Issuu on Google+

ΠPIN

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011 ETOΣ 22O • AP. ΦΥΛΛΟΥ 1.065 n2

Αντιστέκονται οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ

Αφετηρία κινημάτος ανέργων

ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΖΟ

Εικόνες από το μέλλον

σελ. 16

σελ. 17

Eφημερίδα της ανεξάρτητης Aριστεράς

σελ. 12-13

Μονιμότητα απαιτούν οι δοτοί Παπαδήμιοι ΣΧOΛΙO

Το ΔΝΤ φοβάται μέρες του ...’30

Τ

ο σκιάχτρο επανάληψης στις καπιταλιστικές χώρες των εφιαλτικών ημερών της κρίσης του 1930, η διέξοδος από την οποία ήρθε μόνο μέσω του ασύλληπτα καταστροφικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πρόβαλε η διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ σε ομιλία της στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. «Δεν υπάρχει καμιά οικονομία στον κόσμο που θα παραμείνει απρόσβλητη από την κρίση, η οποία όχι μόνο εξαπλώνεται αλλά και κλιμακώνεται», δήλωσε. «Δεν πρόκειται για κρίση που μπορεί να αντιμετωπιστεί από την ανάληψη δράσης εκ μέρους μόνο μιας ομάδας χωρών», υπογράμμισε. Στο μεταξύ, η κρίση οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών σε ασυνήθιστα τα τελευταία χρόνια επίπεδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρωθυπουργός(!), ο υπουργός Οικονομικών και ο διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας με δηλώσεις τους απαίτησαν δημοσίως από τους αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης να υποβαθμίσουν πρώτα την ...Αγγλία, πριν από τη Γαλλία, επειδή η βρετανική οικονομική κατάσταση είναι χειρότερη από τη γαλλική! Παράλληλα, παίζοντας το αμερικανικό παιχνίδι υπονόμευσης του ευρώ, η Μούντις υποβάθμισε κατά δύο βαθμίδες το Βέλγιο τώρα που σχημάτισε κυβέρνηση και πέρασε πρόγραμμα λιτότητας, ενώ δεν το υποβάθμιζε επί ...πεντακόσιες και πλέον μέρες που ήταν ακυβέρνητο!!! Στο μεταξύ την Παρασκευή το βράδυ, ο οίκος Φιτς υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα επτά από τις κορυφαίες τράπεζες του κόσμου – τις αμερικανικές Γκόλντμαν Σαξ, Σίτιγκρουπ και Μπανκ οβ Αμέρικα, τη γερμανική Ντόιτσε Μπανκ, τη γαλλική Παριμπά, την ελβετική Κρεντί Σουίς και την αγγλική Μπάρκλεϊς. Είναι φανερό ότι ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος στους κόλπους του καπιταλισμού κλιμακώνεται και τα θύματα θα είναι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι.

Ε

χουν λυσσάξει για να καταργήσουν τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και να απολύσουν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Έχουν στείλει στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, με αποτέλεσμα η επίσημη στατιστική να μιλά για 870.000 άτομα και 17,7% ήδη. Έχουν οδηγήσει στη φτώχεια εκατομμύρια εργαζόμενους και στην απόγνωση έναν ολόκληρο λαό. Και τώρα, απαιτούν και εκβιάζουν, για να σώσουν την Ελλάδα βεβαίως, να παραμείνουν στην κυβέρνηση, να επεκταθεί ο βίος της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, να αποκτήσει μονιμότητα η πολιτική καριέρα των επαγγελματιών πολιτικών και πολύ περισσότερο η άγρια αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Περιφρονώντας κυνικά τη λαϊκή θέληση, η ιερή συμμαχία του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου, υπό την άμεση επιτροπεία της ΕΕ, του Βερολίνου και του ΔΝΤ, δοκιμάζει τη δυνατότητα χρονικής και πολιτικής επέκτασης του κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος. Χωρίς ντροπή μιλούν για ένα ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, μια σύγχρονη δικτατορία των αγορών, όπου ο εργαζόμενος λαός θα βρίσκεται στο ρόλο του ανώριμου και αχρεί-

αστου κομπάρσου, κατάλληλος μόνο για να τον υπερεκμεταλλεύονται και για να πληρώνει τα χαράτσια. Πρόκειται για τον τύπο δημοκρατίας που αντιστοιχεί στην εποχή της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης για να ξεπεραστεί η βαθύτατη κρίση σε βάρος των εργαζομένων. Γι’ αυτό θέλουν τους Παπαδήμ(ι)ους. Για να ολοκληρώσουν την ψήφιση της άθλιας Δανειακής Σύμβασης, αλυσοδένοντας το λαό για δεκαετίες, να περάσει τα παλιά και τα νέα μέτρα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, που δίνει ήδη σκληρές μάχες (στη Χαλυβουργία και σε άλλα μέτωπα) πρέπει να προετοιμάσει μια μεγάλη επανεξόρμηση αγώνα, για ένα πραγματικό πανεργατικό παλλαϊκό ξεσηκωμό, για να μην περάσει η Δανειακή Σύμβαση της χρεωκοπίας του λαού, να ανατραπούν τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού, για να πέσει η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου και να αναδειχθεί ως αυτοτελής, ισχυρός πολιτικός παράγοντας το μαζικό κίνημα, με τα δημοκρατικά ανεξάρτητα όργανά του. Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της «χούντας» κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου συμβάλλει σε σελ. 2, 3, 5 αυτό το στόχο.

Με πραξικοπηματική στήριξη εκ μέρους κεφαλαίου, ΕΕ και ΔΝΤ

ΘEMA ΕΕ κατά φτωχών αγροτών Πίσω από τις τόσο πολυδιαφημισμένες αγροτικές επιδοτήσεις της ΕΕ, υπάρχει ο εφιάλτης του ξεκληρίσματος της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Εντείνεται η συγκέντρωση της γης και της παραγωγής στους καπιταλιστές του χωριού. Παράλληλα οξύνεται το πρόβλημα της υποβάθμισης της διατροφής και της καλπάζουσας ακρίβειας για τους εργαζόμενους της πόλης. Του Γιώργου Κάργα σελ. 6-7

Συγκλονίζει ο αγώνας στη Χαλυβουργία

σελ. 15


 / ΠPIN

Π OΛITIKH

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

«Πραξικοπήματα» αποπροσανατολισμού Από την αρχή του πρώτου Μνημονίου και κάθε φορά που ο λαός της χώρας εκβιάζεται με μια δανειακή δόση, δίνουν και παίρνουν τα σενάρια για «πραξικόπημα» στην Ελλάδα. Αυτή την εβδομάδα ήρθε το δημοσίευμα της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ, το οποίο δίκην «παλπ φίξιον», αφού παρουσιάζει την έξοδο της χώρας από το ευρώ σαν κάτι πολύ πιθανό, εμφανίζει μια χώρα χάους, στην οποία την εξουσία αναλαμβάνουν ο στρατός με τα τανκς στους δρόμους. Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λ. Παπαδήμο,

ο νέος υπουργός Εθνικής Άμυνας και αντιπρόεδρος της ΝΔ, «ανακάλυψε» αμέσως «χουντικά νεοσταγονίδια» στη Σχολή Ευελπίδων. Λίγο πριν τη μεγάλη 48ωρη απεργία του Οκτωβρίου, ορισμένα δήθεν «αντιμνημονιακά» μπλογκς κυκλοφορούσαν την «πληροφορία» ότι μια ταξιαρχία της Γιούροπολ στρατοπέδευσε στη Λάρισα, αφού οι στρατιώτες της αποβιβάστηκαν. Το λιγότερο, δηλαδή, 1.200 άνδρες πέρασαν απαρατήρητοι! Φυσικά η εφημερίδα Γουόλ Στριτ Τζέρναλ έχει κάθε λόγο να υπονομεύει με

ΠPIN

τέτοιες ειδήσεις το ευρώ. Αλλά τόσο οι αμερικανικές υπηρεσίες και μίντια, όσο και οι γερμανικές (η Μπιλντ είχε ανακαλύψει παλιότερα κι αυτή «κίνδυνο πραξικοπήματος») αλλά και οι ελληνικές, έχουν κάθε λόγο να αποπροσανατολίζουν το λαό από το κύριο πραξικόπημα. Πραξικόπημα είναι η ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Πραξικόπημα είναι η καταπάτηση ακόμη και αυτού του αστικού Συντάγματος, που έγινε κουρελού. Πραξικόπημα είναι η καταπάτηση ακόμη και των συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας από τους Μέρκελ, Σαρκοζί κ.λπ. Πραξικόπημα είναι η οικονομική ληστεία των εργατικών και λαϊ-

κών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, με τα σενάρια αυτά, τρομοκρατείται ο λαός: Καλύτερα Παπανδρέου χθες, καλύτερα Παπαδήμος σήμερα, από έναν νέο Παπαδόπουλο, αύριο. Ο φόβος φυλάει τα έρ’μα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα χρειάζεται βεβαίως να επαγρυπνεί, να οργανώνει την αυτοάμυνά του, αλλά με κύριο προσανατολισμό τη «δικτατορία των αγορών» που κυβερνά σήμερα. Η μαζική αντίσταση, ο αγώνας για ρήξεις και κατακτήσεις, για ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, καθώς και των κυβερνήσεών του, είναι η καλύτερη άμυνα απέναντι σε κάθε «πραξικόπημα».

ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ n ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Χούντα με τα ούλα της η κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου Από την αρχή του 2012 θα εφαρμοστούν ήδη ψηφισμένα σκληρά αντεργατικά νέα μέτρα

H

δικαιοσύνη της ανάπηρης, αστικής μεταπολίτευσης του 1974 είχε κρίνει ότι το αδίκημα των συνταγματαρχών της χούντας ήταν «στιγμιαίο»! Αλλά η κατάλυση των πολιτικών ελευθεριών και ο βιασμός των κοινωνικών δικαιωμάτων δεν είναι ποτέ στιγμιαίος. Εμείς έχουμε έγκαιρα προειδοποιήσει ότι οι συνέπειες και της τωρινής χούντας των τραπεζιτών και του κεφαλαίου, θα είναι πολύχρονες, εξαιρετικά βαριές και με ιδιαίτερη ποιότητα για τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Ακόμα κι αν επρόκειται για μια «προσωρινή κυβέρνηση», η «ενόχληση θα είναι μόνιμη». Να όμως, που έχουν ξαμολυθεί οι δοτοί υπουργοί, με επικεφαλής τον ίδιο τον Παπαδήμ(ι)ο, συνεπικουρούμενοι από την πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ για να πετύχουν μακρόχρονη παράταση του βίου της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου. Δηλαδή μιλάμε για κοινοβουλευτική χούντα με τα ούλα της! Όλοι αυτοί που απαιτούν τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων και την τυπική ή ουσιαστική άρση της μονιμότητας, τώρα απαιτούν (για τη σωτηρία της πατρίδος, βεβαίως) να στρογγυλοκαθίσουν μέχρι νεωτέρας στις καρέκλες των υπουργείων, μακριά από την έκφραση της λαϊκής θέλησης και της κοινωνικής οργής. Κι αυτό τη στιγμή που καταγράφεται η πλέον εκτεταμένη όσο και βαθιά αμφισβήτηση και απονομιμοποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος, του δικομματισμού, του κοινο-

βουλευτισμού και του πολιτικού προσωπικού. Το σύστημα προσπαθεί να δώσει ακόμα πιο αντιδραστική απάντηση σε αυτή την κρίση, «ιδιωτικοποιώντας» άμεσα την αστική πολιτική, επιβάλλοντας κανόνες αγοράς και αγοραίες λογικές στη λειτουργία της (για παράδειγμα να εξαρτάται η πολιτική ζωή από την συμφωνία με τα διεθνή τραπεζικά αρπακτικά που εκπροσωπεί ο Τσαρλς Νταλάρα και όχι από τη λαϊκή θέληση) και κατσικώνοντας τραπεζίτες και «τεχνοκράτες» (που είχαν φύγει νύχτα, όπως ο Τάσος Γιαννίτσης). Όσο για τα αστικά κόμματα, με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, δοκιμάζονται από τη βαλκανοποίησή τους ή καλύτερα τη φεουδαρχοποίησή τους, δηλαδή τον κατακερματισμό της ολοένα και μικρότερης επικράτειάς τους σε μικρά φέουδα. Οι ηγεμόνες όμως διαγωνίζονται σε αντιλαϊκή σκληρότητα, κοινωνική αφασία και πλήρη αμνησία (πολιτικών ευθυνών). Συνολικά, η αστική δημοκρατία εξελίσσεται σε μια σύγχρονη καπιταλιστική τυραννία, μια ολιγαρχία των αγορών, την οποία πρέπει να ανατρέψουν οι εργαζόμενοι στον αγώνα τους για κοινωνικά και δημοκρατικά τους δικαιώματα. Η ήττα της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι αποφασιστικής σημασίας απ’ αυτή τη σκοπιά. Πέρα όμως από το ρόλο της στην αντιδραστική ανασυγκρότηση της πολιτικής σκηνής, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ έχει ένα κρίσιμο αντιλαϊκό έργο. Καταρχάς, είναι το πέρασμα της Δανειακής Σύμβασης και της οικονομι-

ΠPIN

Ιδιοκτησία: «Eκδόσεις-Μελέτες-Έρευνες» Aστική Mη Kερδοσκοπική Eταιρεία, Kωδικός 2806 Χαρ. Τρικούπη 76, 106 80 Αθήνα, Tηλ.: 210-82.27.949, Fax: 210-82.27.947 E-mail:prin@otenet.gr http://www.prin.gr Tραπεζικός Λογαριασμός Συνδρομών και Eνισχύσεων: 118/784133-73 EΘNIKH TPAΠEZA EΛΛAΔAΣ IBAN: GR 801101180000011878413373 ΕΚΔΟΤΗΣ: Δημήτρης Δεσύλλας ΔIEYΘYNTHΣ: Γιώργος Δελαστίκ Eκτύπωση XEΛIOΣ ΠPEΣ ABEE

κής πολιτικής που την υπηρετεί. Δεν πρόκειται για τεχνικό ζήτημα, αλλά για βαθιά πολιτικό, για ένα μεγάλο κοινωνικό σκάνδαλο που απειλεί να αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό για δεκαετίες. Τόση είναι η ελάφρυνση του χρέους, την οποία διαφημίζει ο Β. Βενιζέλος, που ο προϋπολογισμός του 2012 προβλέπει ότι το 52% των δαπανών του θα πάει για «εξυπηρέ-

τηση» των τοκογλύφων! Μάλιστα, οι εκπρόσωποι του τραπεζικού κεφαλαίου, συνεπικουρούμενοι από ΕΕ και ΔΝΤ, απαιτούν για να λάβουν μέρος στο «εθελοντικό κούρεμα» (διαδικασία PSI) να πάρουν υψηλότατα επιτόκια για το μέλλον, αυστηρές εγγυήσεις και ιδιαίτερα έκδοση των νέων ομολόγων σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, έτσι ώστε να μην μπορεί μια μελλοντική ελληνική κυβέρνηση να πάρει μονομερείς αποφάσεις για το χρέος, βλαπτικές προς τους τοκογλύφους. Παρά μόνο με επαναστατικές διαδικασίες... Δεύτερο, ο τραπεζίτης - πρωθυπουργός και μερικοί υπουργοί του άρχισαν πάλι να λένε ότι δεν θα έρ-

θουν νέα μέτρα το 2012. Βεβαίως, η αξιοπιστία των υπουργών έχει πέσει κάτω από εκείνη του Τσάκα, εκπροσώπου(;) σεΐχηδων που καλοβλέπουν τον Παναθηναϊκό. Αλλά πριν μιλήσουμε για νέα - νέα μέτρα (τα οποία προετοιμάζει η τρόικα και η κυβέρνηση) μας περιμένουν ήδη πολλά νέα μέτρα από την 1η Γενάρη κιόλας του 2012. Οι μισθοί όσων εξακολουθούν να εργάζονται θα δουν πολύ μεγάλες μειώσεις λόγω της ουσιαστικής κατάργησης του αφορολόγητου (πέφτει στις 5.000 ευρώ), της άμεσης παρακράτησης των έκτακτων - μόνιμων φορολογικών χαρατσιών κ.λπ. Σε μια σειρά επιχειρήσεις η εργοδοσία έχει προχωρήσει σε στάση πληρωμών στους εργαζόμενους, ενώ σε πολλές έχει περικόψει με το «έτσι θέλω» τους μισθούς. Στο Δημόσιο ξεκινά η εφαρμογή του ενιαίου φτωχολόγιου, με περικοπές πάνω από 25%, ενώ ψήνονται και οι απολύσεις. Η ανεργία συνεχίζει να θερίζει, έχοντας φτάσει και επίσημα στο ανατριχιαστικό νούμερο των 860.000 ανθρώπων και όλα δείχνουν ότι μέσα στο χειμώνα θα πιάσει το ένα εκατομμύριο! Έρχονται περικοπές παντού, σε παιδεία, υγεία, πρόνοια. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, να λες ότι δεν θα παρθούν νέα μέτρα είναι σαν να λες στον πεθαμένο ότι μάλλον δεν θα του ...ξανασυμβεί. Άρα, το βασικό ζήτημα για το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι να αρχίσει να οργανώνεται από τώρα και να αναπτυχθεί τον Γενάρη μια μεγάλη επανεξόρμηση αγώνα, για ένα πραγματικό πανεργατικό παλλαϊκό ξεση-

κωμό για να μην περάσει η Δανειακή Σύμβαση της χρεωκοπίας του λαού, να ανατραπούν τα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού, για να πέσει η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου και να αναδειχθεί ως αυτοτελής, ισχυρός πολιτικός παράγοντας το μαζικό κίνημα, με τα δημοκρατικά ανεξάρτητα όργανά του. Ο ξεσηκωμός αυτός θα κρίνει και το μέλλον της επικίνδυνης κυβέρνησης Παπαδήμου, καθώς εάν υπάρχει ένα κλίμα σχετικής κοινωνικής παθητικότητας στους αγώνες (ανεξάρτητα από την τεράστια διεύρυνση της δυσαρέσκειας που υπάρχει), είναι πολύ πιθανό τα σχέδια παράτασης του βίου της να ευοδωθούν. Από τη στιγμή που η ΝΔ του Σαμαρά μπήκε στο χορό της συναίνεσης, μπορεί να συνεχίσει το ...τσάμικο της συγκυβέρνησης. Στο στόχο του παλλαϊκού ξεσηκωμού επιχειρεί να συμβάλλει η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της «χούντας» κυβερνήσεων, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου. Όλες οι μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς καλούνται να πάρουν θέση, να συμβάλλουν με την κοινή τους δράση. Απαραίτητη για τις σκληρές αναμετρήσεις που έρχονται είναι μια Αριστερά της ανατροπής, μια μαζική μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά, που θα εμπνεύσει για ένα κίνημα νικηφόρο και με προοπτική όχι την ουτοπία ενός «καλού καπιταλισμού», αλλά το ρεαλισμό της σύγχρονης σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής δυνατότητας.

Η Αριστερά στην Κύπρο

Βιβλία της χρονιάς

Κρισιμη εβδομάδα στη Συρία

σελ. 10-11

σελ. 20-21

σελ. 23

Εναντίον των απεργιών και των εργατικών αγώνων το «κομμουνιστικό» ΑΚΕΛ το οποίο με την πολιτική που ασκεί έχει έρθει σε ρήξη με την αριστερή του βάση.

Βιβλία που για διαφορετικούς λόγους το καθένα ξεχώρισαν και άφησαν το στίγμα τους τη χρονιά που πέρασε είτε για τη λογοτεχνική τους αξία είτε για την απήχηση που είχαν.

Καλεσμα σε «απεργία αξιοπρέπειας» απηύθυναν όλες οι δυνάμεις που συμμετέχουν στην εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ. Οι απεργοί απαιτούν απόσυρση του στρατού.

Η αστική δημοκρατία εξελίσσεται σε μια σύγχρονη καπιταλιστική τυραννία, μια ολιγαρχία των αγορών


ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ και ο Α. Σαμαράς μετά το ΠΑΣΟΚ, λίγες μόνο μέρες μετά τη δολοφονία του παλαιστίνιου αγωνιστή Μουσταφά Tαμίμι από τον ισραηλινό στρατό και τρεις βδομάδες μετά το νέο ρεσάλτο των κομάντο του σιωνισμού στο στόλο της ελευθερίας. Ο Α. Σαμαράς δεσμεύτηκε οικειοθελώς πριν καν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας για «μακροπρόθεσμη και στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασία» Ελλάδας και Ισραήλ. Η προκλητική επίσκεψη του αρχηγού της ΝΔ στο Τελ Αβίβ αποτελεί φυσική συνέχεια της υπογραφής του Σαμαρά στο νέο μνημόνιο και φανερώνει τη σημασία που δίνει η ελληνική αστική τάξη στη συμμαχία με το Ισραήλ. Ο Α. Σαμαράς μίλησε συγκεκριμένα για συνεργασία και σε στρατιωτικό επίπεδο της Ελλάδας με το αιμοσταγές μιλιταριστικό κράτος - τρομοκράτη. ΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΡΝΕΙ το υποβρύχιο που παρέλαβε η Ελλάδα από τους Γερμανούς, παρά το γεγονός ότι έχει ήδη καταβάλει το ποσό του 1,8 δισ. που αντιστοιχεί στο 96% της συνολικής αξίας τεσσάρων υποβρυχίων που έπρεπε να μας έχουν παραδοθεί έως και τον Νοέμβριο του 2010 σύμφωνα με την αρχική συμφωνία! Από τα τέσσερα σκάφη που προβλέπονται από τη σχετική σύμβαση, η Ελλάδα έχει παραλάβει μόνο τον «Παπανικολή», γνωστό στο Ναυτικό ως το υποβρύχιο ανέκδοτο που γέρνει όταν έχει κύμα! Ανάλογο το «ναυάγιο» και στις υπόλοιπες υποβρύχιες συμφωνίες με τους Γερμανούς τις οποίες ήδη έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός! Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Ποσειδώνας» οι Γερμανοί είχαν αναλάβει τον εκσυγχρονισμό τριών παλαιών υποβρυχίων ενώ μέχρι τώρα επισκεύασαν μόνο το ένα! ΑΧΡΗΣΤΕΨΑΝ οι ανίκανοι της διοίκησης του Ηλεκτρικού Σιδηροδρόμου Αθήνας - Πειραιά και οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι το έργο της ανακαίνισης της γραμμής, πριν καν το τελειώσουν! Ένα χρόνο υποτίθεται ότι θα διαρκούσαν οι εργασίες, τέσσερα κράτησαν! Έφτυσαν αίμα οι επιβάτες του Ηλεκτρικού και έφυγαν πατείς με, πατώ σε για να γλιτώσουν. Από 408.219 που ήταν ημερησίως το 2008, όταν άρχισαν τα έργα, απέμειναν μόλις 200.000 το 2011. Το ένα τρίτο των επιβατών δεν άντεξε το μαρτύριο και έφυγε! Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το τελευταίο χτύπημα. Τα έργα θα επέτρεπαν την ασφαλέστερη κίνηση 30 συρμών ημερησίως, από 34 που κυκλοφορούσαν από το 2004 ως το 2008. Με τις μετατάξεις και τις υποχρεωτικές συνταξιοδοτήσεις όμως και τον περιορισμό των υπερωριών και τη μείωση των μισθών, απέμεινε στους ΗΣΑΠ προσωπικό για να κινεί ...20 συρμούς την ημέρα!!! Με την «αναβάθμιση» διπλασίασαν το χρόνο αναμονής! Είναι γελοίοι!

ΠPIN / 

Π OΛITIKH

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΓIΩPΓOΣ ΔEΛAΣTIK

Δ

Απέτυχε ο Παπαδήμος

εν υπάρχει δημοσκόπηση που να μη δείχνει ότι οι Έλληνες απορρίπτουν την κυβέρνηση Παπαδήμου και θεωρούν βέβαιο πως θα αποτύχει να υλοποιήσει όσα υποτίθεται ότι υποσχέθηκε. Ούτε ένας στους πέντε ερωτώμενους δεν απαντά ότι της έχει εμπιστοσύνη! Συχνά δεν είναι ούτε ένας στους δέκα! Αυτό όμως είναι αναμενόμενο. Ουδέποτε ισχυρίστηκε κανένας ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου φτιάχτηκε για τα συμφέροντα του λαού και γι’ αυτό ποτέ ο λαός δεν τον είδε με θετικό μάτι. Ένας σημαντικός στόχος της συγκρότησης της κυβέρνησης Παπαδήμου ήταν να κατευνάσει τις λαϊκές εκδηλώσεις οργής και σε αυτόν τον τομέα μέχρι στιγμής πέτυχε απολύτως. Ούτε μεγάλες διαδηλώσεις γίνονται ακόμα κατά της κυβέρνησης ούτε κυνηγάει κανείς τους υπουργούς και τους βουλευτές. Παρά τη συντριπτική απόρριψή της στις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει πετύχει μέχρι τώρα στους στόχους απέναντι στο λαό που είχαν θέσει αυτοί που τη δημιούργησαν και τη συγκρότησαν. Εκεί που όμως έχει αποτύχει παταγωδώς είναι σε σχέση με τις προσδοκίες που έτρεφε η αστική τάξη της χώρας, όταν την επέβαλε στα πολιτικά κόμματα. Η σκέψη ήταν ότι ο Παπαδήμος, άνθρωπος τυφλά αφοσιωμένος στους ευρωπαίους τραπεζίτες και σαρξ εκ της σαρκός τους, άνθρωπος των Γερμανών και του κυκλώματος Σημίτη, αλλά και των Αμερικανών ως πρώην υπάλληλος της Γκόλντμαν Σαξ, ήταν ο κατεξοχήν κατάλληλ��ς πρωθυπουργός για την ελληνική αστική τάξη σε αυτές τις συνθήκες. Παράλληλα, η εκχώρηση της οικονομικής διοίκησης της χώρας μας σε δύο Γερμανούς, στον κατοχικό διοικητή Χορστ Ράιχενμπαχ και στον «ταμία της Μέρκελ», Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, θα δημιουργούσε στο Βερολίνο το αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης που είναι αναγκαίο για να θέσει η Μέρκελ σε κίνηση τη νέα, κατοχική οικονομική πολιτική στην Ελλάδα – αυτό πίστευε το ελληνικό κατεστημένο. Ήλπιζαν οι έλληνες αστοί ότι αφού οι Γερμανοί έχουν τον πλήρη έλεγχο της ελληνικής οικονομίας, θα άρχιζαν να ξεπληρώνουν σιγά σιγά τα κρατικά χρέη στις ελληνικές επιχειρήσεις και να θέσουν πάλι σε τροχιά εκτέλεσης τα μεγάλα έργα, με γερμανικό έλεγχο, εννοείται. Οι ελπίδες αυτές θρυμματίστηκαν ταχύτατα. Πήγε ο Παπαδήμος και είδε τη Μέρκελ και δεν έφερε φράγκο! Στη συνέχεια αφαιρέθηκαν θεμελιώδεις οικονομικές δραστηριότητες από τον γκαουλάιτερ Ράιχενμπαχ, με τον οποίον προσπαθούσαν να βρουν τρόπο συμβίωσης οι μεγάλοι έλληνες καπιταλιστές και πήγαν στον αποκαλούμενο ...«φον Τίποτα», στον Φούχτελ. Πρόκειται για έναν από τους ταμίες της γερμανικής Δεξιάς, έμπιστο της Μέρκελ, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη με αποστολή να μοιράσει ασήμαντα ποσά μέσω ...100 και πλέον μικρών έργων ασήμαντης τοπικής εμβέλειας. Στό-

χος είναι η εξαγορά από τους Γερμανούς δημάρχων, περιφερειαρχών, τοπικών παραγόντων της Βόρειας Ελλάδας έναντι πινακίου φακής αντί να δώσουν «χοντρά» λεφτά στους έλληνες αστούς. Ήρθε κι από πάνω η δήλωση την Τρίτη του Χορστ Ράιχενμπαχ ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον ένα εξάμηνο για να μπουν μπροστά τα μεγάλα έργα, οπότε η απογοήτευση για τις θετικές επιπτώσεις από τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου μεγάλωσε στους κόλπους της ελληνικής αστικής τάξης. Άρχισαν οι ταλαντεύσεις για τη χρησιμότητά της. Αυτές οι αμφιβολίες των αστών για το αν όντως αξίζει τον κόπο η κυβέρνηση Παπαδήμου, βρήκαν αμέσως αντανάκλαση στη στάση των κομμάτων που τη συναπαρτίζουν. Οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να αποκηρύσσουν το ...Μνημόνιο!!! Αξιοποιούν την υπουργική τους εξουσία για να ενισχύσουν την προσωπική τους θέση στον ανελέητο εσωκομματικό αγώνα για τη διαδοχή του Γιώργου Παπανδρέου – αν τελικά κατορθώσουν να τον «φάνε», πράγμα καθόλου βέβαιο. Ο αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος βλέποντας πόσο αδύναμος αποδεικνύεται ο Παπαδήμος, χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο για την καταστροφική για το κόμμα του υποχώρηση που έκανε υποκύπτοντας στις πιέσεις και αποδεχόμενος τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ, ξαναζητάει εκλογές στις 19 Φλεβάρη, την Κυριακή της ...Αποκριάς και των μασκαράδων! Ακόμη και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος πέτυχε απολύτως το στόχο του να πάρει το ΛΑΟΣ από το ακροδεξιό περιθώριο και να το κάνει «αξιοπρεπή συγκυβερνήτη» μαζί τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη ΝΔ, προσπαθεί τώρα να απαλλαγεί από το πολιτικό άχθος της συγκυβέρνησης, την οποία απορρίπτει μεγάλο μέρος της βάσης του και η οποία μειώνει ήδη αισθητά την επιρροή του κόμματός του. Εν ολίγοις, αντί ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, να είναι υποταγμένοι στον Παπαδήμο που τους επέβαλε η αστική τάξη, προσπαθούν και τα τρία κόμματα να του φορτώσουν προσωπικά και αποκλειστικά τις πολιτικές ευθύνες για τα αντιλαϊκά μέτρα που θα πάρει, θεωρώντας τον ήδη «καμένο χαρτί» που σύντομα θα πεταχτεί στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ. Οι αστοί είναι ρεαλιστές και ποτέ δεν απομακρύνουν κάποιον από την εξουσία, αν προηγουμένως δεν έχουν έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση. Για την ώρα, δεν έχουν κάτι καλύτερο από τον Παπαδήμο, άρα δεν θα τον ανατρέψουν. Δεν πιέζονται για την ώρα από λαϊκές αντιδράσεις, άρα δεν ανησυχούν, δεν αισθάνονται την ανάγκη να κάνουν βεβιασμένες κινήσεις. Ελπίζουν ακόμη ότι το καθεστώς της γερμανικής κατοχής θα βάλει σε κίνηση την οικονομία και είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν οτιδήποτε αποφασίσει το Βερολίνο. Η ώρα των αλλαγών δεν έχει έρθει ακόμη.

n ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΕΥΡΩ - ΕΕ

Σύσκεψη μαζικών φορέων για αντι-ΕΕ διαδήλωση

H

συντριβή των λαϊκών δικαιωμάτων, των εργασιακών σχέσεων και η γενικευμένη επίθεση εναντίον της κοινωνίας βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη αποτελώντας το αντικείμενο άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής. Όμως αποτελούν και το αντικείμενο της συζήτησης για τη συγκρότηση και ανάδειξη ενός μαζικού κινήματος αντίστασης και ανατροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία εκ των πραγμάτων είναι ο πολιορκητικός κριός και ο θεματοφύλακας των σαρωτικών αντιδραστικών αλλαγών που οδηγούν στη νέα βαρβαρότητα με μέσο άσκησης αυτής της πολιτικής το ίδιο το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Στο πλαίσιο της ανάδειξης των αντιστάσεων και διεύρυνσης και μαζικοποίησης τους, η «Πρωτοβουλία κατά του ευρώ και της ΕΕ» πραγματοποιεί μια σημαντική κίνηση. Καλεί σε σύσκεψη με τη συμμετοχή σωματείων, φορέων, κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων μεθαύριο Τρίτη 20 Δεκεμβρίου, στις 6 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας (ΕΚΑ) επί των οδών Γ΄ Σεπτεμβρίου 48 και Μάρνη. Στόχος είναι η διερεύνηση των δυνατοτήτων και η συμφωνία για τη διοργάνωση μεγάλης λαϊκής συγκέντρωσης δια-

μαρτυρίας κατά της ΕΕ και του ευρώ, ενώ στόχος είναι και η πραγματοποίηση πορείας στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. Ο ορίζοντας που εξετάζεται για την πραγματοποίησή τους είναι μέχρι τα τέλη του Ιανουαρίου του 2012. Από αυτήν την άποψη, η επιτυχία αυτής της σύσκεψης έχει μεγάλη σημασία για να ανοίξουν νέοι δρόμοι αντίστασης, να αναδειχθούν νέες δυνάμεις και να διευρυνθεί το μέτωπο πάλης εναντίον της ΕΕ. Όπως σημειώνεται και στην πρόσκληση της Πρωτοβουλίας για τη σύσκεψη αλλά και γενικότερα, «σε καμιά περίπτωση δεν διεκδικούμε ως Πρωτοβουλία ρόλους πρωτοκαθεδρίας στο κίνημα και την πολιτική. Αντίθετα, επιδιώκουμε με τη στήριξη πάντοτε των κοινωνικών φορέων, των κοινωνικο-πολιτικών, αλλά και των πολιτικών συλλογικοτήτων, να καταδειχθούν όσο γίνεται ευρύτερα, οι καταστροφικές πολιτικές που ασκούνται σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και έχουν ως φορέα τους το ευρώ και την ΕΕ. Τελικός στόχος είναι να αναπτυχθεί ένα μαζικό, ενωτικό, λαϊκό κίνημα κατά του ευρώ και της ΕΕ».


 / ΠPIN

ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ Η Σ. ΣΑΚΟΡΑΦΑ n ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ Την επισημοποίηση της συνεργασίας μεταξύ της Σοφίας Σακοράφα και του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσαν οι δύο πλευρές με κοινή συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη. Η ανεξάρτητη βουλευτής έθεσε ως ορόσημο για τη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ την 5η Οκτωβρίου 2009, όπου ως κυβέρνηση «άρχισε να χαράζει ένα δρόμο απολύτως αναντίστοιχο με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, με πρώτη ένδειξη τον προϋπολογισμό για το 2010». Χαρακτηρίζοντας τις στιγμές ιστορικές, σημείωσε πως σε ανάλογες περιπτώσεις «ο ελληνικός λαός, αντιστάθηκε, μέσα από τη συγκρότηση ενός μετώπου με χαρακτηριστικά κοινωνικοαπελευθερωτικά και εθνικοανεξαρτησιακά». Σε αυτή την εκτίμηση η Σοφία Σακοράφα είδε ότι συμπίπτει με την απόφαση της τελευταίας συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ «για την ανάγκη συγκρότησης ενός συνασπισμού εξουσίας». Περαιτέρω, η πολιτική συνεργασία της βουλευτή που θα διατηρήσει την ανεξαρτησία της με το ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται όπως είπε σε ένα «αγωνιστικό τρίπτυχο»: «Συσπείρωση πολιτικών δυνάμεων, φορέων και προσώπων, κοινοβουλευτική συνεργασία που αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά του μετώπου και συσπείρωση των δυνάμεων της κοινωνίας που επιζητούν την πολιτική ενότητα στη βάση μιας αντιμνημονιακής, δημοκρατικής και ανατρεπτικής κατεύθυνσης». Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για «ιστορική πολιτική απόφαση της Σοφίας Σακοράφα που ανοίγει δρόμους». Έχοντας εμφανώς σαν στόχο την εξασφάλιση της εύνοιας και της ψήφου των απογοητευμένων οπαδών του ΠΑΣΟΚ αλλά και τη στήριξη της μεγάλης στελεχικής βάσης του που είναι σήμερα δυσαρεστημένη, ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι δεν ζητά «ούτε δηλώσεις μετάνοιας για τις επιλογές τους στο παρελθόν, ούτε είμαστε εμείς αυτοί που θα τους δώ-

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΔΙΑΔΟΧΟΛΟΓΙΑ n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ και η συνέχειά του Διαδοχή με διαδικασίες φαστ τρακ θέλει ο Βενιζέλος

Α

υτό το ΠΑΣΟΚ, που έχει απομείνει, όπως έχει απομείνει, είναι ένας μηχανισμός κοινωνικά αποκρουστικός. Έχει αποκοπεί από την κοινωνική βάση, θα πρέπει πλέον να κονιορτοποιηθεί και να εξαερωθεί», δήλωσε σε τηλεοπτικό κανάλι ο πρώην υπουργός και ιδρυτικό μέλος του «κινήματος» Γ. Φλωρίδης. Το 98% του ελληνικού λαού συμφωνεί μαζί του αν πιστέψουμε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά όπως πάντα, σημασία δεν έχει μόνο τι λέει κάποιος, αλλά ποιος το λέει και γιατί. Αν ο μηχανισμός εξουσίας που λέγεται ΠΑΣΟΚ και κυβέρνησε τη χώρα 22 χρόνια τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει καταστεί τόσο αποκρουστικός, τότε πόσο μισητά στον ελληνικό λαό είναι τα στελέχη του που χάραξαν αυτή την πορεία; Και πώς μπορεί να κατασκευαστεί το «νέο» κόμμα του κεφαλαίου που προωθούν ορισμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι με παλιά υλικά, με ανθρώπους που έχουν μόνη ιδεολογία τους την εξουσία; Το σενάριο της διάσπασης - διάλυσης του ΠΑΣΟΚ παραμένει στο τραπέζι, απλώς οι διαδικασίες αναδιάταξης του συστήματος, όπως όλα δείχνουν, θα κινηθούν μετά τις επόμενες εκλογές. Ο χορός της διαδοχής στο χρεωκοπημένο πράσινο βασίλειο έχει ξεκινήσει και επισήμως μετά τη δέσμευση του Γ. Παπανδρέου προς τον Β. Βενιζέλο ότι την ερχόμενη εβδομάδα θα ανοίξει τα χαρτιά του, δρομολογώντας ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για τις διεργασίες της επόμενης μέρας στο κόμμα. Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει αν θα είναι ξανά υποψήφιος αρχηγός του κόμματος ή –ακόμα πιο δύσκολα– υποψήφιος πρωθυπουργός. Γεγονός παραμένει ότι με

εξαίρεση τον «σερίφη» του ΠΑΣΟΚ, Μ. Χρυσοχοΐδη, οι υπόλοιποι δελφίνοι διστάζουν να ηγηθούν της παραπαίουσας παράταξης στη σημερινή συγκυρία και με τη βέβαιη εκλογική πανωλεθρία. Ο συνεχιζόμενος δια-

αντιλαϊκά μέτρα! Ο Γ. Παπανδρέου επιχείρησε να εμφανίσει το δημοψήφισμα που πρότεινε –και πήρε πίσω– ως πράξη αντίστασης και τόνισε ότι θα αποτελούσε απάντηση στις αγορές και στην ΕΕ! Ο κάλ-

συρμός του Γ. Παπανδρέου από τα ΜΜΕ, η εμφάνιση δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι μόλις το 2% του εκλογικού σώματος επιθυμεί αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κυρίως η ακόμα χειρότερη πραγματική εικόνα στην κοινωνία, σκιαγραφούν ένα εφιαλτικό τοπίο για το πάλαι ποτέ κίνημα της «αλλαγής». Μιλώντας στο σχετικά ριζοσπαστικό κανάλι Ντιμόκρασι νάου, o τέως πρωθυπουργός από τη Νότια Αφρική όπου βρισκόταν ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εξέφρασε, μεταξύ άλλων, την υποστήριξή του στο κίνημα «καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», καταδίκασε τις κερδοσκοπικές πρακτικές της Γκόλντμαν Σακς και των οίκων αξιολόγησης που «δημιούργησαν σε ένα βαθμό τη σημερινή κρίση» και μίλησε ακόμα και ενάντια στα

πικος επικοινωνιακός «ανταρτοπόλεμος» του Γ. Παπανδρέου θυμίζει αρκετά την αντίστοιχη τακτική που κράτησε στις εσωκομματικές διαδικασίες του 2007, όταν η επίθεση συγκεκριμένων ΜΜΕ εναντίον του λειτούργησε αντίστροφα και δημιούργησε κύμα συμπάθειας στη βάση του κόμματος με τις συνθήκες ωστόσο να είναι εντελώς διαφορετικές. Από τη μια μέρα στην άλλη δεν γίνεσαι από Τσολάκογλου ...Βελουχιώτης, ρίχνοντας την πέτρα του αναθέματος στους κερδοσκόπους και στις πολιτικές άγριας λιτότητας και ούτε ξεχνιούνται τόσο εύκολα τα δύο χειρότερα χρόνια της μεταπολίτευσης για τα εργατικά δικαιώματα . Ο Γ. Παπανδρέου εφαρμόζει την πολιτική της αναβλητικότητας και ελπίζει σε παράταση της θητείας Πα-

παδήμου, με την προοπτική να κινήσει τις διαδικασίες της διαδοχής λίγο πριν οριστεί ο χρόνος των εκλογών. Αυτή τη λογική εξυπηρετεί και ο διορισμός του «παπανδρεϊκού» Π. Μπεγλίτη στη θέση του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ. Ο Β. Βενιζέλος, όσο και αν δηλώνει ότι «δεν δέχεται δακτυλίδια», στην πραγματικότητα επιθυμεί να αναλάβει την αρχηγία με διαδικασίες «φαστ τρακ», χωρίς να στηθούν καν κάλπες. Συνεργάτες του υπουργού Οικονομικών μιλούν για διορισμό του αρχηγού από την κοινοβουλευτική ομάδα και τυπική έγκριση του αποτελέσματος από το Πολιτικό Συμβούλιο, ενώ Παπανδρέου και λοιποί δελφίνοι επιμένουν στο «κεκτημένο» που ακολούθησε και η ΝΔ της «εκλογής από τη βάση». Μετά τις ενστάσεις της Α. Διαμαντοπούλου και του Α. Λοβέρδου, ο Β. Βενιζέλος έδειξε για μια ακόμα φορά τη γνωστή του υπεροψία ωρυόμενος ότι «δεν δέχεται ούτε συστάσεις, ούτε υποδείξεις από κανέναν για τις εσωκομματικές διαδικασίες γιατί αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να σωθεί η χώρα». Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι αποκρουστικό στον ελληνικό λαό ακόμα και σύμφωνα με τους πρώην υπουργούς του, αλλά έχει αποδείξει πολλές φορές ότι είναι εξαιρετικά χρήσιμο στο πολιτικό σύστημα ως προς την εξυπηρέτηση των μεσοπρόθεσμων συμφερόντων του. Τόσο το ίδιο το κόμμα, όσο και ακόμα περισσότερο ο αρχηγός του, αποτελούν από τη μια καμένα χαρτιά, αλλά παραμένουν στο τραπέζι μέχρι να βρεθεί κάτι πιο ωφέλιμο για το κεφάλαιο και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα τα οποία ο συγκεκριμένος μηχανισμός εξουσίας υπηρετεί με την πολιτική του. Και μέχρι στιγμής αυτό δεν υπάρχει.

ΚΚΕ σουμε συγχωροχάρτι». Στο πνεύμα αυτό απέδωσε «ρόλο γέφυρας» στη Σοφία Σακοράφα. Η μονομερής επιλογή αυτή της πλατείας Κουμονδούρου δεν πέρασε φυσικά χωρίς τις πρώτες αντιδράσεις. Με δήλωση του εκπροσώπου της στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, η ΚΟΕ εκφράζει ενστάσεις για το προνομιακό άνοιγμα στο σοσιαλιστικό χώρο. Μεταξύ άλλων, η ΚΟΕ επισήμανε ότι η τακτική αυτή συμμαχιών «δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου» και ότι «στοχεύει ρεαλιστικά σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού». Αλλά και εσωκομματικά, η ηγεσία του Συνασπισμού δεν έχει εξασφαλίσει ομοφωνία. Με άρθρο του το μέλος του Γραφείου της ΚΠΕ, Γιάννης Τόλιος, υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι «αντί για Συριζοποίηση ...πασοκογενών να έχουμε πασοκοποίηση ...συριζαίων»!

Κριτική στο παρελθόν που δικαιώνει τις σημερινές επιλογές επιχείρησε το ΚΚΕ με αφορμή την έκδοση του β’ τόμου του Δοκιμίου ιστορίας του ΚΚΕ, για την περίοδο 1949-1968. Σε ειδική εκδήλωση παρουσίασης που έγινε στον Περισσό την Τετάρτη, η Αλέκα Παπαρήγα παρουσίασε τους άξονες μελέτης που οδήγησαν τη μακρόχρονη συλλογική εργασία συγγραφής και διεξοδικής συζήτησης του τόμου. Δεν παρέλειψε φυσικά να κάνει προβολές στο σήμερα, ως διδάγματα της ιστορικής πείρας και ειδικά των λαθών. Περισσότερο από κάθε άλλο ζήτημα, η γ.γ. του ΚΚΕ εστίασε την ομιλία της στο ζήτημα των συμμαχιών, ένα φλέγον άλλωστε ζήτημα και της σημερινής διαπάλης στο αριστερό κίνημα και όχι μόνο. Το πολιτικό συμπέρασμα της ιστορικής διαδρομής βγήκε για να επιβεβαιώσει τις σημερινές επιλογές απομονωτισμού και την ύψωση φραγμών. Σημειώνοντας ότι ο «κοινωνικός

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Το παρελθόν ...μας δικαιώνει Οι συμμαχίες στο μικροσκόπιο του «Δοκιμίου» χαρακτήρας της συμμαχίας» πρέπει να έχει τον κύριο λόγο στη συγκρότησή της, χαρακτήρισε σωστά μη βιώσιμη και γεμάτη αυταπάτες τη «συμμαχία που αποβλέπει σε ένα εκλογικό άθροισμα γύρω από άμεσα και πιεστικά προβλήματα στο πνεύμα της διαχείρισης του συστήματος». Ωστόσο, με μια αντιδιαλεκτική προσέγγιση, η γ.γ. του ΚΚΕ ύψωσε σινικά τείχη ανάμεσα στο πρόγραμμα μιας θεμιτής πολιτικής συμμαχίας και σε αυτό του «κόμματος»: «Όποια μορφή και αν παίρνει η πολιτική συμμαχιών, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το κόμμα να απεμπολεί το πρόγραμμά του και να υιοθετεί ως δικό του πρόγραμμα το πλαίσιο συμφωνίας των κοινω-

νικών ή και στην περίπτωση που είναι εφικτή των πολιτικών δυνάμεων». Συμπέρανε ότι οι επιλογές τελικώς είναι δύο για το χαρακτήρα της συμμαχίας, «είτε θα έχει κατεύθυνση την υπεράσπιση ή την ανασυγκρότηση του αστικού πολιτικού συστήματος είτε τη συγκέντρωση δυνάμεων για την ανατροπή του». Εδώ, η πολιτική τακτική απουσιάζει πλήρως. Για το λόγο αυτό άλλωστε και οι σημερινές προσπάθειες του ΚΚΕ εστιάζονται στη σύναψη όχι πολιτικών, αλλά «κοινωνικών συμμαχιών», όπου η πολιτική τακτική καταλήγει σχεδόν σε ιδιόμορφο οικονομισμό αντίστασης και σε «ψήφο στο ΚΚΕ». Όπως διατυπώνεται στην τελική ανακοίνωση της 13ης Συ-

νάντησης κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων που ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Κυριακή, «η ενότητα της εργατικής τάξης, η οργάνωση και ο ταξικός προσανατολισμός του εργατικού κινήματος είναι βασικοί παράγοντες για την προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας με την αγροτιά, τα μεσαία στρώματα της πόλης, τα κινήματα των γυναικών και της νεολαίας». Εξειδικεύοντας την ιστορική πείρα των συμμαχιών που αναλύεται στο Δοκίμιο, χαρακτήρισε «θεμελιακό λάθος» την απόφαση του 1958 για διάλυση των κομματικών οργανώσεων προκειμένου να συγκροτηθεί σε κόμμα η ΕΔΑ. Η Αλέκα Παπαρήγα παραλλήλισε την απόφαση εκείνη με την κατοπινή συζήτηση περί μετατροπής του ενιαίου Συνασπισμού σε κόμμα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως «ο οπορτουνισμός δεν αλλάζει, χρησιμοποιεί τα ίδια και τα ίδια μέσα».


ΠPIN / 

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

n ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΑΤΣΙΟΣ

Ν

έα φάση στην αντεργατική τρομοκρατική επίθεση του κεφαλαίου, της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) και της τρόικας φέρνει το 2012. Στόχος, η γενίκευση των ελαστικών μορφών εργασίας, έτσι ώστε να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Κυνικός και αποκαλυπτικός σε σχέση με την παραπάνω στόχευση ήταν ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, Π. Τόμσεν, από το βήμα του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου που ζήτησε «βελτίωση της εργασιακής ευελιξίας, σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα και αναστολή της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας». Και συνέχισε: «Μπορεί κανείς να κάνει περισσότερα για να πετύχει εργασιακή ευελιξία. Να επικεντρώσει στις προνομιούχες επιχειρήσεις, όπου οι μισθοί είναι υψηλοί, όπως τις παλιές κρατικές εταιρείες που σήμερα είναι ιδιωτικές». Στο ίδιο μήκος κύματος, από το ίδιο βήμα, ήταν και οι δηλώσεις του Γερμανού επιτηρητή Ρά-

ιχενμπαχ: «Το μοναδιαίο κόστος εργασίας το 2008, με την έναρξη της ύφεσης, αυξανόταν. Το 2010 μειώθηκε. Αυτή η προσαρμογή πρέπει να συνεχιστεί». Μετά από τις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο τομέα, τώρα έρχεται με στοχευμένο τρόπο και η σειρά του ιδιωτικού τομέα. Γενίκευση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων και αντικατάστασή τους από ατομικές συμβάσεις εργασίας, μειώσεις όλων των μισθών ανεξαρτήτως ύψους, εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση κ.ά. που οδηγούν στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την πείνα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Και όχι μόνο αυτό, οδηγούν σε πλήρη κατάρρευση τα ασφαλιστικά τα-

Ολομέτωπη επίθεση κυβέρνησης - τρόικας με παλιά και νέα μέτρα μεία μια ώρα γρηγορότερα, μέσω της στέρησης των εσόδων. Σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς στόχους για το 2011, ο Π. Τόμσεν παραδέχθηκε ότι «το έλλειμμα θα παγώσει στο 10%, ενώ η ύφεση μπορεί να ξεπεράσει και το 6%». Να θυμίσουμε ότι οι στόχοι του προϋπολογισμού του 2011 ήταν 9% και 5,5% αντίστοιχα. Άρα απαιτούνται εντός του 2012 νέα έκτακτα φορολογικά μέτρα ύψους πάνω από 2 δισ. ευρώ για να καλυφθούν οι στόχοι του 2011. Επισημαίνουμε ότι εκτός από τα έκτακτα μέτρα των 2 δισ. ευρώ, για το 2012 υπάρχουν και τα τακτικά μέτρα που έχουν προαποφασιστεί με την ψήφιση του Μνημονίου. Τα τακτικά μέτρα για το 2012 θα φέρουν νέες φορολογικές επιβαρύνσεις και περικοπές κοινωνικών δαπανών. Θυμίζουμε μόνο μερικά απ αυτά: Επιβολή ειδικών φόρων κατανάλωσης στα μη αλκοολούχα ποτά, αύξηση αντικειμενικών αξιών, διεύρυνση της βάσης του ΦΠΑ, αύξηση των τεκμηρίων φορολόγησης, αύξηση των εσόδων από τις άδειες και τα δικαιώματα τυχερών παιγνίων, μείωση της χρηματοδότησης προς τους δήμους και τις περιφέρειες, μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Ταυτόχρονα με αυτά, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ετοιμάζει νέο πρόγραμμα σαρωτικών αλλαγών μέχρι το 2015, το οποίο πρέπει να είναι έτοιμο μέσα στον Ιανουάριο. Σύμφωνα με την ομιλία του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών, Β. Βενιζέλου, στη Βουλή την Παρασκευή, ο κατάλογος των νέων μέτρων κοινωνικής καταστροφής μέχρι το 2015 θα περιλαμβάνει και την «αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης». Η αποτυχία του προγράμματος της εφεδρείας, σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να ενταχτούν 30 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, οδηγεί σε κλείσιμο δημόσιων φορέων και άμεσες απολύσεις χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων. Μέχρι το 2015 έχουν στόχο 150 χιλιάδες απολύσεις υπάλληλων με σκέψεις να συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτούς και κατηγορίες που ως τώ-

ρα είχαν αποκλειστεί από την εφεδρεία, όπως οι εκπαιδευτικοί και οι γιατροί. Επίσης, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων: Η καθυστέρηση της πλήρους απελευθέρωσης των «κλειστών» επαγγελμάτων (συμβολαιογράφοι, μηχανικοί κ.ά.) απαιτεί νομοθετική παρέμβαση ώστε να επιτευχθεί άμεσα. Μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος στην κατεύθυνση της περαιτέρω ιδιωτικοποίησής του. Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης και της υγείας: Μεσοσταθμική μείωση τουλάχιστον κατά 15% στις επικουρικές συντάξεις. Περικοπές στα εφάπαξ και ενοποίηση των επικουρικών ταμείων του ιδιωτικού τομέα στο επικουρικό του ΙΚΑ. Μείωση κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων. Μείωση των δαπανών για την υγεία. Στον τομέα της φορολογίας: Νέο φορολογικό νομοσχέδιο με κατάργηση των φοροαπαλλαγών, εξαιρουμένου φυσικά του εφοπλιστικού και γενικότερα του μεγάλου κεφαλαίου. Επαναφορά των αντικειμενικών κριτηρίων για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Αλλαγή στον τρόπο προσδιορισμού των εισοδημάτων με βάση τις πραγματικές δαπάνες, τα περιουσιακά στοιχεία, τις καταθέσεις κ.ά. Η μάχη για την επιβίωση της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας απαιτεί την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης ΕΕ, ΔΝΤ, ΣΕΒ και των κυβερνήσεών τους. Απαιτεί την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Τη δημιουργία ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής. Ένα τέτοιο μέτωπο με την κοινωνική συμμαχία των εργαζομένων και των ευρύτερων λαϊκών μαζών, με εργατική ηγεμονία και ανατρεπτική πολιτική προοπτική, μπορεί να νικήσει την κυβέρνηση. Να ανατρέψει την επίθεση του κεφαλαίου, να επιβάλλει κατακτήσεις και να αντιστρέψει την ιστορική πορεία προς όφελος της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, για μια νέα σοσιαλιστική - κομμουνιστική προοπτική.

n ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Πολιτική εξόρμηση, πρόταση για μέτωπο ανατροπής Έντονη κινητικότητα παρουσιάζει ο χώρος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και ειδικότερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Την εβδομάδα που μας έρχεται πρόκειται να συνεδριάσει η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της, όπου αναμένεται να συγκεκριμενοποιηθεί η πρόταση κάλεσμα που απευθύνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε οργανώσεις, συλλογικότητες, κινήσεις και πρωτοβουλίες της Αριστεράς και του κινήματος, για την προώθηση του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής. Υπάρχουν πολλές σκέψεις και συζήτηση για τις μορφές που αυτή η διαδικασία μπορεί να πάρει. Από διμερείς επαφές και συναντήσεις μέχρι κοινές πρωτοβουλίες και δράση, χωρίς να προκρίνεται ή να αποκλείεται

αντίστοιχα εκ των προτέρων κάποια μορφή. Άλλωστε, η ίδια η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι όταν μια πρωτοβουλία απαντάει σε πραγματικές ανάγκες και δεν γίνεται για το θεαθήναι, μπορεί να βρίσκει πολύμορφες δράσεις για να προχωράει στην ίκαθημερινότητα. Στα μέσα Ιανουαρίου αναμένεται να συνεδριάσει και η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ συζητιέται –χωρίς να έχει καταληχθεί μέχρι στιγμής κάτι πιο συγκεκριμένο– όλη αυτή η διαδικασία να έχει

σαν πρώτο σταθμό ένα διήμερο κοινής συζήτησης και προβληματισμού όλων αυτών των δυνάμεων προς τα τέλη του Ιανουαρίου. Παράλληλα, το προηγούμενο διάστημα πραγματοποιήθηκαν με αξιοσημείωτη επιτυχία εκδηλώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τόσο σε γειτονιές της Αθήνας, όσο και στην επαρχία. Η επιτυχία τους αυτή καταδεικνύει την ευρύτερη απήχηση που έχει το αντικαπιταλιστικό μετωπικό εγχείρημα και η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και τις νέες μεγαλύτερες δυνατότητες

που εμφανίζονται αυτή την περίοδο. Έτσι λοιπόν την Πέμπτη έγινε ιδιαίτερα επιτυχημένη εκδήλωση στα Γρεβενά με ομιλητές τους Π. Μαυροειδή και Σπ. Μαρκέτο, ενώ χθες ήταν προγραμματισμένη εκδήλωση στην Πρέβεζα με ομιλητή τον Κ. Μάρκου. Στις γειτονιές της Αθήνας επίσης πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις με σημαντική παρουσία αγωνιστών τόσο από τις νεώτερες όσο και από τις μεγαλύτερες γενιές, όπως για πρώτη φορά στην Καισαριανή με ομιλητές τους Μ. Ρίζο Τ. Θανασούλα και Σ. Κοντογιάννη και στη Δάφνη με ομιλητή τον Κ. Μάρκου. Παράλληλα, διοργανώνονται μια σειρά από εκδηλώσεις και ομιλίες και την εβδομάδα που έρχεται (βλ. σελίδα 14).

Παράταση Παπαδήμου ζητά και ο Καρατζαφέρης

Κ

αι «απομάκρυνση» της ημερομηνίας εκλογών αλλά και ανασχηματισμό, καθώς και τη συμμετοχή των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων στην κυβέρνηση ζήτησε ο Γ. Καρατζαφέρης από τον πρωθυπουργό, Λ. Παπαδήμο, κατά τη συνάντηση που είχαν αυτή την εβδομάδα. Ο Γ. Παπανδρέου και ο Αντ. Σαμαράς θα μπορούσαν, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, να αναλάβουν τις θέσεις των δύο αντιπροέδρων, ώστε να συντονίζουν τους υπουργούς, ο αριθμός των οποίων θα πρέπει να μειωθεί. Έτσι, εκτός από το Μνημόνιο 2, θα έχουμε και

την τρόικα 2, τα τρία σκέλη της οποίας θα είναι το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι τράπεζες. Μάλιστα, γράφτηκε ότι ο Γ. Καρατζαφέρης ρώτησε τους εκπροσώπους της τρόικας, όταν τον επισκέφθηκαν στο γραφείο του: «Θα μπαίνατε σήμερα σε ταξί;». Η απάντηση ήταν αρνητική, όμως εκείνος τους υποσχέθηκε ότι σε ένα μήνα, όταν θα ξανάρθουν, ο υπουργός του ΛΑΟΣ που μετέχει στην κυβέρνηση θα έχει φέρει μια ρύθμιση χάρη στην οποία όχι μόνο οι τροϊκανοί θα μπαίνουν άνετα σε ελληνικό ταξί, αλλά και οι ταξιτζήδες θα τους προσφέρουν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο! Απέφυγε όμως να πει ζαρζαβατικά τι θα τους προσφέρει ο απλός λαός αν τους ανταμώσει... Παρέμβαση υπέρ του ομίλου Αλαφούζου έκανε την Παρασκευή ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Θ. Πλεύρης, καταθέτοντας ερώτηση σχετική με τις καταγγελίες περί εκβιασμών που άσκησε η ΕΣΗΕΑ στους εργαζόμενους του Σκάι και περί της ανάγκης προστασίας των εργαζομένων από «τυχόν αυθαιρεσίες» των συνδικαλιστικών τους οργάνων.

Άλλο ένα δισ. στις τράπεζες

Λ

ίγο πριν λήξει το 2011 και η τυπική διορία της χαριστικής ρύθμισης της κυβέρνησης Καραμανλή προς τις τράπεζες, η Εθνική Τράπεζα αποφάσισε να αυξήσει το μετοχικό της κεφάλαιο κατά ένα δισ. ευρώ με τα χρήματα του ελληνικού λαού. Η διοίκηση της τράπεζας ανακοίνωσε την Τετάρτη την πρόθεσή της να εκδόσει προνομιούχες μετοχές κατ’ εφαρμογή του νόμου ενίσχυσης των τραπεζών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΠΑΣΟΚ που αρχικά διαφωνούσε με το μέτρο, έκανε όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση τους όρους πολύ πιο ευνοϊκούς για τις τράπεζες, καταργώντας ακόμα και το μέρισμα 10% που προβλεπόταν αρχικά για τις ενισχύσεις! Είναι εξαιρετικά προκλητικό μια τράπεζα που είχε υπερκέρδη μαμούθ την προηγούμενη δεκαετία να παίρνει τη μερίδα του λέοντος από τα «κοινωνικά» κονδύλια της κυβέρνησης.


 / ΠPIN

ΘEMA Συγκέντρωση της γης ενίσχυση του κεφαλαίου

E IKONOKΛAΣTEΣ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

n ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΓΑΣ

Σε 17 χρόνια (1988-2005) που περιλαμβάνουν την παλιά και τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα νοικοκυριά που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τη γεωργία μειώνονται από 25% σε 15%. Στον ευρωπαϊκό βωμό θυσιάζονται μαζικά οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες, οι αγροτοεργάτες, ενώ αντικείμενο μεγάλης εκμετάλλευσης γίνονται οι μετανάστες εργάτες γης.

n ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ Την τελευταία 20ετία ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε ραγδαία στην αγροτική παραγωγή με εμφανείς επιπτώσεις στους κοινωνικούς συσχετισμούς σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Οι εξελίξεις αυτές αποτυπώνονται σε έξι βασικές και ευδιάκριτες τάσεις. Την έντονη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής διαμέσου της αύξησης της άμεσης ιδιοκτησίας και κυρίως της ενοικίασης. Την ενδυνάμωση της κυριαρχίας του κεφαλαίου στα γεωργικά εφόδια, τα τρόφιμα και τη μεταποίηση των αγροτικών προϊόντων, π.χ. ιχθυοκαλλιέργειες και οινοποιία. Τη ραγδαία μείωση των μικροαγροτών και την αύξηση της μισθωτής εργασίας στη γεωργία που κυρίως οφείλεται στους μετανάστες, με συνέπεια την εμφάνιση μεγάλης κοινωνικής πόλωσης. Την ενδυνάμωση της πολυαπασχόλησης των μικροαγροτών και των νέων μορφών παραγωγής, π.χ. συμβολαιακή γεωργία. Το κλείσιμο πολλών δημόσιων και συνεταιριστικών οργανισμών, ειδικά εκείνων που σχετίζονταν με τη σποροπαραγωγή και τα γεωργικά μηχανήματα, ενώ οι εναπομείναντες που σχετίζονται με τη γεωργία λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, π.χ. ΕΛΓΑ και ΟΓΑ ή πέρασαν άμεσα στα χέρια του κεφαλαίου. Από τα διαθέσιμα στοιχεία την περίοδο 19882005 οι εκμεταλλεύσεις μεγάλου και πολύ μεγάλου μεγέθους διπλασίασαν τον αριθμό τους. Οι πρώτες σε απόλυτα μεγέθη είναι 65.000 και οι δεύτερες 10.000 περίπου. Η μέση έκταση που χρησιμοποιούν οι πρώτες είναι 230 στρέμματα και οι δεύτερες 530 στρέμματα (ιδιόκτητη και ενοικιαζόμενη). Η φιγούρα του νέου τσιφλικά είναι εμφανής, ειδικά στις βόρειες πεδινές περιοχές της χώρας, όπου η εκμηχάνιση επιτρέπει τη συγκέντρωση της γης, ειδικά στις εκτατικές καλλιέργειες, όπως βαμβάκι και καλαμπόκι. Περίπου 10 εταιρείες κατ’ εξοχήν πολυεθνικές κυριαρχούν στο χώρο των γεωργικών εφοδίων (λιπάσματα, φάρμακα, σπόροι). Μάλιστα, σε ορισμένους κλάδους που μπορεί να καθετοποιηθεί η παραγωγή σχετικά ευκολότερα, το κεφάλαιο έχει στην ιδιοκτησία του όλο το κύκλωμα παραγωγής, π.χ. αμπέλια - οίνος. Σε διάφορες περιοχές της χώρας, όπως στην Αρκαδία, Κορινθία και στη Βόρεια Ελλάδα, έχουν διαμορφωθεί σύγχρονες καπιταλιστικές επιχειρήσεις π.χ. Οινοποιία Τράπεζας Πειραιώς. Στη ζωική παραγωγή και ειδικά στη χοιροτροφία, στα κοτόπουλα και στην αυγοπαραγωγή ήδη κυριαρχούν μεγάλες επιχειρήσεις. Η μεταποίηση αγροτικών προϊόντων αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κλάδους της ελληνικής βιομηχανίας. Στον εν λόγω κλάδο δραστηριοποιούνται περίπου 16.000 επιχειρήσεις, που αντιστοιχούν στο 17,1% του συνόλου των μεταποιητικών επιχειρήσεων και απασχολούνται άμεσα 120.000 εργαζόμενοι. Ο κλάδος πραγματοποιεί πωλήσεις που καλύπτουν το 21% του συνόλου του μεταποιητικού τομέα, ενώ κατατάσσεται πρώτος ως προς το μερίδιο επί του συνόλου της προστιθέμενης αξίας της μεταποίησης (24%). Αν και δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία, είναι σχεδόν σίγουρο ότι στη μεταποίηση κυριαρχούν οι εταιρείες Βιβάρτια, ΦΑΓΕ, Όμιλος Σαράντη κ.λπ., οι οποίες στη βάση κυρίως της συμβολαιακής γεωργίας δραστηριοποιούνται από τη χυμοποίηση γεωργικών προϊόντων μέχρι τη μεταποίηση και την επεξεργασία κτηνοτροφικών και γαλακτοκομικών προϊόντων. Επίσης, οι ίδιες εταιρείες εξαγόρασαν άλλες που δραστηριοποιούνταν στις κατεψυγμένες τροφές. Πολλές από τις μικρές επιχειρήσεις βρίσκονται γύρω από τη στεφάνη των τριών - τεσσάρων μεγάλων.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΕΕ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑ Τ

ην περίοδο 1988-2005 σημειώνεται μεγάλη μείωση των μικρών αγροτικών νοικοκυριών τόσο σε απόλυτους όσο και σχετικούς αριθμούς. Σαν αγροτικά νοικοκυριά θεωρούνται αυτά που ο αρχηγός δηλώνει αγρότης, κτηνοτρόφος ή ψαράς. Τα αγροτικά νοικοκυριά φτάνουν τα 210.000 και η συμμετοχή τους στο σύνολο των νοικοκυριών έπεσε από το 12,5% στο 5,3%. Εκτός από αυτά, υπάρχουν και τα πολυαπασχολούμενα, των οποίων ο αρχηγός δεν δηλώνει αγρότης αλλά λαμβάνουν κάποιο πρόσθετο εισόδημα από τη γεωργία. Τα νοικοκυριά αυτά εμφανίζουν εικόνα σχετικής σταθερότητας (400.000) και αποτελούν το 10,5% του συνόλου της χώρας. Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει κυρίως εργατοαγρότες εποχιακά εργαζόμενους, π.χ. στον τουρισμό ή την οικοδομή, οι οποίοι παράλληλα διατηρούν και την γεωργική εκμετάλλευση για συμπληρωματικό εισόδημα. Επίσης εδώ περιλαμβάνονται και μισθωτοί των πόλεων που διατηρούν συνήθως δενδρώδεις καλλιέργειες, όπως για παράδειγμα ελιές. Στα 17 χρόνια που περιλαμβάνουν την παλιά και τη νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα νοικοκυριά που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονται με τη γεωργία μειώνονται από 25% σε 15%. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι το 80% των αγροτικών εκμεταλλεύσεων της χώρας μας λαμβάνουν το 20% των επιδοτήσεων. Με άλλα λόγια, το 20% είναι αυτό που λαμβάνει το μέγιστο όγκο των ενισχύσεων, περίπου το 80%. Στο 20% ανήκουν μεγαλοκαπιταλιστές της μεταποίησης, μεγαλοαγρότες, μοναστήρια κ.λπ. Πρώτη στο κατάλογο είναι η εταιρεία Νού-

τρια με 13 εκ. ευρώ για το 2008. Από τις υψηλότερες επιδοτήσεις στη χώρα μας λαμβάνει η μονή μεγίστης Λαύρας (περίπου 1,5 εκ. ευρώ). Μάλιστα, αντί να περιοριστούν και να καταργηθούν οι επιδοτήσεις στους καπιταλιστές μεγαλοαγρότες, ετοιμάζονται για την περικοπή στους μικρούς. Η δημιουργία του μητρώου αγροτών έχει σκοπό να αρπάξει τις ελάχιστες επιδοτήσεις από τους αγροτοεργάτες και τους εργατοαγρότες. Δεν είναι τυχαία η συζήτηση που έχει ανοίξει ακόμα και για την κατάργηση των επιδοτήσεων από ένα όριο και κάτω. Άρα λοιπόν ο κύριος όγκος των ενισχύσεων κατευθύνθηκε στην ενίσχυση του κεφαλαίου στην αγροτική παραγωγή, ενώ αντίθετα ο μικροαγρότης οδηγήθηκε στην έξοδο ή

4 Το 20% των γεωργικών εκμεταλλεύσεων λαμβάνει το 80% των ενισχύσεων στην ενδυνάμωση του φαινομένου, που αναφέρει ο Λένιν: «Ο εργάτης του Χαγκσφέλντ είναι ταυτόχρονα και εργοστασιακός εργάτης και αγρότης». Μόνο που σήμερα ο εργαζόμενος αυτός χτυπιέται διπλά και από τη δυσκολία αναπαραγωγής του ως αγρότη, αλλά και από την ανεργία ως εργάτη. Η αυξανόμενη ανάγκη για εργασία έξω από το νοικοκυριό στην εποχή της κρίσης δύσκολα πλέον μπορεί να καλυφθεί. Η ένταξη στην ΕΕ επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία αν σκεφτεί μάλιστα κανείς ότι στη χώρα μας είχε γίνει μεγάλη αγροτική εκκαθάριση τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Μάλιστα, ειδικά στις βόρειες πεδινές περιοχές όπου η συγκέντρωση της γης και της πα-

ραγωγής προχώρησε έντονα, η μετανάστευση δεν σταμάτησε, π.χ. προς Γερμανία, ακόμα και τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Ένα επιπλέον στοιχείο μέσα από το οποίο αποτυπώνεται με μεγάλη σαφήνεια η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών, αλλά πάντα ξεχνιέται από τους διάφορους αναλυτές και δημοσιογράφους, αφορά το θέμα της ασφάλισης των αγροτών. Ο κάθε αγρότης μπορεί να επιλέξει να πληρώνει εισφορές μεταξύ επτά ασφαλιστικών κατηγοριών. Από τα διαθέσιμα στοιχεία φαίνεται ότι το 2011, από τους 700.000 ασφαλισμένους αγρότες στην κατώτερη κατηγορία έχουν ενταχθεί 530.000 αγρότες, ενώ στις δύο ανώτερες περίπου 60.000 ουσιαστικά μεγαλοαγρότες. Η κατώτερη κατηγορία πληρώνει στον ΟΓΑ 536 ευρώ ετησίως. Η σύνταξη στα 65 χρόνια ζωής που θα πάρει αυτό το τμήμα αγροτών είναι περίπου 400 ευρώ. Επίσης, υπάρχει και ένα σημαντικό κομμάτι το οποίο δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει ούτε αυτές τις εισφορές και λαμβάνει κάποια προνοιακή σύνταξη των 300 ευρώ, η οποία τα επόμενα χρόνια θα καταργηθεί. Φαίνεται από τα παραπάνω ότι οι μικροί και μεσαίοι αγρότες δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε εισφορές για μια αξιοπρεπή σύνταξη να πληρώσουν. Αυτά είναι τα «χρυσά κουτάλια» της ΕΕ και του καπιταλισμού. Σαν να μην έφταναν αυτά, το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα προβλέπει αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών 20% για τη νέα χρονιά και κατάργηση της κατώτερης ασφαλιστικής κατηγορίας. Ταυτόχρονα όμως έχουμε και το σχηματισμό κεφαλαιοκρατικών νοικοκυριών, που βασίζονται στη μισθωτή εργασία. Οι μετανά-


KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

E IKONOKΛAΣTEΣ

ΠPIN / 

ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΡΓΑΤΟΑΓΡΟΤΕΣ στες σχεδόν αποκλειστικά συνεισφέρουν τη μισθωτή εργασία στην ελληνική γεωργία. Η μέση μη οικογενειακή μισθωτή απασχόληση στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις διπλασιάστηκε στη δεκαετία που ακολούθησε την άφιξη των μεταναστών. Τα δύο τρίτα των νοικοκυριών απασχολούν μετανάστη για κάποιες μέρες το χρόνο. Μόνιμη μισθωτή εργασία από μετανάστη είχε το 10% των εκμεταλλεύσεων. Η έκταση της απασχόλησης των μεταναστών συνδέεται άμεσα με το μέγεθος της εκμετάλλευσης. Έτσι στα μεγέθη 30-50 στρέμματα οι μετανάστες προσφέρουν κατά μέσο όρο 62 ημερομίσθια/έτος, στα 50-100 στρ. 160 ημερομίσθια/έτος και στα 100-200 στρ. 180 ημερομίσθια/έτος. Στις εντατικές γεωργικές εκμεταλλεύσεις (θερμοκήπια, ιχθυοκαλλιέργειες) η εργασία των μεταναστών είναι καθολική και με πιο άθλιους όρους. Η ανταγωνιστικότητά τους πατάει πάνω στη ζωή χιλιάδων μεταναστών. Η αύξηση της μισθωτής εργασίας στη γεωργική παραγωγή θέτει επί τάπητος το ζήτημα της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργατών γης. Πρόκειται για ένα αναπτυσσόμενο αριθμητικά κομμάτι της εργατικής τάξης, το οποίο ακόμα και η Αριστερά δείχνει να αγνοεί. Η επέκταση του φαινομένου της συμβολαιακής γεωργίας, εκτός από τις παραδοσιακές καλλιέργειες, π.χ. βιομηχανική τομάτα, στις καινούργιες ενεργειακές καλλιέργειες, την οινοποιία καθώς και την κτηνοτροφία (γαλακτοβιομηχανίες) οδηγεί στην άμεση πρόσδεση και υποταγή των μικροαγροτών και εργατοαγροτών στο μεταποιητικό κεφάλαιο. Η παραγωγή διαμέσου συμβολαίων που αφορούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των προϊόντων και τον όγκο της παραγωγής εξαφανίζει και τα τελευταία ίχνη ανεξαρτησίας του αγρότη και αυξάνει την εκμετάλλευσή του από το κεφάλαιο. Το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων ειδικά μετά το 1990 επηρέασε κάθε πλευρά της αγροτικής παραγωγής. Σημαντικές δραστηριότητες συνεταιρισμών και του υπουργείου Γεωργίας καταργήθηκαν ή πέρασαν άμεσα στο κεφάλαιο, όπως εγγειοβελτιωτικά έργα, μηχανήματα, σποροπαραγωγή, πιστοποίηση βιολογικών προϊόντων. Άλλες δραστηριότητες, που έμπαιναν φραγμός στα κέρδη του κεφαλαίου ουσιαστικά καταργήθηκαν, π.χ. σποροπαραγωγή. Μεγάλο ρόλο στην προώθηση των αναδιαρ-

θρώσεων έπαιξε και η μετατροπή της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας σε καθαρά εμπορική τράπεζα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τη ραγδαία αύξηση των επιτοκίων δανεισμού. Παράλληλα, το καθεστώς της κοινωνικής ασφάλισης (ΟΓΑ) καθώς και η προστασία της γεωργικής παραγωγής (ΕΛΓΑ) λειτουργούν πλέον με αυστηρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Πώς συνέβαλλε σε αυτές τις διαδικασίες η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ο προϋπολογισμός συνολικά της ΕΕ αποτελεί το 1% του ακαθάριστου

ευρωπαϊκού προϊόντος και διατηρείται σχετικά σταθερός σαν ποσοστό εδώ και 30 χρόνια. Ένα αρκετά ενδιαφέρον σημείο όσον αφορά την αστική προπαγάνδα είναι το γεγονός ότι έχει διαμορφώσει το στερεότυπο ότι αυτά που παίρνουμε είναι κάτι σαν χάρισμα και ότι αυτός ο προϋπολογισμός δεν προκύπτει από τη φορολογία των λαών της Ευρώπης. Από τον προϋπολογισμό της ΕΕ στην αρχική περίοδο της ΚΑΠ, το 75% κατευθυνόταν στην αγροτική παραγωγή. Σήμερα η ΚΑΠ αντιστοιχεί στο 45% με στόχο το 35% το 2013. Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ΚΑΠ ήταν επικεντρωμένη στην οργάνωση των γεωργικών αγορών και στη στήριξη των τιμών των προϊόντων, όπου κυριαρχούσαν οι άμεσες ενισχύσεις με βάση το προϊόν (ανά στρέμμα, ανά κιλό ή ανά ζώο). Η ΚΑΠ αυτής της περιόδου κυρίως στόχευε: Πρώτο, να τροφοδοτήσει το αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα με φθηνές πρώτες ύλες

και να εξασφαλίσει τιμές πώλησης που να δυναμώνουν την κερδοφορία του, ώστε να ενισχυθεί η καπιταλιστική ανάπτυξη. Δεύτερο, να στηρίξει τις εξαγωγές των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά και να διευρύνει την ενιαία εσωτερική αγορά, ενισχύοντας τη θέση και την κερδοφορία των μεγαλοκαπιταλιστών αγροτών, εμποροβιομηχάνων, πολυεθνικών κ.λπ. Δεν είναι τυχαίες οι ποσοστώσεις που επιβλήθηκαν στα προϊόντα, ώστε και διοικητικά να είναι κατοχυρωμένη η θέση των βιομηχανιών γάλακτος και κρέατος της Γερμανίας. Στην ουσία, οι ποσοστώσεις στην αγροτική παραγωγή αντανακλούν τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ, με όφελος βέβαια πάντα για τις ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου. Τρίτο, να διευκολύνει την «ορθολογική» καπιταλιστική ανάπτυξη της υπαίθρου στη νότια Ευρώπη, όπου μετά την είσοδο της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, βρέθηκαν στην ΕΕ εκατομμύρια μικροαγρότες. Ταυτόχρονα, αποσκοπούσε στην προώθηση των κοινωνικών συμμαχιών του κεφαλαίου. Πρέπει να επισημανθεί ότι καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα μεταρρυθμίσεις της ΚΑΠ έπαιξαν οι διαπραγματεύσεις στα πλαίσια της GATT (σήμερα Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου). Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι οι μεταρρυθμίσεις μετά το 1993 σημαδεύονται από τη συμφωνία του γύρου της Ουρουγουάης (1994), όπου τα γεωργικά προϊόντα εντάσσονται στους βασικούς κανόνες φιλελευθεροποίησης του διεθνούς εμπορίου, όπου έπρεπε σταδιακά να μειωθούν τα επίπεδα στήριξης και προστασίας του γεωργικού τομέα. Οι Αμερικανοί και οι υπόλοιποι (Καναδάς, Αυστραλία) δεν μπορούσαν να ανεχτούν στήριξη του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος της ΕΕ σε βάρος του δικού τους και απαιτούσαν να φιλελευθεροποιηθεί το εμπόριο αγροτικών προϊόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ΕΕ υποχώρησε χωρίς να πάρει ανταλλάγματα σε άλλους τομείς της καπιταλιστικής παραγωγής. Η γεωργική συμφωνία στο πλαίσιο του γύρου της Ουρουγουάης είχε 6ετή ορίζοντα (1995-2000).

ΚΑΠ και ΕΣΠΑ υπέρ μεγάλου κεφαλαίου n Η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗΣ» ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΜΕΤΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Μ

ε την ατζέντα 2000 ανοίγει ένας νέος κύκλος, όπου καταργείται σταδιακά η ενίσχυση των αγροτικών προϊόντων και ταυτόχρονα η ΚΑΠ σπάει σε δύο πυλώνες και μεταφέρονται χρήματα από τις άμεσες ενισχύσεις των αγροτών στον πυλώνα της «αγροτικής ανάπτυξης». Γίνεται στροφή δηλαδή στην προώθηση αναδιαρθρώσεων όχι μόνο στενά στην αγροτική παραγωγή, αλλά γενικότερα στην περιφέρεια, ώστε να δημιουργήσουν τις υποδομές καπιταλιστικής ανάπτυξης της περιφέρειας και να διευκολύνουν τη συγκράτηση του αποδεσμευμένου αγροτικού δυναμικού στην ύπαιθρο. Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι διαδοχικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις που συντελούνται με τον «Καποδίστρια» και στη συνέχεια με τον «Καλλικράτη» και αφορούν ιδιαίτερα την επαρχία. Η σχέση μεταξύ των δύο πυλώνων προβλέπεται να διαμορφωθεί

στο 80% για τον πρώτο πυλώνα και 20% για το δεύτερο. Είμαστε στην χρονική περίοδο των περίφημων πλέον ΕΣΠΑ και των επιλέξιμων δαπανών, όπου δεσμεύονται μεγάλα ποσά από τον κρατικό προϋπολογισμό και μαζί με τις κοινοτικές χρηματοδοτήσεις κατευθύνονται στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση της υπαίθρου και για άμεσες ενισχύσεις στο κεφάλαιο (εθνικοί δρόμοι, επιχειρηματικές δραστηριότητες κ.λπ.). Τα «επιλέξιμα» για την ΕΕ έργα και δαπάνες δεν πρόκειται ποτέ να είναι έργα για τη λαϊκή κατοικία, την κατασκευή υποδομών για δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια παιδεία, υγεία, πρόνοια, φτηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες, αλλά μόνο έργα που εξυπηρετούν την ενιαία καπιταλιστική αγορά της ΕΕ, τις υποδομές που είναι αναγκαίες για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή της κερδοφορίας των μονοπωλίων. Η διανομή των επιλέξιμων δαπανών θα αποτελέσει και το εκτροφείο των σκανδάλων που κα-

τά καιρούς ξεσπούν. Έτσι η ίδια η λειτουργία της ΕΕ οξύνει την ανισόμετρη ανάπτυξη, επιδεινώνει τους όρους ανάπτυξης των λιγότερο αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών σε όφελος των ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων. Η λεγόμενη «πολιτική συνοχής» της ΕΕ δεν μπορεί να περιορίσει και πολύ περισσότερο να εξαλείψει την ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ των χωρών, μεταξύ των περιφερειών των χωρών και στο εσωτερικό των κλάδων παραγωγής. Είναι απορίας άξιο ότι ακόμα και δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά αρνούνται να δουν τη βαθύτερη ταξική διάσταση των διάφορων ΕΣΠΑ και άλλων προγραμμάτων. Την επιλογή των προτεραιοτήτων και των κριτηρίων των επιλέξιμων δαπανών αυτών των προγραμμάτων την αντιμετωπίζουν με έναν ουδέτερο αταξικό τρόπο. Η πιο απλή εξήγηση φαίνεται να είναι η κοινωνικο-ταξική τους σύνθεση και η διασύνδεσή τους με τις ευρωπαϊκές πολιτικές.

Επιδοτήσεις υπέρ καπιταλιστικής γεωργίας n ΑΝΑΓΚΗ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ Το 2003 επί προεδρίας Σημίτη στην ΕΕ αποφασίστηκε η τελευταία μεταρρύθμιση της ΚΑΠ η οποία οδήγησε σε ριζικές μεταβολές και ισχύει μέχρι το 2013. Η πιο βασική μεταβολή της τελευταίας αναθεώρησης σε σχέση με τις επιδοτήσεις ήταν η θέσπιση της Ενιαίας Αποδεσμευμένης Ενίσχυσης (ΕΑΕ) στη θέση των προηγούμενων άμεσων και έμμεσων ενισχύσεων. Η ΕΑΕ περιλαμβάνει το σύνολο των άμεσων ενισχύσεων που εισέπραξε κάθε παραγωγός για μία συγκεκριμένη περίοδο αναφοράς. Η περίοδος αναφοράς είναι κατά κανόνα η τριετία 20002002. Η καταβολή της ΕΑΕ δεν συνδέεται ούτε με το είδος ούτε με την ποσότητα της καλλιέργειας. Καταβάλλεται υπό τη μορφή ατομικών δικαιωμάτων πληρωμής. Περιττό να λεχθεί ότι η μη αναπροσαρμογή των επιδοτήσεων μέχρι και το 2013 οδηγεί σε συνεχή απαξίωσή τους. Βάσει του κανονισμού 1782/2003 τα μέλη της ΕΕ έχουν τη δυνατότητα να παρακρατούν μέχρι 10% του συνολικού ποσού των ενισχύσεων που αντιστοιχεί σε κάθε τομέα προϊόντος προκειμένου αυτό να διατίθεται για τη χορήγηση ενισχύσεων στον ίδιο τον τομέα για συγκεκριμένους τύπους καπιταλιστικής γεωργίας ή για τη βελτίωση της ποιότητας και της εμπορίας προϊόντων ή για την προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι ενισχύονται η βιολογική ελαιοκαλλιέργεια, τα προϊόντα ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ) κ.λπ. Από εδώ απορρέει όλη η κινητικότητα γύρω από τέτοια προϊόντα. Είναι το λεγόμενο «πράσινο κουτί», όπου οι επιδοτήσεις και οι ενισχύσεις κρίνονται ουδέτερες ή επηρεάζουν ελάχιστα το διεθνές εμπόριο. Όπως λέει και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο «οι νέοι τεχνοκράτες του περιβάλλοντος πολλαπλασιάζονται σαν τα κουνέλια. Έχουν τον υψηλότερο δείκτη γεννητικότητας παγκοσμίως. Οι ειδήμονες γεννούν ειδήμονες κι ακόμη περισσότερους ειδήμονες κι όλοι τυλίγουν το θέμα με το πέπλο της ασάφειας». Στις 12 Οκτωβρίου παρουσιάστηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της ΚΑΠ μετά το 2013. Στις προτάσεις αυτές είναι σαφής η τάση μείωσης των γεωργικών δαπανών στο 30% του προϋπολογισμού της ΕΕ. Επίσης οι δαπάνες αυτές θα κατανέμονται σε πολύ περισσότερους αγρότες, αφού πλέον έχουν εισχωρήσει στην ΕΕ οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες με εκατομμύρια αγρότες. Ακόμα περισσότερο είναι ανοικτή η συζήτηση σύμφωνα με την οποία οι επιδοτήσεις θα πρέπει να δίνονται στους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες, με αποτέλεσμα να πεταχτούν άμεσα εκτός γεωργικής δραστηριότητας οι εργατοαγρότες. Επιπλέον, οι επιδοτήσεις θα αποτελούνται από τρία τμήματα. Μία βασική ενίσχυση η οποία θα αποδίδεται στους ενεργούς αγρότες εντός μιας περιφέρειας, με συνέπεια πλέον στο επίπεδο χώρας η επιδότηση για την ίδια καλλιέργεια πιθανότατα δεν θα είναι ίδια. Μια συμπληρωματική πράσινη ενίσχυση και μία συγχρηματοδοτούμενη για περιοχές με φυσικούς περιορισμούς. Οι εξελίξεις αυτές νομίζουμε ότι κάνουν φανερό ότι η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ειδικά σήμερα, την περίοδο της πιο βαθιάς κρίσης του συστήματος, μόνο αίμα και δάκρυα έχει να δώσει για τους μικρούς αγρότες και τους εργαζόμενους συνολικά. Όμως η λύση δεν είναι η επιστροφή σ’ έναν καπιταλισμό χωρίς ΕΕ. Εξάλλου, τέτοιον είχαμε και τον ζήσαμε. Η δεκαετία του ’60, των εκατοντάδων χιλιάδων κατεστραμμένων μικροαγροτών που οδηγήθηκαν στη μετανάστευση, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ενδεχομένως κομμάτια της αστικής τάξης, που καταστρέφονται σήμερα να επιθυμούν κάτι τέτοιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμηθεί ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ και για την έξοδο από αυτήν στο όνομα μάλιστα μιας πούρας αντικαπιταλιστικής πάλης. Ίσα-ίσα σήμερα βασικός κρίκος της αντικαπιταλιστικής πάλης πρέπει να είναι η έξοδος από την ΕΕ. Ένας κρίκος και με σημαντική διεθνιστική διάσταση, αφού η άνοδος της αντιΕΕ πάλης μπορεί να συμβάλλει στη διάλυση αυτού του ιμπεριαλιστικού μηχανισμού. Είναι προφανές από τα παραπάνω ότι τίθεται επί τάπητος το θέμα μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής καθώς και ο δρόμος προς αυτήν.


 / ΠPIN

AΠO

σπόντα ••• Ο Βενιζέλος ...κουράστηκε • Ο Παπανδρέου, αντίθετα, δηλώνει ακούραστος υποστηρικτής της κυβέρνησης Παπαδήμου • Το ίδιο και οι δελφίνοι του ΠΑΣΟΚ και ο Καρατζαφέρης • Αντίθετα, η Ντόρα αρχίζει να λοξοκοιτάζει προς μια πιθανή συνεργασία και με τη ΝΔ • Ενώ, ο Σαμαράς αφήνει να διαρρεύσει πως δεν θα ανεχθεί παράταση του βίου αυτής της κυβέρνησης πέραν του Μαρτίου του 2012 • Μαζί του όπως φαίνεται έχει βασικούς εσωτερικούς διαπλεκόμενους των μίντια • Την ίδια ώρα, ο προϋπολογισμός του 2012 πέφτει έξω, η περιβόητη ...εργασιακή εφεδρεία το ίδιο και οι διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες για το περίφημο PSI κρέμονται από μια κλωστή, ενώ είναι άγνωστες ακόμη και οι προθέσεις των Γερμανών σε ό,τι αφορά τις επερχόμενες εθνικές εκλογές... ••• Μια λογική εξέλιξη θα ήταν να δοκιμαστεί μέσω εκλογών μια κυβέρνηση Σαμαρά με συνεργασίες ή όχι, ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα, προκειμένου να εκτονωθεί προσωρινά το πολιτικό κλίμα και να απελευθερωθούν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ και ευρύτερα, αφού και ο Σαμαράς θα τα βρει «μπαστούνια» • Αλλιώς, η παράταση πάση θυσία του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, χωρίς σοβαρή αφορμή, το πιθανότερο είναι να εκληφθεί ως νέα απόπειρα πολιτικού εκβιασμού των πολιτών και θα φέρει πολωτικά αποτελέσματα σε μια μελλοντική κάλπη... ••• Παρόλ’ αυτά, ισχυροί κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδας πιέζουν για παράταση • Έφθασαν να κάνουν λόγο ακόμα και για ανασχηματισμό του Παπαδήμου! • Και είναι πολύ πιθανό να μαγειρεύεται κάποιο σενάριο παράτασης, που να συνδέεται με την αλλαγή των συνθηκών της ΕΕ και πακέτα νέων μέτρων • Σε αυτήν την περίπτωση, θα δεχθεί νέες ευρωπαικές πιέσεις ο Σαμαράς πρώτα να υπογράψει και μετά να πάνε σε εκλογές, αλλά τότε θα έχει χαθεί οριστικά το παιχνίδι για τη ΝΔ, που ούτως ή άλλως οριακό είναι... ••• Για να δούμε όμως, πώς θα εξελιχθεί και το ευρωπαϊκό παιχνίδι κορυφής, ενόψει και των γαλλικών εκλογών, αφού θα καθορίσει και τα πραγματικά περιθώρια εναλλακτικών στρατηγικών εντός και εκτός ευρωζώνης...

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Να στείλουμε στο διάβολο τρόικα και ΔΝΤ n ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΤΣΙΑΣ* Ο Παπανδρέου έπεσε κάτω από το βάρος των λαϊκών αντιδράσεων, η λύση όμως που δόθηκε με τη συγκρότηση της τρικομματικής κυβέρνησης Παπαδήμου προήλθε μέσα από το σύστημα, αφού οι λαϊκές κινητοποιήσεις παρά τον έντονο χαρακτήρα τους, δεν μπόρεσαν να κλονίσουν τη συνοχή του. Η νέα κυβέρνηση, που αποτελείται κυρίως από στελέχη του ΠΑΣΟΚ και οκτώ υπουργούς και υφυπουργούς προερχόμενους από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ, ανέλαβε την υποχρέωση να εφαρμόσει όλα τα μέτρα που είχαν αποφασιστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση και ψηφισθεί από τη Βουλή και ταυτόχρονα να προωθήσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου και την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου με σκληρότερους όρους για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Για να καταλήξουμε σε αυτό το αποτέλεσμα, χρειάστηκε να ασκηθούν πρωτόγνωροι εκβιασμοί γύρω από την καταβολή της 6ης δόσης των 8 δισ. από την τρόικα και τους τραπεζίτες, να παραιτηθεί ο Παπανδρέου, να καμφθεί πλήρως η χλιαρή αντιμνημονιακή, για αντιπολιτευτικούς και μόνο λόγους, στάση του Σαμαρά και να παραβιασθεί το Σύνταγμα με ευθύνη του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας. Καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή έπαιξαν οι εγχώριοι σύμμαχοι της τρόικας, θεσμικοί και εξωθεσμικοί. Όπως στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, η Δημοκρατική Συμμαχία της Μπακογιάννη, τραπεζίτες, του Προβόπουλου συμπεριλαμβανομένου, τα ΜΜΕ, αλλά και διάφο-

ΔIA-

λογος

ΠIΣΩ από τις

κάμερες Αυτές τις μέρες δημιουργείται ένα νέο επάγγελμα στο κέντρο της επικοινωνίας. Δίπλα στους εργαζόμενους δημοσιογράφους, ασχέτως ικανοτήτων και μόρφωσης, γεννήθηκε κάτι νέο. Είναι οι συνεργάτες της εργοδοσίας. Μπορεί να είναι και δημοσιογράφοι, μπορεί και όχι. Είναι και δημοσιογράφοι, αλλά και μοντέλα και αθλητές και ηθοποιοί και λοιποί καλλιτέχνες, οι οποίοι πρόθυμα ασπάζονται και αποδέχονται ό,τι ορίσει η εργοδοσία. Ειδικά στις απεργίες.

Είναι ένα είδος εργαζομένων με διαφορετικές πολιτικές καταβολές (Δεξιά, Αριστερά) αλλά συχνά χωρίς και καμία πολιτική ανα-

ροι «λαγοί» που καθημερινά γεμίζουν τα τηλεοπτικά παράθυρα προπαγανδίζοντας τις θέσεις του μαύρου μετώπου. Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήρθε για να εφαρμόσει την πιο σκληρή γραμμή των Βρυξελλών και των τραπεζιτών που τη στηρίζουν, αποτελεί μια μείξη τραπεζικού αυταρχισμού και ακροδεξιού λαϊκισμού, όπως σωστά επεσήμανε και ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Η συμμετοχή των μεταλλαγμένων φασιστών του ΛΑΟΣ προαναγγέλλει τη σκληρότητα με την οποία θα αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων στα νέα μέτρα. Η δυναμική παρέμβαση των ΜΑΤ στο κέντρο έκδοσης των εντολών διακοπής της ηλεκτροδότησης σε όσους δεν πληρώνουν το νέο χαράτσι του Βενιζέλου, οι συλλήψεις των συνδικαλιστών μεταξύ των οποίων και του Προέδρου της ΓΕΝΟΠ, το ξύλο και οι συλλήψεις διαμαρτυρομένων πολιτών έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ στην Καλλιθέα, αποτελούν τα πρώτα δείγματα γραφής της σκλήρυνσης της κυβερνητικής πολιτικής σε όσους τολμούν να διαμαρτυρηθούν. Τώρα πλέον έχει καταστεί φανερό πού οδηγούν τη χώρα τα ξένα και ντόπια κέντρα αποφάσεων, με τη συνεργασία και του πολιτικού προσωπικού, το οποίο πρόδωσε την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του και για ιδιοτελείς καθαρά λόγους δέχτηκε να υπηρετήσει τα πιο άνομα και σκοτεινά συμφέροντα σε βάρος του λαού μας και του τόπου. Η Ελλάδα με τα μέτρα που παίρνονται στην κατεύθυνση της μείωσης του εργατικού κόστους, της πλήρους απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, της κατάργησης του κοινωνικού κράτους, της υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας, της διάλυσης του εθνικού συστήματος υγείας, μετατρέπεται σε παράδεισο εύκολου πλουτισμού, έχοντας πλέον πολύ περισσότερες ομοιότητες και κοινά σημεία με την Κορέα και τις Φιλιππίνες παρά με τις χώρες μέλη της ευρωζώνης.

Η σχεδιαζόμενη εκποίηση της κρατικής περιουσίας και η εκχώρηση στους ιδιώτες των οργανισμών κοινής ωφέλειας, ανάβει το πράσινο φως, στο πλαίσιο μιας κατ’ επίφαση ανάπτυξης, να δημιουργηθούν και στη χώρα μας ζώνες ελευθέρου εμπορίου, οικονομικές περιοχές απαλλαγμένες από φόρους, εντός των οποίων θα παράγονται προϊόντα και θα παρέχονται υπηρεσίες με πολύ χαμηλό κόστος από εργαζόμενους οι οποίοι θα αμείβονται με μισθούς και μεροκάματα πείνας και θα στερούνται οποιουδήποτε ασφαλιστικού και κοινωνικού δικαιώματος. Ήδη η αρχή έχει γίνει με την Κόσκο στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες στις οποίες η ανασφάλιστη και η εκ περιτροπής εργασία, με αμοιβή στις περισσότερες των περιπτώσεων κάτω των πεντακοσίων ευρώ, κυριαρχεί έναντι των άλλων μορφών απασχόλησης. Η κοινωνική ζούγκλα εντός της οποίας μας καλούν να ζήσουμε δεν πρέπει και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το λαό. Η καταστροφή της κοινωνικής και οικονομικής δομής που επιχειρείται στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, με το επιχείρημα της τόνωσης της ανταγωνιστικότητας, πρέπει να σταματήσει άμεσα, άλλως οδηγούμεθα σε μια κρίση ανάλογη ή ακόμη και μεγαλύτερη εκείνης του 1929. Οι δυνάμεις της Αριστεράς και των σοσιαλιστών που αποδεσμεύονται από το μεταλλαγμένο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ, επωμίζονται το βαρύ καθήκον της δημιουργίας ενός παλλαϊκού μετώπου το οποίο με αξιώσεις θα διεκδικήσει την εξουσία για να μας βγάλει από την κρίση, καταργώντας τις ατιμωτικές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια και στέλνοντας στο διάβολο την τρόικα, το ΔΝΤ και τους εγχώριους συνεργάτες τους.

φορά, τους οποίους ενώνει η ανάγκη της εξασφάλισης υψηλών αποδοχών, ακόμη και σε περίοδο κρίσης, κυρίως επειδή έμαθαν να ζουν έτσι. Στο παρελθόν είχαν τεράστιους μισθούς από το δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα.

Οι συνεργάτες της εργοδοσίας δεν έχουν μεγάλη σχέση με τη γνώση, αν και αρέσκονται να την επιδεικνύουν στο αχανές τμήμα του κοινού, που δεν είναι σε θέση να ελέγξει την αλήθεια των λεγομένων τους. Συντηρούν όμως το κομμάτι της μοντέρνας παρουσίας που περιλαμβάνει από τη χρήση υπολογιστών και την παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα πληροφόρησης, έως και τις αναφορές και τις συμμετοχές σε κοινωνικές δράσεις, όπου το κοινό που συμμετέχει είναι «καθώς πρέπει».

Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν με την πρακτική τους να συγκροτήσουν μια νέα κουλτούρα, δεξιάς αντίληψης, προσαρμοσμένη στο νεοφιλελευθερισμό της εποχής. Πάντα από τη μεριά της εξουσίας, καθημερινά παράγουν επιχειρήματα για το πόσο άδικο έχουν όλοι εκείνοι που διαμαρτύρονται και πως πάντοτε υπάρχει μια λύση, η οποία σχεδόν αποκλειστικά ευνοεί τους εργοδότες τους.

Δεν έχουν σχέση με τους παλιούς δεξιούς δημοσιογράφους. Το τμήμα των σκεπτόμενων δημοσιογράφων είχε ευαισθησίες και αναγνώριζε και την κοινωνία και το συνάδελφό του, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων. Είναι άλλωστε ιστορικό γεγονός πως την περίοδο της χούντας αριστεροί δημοσιογράφοι, βρήκαν «στέγη» για να εργαστούν και να ζήσουν στην Απογευματινή. Και ακόμη και σήμερα δεξιοί δημοσιογράφοι είναι εκείνοι που ανεμίζουν –και για εμπορικούς λόγους– τη σημαία της «αντίστασης στο ΔΝΤ».

*Πρώην Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών

Πίσω από τη φαινομενική χαλαρή παρουσία, κρύβεται η διαπλεκόμενη σχέση με τράπεζες, λομπίστες, τμήματα του πολιτικού μηχανισμού, αλλά και ένα τμήμα του πληθυσμού που τους παρακολουθεί και θεωρεί ως απολύτως φυσιολογική τη στάση και συμπεριφορά αυτή. Είναι ένα νέο οργανικό κομμάτι του συστήματος, που βρίσκει την απόλυτη έκφραση στα χρόνια του ελέγχου της Ελλάδας από τους τροϊκανούς. Όχι απλώς ενσωματωμένοι στο σύστημα , αλλά και έτοιμοι κάθε φορά να αναλάβουν και κυβερνητικούς ρόλους, ανάλογα με τις φιλοδοξίες τους και τις απαιτήσεις του συστήματος εργοδοσίας.


ΠPIN / 

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

σχόλια

Ο Βορίδης θέλει να απολύσει! Όχι μόνο λαγός της ρατσιστικής αλλά και της βαθιά αντεργατικής πολιτικής ατζέντας αποδεικνύεται το ΛΑΟΣ, με τον υπουργό του Μάκη Βορίδη να τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς υπέρ της άμεσης μείωσης του αριθμού των δημόσιων υπαλλήλων και με απολύσεις. «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 700.000 άνεργοι από τον ιδιωτικό τομέα. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το ταμπού με το Δημόσιο», είπε για να προσθέσει ότι «το μέτρο της εφεδρείας είναι ανορθολογικό και δεν μπορεί να προσφέρει τις αναγκαίες λύσεις». Το ακροδεξιό δεκανίκι της συγκυβέρνησης διαφοροποιείται «από τα δεξιά» προτείνοντας ευθέως τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, στο όνομα της … ίσης αντεργατικής μεταχείρισής τους με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα!

Λεφτά υπάρχουν για όπλα Οι εξοπλιστικές ανάγκες υπεράνω των κοινωνικών αναγκών! Ο κρατικός προϋπολογισμός της συγκυβέρνησης Παπαδήμου την ίδια στιγμή που σφαγιάζει τις δαπάνες για μισθούς, υγεία, παιδεία, πρόνοια κ.ά., αυξάνει προκλητικά κατά 66,7% τα κονδύλια για πληρωμές νέων και παλιών εξοπλιστικών προγραμμάτων που καταλήγουν στις ξένες πολεμικές βιομηχανίες. Επίσης, το 2012 αυξάνονται κατά 22,5% τα κονδύλια για το ΝΑΤΟ, καθώς τα ποσά ξεπερνούν το 1,1 δισ. ευρώ! Φυσικά, δεν γίνεται καν λόγος για αποχώρηση των ελληνικών μισθοφορικών στρατευμάτων από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, κόστος που κι αυτό το επωμίζεται ο κόσμος της εργασίας. Λεφτά λοιπόν υπάρχουν, αλλά μόνο για όπλα, και πολεμικές εκστρατείες...

Αλώβητοι φοροφυγάδες Μια ...εικονική πραγματικότητα δημιουργούν οι «συλλήψεις» επώνυμων φοροφυγάδων. Το υπουργείο Οικονομικών ομολόγησε ότι από τους 17 φοροφυγάδες που συνελήφθησαν από το ΣΔΟΕ για οφειλές 5,6 εκατ. ευρώ, εισπράχθηκαν μόλις 50.000 ευρώ. Οι συνολικά 49 συλληφθέντες για μεγάλες οφειλές δεν πέρασαν περισσότερο από 48 ώρες στα κρατητήρια, καθώς αφέθηκαν ελεύθεροι, είτε με περιοριστικούς όρους, εί-

στο ημι

ΦΩΣ

τε με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, είτε με εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης. Ενώ μισθοί και συντάξεις λεηλατούνται, έσοδα ύψους 13 δισ. ευρώ ή 5%-6% επί του ΑΕΠ, χάνονται κάθε χρόνο λόγω φοροδιαφυγής, με τις εφορίες να κλείνουν μόλις το 6% των υποθέσεών τους και μάλιστα σε χρόνο …20 μηνών! Έτσι, ξεσπαθώνουν οι διάφοροι Γαβαλάδες…

Καταδίκη αρνητή στράτευσης

ψε ότι «η τοπική ΕΛΜΕ, στην οποία πλειοψηφία είναι οι Παρεμβάσεις και ενώ στη σύσκεψη που συμμετείχε συμφώνησε για απεργία, αποφάσισε τελικά τρίωρη στάση εργασίας». Αυτό, σε ρεπορτάζ για την απεργοσπασία της ΠΑΣΚΕ στο Θριάσιο! Φυσικά, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Οι Παρεμβάσεις πρότειναν και η συνέλευση της ΕΛΜΕ αποφάσισε 3ωρη στάση εργασίας (οι ΕΛΜΕ δεν μπορούν να προ-

Τα διόδια της ντροπής Το μεγάλο σκάνδαλο της εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών συνεχίζεται, καθώς η άδεια διάρκειας 14 μηνών που είχε δοθεί στη γαλλική κατασκευαστική εταιρεία Βινσί έληξε στις 27 του περασμένου Νοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία όφειλε είτε να έχει κατασκευάσει το δρόμο, είτε να τον επιστρέψει στην αρχική του κατάσταση. Όπως καταγγέλλει ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σε 6 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή καταδίκασε το στρατοδικείο Ιωαννίνων τον Γεράσιμο Κορωναίο, ο οποίος αρνήθηκε να καταταγεί στο στρατό προβάλλοντας λόγους συνείδησης και δηλώνοντας ολικός αρνητής στράτευσης. Η απόφαση του Στρατοδικείου εντάσσεται σε μια συνολικότερη προσπάθεια τρομοκράτησης και καταστολής αγωνιστών και κινημάτων, στην ποινικοποίηση της αντιμιλιταριστικής δράσης μέσω της επιβολής τεράστιων χαρατσιών σε όσους αρνούνται το στρατό και τη μετατροπή της Ελλάδας σε Ισραήλ των Βαλκανίων μέσω των συνεχών και επικίνδυνων ασκήσεων εφέδρων. Δεν του συγχωρέθηκε η δήλωσή του ότι δεν επιθυμεί να καταταγεί στο στρατό, ούτε να έχει καμία επαφή με αυτή τη δομή του εξουσιαστικού συστήματος, ούτε καμία εναλλακτική θητεία...

Ριζοσπάστης κατά ΕΛΜΕ Ελευσίνας Η ΕΛΜΕ Ελευσίνας που από την πρώτη στιγμή στηρίζει τους απεργούς χαλυβουργούς, πρωτοστατώντας σε ένα συντονισμό αγώνα και αλληλεγγύης βρέθηκε στο στόχαστρο του Ριζοσπάστη, ο οποίος έγρα-

κηρύξουν 24ωρη) και απαίτησαν από την ΟΛΜΕ να κηρύξει άλλη μια 3ωρη, ώστε να προκύψει 24ωρη, όπως και έγινε! Όμως ο Ριζοσπάστης παρουσίασε εκ των υστέρων την απεργία της ΕΛΜΕ ως ...πρόταση του ΠΑΜΕ. Σε μια κρίσιμη στιγμή του αγώνα στη Χαλυβουργία, όπου το ζητούμενο είναι η κοινή δράση, τέτοιες πρακτικές ωφελούν την εργοδοσία...

το σωματείο εργαζομένων στο έργο, σήμερα η εταιρεία παράνομα και χωρίς άδεια εγκατέλειψε σε άθλια κατάσταση το έργο και οι εκπρόσωποί της προσπαθούν να απεμπλακούν από το έργο, χωρίς κανένα κόστος. Την ίδια στιγμή η Τροχαία Εθνικών Οδών κάνει τα στραβά μάτια, ενώ το αρμόδιο υπουργείο επιβάλλει στους πολίτες να πληρώνουν κανονικά διόδια σε ένα δρόμο καρμανιόλα!

ΘANAΣHΣ ΣKAMNAKHΣ

Χαλυβουργία (για τρίτη φορά)

TEΛEYTAIA

Είχα σκοπό να γράψω σχετικά με το σπουδαίο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου για νέους και εφήβους της Ολυμπίας, που μέρος του παρακολούθησα την προηγούμενη εβδομάδα στον Πύργο. Αλλά φαίνεται πως η Χαλυβουργία και πάλι ζητά την προσοχή μας. Εδώ μιαν όψη, ως συνέχεια της προηγούμενης φοράς, θέλω να παρατηρήσω. Το σωματείο των εργαζομένων στη Χαλυβουργία Βόλου, υπό την πίεση των πραγμάτων και το συναισθηματικό βάρος, αποφάσισε να εκδώσει ανακοίνωση για να εξηγήσει (να δικαιολογήσει, πες) τη στάση του. Και ευγενικά, αλλά αμείλικτα, διαχωρίζει τη θέση του, από τους εργάτες απεργούς της Ελευσίνας. Εμείς δι-

αλέξαμε να έχουμε τη δουλειά μας, να περικόψουμε τις ημέρες απασχόλησης και τους μισθούς, προκειμένου να μην απολυθεί κανείς και να δεχτούμε την υπόσχεση της εργοδοσίας πως σε τέσσερις μήνες θα επανέλθουμε στο παλιό καθεστώς της πλήρους απασχόλησης, λέει η ανακοίνωση του σωματείου, προσθέτοντας και τις ευχές προς τους απεργούς της Ελευσίνας. Λογικό ακούγεται. Και συμφέρον. Το παν είναι να εξασφαλιστεί η δουλειά, ακόμα και με περικοπές. Το λιγότερο είναι καλύτερο από το τίποτα και η υπόσχεση καλύτερη από την απειλή. Αν μπορείς να λουφάρεις σε κάποιο απάγκιο ως να περάσει ο τυφώνας,

λέξη

κάντο. Αν ανοιχτείς κόντρα, ο καιρός θα σε πάρει μαζί του. Αλλά είναι καιρό τώρα που ο τυφώνας μπαίνει στα σπίτια κι αρπάζει ό,τι βρει κι όποιον βρει. Αν οι χαλυβουργοί της Ελευσίνας ηττηθούν και γυρίσουν, όσοι γυρίσουν, στη δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, θα είναι έτοιμοι να δεχτούν να δουλέψουν και με τα μισά μεροκάματα και με το ένα τέταρτο ακόμα και τρεις ημέρες και δυο ημέρες και εφτά ημέρες, όσο θέλει η νικήτρια εργοδοσία, καθώς είναι προτιμότερο να έχεις μια δουλειά έστω και λειψή, από το να μην έχεις καθόλου δουλειά, σύμφωνα και με τη λογική του σωματείου Βόλου. Κι όταν στην Ελευσίνα δουλεύουν έτσι οι εργάτες, ο εργοδότης θα απαιτήσει και στο Βόλο να δουλεύουν υπό παρόμοιες συνθήκες. Κι αν αντιδράσουν, θα βάλει τους ελευσίνιους να δουλεύουν υπερω-

ρίες και να καλύπτουν απώλειες της παραγωγής. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται παρασύροντας τους εργάτες όλο και πιο χαμηλά. Αυτό δεν είναι υπόθεση εργασίας, αλλά η πραγματικότητα της επόμενης μέρας. Το αισθάνονται όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά εύχονται και θέλουν να πιστέψουν πως το δρεπάνι κάθε φορά θα θερίσει σ’ άλλο χωράφι. Όμως τα συνδικάτα έχουν αποστολή να βλέπουν τα πράγματα πιο συνολικά και να ανεβάζουν την ατομική αγωνία σε συλλογική προσπάθεια και συνείδηση. Όταν πράττουν το αντίθετο και μετατρέπουν την ατομική αγωνία σε συλλογική υποταγή, υπονομεύουν βαθειά και κάθε δύναμη αντίδρασης της τάξης. Γιατί ο κοινωνικός πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη κι οι παρόμοιου τύπου συνδικαλιστές κηρύσσουν άτακτη υποχώρηση με την πρώτη ντουφεκιά. Από άγνοια;


10 / ΠPIN

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

«Για το ΠΑΣΟΚ των ονείρων μας»

A ΠOΨEIΣ ΚΥΠΡΟΣ

Ο αντικαπιταλιστικός αγώνας και το κοινωνικό ζήτημα

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ Η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ συντελέστηκε σε μια περίοδο σοβαρών ανακατατάξεων του πολιτικού συστήματος και απαντούσε από τη μια στην ανάγκη ύπαρξης μιας ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που δεν θα έχει απαρνηθεί πλήρως τις «σοσιαλιστικές ευαισθησίες» και αυταπάτες της και από την άλλη, στην ανάγκη του συστήματος για μια «πρόθυμη», απόλυτα ελεγχόμενη και ακίνδυνη Aριστερά που θα στηρίζει τις κύριες πλευρές και στόχους του συνολικού αντιδραστικού συνασπισμού εξουσίας. Η κοινή κάθοδος με το ΠΑΣΟΚ του Mνημονίου στις δημοτικές εκλογές σε συνδυασμό με την αντιπολίτευση του τύπου «ούτε κι εμείς τρελαινόμαστε με το Mνημόνιο αλλά πρέπει να το στηρίξουμε», δεν της επέτρεψε να εκφράσει –ακόμα και εκεί που επιχείρησε αυτόνομη κάθοδο– ένα διακριτό ρεύμα διαμαρτυρίας και αντίστασης. Πρόκειται για μια «δημοκρατική» μόνο στο όνομα Aριστερά, η οποία δεν δείχνει την παραμικρή ευαισθησία στην καταπάτηση των δημοκρατικών και πολιτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ενώ αντιθέτως στήριξε την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και με πολλούς τρόπους βάζει πλάτη και στην άρση πολλών ακόμα δημοκρατικών κατακτήσεων της μεταπολίτευσης. Από την πρώτη στιγμή το εκσυγχρονιστικό μόρφωμα κράτησε αποστάσεις από τις εργατικές διεκδικήσεις –παρά την τυπική στήριξη των απεργιών της ΓΣΕΕ– και δεν έκρυψε ότι στόχος της είναι η συμμετοχή σε μια «προοδευτική» διακυβέρνηση με κορμό το ΠΑΣΟΚ. Μεγάλη μερίδα στελεχών της έδειξε να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη τήρησης στοιχειωδών αντιπολιτευτικών προσχημάτων και εγκαλούσε τον Φ. Κουβέλη για ...αριστερισμό επειδή δεν στήριξε και επισήμως Συμπληρωματικό τον αντιεκπαιδευτικό νόμο ρόλο απέναντι Διαμαντοπούλου, το Μεσοπρόθεσμο και την κυβέρνηστο ΠΑΣΟΚ έχει ση Παπαδήμου. Ο αρχηγός της μέχρι πρόσφατα έδειεπιλέξει χνε να δυσκολεύεται να το κόμμα συγκρατήσει τα «διψασμένα» για αστική αναγνώριση του Φώτη στελέχη από το να αυτομολήσουν στη συγκυβέρνηση Κουβέλη κεντροδεξιάς και ακροδεξιάς. Ωστόσο, οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις –των οποίων η αξιοπιστία και οι σκοπιμότητες δεν είναι υπεράνω υποψίας– φανερώνουν ότι η επιλογή του Φ. Κουβέλη να τοποθετήσει τη ΔΗΜΑΡ σε συμπληρωματικό και δορυφορικό ρόλο με το ΠΑΣΟΚ δικαιώνεται ως προς τα ποσοστά τουλάχιστον όσο το τέως κυβερνών κόμμα εμφανίζεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Ο Φ. Κουβέλης επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους ότι μετά τις εκλογές θα ανοίξει ο διάλογος για μια μεγάλη κεντροαριστερά, ενώ τα προεκλογικά συνθήματα της ΔΗΜΑΡ κινούνται στην κατεύθυνση ενός «αριστερού φιλιού της ζωής» στο ετοιμοθάνατο ΠΑΣΟΚ: «Δύναμη ελπίδας για προοδευτικές εξελίξεις», «εγγύηση για την ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού δημοκρατικού χώρου», «ευθύνη για τη διακυβέρνηση και για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας»! Χαρακτηριστική του «ρεύματος» της ΔΗΜΑΡ είναι η προσχώρηση σε αυτήν και του μέχρι χθες στελέχους του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Μπίστη, ο οποίος δηλώνει ότι «επιστρέφει στο σπίτι του» σε μια κατεύθυνση ωστόσο που προϋποθέτει την αναζήτηση μετεκλογικών δρόμων επικοινωνίας και στενότερης συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

n ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΣΜΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

Γ

ια άλλη μια φορά η «αριστερή» κυβέρνηση Χριστόφια με την πολιτική της απέδειξε στον κυπριακό λαό ότι υπηρετεί πειθήνια τις επιλογές της ντόπιας και ξένης αστικής τάξης. Μετά το δεύτερο πακέτο περικοπών, που συμφώνησαν η κυβέρνηση και τα κόμματα πριν λίγους μήνες, η κυβέρνηση Χριστόφια προωθεί νέα μέτρα λιτότητας, συμμορφώνοντας την πολιτική της στους σκληρούς όρους της ευρωζώνης, της ΕΕ και της κυπριακής αστικής τάξης, που με νύχια και με δόντια πιέζουν να θέσουν την Κύπρο στην ίδια καταστροφική τροχιά με την Ελλάδα. Μέτρα που κτυπούν τον κόσμο της εργασίας αντί το κεφάλαιο και ασφαλώς, όχι μόνο δεν θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της κυπριακής οικονομίας, αλλά αντίθετα θα τη σπρώξουν σε βαθύτερη ύφεση απ’ ό,τι τώρα, θα φτωχοποιήσουν την εργαζόμενη πλειοψηφία και θα αυξήσουν κι άλλο την ανεργία, η οποία εκτινάχθηκε ήδη αυτό το μήνα κατά 27,2%, συγκριτικά με τον Νοέμβριο του 2010. Έτσι, μεταξύ άλλων, το τρίτο πακέτο μέτρων λιτότητας που ψηφίστηκε από την ολομέλεια της Βουλής είναι σαφώς πιο σκληρό από τα προηγούμενα δύο (πάγωμα των μισθών στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα για δύο χρόνια, «έκτακτη συνεισφορά» ιδιωτικών υπαλλήλων, αύξηση του ΦΠΑ από 15% σε 17%, μείωση των κλιμάκων εισδοχής κατά 10%, κατάργηση 939 θέσεων στο Δημόσιο, μείωση κοινωνικών παροχών κατά 10% κ.ά.). Το πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα θα ωθήσει αντικειμενικά σε μείωση μισθών και στον ιδιωτικό, ενώ θα χτυπηθούν οι μικρομεσαίοι μαγαζάτορες και επαγγελματοβιοτέχνες από τη μείωση της κατανάλωσης. Αν τούτο συνδυαστεί με την παράλληλη φοροεπιδρομή, τότε το βιοτικό επίπεδο της εργαζόμενης πλειοψηφίας υποθηκεύεται για τα καλά. Άμεσα πλήττονται εν πολλοίς οι σχετικά υψηλά αμειβόμενοι, αν όμως δεν οργανωθεί ένα

εργατικό ριζοσπαστικό μέτωπο αντίστασης και ένας παλλαϊκός ξεσηκωμός, τότε τα μέτρα λιτότητας που σίγουρα θα ακολουθήσουν σύντομα, θα είναι ακόμα πιο σκληρά για όλους. Η επίθεση της κυβέρνησης Χριστόφια κατά των εργαζομένων μέσω των αντιλαϊκών μέτρων θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί ορισμένως, αν αυτή συγκρουόταν με τις δυνάμεις της κυπριακής αστικής τάξης, που όπως και στην Ελλάδα έτσι και στην Κύπρο, έχει ως εθνικό σπορ τη φοροδιαφυγή. Θα μπορούσε έτσι να πραγ-

Η μετάλλαξη του ΑΚΕΛ οδηγεί σε ρήξη με την εργατική και λαϊκή του βάση

ματοποιήσει την πολυπόθητη αναδιανομή του σκιώδους κεφαλαίου προς όφελος της εργασίας. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι στην ετήσια έκθεση για το 2010, η οποία παραδόθηκε στον Χριστόφια από την Γενική Ελέγκτρια του Κράτους, Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, καταγράφονται ανείσπρακτες οφειλές του κεφαλαίου προς το κράτος που αγγίζουν το αστρονομικό –για ένα κράτος όπως η Κύπρος– ποσό των 1,54 δισ. ευρώ, που ερμηνεύεται σε ποσοστό 8,4% επί του ΑΕΠ. Για το ίδιο έτος, οι δαπάνες για κοινωνικές παροχές, όπως δαπάνες για υγεία, παιδεία

κ.λπ., χρησιμοποιήθηκε το ποσό των 1,3 δισ. ευρώ, που ερμηνεύεται σε ποσοστό 7,1% επί του ΑΕΠ. Είναι πασίγνωστο ότι η Κύπρος είναι ένα κράτος που ζει χάρη στη φοροδιαφυγή. Φυσικά όχι μόνο της αδύναμης ντόπιας αστικής τάξης, αλλά κυρίως της ξένης. Λόγω αυτού του παρασιτισμού, προσελκύει βρώμικο ξένο κεφάλαιο και αν πάψει να εισρέει, ολόκληρο το οικονομικό οικοδόμημα της Κύπρου θα καταρρεύσει. Στόχος της κυβέρνησης ήταν να φτάσει το έλλειμμα από το 5,4% του ΑΕΠ στο 4,5%, δηλαδή να καλύψει 150 εκ. ευρώ. Στο ίδιο έτος όμως παρατηρήθηκε το εξής παράδοξο. Η φοροδιαφυγή του κεφαλαίου αυξήθηκε κατά 30 εκ. ευρώ. Έμμεσα, λοιπόν, η κυβέρνηση Χριστόφια κάνει πλάτες για να εισρέει το βρώμικο ξένο κεφάλαιο και ψηφίζει αντεργατικά μέτρα για να καλύψουν οι μη έχοντες που δεν ευθύνονται για της κρίση το κόστος της. Σοκ προκάλεσαν στους εργαζόμενους οι απίστευτες δηλώσεις του προέδρου Χριστόφια, ότι πρέπει να αποφευχθούν οι απεργίες, καλώντας τα συνδικάτα να δεχθούν τα μέτρα επιδεικνύοντας υψηλό αίσθημα ευθύνης. Στο πλευρό του τάχθηκαν αμέσως όλα τα πολιτικά κόμματα και οι σύνδεσμοι εργοδοτών, που συνεχώς κινδυνολογούν για το ενδεχόμενο να μπει η Κύπρος στο μηχανισμό στήριξης, απαιτώντας την επίσπευση αυστηρότερων μέτρων λιτότητας από την κυβέρνηση. Επιχειρούν δηλαδή να βάλουν την Κύπρο με το «έτσι θέλω» σε μηχανισμό στήριξης, ασχέτως αν αυτή πληροί τους όρους της ευρωζώνης. Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, αυτή η οικονομική υποβάθμιση θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση της «εθνικής κυριαρχίας» και της αμυντικής ικανότητας, σε μια περίοδο που τα «τύμπανα του πολέμου» ξαναχτυπούν στην περιοχή. Παράλληλα, σκοπεύουν να τρομοκρατήσουν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις για να συναινέσουν. Προς το παρόν, αυ-

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ Θέλεις να έχεις ηλεκτρικό ρεύμα; Μην πληρώνεις το χαράτσι. Μοιάζει παράλογο κι εντελώς οξύμωρο; Ας δοκιμάσουμε να κλείσουμε για λίγο τα αυτιά μας στην παραπληροφόρηση και την τρομοϋστερία που εξαπολύουν η τρόικα, οι ελληνόγλωσσες κυβερνήσεις της και τα ΜΜΕ και να σκεφτούμε απλά με την κοινή λογική. Το χαράτσι που επιβλήθηκε στους λογαριασμούς του ρεύματος (και της ΔΕΗ και των ιδιωτών παρόχων) κι επονομάζεται «έκτακτο ειδικό τέλος», δεν είναι ούτε έκτακτο, ούτε ειδικό, ούτε τέλος. Η κυβέρνηση ήδη εξήγγειλε ότι θα το διατηρήσει και μετά το 2015. Θα ενοποιήσει μάλιστα στο χαράτσι όλους τους φόρους που έχει επιβάλλει στην προσωπι-

ΦΛΩΡΑ ΠΑΠΑΔΕΔΕ*

Θέλεις ηλεκτρικό; Μην πληρώσεις το χαράτσι! κή ακίνητη περιουσία, θα τους αναπροσαρμόσει (προς τα πάνω) και από το Γενάρη του 2012 θα ανοίξει ο νέος κύκλος εκβιασμών με το ρεύμα... Ένας εκβιασμός μόνιμος και συνεχής. Η λογική και η εμπειρία λέει ότι όποιος υπέκυψε σε εκβιαστές βγήκε πάντα χαμένος και κατάφερε μόνο να τους ανοίξει την όρεξη. Ακόμα κι αν υπάρχει σήμερα λαϊκή οικογένεια που δεν έχει πληγεί από την ανεργία, τις εφεδρο-απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και συντάξε-

ων, πόσο καιρό θ’ αντέξει αυτή τη συνεχή φοροαφαίμαξη; Πόσο θα αργήσει να υποβιβαστεί στην κατηγορία αυτών που «δεν μπορούν να πληρώσουν», που θα πρέπει να επιλέξουν αν θα αγοράσουν τρόφιμα ή θα έχουν ρεύμα; Ήδη, το 25% των νοικοκυριών αδυνατεί να πληρώσει τη δαπάνη γι�� ηλεκτρικό. Πληρώνοντας το χαράτσι, μήπως τελικά επισπεύδεται η ώρα που δεν θα έχουμε να πληρώσουμε ούτε το ρεύμα; Το χαράτσι δεν είναι «τέ-

λος» αλλά φεουδαρχικός φόρος επικυριαρχίας. Είναι πληρωμή ενοικίου στον τοκογλύφο για να μένεις στο σπίτι σου. Η καταβολή του είναι σαν να αναγνωρίζονται στους διεθνείς δανειστές απαιτήσεις συνιδιοκτησίας στην περιουσία των νοικοκυριών. Γι’ αυτό και το «κλιμάκιο παρακολούθησης» της τρόικας, δηλαδή οι γκαουλάιτερ των επικυρίαρχων, απαιτούν καθημερινή ενημέρωση και εικόνα για την πορεία είσπραξης του χαρατσιού. Τα έσοδα που επιδιώκουν να συγκεντρώσουν από τα χαράτσια (1,7 δισ. ευρώ μόνο για το 2011) δεν πάνε σε μισθούς και συντάξεις που πετσοκόβονται, ούτε σε σχολεία και νοσοκομεία που συρρικνώνονται και κλείνουν. Ούτε ένα ευρώ δεν μένει με οποιοδήποτε τρό-


A ΠOΨEIΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΠPIN / 11

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΑΓΟΡΑΣ

τό φαίνεται να επιτυγχάνεται. Οι ηγεσίες των «συντεχνιών» (όπως αποκαλούνται τα συνδικάτα στην Κύπρο) αποφάσισαν τρίωρη στάση εργασίας για τις 13 Δεκεμβρίου, μόνο στο δημόσιο τομέα. Μπροστά στην επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου, μία τόσο χαλαρή αντίσταση στη λογική της «υπεύθυνης στάσης» των ηγεσιών των συνδικαλιστικών φορέων, δεν αποτελεί σοβαρή αντίσταση των δυνάμεων της εργασίας. Δεν αποτελεί ρήξη άλλα πλήρη ενσωμάτωση στη νέα ζοφερή πραγματικότητα. Όμως, η συμμετοχή 10.000 δημοσίων υπαλλήλων στην τρίωρη στάση εργασίας που πραγματοποιήθηκε, για τα δεδομένα της Κύπρου, είναι μεγάλος αριθμός. Η μαζικότητα έδειξε ότι ο κόσμος ήταν αποφασισμένος για πιο δυναμικές κινητοποιήσεις. Αυτό φάνηκε όταν η συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων (ΠΑΣΥΔΥ) αποφάσισε και πραγματοποίησε διήμερη απεργία στις 14 και 15 Δεκεμβρίου. Είναι γεγονός ότι οι ηγεσίες των «συντεχνιών» είναι ενσωματωμένες με τα πολιτικά κόμματα, κυρίως με το ΑΚΕΛ (ΠΕΟ), αλλά και τον ΔΗΣΥ (ΣΕΚ). Με ανακοίνωσή της η ΠΕΟ αποδεσμεύθηκε από τα απεργιακά μέτρα της ΠΑΣΥ-

πο στη χώρα και για τις ανάγκες της. Οδεύουν κατευθείαν στην αποπληρωμή των διεθνών και ντόπιων τοκογλύφων, δηλ. στις «αγορές» και στις τράπεζες. Μέσα από αυτό τον πραγματικό φόρο αίματος στραγγίζουν και το τελευταίο «λίπος», τις τελευταίες οικονομίες και το κομπόδεμα της λαϊκής οικογένειας που κρατά για να αντέξει στις δύσκολες μέρες. Είναι εργαλείο για να εξαθλιωθούν και να γονατίσουν οι εργαζόμενοι κι ολόκληρος ο ελληνικός λαός, καθώς μόνο έτσι μπορεί να αποδεχτεί μισθούς 300 ευρώ και Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, επόπτες και επιτήρηση, το ξεπούλημα της χώρας του και την υποθήκευση κυριολεκτικά της ίδιας του της ζωής. Η μαζική αντίσταση στα

ΔΥ ενώ καλούσε τους βουλευτές να συμβάλουν «δημιουργικά» στη «μείωση της έντασης» και στην «ενίσχυση της αξιοπιστίας» του πολιτικού συστήματος. Η αντίφαση αυτή θα δυσκολέψει τις ηγεσίες των «συντεχνιών» να πείσουν τα μέλη τους να ακολουθήσουν τη γραμμή της υποχώρησης και της υποταγής στον εργοδοτικό δεσποτισμό. Η οργανωμένη εργατική πάλη κατά των δυνάμεων του κεφαλαίου και της ΕΕ θα αποδομηθεί με οδυνηρές συνέπειες για το σύγχρονο εργατικό κίνημα εντός του κυπριακού λαού. Η συμμετοχή του ΑΚΕΛ στην κυβέρνηση αποτελεί ιστορικό παράδειγμα «αριστερής» διακυβέρνησης, που αφοπλίζει οτιδήποτε ριζοσπαστικό. Πλαισιωμένο εντός του καπιταλιστικού κράτους, το ΑΚΕΛ δείχνει τα όρια και τις μεγάλες αντιφάσεις του. Εν μέσω της πιο ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, ακολούθησε το μονοπάτι της αστικοποίησης, ολοκληρώνοντας μία πορεία που χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ξεκίνησε δηλαδή η σοσιαλδημοκρατική του μετάλλαξη. Ενώ οι δεσμοί του με τα πλατιά εργατικά στρώματα είναι ακόμη ισχυροί, η στροφή αυτή αποτελεί ποιοτική υποβάθμιση των δεσμών του με αυ-

χαράτσια είναι απαραίτητος όρος για να υπερασπίσουμε τη δουλειά και τους κόπους μιας ζωής, το σπίτι της οικογένειάς μας, την αξιοπρέπειά μας. Κι όπως πρέπει να υπερασπιστούμε την προσωπική μας περιουσία, έτσι ακριβώς πρέπει να κάνουμε και με τη δημόσια, δηλ. την κοινή μας περιουσία. Το χαράτσι απειλεί και τη ΔΕΗ με χρεωκοπία, λόγω έλλειψης ταμειακής ρευστότητας, επιταχύνοντας τη διάλυση και το ολοκληρωτικό ξεπούλημά της. Η διάσπαση, η ιδιωτικοποίηση, η παράδοσή της σε ξένα και ντόπια μονοπώλια θα σημάνει την πλήρη μετατροπή του ρεύματος σε ακριβό εμπόρευμα για λίγους. Θέτει σε κίνδυνο την επάρκεια και την ασφαλή τροφοδοσία της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια.

τούς που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί πολιτικά. Τούτη η μετάλλαξη αντανακλάται στην αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος, καθώς είναι εγκλωβισμένο στη βάση ενός κόμματος που βασικά του στελέχη βρίσκονται σε μία αντιλαϊκή κυβέρνηση. Οι όποιες αριστερόστροφες διαφοροποιήσεις του από τα άλλα αστικά κόμματα γίνονται σε επίπεδο ύφους και τακτικισμού, έτσι ώστε να μην αλλοιώνεται η χαλαρή αντικαπιταλιστική επικοινωνία με τη βάση του που είναι εργατική και λαϊκή. Σε στρατηγικό επίπεδο όμως, προσαρμόζεται στην επιλογή της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, συμμορφώνεται στους σκληρούς όρους της ευρωζώνης και συμμαχεί με το αντιδραστικό κράτος του Ισραήλ. Δεν αμφισβητεί τον ίδιο τον καπιταλισμό ως ένα αντιδραστικό πλέον σύστημα στον ιστορικό ορίζοντα της ανθρωπότητας και στοχεύει σε μία «προοδευτική» παραλλαγή της αστικής πολιτικής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στις διακηρύξεις του απουσιάζουν οι λέξεις «επανάσταση» και «κομμουνισμός». Αρκετά ριζοσπαστικά κομμάτια που κινούνται αριστερά, εντός και εκτός του ΑΚΕΛ, αντιδρούν ανοιχτά με τον τρόπο λειτουργίας και σύνδεσης του ΑΚΕΛ με την κυβέρνηση. Η καθετοποίηση που έχει δημιουργηθεί προκειμένου να λαμβάνονται οι όποιες αποφάσεις, σε καμία περίπτωση δεν συνάδουν με τις βασικές λειτουργίες ενός δημοκρατικού κόμματος, πολύ περισσότερο με τη λειτουργία ενός κομμουνιστικού φορέα. Αντί οι αποφάσεις του να λαμβάνονται από τα συλλογικά όργανα και τις οργανώσεις του, συμβαίνει το αντίθετο: Oι αποφάσεις λαμβάνονται από βουλευτές του ΑΚΕΛ που βρίσκονται στην κυβέρνηση. Μέσω τούτης της λειτουργίας επιδιώκεται η κατάπνιξη της άμεσης δημοκρατίας και η ποδηγέτηση των επαναστατικών και κομμουνιστικών δυνάμεων που λειτουργούν εντός του, έτσι ώστε οι αποφάσεις να είναι υπό πλήρη έλεγχο. Ωστόσο, η ίδια η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει, ο αναβρασμός και η δυσαρέσκεια ολοένα και θα φουντώνει. Ο νέος κύκλος αντιδράσεων από τη μεριά των εργαζομένων ενάντια στα συνεχή μέτρα λιτότητας, θα προκαλέσουν σύγκρουση της κυβέρνησης και του ίδιου του ΑΚΕΛ με τον κόσμο της εργασίας, που θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, στην αυτοτελή εμφάνιση και στην Κύπρο, ενός σχετικά μαζικού ρεύματος αντικαπιταλιστικού αγώνα και νέας κομμουνιστικής προοπτικής.

Δεκαετίες ολόκληρες ο ελληνικός λαός πλήρωνε απ’ το υστέρημά του για να αναπτυχθούν δημόσιες επιχειρήσεις και υποδομές που μπορούν να παρέχουν αναγκαία κοινωνικά αγαθά. Το ρεύμα, το νερό, οι μεταφορές, η παιδεία, η υγεία ή θα ανήκουν αποκλειστικά στο Δημόσιο ή θα πάψουν να είναι και κοινωνικά και αγαθά. Γι’ αυτό απαιτείται αντίσταση και στο «χαράτσι» που επιβάλλεται στη δημόσια περιουσία, δηλαδή την εκποίησή της στα «Ταμεία Αξιοποίησης» των αγορών, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Μπορούμε να καταργήσουμε το χαράτσι; Η ενεργητική αντίδραση κι η μαζική αντίσταση μπορεί να ακυρώσει στην πράξη κι αυτό κι όλα τ’ άλλα χαράτσια. Όσο πληθαί-

νουν αυτοί που αντιστέκονται και δυναμώνει η μεταξύ τους αλληλεγγύη, τόσο εκμηδενίζονται οι πιθανότητες να κοπεί το ρεύμα. Γιατί είμαστε πολλοί και δεν είμαστε μόνοι. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και το συνδικάτο τους έχουν εκδηλώσει ήδη την αντίθεσή τους και συμβάλλουν στον αγώνα ενάντια στα χαράτσια. Πρόσφατα, ακόμα και οι εργολάβοι δήλωσαν την άρνησή τους να πραγματοποιήσουν αποκοπές. Στις συνοικίες και στις γειτονιές οργανώνονται καθημερινά συλλογικές κινήσεις και δράσεις. Στην εξαθλίωση που μας επιβάλλουν, απαντάμε με αλληλεγγύη, ενότητα, λαϊκή οργάνωση και αντίσταση. *Γ. Γραμματέας Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΔΕΗ

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ Σιγά που θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια! Απόφαση να δράσουν και μάλιστα άμεσα πήραν οι Γερμανοί, όπως αποκάλυψε στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ο γκαουλάιτερ Νούμερο 2 που διόρισε η Μέρκελ για την Ελλάδα, Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ. Στο στόχαστρό του μπήκαν μάλιστα οι δήμοι – γνωστό εκτροφείο διαφθοράς και σκανδάλων. Το σχέδιο του γκαουλάιτερ δεν περιλαμβάνει μόνο την ανάπτυξη κοινών επιχειρηματικών σχεδίων που ως στόχο θα έχουν το ξεζούμισμα από το Τέταρτο Ράιχ όσων πόρων έχουν ξεμείνει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στο γερμανικό σχεδιασμό περιλαμβάνεται επίσης και η αδελφοποίηση ελληνικών με γερμανικές πόλεις. «Σήμερα υπάρχουν μόνο 30. Ο αντίστοιχος αριθµός µεταξύ γερµανικών και γαλλικών πόλεων είναι 2.000. Εδώ υπάρχει λοιπόν πολύ δυναµικό», δηλώνει στον έλληνα δημοσιογράφο! Στην πραγματικότητα ο ανθύπατος β’ θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει μορφές σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των λαών που αναπτύχθηκαν στη μεταπολεμική περίοδο και στο πλαίσιο της διεθνιστικής αλληλεγγύης για να διευκολύνει την οικονομική άλωση της Ελλάδας! Και μαζί θα μοιράζει δωράκια, όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει η Γερμανία για να προωθεί την οικονομική της διείσδυση. Αποκαλύπτει μάλιστα ότι είναι και στα σκαριά η προώθηση της συνεργασίας του κρατιδίου Βάδης - Βυρτεμβέργης με την κεντρική Μακεδονία. Αυτό που δεν λέει όμως είναι ότι σε αυτήν την περιοχή της βόρειας Ελλάδας εξετάζεται κατ’ απαίτηση του Τέταρτου Ράιχ η δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, όπου γερμανικές επιχειρήσεις θα επενδύουν στο πλαίσιο ενός ειδικού καθεστώτος που θα προβλέπει εικονική φορολογία, ειδικό καθεστώς εργασιακών σχέσεων ακόμη και ειδικό δικαιοδοτικό καθεστώς. Πραγματική αποικία! Το σχέδιο επομένως των απόγονων του Χίτλερ είναι απλό. Για Με αδελφοποιήσεις να αποτραπούν οι αντιδράσεις που σίγουρα θα προκληπόλεων και θούν και να εκτονωθούν αυπου ήδη υπάρχουν, θα αρταξιδάκια επιχειρεί τές χίσουν να χρηματίζουν ό,τι κινείται έτσι ώστε όσο το δυνατο Βερολίνο τόν περισσότεροι να ανακράνα ανακόψει το ζουν «είναι φίλοι μας οι Γερμανοί». Όπως έκαναν παλιά ογκούμενο μίσος δακτυλοδεικτούμενοι προδότες και μισητοί κουκουλοφόεναντίον του ροι... Ενδεικτική για τη μεθοδικότητα με την οποία προωθούν το σχέδιό τους οι Γερμανοί είναι και επίσκεψη που πραγματοποίησε πρόσφατα σχολείο της Άρτας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η επίσκεψη διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτή των Ελεύθερων Δημοκρατών της Γερμανίας, Γιώργου Χατζημαρκάκη. Πρόκειται για πρόκληση. Το κόμμα, που μέσω της συμμετοχής του στη γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας, ευθύνεται για το κλείσιμο πολλών εκατοντάδων σχολείων στην Ελλάδα, επιχειρεί να διαφθείρει τις συνειδήσεις μαθητών και γονιών. Αντί να απολογηθεί για την οικονομική κατοχή που έχει επιβάλλει στην Ελλάδα, εμφανίζεται ως ευεργέτης και δωρητής. Σημασία ωστόσο έχει πως με παρόμοια αισθήματα μίσους αντιμετωπίζουν πολλές χώρες της Ευρώπης το Βερολίνο – γεγονός ομολογουμένως πολύ ευχάριστο. «Είναι πραγματικά δραματικό πώς όλο το θετικό κεφάλαιο που συγκεντρώσαμε επί δεκαετίες καταστράφηκε σε λίγους μήνες», δήλωνε υψηλόβαθμος γερμανός αξιωματούχος σε άρθρο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ που παρουσίαζε την οργή που επικρατεί πλέον στην Ευρώπη κατά της επεκτατικής οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας. Γι’ αυτό το λόγο αδελφοποιήσεις και άλλα παρόμοια σχέδια για δημιουργία εντυπώσεων πρέπει να ακυρωθούν και να αποκαλυφθούν.


12 / ΠPIN

H

A ΛΛH O ΨH

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Η πρώτη εξέγερση τ

Η

ρθα στην πλατεία γιατί δεν ήθελα να χάσω αυτό το κομματάκι ιστορίας που γράφουμε τώρα». Αυτή η φράση, παρμένη από μια προσωπική αφήγηση που δημοσιεύτηκε σε μια παλαιότερη μπροσούρα για το Αργεντινάζο, περιγράφει τα αισθήματα των εκατοντάδων χιλιάδων που κατέκλυσαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες και άλλων μεγάλων πόλεων. Είχε φτάσει πλέον η στιγμή, το ήξεραν καλά, να συναντηθούν με την ιστορία, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να φροντίσουν πρώτα και κύρια για την επιβίωσή τους. Πράγμα που στα τέλη του 2001 φάνταζε αδύνατο για το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού. Μικρά παιδιά είχαν αρχίσει να πεθαίνουν από ασιτία, όπως περιέγραφε ένας δημοσιογράφος, μητέρες ζήταγαν να δοθεί κομμάτι από τη σάρκα τους για να τα ταΐσουν, πάνω από το 50% των κατοίκων ήταν άνεργοι και πολύ περισσότεροι αυτοί που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας. Όμως τώρα ήταν η στιγμή που η οργή έπαιρνε μορφή και φώναζε «Ya Basta», «φτάνει πια». «Να φύγουν όλοι», έγινε το σύνθημα που πλημμύρισε τα χείλη.

Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τη λαϊκή εξέγερση στην Αργεντινή που κορυφώθηκε το διήμερο 19-20 Σεπτέμβρη του 2001 και έμεινε γνωστή ως Αργεντινάζο. Με αυτή την αφορμή ξεκινάμε από το σημερινό φύλλο ένα αφιέρωμα τόσο στα ίδια τα γεγονότα της περιόδου όσο και στα κρίσιμα ερωτήματα και συμπεράσματα που μπορούμε να εντοπίσουμε σήμερα. Η επικαιρότητα που απέκτησε η Αργεντινή τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας είναι ένας παραπάνω λόγος. Το παράδειγμά της είναι κρίσιμο από όλες τις απόψεις, από το συμβολισμό μιας λαϊκής εξέγερσης που οδηγεί στην πτώση της κυβέρνησης και τη φυγή της με ελικόπτερο μέχρι τις πρωτόγνωρες και πρωτότυπες μορφές οργάνωσης και πάλης των εργαζομένων και των ανέργων και από την κατάρρευση μιας χώρας - πρότυπο του ΔΝΤ μέχρι τη διαγραφή ενός μέρους του δημόσιου χρέους. Από τις σελίδες μας λοιπόν θα δώσουμε χώρο σε αγωνιστές και διανοούμενους στην Ελλάδα και διεθνώς ώστε να μελετήσουμε την πορεία, τα διδάγματα και τα όρια της εξέγερσης που εγκαινίασε το νέο αιώνα. Ξεκινάμε σήμερα με ένα συνοπτικό χρονικό και κάποιες πρώτες εκτιμήσεις πάνω στα μεγάλα επαναστατικά ερωτήματα.

n ΘΑΝΟΣ ΑΝΔPΙΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΣΗΣ

Ο

ταν ξημέρωνε η Τετάρτη, στις 19 του Δεκέμβρη η καταιγίδα ήταν έτοιμη να ξεσπάσει. Χιλιάδες εξαθλιωμένοι εισβάλλουν σε καταστήματα, κυρίως στα περίχωρα του Μπουένος Άιρες, διεκδικώντας τα μέσα επιβίωσής τους. Ταυτόχρονα στην κεντρική πλατεία της πόλης, την ιστορική Πλατεία του Μάη από την εξέγερση του 1810 ενάντια στους Ισπανούς κατακτητές, απέναντι από το προεδρικό μέγαρο έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται δεκάδες χιλιάδες. «Έρχονταν πληροφορίες από τις γειτονιές του Μπουένος Άιρες ότι έρχονταν σωρός κόσμος. Όπως την Κυριακή σε ένα χωριό όπου όλος ο κόσμος πάει στην εκκλησία ή όπως μια συνηθισμένη Κυριακή όπου όλος ο κόσμος σπρώχνεται τραβώντας προς ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, έτσι μοιάζαμε και εμείς». Ο κόσμος αυξάνεται και γρήγορα η αστυνομία παίρνει εντολή να χτυπήσει.

Όμως το ποτάμι δεν μπορεί να καμφθεί. Ο πρόεδρος Ντε λα Ρούα δεν μπορεί να το καταλάβει. Στις 10 το βράδυ, με διάγγελμά του επιτίθεται στον αγώνα, κατηγορώντας για υποκινούμενα πλιάτσικα και θέτοντας τη χώρα σε «κατάσταση πολιορκίας». Τα πράγματα δεν θα πάνε όπως ελπίζει. Σε όλη την πόλη ευρύτερα λαϊκά, μικρά και μεσαία στρώματα βγαίνουν στο δρόμο με τις γνωστές κατσαρόλες δηλώνοντας τη συμπαράσταση στη μάχη και κατευθύνονται προς το κέντρο των εξελίξεων. Μερικές ώρες μετά, ο μισητός Καβάγιο, πρωτεργάτης του αντιλαϊκού νεοφιλελεύθερου πειράματος με θητείες διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας επί χούντας, υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης του Μένεμ που διέλυσε στη δεκαετία του ’90 τη χώρα και διορισμένου εκ νέου στην ίδια θέση, παραιτείται. Τον ίδιο δρόμο θέλει ο λαός της Αργεντινής να πάρει και ο πρόεδρος Ντε λα Ρούα. Γι’ αυτό και γεμίζει ξανά τους δρόμους αψηφώντας το στρατιωτικό νόμο, πολιορκώντας το προεδρικό μέγαρο και την προεδρική κατοικία, σημαντικά δημόσια κτίρια και χρη-

ματοπιστωτικά κέντρα. Η επίθεση του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού είναι τεράστια, αλλά δεν αρκεί απέναντι σε ένα αποφασισμένο πλήθος. Ώσπου το βράδυ της ίδιας μέρας, όπως ίσως θα γνωρίζουμε όσοι αναφερόμαστε σε αυτή την κινηματογραφική σκηνή στις πλατείες του καλοκαιριού, φυγαδεύεται από τη χώρα με ελικόπτερο εγκαταλείποντας την εξουσία. Οι αγωνιζόμενοι, μετά από μια διήμερη μάχη, που έχει αφήσει 32 θύματα από κρατικές δολοφονίες, έχουν πετύχει την πρώτη και τεράστια νίκη, τη συντριβή της κυβέρνησης. Η 20ή του Οκτώβρη 2001 θα μείνει σαν σημείο σταθμός. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αν και ποτέ οι αυθεντικές εξεγέρσεις δεν μπορούν με σαφήνεια να προαναγγελθούν. Η χώρα βρισκόταν σε ένα διαρκή κινηματικό αναβρασμό όλα τα προηγούμενα χρόνια. Οι λαϊκές συνελεύσεις και βεβαίως το πρωταγωνιστικό κίνημα των ανέργων, των γνωστών πικετέρος, καθώς και σημαντικοί εργατικοί και πολιτικοί αγώνες ήταν καθημερινά φαινόμενα αντίστασης στην κοινωνική εξαθλί-

Αργεντινάζο: Εικόνες από

Η

πείνα είναι ο δυναμίτης του ανθρωπίνου σώματος» έγραφε στα ημερολόγια από τις φαβέλες η Καρολίνα Μαρία πριν πολλές δεκαετίες. Αυτή η πείνα που έσπειρε το ΔΝΤ και η θηλιά της αποπληρωμής του χρέους έσπειρε το δυναμίτη του Αργεντινάζο. Ξέσπασε στην αυγή του 21ου αιώνα φανερώνοντας σε πόσο σαθρά θεμέλια εδράζονταν τα φληναφήματα περί «τέλους της ιστορίας». Δέκα χρόνια μετά το συμβολικό τέλος της κατά Χομπσμπάουμ εποχής των άκρων, το στοίχημα των μεγάλων αφηγήσεων της χειραφέτησης ήταν ακόμη ανοικτό. Και για άλλη μια φορά στην ιστορία οι ταπεινοί και καταφρονημένοι έκαναν την έκπληξη. Ποια διδάγματα ν’ αντλήσουμε και ποιους κινδύνους ν’ αποφύγουμε; Το Αργεντινάζο δεν γεννήθηκε εκ του μηδενός κι όσο εκπληκτική κι αν είναι η

μπενγιαμινικού τύπου «θεϊκή βία των εξεγερμένων», τόσο λίγα έχει να μας προσφέρει η αναγωγή της εξέγερσης σε κάποια θεωρία του ex nihilo (εκ του μηδενός) Συμβάντος. Αντίθετα, υπάρχει μια κοινωνική και πολιτική διεργασία που λαμβάνει χώρα τουλάχιστον μια πενταετία πριν την εξέγερση στους κόλπους του αργεντίνικου λαού. Οι ιδιωτικοποιήσεις της δεκαετίας του ’90 οδηγούν στο τεράστιο κύμα απολύσεων και την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας. Το 1996-97 ξεσπά το κίνημα των πικετέρος, το οποίο εξαπλώνεται ταχύτατα φτάνοντας τον Αύγουστο του 2001 να μετρά ήδη δύο πανεθνικές συνδιασκέψεις ανέργων και περήφανα μπλόκα αυτοκινητόδρομων. Ταυτόχρονα, οι λαϊκές συνελεύσεις σε γειτονιές αποτελούν νέες μορφές οργάνωσης της συνολικής πάλης, αλλά και μάχης για την επιβίωση, διεκδικώντας από το κράτος να


KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

H

ΠPIN / 13

A ΛΛH O ΨH

του 21ου αιώνα ωση που είχε φέρει το οικονομικό μοντέλο του ΔΝΤ. Ένα μοντέλο που τη δεκαετία του ’90 στους κυρίαρχους κύκλους θεωρούταν «το πλέον σύγχρονο παράδειγμα οικονομικής ανάπτυξης και αξιοποίησης των δυνατοτήτων που προσφέρει η νέα εποχή», όπως έγραφε μετά την επίσκεψή του στην Αργεντινή το 2002, ο Λεωνίδας Βατικιώτης στο Πριν. Από τη νέα εκλογή του στην προεδρία του 1989, ο περονιστής Μένεμ εφάρμοσε ένα από τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα οικονομικά δόγματα του σοκ που έζησε ποτέ ο πλανήτης, αντίστοιχα με αυτά που υιοθετούν οι εξίσου σοσιαλιστές κυβερνώντες στην Ελλάδα. Οι βασικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας ξεπουλήθηκαν, οι εργασιακές σχέσεις αποδιοργανώθηκαν, το κοινωνικό κράτος διαλύθηκε, με μια δημοσιονομική πολιτική που στόχο είχε τη μείωση ενός χρέους που παρόλ’ αυτά εκτινασσόταν. Βασικό εργαλείο του οικονομικού πολέμου δεν ήταν άλλο από την πρόσδεση του εθνικού νομίσματος με το ισχυρό δολάριο, μια νομισματική σύνδεση που υποτίθεται θα εγγυούταν τη σταθερότητα. Έτσι, ο λαός της Αργεντινής βρέθηκε εγκλωβισμένος στα προγράμματα δομικής αναπροσαρμογής, στην τεράστια ανεργία και την εξάπλωση της φτώχειας και τη πείνας. Όχι σε μια καθυστερημένη χώρα του τρίτου κόσμου, αλλά στην πιο εξελιγμένη κοινωνία της Λατινικής Αμερικής, με τεράστιες οικονομικές, βιομηχανικές και γεωργικές δυνατότητες, με συγκροτημένο κρατικό μηχανισμό, πλασαρισμένη πια στις πρώτες γραμμές του παγκόσμιου συστήματος. Και όπως έγραψε ο Εντουάρδο Γκαλεάνο, που ξέρει όσο λίγοι τα τεκταινόμενα σε αυτόν τον «κόσμο ανάποδα»: Στη χώρα των παχιών αγελάδων τα παιδιά δεν έχουν γάλα να πιουν. Τους τελευταίους μήνες του 2001 τα πράγματα είχαν οδηγηθεί σε μια αξεπέραστη κατάρρευση. Ο Καβάγιο θα επιστρέψει στο υπουργείο Οικονομικών για να βρει τη «λύση» στη χρεωκοπημένη χώρα ή καλύτερα για να ολοκληρώσει το έγκλημα που είχε ξεκινήσει. Και έρχεται το γνωστό Κοραλίτο, όπου για να σωθούν οι καταρρέουσες

τράπεζες, πάγωσαν σχεδόν ολοκληρωτικά οι καταθέσεις. Πλέον όχι μόνο οι άνεργοι και οι φτωχοί, αλλά και μικρά και μεσαία στρώματα πέφτουν στην άβυσσο, αδυνατώντας να καλύψουν ακόμα και τις πλέον βασικές ανάγκες τους. Ένα τεράστιο κύμα αγώνων θα έρθει ως απάντηση που θα κορυφωθεί το διήμερο 19-20 Δεκέμβρη. Όμως δεν θα σταματήσει εκεί. Η πτώση του Ντε λα Ρούα έχει δώσει αυτοπεποίθηση, ενώ όργανα μιας εν σπέρματι εργατικής εξουσίας έχουν δημιουργηθεί διεκδικώντας περισσότερα. Στις λαϊκές συνελεύσεις ζητείται η αναδιανομή του πλούτου, η εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, η διαγραφή του χρέους, ενώ πιο προωθημένα αιτήματα για συντακτική λαϊκή συνέλευση και πέρασμα της εξουσίας στα όργανα του λαού αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση. Οι αγώνες και οι αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία συνεχίζονται, ενώ καταλήψεις εργοστασίων και λαϊκές επιτροπές λαμβάνουν χώρα σε όλη την έκταση της Αργεντινής. Πρόεδροι ανεβαίνουν και πέφτουν μέσα σε ώρες ή μέρες. Πρόκειται για μια συνεχή, με κορυφώσεις, εξεγερτική και δυνητικά επαναστατική, διαδικασία που μαίνεται μέχρι την εκλογή του Νέστορ Κίρχνερ στην προεδρία το 2003, ενώ οι παρακαταθήκες της είναι ακόμα ζωντανές. Ο Κίρχνερ, αναλαμβάνει την προεδρία με μετριοπαθές, αστικό πρόγραμμα, το οποίο όμως λαμβάνει υπόψη του τις συνθήκες κοινωνικής εξέγερσης, περιλαμβάνοντας μέτρα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων, επιδιώκοντας να διασώσει το σύστημα. Επιτυγχάνει την αναδιαπραγμάτευση και τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους, αξιοποιώντας και τη βοήθεια της Βενεζουέλας. Τον ίδιο θα διαδεχθεί η γυναίκα του, που πρόσφατα ανανέωσε τη θητεία της. Το πρόγραμμα που ακολουθούν έχει επιτύχει περιορισμό της φτώχειας και της ανεργίας και ταυτόχρονα μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης. Βεβαίως, πρόκειται για πρόγραμμα σταθεροποίησης του αργεντίνικου καπιταλισμού και γι’ αυτό δεν μπορεί να ικανοποιήσει στόχους όπως η αναδιανομή του πλούτου και ακόμα περισ-

σότερο τα αιτήματα για σταθερή δουλειά ή και για πέρασμα της εξουσίας στον εργαζόμενο λαό. Η μελέτη της εξέλιξης του Αργεντινάζο είναι κρίσιμη και θα παρουσιαστεί σε επόμενο φύλλο. Θα τολμήσουμε όμως να παραθέσουμε κάποιες αρχικές σκέψεις. Η εξέγερση του 2001 έδειξε πρώτα και κύρια ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Οι κυρίαρχοι κύκλοι και στην Αργεντινή προσπάθησαν πάρα πολύ να ξορκίσουν αυτή την κληρονομιά. «Το τέλος της πολιτικής στους δρόμους» ήταν το κλείσιμο του βιβλίου του ιστορικού Ρομέρο στα τέλη του 20ού αιώνα. Και όμως, αν και ιστορικός, η ιστορία τον διέψευσε. Ήταν ο αγωνιζόμενος λαός που ανέτρεψε την κυβέρνηση και όχι στρατιωτικά πραξικοπήματα. Η ιστορία της Αργεντινής έδειξε πού μπορεί να οδηγήσει μια χώρα η πρόσδεση με το ΔΝΤ και τα διεθνή πολιτικά και οικονομικά κέντρα, μαζί με τις άρχουσες τάξεις κάθε χώρας. Αυτό το δρόμο ακολουθούν και σήμερα στην Ελλάδα, ξεχνώντας όμως ότι υπάρχουν και οι στιγμές που φεύγουν με ελικόπτερα, ότι μπορεί το ίδιο το κίνημα

να επιβάλλει εργατικές κατακτήσεις ακόμα και παύση πληρωμών του χρέους. Έδειξε όμως επίσης, και τα όρια και τις δυσκολίες που θα εμφανίζονται πάντοτε. Ότι ακόμα και η επαναστατική δράση του λαού μπορεί να μείνει ανολοκλήρωτη, ότι χρειάζονται τεράστια βήματα προς την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την εργατική εξουσία, ειδάλλως κάθε φορά θα μπορεί το σύστημα να επανεμφανίζεται με άλλη μορφή και ο περονισμός ή μια νέα σοσιαλδημοκρατία να αναγεννιούνται. Δεν μπορούν να υποτιμώνται οι κατακτήσεις του λαού σε μια ανέξοδη επαναστατικολογία, όσο όμως οι επαναστάτες δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά στα συνολικότερα καθήκοντα και κυρίως στο ζήτημα της εξουσίας, αναζητώντας τη μόνη πραγματική διέξοδο ενάντια στη βαρβαρότητα του συστήματος και τα πιθανά πισωγυρίσματα των αγώνων. Σε κάθε περίπτωση, τα διδάγματα της λαϊκής εξέγερσης, των κατειλημμένων εργοστασίων, των πικετέρος κ.α. είναι ζωντανά όχι μόνο για τη Λατινική Αμερική, αλλά και για την Ελλάδα, τώρα.

Δεκάδες χιλιάδες λαού συγκεντρώνονται στην κεντρική πλατεία, την ιστορική Πλατεία του Μάη

ό ταινία προσεχώς οργανώνουν τα λαϊκά συσσίτια με σκληρή σύγκρουση τόσο με την κρατική γραφειοκρατία όσο και με τις τοπικές μαφίες. Την περίοδο αυτή (1997-2001) δημιουργούνται συνολικές παραστάσεις αγώνα που έχουν αντίκτυπο σε όλη την κοινωνία. Όταν λοιπόν τον Δεκέμβρη του 2001 ο πρόεδρος Ντε λα Ρούα κηρύσσει κατάσταση πολιορκίας, τα μεσαία στρώματα, οι μικροαστοί των πόλεων έχοντας υποστεί κι αυτοί τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής, γέρνουν καθοριστικά την πλάστιγγα και ξεχύνονται στους δρόμους μαζί με εργαζόμενους, ανέργους, αγρότες και φοιτητές οδηγώντας σε πολιτική αποσταθεροποίηση και κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Και τι γίνεται με την Αριστερά και τα συνδικάτα την περίοδο της εξέγερσης; Ο Τζέιμς Πέτρας παρουσίαζε στις 9 Δεκέμβρη του 2001 μια εικόνα που θύμιζε Μόντι Πάιθονς, όπου όλες οι εκδοχές της Αριστεράς και των τριών

ομοσπονδιών κρύφτηκαν κάτω από ένα μεγάλο κρεβάτι, έκαναν υψηλές θεωρητικές αναλύσεις και δήλωναν έτοιμες για μάχη, όταν οι συνθήκες ωριμάσουν, τη στιγμή που οι μάζες δέχονταν πραγματικά πυρά και μάχονταν ηρωικά στους δρόμους. Η εικόνα αυτή φαίνεται να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του εκφυλισμένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, όπου οι δύο κύριες ομοσπονδίες αποστασιοποιήθηκαν από τις διαδηλώσεις, ενώ η CTA, όπου δρούσαν και αριστερές δυνάμεις, δεν πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε. Ωστόσο, η Αριστερά και ιδιαίτερα η επαναστατική της εκδοχή, από το Παρτίδο Ομπρέρο (PO) και το εργατικό του μέτωπο Πόλο Ομπρέρο, μέχρι το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR) και το ρόλο του στο Μαχητικό Ταξικό Ρεύμα (CCC), πρωταγωνίστησε στον πολιτικό και κοινωνικό αγώνα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέγερση. Πώς όμως από την απονομιμοποίηση του

πολιτικού καθεστώτος και της αστικής πολιτικής, από το «Να φύγουν όλοι» οδηγηθήκαμε στην εκλογή Κίρχνερ και την εκ νέου σταθεροποίηση μέσα από το πρόταγμα ενός «νορμάλ καπιταλισμού»; Εδώ οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις επισημάνσεις του Πέτρας γύρω από τις αδυναμίες κι ευθύνες της Αριστεράς, την πολυδιάσπαση, τον κατακερματισμένο μερικό αγώνα, τον περιορισμό σε αναγκαίες μεν δομές αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης, που μετατρέπονταν όμως σε αυτοσκοπό, τα αποκομμένα από το συνολικό πρόγραμμα αιτήματα, όπως τα «σχέδια απασχόλησης» που ενσωματώθηκαν τελικά από την κυβέρνηση προσφέροντας μερική εργασία με εξευτελιστικούς μισθούς κ.ο.κ. Αυτό που μένει όμως είναι ότι το Αργεντινάζο τελικά δεν πέτυχε τίποτε; Αυτή θα ήταν μια προσέγγιση όσων θέλουν να ξεμπερδεύουν με τις εξεγέρσεις ή προσβλέπουν σε «κατά παραγγελία» επαναστάσεις στα μέτρα της

ευκολίας που φαντασιώνονται. Στη δική μας ανάγνωση, χωρίς να υποτιμούμε την κιρχνερική σταθεροποίηση και τη διαιώνιση των κοινωνικών προβλημάτων, το βάρος πέφτει στις λαϊκές - εργατικές συγκροτήσεις πριν το 2001 που γιγαντώθηκαν στην εξέγερση και με παρατεταμένο μαζικό εκβιασμό και πλατιά λαϊκή νομιμοποίηση επέβαλαν πλευρές των διεκδικήσεών τους στην περίοδο μετά το Αργεντινάζο. Η παύση πληρωμών προς τους δανειστές, οι καταλήψεις εργοστασίων, η αύξηση των κοινωνικών δαπανών έχουν τη λαϊκή σφραγίδα της επιβολής κατακτήσεων. Σήμερα λοιπόν στην περίοδο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, τα νέα «νικηφόρα Αργεντινάζο» αποτελούν πηγή έμπνευσης και διδάγματα ανατροπής. Κι αν έμειναν στα μισά του δρόμου, ιδού η πρόκληση του παρόντος και του μέλλοντός μας∙ τα δύσκολα ξημερώματα μετά τις ��αγικές νύχτες της όπου γης Αργεντινής.


14 / ΠPIN KOINΩNIA EIΔHΣEIΣ

E ΠIKAIPOTHTA

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

AKPOBAΣIEΣ

«Ήμουν κι εγώ στην παρέλαση»!

Σ

υνεχίζουν και δυναμώνουν οι κινήσεις αλληλεγγύης προς τους διωκόμενους για τα γεγονότα της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Έτσι σε μια αποφασιστική πράξη συμπαράστασης, 35 πολίτες της Θεσσαλονίκης προσήλθαν εθελοντικά στην ασφάλεια δηλώνοντας πως παρευρίσκονταν κι αυτοί στην παρέλαση και ζητώντας αν δεν σταματήσουν οι υφιστάμενες διώξεις των 17 αγωνιστών, να διωχθούν κι οι ίδιοι. Χαρακτηριστικό της αμηχανίας της εξουσίας είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι αστυνομι-

κές αρχές αρνήθηκαν να παραλάβουν το διάβημά τους αναγκάζοντάς τους να το αποστείλουν μέσω δικαστικού επιμελητή! Ταυτοχρόνως, εκατοντάδες πολίτες έχουν υπογράψει το κείμενο «ήμουν κι εγώ στην παρέλαση» που διακινείται ηλεκτρονικά. Σε μια άλλη κίνηση αλληλεγγύης, 33 πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες και λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης υπογράφουν κείμενο συμπαράστασης στους διωκόμενους ενώ απαιτούν να σταματήσει κάθε δίωξη απ’ τις αρχές. Τέλος, ψηφίσματα και ανακοινώσεις συμπαράστασης έχουν αποστείλει 80 περίπου σωματεία και συνδικάτα. Είναι σίγουρο ότι η απόπειρα του κράτους να τρομοκρατήσει τους αγωνιστές θα πέσει στο κενό.

«Οι Δίκαιοι» για το Πριν

Η

ομάδα Σημείο Μηδέν, παρουσιάζει για 2η χρονιά το θεατρικό έργο του Αλμπέρ Καμύ Οι Δίκαιοι. Ο Καμύ διερευνά τα κίνητρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών στη Μόσχα του 1905, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν τη δολοφονία του μεγάλου Δούκα Σέργιου. Μέσα σε αυτόν τον παράλογα σκληρό κόσμο που γεννά τη βία και τη βαρβαρότητα, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα: Δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει; Τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του; Η παράσταση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με δυνατές ερμηνείες και πρωτότυπη σκηνοθετική ματιά. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Σάββας Στρούμπος. Παίζουν: Μαρία Αθηναίου, Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Σάββας Στρούμπος. Οι Δίκαιοι θα παίζονται από τις 11/12, κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στη Νοτγκάλερι (Μιχαλακοπούλου 206 & Πύρρου, Αμπελόκηποι). Ώρα έναρξης 9 μ.μ. Διάρκεια 90 λεπτά. Τιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ. Ειδικά για τους αναγνώστες του Πριν, που θα το αναφέρουν στο ταμείο, θα παρέχεται μειωμένο εισιτήριο 10 ευρώ. Επίσης, όσοι θέλουν να ενισχύσουν την εφημερίδα θα μπορούν να πληρώνουν ολόκληρο εισιτήριο (15 ευρώ), εκ των οποίων τα 5 ευρώ θα πηγαίνουν στο Πριν.

ΟΥΔΕΝ ΜΟΝΙΜΟΤΕΡΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

EIΔHΣEIΣ

Προσφορές για τον Κώστα Τζιαντζή Συνεχίζονται οι προσφορές στη μνήμη του συντρόφου Κώστα Τζιαντζή, υπογραμμίζοντας και με αυτό τον τρόπο την ξεχωριστή του συμβολή στην προσπάθεια επαναστατικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, της Αριστεράς και της κομμουνιστικής προοπτικής. Αυτή την εβδομάδα λάβαμε μία ιδιαίτερη προσφορά από εργαζόμενους στην Ελευθεροτυπία, οι οποίοι αν και απλήρωτοι για τέσσερις μήνες συγκέντρωσαν και προσέφε-

ραν στο Πριν το ποσό των 230 ευρώ. Για τον πολιτικό της συμβολισμό αλλά και από ανθρώπινη πλευρά, η προσφορά αυτή των συναδέλφων της Ελευθεροτυπίας υπήρξε μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για την εφημερίδα μας. Επιπλέον, στη μνήμη του Κώστα Τζιαντζή, οι σύντροφοι της Αριστερής Ανασύνθεσης ενίσχυσαν το Πριν με 150 ευρώ, ενώ σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τη Λάρισα πρόσφεραν στην εφημερίδα μας άλλα 110 ευρώ.

Επιτυχία της ΑΡΣΥ στο ΨΝΑ Στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στο σωματείο εργαζομένων στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών (Δαφνί) για πρώτη φορά στην ιστορία του σωματείου οι ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ έχασαν την απόλυτη αυτοδυναμία στο ΔΣ του σωματεί-

ου. Συγκεκριμένα, έλαβαν ΠΑΣΚ 412 ψήφους και 3 έδρες (από 504 και 4), ΠΑΜΕ 308 και 3 (από 209 και 2), Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Υγειονομικών 193 και 2 (από 133 και 1) και ΔΑΚΕ 153 και 1 (από 177 και 2).

Απολύσεις στο φάρμακο «Φαρμάκι» ποτίζουν το προσωπικό τους οι φαρμακοβιομηχανίες, καθώς οι απολύσεις συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς. Η Σανόφι-Αβέντις προβαίνει αυτήν την περίοδο σε μαζικές απολύσεις, τις οποίες βαφτίζει εθελούσιες αποχωρήσεις. Πρόκειται για το δεύτερο κύμα απολύσεων τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, που έχει ως αποτέλε-

σμα τη μείωση του προσωπικού κατά 35%. Μια άλλη πολυεθνική, η Πφάιζερ, έχει απολύσει κυλιόμενα πάνω από το 30% του προσωπικού της, ξεδιαλέγοντας μάλιστα τα «θύματά» της με βασανιστικές μεθόδους, όπως 4ωρη διαδικασία αξιολόγησης με ψυχογράφημα, τεστ γνώσεων και συνεντεύξεις από εξωτερικό συνεργάτη - εργολάβο απολύσεων!

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ➨ Οι εκδόσεις Τόπος παρουσιάζουν τα βιβλία των Διονύση Ελευθεράτου ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Εξουσία τι μπάλα παίζεις; και ΘανάΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ση Σκρουμπέλου Οι κόκκινοι βαρκάρηδες, αμφότερα με θέμα το ποδόσφαιρο. Θα μιλήσουν οι Π. Μίχος και Χ. Ρότσα. Δευτέρα 19/12, 7 μ.μ., στον Πολυχώρο Ηπείρου 41 στον Αγ. Δημήτριο (Αγ. Δημητρίου 180). ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

➨ Η δημοτική κίνηση Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου διοργανώνει συζήτηση με ομιλητές τους Γ. Σταθάκη και Σ. Κουβελάκη, την Τρίτη 20/12, 7.30 μ.μ, στο Κέντρο Νεότητας (Αντιγόνης και Δαναϊδών). Θέμα: «ευρωζώνη, Ελλάδα, χρεωκοπία; Η επόμενη μέρα».

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ➨ Η Αριστερή Ανασύνθεση διοργανώΑΡΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ νει εκδήλωση στην Αθήνα, στις 21/12, με θέμα: «Με ποια Αριστερά και ποιο κίνημα;». ΑΣΟΕΕ, Αμφ. Αντωνιάδη, 6.30 μ.μ. Ομιλητές: Στ. Κουβελάκης, Π. Λαφαζάνης, Κ. Παπουλής, Π. Σωτήρης, Α. Χάγιος. ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ➨ Κυκλοφόρησε από την ομάδα Αλάνα το ημερολόγιο αλληλεγγύης στους ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ 2012 Ζαπατίστας. Το ημερολόγιο είναι εικονογραφημένο με θέματα από τον αγώνα των Ζαπατίστας. Τα έσοδα από την πώλησή του θα δοθούν για την ενίσχυση του EZLN. Mπορείτε να το βρείτε στο «Σπόρο» (Σπύρου Τρικούπη 21 - Εξάρχεια), στο «Παγκάκι» (Γ. Ολυμπίου 17 - Κουκάκι) και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και περίπτερα. ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΑΖΟ

➨ Το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο παρουσιάζει το βιβλίο του Κρις Χάρμαν Αργεντινή 2001: Δέκα χρόνια από την εξέγερση, την Τρίτη 20/12, στις 7 μ.μ., οδός Φειδίου 14-16.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

➨ Το Φιλοσοφικό Σχολείο, 20/12, 7 μ.μ., με θέμα «Κριτική στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ».

Εκδηλώσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ Σήμερα Κυριακή 18/12, 11 π.μ., στην περιοχή της Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης εκδήλωση με θέμα «έξοδος από ευρώ-ΕΕ, αντικαπιταλιστική προοπτική» και ομιλητές τους Γ. Ελαφρό, Γ. Σηφακάκη (καφέ Εσπλανάντ, 2ος όροφος, Παραλία Βάρκιζας). Στο Ξυλόκαστρο, συζήτηση με ομιλητή τον Αλέκο Αναγνωστάκη στο Κέντρο Νεότητας Ξυλοκάστρου, σήμερα στις 5.30 μ.μ. Στη Βόρεια Αττική θα γίνει τη Δευτέρα 19/12 στο Πνευματικό Κέντρο Ν. Ερυθραίας (Λουκή Ακρίτα 4) στις 6 μ.μ. με ομιλητές τους Δ. Δεσύλλα και Σ. Κοντογιάννη και θέμα «οικονομική κρίση και πρόταση της αντικαπιταλιστικής Αριστέρας». Τη Δευτέρα 19/12, στις 6 μ.μ. σε Γκύζη-Αμπελοκήπους με θέμα «έξοδος από ευρώ-ΕΕ: Καταστροφή ή μήπως σωτηρία;», στο Πολυδύναμο (Πανόρμου 59). Συμμετέχουν: Θ. Βουρεκάς, Π. Κωνσταντίνου, Σ. Σακελλαρόπουλος, Γ. Μελισσαρόπουλος. Την Τετάρτη 21/12, στις 6 μ.μ., η επιτροπή Γαλατσίου Κυψέλης - Πατησίων διοργανώνει πολιτική εκδήλωση στο Πολιτιστικό Κέντρο Γκράβας (Ταϋγέτου 60). Ομιλητές: Β. Γάτσιος, Σ. Κοντογιάννης και Γ. Μελισσαρόπουλος. Τέλος, την Πέμπτη 22/12 πραγματοποιείται συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Νοτίων Προαστίων, στις 6 μ.μ., στο ΚΑΠΗ Αργυρούπολης, για την προώθηση της πολιτικής απόφασης.

TO TEΛOΣ THΣ AΓOPAΣ

Μ

ια ασυνήθιστη συγκέντρωση και πορεία έγινε την περασμένη Τρίτη στην Αθήνα. Κάποιοι διαδηλωτές δεν μπορούσαν να φωνάξουν συνθήματα, άλλοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν και κάποιοι άλλοι δεν μπορούσαν να δουν. Όχι επειδή τους τύφλωναν τα δακρυγόνα και οι χειροβομβίδες κρότου - λάμψης και τους παρέλυαν τα χημικά, αλλά γιατί πολλοί από αυτούς είναι κωφάλαλοι, παραπληγικοί, τυφλοί. Ήταν μια πολύ μεγάλη και μαχητική εκδήλωση διαμαρτυρίας των ΑμεΑ, των ατόμων με αναπηρίες, που δοκιμάζονται σκληρά αυτές τις άγριες μέρες. Απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, που αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί, επαιτώντας για ό,τι δικαιούνται, στάθηκαν οι γενναίοι

MAPIANNA TZIANTZH

Ανάπηρη Δημοκρατία και αρτιμελείς άνδρες των ΜΑΤ που σχημάτισαν ένα συμπαγές τείχος με τις ασπίδες τους, ώστε ο «εχθρός» να μην μπορεί να προσεγγίσει το μέγαρο Μαξίμου, να μην ταράξει την ηρεμία των κυβερνώντων. Η φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη με τους αναπήρους στα αμαξίδια από τη μια και τους πάνοπλους ματατζήδες από την άλλη έκανε, μέσω του πρακτορείου Ρόιτερς, το γύρο του κόσμου. Μέχρι και η καναδική εφημερίδα Γκλόουμπ εντ Μέιλ τη συμπεριέλαβε στην ηλεκτρονική της έκδοση. Μπορεί εκεί στο μακρινό Καναδά

να μη γνωρίζουν «who is Loverdos, who is Papademos?», να μη γνωρίζουν περί κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, όμως είδαν το πρόσωπο του ελληνικού κοινωνικού κράτους. Όπως επισημάνθηκε, το παναναπηρικό συλλαλητήριο δεν απασχόλησε τα δελτία των μεγάλων καναλιών. Προφανώς όταν δεν καίγεται από μολότοφ κάποιος κάδος σκουπιδιών, δεν υπάρχει είδηση… Διπλή καθημερινή μάχη δίνουν οι ανάπηροι και οι οικογένειές τους. Από τη μια αντιμετωπίζουν τη σωματική φθορά, την υπαρκτή αδυναμία και από την άλ-

λη, την εξουθενωτική λιτότητα, τα χαράτσια, τις περικοπές. Απλήρωτοι εργαζόμενοι σε ειδικά σχολεία και κέντρα αποκατάστασης, λουκέτο σε κοινωνικές δομές, συρρίκνωση στα επιδόματα. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 185.000 ανάπηρα παιδιά εκτός ειδικών σχολείων, 95% η ανεργία στους ��νάπηρους παραγωγικής ηλικίας οι οποίοι, κάτω από άλλες προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να εργαστούν. «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν», όπως έλεγε ένας γνωστός ποιητής, αλλά και δημοκρατία ανάπηρη έχει επιβληθεί από την κυβέρνηση και όσους τη στηρίζουν αρνούμενοι να δουν και να ακούσουν την πραγματική ζωή, αδυνατώντας να βαδίσουν ανάμεσα σε πραγματικούς ανθρώπους.


ΠPIN / 15

E PΓAZOMENOI

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Οι απεργοί χαλυβουργοί επιμένουν και δηλώνουν ότι «τίποτα δεν θα είναι ίδιο αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους»

Χ

ρόνια πολλά είχε να ζήσει μια τέτοια πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση το Θριάσιο. Την περασμένη Τρίτη εργάτες από μεγάλες και μικρές βιομηχανίες άφησαν το μεροκάματο του τρόμου και κατέβηκαν στην 24ωρη απεργία, όχι μόνο σε ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς χαλυβουργούς που συμπληρώνουν πενήντα μέρες αγώνα, αλλά και ενάντια στα δικά τους αφεντικά, που υιοθετούν το ένα μετά το άλλο την αντεργατική συνταγή της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Η απεργιακή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της Ελευσίνας ήταν πολύ μαζική, καθώς περίπου 2.000 εργαζόμενοι από πολλούς κλάδους (τρόφιμα - ποτά, ενέργεια, μέταλλο, ναυτεργάτες, εκπαίδευση κ.ά.) ανταποκρίθηκαν στο απεργιακό κάλεσμα. Βροντερό «παρών» έδωσαν με μαζικό μπλοκ οι απεργοί της Ελληνικής Χαλυβουργίας, οι εργάτες της Χαλυβουργικής του Αγγελόπουλου, οι εργάτες στα τσιμέντα Χάλυψ που απήργησαν με απόφαση γενικής συνέλευσης κόντρα στο ΔΣ που πρότεινε τρίωρη στάση, οι εκπαιδευτικοί με απόφαση της Α΄ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής, του συλλόγου πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής και του ΣΕΦΚ, εργάτες από μικρότερα εργοστάσια του Θριάσιου, που ξεπέρασαν είτε τη συμβιβαστική στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών, είτε την τρομοκρατία της εργοδοσίας, που φοβάται για νέες «χαλυβουργίες». Στάσεις εργασίας πραγματοποιήθηκαν σε χώρους όπως τα Ελληνικά Πετρέλαια, η Βίβεχρωμ, το «Θριάσιο» νοσοκομείο κ.ά. Η επιτυχία της απεργίας έδωσε νέα ώθηση στον αγώνα των χαλυβουργών, οι οποίοι με νέα τους γε-

νική συνέλευση την Πέμπτη αποφάσισαν τη συνέχιση της απεργίας, σε συνδυασμό με μια σειρά αγωνιστικών παρεμβάσεων κλιμάκωσης. «Ή θα μπούμε με το κεφάλι ψηλά ή θα μείνουμε όλοι στην πύλη». Μετά από 46 ημέρες αγώνα αποφάσισαν τη συνέχιση και την παραπέρα κλιμάκωση της απεργίας και όλα δείχνουν ότι η ...υπόσχεσή τους για Χριστούγεννα στην πύλη θα είναι σύντομα γεγονός. Σε νέο μήνυμά τους προς την εργατική τάξη αναφέρουν: «Εδώ στο Θριάσιο, που χτυπά η καρδιά των βιομηχανικών εργατών, στείλαμε μήνυμα στους ιδιοκτήτες και τη μαύρη κυβέρνησή τους: Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα, δεν θα γίνουμε δούλοι στα εργοστάσια για τα κέρδη σας! Ο Μάνεσης και οι υπόλοιποι βιομήχανοι πήραν το μήνυμα. Οι χαλυβουργοί δεν είμαστε μόνοι στον αγώνα! Δεν έχουν μόνο μία φωτιά να σβήσουν!». Οι απεργοί επαναλαμβάνουν ότι εάν κάνουν πίσω, θα ανοίξουν διάπλατα οι πόρτες για να μη μείνει τίποτα όρθιο. «Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο. Θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλο το εργατικό κίνημα!», τονίζουν. Κι έχουν απόλυτο δίκιο. Επιχειρώντας να μεταδώσουν τη φωτιά του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, οι χαλυβουργοί διακηρύσσουν: «Στην πύλη της Ελληνικής Χαλυβουργίας συναντώνται

δύο κόσμοι: Από τη μία οι βιομήχανοι με τους ανθρώπους τους, την κυβέρνησή τους, που θέλουν να μας βάλουν μέσα στα εργοστάσια με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα. Από την άλλη οι εργάτες που παλεύουμε για τη ζωή και το ψωμί των παιδιών μας και στηριζόμαστε ο ένας στον άλλο. Είμαστε όλοι χαλυβουργοί! Όλοι οι εργα-

σιακοί χώροι να γίνουν χαλυβουργίες οργάνωσης και αγώνα! Η φωτιά που άναψε εδώ να ανάψει σε όλα τα εργοστάσια!». Η συνέλευση των απεργών αποφάσισε να καλέσει όλα τα Εργατικά Κέντρα της Αττικής (Αθήνας, Πειραιά, Θριασίου, Λαυρίου, Μεγάρων) να κηρύξουν 24ωρη απεργία ως περαιτέρω κλιμάκωση του αγώνα, που πλέον δεν τίθεται ως αγώνας αλληλεγγύης στους χαλυβουργούς αλλά ως «ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη». Η συνέλευση επιπλέον αποφάσισε σήμερα Κυριακή οι εργαζόμενοι να συμμετάσχουν στη συνέλευση της Επιτροπής Γυναικών, ώστε να οργανώσουν μαζική παρέμβαση στο υπουργείο Εργασίας για να

απαιτήσουν οικονομική ενίσχυση των οικογενειών τους από τον ΟΑΕΔ και κάλυψη των ενσήμων για τις ημέρες της απεργίας. Επίσης, οι απεργοί θα προχωρήσουν την Τετάρτη 21 Δεκέμβρη, σε συγκέντρωση στο υπουργείο Εργασίας κατά τη διάρκεια νέας τριμερούς συνάντησης που τους ανακοινώθηκε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα γίνει η συναυλία αλληλεγγύης με γνωστούς καλλιτέχνες που αναβλήθηκε. Να σημειωθεί ότι όλη την εβδομάδα συνεχίστηκε με αμείωτο ρυθμό η παροχή κάθε είδους βοήθειας, σε τρόφιμα, σε χρήματα, σε είδη πρώτης ανάγκης. Για παράδειγμα, το Σωματείο της Ιχθυόσκαλας Κερατσινίου προσέφερε κούτες με ψάρια στις οικογένειες των απεργών, ενώ η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ έφτασε στο εργοστάσιο με οχήματα της εταιρείας και πολλά γεύματα εργαζομένων. Φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με μάγειρες της φοιτητικής εστίας έφεραν μαγειρεμένα φαγητά, ενώ οι εργάτες της Λάρκο έφεραν μεγάλες ποσότητες φρέσκου γάλακτος. Ψήφισμα συμπαράστασης στους απεργούς εξέδωσε το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας. Τέλος, συνεχίζεται η συμπαράσταση από το εξωτερικό, καθώς στην πύλη βρέθηκαν συνδικαλιστές και αντιπροσωπείες εργατών από το μέταλλο του Βελγίου, και από Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρο.

Ιστολόγιο για τις απεργίες

Π

ληθαίνουν μέρα με τη μέρα οι εκδηλώσεις και οι συλλογικές αποφάσεις στήριξης του αγώνα των χαλυβουργών. Όποιος ενδιαφέρεται να έχει μια συνολική εικόνα όλων των εξελίξεων, μπορεί να ανατρέξει στο ιστολόγιο αλληλεγγύης http:// apergiamazi.blogspot.com. Σκοπός των εμπνευστών του είναι να συγκεντρώσει και να προβάλει την αλληλεγγύη σήμερα στον

απεργιακό αγώνα των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, κυρίως από όσους φορείς δεν έχουν πολλά μέσα προβολής των δράσεων αλληλεγγύης τους. Το ιστολόγιο θα χρησιμεύει και για την αλληλεγγύη στους άλλους απεργιακούς αγώνες, σε σωματεία και εργαζόμενους που βρίσκονται το μάτι του κυκλώνα. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του ιστολόγιου είναι apergiamazi@ gmail.com.

Εκδηλώσεις συμπαράστασης

Γ

λέντι αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης των απεργών χαλυβουργών διοργανώθηκε χθες το μεσημέρι από την Ανοιχτή Συνέλευση Αγίων Αναργύρων - Καματερού στον Πευκώνα Αγίων Αναργύρων. Αφιερωμένη στους εργάτες απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας είναι και η συναυλία που θα δώσουν οι KollektivA σήμερα Κυριακή, στο «Όνομα του Ρόδου» (10.30 μ.μ., Δαβάκη και Πλάτωνος 1, Καλλιθέα), συντροφιά με την ηθοποιό Κατερίνα Τσάβαλου. «Τραγουδάμε γι’ αυτούς που αγωνίζονται και παράλληλα, σε ένδειξη αλληλεγγύης τους προσφέρουμε 400 ευρώ για να μπορέσουν να συνεχίσουν το δίκαιο αγώνα τους», αναφέρουν οι KollektivA.

Νότες και μπάλα συμπαράστασης

Α

ντε θύμα, άντε ψώνιο, άντε σύμβολο αιώνιο...». Κρυστάλλινη αντήχησε η φωνή του Βασίλη Λέκκα στην «μπαλάντα του κυρ- Μέντιου», αλλά κανένα ...κοιμισμένο θύμα δεν βρισκόταν τριγύρω. Ίσα ίσα, τα αρκετά οχήματα που κορνάριζαν και οι οδη-

γοί που χαιρετούσαν με το σήμα της νίκης τους συγκεντρωμένους το πιστοποιούσαν: Ο αγώνας των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία εξελίσσεται σε ένα ορόσημο, μεγαλειώδες και συγκινητικό συνάμα. Ήταν μεσημέρι Τετάρτης 14 Δεκεμβρίου και έξω από

την πύλη της Χαλυβουργίας μόλις άρχιζε η εκδήλωση συμπαράστασης στους απεργούς. Παρούσες, ακόμη, οι νότες του πόντιου μουσικού Βασίλη Μιχαηλίδη. Παρόν ένα όμορφο παιδικό χορευτικό συγκρότημα από την Αιτωλοακαρνανία. Παρόντες επί σκηνής και τρεις γνωστοί ηθοποιοί, οι Ηλίας Λογοθέτης, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Τάκης Βαμβακίδης. Ο Λογοθέτης απήγγειλε Μπρεχτ, ο δε Μποσταντζόγλου διάβασε το γράμμα του γιου ενός απεργού, προτού φωνάξει δυνατά: «Μάνεση, ακούς;». Παρούσα και η Κίνηση Hasta la Victoria Siempre, με πρωτοβουλία της οποίας έγινε –λίγο αργότερα– ποδοσφαιρικό ματς ανάμεσα σε αυτήν και σε ομάδα που συγκρότησαν οι απερ-

γοί, στο γήπεδο του Αίαντα (παραλία Ασπροπύργου). Με την Hasta αγωνίστηκαν οι ...«συνήθεις ύποπτοι» Σάββας Κωφίδης, Νίκος Μάλλιαρης, Χουάν Ρότσα, Ηλίας Πουρσανίδης, Λουκάς Καραδήμος, Περικλής Παπαναγής, Γιώργος Ντράγκοβιτς, Στέλιος Σεραφείδης, ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος, ο Βασίλης Λέκκας και άλλοι. Για την ομάδα των απεργών μπάλα έπαιξαν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του σωματείου της Χαλυβουργίας Γιώργος Σιφωνιός (τρεις δεκαετίες είχε να παίξει ποδόσφαιρο!) και ο έφορος Νάσος Παυλάκης. Παρόντες στους αλληλέγγυους επισκέπτες, οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της Προοδευτικής, Τάκης Καλούδης και Χρήστος Άννης, μέλη του Συνδέσμου Φίλων της Μπαρτσε-

λόνα στην Αθήνα καθώς και ο πρώην ομοσπονδιακός τεχνικός Γιάννης Παπαδάτος. Τη σέντρα στο ματς έκανε ο βετεράνος παίκτης Μίμης Παπαϊωάννου. Το ματς έληξε με 7-3 υπέρ της Hasta, αλλά τα γκολ των εργατών της Χαλυβουργίας ήταν αυτά που προκαλούσαν γενικό ενθουσιασμό στην κερκίδα! Το κίτρινο χρώμα στις φανέλες των εργατών θύμισε σε έναν παρευρισκόμενο κάτι: Ότι η γαλλική Λανς, ομάδα με εργατικές ρίζες, όταν ιδρύθηκε διάλεξε το κίτρινο και το κόκκινο για να συμβολίσει αντίστοιχα τις ασθένειες που μαστίζουν το βιομηχανικό προλεταριάτο και το αίμα τω�� εργατικών ατυχημάτων. Στη Χαλυβουργία, πάντως, θριαμβεύει το κόκκινο της μάχης και της αξιοπρέπειας...


16 / ΠPIN

ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ n ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΥΡΙΟ Την περασμένη Τετάρτη 14 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε παντεχνική συγκέντρωση με απεργία των μηχανικών. Μετά από αποφάσεις της ΕΜΔΥΔΑΣ και του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, το ΤΕΕ αναγκάστηκε να καλέσει συγκέντρωση στο υπουργείο Εργασίας. Πάνω από 1.000 συνάδελφοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση και στη συνεχεία ακο-

λούθησε πορεία και συμβολικός αποκλεισμός στην Τράπεζα της Ελλάδος. Σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, έρχεται μια δραματική θύελλα αυξήσεων ειδικά για τους μισθωτούς με δελτίο, τους ανέργους, τους αυτοαπασχολούμενους, ενώ για τα αποθεματικά η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη σημαίνει απώλεια 1,5 δισ. για το ΤΣΜΕΔΕ, τινάζοντας στον αέρα τη δυνατότητά του να χορηγεί τις συντάξεις και τις παροχές του. Την ίδια μέρα, νωρίτερα, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών πραγματοποίησε συγκέντρωση στο ΤΣΜΕΔΕ. Εκεί βρισκόταν και η Πρωτοβουλία για Παντεχνική συνέλευση που καλεί τη Δευτέρα 19/12 στις 7 μ.μ. στο Πολυτεχνείο. Στην πρωτοβουλία συμμετέχουν η Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία – Εργαζόμενοι Μηχανικοί, Αυτόνομοι Μηχανικοί ανατολικής Κρήτης, Νέο Κίνημα Αρχιτεκτόνων, Συσπείρωση Αριστερών Μηχανικών. Οι συγκεντρωμένοι με πορεία κατευθύνθηκαν στο υπουργείο Εργασίας, όπου βρίσκονταν το ΤΕΕ, η ΕΜΔΥΔΑΣ, οι επιστημονικοί σύλλογοι, η ΕΣΑΚ μισθωτών τεχνικών και το ΣΕΤΗΠ. Σημειώνεται ότι στις 5/12 είχε προηγηθεί πετυχημένη κινητοποίηση στο ΤΣΜΕΔΕ από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Σε συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων του σωματείου και της συνέλευσης των ανέργων, η κινητοποίηση είχε στόχο και τη σφράγιση των βιβλιαρίων υγείας των άνεργων και υποαπασχολούμενων συναδέλφων που αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές. Μετά από αυτήν την κινητοποίηση και σε συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων του σωματείου, η διοίκηση του ταμείου αποφάσισε να θεωρηθούν τα βιβλιάρια υγείας για το 2012 υπό προϋποθέσεις σε αρκετούς ασφαλισμένους που αδυνατούν να πληρώσουν τις εισφορές τους. Για την κατάσταση του ΤΣΜΕΔΕ τεράστιες είναι οι ευθύνες του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ που πρωτοστάτησαν στον τζόγο με την Τράπεζα Αττικής και το Χρηματιστήριο, συναίνεσαν και στήριξαν όλους τους αντιασφαλιστικούς νόμους και συμφώνησαν σε αγορές ομολόγων μέσα στην κρίση. Είναι πλέον ευθύνη των εργαζόμενων μηχανικών να πάρουν την υπόθεση πάνω τους, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις. Η παντεχνική συνέλευση αύριο Δευτέρα 19/12, στις 7 μ.μ., στο ΕΜΠ (αίθουσα Γκίνη) μπορεί να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση.

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΜΜΕ

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ Σε ΕΡΤ, Κέρδος, Άλτερ, Ελευθεροτυπία και αλλού γίνονται μάχες n ΝΤΙΝΑ ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ

T

α ΜΜΕ φλέγονται. Ο πόλεμος εκτυλίσσεται σε όλα τα μέτωπα. Αυτή τη φορά, τα πάντσερ της εργοδοσίας και της κυβέρνησης δεν περνούν χωρίς αντίσταση. Οι εκβιασμοί δεν παράγουν πια το ίδιο αποτέλεσμα και σίγουρα δεν περνούν εξίσου εύκολα. Εκατοντάδες εργαζόμενοι προσπαθούν να αποτινάξουν τα βαρίδια του φόβου και των αυταπατών. Η ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης στον κλάδο καταστρέφει μαζικά τα μεσαία στρώματά του, αυτά που εξασφάλιζαν σχεδόν ακλόνητη κυριαρχία στην τάση της υποταγής. Σπίθες ριζοσπαστικοποίησης και οργανωμένης αντίστασης ξεπηδούν ολοένα πιο συχνά. Μια εποποιία αγώνων γράφεται σε αρκετά «μαγαζιά», όπως είναι το Άλτερ, η ΕΡΤ και η εφημερίδα Κέρδος. Στην κρατική ραδιοτηλεόραση, άντρο ρουσφετιών και βολεψάκηδων επί δεκαετίες, οι πληβείοι ξεσηκώνονται. Με διαδοχικές 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις, έχουν σιγήσει το δίκτυο και αναγκάζουν την κυβέρνηση να αναζητά διεξόδους. Καταφέρνουν να αποκρούουν, έστω και με δυσκολία, τις προσπάθειες διάσπασής τους, όπως συνέβη πρόσφατα με την τροπολογία Βενιζέλου, η οποία τελικώς αποσύρθηκε. Τα εργατικά σωματεία και οι κινήσεις πόλης πρέπει, πλέον, να δουν πιο σοβαρά αυτό τον αγώνα – ενδεχομένως, διεκδικώντας εργατικό-κοινωνικό έλεγχο σε ένα ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο που διακηρύττει ότι είναι δημόσιο και όχι κρατικό ή κυβερνητικό. Σκληρός και αποφασιστικός είναι ο αγώνας στο Κέρδος – μια μικρή οικονομική εφημερίδα, οι εργαζόμενοι της οποίας δίνουν μαθήματα ενότητας και αποφασιστικότητας. Οι εργαζόμενοι, αψηφώντας τις απειλές της εργοδοσίας, αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις και να δεχθούν μειώσεις των

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

μισθών τους. Και όταν ανακοινώθηκε η πρώτη απόλυση, την Πέμπτη, απαίτησαν και πέτυχαν την κήρυξη επαναλαμβανόμενων απεργιών έως ότου γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους – με την πρώτη (24ωρη) να πραγματοποιείται την Παρασκευή και συνεχίστηκε με 48ωρη το Σαββατοκύριακο. Την ίδια στιγμή, στον τηλεοπτικό σταθμό Άλτερ και την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, η κατάσταση είναι κυριολεκτικά δραματική. Οι περίπου 1.500 εργαζόμενοι στα δύο αυτά μέσα έχουν να πληρωθούν εδώ και αρκετούς μήνες, με αποτέλεσμα αρκετοί να αντιμετωπίζουν ακόμη και πρόβλημα επιβίωσης και να ζητούν επειγόντως βοήθεια – ακόμη και σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης! Κι όμως, όχι μόνο αντέχουν, αλλά στέλνουν τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους στους απεργούς της Χαλυβουργίας, διαμηνύοντάς τους ότι ο αγώνας είναι κοινός. Οι αγωνιστές του Άλτερ, αν και αναγκάστηκαν να αναβάλουν προσωρινά τη συναυλία συμπαράστασης που είχε προγραμματιστεί για την Πέμπτη, εξαιτίας της απειλής του μεγαλομετόχου ότι θα τους στείλει φυλακή, δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν μέχρι να πληρωθούν όλα τους τα δεδουλευμένα. Την ίδια στιγμή, οι συνάδελφοί τους στην Ελευθεροτυπία κάνουν ένα πρωτόγνωρο για τα δεδομένα των ΜΜΕ βήμα: Προχωρούν σε δύο απεργίες που στόχο έχουν να μην εκδοθούν δύο από τα παραδοσιακά πιο κερδοφόρα φύλλα των εφημερίδων –τα κυριακάτικα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς– διαμηνύοντας έτσι στην ιδιοκτήτρια και τους συνεργάτες της ότι η επιχείρηση δεν θα έχει κανένα μέλλον χωρίς τους εργαζόμενούς της. Βεβαίως, ούτε όλα τα παραπάνω ούτε οι αντιστάσεις που εκδηλώνονται σήμερα και σε μια σειρά άλλα «μαγαζιά» αναιρούν το γεγονός ότι οι μεγαλοεκδότες και οι καναλάρχες,

η αφρόκρεμα της ελληνικής ολιγαρχίας, εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι. Το απέδειξε, άλλωστε, η δεύτερη μείωση αποδοχών που επιβλήθηκε τελικώς στο Σκάι (κατά επιπλέον 10%) μέσω ατομικών συμβάσεων, παρά τη διάθεση σημαντικού τμήματος των εργαζομένων να μην υπογράψουν, την απόφαση της συνέλευσής τους και την 24ωρη απεργία που πραγματοποιήθηκε. Το δείχνει και ο ωμός εκβιασμός στις τρεις πολιτικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης –Μακεδονία, Θεσσαλονίκη και Αγγελιοφόρος (αφεντικά εδώ είναι επίσης ο Μπόμπολας και ο Ψυχάρης)– που απειλούνται άμεσα με κλείσιμο εάν οι εργαζόμενοι (που αγωνίζονται επίσης ηρωικά εδώ και μήνες) δεν συναινέσουν σε μείωση του κόστους εργασίας κατά 35%-50%. Ωστόσο, είναι φανερό ότι κάτι αλλάζει, ακόμη και στα ΜΜΕ, όπου η κοινωνική σύνθεση δεν είναι ιδιαιτέρως ευνοϊκή για την ανάπτυξη αγώνων. Ολοένα περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι η εργοδοσία δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά, εάν δεν την σταματήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αλλά και ότι για να συμβεί αυτό, απαιτείται ένας αγώνας σκληρός και διαρκείας. Σε αυτό τον αγώνα, προφανώς θα υπάρξουν «θύματα», καθώς η απέναντι πλευρά είναι έμπειρη και αδίστακτη – κάτι που φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα από την απόλυση από την αθλητική Σπορντέι όλων όσοι αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις και από τον όμιλο του Πήγασου, τον ΔΟΛ και το Σκάι δεκάδων αγωνιστών που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Οι επόμενοι μήνες προμηνύονται συγκλονιστικοί για τον πάλαι ποτέ θαυμαστό κόσμο των ΜΜΕ. Οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει να σταθούν όρθιοι, να σηκώσουν το γάντι – ακόμη και να καταφέρουν νίκες, εκεί όπου μέχρι πρόσφατα έμοιαζε αδύνατο.

n ΤΙΝΑ ΖΟΡΜΠΑΛΑ*

Δεν περνά ο νόμος - έκτρωμα Από τη μία το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚΝΔ-ΛΑΟΣ που αποφάσισε για τα συμφέροντα του κεφαλαίου την πλήρη παράδοση του πανεπιστημίου στις δυνάμεις της αγοράς. Από την άλλη η πλειονότητα των συλλογικών οργάνων των πανεπιστημίων που αντιδρούν στις εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Συμβουλίου Ιδρύματος, το οποίο συμπυκνώνει θεσμικά την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής αυτοδιοίκησης στα πανεπιστήμια. Η αντίθεση στο νέο νόμο είναι τέτοια, που μόνο σε 3 από τα 15 πανεπιστήμια (Αιγαίου, ΑΠΘ και Κρήτης) προκηρύχθηκαν εκλογές, ενώ αυτές θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί σε όλα τα πανεπιστήμια μέχρι τις 15 Νοεμβρίου. Η αντίθεση είναι τέτοια που και στα τρία αυτά πανεπιστήμια η δοτή «Οργανωτική Επιτροπή» αναγκάστηκε να τις αναβάλλει. Η αντίθεση είναι τέτοια που ακόμη και τα δοτά

μέλη των «Οργανωτικών Επιτροπών» άρχισαν να παραιτούνται (Αιγαίο) ή απειλούν με παραίτηση (Κρήτη, Πάτρα). Απέναντι σ’ αυτήν την ανυπακοή της πανεπιστημιακής κοινότητας, υποστηρικτές των «ανοικτών πανεπιστημίων» –στην ουσία υποστηρικτές του νέου νόμου και των δυνάμεων της αγοράς– επιχειρούν την ποινικοποίηση των αγώνων των φοιτητών (Φυσικό Κρήτης, Πολυτεχνείο Κρήτης, Χημικό ΑΠΘ) και των πανεπιστημιακών (Πολυτεχνείο Κρήτης με τη δίωξη του Δ. Πατέλη). Στην κατεύθυνση άσκησης τρομοκρατίας εντάσσονται και οι πρόσφατες καταγγελίες των μελών των «Οργαν��τικών Επιτροπών» ενάντια σε όσους αντιστέκονται: Αλλού τους αποκαλούν υποκινητές «κουκουλοφόρων» (Πάτρα), αλλού «συμμορίες με άτυπο στρατό καλά οργανωμένο και εκπαιδευμένο» (Αιγαίο), στην Πάτρα ζητάνε εγγράφως ξεχωριστά από κάθε μέλος ΔΕΠ δηλώσεις νομιμοφροσύνης ότι στηρίζουν την

«Οργανωτική Επιτροπή». Η κυβέρνηση μάλιστα καταγγέλλει ως εχθρούς της δημοκρατίας, οι οποίοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν, όσους «αντιστέκονται οργανωμένα» στο νέο νόμο, απειλεί με διακοπή χρηματοδότησης αν δεν πραγματοποιηθούν εκλογές μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου. Από δίπλα της ο σταθερός της σύμμαχος, η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ που καταγγέλλει ως υποκινητές βίας, όσους αντιστέκονται. Αυτό που θα κριθεί στη συνέχεια είναι αν το πανεπιστημιακό κίνημα θα καταφέρει να μετατρέψει την αντίσταση στην εφαρμογή του νόμου, άμεσος στόχος της οποίας είναι η ματαίωση των εκλογών για τα Συμβούλια Ιδρύματος, σε αγώνα διαρκείας για την κατάργηση του νόμου. Όπως κατάργησε το νόμο 815, όπως απέτρεψε την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως απονομιμοποίησε το νόμο Γιαννάκου. * μέλος της ΔΕ της ΠΟΣΔΕΠ, με το Δίκτυο Πανεπιστημιακών


ΠPIN / 17

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΠΡΩΤΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ n ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Οι άνεργοι οργανώνονται και διεκδικούν Αφετηρία η πορεία της Πέμπτης που διοργανώθηκε από πρωτοβουλίες ανέργων και σωματεία

Π

άνω από 1.200 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα για πορεία και αγωνιστική κοινή δράση ενάντια στην ανεργία, το απόγευμα της Πέμπτης 15 Δεκέμβρη. Διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους με την πολιτική που στέλνει στην ανεργία χιλιάδες εργαζομένους, πορεύτηκαν από το Σύνταγμα ως το υπουργείο Εργασίας. «Ταμείο ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις για όλους τους ανέργους – Δουλειά για όλους – Να φύγουν κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ» έγραφε το προπορευόμενο πανό, που υπέγραφαν συλλογικότητες ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων. Πρόκειται για την πρώτη πορεία ενάντια στην ανεργία στην Ελλάδα της κρίσης και του Μνημονίου. Κι η κυβέρνηση φυσικά την υποδέχτηκε δεόντως: Με κλούβες στα λουλουδάδικα και διαρκή αστυνομική επιτήρηση με διμοιρίες στην κεφαλή και στο τέλος της πορείας… Η πρωτοβουλία για κοινή δράση στο δρόμο είναι εξαιρετικά κρίσιμη κυρίως στην παρούσα συγκυρία που η ανεργία ...χτυπά κόκκινο: Με τους επίσημα καταγεγραμμένους ανέργους να ξεπερνούν τους 870.000 (ποσοστό 17,7% για το τρίτο τρίμηνο του 2011), τις απολύσεις να αποτελούν εφιαλτική ρουτίνα στους χώρους δουλειάς και τις επισφαλείς σχέσεις εργασίας να γενικεύονται, στέλνοντας στην «εφεδρεία» τα όποια εργασιακά δικαιώματα είχαν κατακτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Η πορεία απαρτιζόταν από πολλές συλλογικότητες για ανέργους που έχουν στηθεί τον τελευταίο καιρό είτε στα σωματεία ή στις γειτονιές. Το αρχικό κάλεσμα υπέγραφαν η Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου, το Σωματείο Βάσης Ανέργων, η Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, η Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης και το Δίκτυο Επισφαλώς

Εργαζομένων Ανέργων, ενώ συμμετείχαν με πανό η Ανοιχτή Συνέλευση Περιστερίου, ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, η αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία Ροσινάντε κ.ά. Εντυπωσιακή

φαρμάκων ή πατεντών. Μάλιστα τον τελευταίο χρόνο όλο και περισσότερες εταιρείες ζητούν αποφοίτους του τμήματος για να κάνουν “πρακτική”, φυσικά απλήρωτοι» λέει. Η ίδια προτίμησε να μη δουλέψει ...αφιλοκερδώς και απασχολούνταν σε τηλε-

ήταν και η ηλικιακή σύνθεση της πορείας, καθώς μπορεί τον τόνο να τον έδινε η γενιά των 500 ευρώ, η γενιά της ευελιξίας στη δουλειά και τη ζωή, ωστόσο το «παρών» έδωσαν και οι πενηντάρηδες που βρέθηκαν ξαφνικά στην ανεργία μετά από απολύσεις ή λουκέτα στις επιχειρήσεις που δούλευαν. Από τις συγκινητικές στιγμές της πορείας τα απανωτά συνθήματα για τον αγώνα των χαλυβουργών, που αναδεικνύουν την εργατική αλληλεγγύη σε θεμελιώδες ζητούμενο. Κατά τη διάρκεια της πορείας ακούμε συχνά πυκνά τον απόηχο από το σύνθημα «οι άνεργοι δεν είναι μια στατιστική…», ενώ η Μαρίνα Γαβριηλίδου μου μιλά για τη δική της «εμπειρία» στην ανεργία εδώ και ένα χρόνο. Στα 26 της χρόνια, απόφοιτος Βιολογικού δεν έχει δουλέψει ως τώρα στο αντικείμενο σπουδών της: «Στην Ελλάδα η μόνη “ευκαιρία” που έχεις για να δουλέψεις ως βιολόγος είναι να γίνεις πλασιέ

φωνικό κέντρο. Τον τελευταίο χρόνο όμως είναι άνεργη: «Πλέον είναι δύσκολο να βρεθεί ακόμη και μια τέτοια, παρτ τάιμ απασχόληση» αναφέρει. Πάνω κάτω την ίδια εικόνα μας μεταφέρει και ο Νίκος Μπαλαδάκης, άνεργος μηχανικός. «Μετά το “πάγωμα” των μεγάλων έργων και της οικοδομής, ο κλάδος πλήττεται από τεράστια ανεργία. Μέσα σε αυτό το κλίμα πολλοί εργαζόμενοι εξαναγκάζονται να δουλεύουν δωρεάν, ενώ οι απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο. Για παράδειγμα, στον Άκτορα έχουν γίνει τουλάχιστον 100 απολύσεις τμηματικά, εκβιάζοντας μάλιστα τους απολυμένους να μην τις κοινοποιήσουν». Με πενιχρά επιδόματα ανεργίας τα οποία παίρνει ένα πολύ μικρό ποσοστό ανέργων, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, με την αγωνία αν θα βρεθεί καινούργια δουλειά και τους μήνες να κυλούν χωρίς να προκύπτει τίποτα, είναι πολύ εύκολο ο

κόσμος που πετάχτηκε βίαια έξω από την αγορά εργασίας να υποκύψει στη μιζέρια, την ηττοπάθεια, τη μοιρολατρία, ακόμη και σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό για μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας. Ωστόσο υπάρχει κι άλλος δρόμος: Αυτός του αγώνα, της αυτοοργάνωσης, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης. «Οι άνεργοι αποκτούν φωνή, διεκδικούν, αγωνίζονται» διαλαλεί το πανό της Εργατικής Λέσχης Ν. Σμύρνης. «Συμμετέχουμε σε αυτή την πορεία γιατί και στη γειτονιά μας διαπιστώνουμε ότι οι στρατιές των ανέργων πληθαίνουν και αποτελούνται πλέον από όλες τις ηλικίες. Εναντιωνόμαστε ξεκάθαρα στην επισφαλή εργασία και στο κλίμα αβεβαιότητας, μέσα στο οποίο ξυπνάς και δεν ξέρεις αν θα έχεις δουλειά», υποστηρίζει ο Γιάννης Φραγκούλης. «Επιδιώκουμε να αναδείξουμε το ζήτημα της ανεργίας από τη σκοπιά των ανέργων» επισημαίνει ο Νίκος Μπαλαδάκης, που συμμετέχει στη συνέλευση ανέργων. «Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει μια σειρά από συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία που δραστηριοποιούνταν γύρω από την ανεργία για να κουβεντιάσουμε και να συγκροτήσουμε έναν πιο μόνιμο συντονισμό ανέργων, που θα αγωνίζεται αυτοτελώς αλλά και στο πλάι του εργατικού κινήματος». Όσο για τις διεκδικήσεις: «Απαιτούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Ταμείο ανεργίας χωρίς καμία προϋπόθεση, δωρεάν περίθαλψη και μεταφορές για όλους τους ανέργους» αναφέρει ο Νίκος. Το επόμενο ραντεβού είναι την Τρίτη 20 Δεκέμβρη, στις 7 μ.μ. στο Πολυτεχνείο (Γκίνη) για αποτίμηση της μέχρι τώρα δράσης και περαιτέρω σχεδιασμό.

Επιστροφή στο μέλλον της νικηφόρας Κερατέας

Η

χησαν την προηγούμενη Κυριακή, οι σειρήνες στην Κερατέα, με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης που διοργανώθηκαν από τη Συντονιστική Επιτροπή των κατοίκων, για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον ξεσηκωμό των κατοίκων ενάντια στα σχέδια για την κατασκευή ΧΥΤΑ στην περιοχή και εργοστασίων επεξεργασίας σκουπιδιών. Κάτοικοι της περιοχής συγκεντρώθηκαν την Κυριακή το πρωί στην πλατεία της Κερατέας και πορεύτηκαν προς το «Άπαρτο Κάστρο»… Το μπλόκο του Βιομηχανικού Πάρκου επί της λεωφόρου Λαυρίου που έγινε σύμβολο του αποφασιστικού και νικηφόρου αγώνα των κατοίκων απέναντι στις επιλογές κυβέρνησης, εργολάβων και ΕΕ. Μηχανοκίνητη πορεία με κατάληξη το μπλόκο πραγματοποιήθηκε και από το Λαύριο. Την προηγούμενη Κυριακή, σε αντίθεση με πέρσι την ίδια μέρα, τον τόνο έδωσαν οι ομιλίες, τα συνθήματα και τα τραγούδια των πρωταγωνιστών του αγώνα, οι αφηγήσεις των μαθητών των σχολείων της περιοχής, η ομάδα «Art Resistance», με τα δρώμενα που παρουσίασε. Μία μέρα πριν, το Σάββατο, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση στο πολιτιστικό κέντρο της πόλης, το οποίο πλημμύρησε από κατοίκους της περιοχής, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την απόφασή τους να ξαναβγούν στο δρόμο του αγώνα όποτε χρειαστεί μέχρι την οριστική ματαίωση των σχεδίων που θέλουν τη Λαυρεωτική μία απέραντη χωματερή. Η εκδήλωση περιελάμβανε την προβολή τριών βίντεο από τις κινητοποιήσεις και ομιλίες από ανθρώπους της δημοσιογραφίας, της τέχνης και της επιστήμης, που βρέθηκαν στο πλευρό των αγωνιζόμενων κατοίκων της Κερατέας. Από τους δημοσιογράφους Α. Χατζηγεωργίου, Ν. Μπατζιά, Σ. Τριανταφύλλου, Κ. Αρβανίτη και Σ. Βουραζέρη, το σκιτσογράφο Στάθη, το συγγραφέα Δ. Παπαχρήστο και τον πανεπιστημιακό Σ. Σεφερει-

ΧΑΡΑΤΣΙ n ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

Αποκλεισμοί της ΔΕΗ την Τρίτη

Ε

ντονη κινητικότητα παρατηρείται στο μέτωπο που έχει ανοίξει ενάντια στο παράνομο χαράτσι για τα ακίνητα. Οι αντιδράσεις του κόσμου πληθαίνουν, εξαπλώνονται και οργανώνονται, προκαλώντας εξελίξεις. Αρχικά, η Πανελλήνια Ένωση Συνδέσμου Εργοληπτών Δημοσίων Έργων (ΠΕΣΕΔΕ), ως εκπρόσωπος 6.500 μικρών και μεσαίων εργολάβων πανελλαδικά, κάλεσε με ομόφωνο ψήφισμα τα μέλη της να μην προβούν σε καμία διακοπή ρεύματος από τη ΔΕΗ, που να οφείλεται στη μη πληρωμή του τέλους ακινήτων. Πρόκει-

ται για μια απόφαση στην οποία αντανακλάται η δυναμική των μέχρι τώρα δράσεων ενάντια στο χαράτσι, αλλά κι η μεγάλη απονομιμοποίηση του ίδιου του χαρατσιού στην κοινωνία. Η δεύτερη κίνηση αντίθεσης προήλθε από την ΠΟΕ-ΟΤΑ η οποία ανακοίνωσε ότι αρνείται τη συμμετοχή της στις τριμελείς επιτροπές που θα στηθούν σε κάθε δήμο, ώστε να εξετάσουν ποιοι πολίτες θα εξαιρεθούν απ’ το τέλος ακινήτων. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε η ΠΟΕ-ΟΤΑ καλεί την κυβέρνηση να φορολογήσει τους κατόχους δεκάδων αδήλωτων οικιών

ή όσων έχουν τα χρήματά τους σε οφ ορ εταιρείες. Και καταλήγει: «Οι αιρετοί ... ας συμμετάσχουν οι ίδιοι για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι την εξαθλίωση που βιώνουν οι πολίτες, ως αποτέλεσμα της ακραίας, βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζει η κυβέρνηση και που δυστυχώς πολλοί από τους αιρετούς την ασπάζονται». Τέλος, σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε μετά από κάλεσμα της επιτροπής «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε», στην οποία συμμετείχαν αγωνιστές και συνδικαλιστές από διάφορες συνελεύσεις και σωματεία, αποφα-

σίστηκε γύρος κινητοποιήσεων σε όλη την Αθήνα που περιλαμβάνει δυο σημαντικούς σταθμούς. Ο πρώτος είναι στις 20 Δεκεμβρίου, με την απόφαση για συντονισμένη παρέμβαση στα εφτά κέντρα διακοπής ηλεκτρικού ρεύματος της ΔΕΗ στην Αττική κι ο δεύτερος στις 19 Ιανουαρίου, με την πραγματοποίηση ενός μεγάλου συλλαλητηρίου ενάντια στο χαράτσι, στο κέντρο της Αθήνας. Έτσι επιχειρείται να συντονιστεί η δουλειά που γίνεται από το πλήθος τοπικών επιτροπών που έχουν ξεπηδήσει για το χαράτσι και να εκφραστούν σε συνολικές κινήσεις.

άδη, αναδείχτηκαν τα χαρακτηριστικά του αγώνα των 128 ημερών. Χαρακτηριστικά τα οποία οδήγησαν στην ήττα των κυβερνητικών σχεδίων, δίδοντας σήμερα ένα ισχυρό παράδειγμα ότι και τα πιο ακλόνητα σχέδια των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων μπορούν να ηττηθούν από τους αποφασιστικούς και δημοκρατικά οργανωμένους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες. Στο κλείσιμο της τοποθέτησής του ο Σ. Βουραζέρης, εκ μέρους του Πριν, τόνισε ότι «το άπαρτο κάστρο, σύμβολο αυτού του αγώνα, παραμένει ζωντανό παράδειγμα για όλους εκείνους που συνεχίζουν να μάχονται με άλλες πτυχές αυτής της βάρβαρης πολιτικής. Στις πλατείες, στις μεγάλες απεργίες, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην Ελληνική Χαλυβουργία».


18 / ΠPIN

O IKOΛOΓIA

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

n ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Α ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ στο Πολύγωνο χει αποφασιστεί για σήμερα (12 μ.μ., Τσαλδάρη 46) από κατοίκους της περιοχής, με αφορμή την εγκατάσταση και νέων κεραιών κινητής τηλεφωνίας σε μικρή απόσταση από σχολικά κτίρια. Οι κάτοικοι είχαν και στο παρελθόν κινητοποιηθεί για το θέμα, προχωρώντας μάλιστα και στην απενεργοποίηση κεραιών. Από την πλευρά της η κυβέρνηση κωφεύει απέναντι στο πλήθος των επιστημονικών ερευνών που αποδεικνύουν τις σοβαρές βλάβες για την υγεία των ανθρώπων από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπουν οι κεραίες. Μάλιστα, σε πρόσφατες ανακοινώσεις του ο αρμόδιος υπουργός, Μ. Βορίδης, εμφανίστηκε πρόθυμος να ...απλοποιήσει τη διαδικασία αδειοδότησης των κεραιών κινητής τηλεφωνίας, προκειμένου να λάβουν άμεσα σχετική άδεια εκατοντάδες κεραίες σε όλη τη χώρα. ΕΝΤΑΣΗ ελέγχων τον Ασωπό, προτείνει ο Συνήγορος του Πολίτη, διαπιστώνοντας ότι παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες των τελευταίων χρόνων, το περιβαλλοντικό έγκλημα συνεχίζεται. Οι βιομηχανίες της περιοχής συνεχίζουν να ρυπαίνουν το ποτάμι, ενώ ακόμα εκκρεμεί η σύνταξη και έγκριση ολοκληρωμένου διαχειριστικού σχεδίου. Στην έκθεσή του αναφέρει ότι τα όρια που υπάρχουν για το χρώμιο δεν διασφαλίζουν την υγεία των κατοίκων της περιοχής, ενώ ζητεί να τεθεί άμεσα όριο για το εξασθενές χρώμιο, το οποίο αποτελεί τον κυριότερο ρύπο στην περιοχή. ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ οι κάτοικοι της δυτικής Θεσσαλονίκης στην κατασκευή Σταθμού Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ), στην περιοχή του εργοστασίου της Τιτάν. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο θα μολύνει περισσότερο το ήδη επιβαρυμένο από τη λειτουργία της τσιμεντοβιομηχανίας περιβάλλον της περιοχής. Οι κάτοικοι που κάνουν λόγο για παραβίαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας στην αδειοδότηση και κατασκευή του έργου, προχώρησαν χθες σε κινητοποίηση στο χώρο που πραγματοποιούνται εργασίες κατασκευής του ΣΜΑ, ζητώντας να ματαιωθούν τα σχέδια για την κατασκευή του, προτείνοντας τη μετεγκατάστασή του εκτός κατοικημένης περιοχής. Την εβδομάδα που ξεκινά σήμερα, οι κάτοικοι θα πραγματοποιήσουν επαφές με τους δημάρχους Θεσσαλονίκης και Νεάπολης, όπως επίσης και παρέμβαση στο περιφερειακό συμβούλιο.

σφυκτικές είναι οι πιέσεις των εργολάβων, που δραστηριοποιούνται στη διαχείριση των απορριμμάτων προς την κυβέρνηση, ώστε να παραδοθεί κι αυτός ο κρίσιμος τομέας στις αδηφάγες διαθέσεις τους. Το «κλειδί» των εξελίξεων σε αυτή τη φάση είναι η εσκεμμένη καθυστέρηση της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου των Εσωτερικών στη διαμόρφωση του πλαισίου και τη σύσταση του Φορέα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΦΟΔΣΑ), ο οποίος προβλεπόταν από τον «Καλλικράτη» ότι θα είναι η διάδοχη κατάσταση του Ενιαίου Συνδέσμου Δήμων και Κοινοτήτων της Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ). Ο νέος φορέας προβλέπεται να

είναι διαβαθμιδικός, με τη συμμετοχή και των δύο βαθμών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (δήμοι και Περιφέρεια). Η αρχική πρόβλεψη έκανε λόγο για τη συνέχιση της λειτουργίας του νέου φορέα με τη μορφή που είχε και ο ΕΣΔΚΝΑ, δηλαδή ως Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου. Μια μορφή η οποία διασφαλίζει σε ένα βαθμό μια σχετική διαφάνεια και έλεγχο, καθώς και τήρηση κάποιων κανόνων ως προς το ζήτημα της περιβαλλοντικής μέριμνας, αλλά και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Η σκόπιμη καθυστέρηση στην έκδοση υπουργικής απόφασης, υποκρύπτει την παράδοση της διαχείρισης των σκουπιδιών στους ιδιώτες με την επιδίωξη να συσταθεί είτε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, είτε ακόμη και ανώνυμη εται-

Η κυβέρνηση προωθεί την ιδιωτικοποίηση των σκουπιδιών ρεία, στης οποίας το αρχικό μετοχικό κεφάλαιο ίσως κληθούν να συμμετάσχουν και οι δήμοι, προκειμένου η μετάβαση να γίνει κεκαλυμμένα. Αυτό σε πρακτικά μεγέθη σημαίνει ότι η διαχείριση 1,35 εκ. τόνων απορριμμάτων που παράγονται ετησίως στο Λεκανοπέδιο με κύκλο εργασιών περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ κατ’ έτος θα παραχωρηθεί για τα επόμενα 20 έως 25 χρόνια στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Ο υφυπουργός Εσωτερικών Π. Κουκουλόπουλος έχει ταχθεί πρόσφατα υπέρ της παραχώρησης όλου του έργου σε ιδιώτες, όπως επίσης και υπέρ της εισαγωγής των ιδιωτικών εταιρειών στην καθαριότητα των δήμων. Εάν δεν υπάρξει ρύθμιση μέχρι το τέλος του έτους και δεν εκλεγεί διοικητικό συμβούλιο στο νέο φορέα, τότε ο ΕΣΔΚΝΑ διαλύεται αυτοδικαίως ως εταιρεία διαχείρισης των στερεών αποβλήτων και παράλληλα ανοίγει ο δρόμος για την έλευση των ιδιωτών. Τόσο ο Τ. Γιαννίτσης όσο και ο Π. Κουκουλόπουλος έχουν δώσει μέχρι τώρα κάποιες προφορικές δεσμεύσεις στο σωματείο των εργαζομένων όσο και στο ΔΣ της ΕΣΔΚΝΑ για τη μη μεταβολή του καθεστώτος του ΝΠΔΔ και την έκδοση υπουργικής απόφασης. Οι διεργασίες ωστόσο συνεχίζονται, καθώς ο συναρμόδιος υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου επισκέφθηκε σχεδόν στα κρυφά τόσο το ΧΥΤΑ της Φυλής όσο και την Κερατέα, όπου συνομίλησε με το δήμαρχο Λαυρεωτικής, Κ. Λεβέντη. Ίσως οι επισκέψεις αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο ανεύρεσης μιας προσωρινής λύσης μέχρι να βρεθεί η τελική φόρμουλα ιδιωτικοποίησης, καθώς και στον ΕΣΔΚΝΑ πολλοί δήμοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν μάχη ενα-

ντίον της αμιγούς νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση και εκφράζεται και από τους τρεις υπουργούς. Η υλοποίηση της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης θα έχει δραματικό αντίκτυπο σε τρία επίπεδα. Θα πλήξει τους εργαζόμενους στον ίδιο τον ΕΣΔΚΝΑ και τους 248 υπαλλήλους που απασχολούνται στο ΧΥΤΑ της Φυλής, είτε ως μόνιμοι, είτε ως αορίστου χρόνου αλλά και τους περίπου 200 που απασχολούνται με συμβάσεις έργου, μπλοκάκια και άλλες μορφές απασχόλησης. Οι απολύσεις και η εφεδρεία είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μπουν στην ημερήσια διάταξη, ενώ όσοι διασωθούν και κληθούν να απασχοληθούν σε μια πιθανή ΑΕ, θα έχουν να αντιμετωπίσουν ριζικά διαφορετικές εργασιακές συνθήκες και σχέσεις εργασίας, καθώς και πιέσεις στο όνομα της κερδοφορίας. Επιπτώσεις θα υπάρξουν και στο κοινωνικό σύνολο. Μια σημαντική παράμετρος είναι ο περιβαλλοντικός έλεγχος και η προστασία της δημόσιας υγείας. Όπως σημειώνει ο χημικός μηχανικός Κώστας Σύψας, εάν ο ΦΟΔΣΑ δεν έχει δημόσιο χαρακτήρα, τότε «ο ουσιαστικός έλεγχος εγκαταστάσεων που ενέχουν κινδύνους θα είναι πρακτικά αδύνατος». Τέλος, μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση για όλους τους πολίτες των δήμων της Αττικής, καθώς σε πρώτη φάση αναμένεται άμεσα ο διπλασιασμός των ανταποδοτικών τελών καθαριότητας σε κάθε δήμο, ώστε να ενισχυθεί η κερδοφορία των εργολάβων. Ας μην ξεχνάμε ότι η διαχείριση κάθε τόνου στερεών αποβλήτων κοστίζει σήμερα περίπου 50 ευρώ, εκ των οποίων τα 20 αντιστοιχούν σε αντισταθμιστικά οφέλη για το δήμο Φυλής και τα οποία φυσικά κανένας ιδιώτης δεν είναι διατεθειμένος να καλύψει από την τσέπη του.

Πλήθος αδειών για ανεμογεννήτριες… Με καταιγιστικούς ρυθμούς εκδίδονται από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, οι εγκρίσεις για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων στην Ελλάδα. Στο στόχαστρο ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας έχουν τεθεί αυτή την περίοδο η Ικαρία και ο νομός Βοιωτίας. Στην Ικαρία προγραμματίζεται η εγκατάσταση 110 ανεμογεννητριών, την ίδια στιγμή που μετά την κατασκευή του υβριδικού σταθμού από τη ΔΕΗ, το νησί μπορεί να έχει ενεργειακή επάρκεια. Αλλά βεβαίως ο στόχος είναι η πώληση του παραγόμενου ρεύματος από τις εταιρείες. Για το νομό Βοιωτίας, εκδόθηκαν στις αρχές του μήνα (8/12) από τη ΡΑΕ άδειες για εννέα αιολικά πάρκα, συνολικής ισχύος 180MW και για τέσσερα φωτοβολταϊκά συνολικής ισχύος 33,5 MW. Οι κάτοικοι των περιοχών αυτών αντιδρούν βλέποντας το πε-

ριβάλλον και το τοπίο να υποβαθμίζεται. Ειδικότερα, οι κάτοικοι του Ελικώνα στο νομό Βοιωτίας, με αφορμή την αδειοδότηση της εγκατάστασης 12 μεγάλων ανεμογεννητριών στο ελατοδάσος της Μεγάλης Λούτσας, καταγγέλουν ότι απειλούνται «από την αδηφάγο ιδιωτική κερδοσκοπία», την οποία στηρίζουν με τις αποφάσεις τους δημοτικές και περιφερειακές αρχές. Εξάλλου, από επιστημονικά στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας τελευταία, προκύπτει ότι η λύση της εγκατάστασης των ανεμογεννητριών στη θάλασσα δεν είναι πανάκεια. Επισημαίνεται ότι η λειτουργία των ανεμογεννητριών απαιτεί τη χρήση μεγάλης ποσότητας λιπαντικών (1.000 λίτρα ανά γεννήτρια), τα οποία απελευθερώνονται στο περιβάλλον σε περίπτωση βλάβης και είναι εξαιρετικά τοξικά, ενώ αποδομούνται δύσκολα. Στράτος Βουραζέρης

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ

Ήταν θερμό το κλίμα, το έφαγε και η …κρίση Σε ναυάγιο κατέληξαν οι συζητήσεις στο Ντέρμπαν της Ν. Αφρικής, σχετικά με μια νέα συμφωνία για το κλίμα. Παρά τις προσπάθειες να εμφανιστούν οι αποφάσεις της διάσκεψης, που ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση την προηγούμενη Κυριακή, ως μία μικρή αλλά θετική εξέλιξη, το γεγονός ότι κατέληξαν να δώσουν παράταση ζωής στη συμφωνία του Κιότο –είναι κοινός τόπος πλέον η ανεπάρκειά της στην αποτροπή της υπερθέρμανσης του πλανήτη– αποτελεί τρανή απόδειξη της αποτυχίας των 15νθήμερων συνομιλιών των εκπροσώπων 192 χωρών. Η απόφαση του Ντέρμπαν εκτός από την πενταετή παράταση του Κιότο, μέχρι το 2017, προβλέπει επίσης την έναρξη συνομιλιών το 2012 για την επίτευξη νέας συμφωνίας για το κλίμα, την ολοκλήρωση αυτών το 2015 και την έναρξη εφαρμογής της το 2020. Επίσης, επαναβεβαιώθηκε –είχε ληφθεί απόφαση στην Κοπεγχάγη– η πρόθεση των αναπτυγμένων χωρών να χρηματοδοτούν με 100 δισ. δολάρια το χρόνο (μέχρι το 2020) τις φτωχές χώρες, προκειμένου να θωρακιστούν έναντι της κλιματικής αλλαγής. Βέβαια κανένας δεν μπήκε στον κόπο να κάνει ένα βήμα ακόμα σχετικά με το ποσό που θα συμβάλει στη χρηματοδότηση των φτωχών χωρών. Και βέβαια ο λόγος γίνεται για τους μεγάλους ρυπαντές (ΗΠΑ, Ινδία, Κίνα, χώρες της ΕΕ) οι οποίοι αποδεικνύεται ότι δεν θέλουν να ρισκάρουν τη θέση τους στην παγκόσμια οικονομία σε περίοδο οικονομικής κρίσης συνδράμοντας τις φτωχές χώρες. Ο Καναδάς μάλιστα δεν δίστασε να ανακοινώσει την αποχώρησή του από τη συμφωνία του Κιότο, μεσούσης της διάσκεψης του Ντέρμπαν…


Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΠPIN / 19

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ

ΨΩΜΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Αντικαπιταλιστική απάντηση στο σύγχρονο «εθνικό και δημοκρατικό ζήτημα» n ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Σ

την πρόσφατη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής του Νέου Αριστερού Ρεύματος συζητήθηκε το σύγχρονο «δημοκρατικό και εθνικό ζήτημα» και το πώς εντάσσεται στο συνολικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό αγώνα. Παραθέτουμε βασικά σημεία από την απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής. Βρισκόμαστε σε μια νέα κατάσταση: Με το άρθρο 14.5 της δανειακής συνθήκης για το πρώτο Μνημόνιο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνομολόγησε ότι «ο δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία». Σύμφωνα μάλιστα με το σημείο 11 του Υποδείγματος Νομικής Γνωμοδότησης, «ούτε ο δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας». Με λίγα λόγια, απόλυτη παράδοση και ξεπούλημα στους δανειστές (τράπεζες, κράτη, ΕΚΤ, ΔΝΤ)! Αυτό αποτελεί μια τομή, ακόμα και στο πλαίσιο της άνισης αλληλεξάρτησης του διεθνούς πλέγματος, σε ό,τι αφορά την εκχώρηση, σε υπερεθνικούς καπιταλιστικούς οργανισμούς, ενός μέρους των κυριαρχικών δικαιωμάτων για αποφάσεις στη χάραξη - άσκηση οικονομικής - κοινωνικής πολιτικής από το εθνικό αστικό κράτος. Μια «εκχώρηση» που συνοδεύει τη συμμετοχή σε καπιταλιστικές ολοκληρώσεις. Στο πλέγμα της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», είχε σηματοδοτηθεί ισχυρά ήδη από την ψήφιση του Μάαστριχτ και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη και σφραγίζεται πάντα από τους συσχετισμούς δύναμης και την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη. Υπάρχει, λοιπόν, θέμα σχέσης εθνικού - διεθνικού, που έρχεται από το παρόν και το μέλλον της ταξικής πάλης και η Αριστερά και το κίνημα οφείλουν να το αντιμετωπίσουν, με εργατικούς, αντικαπιταλιστικούς και διεθνιστικούς όρους. Στη σημερινή περίοδο, βέβαια, τουλάχιστον για την Ελλάδα, δεν υπάρχει ζήτημα εθνικής ολοκλήρωσης ή αυτοδιάθεσης. Ωστόσο, ανακύπτει σαφώς «εθνικό ζήτημα» με σύγχρονους όρους που συνδέονται με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, την καπιταλιστική διεθνοποίηση, τις ολοκληρώσεις τύπου ΕΕ, τη δράση των πολυεθνικών και των τραπεζών, τη λειτουργία οργανισμών όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, τους ανταγωνισμούς και την ανισόμετρη ανάπτυξη σε περιβάλλον κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, μεγαλώνει η ανισοτιμία του ελληνικού καπιτα-

λισμού, που ανήκει στη δεύτερη ταχύτητα του διεθνούς πλέγματος του κεφαλαίου, στις σχέσεις αλληλεξάρτησης ειδικά με τις ηγεμονικές ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της πρώτης ταχύτητας. Η τάση αυτή εκδηλώνεται με μηχανισμούς μεγιστοποίησης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, π.χ. διά των ειδικών ζωνών επενδύσεων, ευρωεποπτείας - οικονομικής δυναστείας, αφαίμαξης δημόσιου πλούτου και ενεργειακών δυνατοτήτων και εγκαθίδρυσης καθεστώτος νεοαπολυταρχικής επιβολής του κεφαλαίου. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί σοβαρά εμπόδια και περιπλοκές στο «έθνος των εργαζομένων», στον καθημερινό του αγώνα και κυρίως, για την πραγματοποίηση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης σε μια χώρα.

Η πρώτη μεγάλη αντιδραστική τομή αφορά στο βάθεμα της μεταφοράς των διαδικασιών λήψης των κρίσιμων αποφάσεων σε υπερεθνικά αστικά κέντρα αποφάσεων (ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα, G20, τραπεζικά και επιχειρηματικά λόμπι) που επηρεάζονται όλο και λιγότερο από την πολιτική διαπάλη σε εθνικό επίπεδο, καθώς ο λαϊκός παράγοντας συγκροτείται και παλεύει καθοριστικά στο εθνικό πεδίο. Η δεύτερη τομή αφορά στην αντιδραστική μετάλλαξη των αστικών θεσμών σε εθνικό επίπεδο. Με σχετική κατάργηση κάθε δευτερεύοντος κοινωνικού στοιχείου της κρατικής δομής, καθώς και στοιχείων πολιτικής δημοκρατίας, προς όφελος μιας αντιδραστικής αυταρχικής θωράκισης. Η τρίτη τομή αφορά τις στρατηγικές κατευθύνσεις του πολυεθνικού κεφαλαίου για την αντιμετώπιση της κρίσης: Tην εμβάθυνση της ολοκλήρωσης, την αναζήτηση επικερδών πεδίων τοποθέτησης των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων, τη συγκέντρωση του κεφαλαί-

ου, την αναβάθμιση του ρόλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των έμμεσων μηχανισμών εκμετάλλευσης. Οι τάσεις αυτές είναι εγγενείς στην πορεία ανάπτυξης και κρίσης του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η περιστολή της δημοκρατίας, οι ανταγωνισμοί και η ανισόμετρη ανάπτυξη, η συντριβή των πιο αδύναμων (εργαζόμενων, εθνών, κεφαλαίων) και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, αποτελούν «τρόπο ζωής» του κεφαλαίου και επιβάλλονται ιδιαίτερα από τις ηγεμονικές καπιταλιστικές μερίδες και χώρες, αποτελώντας πλευρές της αστικής προσπάθειας απάντησης στην κρίση. Οι αντιδραστικές αυτές τάσεις, διεκδικούν να αφαιρέσουν το ζωτικό και καθοριστικό πεδίο στο οποίο διαμορφώνεται η εργατική πολιτική και επιβάλλεται η λαϊκή θέληση, που είναι το εθνικό πεδίο. Έχει σημασία να υπογραμμίσουμε πως η πορεία προς τον περιορισμό των λαϊκών ελευθεριών και τον ευτελισμό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με συμβολική έκφραση και την είσοδο των ακροδεξιών του ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση, δεν έρχεται «από το παράθυρο», από τη δράση κάποιου σκοτεινού μηχανορράφου παρακράτος, αλλά «από την πόρτα». Κοινοβουλευτικά, θεσμικά, με γραβάτα και με την ευλογία της ΕΕ. Ανατρέπεται η ευρύτατα διαδεδομένη φαντασίωση, ακόμη και στην Αριστερά, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη και η συμμετοχή στην ΕΕ θα σαρώσει την τάση προς τη δικτατορική μορφή διακυβέρνησης (άποψη προσφιλής ειδικά στον ευρωπαϊκό Nότο) και την κατάρα του εθνικισμού και δη του βαλκανικού εθνικισμού. Αποδεικνύεται, ακριβώς αντίθετα, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, η καπιταλιστική διεθνοποίηση - ολοκλήρωση και ακόμη περισσότερο η καπιταλιστική κρίση και η αντιδραστική απάντηση σε αυτήν, παροξύνουν την τάση προς την αντι-δημοκρατία, φέρνουν την επιθετική ρατσιστική αντεργατική ακροδεξιά στο τιμόνι, αλλά και απογειώνουν τον επιθετικό εθνικισμό των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών, κεφαλαίων και οργανισμών σε βάρος των λαών και των μικρότερων χωρών. Δεν είναι σωστό, επομένως, να ανασταλεί ο αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός των αγώνων, για να προταχθούν χρονικά και ποιοτικά τα ζητήματα της «εθνικής ανεξαρτησίας», της «νέας κατοχής» και της «συνταγματικής εκτροπής».

Πάλη για έξοδο από ευρώ και ΕΕ n ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ Αποτελεί καθήκον και ευκαιρία για την Αριστερά να συνδέσει θαρραλέα τον αγώνα για ψωμί (λαϊκή επιβίωση ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και κρίση), δημοκρατία (με νέους εργατικούς και λαϊκούς θεσμούς οργάνωσης και ανατροπής, ενάντια στον εκφυλισμό των αστικών θεσμών) και απελευθέρωση (από τη δικτατορία των αγορών, των τραπεζών, των πολυεθνικών, της ΕΕ, του ΔΝΤ, με το διεθνισμό μεταξύ ελεύθερων λαών και χωρών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την υπέρ-αντιδραστική εξέλιξη και παρακμή του αστικού πολιτικού συστήματος, το δωσιλογισμό των αστικών τάξεων), με τον αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την έξοδο από ευρώ, ΕΕ.

Η φλεγόμενη Ελλάδα της Εθνικής Αντίστασης σηματοδότησε ιδιαίτερες δυνατότητες συνάρθρωσης της εθνικής απελευθέρωσης με τη διεκδίκηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της λαοκρατίας (αν και τελικά το εθνικοαπελευτερωτικό ηγεμόνευσε στο κοινωνικοταξικό, με δραματικές συνέπειες). Ζούμε σε μια τέτοια πολιτική στιγμή, όπου αυτή η σύνδεση μπορεί να επιτευχθεί με σύγχρονους και πρωτότυπους όρους, που θα καθορίζονται από την προοπτική της καθολικής εργατικής και κοινωνικής χειραφέτησης και με την ηγεμονία της σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο. Η οπτική της διεκδίκησης «ψωμί, δημοκρατία, απελευθέρωση με αντιΕΕ και αντικαπιταλιστικό αγώνα» είναι η μόνη απάντηση που μπορεί να σταθεί απέναντι στη θεωρία της «εθνικής ενότητας». Απέναντι, επίσης, στην ιδεολογία και την πολιτική πρακτική του λεγόμενου «ευ-

ρωπαϊσμού», ιδιότυπη σύμμειξη κλασικού ραγιαδισμού και αστικού κοσμοπολιτισμού. Αλλά και να αξιοποιήσει τις σύγχρονες δυνατότητες τροφοδότησης της αντικαπιταλιστικής και αντιΕΕ πάλης και από αυτό το δρόμο. Η επίκληση της εθνικής ενότητας ήταν και είναι μόνιμη επωδός των αστικών δυνάμεων σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη αφορά την ανάγκη να προταχθεί το συνολικό ταξικό συμφέρον της αστικής τάξης έναντι των εσωτερικών της αντιθέσεων ή της υστέρησης του πολιτικού προσωπικού της. Η δεύτερη αναφέρεται στην ανάγκη να εμφανίζονται τα στενά ιδιοτελή συμφέροντα και οι υπηρετούσες αυτά αξίες της άρχουσας μειοψηφίας ως συμφέροντα και αξίες όλης της κοινωνίας και του έθνους. Και οι δύο αυτοί θεμελιακοί πυλώνες της «εθνικής αστικής στρατηγικής» σήμερα κλονίζονται πολύ σοβαρά.

ΑΠΑΤΗΛΗ «ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» n Υπάρχουν, επομένως, πολλά πράγματα που πρέπει να συζητηθούν και να αντιπαλευτούν. Πριν από όλα, η υποταγή του σύγχρονου «εθνικού ζητήματος» και της λαϊκής κυριαρχίας στην απατηλή στρατηγική της «εθνικής ενότητας». Δεν μιλάμε μόνο για την ακροδεξιά παραδοσιακή εθνικιστική εκδοχή της πατριδοκαπηλείας, της τουρκοφαγίας ή αλβανοφοβί-

ας. Αλλά και για τα βαθιά χνάρια που έχει αφήσει η λεγόμενη «εθνική λαϊκή ενότητα» του ΠΑΣΟΚ, η οποία σήμερα εκφράζεται με ένα κάλεσμα διαταξικής συμμαχίας και άμυνας απέναντι στην παγκοσμιοποίηση ή τις μεγάλες πολυεθνικές. Οι οπαδοί αυτού του καλέσματος (από τη Σπίθα και το ΕΠΑΜ έως τον Κοτζιά, με διαφορετικό βέβαια τρόπο) φυσικά και δεν εντοπίζουν την καπιταλιστική συγκρότηση σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο ως γεννήτορα αυτών των εχθρών. Αντίθετα, εκστασιάζονται από αυτήν και την υπηρετούν προθύμως στις στιγμές της ακμής της. Για εμάς, η κοινωνία δεν είναι ενιαία, οι στόχοι δεν είναι κοινοί. Το καθοριστικό στοιχείο είναι η αντίθεση αυτών που παράγουν κοινωνικό πλούτο και πολιτισμό με αυτούς που τα νέμονται στηριγμένοι στην ατομική ιδιοκτησία, το διευθυντικό δικαίωμα, το μονοπώλιο της κρατικής βίας και τη δικτατορία των υποτελών ΜΜΕ.

ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ n Το δεύτερο στοιχείο που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας είναι η αποτυχημένη στρατηγική σύνδεσης εθνικού - κοινωνικού, που έχει ταλαιπωρήσει τραγικά το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική Αριστερά. Αναφερόμαστε στην ένταξη της κοινωνικής επανάστασης και της εργατικής εξουσίας σε ύστερο (χρονικά και ποιοτικά) καθήκον μιας εθνικής ανεξαρτησίας που θα καταχτιόταν από μια συμμαχία με τη λεγόμενη «εθνική» αστική τάξη, ενάντια στις ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για την αποτίναξη της «εξάρτησης» από αυτές. Η πολιτική αυτή γραμμή καταδίκασε σε αποτυχία τη μεγάλη πολιτική τομή που δημιούργησε η ελληνική Αριστερά τη δεκαετία του ’40. Η αποτυχία δεν ήταν στη σύνδεση του εθνικού ζητήματος με τη λαοκρατία. Το πρόβλημα ήταν η υποταγή της επανάστασης και της λαοκρατίας στην πολιτική στρατηγική της «εθνικής ενότητας».


20 / ΠPIN

Π ΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Βιβλία και ιδέες Χουάν Ρούλφο Ο κάμπος στις φλόγες Εκδ. Πατάκη Μτφ. Έφη Γιαννοπούλου Ο μεξικάνος Ρούλφο έχει τεράστια συμβολή στην ανάπτυξη της σύγχρονης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής. Το έργο αυτό, γραμμένο το 1953, είναι μια συλλογή διηγημάτων, που προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση αμέσως με την έκδοσή του. Μετά τη συλλογή αυτή ακολούθησε το Πέδρο Πάραμο, σύντομο μυθιστόρημα για το οποίο γράφτηκαν ύμνοι. Έγραψε κάποια σενάρια για τον κινηματογράφο κι ύστερα σιώπησε μέχρι το θάνατό του το 1986. Στην ελληνική γλώσσα ο συγγραφέας έγινε πολύ πρόσφατα γνωστός, το 2003 κυκλοφόρησε πάλι από τις εκδόσεις Πατάκη το μυθιστόρημά του και φέτος τα προηγηθέντα διηγήματα. Στα δεκαεφτά διηγήματα αυτής της συλλογής αποτυπώνεται η μεξικανική ζωή, με έντονους τόνους και μια μαγική ατμόσφαιρα που σε κάνει να αισθάνεσαι τα τοπία και τους ανθρώπους, τη ζέστη και την άγονη γη, το άνυδρο τοπίο και την απόγνωση των κάτω, την αναζήτηση της σωτηρίας και τα αδιέξοδα. Πυκνή γραφή κι ακόμα πιο πυκνά αισθήματα. Ακόμα κι αν κάποιος δεν το κατατάξει στις καλύτερες εκδόσεις της χρονιάς, αξίζει να το διαβάσει ως μια βασική εισαγωγή στην ισπανόφωνη λογοτεχνία. Νικάνορ Πάρα Ποιήματα επείγουσας ανάγκης Eκδ. Γαβριηλίδη Εισ.-Μτφ. Αργύρης Γαβριηλίδης Το πιο πρόσφατο βραβείο Θερβάντες απονεμήθηκε πριν δέκα περίπου ημέρες στο Χιλιάνο ποιητή, του οποίου αυτή η επιλογή ποιημάτων εκδόθηκε στα Eλληνικά πριν τρία χρόνια. Το όνομα Πάρα έγινε γνωστό στην Ελλάδα λόγω της καλλιτεχνικής δραστηριότητας και των τριών αδελφών, του Νικάνορ, του Άνχελ και της Βιολέτα, κυρίως όμως μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ, καθώς και οι τρεις υπέστησαν διώξεις. Ο ποιητής προσπαθεί να ανατρέψει τις συμβάσεις της ποίησης, ακολουθεί ένα ύφος καθημερινής συνομιλίας, ειρωνεύεται τους δυσνόητους ποιητές και πρωτίστως εκείνους που δηλώνουν κομμουνιστές («Κάποιοι απ’ αυτούς γίναν κομμουνιστές / Εγώ δεν ξέρω αν πράγματι ήσαν…Δεν υπήρξαν λαϊκοί ποιητές, / Υπήρξαν σεβάσμιοι μπουρζουάδες ποιητές», λέει στο ποίημα του «Διακήρυξη»). Δεν είναι βέβαιο πως και ο ίδιος καταφέρνει να κάνει «λαϊκή» ποίηση, είναι όμως βέβαιο πως καταφέρνει να γράψει σπουδαία ποιήματα. Η προκείμενη έκδοση το πιστοποιεί. Λεονάρδο Παδούρα Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά Εκδ. Καστανιώτη Μτφ. Κώστας Αθανασίου Βασικό θέμα του μυθιστορήματος είναι η δολοφονία του Τρότσκι, αλλά πίσω από αυτό, η θλίψη για τη ματαίωση των προσδοκιών που γέννησε ο 20ός αιώνας και η Οκτωβριανή Eπανάσταση. Τρεις άνθρωποι, ο Τρότσκι από τη στιγμή που φεύγει εξόριστος μέχρι τη δολοφονία του, ο εκπαιδευμένος από τις σοβιετικές υπηρεσίες Ραμόν Μερκαντέρ που δολοφονεί τον Τρότσκι και

ένας Κουβανός Ιβάν, κάτοχος από σύμπτωση της μυστικής και επικίνδυνης ιστορίας, είναι τα τρία πρόσωπα που οι ζωές τους διασταυρώνονται στις σελίδες του μυθιστορήματος. Εκεί όπου διαπράττονται οι προδοσίες, οι διαψεύσεις και η ύβρις. Ο Κουβανός Παδούρα, ο οποίος για το μυθιστόρημά του αυτό βραβεύτηκε με το μεγάλο κρατικό βραβείο λογοτεχνίας της Κούβας το 2011, είναι μαέστρος της αστυνομικής λογοτεχνίας και με την άνεση που δίνει η δεξιοτεχνία του αυτή πλέκει τις καταστάσεις, ανεβάζοντας την ένταση μέσα σε μια ατμόσφαιρα υψηλών λογοτεχνικών απαιτήσεων. Γιόζεφ Ροτ Η ομολογία ενός δολοφόνου - μέσα σε μια νύχτα Εκδ. Άγρα Μτφ. Μαρία Αγγελίδου Ένα ακόμα έργο της κεντροευρωπαϊκής λογοτεχνίας, ένα ακόμη έργο της δεκαετίας του 1930, στην οποία όχι τυχαία, συχνά επιστρέφουμε τελευταία. Ο Ροτ, συγγραφέας του σπουδαίου Το εμβατήριο του Ραντέτσκυ, μας αποκαλύπτεται και με αυτό το έργο ως ένας συγγραφέας που μπορεί από το έλασσον, τη μικρή ζωή των ανθρώπων, να μας οδηγήσει στο μείζον, τους τρόπους κίνησης της Ιστορίας. Εδώ πρόκειται για την εξομολόγηση ενός μυστικού αστυνομικού της τσαρικής μυστικής αστυνομίας, της περίφημης Οχράνα, σε ένα ρώσικο καπηλειό του Παρισιού, για έναν υποτιθέμενο διπλό φόνο που έκανε, για τις συνομωσίες που πήρε μέρος και για τις προδοσίες του. Τα προσωπικά προβλήματα του συμπλέκονται με τις τροχιές των μεγάλων γεγονότων, και συνθέτουν έτσι μια περιγραφή της Ευρώπης που ετοιμάζεται για το δεύτερο μεγάλο πόλεμο. Η ακριβής, ειρωνική και διεισδυτική γραφή του Ροτ συνθέτει ένα ακόμα υπέροχο αφήγημα. Ράινερ Μαρία Ρίλκε Οι ελεγείες του Ντουίνο Εκδ. Περισπωμένη Μτφ.-Σημ. Σωτήρης Σελάβης Επιμ. Κώστας Κουτσουρέλης Μια ακόμη έκδοση, μια ακόμη μετάφραση της σπουδαίας ποιητικής σύνθεσης ενός μεγάλου ποιητή, που άνοιξε δρόμους στον 20ό αιώνα. Τσέχος στη γέννηση και καταγωγή, αλλά κοσμοπολίτης στη διαμονή και τη συνείδηση, ποιητής, άνθρωπος που η ποίηση δεν ήταν τρόπος να αφηγείται αλλά η ίδια η ζωή του. «Ήταν ο Ποιητής (με κεφαλαίο Π), ένας άνθρωπος που γεννήθηκε για να γράφει ποιητικά κείμενα υψηλού επιπέδου, ζώντας και σκεπτόμενος ποιητικά», σημειώνει ο Αλέξανδρος Ίσαρης στο βιβλίο του « Κάτω από τα βλέφαρα, σημειώσεις για τον Ρίλκε (εκδ. Ίκαρος). «Οι ελεγείες του Ντουίνο» η κορυφαία ποιητική σύνθεση του Ρίλκε έχουν γνωρίσει και στα Eλληνικά πολλές μεταφράσεις, γεγονός που μαρτυρεί το μεγάλο ενδιαφέρον για τον ποιητή. Η έκδοση αυτή είναι δίγλωσση, Γερμανικά και Eλληνικά και συνοδεύεται από ενδιαφέρουσες και κατατοπιστικές σημειώσεις και ένα επίσης ενδιαφέρον επίμετρο, όπου αναζητούνται

οι αόρατες κλωστές οι οποίες συνδέουν την ποίηση του Ρίλκε με τα μεγάλα λογοτεχνικά εγχειρήματα της ίδιας περιόδου, αλλά και με την παράδοση της μεγάλης γερμανικής ποίησης των Γκέτε, Σίλερ κ.λπ. Μια πολύ ενδιαφέρουσα και προσεγμένη έκδοση. Ζοζέ Σαραμάγκου Το τετράδιο, Το τελευταίο τετράδιο Εκδ. Καστανιώτη Μτφ. Αθηνά Ψύλλια Δύο βιβλία του νομπελίστα Πορτογάλου, που αποτελούνται από κείμενα γραμμένα για το μπλογκ του, το πρώτο από τον Σεπτέμβριο 2008 μέχρι τον Μάρτιο 2009 και το δεύτερο από τον Μάρτιο του 2009 μέχρι τον Ιούνιο του 2010, λίγο πριν πεθάνει. Όπως θα περίμενε κανείς, τα κείμενα αυτά περιέχουν όλα τα σχόλια του κομμουνιστή συγγραφέα για τα συμβαίνοντα στην εποχή του. Τον καπιταλισμό και την κρίση του, την εκκλησία και τις ασχήμιες της, την εξουσία και τον εκμαυλισμό της, αλλά και τις παρατηρήσεις του για συναδέλφους και φίλους του, για τα ταξίδια του και τις αναπολήσεις του. Δεν είναι μια αναδρομή για να γνωρίσουμε καλύτερα τις σκέψεις ενός συγγραφέα, είναι μια διαδρομή στα τοπία του ταραγμένου παρόντος για να το παλέψουν. Η τέχνη άλλη μια φορά μαζί μας. Κάρλος Φουέντες Η θέληση και η τύχη Εκδ. Καστανιώτη Μτφ. Μαργαρίτα Μπονάτσου Ο συγγραφέας δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι πολύ γνωστός και δημοφιλής στο ελληνικό, όπως και στο παγκόσμιο κοινό. Έχει και αυτός τιμηθεί με το βραβείο Θερβάντες. Αυτό το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του, που εκτυλίσσεται και πάλι στο Μεξικό, είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, επιβολής και αναζήτησης συντροφικότητας, σε μια χώρα όπου το έγκλημα είναι ο πραγματικός κυβερνήτης (και φυσικά όσοι το διευθύνουν). Και αναζητά απαντήσεις για το πώς θα βγούμε από το κλουβί ή έστω πώς θα αντιμετωπίσουμε τις απειλές που αιωρούνται στη ζωή μας. Ο συγγραφέας διατηρεί την ανθρώπινη ματιά του σε ένα σκληρό περιβάλλον και αγωνιά, αλλά και αισιοδοξεί για την τύχη των ανθρώπων, που απειλούνται από πολλές πλευρές. Πρόδρομος Μάρκογλου Τα σύννεφα ταξιδεύουν τη νύχτα Εκδ. Νεφέλη Ο συγγραφέας είναι τεχνίτης του μικρού κειμένου. Και εδώ παραθέτει πέντε διηγήματα, κάποια εξ αυτών μεγάλης έκτασης, που περιεκτικά και με υψηλό βαθμό αφαίρεσης (και σε ποσότητα και σε ποιότητα) κατορθώνουν να προκαλέσουν στον αναγνώστη εξαιρετική συγκίνηση και πολλές σκέψεις. Η ματιά του, όπως σε όλα του τα έργα, είναι η ματιά των «κάτω». Ανθρώπων που είναι ποικιλοτρόπως θύματα των καταστάσεων ή που υπερασπίζονται τους αδύναμους, με μια μοίρα που τους ορίζει, αλλά και την οποία σε κάποιες περιπτώσεις προσπαθούν να αλλάξουν. Μια μελαγχολία υπάρχει στην ατμόσφαιρα, η εποχή της δικτατορίας είναι το γεγονός που στοιχειώνει πολλές από τις ζωές, το συναίσθημα δεν προέρχεται από τις σκέ-

ψεις των ηρώων, όσο από τα γεγονότα τα ίδια και ο καιρός δεν δείχνει να είναι ευνοϊκός, όσο κι αν διατηρεί το βάθος της αισιοδοξίας, όπως κι ο τίτλος προσπαθεί να υπογραμμίσει. Χαρακτηριστική είναι μια φράση από το δεύτερο διήγημα: «Γαντζωμένοι στα κουτσά τραπέζια προσπαθούσαν να επιβληθούν στις ψευδαισθήσεις». Είναι ίσως από τα καλύτερα ελληνικά λογοτεχνικά έργα που κυκλοφόρησαν αυτή τη χρονιά. Νεοκλής Γαλανόπουλος Οικογενειακά εγκλήματα Εκδ. Τόπος Μια συναρπαστική αστυνομική ιστορία, που εξελίσσεται στην Ελλάδα του 2035, και στην οποία εμπλέκονται, ο αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος, ένας αυστηρός δικαστής και διάφορα άλλα πρόσωπα, τα οποία παίζουν, δολοφονούνται, αυτοκτονούν, σε ένα παιχνίδι μυστηρίου και αστυνομικών εκπλήξεων. Ο συγγραφέας έχει στο ενεργητικό του δύο ακόμα πολύ ενδιαφέροντα βιβλία αστυνομικής πλοκής. Και στα τρία βιβλία υπάρχει εκείνο που λέμε ανατροπή. Ό,τι δηλαδή θεωρείται ως συναρπαστικό και εξόχως ενδιαφέρον στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Ελπίδα Σ. Τα φύλλα χωρίς φύλα Εκδ. Τόπος Πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο και εξαιρετικά ενδιαφέρον, όχι μόνο λόγω της ιδιαιτερότητάς του. Μια γυναίκα που σπούδασε ψυχολογία στο Ρέθυμνο και στη Σορβόνη και ακολούθως έγινε συνοδός κυρίων, γράφει ένα κείμενο για τα δυο φύλλα μεγάλης γνώσης. Όπως γράφει η ίδια στην εισαγωγή: «Δεν πρόκειται εδώ να περιγράψω τη ζωή μου ως πόρνη πολυτελείας… Ούτε θα μπω σε “γαργαλιστικές” λεπτομέρειες για τις εμπειρίες μου με τους πελάτες στο κρεβάτι. Έχοντας κάνει σεξ επί πληρωμή με περισσότερους από τριακόσιους άνδρες μέσα σε δυόμιση χρόνια, ξέρω πια πολύ καλά ότι τα σημαντικότερα πράγματα στο σεξ κινούνται γύρω από το σεξ… Στην εποχή μας ασχολούμαστε πολύ με το σεξ κι αυτό αποτελεί σημάδι ότι δεν το ευχαριστιόμαστε. Είναι όπως με τη γαστρονομία… Οι πόρνες ξέρουν καλά τους άνδρες, γι’ αυτό μπορούν ευκολότερα να μπουν στο πετσί τους, να ελέγξουν τα ένστικτά τους και να τους ρυμουλκήσουν στον πιο ανθρώπινο κόσμο της γυναίκας. Δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτό, εκτός από χρήματα». Θανάση Καρτερού Το τελευταίο τραμ Εκδ. Καστανιώτη Η τραγική δεκαετία του ’50 στην οποία οι νικητές του εμφυλίου δοκιμάζουν στους ηττημένους όλες τις μεθόδους τελειωτικής εξουθένωσης καθορίζει την ατμόσφαιρα και τη δράση των ηρώων σ’ αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Θανάση Καρτερού. Ένα μικρό οικογενειακό δράμα μέσα στο μεγάλο δράμα της εποχής που αφηγείται ο γιος ενός φυλακισμένου κομμουνιστή γεμάτος οργή για τους


ΠPIN / 21

Π ΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

του 2011 μπόγιες, μοιράρχους, υπομοιράρχους, κρατικούς και παρακρατικούς που σιτίζονταν με μίσος εις βάρος όχι μόνο όσων επέμεναν, αλλά και όσων βρέθηκαν στη δίνη ερωτηματικών και λύγισαν για να βρουν μια θέση στον ήλιο της εποχής. Ο Μενέλαος Κατακουζηνός, πατέρας του αφηγητή, θα περάσει έντεκα χρόνια στη φυλακή και κάνει δήλωση για να βγει και να σώσει οτιδήποτε μπορεί να σωθεί, όταν η γυναίκα του θα εγκαταλείψει το σπίτι και το παιδί τους για κάποιον άλλο. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να επιβιώσει μέσα στο σκοτάδι της εποχής, θα δώσει ό,τι μπορεί να δώσει, θα κάνει την ψυχή και την αξιοπρέπειά του χίλια κομμάτια, μέχρι να περάσει από πάνω του η ίδια η Ιστορία – το τελευταίο τραμ της ζωής του. Ελένη Νικολαΐδου Οι συνταγές... της πείνας Η ζωή στην Αθήνα την περίοδο της Κατοχής Εκδ. Οξυγόνο Η Ελένη Νικολαΐδου δεν είναι σεφ ούτε τηλεμαγείρισσα, αλλά ιστορικός, με πλούσιο συγγραφικό έργο. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο κύριες ενότητες: Στην πρώτη περιγράφεται η καθημερινή ζωή της πόλης στα χρόνια της Κατοχής, ενώ η δεύτερη περιλαμβάνει συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής και συμβουλές προς τις νοικοκυρές. Οι πηγές, πέρα από τα ιστορικά βιβλία, είναι τρεις καθημερινές εφημερίδες της περιόδου (Αθηναϊκά Νέα, Καθημερινή και Βραδυνή). Σε άλλη εποχή, ίσως μερικοί να θεωρούσαν αυτές τις «λεπτομέρειες» της κατοχικής περιόδου γραφικές ή δευτερεύουσες σε σύγκριση με την τραγωδία που περνούσε τότε η χώρα. Ωστόσο, καθώς σήμερα η κρίση στην Ελλάδα βαθαίνει, το βιβλίο αυτό, που είναι γραμμένο με ζωντάνια και ανθρωπιά, γίνεται τραγικά επίκαιρο. Γιάννης Κιουρτσάκης Το ζητούμενο του ανθρώπου Εκδ. Πατάκη Το βιβλίο αυτό, που η συγγραφή του κράτησε αρκετά χρόνια, είναι κάτι ανάμεσα σε ημερολόγιο και πολιτικό, φιλοσοφικό δοκίμιο. Αν και ο Γ.Κ. δεν δηλώνει αριστερός, εδώ θίγονται όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν (ή που θα έπρεπε να απασχολούν) σήμερα την Aριστερά. Ο καπιταλισμός δεν είναι «η αναπόδραστή μας μοίρα» εξηγεί, με πολλούς τρόπους ο συγγραφέας, όμως «μας έχει όλους παγιδέψει πολύ πιο ασφυκτικά απ’ όσο μέχρι χθες φανταζόμασταν. [...] για να πάμε ένα βήμα παραπέρα χρειάζεται να αισθανθούμε, να σκεφτούμε και να πράξουμε όλοι ασύγκριτα περισσότερα απ’ όσα δείχνουμε προς το παρόν ικανοί ότι μπορούμε». Ένα βιβλίο γραμμένο με εντιμότητα και ειλικρίνεια, ένα βιβλίο που ανοίγει το δρόμο για διάλογο και ας είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο. Λάκης Παπαστάθης Το καλοκαίρι θα παίξει την Κλυταιμνήστρα Εκδ. Πόλις Πρόκειται για την τρίτη συλλογή διηγημάτων του

Λάκη Παπαστάθη, που είναι περισσότερο γνωστός από το σκηνοθετικό του έργο στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση (κυρίως από τη σειρά ντοκιμαντέρ Παρασκήνιο). Τα διηγήματα της συλλογής είναι ολιγοσέλιδα, με εξαίρεση αυτό που έδωσε τον τίτλο του βιβλίου και διακρίνονται για τη λιτότητα της έκφρασης, καθώς και τη μελαγχολική τρυφερότητα που αποπνέουν. Μια τρυφερότητα που δεν αγκαλιάζει μόνο τους ζωντανούς αλλά κι εκείνους που έφυγαν, τους καταξιωμένους αλλά και τους φαινομενικά χαμένους. Με διαφορετικό τρόπο από ό,τι ο Γ. Βλαχογιάννης, ο συγγραφέας εδώ μιλά για της σημερινής «τέχνης τα φαρμάκια», για τη φιλία και την πόλη. Έλενα Ακρίτα Χτυποκάρδια στο κρανίο Εκδ. Καστανιώτη Το ευθυμογράφημα, το οποίο έχουν υπηρετήσει μεγάλες πένες των ελληνικών γραμμάτων, συγκαταλέγεται στα πιο δύσκολα λογοτεχνικά είδη και η Έλενα Ακρίτα μπορεί να θεωρηθεί άξια εκπρόσωπός τους – ιδίως σε μια εποχή κατά την οποία κυριαρχεί η εικόνα, η χοντρή τηλεοπτική πλάκα ή η ευκολία που παρέχει το διαδίκτυο (γράφω ό,τι μου ’ρθει, όπως μου ’ρθει). Τα κείμενα αυτού του τόμου έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια στην εφημερίδα Τα Νέα (όλα, κάποια, αυτούσια; - δεν διευκρινίζεται), όμως διατηρούν τη δροσιά και τη ζωντάνια τους, υπερβαίνουν την επικαιρότητα. Πέρα από το αιχμηρό χιούμορ τους, τα ευθυμογραφήματα αυτά συνθέτουν μια εκφραστική τοιχογραφία των σύγχρονων ελληνικών ηθών, η οποία επίσης υπερβαίνει τη λεγόμενη «γυναικεία ματιά». Γκρέιαμ Γκριν Ο τρίτος άνθρωπος. Η πτώση ενός ειδώλου Εκδ. Άγρα Μτφ. Άννα Παπασπύρου Πρόκειται για δύο ξεχωριστά κείμενα του κλασικού βρετανού πεζογράφου που έγιναν ταινίες από τον Κάρολ Ριντ, το 1949 και το 1948 αντίστοιχα. Το πρώτο γράφτηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποκλειστικά για να γίνει ταινία, ενώ το δεύτερο γράφτηκε το 1935 ως νουβέλα. Όπως και άλλα έργα του Γκριν (που παλιά τον λέγαμε «Γκράχαμ» και όχι Γρέιαμ) έτσι κι αυτά δεν απευθύνονται μόνο στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά σε όσους αγαπούν τη λογοτεχνία. Η έκδοση είναι ιδιαίτερα φροντισμένη, με προλόγους του ίδιου του συγγραφέα, εισαγωγή από τον Ίαν Τόμπσον και ένα επίμετρο του Κώστα Καλφόπουλο. Διονύσης Ελευθεράτος Εξουσία τι μπάλα παίζεις; Εκδ. Τόπος Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα πεδίο εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων. Είτε λόγω της απίστευτης εμβέλειας των φίλων και των φανατικών του αθλήματος, είτε λόγω της πραγματικής εμπλοκής πολιτικών προσώπων με τα τεκταινόμενα στα

γήπεδα. Ο Διονύσης Ελευθεράτος έκανε μια αξιόλογη συνθετική εργασία, μαζεύοντας τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια που φωτίζουν το πολιτικό φόντο που βρίσκεται πίσω από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα. Κινήσεις εντυπώσεων, αντιπερισπασμοί, σχέδια αλλά και παθήματα, γκάφες, νίλες. Η διεθνής και εγχώρια εμπειρία που με παρρησία και απαράμιλλο χιούμορ παρουσιάζει ο συγγραφέας δείχνει ότι όσα γίνονται μέσα στα 90 λεπτά των δύο ημιχρόνων αλλά και τα πέριξ αυτών των σύντομων περιόδων, βρίσκονται σε στενή σχέση με όσα ευτράπελα ή τραγικά καθορίζουν τις ζωές μας από τους κυβερνώντες. Ένα βιβλίο που διαβάζεται από φιλάθλους αλλά και σκεπτικιστές του φαινομένου «μπάλα». Γκίντερ Βάλραφ Από τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο Εκδ. Τόπος Μτφ. Μαρία Μουρσελά Ο υπότιτλος που επέλεξε ο συγγραφέας του βιβλίου, «η αθέατη πλευρά του γερμανικού θαύματος» είναι χαρακτηριστικός του περιεχομένου: Οι ρατσιστικές τάσεις της γερμανικής κοινωνίας, ο προϊούσα κατάρρευση του κοινωνικού κράτους όπως τη βιώνουν οι πολυάριθμοι απόκληροι αλλά και η εργασιακή βαρβαρότητα στους χώρους δουλειάς είναι τα στοιχεία που αποκάλυψε μια ανορθόδοξη αλλά πολύ διαφωτιστική δημοσιογραφική έρευνα. Ο Βάλραφ, μεταμφιέζεται σε μαύρο Γερμανό, σε άστεγο, σε βιομηχανικό εργάτη και κατόπιν καταγράφει τις συγκλονιστικές του εμπειρίες. Άφησε λαμπρές σελίδες και τρανταχτά ντοκιμαντέρ στη χώρα του, δίνοντας παράλληλα και μαθήματα δημοσιογραφίας στην υπηρεσία των εργαζομένων. Η μετάφραση μιας σειράς από μεγάλα ρεπορτάζ του Βάλραφ στην παρούσα έκδοση ρίχνει φως στο πώς ο γερμανικός καπιταλισμός απέκτησε το σημερινό του προβάδισμα. Μπρετ Ίστον Έλις Αυτοκρατορικές απολαύσεις Εκδ. Κέδρος Μτφ. Δημήτρης Αθηνάκης Λίγα βιβλία σημάδεψαν την παγκόσμια λογοτεχνία τα τελευταία 25 χρόνια όσο το Λιγότερο από το μηδέν (1985), το πρώτο μυθιστόρημα του Μπρετ Ίστον Έλις. Ο 18χρονος τότε συγγραφέας κατάφερε να χαρακτηριστεί ο νέος Σάλιντζερ, καθώς αποτύπωσε όσο κανείς άλλος όλη την αγάπη και το δηλητήριο της γενιάς του οικονομικού θαύματος, της νέας τεχνολογίας και του εικονικού χρήματος. Είκοσι πέντε χρόνια μετά και αφού ακολούθησαν αρκετά μυθιστορήματα, μεταξύ άλλων το σοκαριστικό Αμερικανική Ψύχωση (American Psycho), ο Έλις επιστρέφει στους χαρακτήρες του πρώτου του βιβλίου για να μιλήσει –με αρκετό μανιερισμό και αυτοαναφορικότητα– για το τι απέγιναν οι ήρωες της γενιάς που «έβλεπε MTV ακόμα και όταν έκανε έρωτα». Μεταμοντέρνο, σουρεαλιστικό, υπερφίαλο, αποτυχημένο, αλλά και γοητευτικό.

Oυόλτερ Άιζακσον, Στιβ Tζομπς H επίσημη βιογραφία Εκδ. Ψυχογιός Μτφ. Γιώργος Μπαρουξής, Σοφία Παχή και Χρήστος Καψάλης Η επίσημη βιογραφία του Στιβ Τζομπς είναι βασισμένη σε περισσότερες από σαράντα συνεντεύξεις που έδωσε ο ίδιος, καθώς και σε εκατοντάδες ακόμα άτομα με τα οποία πορεύτηκε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Αν πιστέψουμε το συγγραφέα Άιζακσον, ο Στιβ Τζομπς όσο ζούσε συνεργάστηκε για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου αλλά δεν ζήτησε να ελέγξει το περιεχόμενό του, κάτι που –σε ένα βαθμό– ισχύει, καθώς το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί αγιογραφία αλλά συχνά δείχνει τα όρια, τις τεράστιες αδυναμίες αλλά και τις εμμονές του «πολίτη Κέιν» της νέας εποχής. Μέσα από τις σελίδες ξεδιπλώνεται η ιστορία του πιο πετυχημένου μάνατζερ του σύγχρονου καπιταλισμού, ενός ανθρώπου που ίδρυσε μια αυτοκρατορία που ξεπέρασε σε ρευστότητα το ίδιο το κράτος των ΗΠΑ, βασισμένος στην απλή αρχή ότι δεν έχει σημασία πόσο τεχνολογικά προηγμένο είναι ένα προϊόν, αλλά πόσο όμορφο δείχνει και πόσο εύκολο στη χρήση του είναι. Και κυρίως, ότι στον καπιταλισμό πιο σημαντικό από το να καλύπτεις υπαρκτές ανάγκες είναι το να δημιουργείς νέες. Ρόμπερτ Μούζιλ Κατάλοιπα ζωντανού συγγραφέα Εκδ. Αλεξάνδρεια Μτφ. Δήμος Βαρθολομαίος, Γιώργος Κεντρωτής Όπως λέει και ο τίτλος, πρόκειται για τα κατάλοιπα. Το διαφορετικό όμως εδώ δεν είναι πως οι απόγονοι αποφάσισαν να δημοσιεύσουν όσα ο συγγραφέας δεν μπόρεσε να επεξεργαστεί και να δημοσιεύσει όσο ζούσε, αλλά πρόκειται για κείμενα από ζωντανό συγγραφέα. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Μούζιλ, «υπάρχουν μεταθανάτιες εκδόσεις που αποτελούν πολύτιμες προσφορές. Αλλά κατά κανόνα τα συγγραφικά κατάλοιπα έχουν μια ύποπτη ομοιότητα με το τελικό ξεπούλημα ενός καταστήματος ή με τις εκπτώσεις… Όπως και να ’χει το πράγμα, όποια και να είναι τα κριτήρια με τα οποία θα ξεχωρίσουμε τα αξιόλογα απ’ τα απλά ρετάλια, εγώ είμαι αποφασισμένος να ματαιώσω τη δημοσίευση των δικών μου, προτού να έρθει η στιγμή που θα μου είναι πια αδύνατο. Και ο ασφαλέστερος τρόπος να το πετύχω, όσο παράξενο και να φαίνεται, είναι να τα εκδώσω εγώ ο ίδιος όσο είμαι ακόμη ζωντανός». Ο συγγραφέας του Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες στέκεται εδώ σε καθημερινές ιστορίες και αισθήματα, «στις μικρές κινήσεις» της ζωής των ανθρώπων και μέσω αυτών επιδιώκει να συναρμολογήσει ένα διαφορετικό όλον. Γραμμένες από το 1920 έως το 1929 εκδόθηκαν το 1936, την πιο σκληρή εποχή της Γερμανίας, σατιρίζουν και υπονομεύουν με το χιούμορ τους την πραγματικότητα. Όπως γράφει ο Μούζιλ «η κριτική των μικρών λαθών δεν χάνει την αξία της, ακόμη και σε εποχές που διαπράττονται ήδη πολύ σοβαρότερα». Επιμέλεια: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ


22 / ΠPIN

Π ΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Στις Γενιές σημαδεμένες του Τάσου Γκρους τραγουδούν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Καλλιόπη Βέττα,

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΣΙΤΑΣ

η Μαρία Παπαγιαννάκη Κόμη και ο Τάσος Αντωνίου, μελοποιημένα ποιήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, ενώ απαγγέλλουν στίχους η Μάνια Παπαδημητρίου, η Νάντια Βαλαβάνη και ο Ανδρέας Μαυραγάνης.

Μπρεχτ σε ροκ και ηλεκτρονικούς ήχους «ΑΝΤΙΟ» ΣΤΗ ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ Έφυγε μια σπουδαία στιχουργός Η Σώτια Τσώτου, η σπουδαία στιχουργός που τόσα μεγάλα τραγούδια μας χάρισε, μία από τους σημαντικότερους δημιουργούς του τραγουδιού, έφυγε οριστικά από κοντά μας το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Το όνομά της συνδέθηκε με την πορεία του ελληνικού τραγουδιού. Συνεργάστηκε κατά τη διάρκεια της πολύχρονης καριέρας της με τις μεγαλύτερες φωνές και τους μεγαλύτερους συνθέτες του ελληνικού τραγουδιού. Η Σώτια Τσώτου γεννήθηκε το 1942 στη Λιβαδειά, πέμπτο παιδί της οικογένειας του αγωνιστή καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Γιώργου Κρανιώτη, o οποίος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβρη του 1943, ενώ η οικογένειά της υπέστη τα αντίποινα των ναζί και διασκορπίστηκε. Το πέμπτο και μικρότερο παιδί της οικογένειας υιοθετήθηκε από την εύπορη οικογένεια Τσώτου, αλλά ποτέ δεν ξέχασε την καταγωγή της. Από τα 18 της χρόνια εργαζόταν ως δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα Ελευθερία, η οποία διέκοψε τότε την έκδοσή της, θέτοντας τέλος και στη δημοσιογραφική της καριέρα. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη πολλές φορές, ενώ ο εγκλεισμός της στην απομόνωση στάθηκε η αφορμή για τη δημιουργία τραγουδιών όπως τα «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και το «Να ’τανε το ’21» που αργότερα θα την έκαναν διάσημη ως στιχουργό. Όπως έλεγε η ίδια: «Δύο Παπαδόπουλοι την έκαναν να γράφει στίχους, ο ένας ο Γεώργιος με τις αλλεπάλληλες συλλήψεις και ο άλλος ο Λευτέρης που την παρότρυνε στα πρώτα της βήματα ως στιχουργού». Η καθοριστική συνεργασία της καριέρας της ήταν με τον Κώστα Χατζή, από την οποία προέκυψαν τραγούδια διαμαρτυρίας όπως τα «Απ’ το αεροπλάνο», «Τρελός ή παλικάρι», «Κάτι τρέχει», «Ο Στρατής» και πολλά άλλα μεγάλα τραγούδια. Αποκορύφωμα της συνεργασίας της με τον Κώστα Χατζή το «Ρεσιτάλ», μαζί τους και η συγκλονιστική ερμηνεία της Μαρινέλας. Μεγάλη επιτυχία είχε και η συνεργασία της με το Σταύρο Κουγιουμτζή και το Γιώργο Νταλάρα, ενώ το 1972 πήρε το πρώτο βραβείο στο Φε��τιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αν ήμουν πλούσιος» που ερμήνευε ο Δώρος Γεωργιάδης. Σταθμός στην καριέρα της θεωρούνται οι δύο δίσκοι με τον Στέλιο Καζαντζίδη και το γνωστό «Βραδιάζει». Ακόμη, έγραψε τραγούδια για μουσικοθεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές. «Οι άνθρωποι φτιάχνουν τους μεσαίωνες και τις αναγεννήσεις», μία γνωστή της ρήση. Καλό ταξίδι Σώτια, η κληρονομιά που μας άφησες σπουδαία.

Μ

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ

ια νέα μουσική προσέγ- κειται για μια σαφή πρακτική ευθείας λο- άς, από τη σκοπιά του αισθητικού αποτελέγιση στο έργο του μεγά- γοκρισίας από τους γερμανούς ιδιοκτήτες - σματος. Το σημειώνω αυτό όχι κυρίως για λου Μπέρτολτ Μπρεχτ, διαχειριστές, η οποία πέραν της ταλαιπωρί- τις συνθέσεις, αλλά για το μέρος της ενορμε τίτλο Γενιές Σημαδε- ας που πέρασαν ο Γκρους και οι συνεργά- χήστρωσης, της χρήσης των εκφραστικών μένες που υπογράφει και τες του, θέτει για μια ακόμη φορά το ζήτη- μέσων και της ηχητικής αισθητικής τους, σε παρουσιάζει ο Τάσος Γκρους, έφτασε στα μα των πνευματικών δικαιωμάτων. Σε ποιον ό,τι έχει να κάνει με τις τρέχουσες και διχέρια μας. Ένα έργο εξαιρετικά επίκαιρο ανήκει, ειδικά, το έργο του Μπρεχτ αν όχι εθνείς εξελίξεις στο χώρο της ροκ και της για τις ημέρες που ζούμε. Είναι χαρακτη- στους ανήσυχους δημιουργούς και τον κό- ηλεκτρονικής μουσικής. ριστικό ότι η κόρη του υπογράφοντος αυτό σμο που αγωνίζεται στις μέρες μας για μια Στις Γενιές σημαδεμένες τραγουδούν, πέτο κείμενο, ετών 13, ακούγοντας το δίσκο καλύτερη ζωή; ρα από τον ίδιο το Γκρους, ο Βασίλης Πααδυνατούσε να πιστέψει ότι πακωνσταντίνου, η Καλλιόπη τα λόγια αυτά δεν γράφτηκαν Βέττα, η Μαρία Παπαγιαννάσήμερα, αλλά αρκετές δεκακη Κόμη και ο Τάσος Αντωετίες πριν. Σε αυτήν ακριβώς νίου, ενώ συμμετέχει και η την απορία συγκεντρώνεται παιδική χορωδία του παραρη δύναμη του μπρεχτικού λότήματος Πειραιά του Ελληγου, η διαχρονική του σημανικού Ωδείου. Απαγγέλλουν σία και αξία, η οποία σε συνη Μάνια Παπαδημητρίου, η δυασμό με το βάθος, την αιχΝάντια Βαλαβάνη και ο Ανμηρότητα και συνάμα τη λαδρέας Μαυραγάνης. Υπεύϊκότητά του, καταφέρνει να θυνος για την ενορχήστρωσυντροφεύει την ανθρωπότηση είναι ο Γιάννης Ιωάννου τα στο ταξίδι της στο παρόκαι ο Γιώργος Γκρους, ενώ ντα και μέλλοντα χρόνο. Είτο εικαστικό μέρος της έκναι ο λόγος του Μπρεχτ που δοσης, εμπνευσμένο από τον μας θυμίζει πως «τίποτα δεν εξπρεσιονισμό, έχει επιμεληέχει αλλάξει και τίποτα δεν θεί η Αλεξία Γκρους. Υπάρείναι όπως παλιά». χουν 17 τραγούδια, ένα από Το έργο ήταν έτοιμο εδώ αυτά το Η παγκόσμια τάξη, και αρκετό καιρό και είχε εμπνευσμένο από Το τραγούπρογραμματιστεί να εκδοθεί δι του τροβαδούρου, σε στίστις 25 Οκτωβρίου του 2010. χους του Τάσου Γκρους, καΩστόσο ο γερμανικός εκδοθώς και 9 απαγγελίες. τικός οίκος Ζούρκαμπ που Η έκδοση πέρα από την κατέχει τη διαχείριση των μουσική της διάσταση, είναι δικαιωμάτων του μπρεχτιταυτόχρονα και ένα βιβλίο 4 Απόπειρα λογοκρισίας από τον γερμανικό οίκο, κού έργου δεν παραχωρούγια το Μπρεχτ. Περιέχει όλα σε, μέχρι και το προηγούμετα ποιήματα που έχουν μελοπου κατέχει τα δικαιώματα του μπρεχτικού έργου νο καλοκαίρι τα δικαιώματα, ποιηθεί στο cd, βιβλιογραφία θέτοντας ως όρο να αφαιρετων λογοτεχνών μεταφραθούν 2 τραγούδια (Το μέτρο και το ΤραγούΔεν είναι η πρώτη φορά που ο Μπρε- στών του έργου του Μπρεχτ καθώς και φωδι του τροβαδούρου) και 14 πρόζες, οι οποί- χτ εμπνέει μελοποιήσεις στο χώρο του ελ- τογραφίες από ιστορικές παραστάσεις έρες προέρχονται από τα Μάνα κουράγιο, Ο ληνικού τραγουδιού. Ο Γκρους δεν επι- γων του Μπρεχτ στην Ελλάδα. Πρόκειται καλός άνθρωπος του Σετσουάν, Η όπερα λέγει μια προσέγγιση στο πλαίσιο κυρίως δηλαδή συνολικά για ένα σημαντικό οδηγό της πεντάρας και άλλα έργα του Μπρεχτ! του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, αλλά του μπρεχτικού έργου. Μάλιστα, εν έτει 2010 προφανώς οι υπεύ- μια πιο ροκ προσέγγιση η οποία ενισχύεΗ διανομή του γίνεται από τη εταιρεία θυνοι του γερμανικού εκδοτικού οίκου θε- ται μάλιστα και από ηλεκτρονικά στοιχεία, Ο κόκκινος γάτος των σύγχρονων πολιτειώρησαν ότι το κοινωνικό και πολιτικό κλί- σε μια προσπάθεια να απευθυνθούν οι Γενι- ών, ανεξάρτητη ετικέτα του Τάσου Γκρους μα που επικρατεί στην Ευρώπη και ειδικά ές Σημαδεμένες και σε ένα πιο νεανικό κοι- και βρίσκεται σε βιβλιοπωλεία και δισκοστην Ελλάδα δεν «σηκώνει» τα συγκεκρι- νό. Προσυπογράφω την κατεύθυνση, έχω πωλεία του κέντρου της Αθήνας και των άλμένα στοιχεία του έργου του Μπρεχτ. Πρό- ωστόσο ενστάσεις για σημεία της δουλει- λων μεγάλων πόλεων.

ACTIVE MEMBER

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ 100 ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ Οι Active Member πέραν όλων των άλλων είναι γνωστοί για τα εξαντλητικά τους λάιβ. Είναι γεγονός ότι δεν τσιγκουνεύονται στις εμφανίσεις τους. Αυτή τη φορά όμως θα πραγματοποιήσουν μια απόπειρα να σπάσουν όλα τα ρεκόρ, με μια μαραθώνια σχεδόν συναυ-

λία (οχτώ ωρών) στην κεντρική χειμερινή εμφάνισή τους. Εξάλλου, θα αργήσουν πολύ να εμφανιστούν ξανά. «Νύχτα των 100 τραγουδιών» είναι το όνομα της βραδιάς της Παρασκευής 23 Δεκεμβρίου, στο Gagarin, λίγο πριν την παραμονή των Χριστουγέννων, και θα ακουστούν τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας τους. Τραγούδια που λιγότερο ακούγονται, σπάνια και πειραγμένα... Το συγκρότη-

μα, σεβόμενο την οικονομική δυσκολία του κόσμου, πραγματοποίησε μόνο κάποιες επιλεκτικές εμφανίσεις για το νέο του δίσκο Στων Βουβών την Εσχατιά που είχε κυκλοφορήσει το καλοκαίρι. Έτσι, η βραδιά στις 23 Δεκεμβρίου, είναι μια καλή ευκαιρία για όλους να χορτάσουν μουσική. Πληροφορίες: τηλ. 210 3251271 (ώρες καταστημάτων) και 210 4022413 (10π.μ. - 2 μ.μ.).


ΠPIN / 23

Δ IEΘNH

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Με κάλεσμα για πρώτη φορά σε «απεργία αξιοπρέπειας» από όλες τις δυνάμεις που συμμετέχουν στην εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ, ξεκίνησε η εργάσιμη εβδομάδα στη Συρία. Βασικά αιτήματα της απεργίας ήταν να αποσύρει το καθεστώς το στρατό από τις πόλεις και να απελευθερώσει τους χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους.

«Απεργία αξιοπρέπειας» στη Συρία

Σ

τενεύει ο κλοιός γύρω από το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, καθώς εντείνονται οι κινητοποιήσεις στο εσωτερικό της χώρας παράλληλα με τις πιέσεις της «διεθνούς κοινότητας». Τη στιγμή που απεργιακές κινητοποιήσεις και μεγάλες διαδηλώσεις εναλλάσσονται στις πόλεις της Συρίας με τις βίαιες ένοπλες συγκρούσεις και την καταστολή, ο ΟΗΕ αυξάνει τον επίσημο αριθμό των νεκρών της εξέγερσης και οι διεθνείς πιέσεις φαίνεται πως οδηγούν τη Ρωσία, που μαζί με την Κίνα έφερνε σθεναρή αντίσταση στην καταδίκη του καθεστώτος Άσαντ από το Συμβούλιο Ασφαλείας, σε αλλαγή τακτικής. Με κάλεσμα σε «απεργία αξιοπρέπειας» από όλες τις δυνάμεις που συμμετέχουν στην εξέγερση ενάντια στο καθεστώς Άσαντ, ξεκίνησε η εργάσιμη εβδομάδα στη Συρία. Οι Τοπικές Επιτροπές Συντονισμού που έχουν δημιουργηθεί από το ξεκίνημα των κινητοποιήσεων, υπό τον τίτλο «Κάνουμε την επανάστασή μας με τα χέρια μας» και με σκοπό να εντείνουν τις πράξεις πολιτικής ανυπακοής αλλά και να αποδυναμωθεί οικονομικά το καθεστώς Άσαντ, κάλεσαν την Κυριακή στην πρώτη γενική απεργία διαρκείας, χωρίς να καθορίσουν τη λήξη της. Το κάλεσμα στηρίχθηκε και από το Εθνικό Συριακό Συμβούλιο αλλά και την Εθνική Συντονιστική Επιτροπή για Δημοκρατική Αλλαγή, που αποτελούν τις δύο κύριες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Στόχος της αντιπολίτευσης η απεργία να συνεχιστεί μέχρι το καθεστώς να αποσύρει το στρατό από τις πόλεις και να απελευθερώσει τους χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Η απεργία αποσκοπούσε στο να κλείσουν τα εμπορικά καταστήματα, να σταματήσουν οι εκπαιδευτικές διαδικασίες σε σχολεία και πανεπιστήμια, να μη λειτουργήσουν κυβερνητικές υπηρεσίες αλλά και να σταματήσουν οι συγκοινωνίες και μεταφορές στη χώρα. Πραγματοποιήθηκε δε ταυτόχρονα με τις πρώτες τοπικές εκλογές μετά τη μεταρρύθμιση που πραγματοποίησε το καθεστώς στο όνομα του σταδιακού εκδημοκρατισμού της χώρας, τις οποίες και μποϋκόταρε μαζικά η αντιπολίτευση. Σε αντίστοιξη με τη μικρή συμμετοχή στις τοπικές εκλογές, το εύρος της απεργίας φαίνεται πως αυτή τη φορά ξεπέρασε τις προσδοκίες των διοργανωτών και εξαπλώθηκε πέρα από τις πόλεις προπύργια της εξέγερσης. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Χομς, η Χάμα, η Ντεραά, η Ιντέλμπ αποτέλεσαν τα κέντρα όπου η συμμετοχή στην απεργία ήταν σχεδόν καθολική. Αλλά για πρώτη φορά η απεργία επηρρέασε και την πόλη Αλέπο, μεγάλο εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας με συμμετο-

n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ χή και μέρους των βιομηχανικών εργατών, ενώ άγγιξε και πολλές συνοικίες της Δαμασκού αν και κάτοικοι αναφέρουν σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία ότι το κέντρο της πρωτεύουσας λειτουργούσε κανονικά. Διαδηλώσεις με αφορμή την απεργία πραγ-

ματοποιήθηκαν και σε κάποια πανεπιστημιακά ιδρύματα. Οι κινητοποιήσεις και αυτή τη φορά σημαδεύτηκαν από την άγρια καταστολή του καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, επιθέσεις του στρατού προκάλεσαν το θάνατο δεκάδων πολιτών, ανάμεσά τους αναφέρεται και ένα παιδί, ενώ μέλη των Τοπικών Επιτροπών Συντονισμού αναφέρουν

Πρωτοβουλία των Τοπικών Επιτροπών Συντονισμού για να «Κάνουμε την επανάσταση με τα χέρια μας» πως σε πολλές περιπτώσεις και ειδικά στην πόλη Χομς, ο στρατός εισέβαλε και κατέστρεψε καταστήματα που δεν λειτουργούσαν λόγω της απεργίας. Ταυτόχρο��α, την Πέμπτη τουλάχιστον 27 μέλη των συριακών δυνάμεων ασφαλείας έχασαν τη ζωή τους σε συγκρούσεις με λιποτάκτες του στρατού στην πόλη Ντεραά. Οι κινητοποιήσεις κορυφώθηκαν την Παρασκευή, με τη διοργάνωση πορείας στη Χομς στην οποία σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, συμμετείχαν περισσότεροι από 200.000 διαδηλωτές, ενώ διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες περιοχές. Οι διαδηλώσεις στράφηκαν αυτή τη φορά και ενάντια στον Αραβικό Σύνδεσμο, τον οποίο οι διαδηλωτές κατηγορούν για ολιγωρία στις αποφάσεις απομόνωσης του καθεστώτος Άσαντ. Κι ενώ η κατάσταση στη χώρα μοιάζει ανεξέλεγκτη, με τον αριθμό των στρατιω-

τών που λιποτακτούν να παραμένει απροσδιόριστος και τις ένοπλες συγκρούσεις να μη δείχνουν σημεία κάμψης, την άυξηση στους 5.000 του αριθμού των θυμάτων του καθεστώτος Άσαντ από την ημέρα έναρξης των κινητοποιήσεων ανακοίνωσε η επικεφαλής της ύπατης αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα Ναβί Πιλάι, προσθέτοντας ότι ανάμεσά τους βρίσκονται 300 παιδιά. Ταυτόχρονα, σημείωσε την καταγραφή περιστατικών βασανιστηρίων στη χώρα. Καταγραφή που επιβεβαιώνει και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που την τελευταία εβδομάδα δημοσίευσε έκθεση, όπου καταγράφονται οι μαρτυρίες σύρων στρατιωτών που κατονομάζουν 74 ανώτερους στρατιωτικούς ως υπέυθυνους για επιθέσεις σε άοπλους πολίτες. Η έκθεση περιλαμβάνει τα ονόματα αξιωματούχων του στρατού και της μυστικής αστυνομίας που διέταξαν ή επέτρεψαν μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια ή παράνομες συλλήψεις διαδηλωτών. Οι παραπάνω αποκαλύψεις χρησιμοποιούνται σαν στήριγμα του αιτήματος να παραπεμφθεί η Συρία στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με την κατηγορία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, αίτημα που προωθείται σθεναρά και από τη Γαλλία. Με το προηγούμενο της Λιβύης να παραμένει πολύ πρόσφατο, η Ρωσία, μέσω του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, αμέσως καταδίκασε κάθε σκέψη παραπομπής της Συρίας στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ως «ανήθικη», επισημαίνοντας ότι υπάρχει άρνηση να ασκηθεί πίεση σε όσους χρησιμοποιούν όπλα ενάντια στο καθεστώς. Η τακτική αυτή της στήριξης που παρείχε στο καθεστώς Άσαντ, ασκώντας βέτο σε κάθε προσπάθεια καταδικαστικής απόφασης των Ηνωμένων Εθνών, τροποποιήθηκε την Πέμπτη, όταν παρουσίασε σχέδιο απόφασης στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το σχέδιο αυτό καταδικάζει τις βιαιότητες που διαπράττονται στη Συρία «απ’ όλες τις πλευρές, συμπεριλαμβανομένης της δυσανάλογης χρήσης βίας από της συριακές αρχές». Με την Τουρκία αλλά και τον Αραβικό Σύνδεσμο να προσπαθούν να παίξουν ρόλο σε μια επικείμενη μετάβαση στη Συρία και μέλη του Εθνικού Συριακού Συμβουλίου να χαρακτηρίζουν την αλλαγή στάσης της Ρωσίας ως μη ικανοποιητική, οι φωνές μέρους της αντιπολίτευσης που κάνουν λόγο για το δικαίωμα του συριακού λαού να καθορίσει την τύχη του χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις παραμένουν ελπιδοφόρες. Όπως ελπιδοφόρες ήταν και οι λέξεις που επιλέχθηκαν για να κλείσει το κάλεσμα στη γενική απεργία: «Η απεργία είναι ο τρόπος μας να απελευθερώσουμε τη θελησή μας»!

Ευρώπη του κανιβαλισμού, της βίας και του ρατσισμού n ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΣΜΑ Οι εντεινόμενες κοινωνικές ανισότητες εξαιτίας της οικονομικής λιτότητας στην ΕΕ οδηγούν σε ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας και των κρουσμάτων βίας σε ολοένα περισσότερες χώρες. Ακόμα και κάποιες από τις παραδοσιακά πλέον φιλήσυχες πόλεις, «πρέσβειρες» του ευρωπαϊκού πολιτισμού παγκοσμίως, μετατρέπονται σε «άντρα» του οργανωμένου εγκλήματος και της ρατσιστικής ή τυφλής βίας. Μέσα σε μία εβδομάδα, δύο περιστατικά δολοφονικών επιθέσεων με θύματα, το ένα στη Λιέγη του Βελγίου και το δεύτερο στη Φλωρεντία της Ιταλίας, προκάλεσαν κοινωνικό σοκ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η εγκληματικότητα στην ΕΕ παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, δύσκολα αντιστρέψιμες, εξαιτίας της διάλυσης του κοινωνικού ιστού. Στη Φλωρεντία, λίκνο της Αναγέννησης, σύμβολο του αγώνα κατά του σκοταδισμού στην Ευρώπη και μία από τις πλέον φιλήσυχες πόλεις του ιταλικού Βορρά, πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες από ολόκληρο τον κόσμο, σημειώθηκε φρικτό ρατσιστικό έγκλημα με δράστη οργανωμένο ακροδεξιό. Το κοινωνικό σοκ στην τοπική κοινότητα μεταναστών ήταν τέτοιο, ώστε οι τοπικές αρχές αναγκάστηκαν να κηρύξουν την Τετάρτη, την επομένη του εγκλήματος, μέρα εθνικού πένθους, παρόλο που οι αρχικές αντιδράσεις ήταν μουδιασμένες, έως και αδιάφορες. Η δε ειδησεογραφική κάλυψη του γεγονότος σε τοπικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, ήταν σαφώς περιορισμένη σε σχέση με την αντίστοιχη του Βελγίου, όπου σχεδόν ταυτόχρονα σημειώθηκε τυφλή δολοφονική επίθεση, με θύματα βέλγους πολίτες και όχι μετανάστες. Η ρατσιστική επίθεση στη Φλωρεντία προκάλεσε το θάνατο δύο Σενεγαλέζων μικροπωλητών και τον τραυματισμό άλλων τριών. Δράστης ήταν 50χρονος ακροδεξιός με οργανωμένη και μακρόχρονη φασιστική δράση στην πόλη. Η οργισμένη αντίδραση της τοπικής αφρικανικής κοινότητας, υποχρέωσε τις τοπικές αρχές να καταδικάσουν τη διπλή δολοφονία που προκάλεσε η ρατσιστική επίθεση. Μετανάστες από την Αφρική βγήκαν στους δρόμους, αμέσως μόλις έγινε γνωστό το συμβάν και πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας προς το γραφείο του περιφερειάρχη, Πάολο Παντόιν. Ο δράστης, Τζανλούκα Κασέρι, σκότωσε με περίστροφο τους δύο Σενεγαλέζους και τραυμάτισε άλλον έναν στην πλατεία Δαλματίας στη Φλωρεντία. Στη συνέχεια, άνοιξε πυρ τραυματίζοντας άλλους δύο μικροπωλητές στην πλατεία Σαν Λορέντζο, ενώ αργότερα αυτοκτόνησε σε υπόγειο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων. Σύμφωνα με στοιχεία των αρχών, ο Κασέρι σχετιζόταν με την ακροδεξιά ομάδα «Casa Pound» και είχε γράψει ένα βιβλίο, Το κλειδί για το χάος, ενώ ήταν και εκδότης μικρού περιοδικού. Εκτενέστατη και έγκαιρη ήταν η κάλυψη από τα διεθνή πρακτορεία της αιματηρής επίθεσης με σφαίρες και χειροβομβίδες που σημειώθηκε στη βελγική πόλη Λιέγη. Από την επίθεση σκοτώθηκαν πέντε άνθρωποι: Ο δράστης, ένα δίχρονο κοριτσάκι, δύο νέοι 15 και 17 χρόνων και μία 75χρονη. Επιπλέον, τραυματίστηκαν τουλάχιστον 75, εκ των οποίων ορισμένοι, βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση. Ο δράστης –έμπορος όπλων και ναρκωτικών που είχε καταδικαστεί στο παρελθόν– που κατονομάστηκε από την αστυνομία ως ο Νορντίν Αμράνι, κατευθυνόταν προς το αστυνομικό τμήμα για ανάκριση όταν επιτέθηκε σε πλήθος που βρισκόταν σε στάση λεωφορείου κοντά στο δικαστικό μέγαρο στο κέντρο της πόλης. Νωρίτερα, είχε αποκλειστεί το ενδεχόμενο η επίθεση να σχετίζεται με «τρομοκρατική ενέργεια». Ωστόσο, τα γεγονότα προκάλεσαν σοκ στην κοινωνία της Λιέγης και οι τοπικές αρχές αναγκάστηκαν να αναβάλουν την επίσημη έναρξη των εορταστικών εκδηλώσεων, ενόψει των Χριστουγέννων. Στην Ευρώπη της οικονομικής βίας, των μεταναστών χωρίς δικαιώματα και των ανισοτήτων, η εορταστική περίοδος από μόνη της, δεν αρκεί για να επουλώσει τις ολοένα βαθύτερες πληγές της κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι συνταξιούχοι, όσο βαθαίνει η επίθεση των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, πλήττονται περισσότερο. Τα μέτρα λιτότητας, η ανεργία και η συνεπακόλουθη αύξηση της εγκληματικότητας και της βίας διαμορφώνουν τη νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα, που μόνο μία οργανωμένη εργατική αντεπίθεση θα μπορέσει να ανατρέψει.


24 / ΠPIN

ΔIEΘNH

KYPIAKH 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΠEPI σκόπιο

του Σιάτλ και του Λόνγκβιου, ενώ σε πολλές άλλες πόλεις σταμάτησε η λειτουργία λιμανιών για μερικές ώρες. Στόχος της κίνησης, ήταν το σαμποτάζ στη ροή των εμπορεύματων και η συμπαράσταση στους εργαζόμενους των λιμανιών, που βρίσκονται σε αντιδικία με εταιρείες που αρνούνται να προσλάβουν ειδικευμένους εργάτες που ανήκουν σε σωματεία.

Ψήφος σε Μόντι και λιτότητα Με 495 ψήφους υπέρ και 88 κατά, η κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μάριο Μόντι έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το ιταλικό κοινοβούλιο. Μαζί βέβαια με την αναμενόμενη ψήφο, έρχεται και η εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου στα νέα μέτρα λιτότητας ύψους 33 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι της χώρας. Ανάμεσα σε λογίδρια που θέλουν τη χώρα να βρίσκεται σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» αλλά τον πρωθυπουργό να «δηλώνει αισιόδοξος», ενώ προχωράει σε περικοπές, τέσσερα μεγάλα συνδικάτα της χώρας πραγματοποίησαν τη Δευτέρα τρίωρη στάση εργασίας και συνάντηση με τον πρωθυπουργό. Η συνάντηση αποδείχτηκε άκαρπη, όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η επόμενη οχτάωρη απεργία για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα έρχονται να προστεθούν και οι δηλώσεις του επιτρόπου της ΕΕ, Όλι Ρεν, που ζητά από την Ιταλία να εφαρμόσει νέες μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην ήδη αποδιοργανωμένη «αγορά εργασίας» αλλά και ενάντια στη φοροδιαφυγή. Και η συνταγή, αν και αποδεδειγμένα αποτυχημένη, επαναλαμβάνεται...

Η δίκη του Μπράντλεϊ Μάνινγκ Δεκαοκτώ μήνες μετά τη σύλληψή του στο Ιράκ με κατηγορίες ότι αποτέ-

Εκλογές με αίμα στην Αίγυπτο

Μετά από εννιά χρόνια «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα αποχωρούν από το Ιράκ, αφήνοντας πίσω τους μια κατεστραμένη χώρα. Η εισβολή που θα έφερνε στους Ιρακινούς τη δημοκρατία και την ελευθερία, άφησε πίσω της πάνω από 110.000 νεκρούς αμάχους, 4.803 νεκρούς στρα-

λεσε την πηγή της μεγαλύτερης διαρροής κρατικών απόρρητων πληροφοριών στην αμερικανική ιστορία, ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ πέρασε αυτή την εβδομάδα το κατώφλι του στρατοδικείου, στη βάση Φορτ Μίντι κοντά στην Ουάσινγκτον. Με κατηγορητήριο που αποτελείται από 23 αδικήματα, ανάμεσά τους και η παραχώρηση πληροφοριών στον εχθρό, δηλαδή η μετατροπή των Wikileaks, του ιστότοπου αποκαλύψεων στον οποίο υποτίθεται ότι έδωσε 250.000 αρχεία που ανήκαν στην κυβέρνηση, σε εχθρό των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μάνινγκ αντιμετωπίζει σοβαρές ποινές, ανάμεσά τους η σοβαρότερη θα μπορούσε να είναι η ποινή του θανάτου για βοήθεια προς τον εχθρό, πράγμα που ο εισαγ-

Γ

ια πρώτη φορά εδώ και σχεδόν ένα χρόνο οι Τόρηδες του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον ξεπέρασαν τους Εργατικούς του Εντ Μίλιμπαντ στις δημοσκοπήσεις. «Εξαργυρώνοντας» το βέτο του του βρετανού πρωθυπουργού στην πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής, οι συντηρητικοί είδαν το ποσοστό τους να αυξάνεται αιφνιδίως κατά 7 μοναδες στο 41%, την ίδια ώρα που οι Εργατικοί έχαναν δυο μονάδες, πέφτοντας στο 39%. Δημοσκόπηση έδειξε μάλιστα ότι το 62% των Βρετανών υποστη-

ρίζει την απόφαση του Κάμερον να ασκήσει βέτο στην τροποποίηση της Συνθήκης της ΕΕ και μόλις το 19% επικρίνει τη στάση του. Ένα «όχι» στη Γερμανία ήταν αρκετό να αλλάξει

τιώτες των συμμαχικών δυνάμεων, περισσότερους από 1,6 εκατομμύρια πρόσφυγες, ενώ η επιχείρηση κόστισε 806 δισεκατομμύρια δολάρια! Τα όπλα μαζικής καταστροφής δεν βρέθηκαν ποτέ, ενώ αγνοείται πάντα και η χαμένη τιμή των εμπνευστών του Γκουαντανάμο και των απαγωγών υπόπτων για τρομοκρατία.

γελέας έχει αφήσει να εννοηθεί ότι δεν θα ζητήσει. Η υπεράσπιση του Μάνινγκ ξεκίνησε τη δίκη ζητώντας την εξαίρεση του εισαγγελέα, θεωρώντας την κατηγορούσα αρχή μεροληπτική. Ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ έγινε αυτή την εβδομάδα 24 χρονών.

Το «Occupy» στη Δυτική Ακτή Παρά το γεγονός ότι οι καταλήψεις πλατειών έχουν εξασθενίσει, το κίνημα που ξεκίνησε με την κατάληψη έξω από τη Γουόλ Στριτ παραμένει ενεργό, πολύμορφο και δείχνει να συνδέεται και με τον κόσμο της

EKTOΣ OPIΩN

εργασίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εβδομάδα που πέρασε σημαδεύτηκε από την επιτυχία της κινητοποίησης που ξεκίνησε σαν πρόταση από το Όκλαντ και γρήγορα βρήκε μιμητές. Στόχος της κινητοποίησης να μπλοκαριστεί η λειτουργία των μεγάλων εμπορικών λιμανιών των δυτικών ακτών των ΗΠΑ. Με τη βοήθεια συνδικάτων εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ανεξάρτητων συνδικάτων οδηγών φορτηγών αλλά και μέρους των εργαζομένων στα λιμάνια, ομάδες από το κίνημα των «Οccupy» (που σημαίνει «καταλάβετε») κατάφεραν να μπλοκάρουν για μια ολόκληρη μέρα τα λιμάνια του Όκλαντ, του Πόρτλαντ,

Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Μπουαζίζι που πυροδότησε την εξέγερση στην Τυνησία και μαζί της την Αραβική Άνοιξη, η Αίγυπτος παραμένει εξεγερμένη. Ο δεύτερος γύρος των βουλευτικών εκλογών για την Κάτω Βουλή που ξεκίνησε αυτή την εβδομάδα σημαδεύτηκε και αυτή τη φορά από το θάνατο τουλάχιστον οκτώ ανθρώπων και τον τραυματισμό τουλάχιστον 255, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της χώρας την Παρασκευή σε συγκρούσεις που έγιναν στο Κάιρο ανάμεσα στο στρατό και διαδηλωτές που πραγματοποιούσαν καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από την έδρα της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια της βίαιης καταστολής της διαμαρτυρίας, αναφέρονται ξυλοδαρμοί γυναικών από στρατιώτες. Εκτός από πραγματικά πυρά, αναφέρεται ότι στρατιώτες πετούσαν πέτρες και ακόμα κι έπιπλα από το κυβερνητικό κτίριο προς τους διαδηλωτές. Η διαμαρτυρία μετατράπηκε έτσι σύντομα σε συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις ασφαλείας. Η βίαιη καταστολή οδήγησε σε άμεση παραίτηση δύο μέλη του πρόσφατα δημιουργηθέντος συμβουλευτικού, προς το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο, οργάνου.

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ

Όλα για τα μάτια του Σίτι και των τραπεζών… το κλίμα στη Βρετανία. Την ώρα μάλιστα που η δεξιά κυβέρνηση Κάμερον εφαρμόζει την πιο άγρια πολιτική λιτότητας που έχει γνωρίσει η χώρα από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ποσοστό της ανεργίας βρίσκεται στα υψηλότερα επίπεδα εδώ και 17 χρόνια. Μια πολιτική που οδήγησε πρόσφατα περισσότερους από δύο εκατομμύρια βρετανούς εργαζόμενους να βγουν στους δρόμους, διαδηλώνοντας κατά των μέτρων λιτότητας, σε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες στη Βρετανία εδώ και τριάντα χρόνια, από την εποχή της Θάτσερ. Ο Κάμερον άσκησε το βέτο στη σύνοδο κορυφής όχι φυσικά από πατριωτισμό, ούτε για χάρη των βρετανών εργαζομένων και από πάθος διαφύλαξης της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας του. Απλώς, οι προτεινόμενες ρυθμίσεις από τη Γερμανία, που αποδέχτηκε και η Γαλλία, επέβαλαν αυστηρότερο έλεγχο και φορολόγηση στο Σίτι του Λονδίνου, δηλαδή στο βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο είναι το ισχυρότερο στην Ευρώπη. Να θυμίσουμε ότι το Σίτι φιλοξενεί σήμερα 259 ξένες τράπεζες, τις περισσότερες από κάθε χώρα και εδώ και χί-

λια χρόνια, από το …1067 έχει κερδίσει την ελευθερία εμπορίου από τον γαλλόφωνο Γουλιέλμο τον Κατακτητή. Σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διευθετήσεων, το Σίτι είναι σήμερα η μεγαλύτερη αγορά παραγώγων, με καθημερινές συναλλαγές ύψους 1,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ή το 46% που πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Την ώρα μάλιστα που οι Βρετανοί στενάζουν από τη λιτότητα, οι τραπεζίτες του Σίτι πήραν εφέτος, κατά μέσον όρο, αυξήσεις ύψους 49%. Το σχέδιο Μέρκελ - Σαρκοζί προέβλεπε την επιβολή φόρου στις χρηματιστηριακές συναλλαγές ύψους 57 δισ. ευρώ το χρόνο. Ο Κάμερον χαρακτήρισε το σχέδιο ως «επίθεση» στο Σίτι, καθώς θα αναγκαστεί να πληρώσει το 80% του φόρου. Το βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αρνείται φυσικά να υπαχθεί σε περιοριστικούς κανόνες που θα υπαγορεύσει το Βερολίνο, οι οποίοι βεβαίως θα αποσκοπούν κατεξοχήν στον περιορισμό της ισχύος του Σίτι που μέχρι τώρα απολαμβάνει πλήρη ασυδοσία δράσης και κερδοσκοπίας χωρίς συνέπειες. Ο Βρετανός πρωθυπουργός επισήμανε ότι κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα «σε μία συμφωνία που δεν περιφρουρεί τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες της Βρετανίας» και στο βέτο. «Η σωστή απάντηση ήταν το βέτο». Διαβεβαίωσε πάντως ότι «είμαστε στην ΕΕ και θέλουμε να είμαστε». Σαρκοζί και Μέρκελ έκα-

ναν λόγο για «απαράδεκτες» απαιτήσεις του Λονδίνου να εξαιρεθεί το Σίτι από τις νέες αποφάσεις . Ο Εκόνομιστ έκανε λόγο για «το μεγάλο διαζύγιο της Ευρώπης», ενώ οι Τάιμς της Νεας Υόρκης μιλούν «για τεκτονικές αλλαγές στην αρχιτεκτονική της Ευρωπης, χωρίς να κρύβουν την ικανοποίησή τους, με δεδομένο φυσικά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κάνουν ό,τι μπορούν για να μη διευρύνει η Γερμανία τον έλεγχό της στην Ευρώπη. Το σίγουρο είναι ότι η Βρετανία ουσιαστικά διαρρηγνύει τις σχέσεις της με την υπό γερμανική ηγεμονία ΕΕ. Οι Γερμανοί πνέουν μένεα φυσικά κατά του Κάμερον με τη Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε να προειδοποιεί με διάσπαση του κυβερνητικού συνασπισμού Τόρηδων και Φιλελεύθερων Δημοκρατών του αντιπροέδρου Νικ Κλεγκ στη Βρετανία. Ήδη ο Κλεγκ, που εκπροσωπει τους Βρετανούς επιχειρηματίες των παραγωγικών τομέων που διαπλέκονται πολύ περισσότερο με ευρωπαϊκές δραστηριότητες και αγορές, τάχθηκε δημοσίως κατά του βέτο του Κάμερον.


ΠΡΙΝ 18.12.11