται να την αντιμετωπίσουν.


ΠPIN / 9

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

σχόλια

Ψευτοεπιδόματα και για λιγότερους

στο ημι

Η άθλια συγκυβέρνηση με την εφαρμογή του νέου «φτωχολόγιου», αφού πρώτα μείωσε μισθούς, έκοψε επιδόματα και αύξησε αναδρομικά τη φορολογία σε χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο, έρχεται τώρα να δώσει ένα ψευτο-επίδομα για τους εργαζόμενους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά, αφού πρώτα φρόντισε να αποκλείσει μια σειρά από κατηγορίες εργαζομένων, όπως εργάτες κήπων, μάγειροι, καθαρίστριες εσωτερικών χώρων, νυχτοφύλακες, κ.λπ. Από αυτό το ψευτοεπίδομα εξαιρούνται όμως ακόμα και ειδικότητες που ήταν στα «βαρέα» όπως καθαρίστριες σχολείων, εργάτες καθαριότητας νεκροταφείου, τεχνίτες οικοδομικών εργασιών κ.ά. Το θράσος των κυβερνώντων έφτασε μέχρι του σημείου η σχετική υπουργική απόφαση να μην προβλέπει αναδρομική καταβολή του επιδόματος (από Νοέμβριο) αλλά από τον ερχόμενο Μάιο...

ΔΗΜΑΡ κατά Ντι Λίνκε Κατάπτυστη ήταν η δήλωση του υπεύθυνου Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής της ΔΗΜ.ΑΡ, Γ. Γεωργάτου με αφορμή την καταψήφιση του πακέτου «βοήθειας» στη γερμανική Bουλή από το κόμμα «Αριστερά» (Ντι Λίνκε). «Τουλάχιστον απογοήτευση προκάλεσε» δήλωσε, ενώ ως άλλος ...Μπένι πρόσθεσε ότι «η Ελλάδα και οι έλληνες πολίτες χρειάζονται την άμεση και έμπρακτη αλληλεγγύη αντί για τον επαναστατικό δρόμο του συμβιβασμού με το λαϊκισμό». «Ξέχασε» ο Γεωργάτος ότι το πακέτο καταψήφισε και η ΔΗΜΑΡ στην ελληνική Bουλή, άσχετα εάν οι περισσότεροι είναι έτοιμοι να το υπερψηφίσουν. Δεν άντεξε στον πειρασμό, επί τη ευκαιρία, να γλύψει τα «ξαδέλφια» του ΠΑΣΟΚ στη Γερμανία, το SPD, που «δεν ακολούθησαν τον ίδιο ολισθηρό δρόμο στο γερμανικό κοινοβούλιο». Ο διαχωρισμός της επίσημης ΔΗΜΑΡ από τις «προσωπικές απόψεις» του, ούτε τα προσχήματα δεν έσωσε...

Καθεστώς χούντας στα ΜΜΕ Μεθοδικά και στοχοπροσηλωμένα «ξεκαθαρίζουν» το τοπίο από ανυπότακτους

ΦΩΣ

εργαζόμενους τα αφεντικά της ενημέρωσης. Την περασμένη εβδομάδα η εργοδοσία της Μακεδονικής Εκδοτικής Εκτυπωτικής απέλυσε 7 δημοσιογράφους, οι οποίοι ήταν από εκείνους που είχαν αρνηθεί να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις και να αποδεχθούν μειώσεις μισθών κατά 30%. Σε εκδικητικές απολύσεις προχώρησε και η διεύθυνση του ραδιόφωνου Σκάι, απολύοντας δύο εργαζόμενους που δεν υπέκυπταν στις πιέσεις για υπογραφή νέων ατομικών συμβάσεων με περαιτέρω μείωση των ήδη μειωμένων αποδοχών τους. Η μνημονιακή «δημοκρατία» δεν έχει χώρο για ανεξάρτητες φωνές ή ανυπότακτες στάσεις στους χώρους δουλειάς. Τα μίντια πρέπει να είναι «ασφαλισμένα» απέναντι σε κάθε φωνή αμφισβήτησης...

Ομοσπονδία Εφοριακών. Ο επικεφαλής του γερμανικού συνδικάτου τόνισε ότι «η πολιτική παροχής βοήθειας με συμβούλους είναι θετική, αλλά δεν μπορώ να ξέρω το γερμανικό προσωπικό που θα αποσταλεί τι θα καταφέρει σε τόσο σύντομο διάστημα, δεδομένου των τεράστιων ελλείψεων σε υποδομές στην Ελλάδα». Μάλιστα, στην «αναγκαιότητα» αυτή της αποστολής αντιτάσσουν την αποστολή Ελλήνων εφοριακών στη Γερμα-

τα μπορούν να υπερηφανεύονται οι εγχώριοι κυβερνώντες και εργοδότες. Σύμφωνα με την εφημερίδα Λε Παριζιέν, η γαλλική αεροπορική εταιρεία Ερ Μεντιτερανέ απολύει υπαλλήλους της, πιλότους και αεροσυνοδούς και τους προτείνει επαναπρόσληψη στη θυγατρική της στην Ελλάδα με ...ελληνικό μισθό, αν και θα εξακολουθήσουν να πραγματοποιούν τα ίδια δρομολόγια στη Γαλλία! ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΤΟ enikos.gr

Κράξιμο Νταλάρα Συναυλίες «αλληλεγγύης» στις γειτονιές της Αττικής είπε να κάνει ο Γιώργος Νταλάρας, για να ...συνομιλήσει με τους «Έλληνες στις πιο δύσκολες στιγμές τους»! Όμως στη Νίκαια και το Ηράκλειο απ’ όπου ξεκίνησε, έφαγε μαζικό κράξιμο από ανθρώπους που δεν ξεχνούν τις δηλώσεις του αλλά και τις αλλεπάλληλες ανατάσεις χειρός υπέρ των μνημονίων της συζύγου και τέως υφυπουργού Εργασίας, Άννας Νταλάρα. «Ή Mνημόνιο ή καταστροφή» ήταν το δίλημμα που έθεσε ...ενόψει των συναυλιών του, ενώ έσπευσε να υποστηρίξει φανατικά τον Πάγκαλο και τα περί αναγκαιότητας εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας. Πώς να μην του φωνάξουν «δε μας χ… ρε Νταλάρα»!

Νάιν γερμανών εφοριακών Την κατηγορηματική της άρνηση στην αποστολή 160 συναδέλφων τους εφοριακών στην Ελλάδα διατύπωσε η Γερμανική

νία ώστε να αποκτήσουν εκεί την απαιτούμενη τεχνογνωσία, την οποία υποτίθεται ότι δεν έχουν και στη συνέχεια να τη χρησιμοποιήσουν στην Ελλάδα.

Πιλότοι Γαλλίας, μισθοί Ελλάδας Για εξαγωγή τεχνογνωσίας στο πώς να πετσοκόβουν μισθούς και δικαιώμα-

Οι αποδοχές πιλότων και αεροσυνοδών θα μειωθούν κατά 30%-40%. Δηλαδή, ουσιαστικά θα εργάζονται στη Γαλλία, με μισθό ελληνικό και ιδιαίτερα μειωμένο. Αυτό και μόνο το γεγονός αποκαλύπτει ότι τα σχέδια των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και εργοδοτών προβλέπουν επέκταση των αντεργατικών μέτρων σε όλη την επικράτεια της ΕΕ.

ΘANAΣHΣ ΣKAMNAKHΣ

Μια τυπική, σχεδόν, ιστορία

TEΛEYTAIA

Στον αργολικό κάμπο τα χωριά έχουν σχεδόν χάσει τη διάκρισή τους. Σε ένα επίπεδο τοπίο η άσφαλτος και οι ταχύτητες φέρνουν κοντά το ένα με το άλλο κι η ζωή τους αφομοιώνεται στην ομοιομορφία, μαζί και οι άνθρωποι, ενώ τα παιδιά διαχέονται στις γύρω πόλεις, ακόμα και για τα παιχνίδια τους. Αλλά αυτή η ομοιομορφία διαλύεται από κάποιες εκρήξεις. Αίφνης, ένα χωριό που δεν το ξέρουν καλά-καλά οι νεώτεροι κάτοικοι της περιοχής, μπήκε στο επίκεντρο. Η ιστορία μπορεί να μην είναι τυπική στην έναρξή της, γίνεται όμως τυπική στην κατάληξη. Μια νέα κοπέλα, ξένη, στα χρόνια του

’50 βρίσκεται στο χωριό με ένα μωρό στην αγκαλιά κι έναν άντρα που χάνεται γρήγορα. Μεγαλώνει το παιδί δουλεύοντας σκληρά και διεκδικώντας μερίδιο από την ευημερία μιας εποχής που μπορούσε να προσφέρει κάποια όνειρα. Το μωρό μέσα στις χίλιες δυσκολίες μεγαλώνει, παντρεύεται, κάνει παιδιά και αισθάνεται δυνατή ώστε να διεκδικήσει μερίδιο ευτυχίας. Τα παιδιά δεν πέρασαν τη στένεψη της μάνας τους, είναι άλλος ο καιρός, κι όσο μεγαλώνουν αισθάνονται πως μπορούν να υλοποιήσουν τα όνειρα. Ο πρώτος, ο Γιώργος, Γιώργος Παπαδόπουλος (ένα κοινό, το πιο κοι-

λέξη

νό ελληνικό όνομα, που καταλήγει γι’ αυτό τυπικό και συμβολικό) ανοίγεται, παίρνει νταλίκα και ξεκινάει μακριά ταξίδια, στην κούραση, την αγωνία και την ευημερία. Αλλά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα σχεδιάζουν οι βουλές των ανθρώπων, αλλά ούτε και οι θεοί ορίζουν τη μοίρα. Καθότι ο καπιταλισμός διεκδικεί και παίρνει τη θέση και των θεών και των ανθρώπων, σαρώνοντας θελήσεις, σχέδια και βουλές. Η κρίση, οι «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων», έστριψαν τα τιμόνια της ζωής του Γιώργου. Οι δόσεις που άνοιξαν το δρόμο σε ελπίδες δεν μπορούσαν να πληρωθούν. Κι ας του χρώσταγε μεγάλα ποσά από τις μεταφορές πορτοκαλιών ο εργοστασιάρχης. Τον ίδιο τον είχαν ζώσει εξουσία και δανει-

στές. Το τηλέφωνο είχε γίνει μια μαρτυρική συσκευή, καθώς κάθε φορά που χτύπαγε υπενθύμιζε πως κάποιος δανειστής μπορεί να βρίσκεται στην άλλη άκρη, μαζί και οι απειλές πως θα του πάρουν το φορτηγό, το σπίτι, κι ό,τι άλλο έχει. Πριν περίπου δέκα μέρες, ο Γιώργος Παπαδόπουλος πεθαίνει πάνω στο τιμόνι από εγκεφαλικό. Στα 34 χρόνια του. Απ’ όλο τον κάμπο έφτασαν άνθρωποι, εντελώς άγνωστοί του, να τον αποχαιρετίσουν, ως το πρώτο τραγικό θύμα της κρίσης στην περιοχή. Τέτοιο κόσμο, δεν είχε ξαναδεί το χωριό, ούτε στις εποχές της δόξας του. Είναι μια ιστορία που καταντάει κοινή. Αλλά πάντως διαφορετική από του Πέτρου Κωστόπουλου. Και πιο ουσιαστική.


10 / ΠPIN

ΕΞΤΡΙΜ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

Η προπαγάνδα της πεντάρας στα άκρα

A ΠOΨEIΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΕ

Κατοχή; Χούντα; Κάτι χειρότερο…

n ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΛΙΤΗ Την περασμένη Κυριακή το Βήμα δημοσίευσε άρθρο του συντάκτη του Ν. Χασαπόπουλου με τίτλο «Η συνάντηση των άκρων». Η φωτογραφία των χαμογελαστών χρυσαυγιτών στις πύλες της Χαλυβουργίας, συνοδευόταν από ένα ανεκδιήγητης έμπνευσης κείμενο που επιχειρούσε να ταυτίσει κομμουνιστές και φασίστες και όσους επιθυμούν ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ με το κερδοσκοπικό κεφάλαιο. Οι δύο αυτές παράλογες συγκρίσεις εύκολα καταρρέουν με τη στοιχειώδη κριτική, καθώς αναπαράγουν με άγαρμπο τρόπο πεπαλαιωμένες προπαγανδιστικές μεθόδους, που έχουν στο παρελθόν χρησιμοποιηθεί, πιο αποτελεσματικά είναι αλήθεια, από ντόπιους μετρ του τέως εκσυγχρονιστικού, νυν μνημονιακού, γκεμπελισμού. Αν το μυαλό σας πάει στον Πρετεντέρη, δεν κάνετε λάθος. Η πρωτοτυπία του συγκεκριμένου μαθητή του Πρετεντέρη, που όπως κάθε μαθητευόμενος μάγος, στο ζήλο του να ξεπεράσει το δάσκαλό του πετυχαίνει την αυτο-γελοιοποίησή του, δεν είναι οι δύο λογικά εσφαλμένοι ισχυρισμοί, αλλά η συνδυαστική τους χρήση ώστε να υπηρετηθεί ένας τρίτος, ακόμα γελοιωδέστερος αλλά και πιο επικίνδυνος: Ότι όσοι υποστηρίζουν την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ από αντισυστημική πλευρά, στην προκείμενη περίπτωση ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας αλλά και όλη η ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική Aριστερά, είναι εχθροί της δημοκρατίας, εξτρεμιστές, εν δυνάμει φασίστες. Ήδη στο άρθρο του Χασαπόπουλου απάντησαν με επιτυχία τόσο ο Νίκος Μπογιόπουλος στο Ριζοσπάστη («Η ακραία γελοιότητα της ακρότατης προστυχιάς» 29/02/2012) όσο και ο Άρης Χατζηστεφάνου στο μπλογκ του περιοδικού Unfollow (unfollowapantiseis. wordpress.com, «H EλλάΑνεκδιήγητο δα του ορθού (παρα)λόγου» κείμενο επιχειρεί 28/2/2012). Ο μεν Μπογιόπουλος σε ένα φορτισμένο να ταυτίσει κείμενο που δεν λυπόταν τα επίθετα, στόλισε το άρθρο αριστερούς του Βήματος και το συντάκτη και θατσερικούς, του με χαρακτηρισμούς όπως «μνημείο πολιτικής προστυκομμουνιστές χιάς, ιστορικής αμορφωσιάς, εκδοτικοδημοσιογραφικής και φασίστες σήψης και αναγωγής της βλακείας σε “ατομικό όπλο” του ιδεολογικού τραμπουκισμού». Ο οξυδερκής κατά τα άλλα συντάκτης του Pιζοσπάστη διέκρινε ορθά τον γκεμπελισμό στην ανίερη ταύτιση κομμουνισμού και φασισμού, παρέλειψε όμως να δει τον ελέφαντα στο δωμάτιο, δηλαδή το δεύτερο σκέλος της προπαγάνδας του Βήματος, που αναφερόταν στην έξοδο από το ευρώ, στον αριστερό οικονομολόγο Κ. Λαπαβίτσα και στη ριζοσπαστική Aριστερά. Πιο ψύχραιμος ο Άρης Χατζηστεφάνου αποδομεί τους ούτως ή άλλως παράλογους ισχυρισμούς του συντάκτη του Βήματος, σε ένα υποδειγματικό άρθρο, που αποδεικνύει εκτός των άλλων και τη φτώχεια της αστικής δημοσιογραφίας. Όταν καθώς πρέπει αστικές εφημερίδες συμπεριφέρονται ως οι τελευταίοι καραγκιόζηδες του κιτρινισμού και του χαφιεδισμού και επιδίδονται στη δημοσιογραφία της κουκούλας (ταυτίζοντας για παράδειγμα συνελεύσεις γειτονιάς με τρομοκράτες) και τη δημοσιογραφία του μπαμπούλα («εκτός ευρώ θα μας φάει ο λύκος»), τότε έχουμε φτάσει όντως στα άκρα: Στη χρεοκοπία ενός πολιτικού συστήματος ακραίας εκμετάλλευσης και υποτίμησης της ανθρώπινης ζωής και εργασίας, για το οποίο ο οικονομικός και πολιτικός ολοκληρωτισμός είναι η συνέχιση του καπιταλισμού με άλλα μέσα.

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

n ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Α

ν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό», το «πρόγραμμα βοήθειας» είναι στον αέρα, απείλησε ο πρόεδρος της ευρωζώνης, ο «γίγαντας» του μικροσκοπικού Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Κοινώς, εάν δεν ψηφίσετε ό,τι μας αρέσει, τότε δεν έχει δάνειο! Ιδού λοιπόν το δημοκρατικό πρόσωπο της ευρωζώνης, που δεν διαφέρει πολύ απ’ αυτό ενός άξεστου τοκογλύφου. Δεν ήταν η μόνη επίδειξη επικυριαρχίας από τους οικονομικούς δολοφόνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του γερμανικού Δ’ Ράιχ. Ο Γιουνκέρ πάλι πρότεινε το διορισμό ειδικού Επιτρόπου για την Ελλάδα (για την ...ανάπτυξή μας): «Πρέπει να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι την εφαρμογή», γιατί «η ελληνική κυβέρνηση δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα». Η πρόταση δεν υιοθετήθηκε προς το παρόν, αλλά υπάρχει ήδη η άμεση εποπτεία και επιτροπεία της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ, με την παρουσία δεκάδων υπαλλήλων της «δύναμης κρούσης» στην Ελλάδα. Επιπλέον, έπεσε η ιδέα να έρθουν στην Ελλάδα γερμανοί εφοριακοί (πότε και γερμανοί αστυνομικοί;), ενώ ο πρόεδρος της γερμανικής ομοσπονδιακής Bουλής Νόρμπερτ Λάμερτ (στη χώρα που παραιτήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορούμενος για διαφθορά) έστειλε επιστολή στον Φ. Πετσάλνικο ζητώντας εξηγήσεις για το πού έχουν τα χρήματά τους οι έλληνες βουλευτές! Και ο ανεκδιήγητος Πετσάλνικος απολογήθηκε... Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι μιλούν για καθεστώς κατοχής, για νέα χούντα. Τι έχουμε λοιπόν; Κατοχή; Χούντα; Δυστυχώς κάτι χειρότερο... Στην Ελλάδα έχουν κάνει κατοχή στα εργατικά δικαιώματα, στο δημόσιο πλούτο, στο μέλλον νέων και μεγαλύτερων, τα συμφέροντα των δανειστών - τοκογλύφων, του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Και ναι, στην Ελλάδα

κυβερνά μια «χούντα», πολιτικο-επιχειρηματική - μιντιακή, μια «ευρω-χούντα» που δεν μπορεί να κουνήσει βήμα χωρίς να ρωτήσει την ΕΕ. Αλλά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα απ’ ό,τι το 1941-44 ή το 1967-73. Γιατί το θέμα δεν είναι απλώς να φύγει η τρόικα, οι Γερμανοί, οι σύγχρονοι δοσίλογοι και τότε οι Έλληνες θα τα βρούμε μεταξύ μας. Ούτε να φύγουν τα τανκς και οι συνταγματάρχες. Είναι σημαντικό να δούμε ποιους έχουμε απέναντί μας, δίπλα στην τρόικα. Τώρα είναι οι μπανκς και όχι τα τανκς. Οι γραβατωμένοι του ευρώ και της

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται πλευρές ενός νέου αντιδραστικού καθεστώτος, μιας σύγχρονης δικτατορίας του κεφαλαίου (διεθνούς και εγχώριου) ΕΕ και όχι ο στρατός κατοχής. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οι εγχώριοι κατασταλτικοί μηχανισμοί, η δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ, η ελληνική ολιγαρχία. Απέναντι στο λαό ορθώνεται απειλητική μια νέα Ιερά Συμμαχία, στην οποία συνεταιρίζονται, όχι ισότιμα, το ευρωπαϊκό - διεθνές και το ελληνικό κεφάλαιο, η ΕΕ, τα ηγεμονικά αστικά κράτη της Ευρώπης και το ελληνικό αστικό κράτος. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δοκιμάζονται πλευρές ενός νέου αντιδραστικού καθεστώτος, μιας σύγχρονης δικτατορίας του κεφαλαίου (διεθνούς και εγχώριου), που αποτελεί τομή στην εξέλιξη της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και που

προορίζεται για όλους τους λαούς. Πρόκειται για ένα αντιδραστικό καθεστώς που έρχεται από το μέλλον του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Σε τι συνίσταται αυτή η αντιδραστική τομή; Το πρώτο στοιχείο, η κοινωνική βάση που καθορίζει το χαρακτήρα της, είναι η απίστευτη μέχρι πριν λίγο καιρό απογείωση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, με την ταπείνωση της αξίας της εργατικής δύναμης, την καταβαράθρωση των μισθών, την εξάπλωση της φτώχειας, της ανεργίας, την απόλυτη πλέον εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του λαού. Πρόκειται για την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει την κρίση του με καύσιμη ύλη τους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι στις χώρες –όπως η Ελλάδα– που βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση (και σε τάση παραπέρα υποβάθμισης) σε σχέση με τις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, υφίστανται και διπλή εκμετάλλευση, καθώς σημαντικό μέρος της κλεμμένης υπεραξίας, των κομμένων μισθών τους και της λεηλατημένης δημόσιας περιουσίας, μέσω του μηχανισμού εξυπηρέτησης του χρέους (αλλά όχι μόνο) ληστεύεται και φεύγει στα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Το δεύτερο στοιχείο, είναι η ταχύτερη και πιο αποκρουστική μετάλλαξη της αστικής δημοκρατίας, σε ένα σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό με βασικό στόχο να αναιρέσει –υπό τα σκήπτρα της ΕΕ– το αναφαίρετο δικαίωμα στη λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή στο δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει για το μέλλον του. Η παραχώρηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι καινούργιο στοιχείο, έχει γίνει και παλιότερα στην πορεία ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει περάσει μάλιστα και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Η ελληνική αστική τάξη προχώρησε σε αυτή για να συνεταιριστεί –από χαμηλότερες θέσεις– με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, να οχυρωθεί και να αναβαθμισθεί κοινωνικο-οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά απέναντι στον «εχθρό λαό». Σήμερα

ΚΚΕ Το κόμμα, έγραφε στις 31 Mαΐου 1921 στο περιοδικό Rassegna Comunista, το ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Αμαντέο Μπορντίγκα, «είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν την ίδια γενική αντίληψη για την εξέλιξη της ιστορίας. Που έχουν μια σαφή αντίληψη του τελικού σκοπού της τάξης που εκπροσωπούν και που έχουν ετοιμάσει εκ των προτέρων ένα σύστημα λύσεων στα ποικίλα προβλήματα τα οποία το προλεταριάτο θα αντιμετωπίσει όταν αυτό γίνει η άρχουσα τάξη. Γι’ αυτό τον λόγο», καταλήγει χωρίς περιστροφές, «η εξουσία της τάξης μπορεί να είναι μονάχα η εξουσία του κόμματος». Οι αντιληψεις αυτές, για το κόμμα αποκλειστική πρωτοπορία, το κόμμα υπερβατική

ΑΛΕΚΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Κόμμα για την εργατική τάξη ή «όλα για το Κόμμα»; έννοια που δρα στο όνομα της εργατικής τάξης και τελικά επ’ αυτής, αποτέλεσαν και αποτελούν ρεύμα στο κομμουνιστικό κίνημα. Στη διαπάλη που έγινε, ο Αντόνιο Γκράμσι και το ρεύμα που εκπροσωπούσε, χρειάστηκε να πράξουν και να πουν ενάντια σε αυτή τη λογική. Στις 29 Φεβρουαρίου 2012 το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Δ. Γόντικας, δημοσίευσε ένα μακροσκελές άρθρο για το κόμμα με τίτλο «Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών». Ο ρίζες της πολιτικής του αρ-

θρογράφου για το κόμμα, βρίσκονται στις ιστορικά αδιέξοδες, επιζήμιες και επικίνδυνες αντιλήψεις Μπορντίγκα. Το άρθρο περιρρέεται από την επαναλαμβανόμενη αντίληψη ενός πάνσοφου κόμματος (δηλαδή μιας σοφής καθοδήγησης) στο οποίο «όλες οι θέσεις και προβλέψεις και σε θεωρητικό και πολιτικό - πρακτικό επίπεδο στα πιο φλέγοντα προβλήματα της εποχής μας δικαιώνονται από τις εξελίξεις» (Pιζοσπάστης 29/12/10). Ο Δ. Γ. αντιμετωπιζει το

κόμμα ως την αποκλειστική πρωτοπορία της τάξης και όχι ως την ανώτερη ειδική ιδεολογικοπολιτική πρωτοπορία της. Έτσι όμως η γενικότερη πρωτοπορία, από μορφή κίνησης της ιστορικής επαναστατικής πράξης των ιδίων των εργαζόμενων, περιορίζεται στην ειδική πρωτοπορία και το επιμέρους, το κόμμα. Το δε κόμμα μετατρέπεται στο συνολικό και το συνολικό –η ευρύτερη αντικαπιταλιστική πράξη της εργατικής τάξης– γίνεται το επιμέρους. Στην ουσία, η αυτοτελής αντικαπιταλιστική πάλη των ιδίων των εργατών δεν αντιμετωπίζεται ως το καθοριστικό στην ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης, αλλά ως το αποκλειστικό αποτέλεσμα της δράσης του κόμματος. Αυτή ακριβώς η αποσύνδεση της ει-


ΠPIN / 11

A ΠOΨEIΣ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΣΑΛΟΣ

όμως η τάση κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας αποκτά πιο άμεσο και συνολικό χαρακτήρα, καθώς η ίδια η ΕΕ (εκφράζοντας τα συμφέροντα των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων, των αγορών, του ευρώ και των τραπεζών) προχωρά παραπέρα στην αντιδραστική Οικονομική Διακυβέρνηση, καταξεφτιλίζοντας ακόμα και το αστικό πολιτικό προσωπικό, που υποχρεώνεται σε γραπτές εγγυητικές επιστολές (όπως ξέρουν οι τραπεζίτες). Επιπλέον, καταργείται η τυπική ισότητα των κρατών μέσα στην ΕΕ και διαμορφώνονται κράτη - ηγεμόνες (όπως η Γερμανία) και κράτη παρίες, με ανεύθυνους λαούς, όπως η Ελλάδα, αλλά και άλλες χώρες, όπου η οικονομική κατάσταση (χρέος - έλλειμμα) και η ταξική πάλη δεν συμμορφώνονται προς τις αυστηρές ντιρεκτίβες που θεσπίζει το νέο αποκρουστικό Δημοσιονομικό Σύμφωνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επικυρώθηκε μόλις προχθές στις Βρυξέλλες. Πρόκειται για το σύγχρονο δημοκρατικό κι εθνικό ζήτημα, που ακριβώς λόγω του χαρακτήρα του δεν απαντιέται από εθνικοαπελευθερωτικά και αστικοδημοκρατικά μέτωπα, αλλά απαιτεί αντικαπιταλιστικό, αντιΕΕ και σύγχρονο δημοκρατικό περιεχόμενο. Δεν πρόκειται για προσωρινά μέτρα, ούτε για κάποιου είδους εκτροπή, αλλά για το μέλλον της ΕΕ, όπως διαμορφώνεται από το νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Βασικά συστατικά του είναι η κινεζοποίη-

δικής πρωτοπορίας, του κόμματος, από τη γενική πρωτοπορία –την οποία στην ουσία αγνοεί πλήρως– τις πολυάριθμες αντικαπιταλιστικές θελήσεις, συλλογικές πράξεις και αγώνες της εργατικής τάξης, είναι η βάση της αυτονόμησης από την τάξη. Η ίδια εργολαβική αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ για τον κατ’ αποκλειστικότητα πρωτοπόρο ρόλο του κόμματος οδηγεί στο να «ξεχνιέται» από τον Δ. Γοντικα ο υπέρτατος νόμος της πάλης των τάξεων, πως η «χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι υπόθεση της ίδιας» (Μαρξ, Γερμανική Ιδεολογία). Τον οδηγεί να συλλογίζεται γύρω από την αρχή πως το κοινωνικό και το πολιτικό επικοινωνούν μεταξύ τους, περνώντας αποκλειστικά μέσα από τα σινικά τείχη του κόμματος, αντί

ση των μισθών και ο δρακόντειος έλεγχος της δημοσιονομικής σταθερότητας. Αποκαλυπτικό είναι πρόσφατο άρθρο του Ζαν Κλοντ Τρισέ, πρώην προέδρου της ΕΚΤ, στο δίκτυο ΕΒR, όπου σημειώνει ότι «οι χώρες που έχουν επανειλημμένα αποτύχει στους δημοσιονομικούς στόχους εισέρχονται σε ένα δεύτερο στάδιο, όπου οι αρχές της ευρωζώνης θα διαδραματίσουν έναν πολύ πιο ουσιαστικό και επίσημο ρόλο στη διαμόρφωση των δημοσιονομικών πολιτικών των χωρών αυτών. Αυτό μας οδηγεί πέρα από το υπάρχον πλαίσιο, το οποίο αφήνει όλες τις αποφάσεις στα χέρια της κάθε χώρας. Αντίθετα, δεν θα είναι μόνο δυνατό, αλλά και υποχρεωτικό, για τις ευρωπαϊκές αρχές να λάβουν άμεσα αποφάσεις»! Καλεί μάλιστα ο πρώην αρχιτραπεζίτης για την «αποδοχή μιας νέας αντίληψης της εθνικής κυριαρχίας, δεδομένων των πολύπλοκων σχέσεων αλληλεξάρτησης μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης». Δεν μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα αντιδράσει σε αυτή τη νέα αντιδραστική πραγματικότητα η ελληνική αστική τάξη, που έχει δεσμούς αίματος με την ΕΕ και στηρίζει στα «προγράμματα διάσωσης» τη διάσωσή της (με ακριβό τίμημα και μίζα στα ισχυρότερα κεφάλαια) και την εξασφάλιση ισχυρότερης θέσης απέναντι στην εργατική τάξη. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, μόνη πατρίδα του είναι το ποσοστό κέρδους. Το έθνος το θυμάται μόνο για να καθυποτάξει το λαό.

να αποτελούν μια διαλεκτική σχέση σε όλες τις σφαίρες της ταξικής πάλης. Το κόμμα όμως νέου τύπου του Λένιν, στην αυγή του και παρά τα αντίθετα γραφόμενα, η ίδια η μαρξική αντίληψη και πρακτική στην εξέλιξή της, ως μέτρο και κριτής της ανεξάρτητης παρουσίας και δράσης του κόμματος, έχουν την ιδεολογική οργανωτική και πολιτική ανάπτυξη των ευρύτερων φορέων και οργάνων της εργατικής πολιτικής, της ευρύτερης και γενικότερης πρωτοπορίας, δηλαδή της ιδίας της αντικαπιταλιστικης αυτενέργειας των εργατών. Η επιμονή στο «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», στον αποφασιστικό και καθοριστικό τους πολιτικό ρόλο, αποδεικνύουν την ευρύτερη αντίληψη των ηγετών του μπολσεβικι-

Γι’ αυτό δεν έχουν καμία τύχη πατριωτικά μέτωπα και λογικές εθνικής ενότητας, μαζί με την αστική τάξη και τις κορυφές της κρατικής γραφειοκρατίας. Ένα «αντικατοχικό μέτωπο», που αφήνει «για μετά» την εμφύλια ταξική αντιπαράθεση, που θέλει «και το λαό και το Κολωνάκι», που δεν κοιτά ιδεολογικές διαφορές σε Δεξιά και Αριστερά, ούτε πρέπει, ούτε μπορεί ποτέ να σχηματιστεί, γιατί η ταξική αναμέτρηση οξύνεται. Αλήθεια, πώς μπορεί να βρεθεί στο ίδιο μετερίζι ο εργάτης με τον πετσοκομμένο μισθό ή ο απολυμένος, με το αφεντικό του; Και τι αξιοπιστία έχουν «αντικατοχικά» μέτωπα που δεν παλεύουν για να σπάσουν οι αλυσίδες που κρατούν δεμένη τη χώρα στην ΕΕ, που δεν ζητούν αποδέσμευση από την ΕΕ; Απεναντίας, την ώρα της δραματικής ταπείνωσης του λαού σε όλα τα επίπεδα, το ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και η Αριστερά να διεκδικήσει με αυτοπεποίθηση την ηγεμονία στον αγώνα για την αποτίναξη του ζυγού της νέας τυραννίας. Γιατί βεβαίως δεν αποτελεί αριστερή και ανατρεπτική απάντηση η αγνόηση της συγκεκριμένης αντιδραστικής τομής στο επίπεδο της πολιτικής κυριαρχίας, από έναν δήθεν πούρο αντικαπιταλισμό, τον οποίο μπορεί να «χωνεύει» ακόμα και ο αθεράπευτα ευρωπαϊστής Συνασπισμός, που ακόμα ονειρεύεται μια μεταρρύθμιση εντός ΕΕ. «Αποτελεί καθήκον και ευκαιρία για την Αριστερά να συνδέσει θαρραλέα τον αγώνα για ψωμί (λαϊκή επιβίωση ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και κρίση), δημοκρατία (με νέους εργατικούς και λαϊκούς θεσμούς οργάνωσης και ανατροπής, ενάντια στον εκφυλισμό των αστικών θεσμών) και απελευθέρωση (από τη δικτατορία των αγορών, των τραπεζών, των πολυεθνικών, της ΕΕ, του ΔΝΤ, με το διεθνισμό μεταξύ ελεύθερων λαών και χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό)», σημείωνε πρόσφατα η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ. Πρόκειται για αγώνα στενά συνδεδεμένο με την πάλη για την επαναστατική ανατροπή του συστήματος, για μια εργατική δημοκρατία νέου τύπου, για τον κομμουνισμό της εποχής μας. Ο αγώνας ενάντια στην ευρω-χούντα και την οικονομική κατοχή των πολυεθνικών διεξάγεται πρωτίστως σε εθνικό επίπεδο, αλλά είναι βαθιά και ολοκληρωμένα διεθνιστικός, όχι εθνικός. Εχθρός μας δεν είναι «οι Γερμανοί», απεναντίας ο γερμανικός λαός της άγριας λιτότητας είναι εν δυνάμει σύμμαχός μας, στον κοινό αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική Γερμανία, στην ολοκληρωτική ΕΕ, στην ελληνική ολιγαρχία της εξαθλίωσης.

σμού για το χαρακτήρα του πολιτικού υποκειμένου της επανάστασης. Εκεί, εντός των σοβιέτ και εντός του κόμματος, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός αντιμετωπίζεται ως μέσο συγκέντρωσης όλων των απειθαρχιών απέναντι στην αστική πολιτική και όχι όπως μεταλλάχθηκε με την πρώιμη ήττα των μπολσεβίκων, ως αποκεντρωμένη πειθαρχία των πάντων απέναντι στο Κόμμα. Στο σημερινό αχαλίνωτο καπιταλισμό, από τη μια οι βιομηχανικές και επιστημονικές δυνάμεις ξύπνησαν με τέτοιο τρόπο που καμιά περίοδος δεν μπορούσε να διανοηθεί. Από την άλλη, στη σε εξέλιξη κρίση εμφανίζονται δείγματα υπεραντιδραστικότητας και παρακμής που παραπέμπουν σε μεσαιωνικού τύπου φρι-

καλεότητες. Σ’ αυτήν ακριβώς την κρίσιμη φάση, διασταυρώνονται τα πιο αμείλικτα καθημερινά ερωτήματα της στοιχειώδους επιβίωσης του λαού με τις μεγάλες επιδιώξεις, ερωτήματα και αναγκαιότητες της Iστορίας. Σε αυτή τη φάση οι κομμουνιστές βάζουν πάνω απ’ όλα την υπόθεση της αντικαπιταλιστικης ανατροπής της επίθεσης με επιδίωξη την επανάσταση και τον κομμουνσμο, σαν υπόθεση της ίδιας της εργατικής τάξης. Εκεί το κόμμα, ως το κρίσιμο και το καθοριστικό, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο ως το αποφασιστικό και η αντικαπιταλιστική πτέρυγα του κινήματος στη διαλεκτική τους σχέση οφείλουν να επαληθεύουν το διακριτό, ειδικό και κρίσιμο πρωτοπόρο ρόλο τους.

Το εκατομμύριο του Ι. Κούβελου n ΝΤΙΝΑ ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ Εντυπωσιακή κορύφωση είχε το πολυσυζητημένο σίριαλ με το βουλευτή που έβγαλε στο εξωτερικό ένα εκατομμύριο ευρώ. Όπως αποδείχτηκε, το πρόσωπο που κατονόμασε ο εισαγγελέας ήταν τελικά ο Ισίδωρος Κούβελος, σύζυγος της Ντόρας Μπακογιάννη, ο οποίος μετέφερε από τις ΗΠΑ στο Λονδίνο μέσω Ελλάδας αυτό το μεγάλο ποσό, στο πλαίσιο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος. Την προσοχή των αρμοδίων αρχών επέσυρε το γεγονός ότι ο λογαριασμός μέσω του οποίου έγινε η διακίνηση του ενός εκατομμυρίου δεν είχε συμπεριληφθεί στη δήλωση «πόθεν έσχες» του ζεύγους. Υπάρχει λογική στη νομοθετική απαίτηση τα παντρεμένα ζευγάρια να υποβάλουν κοινή φορολογική δήλωση. Ένας επιχειρηματίας που παντρεύεται τη διάδοχο μιας από τις μεγαλύτερες πολιτικές δυναστείες της χώρας μπορεί απλώς να θαμπώθηκε από έρωτα. Ωστόσο, εύλογο είναι και το ερώτημα που δημιουργείται σε πολύ κόσμο, μήπως κάποιοι γάμοι αυτής της κατηγορίας χρησιμοποιούνται και σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, προκειμένου να καλύπτουν ακόμα και επιλήψιμες διακινήσεις κεφαλαίων και εισοδημάτων. Οι πολιτικοί οφείλουν λόγω της θέσης τους να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε τέτοια θέματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Άντζελα Γκερέκου του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε σε άμεση παραίτηση από την υπουργική της θέση και πέρασε σε μια παρατεταμένη πολιτική εφεδρεία, μόλις έγινε γνωστή η υπόθεση των χρεών του συζύγου της προς το Δημόσιο, εξαιτίας της επαγγελματικής του δραστηριότητας και μάλιστα χρεών που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του προηγούμενου γάμου του Τόλη Βοσκόπουλου. Αντιθέτως, η Ντόρα ΜπαΔεν τους κάθισε κογιάννη και οι πολιτικοί της φίλοι άρχισαν αμέσως το σενάριο να κατηγορούν τον αρμόδιο εισαγγελέα και να απογια «σπείρα καλούν «λαϊκιστές» όσους θεωρούσαν ότι η υπόθεση της δραχμής». χρειάζεται περαιτέρω διαΚατηγορούμενοι λεύκανση από τους αρμοδίους παράγοντες. υποστηρικτές Εντυπωσιακή είναι η πλήρης αναστροφή της του ευρώ! στάσης των μνημονιακών ΜΜΕ. Ενώ επί πάνω από μια εβδομάδα προέβαλλαν νυχθημερόν ως πρώτη είδηση τον άγνωστης ταυτότητας βουλευτή του ενός εκατομμυρίου, μόλις έγινε γνωστό ότι το πρόσωπο αυτό ήταν ο σύζυγος της Ντόρας Μπακογιάννη, επιχείρησαν κυριολεκτικά να εξαφανίσουν την υπόθεση από την επικαιρότητα. «Kουκούλωμα» της υπόθεσης επιχειρεί σύσσωμο το μνημονιακό μπλοκ! Δεν μπορούσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους που δεν τους κάθισε το πολυφορεμένο σενάριο για τους «συμμορίτες της δραχμής» που βγάζουν τα χρήματα έξω για να «αγοράσουν μετά την Ελλάδα μισοτιμής» μόλις η χώρα φύγει από το ευρώ. Το διασκεδαστικό είναι ότι το επίμαχο πρόσωπο αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν η πιο φανατική υπέρμαχος του Mνημονίου και του ευρώ! Το γεγονός ότι αρχικά είχε μεταφέρει τα χρήματά του στις ΗΠΑ και στη συνέχεια τα μετέφερε στο Λονδίνο δεν καθαγιάζει το ποσό, ούτε καθιστά την πράξη περισσότερο ηθική από πολιτική σκοπιά. Πιθανότατα κάπου εκεί έξω βρίσκονται και «σπείρες της δραχμής», αλλά γεγονός παραμένει ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ένθερμοι υποστηρικτές του ευρώ και της ΕΕ είναι αυτοί που εμφάνισαν επιλήψιμη συμπεριφορά κατά την άποψη του αρμόδιου εισαγγελέα.


12 / ΠPIN

H

A ΛΛH O ΨH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

«Κλέβουν χιλιετίες ζωή

Ε

νώ ο χώρος της υγείας βρίσκεται σε διαρκή αναβρασμό λόγω των συνεχών περικοπών που επιβάλει η πολιτική και του δεύτερου Mνημονίου, κατεδαφίζοντας το όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε, την εβδομάδα που πέρασε εγκρίθηκε με 213 ψήφους υπέρ, 58 κατά και 12 «παρών» ο εφαρμοστικός νόμος αρμοδιότητας υπουργείων Εργασίας και Υγείας. Οι διατάξεις του νέου νομοσχεδίου αναδιαμορφώνουν το νοσοκομειακό χάρτη της χώρας. Με κύριο στόχο τη μείωση των δαπανών, από το πρώτο άρθρο ο νέος νόμος καταργεί τις σημερινές υγειονομικές περιφέρειες και δημιουργεί επτά νέες περιφέρειες, οι οποίες ταυτίζονται με τις «καλλικρατικές». Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια «υδροκέφαλη» 1η Υγειονομική Περιφέρεια στην Αττική, η οποία ουσιαστικά περιλαμβάνει το μισό σύστημα υγείας της χώρας. Από την άλλη, η ταύτιση των υγειονομικών περιφερειών με τις «καλλικρατικές» περιφέρειες ανοίγει το δρόμο για τη σταδιακή απόσυρση του κράτους από την ευθύνη συντήρησης της δημόσιας υγείας και τη σταδιακή ανάθεσή της στις περιφέρειες, με τη χρηματοδότηση να διαφαίνεται θολή. Τα νοσοκομεία που μέχρι σήμερα συνδιοικούνται και είναι 82 ομάδες σε όλη τη χώρα, από την 1η Ιανουαρίου του 2013 θα οδηγηθούν σε συγχωνεύσεις σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Η μέχρι τώρα κατάσταση στα μικρά νοσοκομεία, όπου ήδη κυκλοφορεί η πληροφορία ότι «από 1η Ιανουαρίου κλείνουμε», οδηγεί σε ανασφάλεια το προσωπικό που ψάχνει να βρει το δρόμο της ασφαλούς εξόδου από την εργασία. Η πορεία μοιάζει να είναι προδιαγεγραμμένη. Με τις μικρές μονάδες να υπολειτουργούν, η λύση θα είναι το «λουκέτο». Μαζί με τις αναδιατάξεις στο νοσοκομειακό χάρτη, ο νέος νόμος έφερε μαζί του άλλη μια μείωση στις αποδοχές των εργαζομένων γιατρών στο ΕΣΥ. Το είδη ελλιπές κονδύλι των 364 εκατομμυρίων ευρώ που προβλεπόταν για εφημερίες, θα υποστεί περαιτέρω μείωση κατά 50 εκατομμύρια ευρώ, φτάνοντας στα 314 εκατομμύρια, που θα πρέπει να επανακατανεμηθούν στα νοσοκομεία. Έτσι, το ωρομίσθιο της εφημερίας προβλέπεται να μειωθεί κατά 17%, τη στιγμή που ήδη το ιατρικό προσωπικό παραμένει απλήρωτο και έχουν ξεκινήσει επισχέσεις εργασίας των γιατρών που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους σε νοσοκομεία όπως το ΚΑΤ ή το Γενικό Κρατικό Νίκαιας. Το νομοσχέδιο απελευθερώνει το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων, έχει οδηγήσει ακόμα και μεγάλους φαρμακευτικούς συλλόγους της χώρας σε διαμαρτυρίες. Ταυτόχρονα, προωθεί και τη συνταγογράφηση γενοσήμων φαρμάκων, που έχει μονοπωλήσει την επικαιρότητα. Αλλά στην «τούρτα» του πολυνομοσχεδίου δεν θα μπορούσε να λείπει το κερασάκι. Με μία αιφνιδιαστική διάταξη και με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ανοίγει ο δρόμος για την ιδιωτικοποίηση του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» με τη συνένωσή του με το ιδιωτικού δικαίου ίδρυμα «Ερρίκος Ντυνάν» υπό κοινή διοίκηση που θα ορίζεται αποκλειστικά από το Σωματείο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός. Δεν υπάρχει άλλωστε κανένας λόγος να τηρούνται τα προσχήματα στην υγεία του Μνημονίου.

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ

Τ

ον Οκτώβριο του 2011 το διεθνές ιατρικό περιοδικό The Lancet δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ με τον εύγλωττο τίτλο «Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία: Οιωνοί μιας ελληνικής τραγωδίας», που έκανε αίσθηση. Ήταν η πρώτη επιστημονική τεκμηρίωση για την Ελλάδα ενός γεγονότος που είχε ήδη διαπιστωθεί σε όλες τις χώρες από όπου έχει περάσει ο αντίστοιχος οδοστρωτήρας μέτρων λιτότητας με τις ευλογίες και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι πρώτοι που αποτυπώνουν τα αποτελέσματα τέτοιων πολιτικών σε έναν πληθυσμό είναι οι δείκτες υγείας, που παντού χειροτερεύουν, με τη θνησιμότητα να αυξάνεται, ενώ ταυτόχρονα παντού σημειώνεται μείωση των διατιθέμενων για την υγεία οικονομικών πόρων σε σχετικές και απόλυτες τιμές. Οι πρώτοι μακάβριοι δείκτες των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης αλλά και

των πολιτικών λιτότητας που υπηρετεί η κυβέρνηση έκαναν την εμφάνισή τους με την αύξηση στις απόπειρες και τον αριθμό των αυτοκτονιών. Οι αριθμοί άλλωστε είναι ψυχροί και καταγράφουν την αμείλικτη πραγματικότητα: 17%-36% αύξηση στις καταγεγραμμένες απόπειρες αυτοκτονίας σημειώθηκε το 2011. Ταυτόχρονα, γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων αναφέρουν πως παρατηρείται πολύ μεγάλη αύξηση στα καρδιαγγειακά νοσήματα, αύξηση στα τροχαία κυρίως λόγω του γεγονότος ότι αρκετός κόσμος επιλέγει πλέον να κυκλοφορεί με μηχανές και ποδήλατα για λόγους οικονομίας, ενώ προς το παρόν πιθανολογείται αύξηση στις κακοήθεις νεοπλασίες. Δεδομένη πάντως θεωρείται η αύξηση στις ψυχικές ασθένειες. Το αποτέλεσμα, που κανείς δεν αμφισβητεί, είναι μια κατά 35% αύξηση της πρόσβασης στα δημόσια νοσοκομεία, τόσο γιατί έχει αυξηθεί η νοσηρότητα όσο και γιατί ένα μέρος του πληθυσμού δεν έχει πλέον τη δυνατότητα πρόσβασης στα ιδιωτικά ιατρικά κέντρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι καταγράφεται μια πρώτη μείωση

των εισαγωγών σε ιδιωτικά νοσηλευτήρια κατά 25%-30% το 2010. Τις προηγούμενες μέρες ένα έγγραφο του Αιγινητείου Νοσοκομείου αποκάλυψε άλλη μια πλευρά της κρίσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Σύμφωνα με ομόφωνη απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, το νοσοκομείο θα έπαυε να δέχεται άπορους ασθενείς κατά την εφημερία της νευρολογικής και ψυχιατρικής κλινικής. Η αιτιολογία που προέβαλε το νοσοκομείο ήταν η μη απόδοση από τη νομαρχία Αθηνών των οφειλόμενων δαπανών νοσηλείας των ανασφάλιστων και οικονομικά αδυνάτων ασθενών που ανέρχονταν στο ποσό των 9.100.000 ευρώ. Το έγγραφο του αποκλεισμού επανέφερε το θέμα της πρόσβασης στην περίθαλψη για τους ανασφάλιστους. Με την ανεργία στη χώρα να αυξάνεται και παρά τις ψευτολύσεις που έχει δώσει η κυβέρνηση στους ανέργους που ήταν ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ με κάποιες παρατάσεις, συνεχίζει να παραμένει το τεράστιο πρόβλημα των ανέργων, ανασφάλιστων πλέον, που ανήκαν σε ταμεία όπως ο OAEE ή που δεν έχουν καμία άλλη ασφάλεια. Αυτοί οι ασθενείς έχουν πολύ πιο μικρή δυνατότητα πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας από το παρελθόν, ειδικά αφού από την 1η Οκτωβρίου του 2011 έχουν πλέον υλοποιηθεί τα περίφημα ΚΕΝ (κλειστά ενοποιημένα νοσήλια). Κι ενώ την 1η Οκτωβρίου στο δημόσιο νοσοκομείο η νοσηλεία, ανεξάρτητα από την πάθηση, χρεωνόταν με το ημερήσιο νοσήλιο που είχε σχέση και με τη θέση νοσηλείας, με τα ΚΕΝ οι τιμές έχουν πολλαπλασιαστεί. Αυτό για τους ανασφάλιστους σημαίνει τεράστια εμπόδια στην πρόσβαση. Παρατηρείται δε το φαινόμενο μέχρι τώρα να μην υποχρεώνονται να προκαταβάλουν τα λεφτά αλλά να υπογράφουν ότι αναλαμβάνουν τα έξοδα νοσηλείας τους, που μεταφέρονται από το νοσοκομείο στο Γενικό Λογιστήριο του Kράτους κι από εκεί στην Eφορία. Αποτέλεσμα της πρακτικής που έχει υιοθετηθεί είναι ο ανασφάλιστος και άνεργος να βρίσκεται σε περίπτωση προβλήματος υγείας και με δημόσιο χρέος. Οι δυσκολίες εντείνονται από την απα-

Προωθούν φάρμακα φασόν

Η

κυβέρνηση και ο υπουργός Υγείας επέλεξαν από ένα νομοσχέδιο που διαλύει κατακτήσεις δεκαετιών, που μάλιστα αφορούν την ανθρώπινη ζωή, να μετατρέψει σε κεντρικό ζήτημα αυτό της εξοικονόμησης πόρων με τη χρήση γενόσημων φαρμάκων, δηλαδή φαρμάκων αντιγράφων των πρωτότυπων μετά τη λήξη της πατέντας που οι φαρμακευτικές εταιρείες επιβάλλουν στα αποτελέσματα της έρευνας. Το σχέδιο νόμου, εκτός από μέτρα που αποβλέπουν στην αύξηση της χρήσης των γενοσήμων, προβλέπει μεταξύ άλλων κλειστό προϋπολογισμό στην ασφαλιστική φαρμακευτική δαπάνη, μείωση του κέρδους των φαρμακοποιών και φαρμακεμπόρων και περαιτέρω μείωση της τιμής των αντιγράφων και των φαρμάκων των οποίων έχει λήξει η πατέντα. Μέτρα που σύμφωνα με το υπουργείο θα αποβούν προς όφελος της οικονομίας.

Με αφορμή τη δήθεν οικονομία από τη συνταγογράφηση δραστικής ουσίας, που όμως δεν μπορεί να επιβληθεί στο υπάρχον σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, το υπουργείο Υγείας προσπαθώντας να εξυπηρετήσει συμφέροντα μεγάλων εταιρειών γενοσήμων φαρμάκων μετατρέπει και επίσημα το φάρμακο από δικαίωμα σε εμπορικό παιχνίδι κέρδους και αλλάζει τους συμμετέχοντες και τους όρους στο παιχνίδι του χρηματισμού. Η χρήση γενοσήμων δεν είναι άλλωστε καινούρια στο σύστημα υγείας. Παίζοντας με την ασφάλεια χιλιάδων ασθενών, για μεγάλη χρονική περίοδο ελληνικές ιδιωτικές φαρμακευτικές εταιρείες παρήγαγαν γενόσημα φάρμακα που σε συμφωνία με γιατρούς και με μίζες κάτω από το τραπέζι, συνταγογραφούνταν με το κομμάτι σε ασθενείς, με αποτέλεσμα να έχουν καταλήξει να ονομάζονται περιπαικτικά φάρμακα «φα-


KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

H

ΠPIN / 13

A ΛΛH O ΨH

ής από το λαό» ράδεκτη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον ανύπαρκτο τομέα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Εκεί ουσιαστικά η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει έναν υδροκέφαλο οργανισμό που συνενώνει το ΙΚΑ, τον ΟΠΑΔ και τον OAEE. Οι ίδιοι οι γιατροί καταγγέλλουν πως ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας έχει πάρει τα χειρότερα χαρακτηριστικά των τριών ταμείων. Από το ΙΚΑ κράτησε το χάος και τις ουρές, από τον OAEE τις εξευτελιστικές αμοιβές για τους γιατρούς και από τον ΟΠΑΔ το γεγονός ότι δεν πληρώνει ποτέ το γιατρό. Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες γιατροί να μην έχουν δεχτεί να κάνουν σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ. Στις περιπτώσεις δε που ο ασθενής επιλέξει να επισκεφθεί συμβεβλημένο γιατρό απογευματινές ώρες, αν στο γιατρό αυτό έχει την τύχη να βρίσκεται μέσα στις 50 πρώτες επισκέψεις, δεν θα αναγκαστεί να πληρώσει αντίτιμο. Αν βέβαια το ραντεβού είναι ο αριθμός 51, πρέπει να πληρώσει! Η οικονομική αφαίμαξη συνεχίζεται μιας και από την 1η Ιανουαρίου ο ασθενής καταβάλλει πλέον 25% συμμετοχή σε όλα τα φάρμακα και 15% συμμετοχή σε διαγνωστικές εξετάσεις, ενώ μεγάλες κατηγορίες φαρμάκων δεν συνταγογραφούνται και μεγάλες κατηγορίες διαγνωστικών εξετάσεων δεν δικαιολογούνται. Στα δημόσια νοσοκομεία ο στραγγαλισμός των υπηρεσιών υγείας έρχεται από την τεράστια προσπάθεια για τη μείωση των λειτουργικών δαπανών, που φτάνει πλέον σε καταστροφικά σημεία. Ο προϋπολογισμός του 2012 προβλέπει μείωση των λειτουργικών δαπανών κατά 45%. Με αυτόν τον προϋπολογισμό τα νοσοκομεία μπορούν να λειτουργήσουν μέχρι τον Ιούνιο. Συζητώντας για τις περικοπές με τον Πάνο Παπανικολάου, επιμελητή της νευροχειρουργικής μονάδας στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, οι πληροφορίες ήταν αποκαλυπτικές: «Αυτή την περίοδο, από τον Δεκέμβριο και μετά, παρατηρούνται ελλείψεις στα λεγόμενα υλικά χαμηλής τεχνολογίας, στα φτηνά δηλαδή υλικά γενικής χρήσης. Αυτό γίνεται και λόγω της γραφειοκρατίας που έχουν δημιουργήσει στο σύ-

στημα προμηθειών αλλά και λόγω του γεγονότος ότι αργούν πολύ να πληρώσουν και έχει πλέον μεγάλο πρόβλημα και ο ιδιωτικός τομέας. Με αποτέλεσμα να παρατηρούνται ελλείψεις σε σύριγγες, γάζες, λευκοπλάστ, φλεβοκαθετήρες και άλλα αντίστοιχα υλικά». Όμως το πρώτο, μεγαλύτερο και μάλιστα πανθομολογούμενο πρόβλημα συνεχίζει να είναι η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού. Η κυβέρνηση δέχτηκε και εφαρμόζει την απαγόρευση των προσλήψεων και για το νοσηλευτικό προσωπικό όταν και πριν τα μέτρα λιτότητας η αναλογία νοσηλευτικού προσωπικού ανά κρεβάτι ήταν από τις μικρότερες στην ΕΕ. Πλέον έχει αρχίσει να παρατηρείται τεράστια μείωση του νοσηλευτικού προσωπικού, λόγω τόσο των συνταξιοδοτήσεων όσο και της κατάργησης προσωρινών, επικουρικών και σταζ. Οι ελάχιστες προσλήψεις επικουρικών δεν βελτιώνει την εικόνα, ενώ αισθητή γίνεται η έλλειψη ιατρικού προσωπικού που μέχρι τώρα δεν ήταν εμφανής, τουλάχιστον στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι λεπτομέρειες που δίνει ο Πάνος Παπανικολάου είναι χαρακτηριστικές: «Πολλές χειρουργικές αίθουσες παραμένουν κλειστές γιατί δεν υπάρχει προσωπικό, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι αναμονές για τους ασθενείς. Αυξάνονται δε οι αναμονές και στα τακτικά ιατρεία. Οι συνθήκες νοσηλείας στα τμήματα που λειτουργούν είναι τελείως απαράδεκτες, με αποτέλεσμα εκτός του γεγονότος ότι δεν υπάρχει άνθρωπος να αλλάξει τον ορό και κάθε ασθενής χρειάζεται ή έναν συγγενή όλο το 24ωρο ή να πληρώσει αποκλειστική νοσοκόμα για μια αξιοπρεπή νοσηλεία, υπάρχει πλέον και κατακόρυφη αύξηση στις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις. Η πρώτη και κύρια αιτία ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων είναι η έλλειψη προσωπικού. Τα νοσοκομειακά μικρόβια ούτε πετάνε, ούτε περπατάνε. Αν έχεις ένα νοσηλευτή για κάθε 20 ασθενείς, θα έχεις αύξηση των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, ειδικά τώρα που δεν υπάρχουν γάντια. Αλλά και γάντια να είχαμε, δεν σώζουνε. Η μεγα-

λύτερη αιτία για τις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις παραμένει η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού». «Στη μεγάλη αύξηση των θανάτων συμβάλλει αυτό που συμβαίνει με τους καρκινοπαθείς. Η λίστα αναμονής για ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία στο Δημόσιο μπορεί να αγγίζει και τους τρεις μήνες!», συνεχίζει ο Π. Παπανικολάου. «Μπορώ να αναφέρω δύο περιστατικά που χειρούργησα πριν μία εβδομάδα με κακοήθεια εγκεφάλου. Υπάρχουν τρία δημόσια νοσοκομεία που κάνουν ακτινοθεραπεία στην Αθήνα και η αναμονή είναι τρεις μήνες. Οι ασθενείς καλούνται έτσι για να σώσουν τη ζωή τους να πληρώσουν 3.200 ευρώ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο. Οι συμπληρωματικές θεραπείες στους καρκινοπαθείς αποτελούν πλέον τραγωδία. Χαρακτηριστικά, στο ογκολογικό τμήμα του νοσοκομείου των Αγίων Αναργύρων, που είναι καινούριο, ενώ υπάρχει επάρκεια γιατρών στο ακτινοθεραπευτικό, δεν κάνουν πρόσληψη ενός τεχνολόγου που είναι απαραίτητος για να λειτουργεί το μηχάνημα και απογευμα-

τινή βάρδια. Θα κόστιζε μεικτά στο κράτος 1.200 ευρώ τον μήνα! Και όμως δεν τον προσλαμβάνουν. Και βέβαια, δεν υπάρχουν αρκετά κρεβάτια σε μονάδες εντατικής θεραπείας, πολλά δε εξακολουθούν να είναι εκτός λειτουργίας γιατί δεν υπάρχει προσωπικό. Κάθε μέρα στη λίστα του ΕΚΑΒ Αττικής υπάρχουν δεκάδες διασωληνωμένοι που δεν βρίσκουν κρεβάτι σε μονάδα. Χαρακτηριστικά, τη μέρα που ο Λοβέρδος είχε κάνει τις περίφημες δηλώσεις όπου περιέγραφε την Υπατία και τους μετανάστες απεργούς πείνας σαν τεράστια υγειονομική βόμβα, εκείνη τη μέρα στη λίστα του ΕΚΑΒ των νοσοκομείων της Αττικής υπήρχαν 92 διασωληνωμένοι περιμένοντας κρεβάτι σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί από αυτούς τους ασθενείς πέθαναν. Επιβεβαιώνονται έτσι οι εκτιμήσεις που είχαμε κάνει στο ντοκιμαντέρ Xρεοκρατία, ότι θα έχουμε πολύ μεγάλη πτώση του προσδόκιμου επιβίωσης. Συνολικά κλέβουν χιλιετίες ζωής από τον ελληνικό λαό»!

Ακόμη και τους τρεις μήνες αγγίζει η λίστα αναμονής για ακτινοθεραπείες και χημειοθεραπειες σε δημόσια νοσοκομεία

ν και κόβουν την υγεία στα μέτρα της άγριας λιτότητας σόν». Η εμπειρία γιατρών έχει καταγράψει ουκ ολίγες περιπτώσεις ασθενών που εμφάνισαν είτε παρενέργειες και αλλεργίες είτε απορρύθμιση της θεραπείας τους λόγω χορήγησης «βιολογικά ισοδύναμων» φαρμάκων. Διάτρητος φαίνεται πως θα είναι και αυτή τη φορά ο έλεγχος των γενοσήμων που θα εξαρτάται από το ...λόγο του επιχειρηματία παραγωγού, από τον ΕΟΦ, έναν οργανισμό που ήδη έχει υποστεί περικοπές προσωπικού και από ένα αδιευκρίνιστο και εύκολα χειραγωγούμενο «δημόσιο δίκτυο ποιοτικού ελέγχου των προϊόντων» από «τα κρατικά εργαστήρια πιστοποίησης και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και κλινικές». Όμως η χρήση γενοσήμων, όπως καθορίζεται στο νόμο Λοβέρδου, έχει και τα τραγελαφικά της σημεία. Εμφανίζεται διάταξη στο νομοσχέδιο όπου προβλέπεται ότι από την 30ή Ιουνίου ο γιατρός θα συνταγογραφεί το φάρμακο με την εμπορική του ονομασία και όταν ο ασθενής θα φτάνει στο φαρμακοποιό αυτός θα μπορεί να του προτείνει

το αντίστοιχο γενόσημο φάρμακο με λιγότερη συμμετοχή για τον ασφαλισμένο. Ο ασθενής θα δικαιούται τότε να επιλέξει φάρμακο, με κριτήριο την οικονομική διαφορά αλλά αναλαμβάνοντας την ευθύνη της επιλογής του. Ξαφνικά, η ένδεια θα αποτελεί το κύριο κριτήριο επιλογής θεραπείας, ενώ ένα μέρος της οικονομικής διαπλοκής μεταφέρεται πλέον μεταξύ εταιρειών και φαρμακείων που για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους, θα προωθούν συγκεκριμένα γενόσημα φάρμακα. Παρακολουθώντας τη συνολικότερη εικόνα της πολιτικής που ακολουθείται στη δημόσια υγεία, τα κριτήρια με τα οποία λαμβάνονται αποφάσεις είναι ξεκάθαρα. Και είναι η μείωση των κρατικών δαπανών με ταυτόχρονη εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Η συνεχής μισθολογική απαξίωση των εργαζομένων στη δημόσια υγεία, με τις αμοιβές των γιατρών να έχουν μειωθεί χαρακτηριστικά κατά 35% τα τελευταία δύο χρόνια. Η

συνεχής απαξίωση των προνοιακών δομών, με τις μειώσεις στους εγκεκριμένους προϋπολογισμούς είναι από 15%-40%, με αποτέλεσμα να μη βγαίνουν ούτε οι μισθοδοσίες ούτε τα στοιχειώδη λειτουργικά και οι προνοιακοί φορείς να οδηγούνται σε κλείσιμο ο ένας μετά τον άλλον. Kαι είναι μερικά μόνο παραδείγματα. Από την άλλη, το υπουργείο Υγείας ξεπερνά τον εαυτό του στη σκανδαλώδη εξυπηρέτηση συμφερόντων σε συγκεκριμένη μερίδα του ιατρικού κατεστημένου και συγκεκριμένες φαρμακευτικές εταιρείες. Όσον αναφορά το ιατρικό κατεστημένο, χαρακτηριστική είναι η απόφαση προς όφελος του μεγαλοκαθηγητικού κατεστημένου, όταν για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια πέρασε νόμος που παρέχει στον καθηγητή πανεπιστημίου δικαίωμα άσκησης κλινικού έργου και στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα. Μέχρι τώρα, ο πανεπιστημιακός καθηγητής έπρεπε να διαλέξει πού θα εκτελεί κλινικό έργο. Τώρα μπορεί παντού. Και

όλα αυτά εξελίσσονται την ίδια στιγμή που τόσο γιατροί όσο και φαρμακοποιοί προκηρύσσουν κινητοποιήσεις. Σε καμία από τις νομοθετικές αποφάσεις της κυβέρνησης στα χρόνια του Μνημονίου δεν αποτελεί κριτήριο το αναφαίρετο δικαίωμα στην υγεία. Με την ίδια ακριβώς λογική και η καθιέρωση των γενοσήμων φαρμάκων δεν έχει στο επίκεντρό της την εξυπηρέτηση του ασθενή. Σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίζεται το φάρμακο ως δικαίωμα. Σε κανένα σημείο δεν αξιολογείται ποιο είναι το πραγματικά ωφέλιμο φάρμακο με κριτήριο την υγεία του ασθενούς. Ένα αγαθό που θα έπρεπε να παράγεται ως δημόσιο, να υπόκειται σε κοινωνικό έλεγχο και να παρέχεται δωρεάν, χρησιμοποιείται σαν μέσο, ώστε να εμφανιστεί η απαιτούμενη από την τρόικα μείωση των κρατικών δαπανών, να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα και τα κέρδη μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών και να πληρώσει για άλλη μια φορά ο εργαζόμενος εις βάρος της ποιότητας ζωής του.


14 / ΠPIN ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΗΛΙΑΣ Ν. ΣΜΗΛΙΟΣ

E ΠIKAIPOTHTA

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

AKPOBAΣIEΣ

Έστειλαν τα ΜΑΤ στην Ευκαρπίας!

Σ

αράντα μέρες τώρα οι κάτοικοι της Ευκαρπίας με τη συμπαράσταση δεκάδων φορέων της Δυτικής Θεσσαλονίκης έχουν καταλάβει το χώρο και δεν επιτρέπουν τις εργασίες κατασκευής του Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) Ευκαρπίας. Αρνούνται να δεχτούν την κατασκευή μιας γιγάντιας εγκατάστασης δίπλα στα σπίτια τους αλλά και δίπλα στην τσιμεντοβιομηχανία Tιτάν, που χρόνια τώρα επιδιώκει να αναλάβει την καύση απορριμμάτων για την παραγωγή ενέργειας. Τρομοκρατημένοι από την αγω-

νιστική επιμονή και την αποφασιστικότητα των κατοίκων κι αφού τις τελευταίες μέρες υποβάλλουν σωρηδόν μηνύσεις στους κατοίκους της Ευκαρπίας, ζητώντας αποζημίωση, ο (ισόβιος) πρόεδρος Συνδέσμου ΟΤΑ Θεσσαλονίκης Ζουρνάς και ο (ειδικός στις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών) Δήμαρχος Συκεών, Σίμος Δανιηλίδης, έστειλαν την Πέμπτη τα ΜΑΤ για να επιβάλουν την έναρξη των εργασιών κατασκευής του ΣΜΑ! Όμως η άμεση μαζική κινητοποίηση των κατοίκων δεν τους το επέτρεψε. Στη μαζικότατη δε συνέλευση κατοίκων και φορέων, η οποία φαίνεται ν’ αποκτά όλο και πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και ως προς τα αιτήματα αλλά και τις μεθόδους πάλης, ο φόβος κι η τρομοκρατία που σπέρνουν οι τοπικοί άρχοντες έδωσε τη θέση στην πίστη στον ενωτικό δυναμικό αγώνα!

Πρώτες αθωώσεις για την παρέλαση

Α

θώοι κρίθηκαν οι πρώτοι έξι κατηγορούμενοι για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα δεν χρειάστηκε να εξεταστούν όλοι οι μάρτυρες υπεράσπισης. Οι μάρτυρες κατηγορίας –αστυνομικοί της ασφάλειας– έπεσαν σε πολλές αντιφάσεις, ενώ τα γεγονότα δεν άφηναν περιθώρια παρερμηνείας. Συνεχίζεται όμως η ομηρία των υπολοίπων διαδηλωτών που ταυτοποιήθηκαν από την ασφάλεια Θεσσαλονίκης και ακόμη δεν γνωρίζουν αν θα οδηγηθούν σε δίκη ή η υπόθεση θα καταλήξει στο αρχείο. Η δίκη είχε εξαιρετική σημασία, καθώς σε περίπτωση καταδικαστικής απόφασης, θα άνοιγε ο ασκός του Aιόλου και πλέον το δικαίωμα στη διαμαρτυρία θα ήταν υπό αμφισβήτηση. Το κίνημα «ήμουν κι εγώ εκεί», που είχε καλέσει συγκέντρωση στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης, αναφέρει σε ανακοίνωσή τουι: «Όλοι εμείς, οι χιλιάδες διαδηλωτές … δώσαμε στην επέτειο το πραγματικό της νόημα. Παρέλαση εκείνη τη μέρα έκανε ο λαός! Βροντοφωνάξαμε “Όχι” στην τρόικα, το Mνημόνιο, την αντιλαϊκή πολιτική! … Ό,τι κι αν κάνουν δεν μας φοβίζουν! Θα είμαστε εκεί και στην επόμενη παρέλαση, θα τη μετατρέψουμε και αυτή σε παρέλαση του λαού!».

ΛONΔINO, AMΣTEPNTAM KAI BEPOΛINO EXEIΣ ΞEXAΣEI ΠOY AKPIBΩΣ EIN’ TA ΛEΦTA

EIΔHΣEIΣ

Πορεία ενάντια στην ανεργία στις 15 Mαρτίου Την ώρα που η ανεργία καλπάζει και το επίδομα ανεργίας ξεφτιλίζεται στα 350 ευρώ, δύο σημαντικές πρωτοβουλίες έρχονται να δώσουν απάντηση από την πλευρά του κόσμου της εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, χθες Σάββατο στο Πολυτεχνείο πραγματοποιήθηκε συνέλευση ανέργων κι επισφαλώς εργαζομένων με κάλεσμα από την Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου, την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων, τη Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, την Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης, την Ομάδα ανέργων - επισφαλώς εργαζομένων του Kοινωνικού Kέντρου Βύρωνα, το Δίκτυο Επισφαλώς ΕργαζομένωνΑνέργων, την Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ) και την Εργατική Ενότητα Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης

Περάματος. Οι ίδιες συλλογικότητες καλούν σε πορεία στο υπουργείο Εργασίας την Τετάρτη 15/3. Στην ανακοίνωση που εξέδωσαν τονίζουν: «Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας, της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή, να σπάσουμε την απομόνωση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη από όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, τα κινήματα “δεν πληρώνω”. Μα πάνω από όλα, να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τους από πάνω, μια για πάντα στην ανεργία».

Iδρύθηκε το Aνοιχτό Mαρξιστικό Σχολείο Mια σημαντική πρωτοβουλία για τη διάδοση και επεξεργασία της μαρξιστικής θεωρίας ανέλαβε το Aνοιχτό Φιλοσοφικό Σχολείο, ιδρύοντας ένα τμήμα μαρξιστικής θεωρίας. Στόχος του «Aνοιχτού Mαρξιστικού Σχολείου», όπως ονομάζεται, είναι η συλλογική μελέτη του έργου που άφησαν οι κλασικοί του μαρξισμού, μέσα από την ανάγνωση και τη συ-

ζήτηση. Tα μαθήματα θα πραγματοποιούνται κάθε Tετάρτη από τις 8 μ.μ. μέχρι τις 10 μ.μ. στο «Xατζίνειο» του Δήμου Kαλλιθέας (Mαντζαγριωτάκη 118). H έναρξη των μαθημάτων γίνεται την Tετάρτη 7/3 και το πρώτο βιβλίο που τίθεται για συλλογική επεξεργασία είναι το H κατάσταση της εργατικής τάξης στην Aγγλία του Φρίντριχ Ένγκελς.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

➨ Εκδήλωση - συζήτηση πραγματοποιεί η τοπική ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη Δευτέρα 6/3, ώρα 6.30 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου. Ομιλητές οι: Αντώνης Δραγανίγος, Σεραφείμ Ρίζος, Δημήτρης Τακανίκας.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΟ ΘΡΙΑΣΙΟ

➨ Την Παρασκευή 9/3, στις 7 μ.μ., στο πνευματικό κέντρο Ελευσίνας (Παγκάλου και Κίμωνος 11) πραγματοποιείται η πρώτη εκδήλωση της τοπικής ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα «υπάρχει άλλος δρόμος! Για τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού». Τη συζήτηση θα ανοίξει ο Άγγελος Χάγιος.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΒΥΡΩΝΑΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

➨ Η Τοπική Επιτροπή Βύρωνα, Καισαριανής, Παγκρατίου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οργανώνει συζήτηση την Παρασκευή 9/3, 7 μ.μ. στο δημαρχείο Καισαριανής (Βρυούλων 125 και Κλαζομενών) για την ανάγκη ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής. Ομιλητές: Γιώργος Κρεασίδης, Βασίλης Συλαϊδής, Δέσποινα Κουτσούμπα, Κώστας Καταραχιάς, Τάσος Αναστασιάδης.

ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΗ Ν. ΣΜΥΡΝΗ

➨ Η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης (Βενιζέλου 12 και Αιγαίου) προβάλλει την ταινία της Αλίντας Δημητρίου Τα κορίτσια της βροχής τη Δευτέρα 5/3, 7 μ.μ. Θα μιλήσει η σκηνοθέτις και γυναίκες που μετείχαν στην αντίσταση στην περίοδο της χούντας, ενώ θα συντονίσει η Αφροδίτη Κοκουτσάκη.

ΦIΛOΣOΦIKO ΣXOΛEIO

➨ «Oι ιστορικοί της Kαλλιθέας» θα είναι το θέμα διάλεξης του Kώστα Pάντου στο Aνοιχτό Φιλοσοφικό Σχολείο (Mαντζαγριωτάκη 118 Kαλλιθέα) την Tρίτη 6/3 στις 7 μ.μ.

Κυκλοφόρησε το Εκτός Γραμμής Πλούσιο σε περιεχόμενο το νέο τεύχος του Εκτός Γραμμής, της περιοδικής έκδοσης της ΑΡΑΝ που έρχεται αντιμέτωπο με το ερώτημα «μετά το ευρώ τι;». Tο περιοδικό ψηλαφίζει τις δυνατότητες μιας αυτοδύναμης παραγωγής στον κλάδο της υγείας και της αγροτικής παραγωγής και παίρνει συνέντευξη απ’ τον Κώστα Λαπαβίτσα για την κρίση και το ευρώ. Αναζητά ένα εναλλακτικό παραγωγικό πρότυπο και εξετάζει ορισμένα ανοικτά ερωτήματα για μια θεωρία της μετάβασης. Ταξιδεύει απ’ την ανατολική Μεσόγειο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη Φουκουσίμα της πυρηνικής καταστροφής και από την Ιταλία της έκρηξης του 196877 στον νέο «αιώνα του Ειρηνικού», ενώ τολμά να κάνει κατάληψη στη Γουόλ Στριτ και να φωτογραφίσει την καρδιά του κτήνους. Περιγράφει τις προκλήσεις για την Αριστερά στον καιρό του Μνημονίου και εξετάζοντας την κρίση αντιπροσώπευσης, ανακτά τη χαμένη δημοκρατία. Συζητά με τον Δημήτρη Τρίμη και τον Γιάννη Αγγέλη για τα ΜΜΕ και το «κούρεμα» της ενημέρωσης. Ενδιαφέροντα κείμενα για τα παιδιά των ΕΑΑΚ, «που 20 χρόνια τώρα δεν τρώνε τη φόλα».

TO TEΛOΣ THΣ AΓOPAΣ

Σ

ε ορισμένες περιοχές της χώρας, ο χώρος εργασίας έχει σχεδόν μετατραπεί σε πολεμικό μέτωπο, με απολυμένους υπαλλήλους να πυροβολούν όλο και πιο συχνά συναδέλφους τους ή εργοδότες. Η ανθρωποκτονία σήμερα είναι το τρίτο στη σειρά αίτιο θανάτου μέσα στο χώρο εργασίας», έγραφε ο Τζέρεμι Ρίφκιν το 1995 (Το τέλος της εργασίας). Και αν αυτά συνέβαιναν προ κρίσης, στην ευημερούσα Αμερική, κατανοεί κανείς σήμερα τι ανέμους έχουν σπείρει οι μνημονιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα, τι θύελλες θα θερίσει η ελληνική κοινωνία. Τα εγκλήματα ερωτικού «πάθους και τιμής» παραχωρούν τη θέση τους στις αυτοκτονίες και στα εγκλήματα για τη χαμένη τιμή της εργασίας, για τη χαμένη τιμή και αξιοπρέπεια

MAPIANNA TZIANTZH

Έγκλημα (εργατικού) πάθους και τιμής του ανθρώπου. Ο «ένοπλος άνεργος» της Κομοτηνής πήρε την κυνηγετική καραμπίνα του, εισέβαλε στο εργοστάσιο απ’ όπου είχε απολυθεί, τραυμάτισε δύο, κράτησε ομήρους άλλους τρεις. Στόχος της αστυνομίας και των ειδικών διαπραγματευτών, έλεγαν οι ειδήσεις, είναι η εξουδετέρωση του ενόπλου «διά της εξαντλήσεως» – όχι των πυρομαχικών του, αλλά της αντοχής του. Εξαίρεση, μεμονωμένη περίπτωση, άτομο που όσο ήταν υπάλληλος, «επεδείκνυε ασταθή, ανάρμοστη και ασταθή συμπεριφορά στο χώρο ερ-

γασίας», σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρείας; Μόνο που οι «ειδικές περιπτώσεις» δεν είναι και τόσο ειδικές, και ας εκφράζονται με ξεχωριστούς κάθε φορά τρόπους. «Ποιο είναι το αίτημά σας;» ρωτούν τον «ένοπλο άνεργο» οι δημοσιογράφοι που συνομιλούν τηλεφωνικά μαζί του. «Να με ξανακάνουν άνθρωπο, να ξαναγίνω άνθρωπος», απαντά. Και, όπως εξηγεί, άνθρωπο δεν σε κάνει η δουλειά με 400 ευρώ το μήνα. «Εννιά μήνες τώρα αισθάνομαι ζώο»... Περίπου 15 λεπτά διαρκεί η συ-

γκλονιστική τηλεφωνική εξομολόγηση –και όχι παραλήρημα– αυτού του ανθρώπου που θέλει να ξαναγίνει άνθρωπος, ένα ηχητικό τεκμήριο του σύγχρονου τρόμου και της αθλιότητας και το οποίο ούτε ο καλύτερος θεατρικός συγγραφέας δεν θα μπορούσε να το συλλάβει. Και το σκηνικό, ένα νεκροταφείο εργοστασίων, μια Βιομηχανική Ζώνη του λυκόφωτος... Οι τίτλοι τέλους έπεσαν. Το συμβάν «ομηρία στην Κομοτηνή» έληξε με δύο ελαφρούς τραυματισμούς. Ένας άνθρωπος που ήδη ένιωθε τελειωμένος, αποκτηνωμένος, νεκροζώντανος, έγινε δυο φορές τελειωμένος, όμως εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι και απολυμένοι ακροβατούν στο τεντωμένο σχοινί της αυτοκαταστροφής.


Σ YNENTEYΞH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΠPIN / 15

ΑΡΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο ΑΠΘ Δύο αιώνες πίσω, στα σπάργανα του εργατικού δικαίου όπου βασίλευε η ατομική διαπραγμάτευση, εκτιμά ότι μας πάει το δεύτερο Μνημόνιο ο καθηγητής εργατολόγος Άρης Καζάκος. Yποστηρίζει ότι ο αντιδημοκρατικός και αντισυνταγματικός χαρακτήρας των μέτρων θα καταδειχτεί στα αρμόδια δικαστήρια και καταρρίπτει τα «ιδεολογικά σκουπίδια» του νεοφιλελευθερισμού περί ανταγωνιστικότητας.

Επιστροφή στο δίκαιο του 19ου αιώνα n ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΛΑΟΥΤΑΡΗ

– Έχει αντικείμενο πλέον το Εργατικό Δίκαιο; Τι θα διδάσκετε στους φοιτητές σας; – Το εργατικό δίκαιο δεν μπορεί να εξαφανιστεί διά μαγείας επειδή ψηφίζεται ο ένας ή ο άλλος νόμος. Είναι ένα ολόκληρο οικοδόμημα ιδεών, αξιών και έκφρασης αναγκών που δεν μπορεί να εξαφανιστεί τόσο εύκολα και για να είμαι ακριβής, δεν μπορεί να εξαφανιστεί ποτέ. Επειδή τα νέα νομοθετήματα, το Μνημόνιο 2 και η κοινή υπουργική απόφαση δημιουργούν ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο, το επόμενο βήμα για την υπεράσπιση του εργατικού δικαίου είναι η προσφυγή στα δικαστήρια για την ανάδειξη των προφανών αντισυνταγματικοτήτων, της προφανούς αντίθεσης όλων αυτών των μέτρων προς το Σύνταγμα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. – Πάντως, πολλές διατάξεις του εργατικού δικαίου στην πράξη δεν εφαρμόζονταν για χιλιάδες εργαζόμενους. Μήπως λοιπόν οι τελευταίοι νόμοι απλώς αποτυπώνουν μια νομοτελειακή πραγματικότητα της κοινωνίας; – Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί αυτό είναι ένα επιχείρημα της τρόικας που το επέβαλε στην κυβέρνηση. Λένε ότι υπάρχει μια εκτεταμένη ανομία στο χώρο των εργασιακών σχέσεων και ότι έρχονται να βάλουν τάξη. Η απάντηση που δίνουν για να επιβληθεί η τάξη είναι να νομιμοποιήσουν την ανομία, σαν να νομιμοποιούν μια ληστεία. Αυτή η λογική δεν έχει καμία απολύτως βάση. Όπου υπάρχει ανομία την πολεμάμε. Τα εργατικά δίκαια στον κόσμο ποτέ δεν καταφέρνουν να έχουν μια πλήρη εφαρμογή. Σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες υπάρχει υπάρχει μια εκτεταμένη γκρίζα ζώνη στις εργασιακές σχέσεις, αυτό που μάθαμε να ονομάζουμε μαύρη αγορά εργασίας. Εκεί το εργατικό δίκαιο δεν εφαρμόζεται, είτε γιατί πράγματι είναι αδύνατον αντικειμενικά είτε γιατί η οικονομική και πολιτική εξουσία θέλει να αφήσει ένα τέτοιο χώρο, που δρα διαλυτικά για το πεδίο των νόμιμων εργασιακών σχέσεων. Όταν οι εργοδότες μπορούν να προσφεύγουν στη μαύρη αγορά εργασίας, αντιλαμβάνεστε πόσο τρομακτική είναι η πίεση που ασκείται στη νομιμότητα και κυρίως πάνω στους ίδιους τους εργαζομένους. Κυρίως πόσο πολύ επηρεάζεται αρνητικά η εξέλιξη των δικαιωμάτων και η υπόσταση του κοινωνικού κεκτημένου σε κάθε χώρα. – Ποιος είναι ο στόχος των μέτρων; – Αυτό που ζούμε τώρα και ιδίως το Μνημόνιο 2 είναι η κορύφωση ενός μεγάλου αποδομητικού εγχειρήματος που έχει ξεκινήσει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η σηματοδότηση για την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων δόθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτή η διάβρωση κορυφώθηκε στις μέρες μας λόγω της κρίσης των τραπεζών που μεταμορφώθηκε στη συνέχεια σε κρίση δημόσιου χρέους. Τα μέτρα βέβαια του πρώτου και του δεύτερου Μνημονίου, όπως για παράδειγμα

τα μέτρα για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το δημόσιο χρέος. Για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις ιδέες, πρέπει να σκάψουμε πιο βαθιά. Η συζήτηση βέβαια αυτή απαιτεί χρόνο και κόπο, επειδή τις τελευταίες δεκαετίες οι άνθρωποι ταΐστηκαν με ιδεολογικά σκουπίδια τα οποία προηγουμένως είχαν καλογυαλιστεί. Όλο αυτό το σκουπιδαριό που στη συνέχεια κομποστοποιήθηκε και καταστάλαξε έχει εγ-

4 Υπάρχει κατασκευαστικό λάθος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό γραφεί τόσο σταθερά στις συνειδήσεις, ώστε οποιαδήποτε συζήτηση για τα θέματα αυτά μας αναγκάζει να αρχίσουμε από τον Αδάμ και την Εύα. Όλα αυτά τα ιδεολογήματα που είναι συμπαρομαρτούντα του νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον κόσμο για την ανταγωνιστικότητα, την παραγωγικότητα, την ανάπτυξη κ.λπ. δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Όσο κι αν ασιατικοποιήσει ή βουλγαροποιήσει κανείς τους μισθούς στην Ελλάδα, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να έχουμε «ανταγωνιστικούς» μισθούς έναντι της Αιγύπτου ή της Τυνησίας. Αν δώσουμε στους ανθρώπους να καταλάβουν συγκεκριμένα τι σημαίνει ανταγωνιστικότητα, θα αντιληφθούν αμέσως τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής. Tι είναι αυτό που στην πραγματικότητα αναγκάζει τις επιχειρήσεις στις δυτικές χώρες να ανταγωνίζονται χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, η Βουλγαρία ή η Ρουμανία; Τότε θα σκεφτεί κανείς την καταστατική οργάνωση του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου. Υπάρχει λοιπόν κατασκευαστικό λάθος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και έτσι βαθαίνουν τα ερωτήματα για την αλλαγή της καταστατικής αυτής οργάνωσης. Ως απάντηση διαφαίνεται η ανατροπή της, διότι είναι αδύνατο να ανταγωνιστούμε μισθούς Τουρκίας και Βουλγαρίας. Ή αν τους ανταγωνιστούμε με όλα αυτά τα σφαγιαστικά μέτρα, οι άνθρωποι στην Ελλάδα θα είναι τελείως

εξαθλιωμένοι. – Ποιο είναι το μέλλον του συνδικαλισμού μετά την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και της διαιτησίας; – Αν η κοινωνία δεν αντιδράσει σε αυτά τα μέτρα, το μέλλον είναι ζοφερό. Στην Ελλάδα καθυστερήσαμε δύο αιώνες για να αποκτήσουμε ένα σύστημα συλλογικών εργασιακών σχέσεων, με όλες τις υπαρκτές αδυναμίες. Οι μεγάλες προσπάθειες για να αποκτήσουμε ένα σύστημα συλλογικών διπραγματεύσεων άρχισαν τυπικά το 1935, ουσιαστικά το 1955 και καταφέραμε το 2010 να έχουμε ένα σύστημα πραγματικά ζηλευτό. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου καταλύονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, όλο αυτό το σύστημα με τις επάλληλες συλλογικές διαπραγματεύσεις που συνδυαζόταν με έναν επικουρικό μηχανισμό διαιτησίας, ο οποίος όταν δεν τα έβρισκαν τα μέρη, εγγυόταν ότι θα υπάρξει τουλάχιστον μία συλλογική ρύθμιση με τη μορφή της διαιτητικής απόφασης. Η μεγάλη κατάκτηση του ελληνικού συστήματος ήταν ακριβώς αυτή, η εξασφάλιση του ζητούμενου κάθε εθνικού συστήματος, το οποίο είναι να έχουμε συλλογικές και όχι ατομικές ρυθμίσεις. Τα μέτρα του Μνημονίου 2 διαλύουν αυτό το σύστημα και μας ρίχνουν δύο αιώνες πίσω, εκεί που πρωτοξεκίνησε το εργατικό δίκαιο στις αρχές του 19ου αιώνα, όπου ο βασικός και αποκλειστικός παράγοντας διαμόρφωσης όρων εργασίας ήταν η ατομική σύμβαση. – Η επίθεση που περιγράψατε πέρασε από τη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία, την ίδια ώρα που υπάρχουν σκέψεις, διάφορες πλευρές αυτής της πολιτικής να εντυπωθούν και στο Σύνταγμα. Υπάρχει δυνατότητα να ανακληθούν οι νόμοι των Μνημονίων; – Φανταστείτε ένα δανειολήπτη που παίρνει ένα τοκογλυφικό δάνειο, το οποίο είναι φανερό ότι συντρίβει κάθε δυνατότητά του να το επιστρέψει. Αναγκάζεται να υποθηκεύσει όποια περιουσία έχει για να πάρει αυτά τα χρήματα που του είναι αναγκαία για τις επείγουσες ανάγκες του. Μια τέτοια σύμβαση θα μπορούσε να αντέξει σε οποιοδήποτε δικαστικό έλεγχο; Επειδή η απάντηση είναι σαφής και αρνητική, κάντε τη μεταφορά του παραδείγματος στις δανειακές συμβάσεις που έχει συνάψει η χώρα μας τα δύο τελευταία χρόνια. Είναι ποτέ δυνατόν να έχουν αντοχή από νομική άποψη συμβάσεις που έχουν επιβληθεί με την άσκηση ωμής βίας από τους δανειστές; Η βία ασκήθηκε αρχικά στις κυβερνήσεις και στη συνέχεια μεταφέρθηκε αυξημένη και στους ίδιους τους βουλευτές. Είναι δυνατόν ποτέ κοινοβούλιο να νομοθετεί με τρόπο αυθεντικά δημοκρατικό όταν οι βουλευτές ενεργούν υπό την απειλή εξαφάνισής τους από το πολιτικό σκηνικό; Η απάντησή μου είναι σαφής. Καμιά από αυτές τις συμβάσεις δεν μπορεί να έχει υπόσταση, εξαιτίας του περιεχομένου τους και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο επιβλήθηκαν.

ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣτΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 2 Όρος για το ξεπέρασμα της κρίσης η ανατροπή αυτής της πολιτικής – Eπικαλείστε τη δικαστική κρίση, όμως το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι το πρώτο Μνημόνιο είναι συνταγματικό. Τι μπορούμε να ελπίζουμε από αυτή την οδό; – Σε ό,τι αφορά τις διεθνείς συμβάσεις που υπογράφει μια χώρα, αρμόδια κατά πρώτο λόγο είναι διεθνή διαιτητικά δικαστήρια. Στο διεθνές δίκαιο υπάρχουν αποφάσεις δικαιοδοτικών οργάνων, διαιτητικών ή διεθνών δικαστηρίων που έχουν ξεκαθαρίσει τα ζητήματα αυτά στο παρελθόν, κυρίως στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Σε ό,τι αφορά τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων, πρώτα απ’ όλα πρέπει να δούμε το κείμενο της απόφασης. Το Συμβούλιο της Επικρατείας είχε να κρίνει τη νομιμότητα συγκεκριμένων ενεργειών και το αντικείμενο αυτής της δίκης δεν ήταν εκείνο που θα επέτρεπε ίσως στο δικαστήριο να πάρει μια διαφορετική απόφαση. Με βάση τις πληροφορίες που έχω, υπάρχουν σημεία στην απόφαση που δείχνουν ότι ορισμένα από τα μέτρα είναι οριακής νομιμότητας, έτσι ώστε τα μέτρα του Μνημονίου 2 εύκολα μπορούν να θεωρηθούν ότι έχουν ξεπεράσει το όριο που φαίνεται να έχει θέσει το ΣτΕ. Ένας τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς το ζήτημα της δικαιοσύνης, όπως είναι σήμερα, είναι να θέσει το ερώτημα που υπάρχει στα χείλη πολλών: Υπάρχουν δικαστές σε αυτή τη χώρα; Η απάντηση που δίνω είναι ότι και υπάρχουν και δεν υπάρχουν δικαστές. Στην Ελλάδα ξέρω καλά ότι υπάρχουν αρκετοί δικαστές που όταν κληθούν να κάνουν τη δουλειά τους, θα την κάνουν καλά. – Υπάρχει η άποψη ότι το εργατικό δίκαιο ήταν αποτέλεσμα μιας εποχής που το σύστημα μπορούσε να δώσει ένα μέρος του παραγόμενου πλούτου. Τώρα στο έδαφος της κρίσης από πού θα βρει ο εργοδότης; – Υπάρχουν δικαιώματα που μπορούν να περιορίζονται για λόγους προστασίας γενικότερων συμφερόντων αλλά τα δικαιώματα αυτά για τα οποία μιλάμε, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, έχουν μια περιοχή που είναι τελείως απαραβίαστη. Είναι η καρδιά των δικαιωμάτων. Με τα μέτρα αυτά πλήττεται η ουσία τους. Μαζί με τα δικαιώματα πέφτουν και οι άνθρωποι. Σε οποιεσδήποτε συνθήκες ο πυρήνας των δικαιωμάτων αυτών πρέπει να παραμένει απρόσβλητος, αν δεν θέλουμε να καταρρεύσει το σύνολο της κοινωνίας και τα άτομα που την αποτελούν. Όταν προβάλλεται σήμερα ότι δεν αντέχουν οι επιχειρήσεις, πρέπει να το δούμε μέσα στο πλαίσιο που έχει διαμορφώσει η πολιτική που ακολουθείται εδώ και δύο χρόνια, που οδηγεί στο φαύλο κύκλο της ύφεσης. Κάθε φορά ένας κύκλος ύφεσης προκαλεί νέες καταστροφές στις ζωές των εργαζομένων και των επιχειρήσεων. Στη χώρα μας η δομή της οικονομίας αποτελείται κυρίως από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες υποφέρουν εξαιτίας της ύφεσης. Όσο συνεχίζεται αυτή η πολιτική, τα προβλήματα για τις επιχειρήσεις μεγαλώνουν κι άλλες χιλιάδες θα κλείσουν κι άλλες χιλιάδες εργαζομένων θα μείνουν άνεργοι. Η πολιτική αυτή είναι που επιδεινώνει το πρόβλημα, όχι οι μισθοί. Οι επιχειρήσεις ζουν από τη ζήτηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, τους εργαζόμενους. Όταν σακατεύεις το εισόδημά τους είναι φανερό ότι θα υποφέρουν και οι επιχειρήσεις. Επομένως, όρος απαράβατος για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι να σταματήσει αυτή η πολιτική. Το επιχείρημα αυτό χρησιμοποιήθηκε και σε καλούς καιρούς. Σας καλώ λοιπόν να σκεφτούμε όλοι το πρόβλημα που αποτελεί τη ρίζα αυτού του κακού, που είναι ο ασύμμετρος καπιταλισμός.


16 / ΠPIN

Π ριν-

ίσματα εποχής

n ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Ευκίνητα αυγά εκεί, ευαίσθητοι ραγιάδες εδώ... Εδώ και μερικές ημέρες η Γαλλία βιώνει ένα δράμα. Ακόμη και τα αξιοθέατά της πενθούν, έχοντας αποκτήσει ανθρώπινες ιδιότητες – περίπου όπως το αυτοκίνητο Κριστίν στην ομώνυμη ταινία του Κάρπεντερ. Δακρύζουν τα αγάλματα στο Λούβρο. Η Αψίδα σκύβει από ντροπή, θυμίζοντας Πύργο της Πίζας. Ο Σηκουάνας φουσκώνει σαν τον πορθμό του Ευρίπου, είτε από θυμό είτε από τους τόνους δακρύων που του διοχετεύουν οι ταπεινωμένοι Γάλλοι. Άρον - άρον οι τουρίστες εγκαταλείπουν τη χώρα. Τι ρωτάτε; «Μήπως πρόκειται για μεταφυσικό έργο του Στίβεν Κινγκ;». Μπα, είναι απλή απόπειρα μεταφοράς στη γαλλική πραγματικότητα της υστερίας που χαρακτηρίζει τα ελληνικά ΜΜΕ. Με άλλα λόγια: Περίπου τέτοιες –άντε, κατά τι ...μικρότερες– ολέθριες παρενέργειες θα ανακάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού Τύπου, εάν τυχόν κάποιοι διαδηλωτές είχαν ρίξει αυγά στον Παπαδήμο ή τον Παπούλια, όπως ακριβώς συνέβη στην πόλη Μπαγιόν με τον Σαρκοζί, ο οποίος μάλιστα βρήκε καταφύγιο σε ένα μπαρ. Ως επί το πλείστον τα ελληνικά ΜΜΕ μετέδωσαν με νηφαλιότητα την είδηση, ακριβώς επειδή το πάθημα του ηγέτη - ομελέτα έλαβε χώρα σε ...άλλη χώρα. Μακριά από τη «ζώνη ευθύνης» των ημέτερων καθεστωτικών κέρβερων παπαγάλων. Το ίδιο συνέβη προσφάτως με τους αποκλεισμούς δρόμων που έγιναν στο Βέλγιο, την ημέρα της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες. Εάν επρόκειτο για την Ελλάδα, οι τηλεοπτικοί μας δέκτες θα ...έβγαζαν καπνούς από τα φλογισμένα κηρύγματα των «εισαγγελέων». Τελικά, είμαστε και ...δεν είμαστε ενιαίο «μεγάλο, ευρωπαϊκό χωριό», σε ό,τι αφορά τις αρλούμπες με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε. «Είμαστε» θα πεις, εάν εστιάσεις στα μονότονα σαν με καρμπόν κλισέ, με τα οποία το ευρωπαϊκό πολιτικό προσωπικό πασχίζει να σπείρει στις κοινωνίες ενοχές, άρα και ανοχές στην ανηλεή λιτότητα. Δεν αλλάζουν καν τις λέξεις! «Ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας», είπε ο γάλλος πρωθυπουργός Φιγιόν στους συμπατριώτες του, μια φράση που έχουν εκστομίσει καμία πενηνταριά έλληνες πολιτικοί για τα «καθ’ ημάς». Ακόμη και το αμίμητο «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου δεν ήταν ...ανάδελφον – που θα ’λεγε κι ο Σαρτζετάκης. «Όλοι συμμετείχαμε στο πάρτι» είχε πει για τους Ιρλανδούς ο –μακαρίτης πλέον– υπουργός Οικονομικών Λένιχαν. Ναι, ο υποτιθέμενος ελληνικός «κρατισμός» και ο ...υποδειγματικός ιρλανδικός νεοφιλελευθερισμός όρμησαν στις τσέπες των υπηκόων τους με πανομοιότυπα «κατηγορητήρια» – απλώς οι Ιρλανδοί έτρωγαν σε πάρτι, ίσως ακούγοντας U2 και Βαν Μόρισον. Σε αυτά, πλήρης ομοιομορφία. Έλα όμως που ο εγχώριος ραγιαδισμός εντοπίζει εδώ ...κατ’ αποκλειστικότητα επιπρόσθετες «ντροπές», στην παραμικρή κοινωνική κινητοποίηση και διεκδίκηση. Ένα πανό να αναρτηθεί στην Ακρόπολη, στις τηλεοράσεις πεθαίνουν αγκαλιασμένοι ο τουρισμός και το «κύρος της χώρας». Μαχόμενοι εναντίον των μέτρων Μπερλουσκόνι για τα πανεπιστήμια, οι ιταλοί φοιτητές το Νοέμβριο του 2010 έκαναν καταλήψεις στο Κολοσσαίο, τον Πύργο της Πίζας, το μπαλκόνι του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, την οροφή του θεάτρου στο Παλέρμο. Ε, δεν θρήνησε ο ιταλικός Τύπος για καμία ...«αμαύρωση», ούτε ανακάλυψε γιαπωνέζους τουρίστες έτοιμους να κάνουν χαρακίρι. Όσο για τους Γάλλους, ας μην διανοηθεί καμία ελληνική ...Μαρία Αντουανέτα να τους απαγγείλλει εδάφια από τα μαθήματα Αγωγής του Πολίτου που παραδίδουν εδώ οι τηλεοπτικοί λέκτορες των 8 μ.μ. Η Γαλλία δεν είναι απλώς η «χώρα με τα 246 είδη τυριών», όπως είπε κάποτε ο Ντε Γκολ. Εσχάτως είναι και η χώρα των ευκίνητων αυγών – αφήστε που ουδείς εγγυάται ότι πάντοτε θα βρίσκεται ένα μπαρ για να τρέξουν οι «κατατρεγμένοι»...

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ Μάχες φαντάρων ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης n ΔΙΚΤΥΟ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Η

σκληρή αντιλαϊκή πολιτική βλάπτει σοβαρά την υγεία, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του άρθρου. Μετά την επιβολή του εισιτηρίου στα εξωτερικά ιατρεία, τη διάλυση της ασφάλισης και την άγρια στροφή προς την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας, τη μετατατροπή επί της ουσίας των βασικών ιατροφαρμακευτικών αναγκών σε είδος πολυτελείας για ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου, αυτό άρχισε να γίνεται οφθαλμοφανές για το σύνολο της πληττόμενης πλειοψηφίας. Αυτό που πιθανόν δεν είναι γνωστό είναι πως η επέκταση αυτής της πολιτικής στο στρατό καταλήγει να είναι θανατηφόρα με όλη τη σημασία της λέξης. Τρία χαρακτηριστικά περιστατικά του τελευταίου διαστήματος αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά, πως στις πλάτες τις στρατευμένης νεολαίας στήνεται ένα επικίνδυνο σκηνικό άγριας άμισθης εργασιακής εκμετάλλευσης, που θα αντιμετωπίζει τους φαντάρους σαν αναλώσιμους δούλους για τις πολυποίκιλες ανάγκες του σύγχρονου αστικού κράτους και των μηχανισμών του. Η τελευταία σειρά στο ΚΕΝ Θήβας κόντευε να ορκιστεί χωρίς να εμβολιαστεί και επί της ουσίας ο εμβολιασμός έγινε μετά από τη μαζική αντίδραση των φαντάρων του στρατοπέδου. Το ίδιο σκηνικό και στις ειδικές δυνάμεις της Ρεντίνας, οπου μέχρι τις καταγγελίες των φαντάρων, υπήρχε σχεδόν παντελής έλλειψη φαρμάκων ακόμη και Nτεπόν. Και αν αυτά φαίνονται «μικρά», η χρήση μολυσμένου με αρσενικό νερού από τους φαντάρους του στρατοπέδου της αεροπορίας στρατού στο Στεφανοβίκιο του Βόλου, αποτελεί σκάνδαλο με ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις. Η θέση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ήταν δε τόσο τραγικά γελοία, που μερικές μέρες μετά την ανάρτηση της προφανώς εφησυχαστικής και διευθετικού τύπου ανακοίνωσής

ΑΓΩΓΗ

του στο επίσημο ιστολόγιό του, την απέσυρε ως εκ θαύματος. Το αποκορύφωμα δε της πολιτικής των περικοπών που λαμβάνει το πρόσωπο της αδιαφορίας, ήταν και ο αιφνίδιος θάνατος προ λίγων ημερών του νεαρού φαντάρου που υπηρετούσε στο 505 τάγμα πεζοναυτών στο στρατόπεδο Γεωργούλα του Βόλου, που προφανώς δεν ήταν τυχαία. Είναι προφανές πως εδώ υπάρχει μια κοινωνική εξίσωση. Όταν η εργαζόμενη πλειοψηφία θα ζει διαρκώς στα όρια της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της πείνας, όταν η βίαια υποβάθμιση της ζωής της νεολαίας γίνεται δόγμα διάσωσης του καπιταλισμού και της κερδοφορίας του, αυτό δεν μπορεί να μη διαπερνά και βέβαια στην πιο σκληρή του έκφραση έναν κατεξοχήν μηχανισμό εμπέδωσης και επιβολής της κυρίαρχης πολιτικής, όπως είναι ο στρατός. Και για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα κατάματα, πρέπει να δούμε πως επί της ουσίας, αυτή τη στιγμή ο στρατός και κατ’ επέκταση το κράτος μας ζητά να γίνουμε δύο φορές δούλοι πηγαίνοντας να «υπηρετήσουμε» κάτω από τέτοιες συνθήκες, γινόμενοι δυνητικά δύναμη καταστολής του μαχόμενου λαού, καθώς και ιδεολογικός και όχι μόνο φορέας τόσο των δογμάτων «εθνικής ενότητας» και «σωτηρίας», όσο και των πιο επιθετικών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών του ελληνικού καπιταλισμού. Και όλα αυτά μια περίοδο που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης η θητεία για έναν άνεργο, επισφαλώς εργαζόμενο και νέο της εργασιακής περιπλάνησης. Κι αυτό αποτυπώνεται ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας δεν περνά καν ως «περιοδεύων», αδυνατώντας να ζήσει ένα χρόνο επί της ουσίας χωρίς χρήματα. Σε μια περίοδο όμως κοινωνικού αναβρα-

σμού και μιας άδηλης κοινωνικής εξέγερσης, δεν θα μπορούσε να διαπερνά το στρατό μόνο το ρεύμα των από πάνω και του μαύρου κοινωνικού μεσαίωνα. Οι αντιστάσεις και οι κατακτήσεις ακόμη και μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο αναπτύσσονται και φουντώνουν, ανοίγοντας και νέους δρόμους. Καθημερινά οι φαντάροι δίνουν νέες μάχες, ζητώντας πολλές φορές να δημοσιεύσουν καταγγελίες ακόμη και επώνυμες. Πέραν όμως αυτού, ίσως για πρώτη φορά με τέτοιο τρόπο αναπτύσσεται μια προσπάθεια κοινής δράσης και πραγματικής μάχης από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Eπιστολή που κοινοποίησε πριν μερικές εβδομάδες το ΠΑΜΕ στον υπουργό Εθνικής Άμυνας αλλά και στο διοικητή της στρατιωτικής μονάδας στο Άργος Ορεστικό, ανέδειξε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι φαντάροι με τη θέρμανση στους θαλάμους, καθώς το ΓΕΣ έχει προχωρήσει σε περικοπές στο συσσίτιο και στη θέρμανση. Σε αυτές τις νέες άγριες αλλά και ελπιδοφόρες συνθήκες της ταξικής πάλης, αναδεικνύεται για μια ακόμη φορά η ανάγκη για κίνημα μέσα κι έξω από το στρατό, για κίνημα που θα μπλοκάρει τους νέους εξοπλισμούς, θα αποτρέψει τα σενάρια πολέμου, θα τσακίσει τα δόγματα της «εθνικής ενότητας» και θα κατοχυρώσει δικαιώματα για τους στρατευμένους νέους, για κίνημα που θα είναι το πολιτικό συνεχές του εργατικού κινήματος. Αυτό είναι απαραίτητος όρος για να έρθουν νέες νίκες και στις δύο πλευρές. Αυτή η πρωτόλεια κοινή δράση που αναπτύσεται δειλά τόσο με τις δυνάμεις του ΚΚΕ όσο και με δυνάμεις της αυτονομίας πρέπει να εκφραστεί σε έναν αντιπολεμικό συντονισμό που θα δίνει μόνιμα μάχες. Μάχες που θα κωδικοποιηθούν γύρω από το ζήτημα του ελεύθερου συνδικαλισμού μέσα στο στρατό.

n ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

Στο πλευρό της Ελευθερίας! Ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν το 2011 ήταν ο πολύμηνος, σκληρός κι αποφασιστικός αγώνας που έδωσαν οι κάτοικοι της Κερατέας και των γύρω δήμων ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ στην περιοχή τους. Οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής ξεπερνώντας τις διαθέσεις της τοπικής εξουσίας και οργανωμένοι σε συνελεύσεις απ’ όπου αποφάσιζαν οι ίδιοι δημοκρατικά για το μέλλον των κινητοποιήσεών τους, τελικά κατάφεραν να βάλουν φρένο στα σχέδια της κυβέρνησης. Νίκησαν ακόμα και την άγρια καταστολή εναντίον τους, τον πρωτοφανή σε διάρκεια και βαρβαρότητα πόλεμο που είχε εξαπολύσει το κράτος με τις δυνάμεις ασφαλείας να περικυκλώνουν και να πνίγουν κάθε τόσο την πόλη στα χημικά, τακτική που κόστισε και το θάνατο ενός αγέννητου βρέφους.

Μέσα απ’ αυτή τη μάχη που δόθηκε και κερδήθηκε συλλογικά ξεχώρισαν και άνθρωποι που με το λόγο τους και την αγωνιστικότητά τους πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η Ελευθερία Ψυχογιού. Η Ελευθερία Ψυχογιού δραστηριοποιείται στην Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων της περιοχής της, στη Συντονιστική Επιτροπή της Σαρωνίδας για ελεύθερες παραλίες, είναι μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και μέσω της YRE προσφέρει εθελοντικά την εργασία της στο Κέντρο Υποδοχής Προσφύγων στο Λαύριο. Πρόκειται δηλαδή για έναν ενεργό πολίτη που αγωνίζεται για πολιτικά, πολιτιστικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Όταν όμως κατά τη διάρκεια ζωντανής σύνδεσης με την τηλεοπτική εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου κατήγγειλε τη σύζυγο του Θόδωρου Πάγκαλου, δημοτική σύμβουλο στην περιοχή, για

την άρνησή της να υποστηρίξει ψήφισμα συμπαράστασης στους κατοίκους της Κερατέας, δέχτηκε μήνυση από την τελευταία η οποία αξίωσε 300.000 ευρώ και 12μηνη κράτησή της επειδή την αποκάλεσε «κυρία Παγκάλου». Πιο συγκεκριμένα στην αγωγή της αναφέρει: «Η εναγόμενη σκοπίμως αναφέρθηκε σε εμένα με το επώνυμο του συζύγου μου βουλευτή και αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Θεόδωρου Πάγκαλου, με σκοπό να με απαξιώσει, να με ευτελίσει και να πλήξει την προσωπικότητά μου». Το δικαστήριο έχει οριστεί για την Πέμπτη 8 Mαρτίου (κτίριο 4, αίθουσα 1) στα Δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων. Εκατοντάδες υπογραφές συμπαράστασης προς την Ελευθερία Ψυχογιού έχουν συλλεχθεί και είναι χρέος κάθε ανθρώπου με δημοκρατικές ευαισθησίες να δείξει έμπρακτα την αλληλεγγύη του την ημέρα της δίκης.


ΠPIN / 17

Ε ΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Εργοδοτική ρελάνς κατά απεργών Αναγκαίος για τη νίκη ο ταξικός μετωπικός συντονισμός

Σ

ε φάση κλιμάκωσης της αντεργατικής της επίθεσης περνά η εργοδοσία του Μάνεση στη Χαλυβουργία Eλλάδος, καθώς οι εργάτες έχουν υπερβεί τους τέσσερις μήνες απεργίας και δείχνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν μέχρι τη δικαίωσή τους και σε αυτό το στόχο σημαντικό ρόλο θα παίξει η επιτυχία της σημερινής συναυλίας στις 12 μ., στην πύλη του εργοστασίου στον Ασπρόπυργο. Η εργοδοτική ρελάνς εκτυλίσσεται πολύπλευρα και με όλους τους μηχανισμούς να έχουν επιστρατευτεί. Μέσα στο Φεβρουάριο, οι απολυμένοι έφτασαν τους 79 συνολικά, αφού προστέθηκαν 14 νέες απολύσεις. Η εργοδοσία πριν από λίγες ημέρες, έστειλε στο εργοστάσιο δύο φορτηγά που ανήκουν στη θυγατρική του ομίλου, Γκριν Στιλ, για να φορτώσουν παραπροϊόντα που προκύπτουν από την παραγωγική διαδικασία των χαλυβουργείων της εταιρείας. Η «επίσκεψη» των φορτηγών οργανώθηκε σε ώρα που στην πύλη δεν βρίσκονταν ικανός αριθμός απεργών για να αποτρέψει την είσοδό τους. Οι απεργοσπάστες –ο ένας εκ των οποίων ήταν ο …ιδιοκτήτης της εταιρείας και οι άλλοι δεν έχουν καμία σχέση με το σωματείο– δήλωσαν ότι «θα κάνουμε τη δουλειά μας». Όπως τόνισε στο Πριν ο αντιπρόεδρος του σωματείου Νίκος Χαροκόπος, «ο Μάνεσης έστειλε επίτηδες δύο φορτηγά για να γεμίσουν και να φύγουν και μετά να ακολουθήσουν κι άλλα, ώστε να σπάσει η απεργία, αλλά δεν θα τους περάσει». Ωστόσο, τα φορτηγά δεν βγήκαν ποτέ, καθώς οι απεργοί δεν επέτρεψαν να βγει έξω το παραμικρό φορτίο από την

ΔΙΑΛΥΣΗ ΟΕΚ-ΟΕΕ

εταιρεία. Ο συνδικαλιστής απεργός αναφέρθηκε και στις τελευταίες εξελίξεις στο μπλοκ των απεργών και στην προσπάθεια της εργοδοσίας να στήσει δικό της μηχανισμό εκ των έσω. «Στην τελευταία συνέλευση περίπου 50 συνάδελφοι κατα-

γοστούς επίδοξους απεργοσπάστες, μαζί με τους 15 υπαλλήλους των γραφείων, μερικούς «φουσκωτούς» και παραδίπλα μια διμοιρία των ΜΑΤ, για να δείξει ότι δεν είναι μόνος του απέναντι στους εκατοντάδες απεργούς χαλυβουργούς που

ψήφισαν τη συνέχιση της απεργίας. Ωστόσο, μετά από προσπάθεια του σωματείου, σήμερα εκτιμούμε ότι δεν είναι πάνω από 20 συνάδελφοι που υιοθετούν την εργοδοτική λογική», σημείωσε ο Ν. Χαροκόπος, ο οποίος πρόσθεσε πως το εξώδικο με το οποίο ζητούν να τους επιτραπεί να επιστρέψουν στη δουλειά το έχουν υπογράψει μόλις τρία άτομα. Επίσης, υπάρχει ένταλμα σύλληψης του προέδρου του σωματείου και του γραμματέα, αλλά μέχρι στιγμής η αστυνομία και οι πολιτικοί της προϊστάμενοι δεν αποφάσισαν να προβούν στις συλλήψεις και να κηρύξουν κι αυτοί ανοιχτά τον πόλεμο στους απεργούς και το δίκαιο αγώνα τους. Αντιγράφοντας τις πρακτικές της εταιρείας στο εργοστάσιο του Βόλου, ο Μάνεσης επιχείρησε να στήσει και έξω από τα γραφεία στην Κηφισιά συγκέντρωση «στήριξης» της εταιρείας, παρατάσσοντας λι-

έκαναν απ’ έξω τη διαδήλωσή τους, η οποία ήταν μαζικότατη και μαχητική. Παρά την απαίτηση των απεργών να υπάρξει συνάντηση, εκπρόσωπος της εταιρείας την αρνήθηκε, τονίζοντας ότι δεν πρόκειται να πάρει πίσω τις 80 απολύσεις. Μετά από όλες αυτές τις εξελίξεις, το σωματείο των εργαζομένων στη Χαλυβουργία Eλλάδος κατήγγειλε την εργοδοσία, που με διάφορα μέσα, ψέματα, μηνύσεις και εξώδικα προσπαθεί να σταματήσει το δίκαιο και ηρωικό αγώνα τους, αλλά και τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί σε αυτή την κρίσιμη φάση, όχι μόνο τους απεργούς χαλυβουργούς αλλά όλο το μαχόμενο εργατικό κίνημα, είναι το πώς μπορεί ο αγώνας αυτός να έχει νικηφόρα έκβαση. Ειδικά σε μια περίοδο που αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο Μάνεσης ήταν «λαγός» της αστικής επίθεσης που ισοπεδώνει

μισθούς, εργασιακές σχέσεις, συμβάσεις, το δικαίωμα στην ίδια την αξιοπρεπή ζωή. Αρκεί η χρηματική ή άλλη έμπρακτη αλληλεγγύη για τους απεργούς; Αρκούν πλέον οι ανακοινώσεις στήριξης; Ή πλέον απαιτούνταν άλλα «μέτρα»; Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών μήπως χρειάζεται τώρα να απευθύνει κάλεσμα για να συγκροτηθεί ένας μετωπικός συντονισμός των αγωνιζόμενων μεγάλων και μικρών επιχειρήσεων και οργανισμών που κλείνουν; Είναι ρεαλιστικό οι εργάτες και εργαζόμενοι σε Χαλυβουργία, Αλάπις, Λουκίσα, Ιντρακόμ, Άλτερ, Ελευθεροτυπία, ΟΕΚ-ΟΕΕ και αλλού, να ενώσουν τις δυνάμεις τους κόντρα στην εργοδοσία και την κυβέρνηση; Η απόφαση του σωματείου να απευθύνει κάλεσμα συντονισμού στα σωματεία του κλάδου μετάλλου είναι ένα δειλό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά απαιτείται ευρύτερη συστράτευση δυνάμεων. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορεί να αναλάβει αυτό το έργο, παρά τις όποιες ξέπνοες απεργίες προκηρύσσει υπό την ασφυκτική πίεση των εργαζόμενων. Ούτε όμως και το ΠΑΜΕ, με τη λογική του ασφυκτικού ελέγχου των πάντων. Μόνο ένας ταξικός μετωπικός συντονισμός μπορεί να ενοποιήσει όλους τους αγωνιζόμενους χώρους και να δώσει νέα καύσιμα στον αγώνα, προωθώντας σε πανκοινωνική κλίμακα αιτήματα όπως: Kαμία απόλυση, κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις, καμία μείωση μισθών αλλά ουσιαστικές αυξήσεις, κατάληψη εργοστασίων και επιχειρήσεων που απειλούνται ή κλείνουν κλπ.

n ΑΔΗΛΟ ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ - ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Κλοπή στο βωμό του Mνημονίου

Μ

ε τη δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ μπαίνει και η ταφόπλακα στους Οργανισμούς Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας. Η κυβέρνηση ορίζει ένα μεταβατικό διάστημα λειτουργίας των καταργούμενων ΟΕΚ και ΟΕΕ μόλις έξι μηνών, στο οποίο «θα πρέπει να τακτοποιηθούν όλες οι πράξεις λειτουργικής εκκαθάρισης υποχρεώσεων και δικαιωμάτων», ενώ ξεκαθαρίζεται κατηγορηματικά ότι δεν θα υπάρξει καμία ανάληψη νέων υποχρεώσεων που προκύπτουν από νέα προγράμματα και παροχές! «Καταργείται η πρόσβαση σε στέγη,

πολιτισμό και τουρισμό για τους εργαζόμενους», τόνισε στο Πριν ο Ηλίας Αθανασίου, πρόεδρος του συλλόγου υπαλλήλων ΟΕΚ. Οι αρμοδιότητες των καταργούμενων φορέων μεταφέρονται και στο εξής θα ασκούνται από τον ΟΑΕΔ. Σοβαρά ερωτηματικά προκύπτουν για το μέλλον των πόρων, των ήδη ταμειακών διαθέσιμων και κάθε εσόδου των δύο καταργούμενων φορέων, που πλέον μεταφέρονται σε ειδικό λογαριασμό με την επωνυμία «Ειδικός Λογαριασμός Κοινωνικής Πολιτικής», με διοικητική, λογιστική και οικονομική αυτοτέλεια που συστήνεται στον ΟΑΕΔ και τηρείται στην Τράπεζα

της Ελλάδος. Καθίσταται σαφές ότι τίποτα δεν θα πρέπει να αναμένει ο κόσμος της εργασίας που όλα αυτά τα χρόνια χρηματοδοτούσε με κρατήσεις του μισθού του τους δύο οργανισμούς, ελπίζοντας να αποκτήσει με βοήθεια από τον ΟΕΚ ένα δικό του σπίτι ή να κάνει ένα τουριστικό ταξίδι με τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού του ΟΕΕ. «Νέα προγράμματα και παροχές δεν αναλαμβάνονται από τον ΟΑΕΔ, εκτός από τη συνέχιση της λειτουργίας των βρεφονηπιακών σταθμών καθώς και τη συντήρησή τους», ξεκαθαρίζεται στο ΦΕΚ. Μεγάλα ερωτηματικά δημιουρ-

γεί το άρθρο 4 του ΦΕΚ στο οποίο ορίζεται ότι «η κυριότητα και κάθε άλλο δικαίωμα επί του συνόλου της κινητής και ακίνητης περιουσίας των φορέων που καταργούνται, περιέρχονται αυτοδικαίως χωρίς την τήρηση οποιουδήποτε τύπου πράξης ή συμβολαίου και χωρίς αντάλλαγμα, στον ΟΑΕΔ». Διατυπώνεται δε ευθέως η «περίπτωση εκμετάλλευσης ή εκποίησης της μεταβιβασθείσας περιουσίας των καταργουμένων φορέων», όπου για την ώρα διακηρύσσεται ότι ο ΟΑΕΔ υποχρεούται να συγκεντρώνει τα έσοδα από αυτές τις πράξεις στον τηρούμενο Ειδικό Λογαριασμό του παραπάνω άρθρου.

Απεργία διαρκείας στην Κόκα Κόλα

Μ

ε 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες οι εργαζόμενοι της Kόκα Kόλα 3E στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης συνεχίζουν τον αγώνα τους ενάντια στην απόφαση της πολυεθνικής να κλείσει δύο εργοστάσιά της. Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα κλείσει τα εργοστάσια παραγωγής σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα και θα μεταφέρει τις γραμμές παραγωγής στα εργοστάσιά της σε Σχηματάρι, Βόλο και Ηράκλειο Κρήτης. Η Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών από τις 24 Φεβρουαρίου έχει προκηρύξει απεργιακές κινητοποιήσεις με 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες για τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης μέχρι τις 18 Mαρτίου και τρίωρες στάσεις εργασίας για τους εργαζόμενους στα άλλα εργοστάσια της πολυεθνικής σε Βόλο, Ρόδο και Πάτρα, ενώ στις 16 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί 24ωρη πανελλαδική απεργία σε όλο τον όμιλο και 3ωρη στάση στον κλάδο. Το σωματείο εργατοϋπαλλήλων Κόκα Κόλα 3Ε Θεσσαλονίκης, με ανακοίνωσή του δηλώνει ότι οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να παλέψουν όσο κι αν χρειαστεί για την οικογένεια και το ψωμί τους.

Αρνούνται ατομικές συμβάσεις στην Εθνοντάτα

Σ

ε 48ωρη απεργία προχώρησαν οι εργαζόμενοι στην Εθνοντάτα, η διοίκηση της οποίας προχώρησε με αιφνιδιαστικό τρόπο στον ωμό εκβιασμό των εργαζόμενων καλώντας τους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με μειωμένους μισθούς. Η απεργιακή απάντηση ήρθε μετά από έκτακτη, μαχητική συνέλευση του συλλόγου εργαζομένων στην Εθνοντάτα, ο οποίος εξαρχής τάχθηκε κατά της εργοδοτικής επίθεσης. Μετά από την πρώτη ημέρα απεργίας, η διοίκηση συναντήθηκε με εκπροσώπους του ΔΣ του σωματείου και δήλωσε πως «η υπογραφή της τροποποίησης της ατομικής σύμβασης που αφορά σε μείωση μισθών είναι προ-

αιρετική», καθώς και ότι «όποιος εργαζόμενος δεν υπογράψει, δεν απειλείται με απόλυση και δεν θα υποστεί καμία συνέπεια». Μάλιστα, τονίστηκε ότι «εάν υπάρξει καταγγελία για εκβιαστική υφαρπαγή υπογραφής με απειλή απόλυσης, ο υπεύθυνος της πράξης θα απολυθεί»! Φυσικά, ουδεμία εμπιστοσύνη μπορεί να υπάρξει στην εργοδοτική «δέσμευση» και γι’ αυτό ο αγώνας συνεχίζεται για να μην υπογραφεί η ατομική σύμβαση. Να σημειωθεί ότι μόνο 1 στους 4 έχει ήδη υποκύψει στον εκβιασμό.

Ασφαλισμένοι στον Αντ. Ν. Σάκκουλα

Μ

ια μικρή νίκη μπροστά στο γενικό ορυμαγδό κατέγραψε ο σύλλογος υπαλλήλων βιβλίου χάρτου Αττικής, καθώς το ΙΚΑ Συντάγματος θεώρησε τα βιβλιάρια των 14 εργαζόμενων στις εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα που βρίσκονται επί μήνες σε επίσχεση εργασίας.


18 / ΠPIN

K INHΣH I ΔEΩN

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ - ΤΑΞΗ

Έχει νόημα η προσπάθεια συγκρότησης πολιτικής πρωτοπορίας στην εποχή μας; Πώς θα αναδυθεί μια σύγχρονη επαναστατική

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

αντίληψη, υπερβαίνοντας τη γραφειοκρατική προσέγγιση του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος και τη διαλυτική στάση ρεφορμιστικών και αναρχικών τάσεων; Eπί αυτών των ερωτημάτων τοποθετείται το Κείμενο Εργασίας για το Πανελλαδικό Σώμα του ΝΑΡ με θέμα το «Υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής πάλης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης»

Γεννιούνται πρωτοπορίες σήμερα; ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ Ενάντια στη λογική της εκπροσώπησης και του «πλήθους μοναδικοτήτων» Η θεωρία και η πρακτική της συγκρότησης πρωτοποριών στην κοινωνική και πολιτική δράση των εργαζομένων και της νεολαίας έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα τις τελευταίες δεκαετίες. Η αμφισβήτηση αυτή έχει τη μήτρα της στη μετάλλαξη και τον εκφυλισμό τόσο του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος, όσο και άλλων αποπειρών απελευθέρωσης του ανθρώπου. Η αντικατάσταση της διαλεκτικής της σχέσης πρωτοπορίας - τάξης, με τα φαινόμενα του εργολαβικού ρόλου «εκπροσώπησης» των εργαζομένων, από τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα και ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην υπονόμευση και το ξεπούλημα των εργατικών αγώνων, καθώς και άλλα παρόμοια φαινόμενα, προβληματίζουν σοβαρά χιλιάδες αγωνιστές και αναπτύσσουν αντιδιαλεκτικές προσεγγίσεις στους τρόπους εξέλιξης της κοινωνικής, πολιτικής και θεωρητικής πάλης στην εποχή μας. Ωστόσο, ο βαθύτερος πυρήνας του προβλήματος, έγκειται στα θεωρητικά σχήματα που «ξεμπερδεύουν» με την εργατική τάξη σαν τη βασική δύναμη ανατροπής της σημερινής βάρβαρης επίθεσης του κεφαλαίου και δημιουργού μια ριζικά διαφορετικής κοινωνίας. Αυτά τα θεωρητικά σχήματα, αποτελούν, φιλοσοφικά και μεθοδολογικά, το alter ego των θεωριών εξύμνησης και αγιοποίησης της εργατικής τάξης, που κυριάρχησαν στο παρελθόν στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος. Γι’ αυτό άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ότι αρκετοί από τους διαμορφωτές και τους οπαδούς αυτών των θεωρητικών συλλήψεων, έχουν περάσει από το ένα ρεύμα στο άλλο, υποστηρίζοντας σήμερα την «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης με τον ίδιο φανατισμό, που διέκρινε την πρότερη θητεία τους στο ρεύμα της «αγιοποίησής» της. Και αφού δεν υπάρχουν πλέον πρωτοπόρες τάξεις αλλά το «πλήθος των πολλαπλά εκμεταλλευόμενων μοναδικοτήτων», το οποίο μάλλον ως εκ θαύματος θα συμφωνήσει και θα απελευθερωθεί, βασισμένο σε μια κοινωνικά και ιστορικά απροσδιόριστη επιθυμία, δεν υπάρχει κανείς λόγος να συζητάμε για τις σημερινές, ειδικές ή συνολικές πρωτοπορίες του κινήματος και της πολιτικής πάλης. Η ζωή βέβαια, συνεχίζει να αναδεικνύει πρωτοπορίες ακόμη και όταν αυτές δεν έχουν συναίσθηση του ρόλου τους ή διαφωνούν με τον ίδιο το ρόλο. Για παράδειγμα, ρόλο πρωτοπορίας κατακτούν εργαζόμενοι και εργάτες που βγαίνουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Πολλοί από τους μπλόγκερς που πήραν τη πρωτοβουλία τον Μάη του 2011 να κάνουν τα πρώτο κάλεσμα στο Σύνταγμα, αποτέλεσαν μια ειδική αγωνιστική πρωτοπορία σε εκείνη τη συγκυρία του κινήματος ενάντια στο Mνημόνιο. Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν και οι πολύμορφες δυνάμεις και αγωνιστές που συγκρότησαν τη «συνέλευση της πλατείας» ή οι ομάδες πολιτών που οργανώνουν την πάλη κατά των χαρατσιών.

Β

ρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στην ανάγκη ανανακάλυψης εκ νέου σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο των σχέσεων πρωτοπορίας - τάξης και της εκ νέου διαμόρφωσης τους μέσα στη φωτιά του ταξικού αγώνα της εποχής μας. Η ύπαρξη και συγκρότηση πρωτοποριών με ποικίλο βαθμό πολιτικής συνειδητότητας δεν είναι μια αυτάρεσκη επινόηση όποιων αυτόκλητα αποδίδουν στον εαυτό τους τέτοιο ρόλο. Η δυνατότητα να συνειδητοποιηθεί και να κατανοηθεί η πραγματικότητα και να αναπτυχθεί δράση για την αλλαγή της δεν πραγματώνεται ισόμετρα σε όλες τις τάξεις, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους ανθρώπους, όπως άλλωστε δείχνει η ιστορία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Γι’ αυτούς τους λόγους, η γέννηση πρωτοποριών αποτελεί «νόμο» κίνησης και εξέλιξης της ταξικής πάλης και της εργατικής τάξης. Οι πρωτοπόρες δυνάμεις ενσαρκώνουν την πιο προωθημένη έκφραση των χειραφετητικών τάσεων που ενυπάρχουν στην κοινωνική συγκρότηση και συμπεριφορά της εργατικής τάξης, αλλά αντεπιδρούν με τη σειρά τους στην κίνησή της, επηρεάζοντας την πολιτική της κατεύθυνση. Πρόκειται για μια ιστορική και διαλεκτική σχέση, που δοκιμάζεται και επισφραγίζεται μέσα στην πορεία της ταξικής πάλης και όχι σε επίπεδο διακηρύξεων. Είναι διαφορετικής φύσης ζήτημα η αυθαίρετη και αντι-ιστορική «κατάργηση» των πρωτοποριών και άλλο οι προβληματισμοί και οι κριτικές για τη σχέση πρωτοπορίας - τάξης, τόσο σαν αποτίμηση της ιστορίας του εργατικού κινήματος, όσο και πολύ περισσότερο σαν ανάπτυξη σύγχρονης θεωρίας για την εξελισσόμενη διαλεκτική τους σχέση για το παρόν και το μέλλον του κινήματος. Κατά τη γνώμη του Κειμένου Εργασίας του ΝΑΡ, οι πρωτοπορίες αποτελούν προωθημένο «απόσπασμα» - αντανάκλαση της ιστορικής κίνησης της εργατικής τάξης, των δυνατοτήτων και των αντιφάσεών της και όχι μια διαδικασία αποσπασμένη από αυτή την κίνηση. Δεν υποκαθιστούν ούτε αντικαθιστούν το μαζικό πολιτικό αγώνα της τάξης, δεν «κάνουν» την επανάσταση ούτε «παίρνουν» την εξουσία εξ ονόματος και για λογαριασμό της εργατικής τάξης. Με αυτή την έννοια, η μετατροπή της εργατικής τάξης από «τάξη καθ’ εαυτήν» σε «τάξη για τον εαυτό της» απαιτεί την αλληλεπίδραση των ριζοσπαστικών τάσεων που ξεπηδούν αυθόρμητα από τον ίδιο της τον κοινωνικό χαρακτήρα, τόσο στον οικονομικό - κοινωνικό όσο και στο γενικότερο πολιτικό αγώνα, με τη συνειδητή έκφραση αυτών των τάσεων. Οι πρωτοπορίες ποικίλλουν ως προς το επίπεδο της πολιτικής συνείδησης και συγκρότησης. Έτσι προκύπτουν και λειτουρ-

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ

γούν πρωτοπορίες του πολιτικού αγώνα για τα οικονομικά και τα κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης, όπως είναι για παράδειγμα τα σχήματα και συσπειρώσεις σε χώρους εργασίας, σπουδών, γειτονιών και πόλεων. Υπάρχουν πρωτοπορίες που συγκροτούνται στη βάση της αντίθεσης με την κυρίαρχη στρατηγική του αστικού συνασπισμού εξουσίας σε μια συγκεκριμένη περίοδο, όπως είναι τα συνολικά πολιτικά μέτωπα. Πρωτοπορίες κατά κύριο λόγο στρατη-

4 Οι πρωτοπορίες επαληθεύουν τον ρόλο τους όταν η δράση τους κατατείνει στο να περνά η άσκηση της εργατικής πολιτικής στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων γικού και θεωρητικού χαρακτήρα (κομμουνιστικά ή άλλα εργατικά κόμματα). Πρωτοπορίες θεωρητικών και διανοουμένων που παράγουν απελευθερωτική θεωρία και αντιπαρατίθενται με την αστική ιδεολογία. Πολιτιστικές και καλλιτεχνικές πρωτοπορίες που αντιμάχονται τον αγοραίο πολιτισμό, από τη σκοπιά του πολιτισμού της χειραφέτησης. Καθεμιά από αυτές τις πρωτοπορίες έχει την αυτοτέλειά της, την ειδική αξία της και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της. Στο σύνολό τους και στη διαλεκτική αλληλεπίδρασή τους, οι πρωτοπορίες αυτές αποτελούν το «κόμμα με την ευρεία και ιστορική έννοια» (Μαρξ). Παράγουν πολύμορφα ταξική συνείδηση και έναν νέο ταξικό «πολιτισμό». Συμβάλλουν, σε διαφορετικά βέβαια επίπεδα, στην ανάπτυξη επαναστατικής θεωρίας, πολιτικής σκέψης και δράσης, συντελώντας στην αλλαγή των ταξικών συσχετισμών. Έτσι και ο πρωτοπόρος ρόλος μιας συλλογικότητας σχετίζεται με την ικανότητά της να ερμηνεύει την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, να διατυπώνει και να προωθεί αποτελεσματική γραμμή που επιδρά σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να εξασφαλίζει την ιστορική διάσταση και τη συνέχεια του κινήματος, να καλλιεργεί τη συλλογική δράση, να είναι παρούσα σε κάθε αγωνιστικό ξέσπασμα, να προωθεί τη γενίκευση - συ-

νολικοποίηση της πάλης. Σε τελική ανάλυση, οι πρωτοπορίες επαληθεύουν τον πρωτοπόρο ρόλο τους όταν η δράση τους κατατείνει στο να περνά η άσκηση της εργατικής πολιτικής στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων. Οι αφετηριακές αυτές θέσεις βάλλονται από δύο διαφορετικές σκοπιές: Αφενός, από τα γραφειοκρατικά αποστεωμένα ρεύματα κομμουνιστικής αναφοράς, που αναγορεύουν την ενίσχυση ή την ανοικοδόμηση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας στο «άλφα και το ωμέγα» του πολιτικού αγώνα, σε βάρος τελικά και του κόμματος και του μετώπου και του κινήματος. Αφετέρου, από εκείνους που αποθεώνουν τις κινηματικές και απαξιώνουν τις πολιτικές και στρατηγικές δυνατότητες της εποχής – ένα ευρύτατο φάσμα δυνάμεων, που ξεκινούν από τη διαχειριστική Αριστερά για να φτάσουν ως την αυτονομία και τον αναρχισμό, οι οποίες υποκαθιστούν στην πράξη τις «επάρατες» πρωτοπορίες με τις κοινοβουλευτικές ομάδες ή τις ομάδες κρούσης στο όνομα του κινήματος. Πολύ περισσότερο σήμερα, στην εποχή της ολομέτωπης επίθεσης ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού σε κρίση, το «πέρασμα» από τους αγώνες για τα οικονομικά - κοινωνικά δικαιώματα σε ένα πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης και των σύμμαχων κοινωνικών στρωμάτων ικανού να ανατρέψει την επίθεση και την αστική τάξη πραγμάτων δεν γίνεται αυθόρμητα ή εξελικτικά. Για να κατακτηθεί η πολιτική συνείδηση συγκρότηση που απαιτούν η ανατροπή της επίθεσης, η επανάσταση, η κομμουνιστική απελευθέρωση, χρειάζεται το ταξικό ένστικτο, η αυθόρμητη συνειδητοποίηση της ταξικής θέσης και οι εμπειρίες της πάλης να γονιμοποιηθούν με στοιχεία κοινωνικοοικονομικής ανάλυσης, φιλοσοφικής θεώρησης, ιστορικής «όρασης», προγραμματικής - στρατηγικής στόχευσης, με στοιχεία που μπορούν να εξασφαλίσουν μορφές προλεταριακής συγκρότησης μόνιμες και όχι ασυνεχείς, ενιαίες θεωρητικά και στρατηγικά. Απαιτείται λοιπόν ο ουσιώδης - ποιοτικός μετασχηματισμός που προκύπτει από την αλληλεπίδραση του κινήματος και των πρωτοπόρων δυνάμεών του, σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιον τρόπο, ώστε η ιστορική κίνηση της ίδιας της εργατικής τάξης να δημιουργεί όρους για την επίτευξη των άμεσων και των στρατηγικών της συμφερόντων. Είναι ακριβώς το στοιχείο της ιστορικής αντιπαράθεσης που χαρακτηρίζει την εποχή μας, που υπογραμμίζει με τον πιο έντονο τρόπο όχι μόνο την ανάγκη γέννησης πρωτοποριών αλλά και την ενοποίηση - συγχώνευση και μετασχηματισμό τους σε μια νέα στρατηγικού τύπου και ιστορικών προδιαγραφών πρωτοπορία - φορέα του κομμουνιστικού προγράμματος του 21ου αιώνα.


Τ

ο στρατηγικό μας σχέδιο στη Βόρεια Αμερική είναι να εστιάσουμε την προσοχή μας όσο το δυνατόν περισσότερο στη διαχείριση του επωνυμίου μας, την εμπορική μας εκμετάλλευση και το σχεδιασμό των προϊόντων, ως έναν τρόπο να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις και τις ανάγκες των καταναλωτών. Η μετακίνηση ενός σημαντικού τμήματος της βιομηχανικής μας παραγωγής από την αγορά των ΗΠΑ και του Καναδά σε εργολήπτες σε ολόκληρο τον κόσμο θα προσδώσει στην εταιρεία μας μεγαλύτερη ευελιξία, προκειμένου να κατανείμουμε καλύτερα τους πόρους και το κεφάλαιό μας. Αυτά είναι κρίσιμα βήματα, αν θέλουμε να παραμείνουμε ανταγωνιστικοί». Αυτά έλεγε ο Τζον Ερμάτινγκερ, πρόεδρος του αμερικανικού τμήματος της Levis Strauss και εξηγεί την απόφαση της εταιρείας να κλείσει 22 εργοστάσια και να απολύσει 13.000 αμερικανούς εργαζόμενους. Φεβρουάριος 1999. Οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες της βόρειας Αμερικής, του Καναδά αλλά και της Ευρώπης θέλοντας να δημιουργήσουν ισχυρά επωνύμια με βαθύτερα εσωτερικά νοήματα βρίσκονται σε μια διαδικασία υπέρβασης της ανάγκης να ταυτίζονται με τα υλικά προϊόντα που κατασκευάζουν. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, οι εταιρείες δεν πρέπει να ξοδεύουν τους περιορισμένους χρηματικούς πόρους που διαθέτουν στην κατασκευή εργοστασίων τα οποία απαιτούν συντήρηση, σε μηχανές που φθείρονται και σε εργαζόμενους που πρέπει να πληρωθούν και να τυγχάνουν μιας μίνιμουμ κοινωνι-

Η

ΠPIN / 19

Α ΠΟΨΕΙΣ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΤΣΙΑΣ* ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ

Ανάπτυξη με εργασιακά κάτεργα κής προστασίας. Αντίθετα, προτιμούν να κατευθύνουν αυτούς τους πόρους στις χορηγίες, στη συσκευασία των προϊόντων, στην επέκταση και τη διαφήμιση. Επίσης, στην αγορά δικτύων λιανικής πώλησης των προϊόντων τους, προκειμένου οι εμπορικές τους επωνυμίες να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό. Η αλλαγή προτεραιοτήτων είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της διαδικασίας παραγωγής αλλά και των ίδιων των παραγωγών και συνακόλουθα το κλείσιμο των εργοστασίων και την απώλεια θέσεων εργασίας. Όμως τα προϊόντα κάποιος πρέπει να τα κατασκευάσει. Και εδώ υπεισέρχονται οι …ειδικές οικονομικές ζώνες. Οι ζώνες αυτές, που είναι απαλλαγμένες από φόρους περιοχές, αποκλεισμένες από τις πόλεις που βρίσκονται πλησίον αλλά και από την ευρύτερη περιοχή, είναι τόσο παλιές όσο και το εμπόριο. Υπήρχαν και στην αρχαιότητα και εξυπηρετούσαν τη διακίνηση των αγαθών η οποία απαιτούσε πολλά ενδιάμεσα μεταβατικά στάδια και στάσεις για ξεκούραση. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας, το Γιβραλτάρ, το Χονγκ Κονγκ, η Σιγκαπούρη ανακηρύχθηκαν σε «ελεύθερα λιμάνια», από τα οποία μεταφέ-

ψύχραιμη πολιτική αξιολόγηση των πρόσφατων βανδαλισμών και των εμπρησμών παραδοσιακών κτιρίων στο κέντρο της πόλης μας, οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για αντικειμενικά προβοκατόρικες ενέργειες, άκρως εχθρικές προς το λαϊκό εργατικό κίνημα. Είναι αυτονόητο ότι αυτές εξυπηρετούν την κυβέρνηση, τον αστικό συνασπισμό εξουσίας και το αστικό σύστημα. Ας ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα τα πράγματα. Είμαστε κατά της κρατικής βίας αλλά και κατά της ατομικής βίας ή ένοπλης δράσης. Η βία αυτή οδηγεί σε αδιέξοδο. Σπουδαίος επαναστάτης που τον αναγνώρισε η Ιστορία έλεγε: «Δέκα εκτελέσεις τσάρων δεν αξίζουν όσο μια καλά οργανωμένη, μαζική, γενική απεργία». Ας έρθουμε τώρα στους κουκουλοφόρους. Αποδεδειγμένα, κουκούλες φορούσαν στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής, οι δωσίλογοι και προδότες, συνεργάτες των κατακτητών, για να μην τους αναγνωρίζουν οι πατριώτες και να αποφύγουν αργότερα την τιμωρία. Σήμερα, και πάλι αποδεδειγμένα, πρώτοι απ’ όλους, κουκούλες φορούν ασφαλίτες, οι οποίοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Δρουν ως προβοκάτορες. Προκαλούν κάθε είδους ζημιές κι αυτό έχει φωτογραφηθεί χωρίς ν’ αμφισβητηθεί. Δεν θα συλληφθούν, δεν θα δικασθούν και δεν θα καταδικασθούν, παρόλο που έχουν διαπράξει κακουργηματικές πράξεις (π.χ. διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας). Τα τελευταία χρόνια παίρνουν μέρος στις διαδηλώσεις και μερικές εκατοντάδες κου-

ρονταν τα προϊόντα ελεύθερα, χωρίς την καταβολή δασμών, με πλοία στην Αγγλία. Στη σημερινή εποχή ο κόσμος έχει κληρονομήσει ποικίλες μορφές αυτών των αφορολογήτων θυλάκων, όπως αφορολόγητα καταστήματα στα αεροδρόμια, ζώνες ελεύθερων τραπεζικών συναλλαγών στα Νησιά Κεϊμάν, τελωνειακές αποθήκες, ελεύθερα λιμάνια, ζώνες ελεύθερου εμπορίου κ.λπ. Οι ζώνες ελεύθερου εμπορίου με τη μορφή της παραγωγής και προώθησης εξαγωγών, ενώ έχουν πολλά κοινά στοιχεία με τους αφορολόγητους παραδείσους, αποτελούν κάτι ξεχωριστό. Δεν αποτελούν μια αποθήκη του διαμετακομιστικού εμπορίου, είναι κυρίαρχο έδαφος στο οποίο δεν υπάρχουν εισαγωγικοί και εξαγωγικοί δασμοί ούτε φόροι εισοδήματος ή περιουσίας. Εδώ λοιπόν σ’ αυτές τις ζώνες οι μεγάλες φίρμες, τα λεγόμενα επωνύμια, μεταφέρουν την παραγωγή των προϊόντων τους. Η ιδέα ότι οι ζώνες ελευθέρου εμπορίου θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των οικονομιών του τρίτου κόσμου παρουσιάστηκε αρχικά το 1964, όταν το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ αποφάσισε ότι οι ζώνες αποτελούσαν μέσα προώθη-

σης του εμπορίου στα υπό ανάπτυξη έθνη. Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η ιδέα αυτή άρχισε να υλοποιείται στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν η Ινδία εφάρμοσε πενταετή φορολογική απαλλαγή για τις εταιρείες που κατασκευάζουν τα προϊόντα τους στις χαμηλόμισθες βιομηχανικές ζώνες. Από τότε η βιομηχανία των ζωνών ελεύθερου εμπορίου σημείωσε εκρηκτική ανάπτυξη. Σήμερα μονάχα στις Φιλιππίνες υπάρχουν πενήντα δύο βιομηχανικές ζώνες που απασχολούν 450.000 εργάτες. Ανάλογες ζώνες υπάρχουν στην Κίνα, το Μεξικό, τη Σρι Λάνκα, την Ινδονησία, το Χονγκ Κονγκ, τη Βόρεια Κορέα, τη Ρωσία, την Πολωνία, την Ιορδανία και σε άλλες χώρες. Ο αριθμός τους ανέρχεται σε 1.000 περίπου, ίσως και περισσότερες, ενώ οι απασχολούμενοι σε αυτές ξεπερνούν τα 27 εκατομμύρια. Στο εσωτερικό της ζώνης, οι βιομηχανικοί εργάτες συναρμολογούν τα προϊόντα των εταιρειών εργαζόμενοι κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σε εργοστάσια φτιαγμένα από φθηνό πλαστικό, χωρίς παράθυρα, με τοίχους από αλουμίνιο, στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο με μόνο εξαερισμό την ανοιχτή πόρτα. Οι πλειονότητα των εργατών είναι

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΙΣ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Το ήθος της πραγματικής εξέγερσης κουλοφόρων, οι οποίοι εμφανίζονται ως αγωνιστές και επαναστάτες. Προκαλούν ζημιές, καταστρέφουν τα κτίρια των πανεπιστημίων, τα μνημεία ιστορίας και πολιτισμού. Είναι οι σύγχρονοι βάνδαλοι. Η τακτική αυτή αντιγράφει μεθόδους της αστικής βίας, υπηρετεί την κοινωνία του θεάματος, στηρίζεται στην ατομική βία, αδιαφορεί για την οργανωμένη συλλογική δράση και τέλος, διευκολύνει αντικειμενικά τη λήψη μέτρων καταστολής. Ας διαβάσουν όλοι τι είχε γράψει ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα: «Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου ... Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης, ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δεν θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους». Οι σύγχρονοι βάνδαλοι είναι πολιτικοί αντίπαλοι του λαϊκού εργατικού και οικολογικού κινήματος και είναι αμφίβολο εάν θα γίνουν ποτέ σύμμαχοί του. Συνθήματα του τύπου «κάψε κι εσύ ό,τι μπορείς» ή «ολική άρνηση του πολιτισμού», «ούτε δασκάλους, ούτε βιβλία, στο 7ο Γυμνάσιο γράφουμε ιστορία»

είναι απαράδεκτα, καταδικαστέα και δείχνουν ολοφάνερα έλλειψη ήθους και παιδείας. Ανυπαρξία ιστορικής γνώσης και συνείδησης, δείχνει η βεβήλωση με μαύρη μπογιά του αγάλματος του μεγαλύτερου επαναστάτη των Βαλκανίων και διεθνιστή Ρήγα Φεραίου, μπροστά στο ιστορικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όσο αυθόρμητη κι αν είναι μια νεανική έκρηξη, οι εξεγερμένοι γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο Ρήγας Φεραίος ήταν επαναστάτης και είναι υποχρεωμένοι να τιμούν το έργο και τη μνήμη του. Διαφορετικά δρουν ανεύθυνα κι ο λαός δεν μπορεί να τους εμπιστεύεται. «Είναι πολύ βολικό να μην εργάζεσαι, να μην διαβάζεις, να σε ταΐζουν άλλοι κι εσύ να κάνεις την επανάσταση», γράφτηκε με σκωπτικό ύφος στις εφημερίδες. Οι περισσότεροι δεν είναι άνεργοι, είναι απλώς άεργοι! Είναι καθήκον μας να συμβάλουμε στην υπεράσπιση του ανθρωπιστικού πολιτισμού μας. Οι πολιτικές πρωτοπορίες πρέπει να είναι ταυτόχρονα και πνευματικές πρωτοπορίες. Κατά των αντιπάλων του λαϊκού εργατικού και οικολογικού κινήματος διατηρούμε σταθερά πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό μέτωπο. Επιδιώκουμε με πολιτική, ιδεολογική και ουμανιστική δια-

νέες κοπέλες ανύπαντρες ως επί το πλείστον για να μην έχουν υποχρεώσεις και να μην υπάρχει ο κίνδυνος να μείνουν έγκυες. Τα ωράρια εργασίας είναι απάνθρωπα. Όλοι δουλεύουν έξι ή εφτά μέρες και όταν πρόκειται να παραδοθεί μια παραγγελία εργάζονται συνέχεια μέχρι αυτή να εκτελεστεί. Οι υπερωρίες είναι υποχρεωτικές και όποιος αρνηθεί απολύεται. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι εργάτες δουλεύουν συνέχεια επί τρεις ημέρες ενώ το μόνο που τους επιτρέπεται είναι να κοιμούνται για λίγο κάτω από τις μηχανές. Η επιτήρηση είναι ασφυκτική και οι ομιλίες κατά τη διάρκεια τις εργασίας απαγορεύονται. Στα εργοστασιακά αυτά κάτεργα ο συνδικαλισμός είναι ανύπαρκτος και σε πολλά οι απεργίες απαγορεύονται επισήμως. Καμιά αμφισβήτηση της εξουσίας ούτε αναμένεται, ούτε επιτρέπεται. Η κοινωνική προστασία αποτελεί κακόγουστο αστείο ενώ οι μισθοί σε καμιά περίπτωση δεν καλύπτουν το κόστος ζωής, δεν υπάρχει δουλειά, δεν υπάρχει μισθός. Τα συμβόλαια διαρκούν μερικούς μήνες, μετά την πάροδο των οποίων πρέπει να συναφθούν άλλα συμβόλαια. Ο κτηνώδης συνδυασμός του τρομερού ρυθμού δουλειάς, της ανύπαρκτης ασφάλισης των θέσεων εργασίας, των μισθών πείνας και της παντελούς έλλειψης κοινωνικών παροχών, συνθέτουν μια εφιαλτική εικόνα που διακρίνει τα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα του 21ου αιώνα. Με τη δημιουργία τέτοιων ζωνών η κυβέρνηση ευελπιστεί πως θα επιτύχει την πολυπόθητη ανάπτυξη που θα μας βγάλει από την κρίση! *Πρώην πρόεδρος Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών

παιδαγώγηση να περιφρουρήσουμε τον πολιτισμό μας και τους αγώνες μας και ν’ αποτρέψουμε αυτές τις βαρβαρότητες, που όχι μόνον κλείνουν το δρόμο προς το σοσιαλισμό, αλλά και το δυσφημούν. Το οργανωμένο, περιφρουρημένο, μαζικό, λαϊκό κίνημα πρέπει να έχει αγωνιστικό ήθος, συνέπεια και διάρκεια ως την τελική νίκη. Όποιος καταστρέφει τον πολιτισμό μας, καίγοντας βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια, μνημεία ιστορίας και πολιτισμού, όχι μόνον ρίχνει νερό στο μύλο της αντίδρασης και του σκοταδισμού, αλλά είναι και εχθρός του λαϊκού, εργατικού και οικολογικού κινήματος. Η γνώση είναι δύναμη απελευθέρωσης από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο αγωνιζόμενος λαός θέλει να βλέπει καθαρά τα πρόσωπα των πρωτοπόρων αγωνιστών. Αυτό μας δίδαξε ο Εαμικός απελευθερωτικός αγώνας και ο Εαμικός πολιτισμός που μας άφησαν ως παρακαταθήκη. «Η πολιτική των δρόμων», δηλαδή των διαδηλώσεων κι όχι της «τυφλής» βίας, είναι σαφώς σε αντιπαράθεση με την «πολιτική των διαδρόμων» που προωθούν τα αστικά πολιτικά κόμματα και η νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Η λογική όμως και η πρακτική της αδιέξοδης βίας υποτάσσεται στην κοινωνία του θεάματος, την οποία ελέγχουν, καλλιεργούν έντεχνα και προωθούν οι μηχανισμοί της αστικής τάξης (ΜΜΕ, δυνάμεις κρατικής και παρακρατικής καταστολής κ.λπ.), με απώτερο σκοπό την αποδυνάμωση του μαζικού λαϊκού κινήματος. Ας μη διστάζουμε να τους αποκαλύπτουμε κάθε φορά που μας δίνεται η ευκαιρία.


20 / ΠPIN

K INHΣH I ΔEΩN

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΜΝΗΜΗ

Αντικονφορμιστής, εικονοκλάστης και μαχητικός, ο Αργύρης Εμμανουήλ άφησε πίσω του μια πλούσια θεωρητική

ΑΡΓΥΡΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

παράδοση γύρω από τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που εξακολουθεί να χρήζει μελέτης και κριτικής αντιμετώπισης.

Η άνιση ανταλλαγή ως θεωρητική πρόκληση ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ Βιογραφικά στοιχεία «Αλλά οι “Αγγλίες” εξακολουθούν και σήμερα να είναι μειοψηφία. Ας έχουμε λοιπόν το νου μας σε τούτο: Συγκεντρώνοντας υπερβολικά τον επαναστατικό μας ζήλο στο εσωτερικό της μειοψηφίας αυτής, κινδυνεύουμε, στην αυριανή θύελλα, να βρεθούμε στο πλευρό της μειοψηφίας. Δεν θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η Ρώμη δεν θα πέσει κάτω από τα πλήγματα των Ρωμαίων, αλλά κάτω από τα πλήγματα των “βαρβάρων”» (Αργύρης Εμμανουήλ). Τον Δεκέμβριο συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από το θάνατο του μάλλον πιο γνωστού εκπροσώπου του –ανομοιογενούς– ρεύματος ανάλυσης του διεθνούς κεφαλαιοκρατικού συστήματος, που ονομάστηκε «Άνιση Ανταλλαγή»: Ο Αργύρης Εμμανουήλ γεννήθηκε το 1911 στην Πάτρα και απεβίωσε στις 14 Δεκεμβρίου του 2001, στο Παρίσι. Θεωρείται ότι λιγότερα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή παρά για το έργο του, αλλά αυτό είναι μάλλον ελεγχόμενο. Το βασικό βιβλίο του: Η άνιση ανταλλαγή. Δοκίμιο για τους ανταγωνισμούς στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις (Maspero, 1969, Monthly Review, 1972, και στα Eλληνικά Παπαζήσης, 1980), ο «πυρήνας» του οποίου είχε ήδη εκτεθεί σε παράδοση του Εμμανουήλ στη Σορβόννη (18/12/1962), είναι εξαιρετικά δύσκολα ή/ και αμφιλεγόμενα γραμμένο και συνεπώς, ανοικτό σε διάφορες, συχνά αντικρουόμενες, ερμηνείες. Ο κεντρικός στόχος είναι να αποδειχθεί ότι «η άνιση ανταλλαγή», η οποία ορίζεται ως ελεύθερο και τέλεια ανταγωνιστικό εμπόριο ανάμεσα σε χώρες με διαφορετικά επίπεδα κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης και μισθών, αλλά με ίσο ποσοστό κέρδους, συνιστά το «στοιχειώδη μηχανισμό μεταφοράς αξίας, που επιτρέπει στις ανεπτυγμένες χώρες να εδραιώνουν και να προωθούν την άνιση ανάπτυξη, η οποία, με τη σειρά της, θέτει σε κίνηση όλους τους άλλους μηχανισμούς εκμετάλλευσης και εξηγεί όλη την κατανομή του πλούτου». Στα ακόλουθα παραθέτω ορισμένα βιογραφικά στοιχεία του Εμμανουήλ, συνοψίζω αυτό που θεωρώ κύριο στην ανάλυσή του και τέλος, αναφέρω το λόγο για τον οποίο, κατά την άποψή μου, το βιβλίο του ούτε λησμονήθηκε ούτε θα λησμονηθεί, ανεξαρτήτως κριτικής. Ο Εμμανουήλ σπούδασε οικονομικές και νομικές επιστήμες στην Ελλάδα (19271934) και υπό τη δικτατορία του Μεταξά, κατέφυγε το 1937 στο Βελγικό Κονγκό, όπου εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Το 1942 κατατάχθηκε εθελοντής στο ελληνικό σώμα της Μέσης Ανατολής και τον Απρίλιο του 1944 έλαβε μέρος στην εξέγερση κατά της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, στο Κάιρο.

Ο

n ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΑΡΙΟΛΗΣ*

Αργύρης Εμμανουήλ καταδι- μενο κάποια, έστω, οικονομική συνέπεια, το κάστηκε σε θάνατο, αλλά με πρόβλημα είναι ότι τίποτε δεν αποκλείει πετην αμνηστία του 1945 επέ- ριπτώσεις αντίστροφης «μεταφοράς», δηστρεψε στο Κονγκό, όπου λαδή από τις χώρες υψηλής σε αυτές χαμησυνδέθηκε ενεργά με το λής ανάπτυξης. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο εθνικοαπελευθερωτικό - παναφρικανιστι- η «ορθόδοξη» μαρξιστική θεώρηση του έρκό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, στο οποίο γου του Εμμανουήλ, η οποία επικεντρώθηπρωτοστάτησε ο «Μαύρος Άγιος» (Γιάννης κε στο παρόν ζήτημα, οδηγήθηκε σε αδιέξοΡίτσος) Πατρίς Λουμούμπα (1925-1961). δο. Αντιθέτως, εκείνοι οι μελετητές, οι οποίΤο 1957 αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γαλλία, όπου σπούδασε Ιστορία της Τέχνης (1957-1960) στη Σχολή του Λούβρου, ενώ το 1961 εγγράφηκε στην Πρακτική Σχολή Ανωτέρων Σπουδών, από την οποία ανακηρύχθηκε διδάκτορας (1968) υπό την επίβλεψη (και τις όχι δευτερεύουσες θεωρητικές διαφωνίες) του μαρξιστή οικονομολόγου Σαρλ Μπετελέμ: H διατριβή του ήταν ακριβώς το βιβλίο με το οποίο θα γινόταν, ευθύς αμέσως, παγκοσμίως γνωστός. Η ακαδημαϊκή καριέρα του ξεκίνησε το 1969 στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VII και ολοκληρώθηκε το 1980 στο Πανεπιστήμιο Παρίσι Ι. Ο Εμμανουήλ περιγράφεται ως αντικομφορμιστής, εικονοκλάστης, εξαιρετικά μαχητικός και 4 Από τη Μέση Ανατολή στο Κονγκό κι από επίμων στις επιστημονικές θέσεις του, αλλά και δάσκαλος που υποκινούσε εκεί μαθητής του Σαρλ Μπετελέμ στην κριτική αμφισβήτηση κάθε παραδεδομένης διδασκαλίας, περιλαμβανομένης της δικής του. Τέλος, θεωρούσε, όπως υπογραμμίζει ο –από το 1974 οι βασίστηκαν στην από τον Πιέρο Σράφα συνεργάτης του– Κλαούντιο Τζεντλίκι, ότι οι (1960) ανασυγκρότηση της θεωρίας της αξίαναλύσεις του τον οδηγούσαν στο «να ταυτί- ας - τιμών, αφού απέδειξαν το ανυπόστατο ζεται με τους λαούς του Τρίτου Κόσμου και της «μεταφοράς», στράφηκαν, εν συνεχεία, να αντιτίθεται στην αλαζονεία των μεγάλων στα άλλα δύο ζητήματα και ανέδειξαν ό,τι σε δυνάμεων απέναντι στις φτωχές χώρες. Το αυτά είναι ενεργό. στρατόπεδό του ήταν πάντα αυτό των αδυΔεύτερο, παρόλο που ο Εμμανουήλ δεν το απέδειξε πλήρως, είναι δυνατόν (αλλά νάμων». Κάθε άλλο παρά είναι εμφανές στον ανα- όχι αναγκαίο) να σημειώνεται μείωση της γνώστη ότι το βιβλίο «ταλαντώνεται», μάλ- κατανάλωσης –ακόμα και– σε όλες τις χώλον άτακτα, περί τριών, καταρχήν ανεξάρ- ρες που συμμετέχουν στο εμπόριο. Και αυτητων μεταξύ τους, ζητημάτων: τό είναι τόσο πιθανότερο για κάθε μία χώρα, Πρώτο, της επονομαζόμενης «μεταφοράς όσο μικρότερο είναι το ποσοστό αποταμίευαξίας - υπεραξίας» από τις χώρες με χαμη- σής της. Ωστόσο, δεν υφίσταται εκ των προλά επίπεδα ανάπτυξης - μισθών προς τις χώ- τέρων λόγος μείωσης (αύξησης) της κατανάρες με υψηλά επίπεδα ανάπτυξης - μισθών. λωσης στις χώρες χαμηλής (υψηλής) ανάπτυΔεύτερο, της πιθανότητας το ελεύθερο εμπό- ξης, ενώ η χρήση προστατευτικών πολιτικών ριο να οδηγεί, εν αντιθέσει με ό,τι υποστη- δύναται να εξουδετερώσει, για όλες τις χώρίζουν ο Ρικάρντο και η Νεοκλασική Σχο- ρες, το εν λόγω ενδεχόμενο. λή, σε μείωση της κατανάλωσης ανά μονάδα Τρίτο, παρόλο που –και πάλι– ο Εμμααπασχολούμενης εργασίας. Τρίτο, του βαθ- νουήλ δεν το απέδειξε πλήρως, όταν πρώμού τροποποίησης του ρικαρδιανού «νόμου τον τα επίπεδα των μισθών προσδιορίζονται των συγκριτικών πλεονεκτημάτων», όταν δι- εξωγενώς, δηλαδή από τις προσιδιάζουαμορφώνεται διεθνώς ενιαίο ποσοστό κέρ- σες σε κάθε χώρα ιστορικές και κοινωνικές δους (ως συνέπεια της ελεύθερης μετακίνη- συνθήκες, και δεύτερον διαμορφώνεται δισης χρηματικών κεφαλαίων). εθνώς ενιαίο ποσοστό κέρδους, τότε πράγΘεωρώ ότι η ιδιαίτερη αλλά και προδρο- ματι ο «νόμος των συγκριτικών πλεονεκτημική συμβολή του Εμμανουήλ συνίσταται στο μάτων» λαμβάνει μορφή που προσομοιάζει τρίτο ζήτημα. Αλλά ας τα εξετάσουμε κατά με αυτήν του «νόμου των απολύτων πλεονεσειρά: κτημάτων»: Δεν αποκλείεται οι χώρες χαμηΠρώτο, ακόμα και εάν γίνει η παραχώρη- λής ανάπτυξης να μην είναι σε θέση να παση ότι η «μεταφορά αξίας - υπεραξίας» έχει, ράγουν (επικερδώς) για τη διεθνή αγορά, ως έννοια κάποιο, έστω, νόημα ή ως φαινό- οπότε η παραγωγή όλων των διεθνώς εμπο-

ρεύσιμων εμπορευμάτων μεταφέρεται, τελικά, στις χώρες υψηλής ανάπτυξης. Ωστόσο, όταν τα επίπεδα μισθών προσδιορίζονται ενδογενώς, δηλαδή μέσω της αλληλεπίδρασης προσφοράς - ζήτησης εργασίας (περίπτωση με την οποία διαφωνεί ο Εμμανουήλ) τότε ο «νόμος των συγκριτικών πλεονεκτημάτων» τροποποιείται ποσοτικά αλλά όχι ποιοτικά: Aν και οι μισθοί στις χώρες χαμηλής ανάπτυξης διαμορφώνονται σε επίπεδα που κατ’ ανάγκην υπολείπονται αυτών στις χώρες υψηλής ανάπτυξης, οι πρώτες είναι πάντοτε σε θέση να παράγουν για τη διεθνή αγορά. Η «παγκοσμιοποίηση», γενικά, και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ειδικά, δεν συνεπάγονται μόνον τις προαναφερθείσες τροποποιήσεις του εν λόγω νόμου, αλλά και όσο τείνουν στο ρητά επιδιωκόμενο όριό τους, την ολοκληρωτική μετατροπή του στο «νόμο των απολύτων πλεονεκτημάτων», διότι πρώτον εκτυλίσσονται σε συνθήκες μονοπωλιακού (και όχι τέλειου) ανταγωνισμού και δεύτερον ενέχουν την ελεύθερη μετακίνηση (και) του εργατικού δυναμικού. Όλες αυτές οι μεταλλάξεις έχουν ιδιαιτέρως αρνητικές (θετικές) επιπτώσεις στις χώρες χαμηλής (υψηλής) ανάπτυξης και εδώ, ακριβώς, εντοπίζεται, θεωρώ, το θεμελιώδες πρόβλημα των χωρών του ευρωπαϊκού «Νότου», το οποίο είναι αδύνατον, επομένως, να επιλυθεί, με μέτρα οικονομικής πολιτικής, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντιθέτως, μάλιστα, είναι οι κλιμακούμενες τροποποιήσεις του νόμου ό,τι υπερκαθορίζει τις ασκούμενες οικονομικές πολιτικές. Η Άνιση Ανταλλαγή δεν προσφέρει ούτε τη διαμέριση των ζητημάτων που πραγματεύεται ούτε την κεντρική απόδειξη που υπόσχεται, η οποία θα πρέπει να αναζητηθεί μάλλον βάσει της ανάλυσης του ιμπεριαλισμού του O. Λανγκ και των προσεγγίσεων περί «σωρευτικής αιτιότητας» των Γκ. Μιρντάλ, N. Κάλντορ, A. Θίρλγουολ, παρά στις σχέσεις ανταλλαγής, καθαυτές. Όμως, όσο υπάρχουν χώρες που διατηρούν στρατιωτικές δυνάμεις εκτός των ορίων της επικράτειάς τους, επιβάλλουν σε άλλες χώρες κυβερνήσεις ή προγράμματα, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών τους στον κλάδο π.χ. της μπανάνας ή χρησιμοποιούν τρίτα εθνικά εδάφη ως βάσεις «ανοίγματος του δρόμου για τη δημοκρατία της αγοράς», πάντα θα βρίσκονται «βάρβαροι» να κηρύττουν «τη χειραφέτηση από τα δεσμά της αδικίας, του δεσποτισμού, της εκμετάλλευσης και της πολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας», ενώ κάποια χέρια θα ψηλαφίζουν βιβλία όπως αυτό του Εμμανουήλ, με την ελπίδα ότι θα αντιταχθούν καλύτερα, εάν πρώτα κατανοήσουν. * Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο


ΠPIN / 21

Π OΛITIΣMOΣ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Τα διηγήματα του Γιάννη Οικονομίδη που συγκεντρώνονται στον τόμο με τίτλο Πράσινο πάντοτε το δέντρο της ζωής

ΣΙΝΕΜΑ

(εκδ. Νόβολι) είναι αβίαστος καρπός μιας ζωής πλούσιας σε βιώματα, της κοινωνικής, πνευματικής και προσωπικής του

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ

οδοιπορίας στον κακοτράχαλο καιρό μας. Διαφωνώντας με την ακροτελεύτια πρόβλεψη και αφιέρωσή του, ο συγγραφέας μπορεί και πρέπει να μας χαρίσει και άλλα αναβρύσματα του ταλέντου και της ανθρωπιάς του.

Το δέντρο της ζωής και της αντίστασης

Ο

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ

Γ. Οικονομίδης είναι εμβληματική προσωπικότητα για τον Πειραιά και όχι μόνο. Λαμπρός επιστήμονας, άσκησε για πενήντα χρόνια το ιατρικό λειτούργημα με την ανθρωπιά και υπευθυνότητα που πρέπει σ’ ένα θεράποντα του Ασκληπιού. Με ευρύτερα πνευματικά ενδιαφέροντα, homo universalis θα λέγαμε, παρακολουθεί και εμβαθύνει την πορεία της τέχνης, καταθέτοντας αθόρυβα και τη δική του άξια συνεισφορά. Συμμετέχει αδιάλειπτα στα κοινωνικά δρώμενα από το μετερίζι των ριζοσπαστικών ιδεών με κριτικό μάτι και φιλέρευνη διάθεση. Αν μια αρχή διέπει τα γραπτά του Γ. Οικονομίδη, θα μπορούσα να πω ότι αυτή είναι μια «κοσμική» αγάπη για το παν. Όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για τη φύση, τα ζώα, τις ιδέες. Στα διηγήματά του κυριαρχούν ήρωες πηγαίας και πληθωρικής αγάπης. Πρώτα απ’ όλα ο ίδιος με τη μοναδική, σπάνια στους σκληρούς καιρούς μας αγάπη του για τη σύντροφό του. H κυρία Μαρία και η υιοθετημένη Σοφία, η γιαγιά Όλγα, ζωντανή έκφραση του Ξένιου Δία, η φιλία με τον Κώστα, ο απέραντος έρωτας της Βούλας που γίνεται θυσία και τελικά μητρική αγκαλιά για δύο κατατρεγμένα πλάσματα. Αλλά και για τους αρνητικούς ήρωες, ακόμη και για το βάρβαρο Δημήτρη, δεν εκδίδει απλώς μια καταδικαστική ετυμηγορία, αλλά προσπαθεί με ανθρωπιά και γνώση να ακολουθήσει τα μονοπάτια της ψυχικής του ανωμαλίας, που καθιστούσαν και τον ίδιο μέσα από μια τραγική αντίθεση έρωτα και παθολογικής ζήλειας θύτη και θύμα ταυτόχρονα, που με την αυτοτιμωρία του επιφέρει την κάθαρση. Αλλά και στους χαρακτήρες, ενώ επισημαίνει τις ανόητες αδυναμίες χαρακτηριστικών τύπων, τις αντιμετωπίζει με ελαφρά ειρωνεία ίσως και με κατανόηση, πάντως όχι αφ’ υψηλού με καταδικαστική και σαρκαστική λογική. Αυτή η αγάπη όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν είναι μονολιθική ούτε οδηγεί πάντα στην ευδαιμονία (στο happy end της σύγχρονης βιομηχανίας της ψυχαγωγίας). Συνδέεται με τον πόνο, την κακία, τη δυστυχία, που είναι χαραγμένη στο βιολογικό μας χάρτη ή είναι αποκύημα των ηθικών και κοινωνικών μας ατελειών. Αυτό

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

όμως το πιθάρι του Δία με τα καλά και τα κακά αναδίδει μια οσμή ανθρωπιάς, αισιοδοξίας, ελπίδας... Τα διηγήματα πλημμυρίζουν από αγάπη για τη φύση. Είναι γνωστή εξάλλου η παροιμιώδης αγάπη του συγγραφέα γι’ αυτήν. Η φύση είναι δυναμικά παρούσα σε όλα σχεδόν τα διηγήματα. Όχι με την έννοια ενός γραφικού ντεκόρ για τη ρουτινιασμένη ζωή μας ή την άχαρη γραφή μας,

4 Η κοινωνική ευαισθησία του συγγραφέα συγκοινωνούσα και ισοδύναμη με την ανθρωπιά του αλλά με την αρχέγονη και σχεδόν χαμένη πια, ενότητα φύσης - ανθρώπου. Αγάπη και ενότητα που εκφράζεται χαρακτηριστικά στην ανθρωποποίηση ενός ταπεινού πλάσματος, ενός σκυλιού, που είναι ο αφηγητής στο πρώτο διήγημα. Ισοδύναμη και συγκοινωνούσα βέβαια, με την ανθρωπιά και τη φυσιολατρεία του

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Τεύχος 167

H κρίση έχει διαποτίσει κάθε αρμό της ελληνικής πραγματικότητας, όχι όμως και την ποιότητα ενός περιοδικού που επί χρόνια στέκεται με περηφάνια και επιστημονική επάρκεια στις επάλξεις της εκπαίδευσης. Αναφερόμαστε στη Σύγχρονη Εκπαίδευση, που το 167ο τεύχος της εντυπωσιάζει με την πλούσια ύλη του και τις τεκμηριωμένες και μάχιμες θέσεις του.

συγγραφέα είναι και η κοινωνική του ευαισθησία. Είναι διάχυτη στα διηγήματά του με τη μορφή σχέσεων, καταστάσεων, χαρακτήρων, συμπεριφορών, ακόμη και λαογραφικών (εθιμικών) αναφορών με το ιστορικό στίγμα παλιότερων αλλά και σύγχρονων καιρών. Θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο διηγήματα (Η γνωριμία μου με τον κ. Κάρολο Μαρξ και Μνήμες), στα οποία αποτυπώνεται η κοινωνική φιλοσοφία του συγγραφέα και μια στάση ζωής. Στο πρώτο, με υποδειγματική τεχνική, αφηγείται πώς ανακαλύπτει τυχαία στα αραχνιασμένα ράφια μιας βιβλιοθήκης το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στην αρχή, επηρεασμένος από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, θεωρεί τις ιδέες του συγγραφέα ανυπόστατες και επικίνδυνες. Στη συνέχεια όμως, διαπιστώνοντας με τις εμπειρίες του ότι ακόμη και οικογενειακές σχέσεις καταντούν οικονομική σχέση, δεν θα ρίξει το βιβλίο στο πυρ το εξώτερο, αλλά θα συνειδητοποιήσει ότι όντως σε αυτήν την κοινωνία θεός είναι το χρήμα. Στο δεύτερο διήγημα σκιαγραφεί τη μορφή ενός αγνού αγωνιστή, που τυχάρπαστοι και υστερόβουλοι «επίγονοι» θα εξαργυρώσουν τις περγαμηνές του στο βωμό της ψηφοθηρίας, που πρόδωσε τα ιδεώδη του. Ο Γ. Οικονομίδης τελειώνει με μιαν αναφορά στην αγαπημένη του πόλη, τον Πειραιά. Είναι μια ελεγεία για τον Πειραιά που χάθηκε και με την έννοια της οικοδομικής μετασκευής του και με την έννοια της καταστροφής ενός τρόπους ζωής, της γειτονιάς και της ζεστής επαφής των ανθρώπων, που εκτοπίστηκε από τους τσιμεντένιιους κύβους και την αποξένωση. Ο Πειραιάς δεν καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς του 1940, αλλά από την επέλαση των εργολάβων, που με την κερδοσκοπική ασυδοσία τους κατέστρεψαν και καταστρέφουν την πόλη (και τις πόλεις). Ο Οικονομίδης έμαθε καλά το μάθημα από τον Μαρξ: Το χρήμα (το είπε και ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη) καταστρέφει το νου και την ψυχή του ανθρώπου, καταστρέφει τις σχέσεις των ανθρώπων, αν βέβαια αυτοί δεν αντισταθούν. Ο Γ. Οικονομίδης αντιστάθηκε και αντιστέκεται στην ασχήμια της ζωής...

Ξεχωρίζει το αφιέρωμα για την ειδική αγωγή, γεγονός που καθιστά το τεύχος εξαιρετικά επίκαιρο, καθώς οι μαθητές με ειδικές ανάγκες πλήττονται βάναυσα από τη μνημονιακή πολιτική του υπουργείου Παιδείας και μετατρέπονται σε παιδιά ενός κατώτερου εκπαιδευτικού θεού. Έτσι, εξετάζονται οι «διαφυλικές αντιλήψεις των εκπαιδευτικών απέναντι στην ένταξη και ισότιμη συνεκπαίδευση μαθητών με δυσκολίες μάθησης στο γενικό σχολείο», οι δυσκολίες στο

γραπτό λόγο «σε μαθητές με δυσλεξία και με χαμηλή απόδοση στη γραφή», θέματα διδασκαλίας των Φυσικών Επιστημών σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, διατυπώνεται μια πρόταση για ένα εθνικό δίκτυο παροχής υπηρεσίας έγκαιρης παρέμβασης και υποστήριξης, ενώ παρουσιάζεται και το κίνημα διεκδίκησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αναπήρων. Και, όπως πάντα, πλούσια ύλη με άρθρα, μελέτες, έρευνες, σχόλια, βιβλιοκριτική.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΟΣΚΑΡ: ΠΛΗΞΗ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ Ψυχρό κρίθηκε το Χιούγκο Βραβείο στη Μέριλ Στριπ Στη σκιά των αποκαλύψεων για την ταξική και ρατσιστική σύνθεση των ανθρώπων που δίνουν τα βραβεία, πραγματοποιήθηκε η φετινή απονομή των βραβείων Όσκαρ την περασμένη Κυριακή στο Λος Άντζελες. Τα Όσκαρ επιχείρησαν να «επιστρέψουν στις ρίζες τους» και στα λεγόμενα χρόνια της αθωωότητας τουλάχιστον θεματικά. Οι δύο ταινίες που μοιράστηκαν τα βραβεία ήταν το τεχνικά άρτιο αλλά για πολλούς ψυχρό ψηφιακό τρισδιάστατο έπος του Μάρτιν Σκορσέζε Χιούγκο και η ταινία φόρος τιμής στην εποχή του βουβού κινηματογράφου Ο καλλιτέχνης. Η παιδική ταινία του Σκορσέζε έχει σαφείς αναφορές στα έργα του Βίκτορ Ουγκό και του Ιούλιου Βερν, ενώ κινηματογραφικά θύμιζε κάτι ανάμεσα στην Αμελί, την Τεχνητή Νοημοσύνη και το Σινεμά ο Παράδεισος, χωρίς ωστόσο την αυθεντικοτητα ή τη σπιρτάδα των τριών προαναφερθέντων τίτλων. Η ταινία χρησιμοποιεί σαν μοτίβο ένα ορφανό αγόρι που ψάχνει για ένα μήνυμα από το νεκρό πατέρα του και συναντά στο πρόσωπο ενός ηλικιωμένου τον θρυλικό Γάλλο κινηματογραφιστή Ζορζ Μελιέ. Κατά τα άλλα, η Μέριλ Στριπ απέσπασε ακόμη ένα βραβείο για την ερμηνεία της στο δράμα για τη ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ, Η σιδηρά κυρία, το οποίο παρουσιάζει την «ανθρώπινη πλευρά» της πολεμοχαρούς ιέρειας του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. «Μαμά, σ’αγαπώ πολύ» αναφώνησε στα Eλληνικά ο Αλεξάντερ Πέιν (Αλέξανδρος Παπαδόπουλος) που πήρε το Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου για την ταινία Aπόγονοι με τον Τζορτ Κλούνεϊ. Ο Γούντι Άλεν κέρδισε για ακόμα μια φορά με την αξία του το ΄Oσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, για το πολύ καλο Μεσάνυχτα στο Παρίσι αλλά όπως συνηθίζει, δεν καταδέχτηκε να «νομιμοποιήσει» την τελετή με την παρουσία του. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για το θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ακόμα και στο ειδικό φιλμάκι που προβλήθηκε για τις απώλειες τη χρονιάς, η οποία παράλειψη αποδόθηκε από τους διοργανωτές σε τεχνικούς λόγους (ο Αγγελόπουλος πέθανε το 2012 και το φιλμάκι περιελάμβανε τις απώλειες του 2011). Κατά τα άλλα, μόνο το γεγονός ότι τα Όσκαρ αδυνατούν να βρουν ένα νέο παρουσιαστή ικανό να κρατήσει το κοινό (και επιλέχτηκε για 9η φορά η δοκιμασμένη λύση του Μπίλι Κρίσταλ), δείχνει σημάδια γήρανσης και κόπωσης. Η βιομηχανία του κινηματογράφου συνολικά βρίσκεται σε βαθιά κρίση η οποία δεν καλύπτεται από τη διαρκή αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, ούτε με φτηνιάρικα ψευδοτρισδιάστατα τρικ.


22 / ΠPIN

Δ ΙΕΘΝΗ ΣΥΡΙΑ

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΙΤΑΛΙΑ

ΣΦΑΓΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

Δικαιολογίες για επέμβαση ζητά η Δύση

ΣΚΗΝΕΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΛΑΝΟ «Όχι» κατοίκων στην κατασκευή τρένου υψηλής ταχύτητας

Τ

ο επίκεντρο του ενδιαφέροντος εντοπίζεται πλέον στην πόλη Χομς, όπου αυτόπτες μάρτυρες αλλά και ξένοι δημοσιογράφοι κάνουν λόγο για πραγματική σφαγή αμάχων. Τουλάχιστον 35 άτομα σκοτώθηκαν τις τελευταίες ημέρες

των βομβαρδισμών, εκ των οποίων δέκα βρίσκονταν στη συνοικία Μπάμπα Αμρ την οποία επανακατέλαβαν δυνάμεις του τακτικού στρατού του προέδρου Άσαντ. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο στρατός χτύπησε με ρουκέτα αντικυβερνητική διαδήλωση, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δώδεκα άνθρωποι, ανάμεσά τους πέντε παιδιά. Ο Ερυθρός Σταυρός, ο οποίος αρχικά έλαβε άδεια να επισκεφθεί τις πληγείσες περιοχές, καταγγέλλει τώρα ότι ο στρατός εμποδίζει το προσωπικό του να φτάσει στη συνοικία Μπάμπα Αμρ. Ερασιτεχνικά βίντεο από την περιοχή έδειχναν διαμελισμένα πτώματα στους δρόμους ύστερα από την τελευταία επίθεση των συριακών δυνάμεων. Στο Χαλέπι, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, τρεις διαδηλωτές σκοτώθηκαν. Όπως δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μοχάμεντ Χάλαμπι, ένας εκπρόσωπος της επιτροπής των ακτιβιστών της πόλης, «χιλιάδες διαδηλωτές πήραν μέρος σε δώδεκα πορείες που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη για να εκφράσουν την υποστήριξή τους στη Χομς και στις άλλες πόλεις της επαρχίας Χαλέπι που είναι περικυκλωμένες από τις συριακές δυνάμεις». Οι σφαγές που πραγματοποιεί το συριακό καθεστώς έδωσαν την ευκαιρία στο Λονδίνο και το Παρίσι να κλιμακώσουν τη ρητορική του πολέμου, ζητώντας μάλιστα τη σύσταση ειδικού δικαστηρίου που θα δικάσει τα εγκλήματα του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ. Από την πλευρά της, η Μόσχα συνέχισε να κατηγορεί τις χώρες της Δύσης ότι υποδαυλίζουν την ένταση και τη βία, εξοπλίζοντας δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Παρόλ’ αυτά, το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών διαφοροποίησε τη στάση του, τονίζοντας ότι σε περίπτωση ξένης στρατιωτικής επέμβασης δεν προτίθεται να στηρίξει το συριακό καθεστώς. Είχαν προηγηθεί δηλώσεις του ίδιου του Πούτιν, ο οποίος κράτησε σαφείς αποστάσεις από τον Άσαντ αλλά και η έγκριση από τη Μόσχα και το Πεκίνο, αναθεωρημένου ψηφίσματος του συμβουλίου ασφαλείας για τη Συρία. Με τον αέρα του νικητή, ο πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ δήλωσε ότι η Κίνα και η Ρωσία «θα συνειδητοποιούσαν σύντομα ότι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να στηρίξουν τις διπλωματικές προσπάθειες για την απομάκρυνση του Άσαντ».

T

n ΝΙΟΒΗ ΖΑΡΑΜΠΟΥΚΑ ΧΑΤΖΗΜΑΝΟΥ

o αρκτικόλεξο TAV (Treno ad Alta Velocita) σημαίνει τρένο υψηλής ταχύτητας, που θα ένωνε το Τορίνο με τη Λυών. Νo ΤΑV σημαίνει το κίνημα των κατοίκων της περιοχής Βαλ ντι Σούσα κοντά στο Τορίνο που εδώ και είκοσι χρόνια αντιστέκεται ακόμη στην κατασκευή του. Ενώ γράφεται αυτό το κείμενο, οι εξελίξεις τρέχουν και η καταστολή που δέχεται η κοιλάδα της Βάλε είναι απερίγραπτη. Ένας στρατός κατοχής έχει εγκατασταθεί εδώ και καιρό στην περιοχή, ο οποίος όμως εδώ και μία εβδομάδα μπαίνει σε μαγαζιά σπάζοντας τζαμαρίες, καταστρέφει αυτοκίνητα, δέρνει κατοίκους, ενώ στη φυλακή βρίσκονται σύντροφοι από όλη την Ιταλία για τις κινητοποιήσεις του περασμένου Ιουλίου και ο Λουκά Αμπά, μορφή του κινήματος, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε πριν 20 χρόνια από τους κατοίκους των χωριών της Βαλ ντι Σούσα έξω από το Τορίνο στην Ιταλία. Τότε έγιναν οι πρώτες προτάσεις για την αντικατάσταση της υπάρχουσας γραμμής Τορίνο-Λυών με ένα τρένο υψηλής ταχύτητας. Τεράστιες εκτάσεις θα έπρεπε να μετατραπούν σε εργοτάξια και κάποια χωριά θα έπρεπε να καταστραφούν εξολοκλήρου, ενώ στο κατασκευαστικό κομμάτι των τούνελ θα γινόταν χρήση αμίαντου, η οποία απαγορεύεται. Τεράστια η οικολογική καταστροφή η οποία θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή των κατοίκων των περιοχών που θα διέσχιζε, ενώ παράλληλα θα ανέτρεπε τον τρόπο ζωής τους. Η μαφία, όπως λένε στην Ιταλία, μπορεί να φαίνεται στο Νότο αλλά η εξουσία της βρίσκεται στο Βορρά. Η κατασκευή αυτού του τρένου θα πραγματοποιούνταν χωρίς κανένα απολύτως λόγο, αφού η υπάρχουσα γραμμή όπως δηλώνουν οι εργαζόμενοι στην Τρεν-ιτάλια (ιταλικός ΟΣΕ) εξυπηρετεί επαρκώς τις ανάγκες των μετακινήσεων. Τα μεγάλα κατασκευαστικά έρ-

γα στην Ιταλία αποτελούν βασικό κομμάτι της οικονομίας της, ενώ οι κατασκευαστικές εταιρείες είναι συνδεδεμένες με τη μαφία. Ένα έργο λοιπόν αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ, με τη συμμετοχή διάφορων ευρωπαϊκών κονδυλίων, σίγουρα οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι μαφίες δεν θα μπορούσαν να μην προσπαθήσουν να το θέσουν σε εφαρμογή. Η ταχύτητα και οι ανάπτυξη είναι τα βασικά στοιχεία για την προώθηση αυτού του έργου από τις κυβερνήσεις. Το κίνημα Νo TAV διεκδικεί το δικαίωμα στους ανθρώπινους ρυθμούς οι οποίοι δεν μπορούν να συμβαδίσουν με αυτούς που προσπαθεί να μας επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. Διεκδικούν το δικαίωμά τους να αποφασίζουν για τη γη τους και να μην τους επιβάλλεται στρατός κατοχής όταν πάνε ενάντια στις κρατικές αποφάσεις. Η αντίδραση των κατοίκων κάποια χρόνια πριν ενάντια σε ένα τρένο, εξελίχθηκε στην ιταλική «Κερατέα» και «Χαλυβουργία» μαζί. Κερατέα επειδή οργανώνεται από τους ίδιους τους κατοίκους μέσα από τις συνελεύσεις και τις δομές του αλλά και για το πάθος και την αγωνιστικότητα που δείχνουν, ενώ Χαλυβουργία γιατί είναι ένας αγώνας που θεωρείται από την πλειοψηφία του ιταλικού λαού ως ένας αγώνας που απλώς δεν πρέπει να χαθεί για το καλό όλων. Είναι το μόνο τόσο δυναμικό κίνημα μέσα από το οποίο συζητιέται η κρίση και το χρέος, είναι το μόνο που απομυθοποιεί μαζικά την «τεχνοκρατική κυβέρνηση» ή απλά «τεχνοκρατική δικτατορία» του Μάριο Μόντι. Το περιεχόμενό του δεν περιορίζεται στις τοπικές διεκδικήσεις, αφού κάτι τέτοιο θα ήταν λίγο. Παίρνει αφορμή από αυτό και μιλάει για τα πάντα. Για την παγκόσμια οικονομία, την κρίση, το χρέος. Αλλά εκεί δεν χρειάστηκαν μεγάλες και δύσκολες αναλύσεις. Η λογική ήταν απλή. Το TAV θα κοστίσει στον ιταλικό λαό 20 δισεκατομμύρια επιπλέον χρέος, τη στιγμή που γίνονται πε-

ρικοπές σε κάθε τομέα του κοινωνικού κράτους. Αυτό τους αρκεί για να πούνε «όχι άλλο χρέος», ενώνοντας τη φωνή τους και με τα άλλα κινήματα αντίστασης στην Ευρώπη. «Η Βαλ ντι Σούσα είναι η πλατεία Ταχρίρ της Ιταλίας, είναι η πρωτεύουσα της ιταλικής αντίστασης», είναι μερικά από τα σχόλια που γράφονται στο twitter και το facebook (βασικών πηγών πληροφόρησης και αναμετάδοσης των γεγονότων από την πλευρά του κινήματος). Το περασμένο Σάββατο έγινε μια πορεία 100.000 διαδηλωτών από όλη την Ιταλία ενάντια στο TAV και σε αλληλεγγύη προς τους συντρόφους του κινήματος που βρίσκονται στη φυλακή. Εκτός από τις σημαίες No TAV κρατούσαν και ελληνικές σημαίες, πανό και συνθήματα με αναφορές στην Ελλάδα. «Το TAV μας πηγαίνει στο Τορίνο σε 3 ώρες αλλά στην Αθήνα σε 5 λεπτά». Η Ελλάδα αποτελεί σημείο αναφοράς και καθημερινής ανάλυσης για τις πολιτικές συλλογικότητες αλλά και στοιχείο ελπίδας για τους αγωνιζόμενους. Η άρνηση του χρέους, η αντίδραση στη «χούντα του Παπαδήμου» (όπως αντίστοιχα στο Μόντι), στην κρίση αλλά και η διεκδίκηση του αυτονόητου, δηλαδή της δημοκρατίας και της ελευθερίας, είναι κάποια από τα στοιχεία που κάνουν τους ντόπιους να νιώθουν κοντά στο ελληνικό κίνημα. Η εποχή που οι αγώνες γίνονταν από κάθε λαό για τον ίδιο, έχει τελειώσει. Πλέον το ένα κίνημα παρακολουθεί και στηρίζει το άλλο γιατί κάθε αγώνας που θα κερδηθεί θα είναι κατάκτηση όλων και για όλους. Ο αγώνας του No TAV πρέπει να κερδηθεί και αυτό θα γίνει με την αλληλεγγύη όλων μας. Θα τελειώσω αυτό το κείμενο με μια εικόνα. Αυτή δύο παιδιών που κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων τον περασμένο Ιούνιο, καθισμένα πάνω σε μια σημαία No TAV παίζανε με τα χώματα και όταν ακούγανε τα χημικά να πέφτουν απλά κατεβάζανε τη μάσκα τους και συνεχίζανε να παίζουνε...

n ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΣΜΑ

Πύρρειος νίκη Πούτιν Μετά από μία δεκαετία παντοδυναμίας, στα 60 του, ο Πούτιν αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη πρόκληση της πολιτικής του καριέρας. Είναι το φαβορί για άνετη νίκη από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξάγονται σήμερα. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, θα αποφύγει να συρθεί σε έναν ταπεινωτικό επαναληπτικό γύρο. Η εικόνα του ως του εγγυητή της σταθερότητας και της ασφάλειας της Ρωσίας σε ένα περιβάλλον παγκόσμιων κλυδωνισμών και φόβου επισκίασε τη ραγδαία αύξηση των επικριτών του.

Ωστόσο, η απειλή της ανατροπής θα τον ακολουθεί σε όλη τη διάρκεια της εξαετούς προεδρικής θητείας, της τρίτης και εκτός σημαντικού απροόπτου, τελευταίας του. Θα δεχτεί πιέσεις να ανταποκριθεί στην απαίτηση για μεγαλύτερο έλεγχο στη διακυβέρνηση. Ο άλλοτε πανίσχυρος πρώην πράκτορας της KGB θα κληθεί να βρει νέους τρόπους για να διασφαλίσει τη νομιμοποίηση της εξουσίας του. Καμία επίδειξη ισχύος κατά την προεκλογική εκστρατεία, ούτε ακόμα η κεντρική προεκλογική ομιλία σε κοινό 130.000 οπαδών, στάθηκε ικανή να αποκρύψει το ότι διανύει την τελευταία φάση της ηγεμονίας του. Ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην πολιτική ζωή της Ρωσίας, καθώς διετέλεσε οκτώ χρόνια πρόεδρος

και τέσσερα πρωθυπουργός, εισέρχεται στην τελευταία του πράξη. Ακόμα και άνθρωποι του περιβάλλοντός του παραδέχονται ότι η εξαετής θητεία –επεκτάθηκε κατά δύο έτη με αλλαγή του Συντάγματος το 2008– είναι υπερβολικά μεγάλη για να την εξαντλήσει. Ήδη αναζητείται αντικαταστάτης, στον οποίο ο πρόεδρος θα παραδώσει το «δαχτυλίδι» με τον ίδιο τρόπο που ο ίδιος το παρέλαβε από τον Μπορίς Γέλτσιν, πριν από 12 χρόνια. Αν πάλι αγνοήσει τις αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες, το κίνημα εναντίον του θα δυναμώσει. Το 2010, η δημοτικότητά του έφτανε σε ποσοστό περίπου 80%, ωστόσο σταδιακά περιορίστηκε η αποδοχή του στους κόλπους της ανερχόμενης μεσοαστικής τάξης της χώρας. Ο Πούτιν μαζί με τον

Μεντβέντεφ βρέθηκαν στο στόχαστρο ενός μαζικότατου αντικυβερνητικού κινήματος μετά τις βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι διαδηλωτές καταγγέλλοντας εκλογική νοθεία, απαίτησαν την απομάκρυνση του πολιτικού διδύμου από την εξουσία. Οι αντιδράσεις διογκώθηκαν, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη της ρωσικής οικονομικής ελίτ στις δυνατότητες του Πούτιν να διαχειριστεί την εντεινόμενη λαϊκή οργή. Σταδιακά η αστική τάξη αποσύρει την υποστήριξή της από τον πάλαι ποτέ αδιαμφισβήτητο εγγυητή της ανάπτυξης και της κερδοφορίας της. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και παρά την εκλογική του επικράτηση, ο Πούτιν βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ στο πολιτικό του τέλος.


Δ IEΘNH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΠPIN / 23

Στην κρίση των ιρλανδών ψηφοφόρων θα τεθεί το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, απαγορεύοντας από το ίδιο το σύνταγμα τα δημοσιονομικά ελλείμματα που πλέον θα επισείουν πρόστιμα ίσα με το 0,1% του ΑΕΠ.

Ιρλανδικό φρένο στη Μέρκελ

Κ

αλή μέρα για τη δημοκρατία, αλλά κακή μέρα για την Άγκελα Μέρκελ» ανακηρύχθηκε η Τρίτη, 28η Φεβρουαρίου, από το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. Βασική αιτία ήταν η ανακοίνωση της ιρλανδικής κυβέρνησης πως θα προβεί σε δημοψήφισμα για το αν θα υιοθετήσει το ευρωπαϊκό Σύμφωνο για αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία. Η ιρλανδική απόφαση προκάλεσε αγανάκτηση σε αρκετούς ευρωπαίους αξιωματούχους. Είναι η πέμπτη φορά μέσα σε έντεκα χρόνια που οι Ιρλανδοί καλούνται να επικυρώσουν μέσω της κάλπης κυβερνητικές αποφάσεις για τη μεταφορά εξουσιών στις Βρυξέλλες και η στάση τους δεν ήταν πάντα θετική. Δύο φορές στο παρελθόν απέρριψαν ευρωπαϊκές συνθήκες (της Νίκαιας και της Λισαβόνας), στις οποίες χρειάστηκε να ενσωματωθούν ειδικές εξαιρέσεις, προκειμένου να εγκριθούν από τους Ιρλανδούς. Γι’ αυτό και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είχε εσκεμμένα συνταχθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποφευχθεί η ανάγκη δημοψηφίσματος, όπως παραδέχτηκε ο Μάικ Λινκ, υπεύθυνος για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών. Ωστόσο, ο ιρλανδός πρωθυπουργός Έντα Κένι δεν είχε την επιλογή να μην κυρήξει το δημοψήφισμα. Με το 72% των Ιρλανδών να το ζητούν, δεχόταν επίμονες πιέσεις από την αντιπολίτευση, με την οποία συναινούσε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μάικλ Χίγκινς. Ο Κένι ζήτησε νομική γνωμοδότηση για το αν το δημοψήφισμα είναι αναγκαίο και οι δικαστικές αρχές της χώρας απάντησαν θετικά. Έτσι, ο λαός θα κληθεί να εγκρίνει ή να απορρίψει το Σύμφωνο μέχρι το Πάσχα ή το αργότερο, τον Ιούνιο. Η υπερψήφιση του Συμφώνου θα σημαίνει τη νομοθετική –ή και συνταγματική– κατοχύρωση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, στους οποίους το έλλειμμα θα μπορεί να φτάνει μόλις στο 0,5% του ΑΕΠ – στα όρια του στατιστικού λάθους. Όσα κράτη παραβιάζουν τους δημοσιονομικούς κανόνες θα υφίστανται σχεδόν αυτόματα νομικές κυρώσεις από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, πληρώνοντας πρόστιμο ύψους 0,1% του ΑΕΠ τους στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο ιρλανδός ευρωβουλευτής Μάρτιν Κάλαναν, «το Δημοσιονομικό Σύμφωνο ουσιαστικά καθιστά παράνομη τη σοσιαλιστική πολιτική υψηλών κοινωνικών δαπανών». Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην παρακολούθηση των εθνικών προϋπολογισμών θα ενισχυθεί και όλες οι κρατικές αποφάσεις για διάθεση ομολόγων ή για οικονομικές μεταρρυθμίσεις θα κοινοποιού-

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ νται εκ των προτέρων στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Με τους Βρετανούς και τους Τσέχους να έχουν ήδη από το Δεκέμβριο ανακοινώσει την αντίθεσή τους στο Σύμφωνο, οι κυβερνήσεις των υπόλοιπων 25 κρατών - με-

λών της ΕΕ το υπέγραψαν την Παρασκευή, προκειμένου να ισχύσει από το 2013. Για να τεθεί σε εφαρμογή, το Σύμφωνο χρειάζεται την επικύρωση μόλις των 12 από τα 17 μέλη της ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι αφού επικυρωθεί, τα υπόλοιπα 15 κράτη μέλη της ΕΕ θα μπορούν να το δεχτούν ή να το απορρίψουν, αλλά όχι να το μεταβάλουν. Επίσης, συνεπάγεται ότι μια πιθανή

Διχασμένοι εμφανίζονται οι Ιρλανδοί απέναντι στο Δημοσιονομικό Σύμφωνο απόρριψη του Συμφώνου από τους Ιρλανδούς δεν θα επηρεάσει την εφαρμογή του στις άλλες χώρες της ΕΕ – σε αντίθεση με το 2008, όταν το ιρλανδικό «όχι» στο δημοψήφισμα για τη Συνθήκη της Λισαβόνας ισοδυναμούσε με βέτο. Η προπαγάνδα υπέρ του Συμφώνου, πάντως, έχει ήδη λάβει δραματικές διαστάσεις, με ορολογία - καρμπόν αυτής που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα πριν από κάθε πακέτο λιτότητας. Ενώ η απόρριψη του Συμφώνου συνεπάγεται μόνο πως οι Ιρλανδοί δεν θα έχουν πρόσβαση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, οι υπέρμαχοι του Συμφώνου την ταυτίζουν με συνολική έξοδο από την ευρωζώνη. Υποστηρίζουν ότι το «όχι» στο Σύμφωνο θα προκαλέσει τρομακτική αστάθεια στις αγορές και θα υπονομεύσει το μέλλον του ενιαίου νομίσματος. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δήλωσε ότι το Σύμφωνο είναι «ζωτικής σημασίας για το εθνικό συμφέρον της Ιρλανδίας», ενώ μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται πως η απόρριψή του θα φέρει εκλογές, οι οποίες «τώρα δεν είναι συμφέρουσες για τη χώρα».

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο, η ιρλανδική κοινή γνώμη είναι διχασμένη. Το 40% των Ιρλανδών λέει «ναι» στο Σύμφωνο, το 36% «όχι», ενώ ένα 24% παραμένει αναποφάσιστο. Ωστόσο, η οργή για την κατάσταση της οικονομίας είναι γενικευμένη. Το 62% των Ιρλανδών δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση να διαχειριστεί τα δημόσια οικονομικά. Η ανεργία ανέρχεται στο 14% και καθώς το έλλειμμα πέρυσι άγγιξε το 8,6%, ο προϋπολογισμός του 2012 συμπεριέλαβε γενναίες περικοπές, ύψους 3,8 δισ. ευρώ. Μέτρα όπως αυτά, ωστόσο, δεν φαίνεται να έχουν αποτέλεσμα. Πρόσφατη έκθεση ενός από τα μεγαλύτερα ιρλανδικά χρηματιστηριακά γραφεία, σημείωνε πως η χώρα θα χρειαστεί και δεύτερο πακέτο «στήριξης» από το ΔΝΤ και την ΕΕ, καθώς ο ρυθμός ανάπτυξης θα αγγίξει φέτος μόλις το 0,3%. Σε ένα παρόμοιο συμπέρασμα κατέληγε και μια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία διέρρευσε στο γερμανικό κοινοβούλιο. Και σε αυτή, τα ιρλανδικά σχέδια για επιστροφή στις αγορές το 2013 εμφανίζονταν ως ανεφάρμοστα. Είναι αξιοσημείωτο πως το συγκεκριμένο περιστατικό σηματοδοτεί τη δεύτερη φορά που εμπιστευτικές πληροφορίες για την πορεία της ιρλανδικής οικονομίας φτάνουν στα χέρια πρώτα των γερμανών κι έπειτα των ιρλανδών βουλευτών. Το ιρλανδικό δημοψήφισμα, πάντως, δεν αποτελεί το μόνο λόγο ανησυχίας για τους υπέρμαχους του Δημοσιονομικού Συμφώνου. Με τον Φρανσουά Ολάντ να προηγείται στις δημοσκοπήσεις για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, η καγκελάριος Μέρκελ φοβάται μήπως σύντομα μειωθεί η στήριξη σε αυτό. Προεκλογικά τουλάχιστον, ο επικεφαλής των γάλλων Σοσιαλιστών δηλώνει πως το Σύμφωνο πρέπει να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην ανάπτυξη, ενώ παράλληλα αμφισβητεί την απόδοση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του ρόλου του δημοσιονομικού χωροφύλακα. Ο ίδιος ζητά διεύρυνση των αρμοδιοτήτων της ΕΚΤ, έκδοση ευρωομολόγων και φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Εν τω μεταξύ, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι του Συμφώνου, η Ισπανία και η Ολλανδία θα θέσουν σε δοκιμασία την αποφασιστική επιβολή του. Στην πρώτη, το έλλειμμα άγγιξε το 8,5% την προηγούμενη χρονιά. Στη δεύτερη, επίσημες αναλύσεις προβλέπουν ελλείμματα της τάξης του 4,5%, 4,1% και 3,3% για τα επόμενα τρία χρόνια. Η ανάγκη, λοιπόν, λήψης μέτρων λιτότητας ύψους δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ προβληματίζει βαθύτατα τη συμμαχία Φιλελευθέρων και Χριστιανοδημοκρατών που κυβερνά τη χώρα.

Επίδειξη δύναμης του Κάμερον στο κίνημα των καταλήψεων n ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ «Ο Άγιος Παύλος διώχνει τους αγανακτισμένους του Λονδίνου», ήταν ο τίτλος αρκετών βρετανικών εφημερίδων ύστερα από την επιχείρηση εκκένωσης του βρετανικού κινήματος Καταλάβετε το Λονδίνο που παρέμεναν έξω από τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου στην καρδιά του Λονδίνου. Με τη σύμφωνη γνώμη της Eκκλησίας, η αστυνομία απομάκρυνε τις πρόχειρες εγκαταστάσεις και συνέλαβε 20 άτομα που επιχείρησαν να αντισταθούν ειρηνικά. Τα φώτα της δημοσιότητας πάντως έπεσαν τελικά πάνω στην Eκκλησία της Αγγλίας, η οποία ενώ έδωσε το «πράσινο φως» (αν όχι την εντολή) για την επιχείρηση της αστυνομίας, στη συνέχεια επιχείρησε να κρατήσει αποστάσεις, δείχνοντας ένα πιο φιλικό πρόσωπο προς τους διαδηλωτές. Οι συγκεντρωμένοι βρίσκονταν εκεί από τις 15 Οκτωβρίου του 2011, όταν η αστυνομία τους απαγόρευσε να πραγματοποιήσουν συγκέντρωση και πορεία προς το Xρηματιστήριο. Η επιχείρηση θύμιζε και σε αυτή την περίπτωση κινηματογραφική ταινία, καθώς η αστυνομία ξεκίνησε ρίχνοντας στους συγκεντρωμένους φως με ισχυρούς προβολείς τους οποίους στη συνέχεια έσβησε προκειμένου να γίνεται πιο δύσκολη η καταγραφή των γεγονότων από κάμερες. Ειδικά φορτηγά της αστυνομίας βρέθηκαν στο σημείο προκειμένου να μαζέψουν προσωπικά ήδη και εξοπλισμό των συγκεντρωμένων ο οποίος κατασχέθηκε. Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε με την τοποθέτηση ενός φράχτη έξω από την εκκλησία του Αγίου Παύλου, ο οποίος δυσχεραίνει την επανακατάληψη του χώρου. Η αστυνομία πραγματοποίησε ουσιαστικά μια επίδειξη ισχύος, αφού οι συγκεντρωμένοι είχαν αποφασίσει ούτως η άλλως να αποχωρήσουν ειρηνικά τις επόμενες ημέρες. Η επιχείρηση μάλιστα θύμιζε υπερβολικά την αντίστοιχη εκκένωση των διαδηλωτών έξω από το κοινοβούλιο, όταν χρησιμοποιήθηκαν πάνω από δέκα κλούβες με ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας για να απομακρύνουν περίπου 12 άτομα από την πλατεία. Και στις δύο περιπτώσεις η «μάχη» είχε μεταφερθεί και στα δικαστήρια, όπου η βρετανική δικαιοσύνη έκρινε ότι οι συγκεντρωμένοι δεν έχουν το δικαίωμα να παραμένουν στις συγκεκριμένες πλατείες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με παράλληλες επιχειρήσεις η αστυνομία εκκένωσε καταλήψεις κτιρίων σε άλλες περιοχές του Λονδίνου. Η περίπτωση του καθεδρικού του Αγίου Παύλου πάντως είχε αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία καθώς οι συγκεντρωμένοι εκεί βρίσκονταν μέσα στα όρια του λεγόμενου Σίτι του Λονδίνου, το οποίο διατηρεί ορισμένα χαρακτηριστικά αυτονομίας. Η περιοχή φιλοξενεί τα μεγαθήρια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το Σίτι έχει το δικό του κυβερνήτη που ακούει στον τίτλο lord Mayor of London και κυρίως έχει ...το εκλογικό σύστημα του μέλλοντος. Για την ακρίβεια, στο Σίτι δεν ψηφίζουν μόνο οι πολίτες αλλά και οι επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν δικαιώματα ανάλογα με τον αριθμό των υπαλλήλων τους. Το Σίτι όμως αποτελεί εικόνα από το μέλλον και για έναν ακόμη λόγο. Η αστυνομία του η οποία δρα ανεξάρτητα από την Σκότλαντ Γιάρντ, έχει ως μοναδικό στόχο να προστατεύει τις πολυεθνικές που εδράζονται στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν δημιουργήθηκε το κίνημα Καταλάβετε το Λονδίνο, στο πρότυπο του αμερικανικού κινήματος Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ και των Eλλήνων και Iσπανών αγανακτισμένων, η αστυνομία ονόμασε τους συγκεντρωμένους «τρομοκράτες». Με επιστολή που έστειλε σε τραπεζίτες και επιχειρηματίες στην οικονομική συνοικία του Λονδίνου προειδοποιούσε ανοιχτά ότι οι ακτιβιστές αποτελούν «τρομοκρατική απειλή» και τους ανέφερε μαζί με οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα.


24 / ΠPIN

ΔIEΘNH

KYPIAKH 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

ΠEPI σκόπιο

των συνομιλιών, εξαιτίας της άρνησης της ισραηλινής ηγεσίας να «παγώσει» τον εποικισμό και να ξεκινήσει τις συνομιλίες στη βάση των συνόρων του 1967. Παράλληλα, εντείνονται οι επαφές με τη Χαμάς για σύσταση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Αναβρασμός στην Πράγα «Η μεταρρύθμιση βρωμάει» φώναξαν χιλιάδες Τσέχοι φοιτητές που διαδήλωσαν στο κέντρο της Πράγας και σε άλλες πόλεις της χώρας την Τρίτη, διαμαρτυρόμενοι κατά του κυβερνητικού σχεδίου για την ανώτατη εκπαίδευση. Η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εβδομάδας κινητοποιήσεων που οργάνωσαν οι φοιτητές στη χώρα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την προωθούμενη μεταρρύθμιση. Η κυβέρνηση επιδιώκει να επιβάλει δίδακτρα και προωθεί μέτρα που θα οδηγήσουν στην εμπορευματοποίηση της παιδείας και στον περιορισμό της ελευθερίας στη διδασκαλία. Αναλυτικά, προβλέπεται η επιβολή διδάκτρων έως και 10.000 κορονών (περίπου 400 ευρώ) το εξάμηνο στα κρατικά πανεπιστήμια, αλλά και η αντικατάσταση ακαδημαϊκών από εκπροσώπους της κυβέρνησης και επιχειρηματίες στα διοικητικά όργανα των ιδρυμάτων. Ο Πρόεδρος Βάτσλαβ Κλάους υποστήριξε πως οι φοιτητές είναι πολιτικά υποκινούμενοι, θελοντας έτσι να μειώσει τις ευθύνες της πολιτικής του. Παράλληλα, ακύρωσε την προγραμματισμένη για την περασμένη Δευτέρα ομιλία του στο Πανεπιστήμιο του Μπρνο, μετά την ανακοίνωση των φοιτητών πως δεν είναι ευπρόσδεκτος.

Φτώχεια στην Ινδία

Λιγότερες περικοπές, περισσότερη παιδεία ήταν το κεντρικό σύνθημα στις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιήθηκαν σε περισσότερες από 40 πόλεις της Ισπανίας την Τρίτη. Οι διαδη-

Όπου φύγει ...φύγει ο Σαρκοζί Αντιμέτωπος με οργισμένους διαδηλωτές βρέθηκε ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά την επίσκεψή του στη νοτιοδυτική πόλη Μπαγιόν, την Πέμπτη. Οι δεκάδες διαδηλωτές επεφύλασσαν θερμή υποδοχή στον Σαρκοζί που βρέθηκε στη συγκεκριμένη πόλη των Πυρηναίων –γαλλική περιοχή των Βάσκων– για προεκλογική συγκέντρωση. Οι λιγοστοί οπαδοί του, γρήγορα χάθηκαν μπροστά στους περισσότερους και πιο δυναμικούς διαδηλωτές, που φώναζαν «Σαρκοζί φύγε» και «Σαρκοζί, ο πρόεδρος των πλουσίων». Αντιμέτωπος με το μέ-

Κ

άπου 48 εκατομμύρια Iρανοί ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες την Παρασκευή για να αναδείξουν τη νέα Bουλή της χώρας, μεταξύ 3.500 υποψηφίων, στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση μετά την επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ στις προεδρικές εκλογές του 2009. Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έκρυβε μεγάλες εκπλήξεις, καθώς ανήμπορη η αντιπολίτευση, ζήτησε από τους υποστηρικτές της απλώς να παραμείνουν στα ...σπίτια τους την ημέρα των εκλογών. Οι Iρανοί ψηφοφόροι δεν έκρυβαν πά-

ντως την ανησυχία τους, καθώς οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν σίγουρη την εκδήλωση κάποιας στρατιωτικής επίθεσης από το Ισραήλ, με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα της

λωτές κατήγγειλαν το «κούρεμα» κατά 1,1 δισ. ευρώ των δαπανών για την παιδεία, καθώς και την έκρηξη αστυνομικής βίας κατά μαθητών σε πρόσφατες κινητοποιήσεις στη Βαλένθια.

νος του πλήθους, ο Σαρκοζί μετά δυσκολίας και υπό σκληρές αποδοκιμασίες αναγκάστηκε να καταφύγει σε γειτονικό μπαρ, από το οποίο τον απεγκλώβισαν οι ειδικές δυνάμεις καταστολής της γαλλικής αστυνομίας. Ο Νικολά Σαρκοζί έκανε λόγο για «βία εκ μέρους μιας μειοψηφίας κακοποιών με απαράδεκτη συμπεριφορά», ενώ κατά την έξοδό του από το μπαρ δήλωσε ότι λυπάται για τους «φανατικούς σοσιαλιστές που συμμαχούν με τους βάσκους αυτονομιστές».

Λογοκρισία από Ισραήλ Έφοδο σε δύο τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς στην παλαιστι-

EKTOΣ OPIΩN

νιακή πόλη Ραμάλα πραγματοποίησε ο ισραηλινός στρατός τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης. Οι ισραηλινοί στρατιώτες εισέβαλαν και κατάσχεσαν υπολογιστές, αρχεία, διοικητικούς φακέλους και όλους τους αναμεταδότες του Αλ Βατάν TV που σταμάτησε να εκπέμπει. Το τηλεοπτικό δίκτυο Κουντς έκλεισε επίσης μετά την έφοδο του ισραηλινού στρατού στα γραφεία του και την κατάσχεση του υλικού και του εξοπλισμού αναμετάδοσης. Εντωμεταξύ, η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοίνωσε ότι επανεξετάζει τη συνέχιση ή όχι της οικονομικής και κάθε άλλου είδους συνεργασίας της με την ισραηλινή πλευρά μετά και από τη νέα αποτυχία των προσπαθειών αναθέρμανσης

Εικοσιτετράωρη γενική απεργία πραγματοποιήθηκε στην Ινδία ενάντια στη ραγδαία αύξηση των τιμών που οδηγεί σε μεγαλύτερη φτώχεια την κοινωνική πλειοψηφία στην κατά τα άλλα αναπτυσσόμενη, με τους όρους της αγοράς, χώρα. Εκατομμύρια απεργοί συμμετείχαν σε διαδηλώσεις διεκδικώντας την καθιέρωση κατώτατου μισθού, ενίσχυση εργασιακών δικαιωμάτων και ασφάλιση για όλους.

Ταπείνωση της Σερβίας «Γη και ύδωρ» έδωσε η Σερβία για να εξασφαλίσει το «καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη» χώρας στην ΕΕ, το οποίο της χορηγήθηκε μόλις την Πέμπτη. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Σερβίας και ΕΕ μπορεί να διαρκέσουν αρκετά χρόνια, ανοίγοντας νέο κύκλο εξευτελιστικών παραχωρήσεων από τη σερβική πλευρά. «Οι χώρες της ΕΕ είχαν εκτιμήσει θετικά τις προσπάθειες της Σερβίας για την καταπολέμηση της διαφθοράς όπως και για τη σύλληψη των καταζητούμενων για εγκλήματα πολέμου Σερβοβοσνίων. Επίσης εκτιμήθηκε ότι το Βελιγράδι και η Πρίστινα δεν έχουν κλείσει το παράθυρο του διαλόγου», τονίζεται στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ

Το Ιράν στόχος «δημιουργικής καταστροφής» Τεχεράνης. Η Oυάσινγκτον Ποστ έγραψε ότι ο επικεφαλής του Πενταγώνου, Λέον Πανέτα, πιστεύει πως το Ισραήλ είναι πιθανό να επιτεθεί στο Ιράν σε δύο έως τέσσερις μήνες. Το περιοδικό Kάουντερπαντς εκτιμά ότι «αυτή η άνοιξη είναι μια προνομιακή στιγμή για να επιτεθεί το Ισραήλ στο Ιράν, καθώς η Ρωσία μπορεί να μην αντιδράσει έντονα, λόγω των προεδρικών εκλογών του Μαρτίου και της αναμενόμενης αναταραχής». «Το ερώτημα δεν είναι αν το Ισραήλ θα επιτεθεί στο Ιράν, αλλά πότε» γράφει το γαλλικό περιοδικό Eξπρές και προσθέτει ότι πολλά θα κριθούν στην προγραμματισμένη για αύριο συνάντηση του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Bενιαμίν Νετανιάχου στο Λευκό Οίκο. Οι Αμερικανοί έχουν κατανοήσει ότι είναι αδύνατο να κατακτήσουν στρατιωτικά το Ιράν όπως το Ιράκ και επιδιώκουν να υπονομεύσουν το ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης. Θέλουν να εμφανίσουν το καθεστώς αποδυναμωμένο στα μάτια του ιρανικού λαού και τελικά οι άνθρωποί τους μέσα στο Ιράν να μπορέ-

σουν να το ανατρέψουν. Οι οικονομικές κυρώσεις και το προωθούμενο καθολικό εμπάργκο εξαγωγών ιρανικού πετρελαίου, έχουν στόχο τον οικονομικό στραγγαλισμό του Ιράν και μέσω αυτού στη διευκόλυνση αναρρίχησης στην εξουσία των φιλο-αμερικανικών στοιχείων. Οι Nιου Γιορκ Tάιμς εκτιμούν ότι ο Ομπάμα θα προσπάθησει να πείσει τον Νετανιάχου ότι δεν είναι σωστό το «τάιμινγκ» για μια στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν. Η εκδήλωση κάποιας αεροπορικής επιδρομής από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά του Ιράν φαίνεται να έχει εξασθενήσει προς το παρόν, καθώς ο Ομπάμα αναμένεται να επανεκλεγεί άνετα τον προσεχή Νοέμβριο, δίχως να χρειαστεί ένα πολεμικό επεισόδιο για να πείσει τους συμπατριώτες του για την ...αποφασιστικότητά του. Το αμερικανικό κατεστημένο «ψηφίζει» Ομπάμα προκειμένου να υπάρχει η δυνατότητα άσκησης ευέλικτης οικονομικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης. Φυσικά, αν η κατάσταση αλλάξει δημοσκοπικά σε βάρος του Ομπάμα στους μήνες που απομένουν ως τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. «Η κυβέρνηση Ομπάμα προετοιμάζει άλλωστε το έδαφος για ένα πιθανό πόλεμο με το Ιράν στο μέλλον – όπως και ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον άνοιξε το δρόμο για το διάδοχό του, Τζορτζ Μπους, να εισβάλει στο Ιράκ» σημειώ-

νει το Kάουντερπαντς και προσθέτει: «Άλλωστε, η όξυνση της οικονομικής κρίσης μπορεί να αναγκάσει το σύστημα να προκαλέσει πόλεμο κατά του Ιράν. Ο πόλεμος απελευθερώνει τη δύναμη που ο Γιότζεφ Σουμπέτερ χαρακτήρισε “δημιουργική καταστροφή”. Εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, ο πόλεμος δεν παύει να δημιουργεί την ευκαιρία για μια νέα αύξηση του ποσοστού κέρδους. Και γι’ αυτό βλέπουμε τον πυρετό του πολέμου να κερδίζει έδαφος μεταξύ της καπιταλιστικής τάξης, ως αναζήτηση εξόδου από τη σημερινή κρίση. Και από αυτή την άποψη, όλα τα μάτια στρέφονται σήμερα στο Ιράν», σημειώνει το αμερικανικό περιοδικό. Υπενθυμίζει ότι το Ιράν διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, γεγονός που δίνει «την ευκαιρία για την αναγέννηση του παγκόσμιου καπιταλισμού στον τομέα της ενέργειας». Σύμφωνα με την Γκόλντμαν Σακς, το Ιράν είναι μία από τις 11 χώρες εκτός των μελών της ομάδας BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα) που θα μπορούσε να ηγηθεί της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης...

ΠΡΙΝ 1076  

Πριν της 4ης Μαρτίου

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you