Page 1

ΠPIN

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ETOΣ 21O • AP. ΦΥΛΛΟΥ 1.025 n2

ΔIHMEPO ΑΝΤΑΡΣΥΑ Η Αριστερά ενάντια σε χρέος και ΕΕ

Μισθοφόρος ο Παπανδρέου κατά Λιβύης σελ. 3, 21

Eφημερίδα της ανεξάρτητης Aριστεράς «Στην Κερατέα έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε» σελ. 12-13

σελ. 17

Κυβέρνηση καρνάβαλος με δόντια βρικόλακα ΣΧOΛΙO

Μασκαράδες πολιτικοί

Α

γριο κράξιμο στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου στο Βερολίνο. Άγριο κράξιμο στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλο στο Παρίσι, αλλά ακόμη και σε ταβέρνα στα Καλύβια Αττικής. Άγριο κράξιμο την Πέμπτη στον υπουργό Υγείας Α. Λοβέρδο στο Ηράκλειο Κρήτης. Άγριο κράξιμο στον αναπληρωτή υπουργό Άμυνας Π. Μπεγλίτη από τους εργαζόμενους στην ΕΑΒ. Γεύμα μετά κραξίματος από οδηγούς λεωφορείων του Χ. Πρωτόπαπα στο Κολωνάκι. Συγκεντρώσεις γιουχαΐσματος εκατοντάδων ατόμων έξω από τα σπίτια του Α. Τσοχατζόπουλου και του Κ. Σημίτη, οργανωμένες από τον Δ. Κολλάτο. Και πού είσαι ακόμη... Αν πάντως νομίζετε ότι αυτά τα περιστατικά εντάσσονται στο πλαίσιο των αντιδράσεων ευρύτατων κοικωνικών στρωμάτων εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής, πλανάσθε πλάνην οικτράν. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίστηκε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιλτιάδης Παπαϊωάννου σε ραδιοφωνική του συνέντευξη: «Ποια κοινωνία αντιδρά;... Η κοινωνία δηλαδή είναι οι πέντε αναρχικοί ή αυτοί που βάζει ο κ. Τσίπρας και πάνε και κάνουν φασαρίες;» αναρωτήθηκε σε επιθετικό τόνο. Όλη η υπόλοιπη κοινωνία θα ήθελε να αγκαλιάσει σφικτά τους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, εννοεί άραγε ο Μ. Παπαϊωάννου; Προτίθεται μήπως να προτρέψει τους υπουργούς της κυβέρνησης Παπανδρέου μόλις βλέπουν πλήθος μαζεμένο να τρέχουν ανάμεσα στον κόσμο περιμένοντας θωπείες και εκδηλώσεις θαυμασού και ευγνωμοσύνης; Εμείς, πάντως για ...ανθρωπιστικούς και μόνο λόγους θα συνιστούσαμε στο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ να μην επιμένει σε τέτοιες θέσεις. Δεν το έχουν σε τίποτα οι υπόλοιποι πολιτικοί του ΠAΣΟΚ να το κυνηγούν έπειτα όλοι μαζί ως ...«βαλτό του Τσίπρα» που τους έριξε στα νύχια των «πέντε αναρχικών»...

Ο

σο πιο αδύναμη, τόσο πιο αυταρχική. Αυτή είναι η εικόνα της κυβέρνησης - καρνάβαλος, η οποία είναι γελοία στην ακραία υποταγή της στα μεγάλα συμφέροντα, αλλά «άρμα μάχης» και καταστολής απέναντι στους εργαζόμενους και τους μετανάστες. Κυβέρνηση κίνδυνος - θάνατος, που αντιμετωπίζει με κυνική αδιαλλαξία την απεργία πείνας των 300 μεταναστών, βάζοντας σε άμεση απειλή την ίδια τη ζωή των «κολασμένων της γης». Αφού αντέγραψαν τη Θάτσερ στο αντεργατικό και αντιδραστικό τους ντελίριο, είναι έτοιμοι οι υπουργοί του Mνημονίου να την αντιγράψουν και στην κυνική στάση της απέναντι στους απεργούς πείνας; Στάση που οδήγησε στο θάνατο του Μπόμπι Σαντς και άλλων εννέα ιρλανδών αγωνιστών. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να διατηρήσει την άτεγκτη στάση της, φοβούμενη ότι μια πιθανή υποχώρησή της θα δώσει ώθηση στο κίνημα. Μετά από τόνους λάσπης και συκοφαντίας κατά των απεργών πείνας, προσήλθε στο «διάλογο» με προτάσεις τελείως ανεπαρκείς, που είχε πει μέρες νωρίτερα. Η αντίσταση των μεταναστών και οι 40 μέρες απεργία πείνας δημιούργησαν ρωγμή στην κυβερνητική αδιαλλαξία, όπως εκφράστηκε και με τη διαφοροποίηση υπουργών. Αλ-

λά η κυβερνητική αδιαλλαξία δεν έχει σπάσει. Χρειάζεται η μαζική και μαχητική παρέμβαση του κινήματος για να δικαιωθεί ο δίκαιος αγώνας των μεταναστών. Οι εργαζόμενοι έχουν απέναντί τους μια κυβέρνηση που παραπαίει και γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Η πολιτική της, η πολιτική του Mνημονίου, έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Νέα τρομερά μέτρα έρχονται ως αποτέλεσμα και της προοπτικής του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αμείλικτες μειώσεις μισθών, απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, φοροεπιδρομή και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι, όλος ο κόσμος της δουλειάς δεν έχουν άλλο δρόμο από το να ξεσηκωθούν για να ανατρέψουν τη βάρβαρη πολιτική, την άθλια κυβέρνηση, να αρνηθούν το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και να παλέψουν για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, που μετατρέπονται σε κολαστήρια της εργασίας. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στήσει σκηνικό συναίνεσης, καλώντας τους πολιτικούς αρχηγούς σε συναντήσεις με τον πρωθυπουργό την Τρίτη. Στην πρόσκληση θα ανταποκριθούν και οι ηγέτες της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, ενώ το ζητούμενο είναι η κλιμάκωση των αγώνων. σελ. 2, 5, 10-11

Απειλεί τη ζωή μεταναστών, εκτελεί δικαιώματα εργατών

ΘEMA Πάλη κατά κεφαλαίου - ΕΕ Η επίθεση κατά των εργαζομένων υλοποιείται από το συνασπισμό κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ. Ωφελημένο το ελληνικό κεφάλαιο από την αντιδραστική τομή του Μνημονίου. Οξύνεται ο ενδοαστικός ανταγωνισμός και η ανισόμετρη ανάπτυξη εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Αντικαπιταλιστικός ανατρεπτικός αγώνας, όχι εθνικοαπελευθερωτικός ή ευρω-μεταρρυθμιστικός. Του Βασίλη Μηνακάκη σελ. 6-7

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Έξω η Τουρκία από την Κύπρο

σελ. 22 - 23


 / ΠPIN

Π OΛITIKH

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Η ΕΕ θα κόψει και το επίδομα ανεργίας Την περικοπή των επιδομάτων ανεργίας, σε όσους άνεργους στην Ελλάδα έχουν και άλλους πόρους, προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση! Ο κυνισμός τους δεν έχει πια όρια! Έβαλαν στο μάτι τώρα τα 440 ευρώ του επιδόματος ανεργίας, το οποίο μάλιστα στην Ελλάδα παίρνει ένα μικρό μέρος των ανέργων και μάλιστα για μικρό διάστημα. Αντί να φορολογήσουν τα κέρδη και τους πλούσιους, πάνε να ληστέψουν τους ανέργους. Πρόκειται για μέτρο - συνέπεια του Μνημονίου, το οποίο

προβλέπει περικοπή του συνολικού κόστους των επιδομάτων ανεργίας κατά 500 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Συγκεκριμένα, ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του Ν. Χουντή στο ευρωκοινοβούλιο, δήλωσε ότι η χορήγηση επιδομάτων ανεργίας πρέπει να γίνεται μετά από έλεγχο των εισοδημάτων και της περιουσίας του ανέργου και η χορήγησή τους θα έχει σαν «κριτήριο τα ελάχιστα απαιτούμενα μέσα διαβίωσης»! Αυτό λοιπόν διαθέτει σήμερα το

ΠPIN

σύστημα για τον κόσμο της δουλειάς: τα ελάχιστα απαιτούμενα μέσα διαβίωσης… Να η οικονομική φρίκη που θέλει να επιβάλει η ΕΕ. Και όλα αυτά την ώρα που η ανεργία στη χώρα μας απογειώνεται. Ήδη στη λίστα των καταγεγραμμένων ανέργων προστέθηκαν τον Γενάρη του 2011, 29.000 άνθρωποι, με το συνολικό αριθμό των επίσημα υπολογισμένων να φτάνει τους 690.000! Ενώ ο αριθμός των καταγεγραμμένων ανέργων αυξάνεται δυναμικά, μειώνονται οι άνεργοι που παίρνουν έστω και αυτό το γλίσχρο επίδομα. Συγκεκριμένα, μόνο 258.000 άτομα παίρ-

νουν επίδομα, λιγότεροι κατά 7% σε σχέση με τον Δεκέμβρη. Οι υπόλοιποι είτε δεν δικαιούνται, είτε τους κόπηκε, καθώς είναι άνεργοι για μεγάλο διάστημα. Κι ενώ το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά διεκδικεί επίδομα για όλους, ίσο με το βασικό μισθό, χωρίς προϋποθέσεις και για όσο καιρό διαρκεί η ανεργία, έρχεται η κυβέρνηση, η τρόικα και η ΕΕ και προετοιμάζουν το κόψιμο του επιδόματος ανεργίας από δεκάδες χιλιάδες ανέργους. Είναι καθαρό: εάν δεν στείλουμε την αστική πολιτική στην ανεργία, θα μας οδηγήσουν στην εξαθλίωση.

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ n ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Κίνδυνος - θάνατος η αδιαλλαξία της κυβέρνησης Απειλούνται πλέον ζωές μεταναστών που συμπλήρωσαν 40 μέρες απεργίας πείνας

Κ

λείνοντας 40 μέρες απεργία πείνας, ο πιο συνηθισμένος ήχος έξω από το κτίριο της Υπατίας είναι η σειρήνα του ασθενοφόρου. Την τελευταία μόνο εβδομάδα 100 απεργοί πείνας διακομίστηκαν σε νοσοκομεία, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα υγείας. Μπροστά στο εφιαλτικό άμεσο σενάρια της απώλειας ζωών, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει την εξοντωτική για τους απεργούς πείνας στάση της. Το… βραβείο κυνισμού βέβαια πάει και αυτή την εβδομάδα στον Γ. Ραγκούση, ο όποιος κάλεσε σε συνάντηση τους μετανάστες την Παρασκευή προσφέροντας τους το… γνωστό εξάμηνο καθεστώς ανοχής, με δέσμευση αυτή τη φορά για επέκταση άλλων έξι μηνών. Οι απεργοί πείνας σε συνέλευση τους μετά τη συνάντηση αρνήθηκαν τα ψίχουλα που τους «προσέφερε» η κυβέρνηση, συνεχίζοντας τη μάχη αξιοπρέπειας «πριν τους μετρήσει η ζυγαριά να αργοσβήνουν, πολεμώντας». Το ότι κάθισε στο τραπέζι του διαλόγου ο Γ. Ραγκούσης δεν θα πρέπει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι πλέον κρατά πιο διαλλακτική στάση. Μην ξεχνάμε ότι όλη την εβδομάδα σφυροκοπούσε τον αγώνα με σειρά εμπρηστικών δηλώσεων, μιλώντας για «πολιτικούς καθοδηγητές» των απεργών πείνας που «απαγόρευσαν στην κυβέρνηση να έρθει σε επαφή με τους μετανάστες»! Φυσικά κάτι τέτοιο είναι ψέμα. «Εμείς ζητάμε επανειλημμένα από την κυβέρνηση να συναντη-

θούμε όμως κανείς δεν μας έχεις καλέσει» δήλωσε ο απεργός πείνας Χασάν, την Πέμπτη. Ενώ για το εξάμηνο καθεστώς ανοχής ανέφερε χαρακτηριστικά: «Το δρόμο για το Αλλοδαπών τον ξέρουμε. Με ένα παράβολο των 50 ευρώ μπορούμε να το βγάλουμε και μόνοι μας». Συμπαραστάτη στο… έργο του βρήκε ο Γ. Ραγκούσης, και στο πρόσωπο της εισαγγελέως Ε. Ράικου που κάλεσε σε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση για να διερευνηθεί «ποια μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης εμπόδισαν την είσοδο του ΚΕΕΛΠΝΟ στο χώρο της Υπατίας, συμφώνα με δημοσιεύματα». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, ο οποίος έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει ευθέως γιατρούς κι αλληλέγγυους ότι ευθύνονται για την απεργία πείνας των μεταναστών, επειδή… εμποδίζουν τους απεργούς πείνας να φάνε. Τη… σκυτάλη των κατασκευασμένων σεναρίων πήρε η εφημερίδα τα Νέα, όπου την Παρασκευή σε άρθρο ανέφερε «Υπάρχουν ενδείξεις ότι ορισμένοι (σ.σ. απεργοί πείνας) εμποδίζονται να εκδηλώσουν τη βούλησή τους. Υπάρχει π.χ. δήλωση αξιωματούχου του ΕΣΥ που αναφέρει ότι συνοδοί απεργών πείνας στο νοσοκομείο εµπόδισαν να ικανοποιηθούν επιθυμίες τους». Θέλουν να παρουσιάσουν τους αγωνιζόμενους μετανάστες ως πιόνια που καθοδηγούνται, σπιλώνοντας έτσι τον αγώνα τους αλλά και το κίνημα αλληλεγγύης, νομιμοποιώντας έτσι στις συνειδήσεις της κοινωνίας την αδιαλλαξία τους. «Να πά-

ΠPIN

Ιδιοκτησία: «Eκδόσεις-Μελέτες-Έρευνες» Aστική Mη Kερδοσκοπική Eταιρεία, Kωδικός 2806 Χαρ. Τρικούπη 76, 106 80 Αθήνα, Tηλ.: 210-82.27.949, Fax: 210-82.27.947 E-mail:prin@otenet.gr http://www.prin.gr Tραπεζικός Λογαριασμός Συνδρομών και Eνισχύσεων: 118/784133-73 EΘNIKH TPAΠEZA EΛΛAΔAΣ IBAN: GR 801101180000011878413373 ΕΚΔΟΤΗΣ: Δημήτρης Δεσύλλας ΔIEYΘYNTHΣ: Γιώργος Δελαστίκ Eκτύπωση XEΛIOΣ ΠPEΣ ABEE

ψει η κυβέρνηση να παίζει με όσους μας συμπαραστέκονται. Κάθε απόφασή μας για κλιμάκωση του αγώνα μας, (..) έχει να κάνει μόνο με δικές μας αποφάσεις» δηλώνουν ξεκάθαρα οι απεργοί πείνας. Πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι η συνάντηση που κάλεσε ο Γ. Ραγκούσης την Παρασκευή δείχνει και τον πανικό τους, καθώς το θέμα έχει πά-

ρει διαστάσεις, μπαίνοντας στο επίκεντρο της πολιτικής ατζέντας. Αυτό έχει συμβεί κατ’ αρχήν γιατί η κυβερνητική αδιαλλαξία, τείνει να οδηγήσει σε ανθρωπιστική καταστροφή. Η εικόνα λιπόθυμων και αποστεωμένων απεργών πείνας στα φορεία των ασθενοφόρων, τα λέει όλα. Περίπου 100 απεργοί πείνας οδηγήθηκαν στα νοσοκομεία σε πέντε μέρες: «Οι περισσότεροι με βαρεία αφυδάτωση και οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάσταση τους επιδεινώθηκε εξαιτίας της απεργίας δίψας που έκαναν για πάνω από δύο μέρες, με αποτέλεσμα στους περισσότερους να έχει σταματήσει η νεφρική λειτουργία για 24 ώρες, με κίνδυνο για τα νεφρά και για τη ζωή

τους» επισημαίνει στο Πριν ο Θανάσης Καραμπέλης, μέλος της Ομάδας Ιατρικής Υποστήριξης. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις, η οδύσσεια των απεργών πείνας συνεχίστηκε και μέσα στα νοσοκομεία, όπου πραγματοποιήθηκε διακομιδή φαγητού στους μετανάστες (κατόπιν εντολής του διευθυντή του νοσοκομείου), παρά τις διευκρινίσεις ότι αρνούνται τη σίτιση. Ενώ στον Ερυθρό Σταυρό, η κυβέρνηση έστειλε αστυνομικούς για να τους φακελώσουν, κι όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματα των απεργών πείνας ζητήθηκε να δώσουν τα δικά τους! Επιπλέον, ενώ η κυβέρνηση πόνταρε στο ότι δεν θα κουνηθεί φύλλο, το ενδεχόμενο απώλειας ζωών εντείνει την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, ενώ φουντώνει και το κίνημα αλληλεγγύης, που έχει διάφορες εκφάνσεις: από τις μεγάλες πορείες της Πέμπτης και Παρασκευής σε Θεσσαλονίκη - Αθήνα μέχρι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων - ραδιοφωνικών σταθμών, από τα δεκάδες ψηφίσματα συμπαράστασης ως τη συνέντευξη Τύπου των δημοσιογράφων και την επίδοση ψηφίσματος στον πρόεδρο της Βουλής την Πέμπτη, από τις συσκέψεις φορέων στη Θεσσαλονίκη (δήμαρχος, πρύτανης του ΑΠΘ, οι πρόεδροι των ΕΔΟΘ, ΕΚΘ κ.ά.). Παρέμβαση υπέρ των μεταναστών πραγματοποίησε και η Α. Παπαρήγα, σε συνάντησή της –γι’ αυτό το θέμα– με τον Κ. Παπούλια. «Την ύστατη αυτή ώρα η κυβέρνηση πρέπει να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών πείνας με-

ταναστών! Καμιά ζωή δεν μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό του κυβερνητικού αυταρχισμού», τονίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καλώντας στην πορεία της Παρασκευής. Όλη αυτή η κινητικότητα δημιουργεί τριγμούς ακόμα και στο κυβερνητικό μέτωπο, με δημόσιες διαφοροποιήσεις υπουργών. «Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να βρεθούμε στο τραγικό σημείο της απώλειας ανθρώπινης ζωής. Θα ασκήσω την όποια πίεση μπορώ στους αρμόδιους συναδέρφους μου για να αποτραπεί πάση θυσία αυτό το ενδεχόμενο» δήλωσε ο Ευ. Βενιζέλος. Ενώ ο Χ. Καστανίδης διαβεβαίωσε ότι «δεν θα απελαθεί κανένας από τους απεργούς πεινάς για ένα χρόνο» και όχι για 6 μήνες που πρότεινε ο Γ. Ραγκούσης. Ταυτόχρονα η υφυπουργός Εργασίας, Άννα Νταλάρα εξήγγειλε μείωση ενσήμων (από 150 ένσημα σε 120) για την έκδοση κάρτας παραμονής και εργασίας στη χώρα. Μη γελιόμαστε όμως, πρόκειται για την ίδια κυβέρνηση που χτίζει τείχος στον Έβρο, που γκρεμίζει κατακτήσεις ενός αιώνα, που ξεπουλά τη δημόσια περιουσία, που οδηγεί στην απόγνωση χιλιάδες εργαζομένους. Αυτούς έχουμε απέναντί μας! Αν όμως ο αγώνας αυτός γίνει αγώνας όλων μας, αν τελικά νικήσει, με την αποδοχή όλων των δίκαιων αιτημάτων των απεργών πείνας, θα δημιουργηθεί η πρώτη ρωγμή στο τείχος που έχει χτίσει η κυβέρνηση γύρω από τα δικαιώματα και τη ζωή όχι μόνο των μεταναστών, αλλά και όλων των εργαζομένων και της νεολαίας.

Η απόλυσή σας προωθείται...

Τα Όσκαρ ...τραυλίζουν

Νέο «Ιράκ» η Λιβύη;

σελ. 15

σελ. 19

σελ. 21

Τα γιγαντιαία κέρδη της Κοσμοτέ, που ανήλθαν σε 385 εκατ. ευρώ, δεν εμπόδισαν τη διοίκηση του ομίλου να προχωρήσει σε 120 απολύσεις εργαζομένων στον οργανισμό.

Μια μέτρια τελετή, που σε τίποτα δεν συκγρίνεται με τις προ κρίσης εποχές χαρακτήρισε τα φετινά Όσκαρ, που δείχνουν να τραυλίζουν όπως Ο λόγος του βασιλιά που ξεχώρισε.

Με το χέρι στη σκανδάλη βρίσκονται οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις γύρω από τη Λιβύη, αλλά η εμπειρία του Ιράκ και του Αφγανιστάν αναστέλλει προς ώρας τα πολεμικά σχέδια.

Ραγίζει τον κυβερνητικό κυνισμό ο αγώνας των απεργών πείνας


ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ στη χρηματοδότηση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων αποκαλύφθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, μετά από καταγγελία που έγινε στη Βουλή. Τις ανακρίβειες στα στοιχεία των κονδυλίων αναγκάστηκε να παραδεχτεί η ίδια η ηγεσία του υπουργείου, κάνοντας λόγο για «λάθος» καταγραφή, αφού διαπιστώθηκε ότι συγκεκριμένη ΜΚΟ εμφανιζόταν στον επίσημο κατάλογο του υπουργείου να έχει εισπράξει μεγαλύτερο ποσό από αυτό που πραγματικά της δόθηκε. Όπως παραδέχτηκαν όμως τα στελέχη του υπουργείου, η περίπτωση αυτή δεν ήταν η εξαίρεση. Αντιθέτως, αποδεικνύεται ότι για πολλά χρόνια τα ποσά που εγγράφονταν ως δαπάνες προς ΜΚΟ δεν είχαν καμία σχέση με αυτά που τελικώς εισέπρατταν οι οργανώσεις. Η διαφορά στα ποσά αυτά προκαλεί εύλογα ερωτηματικά, αν εισπράττονταν και από ποιους. Ακόμη περισσότερα ερωτηματικά όμως προκύπτουν από το γεγονός ότι επικεφαλής της έρευνας που διατάχθηκε τέθηκε ο διευθυντής της υπηρεσίας που ...διαχειριζόταν μέχρι σήμερα τα κονδύλια αυτά. ΦΟΡΟΣ ΤΟ ...69% της τελικής τιμής της βενζίνης! Η νέα κούρσα ανόδου στις τιμές των καυσίμων φέρνει ξανά επί τάπητος το θέμα της φορολόγησης της βενζίνης, που κατατάσσει πλέον τη χώρα μας σε πρωταθλητή. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι στα 1,656 ευρώ το λίτρο, όπου έφτασε την Παρασκευή η μέση τιμή της αμόλυβδης, τα 1,142 ευρώ είναι φόροι προς το κράτος! Η κατάσταση θα επιδεινωθεί περαιτέρω λόγω της απόφασης που έχει ήδη λάβει η κυβέρνηση να προχωρήσει τον προσεχή Οκτώβριο σε πλήρη εξίσωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, καταργώντας έτσι τη μειωμένη τιμή που ίσχυε για το πετρέλαιο θέρμανσης. ΣΑΝ ΣΑΡΔΕΛΛΕΣ στοιβάζει τους μαθητές το σχέδιο συγχωνεύσεων που παρουσίασε το υπουργείο Παιδείας. Στην πολύπαθη Γκράβα συγχωνεύονται τρία λύκεια σε ένα και προκύπτει ένα σχολείο μαμούθ, με τον απίστευτο αριθμό των 508 μαθητών. Στο Βύρωνα η συγχώνευση δύο Λυκείων θα στριμώξει στο ίδιο προαύλιο 435 μαθητές. Ανάλογοι αριθμοί προκύπτουν από συγχωνεύσεις 300 συνολικά Δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων μόνο στην Αττική σε υπερτροφικές μονάδες, όπου θα συστεγάζονται πατείς με πατώ σε, κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες, μαθητές και εκπαιδευτικοί που μέχρι τώρα καταλάμβαναν ξεχωριστά κτίρια. Η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου διακήρυξε ότι οι συγχωνεύσεις θα έχουν αποκλειστικά παιδαγωγικά κριτήρια, η πραγματικότητα είναι όμως ότι μόνο κίνητρο για τις καταργήσεις των σχολείων είναι η εξοικονόμηση κονδυλίων, αδιαφορώντας προφανώς για το σοβαρό παιδαγωγικό αντίκτυπο, αλλά και τα ανυπέρβλητα προβλήματα που θα δημιουργήσει σε χιλιάδες οικογένειες η κατάργηση του σχολείου της γειτονιάς.

ΠPIN / 

Π OΛITIKH

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΓIΩPΓOΣ ΔEΛAΣTIK

Κ

Σούδα εναντίον... Λιβύης!

ανένα δισταγμό δεν δείχνει να έχει η αμερικανόδουλη κυβέρνηση Παπανδρέου να εμπλέξει την Ελλάδα σε πολεμική επίθεση εναντίον της Λιβύης όταν το αποφασίσουν οι ΗΠΑ, αδιαφορώντας παντελώς αν έτσι θα τινάξει στον αέρα τις σχέσεις της χώρας μας με όλους τους Άραβες. Η Σούδα πάντως έχει ήδη μετατραπεί σε βάση πολεμικής εξόρμησης των Αμερικανών. Περίπου 500 Αμερικανοί έφτασαν την Τετάρτη στη Σούδα αεροπορικώς, ενώ την Παρασκευή κατέπλευσε αμερικανικό ελικοπτεροφόρο με 2.000 πεζοναύτες, επιθετικά και μεταγωγικά ελικόπτερα, ελαφρά αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου κ.λπ. Λίγες ώρες αργότερα κατέπλευσε και άλλο πολεμικό αμερικανικό σκάφος, ένα «αποβατικό - μάνα» όπως ονομάζεται. Πρόκειται για μεγάλο αποβατικό πλοίο μέσα από το οποίο βγαίνουν πολλά μικρότερα αποβατικά πλοιάρια που προσεγγίζουν την ακτή αποβιβάζοντας στρατιωτικές δυνάμεις. Μέσα στην εβδομάδα που έρχεται θα αφιχθεί στη Σούδα και ένα πυρηνοκίνητο αμερικανικό υποβρύχιο και τρία ακόμη αμερικανικά πολεμικά σκάφη, ενώ προς τη Μεσόγειο κινείται από τον Κόλπο και το αμερικανικό αεροπλανοφόρο «Εντερπράιζ». Στη Σούδα έχουν φτάσει και έξι γερμανικά μεταγωγικά αεροσκάφη με 160 γερμανούς καταδρομείς με πρόσχημα ανθρωπιστικές επιχειρήσεις απομάκρυνσης πολιτών από τη Λιβύη, αλλά πανέτοιμα φυσικά να μεταφέρουν και στρατεύματα για ειδικές αποστολές, αν χρειαστεί. «Η βάση της Σούδας έχει διατεθεί για να εξυπηρετήσει τις ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες» δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Βαγγέλης Βενιζέλος, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου για συμμετοχή σε ενδεχόμενη αμερικανονατοϊκή επίθεση είναι ήδη ειλημμένη εκ των προτέρων. Ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Φίλιπ Γκάρντον που είναι αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις βρέθηκε την Τετάρτη στην Αθήνα. Συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα για τη ρύθμιση τελευταίων λεπτομερειών και συνεχάρη δημοσίως την κυβέρνηση Παπανδρέου γιατί «έχει βοηθήσει πολύ» τις ΗΠΑ στην υπόθεση της Λιβύης. Δεν συναντήθηκε πάντως με τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά για να εξασφαλίσει και τη δική του συναίνεση, όπως είχε προγραμματίσει, καθώς ο τελευταίος βρισκόταν στο Ελσίνκι για τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, έχοντας αναχωρήσει νωρίτερα. Η αμερικανική επίθεση στη Λιβύη πάντως δεν φαίνεται να έχει οριστικοποιηθεί ακόμη, παρά τις προπαρασκευαστικές κινήσεις. Όλα δείχνουν ότι θα εξαρτηθεί από τη διαγραφόμενη έκβαση των στρατιωτικών συγκρούσεων ανάμεσα στις αντικανταφικές και τις κανταφικές δυνάμεις. Οι Αμερικανοί θα επιτεθούν μό-

νο αν εκτιμήσουν ότι ο Καντάφι οδεύει προς επικράτηση στον πόλεμο με το αντίπαλο στρατόπεδο. Για την ώρα πάντως έχει γίνει προφανές ότι στη Λιβύη έλαβε χώρα οργανωμένη ένοπλη εξέγερση και όχι αυθόρμητη εξέγερση άοπλων πολιτών. Υπάρχουν επίσης βαρύτατες υποψίες ότι το λιβυκό κέντρο αυτής της εξέγερσης βρισκόταν σε επαφή με τις ΗΠΑ πολύ πριν από την εκδήλωσή της. Μέσα στο «κόλπο» βρίσκονταν όπως φαίνεται τόσο ο υπουργός Δικαιοσύνης του κανταφικού καθεστώτος Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ όσο και ο υπουργός Εσωτερικών Αμπντελφατάχ Γιουνίς. Ο πρώτος ανέλαβε επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου των αντικανταφικών δυνάμεων της Ανατολικής Λιβύης, με τους αμερικανούς γερουσιαστές Τζο Λίμπερμαν, ακροδεξιό «σκυλί» των πιο επιθετικών κύκλων του Ισραήλ και υποψήφιο αντιπρόεδρο των ΗΠΑ με τους Δημοκρατικούς, και Τζον ΜακΚέιν, ηττηθέντα υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ εκ μέρους των Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι βρίσκονταν στο Κάιρο, να τάσσονται την περασμένη Κυριακή με δηλώσεις τους στο CNN υπέρ της άμεσης αναγνώρισης από την Ουάσινγκτον ως νόμιμης κυβέρνησης αυτής που ...θα (!) σχημάτιζε ο Τζαλίλ και να ζητούν να εφοδιαστεί αμέσως με αμερικανικά όπλα!!! Το πρώτο αίτημα του Εθνικού Συμβουλίου μόλις ανέλαβε επικεφαλής του ο Τζαλίλ ήταν να κάνει στροφή 180 μοιρών και αναιρώντας προηγούμενη δήλωσή του ότι δεν θέλει σε καμιά περίπτωση ξένη επέμβαση στη χώρα, να ζητήσει από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσουν τα στρατεύματα του Καντάφι! Όσο για τον Γιουνίς, το δεύτερο υπουργό, αυτός ανέλαβε επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής των αντικανταφικών δυνάμεων. Αναφορικά τώρα με την κατάσταση στο πεδίο των μαχών, το κλεπτοκρατικό και άνευ οιουδήποτε πλεον προοδευτικού στοιχείου καθεστώς του Καντάφι δείχνει τα τελευταία 24ωρα να έχει συνέλθει από τον αρχικό αιφνιδιασμό και να επιχειρεί τη στρατιωτική ανασυγκρότησή του, αμυνόμενο πιο αποτελεσματικά και αντεπιτιθέμενο, αλλά έχοντας ήδη χάσει φυσικά τη μισή χώρα, την Κυρηναϊκή με κέντρο τη Βεγγάζη. Η προέλαση των αντικανταφικών δυνάμεων έχει ανακοπεί. Ο χρόνος θα δείξει αν θα υπάρξει κάποια μεσοπρόθεσμη ισορροπία δυνάμεων που μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο και ίσως διαμελισμό της Λιβύης σε δύο περιοχές ή αν κάποια από τις δύο παρατάξεις θα καταρρεύσει στρατιωτικά και πολιτικά. Στην πραγματικότητα, μόνο το κανταφικό στρατόπεδο μπορεί να καταρρεύσει και αυτή είναι η πιθανότερη εκδοχή, γιατί οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν θα αφήσουν τις αντικανταφικές δυνάμεις να ηττηθούν, πραγματοποιώντας εν ανάγκη και στρατιωτική εισβολή και κατοχή της Λιβύης για να ρίξουν τον Καντάφι.

n ΔΗΜΟΣΙΟ

Νέες δραματικές περικοπές και απολύσεις

Κ

ι άλλο μαχαίρι στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων έρχεται από την κυβέρνηση, αυτή τη φορά με πολύ δραστικότερους όρους. Μετά τη δημοσιοποίηση μελέτης για τις μισθολογικές εξελίξεις στο Δημόσιο, που η κυβέρνηση ανέθεσε σε δύο ιδιωτικές εταιρείες, οι εισηγήσεις που εξετάζουν τα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών κάνουν λόγο για δραματικές περικοπές, πάγωμα προσλήψεων και εκτεταμένες μετατάξεις υπαλλήλων. Σημαντικό νέο στοιχείο που τονίζεται στη μελέτη είναι πως «το μισθολόγιο του Δημοσίου χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, καθώς δεν γίνεται σύγκριση των μισθών με τις αντίστοιχες τάσεις της αγοράς». Με άλλα λόγια, ανοίγει το «παράθυρο» για να καθιερωθούν τα 592 ευρώ του ιδιωτικού τομέα και στους δημόσιους υπαλλήλους. Πώς θα γίνει αυτό; Το έδαφος προετοιμάζεται με τις δραστικές περικοπές των επιδομάτων. Σύμφωνα με τη μελέτη άλλωστε, μόλις το 60% της συνολικής μισθολογικής δαπάνης αφορά το βασικό μισθό, ενώ τα διάφορα επιδόματα ανέρχονται στο 29% των χρημάτων για τη μισθοδοσία. Ακολουθώντας κατά γράμμα τις διαταγές της τρόικας, η κυβέρνηση υιοθετεί και το «σιδερένιο» κανόνα της 1 πρόσληψης για κάθε 5 αποχωρήσεις, γεγονός που πρακτικά σημαίνει πλήρες πάγω-

μα προσλήψεων. Κι αυτό επειδή ο κανόνας αυτός πρέπει να συμπεριλάβει τους υποχρεωτικούς διορισμούς των αποφοίτων από τις στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές, τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και τους επιτυχόντες του ΑΣΕΠ. Αν μάλιστα τηρηθεί η υποχρέωση του επικαιροποιημένου Μνημονίου, που κάνει λόγο για «μείωση της απασχόλησης στο Δημόσιο επιπλέον του κανόνα 1 προς 5», τότε και οι απολύσεις θα μπουν στην ατζέντα της κυβέρνησης. Επιπρόσθετα, η μελέτη προετοιμάζει την αξιολόγηση στην απόδοση των υπαλλήλων και τη σύνδεση της παραγωγικότητας με τις αμοιβές. Όπως σημειώνεται στο πόρισμα, το παρόν μισθολόγιο εξομοιώνει από μισθολογικής άποψης τους υπαλλήλους που επιτυγχάνουν οριακή απόδοση με εκείνους που έχουν άριστη. Οι διατυπώσεις αυτές θα οδηγήσουν σε νέες μειώσεις με το πρόσχημα της ελλιπούς απόδοσης των υπαλλήλων. Σύμφωνα πάντως με τη μελέτη, το 50% του δείγματος των εργαζομένων που μελετήθηκε δεν ξεπερνά το μισθό των 1.639 ευρώ. Πάνω από 2.400 ευρώ λαμβάνει μόλις ένας στους δέκα. Παρά το γεγονός ότι οι αριθμοί αυτοί δεν επιβεβαιώνουν το μύθο περί καλοπληρωμένων υπαλλήλων, είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση θέλει να εξοικονομήσει μέχρι και 10 δισ. ευρώ έως το 2013 από τις περικοπές στους μισθούς που δίνει.


 / ΠPIN

ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ n ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Οι φράσεις του πρωθυπουργού «θα ακούσουμε καλέσματα να εγκαταλείψουμε την μεγάλη μας προσπάθεια. Και θα ακούσουμε πολλούς να λένε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, εμείς όμως δεν θα κάνουμε πίσω», ξεχώρισαν στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ την Παρασκευή. Στην ουσία, ο Γιώργος Παπανδρέου ξεκαθάρισε ότι η επίθεση στα εργατικά δικαιώματα δεν σταματά καθώς «ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και δύσκολος, η διαδρομή είναι δύσκολη, πονάει και έχει θυσίες», ενώ εντελώς αόριστα σημείωσε ότι «οι θυσίες ήδη πιάνουν τόπο». Σε μια πλειοδοσία λαϊκισμού και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, ενδεικτική της πίεσης που δέχεται η κυβέρνηση, είπε «δάνειο - ξεδάνειο δεν διαπραγματευόμαστε τις δικές μας υποθέσεις», ενώ ειναι γνωστό πόσο δεκτική είναι η κυβέρνηση σε όλες τις απαιτήσεις τη τρόικας. Παράλληλα, ο πρωθυπουργός διέψευσε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, σημειώνοντας ότι «η δική μας φυγή δεν είναι ούτε εκλογές, ούτε να εγκαταλείψουμε το έργο και τις ευθύνες μας, όπως έκανε η ΝΔ, αλλά είναι η φυγή προς τα μπρος, να αλλάξουμε τη χώρα», δηλαδή η συνέχιση της ίδιας «αιματηρής» πολιτικής ως το τέλος. Ο Γ. Παπανδρέου παράλληλα επέρριψε τις ευθύνες για τη διόγκωση του χρέους στην πολιτική της ΝΔ, σε μια προσπάθεια να εμφανίσει την κρίση ως αποτέλεσμα λάθος χειρισμών, απενοχοποιώντας τη διαχρονική αντιλαϊκή πολιτική όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Την ίδια στιγμή, από δέκα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου κατατέθηκε κείμενο πλήρους διαφωνίας, το οποίο ζητά «ανατροπή» της κυβερνητικής πολιτικής. Το κείμενο κατέθεσε το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, Θέμης Τζήμας, εκ μέρους των δέκα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και οι Δημήτρης Σακελλάρης, Κώστας Μαμέλης και Ρία Μπάφα. Στο κεί-

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

n ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Κινηματική και όχι κοινοβουλευτική επιτροπή ΑΝΤΑΡΣΥΑ: μπορεί να συμβάλει στον αγώνα για παύση πληρωμών - διαγραφή του χρέους

Κ

ατάμεστη ήταν η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ την Πέμπτη το μεσημέρι κατά την παρουσίαση στους εκπροσώπους Τύπου της δημόσιας έκκλησης για το σχηματισμό Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα ανοίξει τα βιβλία του δημόσιου χρέους. Η έκκληση υπογράφεται μέχρι στιγμής από περισσότερες από 200 προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το εσωτερικό έχουν υπογράψει την έκκληση οικονομολόγοι, βουλευτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Από το εξωτερικό μεταξύ αυτών που έχουν υπογράψει είναι ο σκηνοθέτης Κέν Λόουτς, ο βουλευτής των Εργατικών Τόνι Μπεν, εξέχοντες μαρξιστές οικονομολόγοι όπως ο Μπεν Φάιν και ο Ντάνκαν Φόλει και όσοι πρωτοστάτησαν στον Ισημερινό για τη δημιουργία εκεί Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Κοινή θέση και των τριών πρώτων ομιλητών εκ μέρους της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, η οποία κίνησε τη διαδικασία, δηλαδή της Σοφίας Σακοράφα, του Κώστα Λαπαβίτσα και του Παναγιώτη Λαφαζάνη ήταν πως πρόκειται για μια προσπάθεια η οποία είναι πρώτον κινηματική, δεύτερον δεν εξαρτάται ούτε στηρίζεται σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, οι οποίες έχουν αποδειχθεί κολυμβήθρες του Σιλωάμ, και τρίτο ότι δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου για να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο. Πρόκειται για ένα πλαίσιο δραστηριοποίησης που θέτει την Πρωτοβουλία σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση και σε ανταγωνισμό με διαχειριστικά πειράματα. Επιπλέον μίλησαν ο Σπύρος Παπασπύρος, πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, η συγγραφέας Νάντια Βαλαβάνη, ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρού-

γκαλος, ο μουσικοσυνθέτης Διονύσης Τσακνής και ο Μανόλης Γλέζος. Ο συντονιστής της συζήτησης, Λεωνίδας Βατικιώτης, αναφέρθηκε και στα επόμενα βήματα της Πρωτοβουλίας όπως η διοργάνωση διε-

οποίος «εκλαϊκεύοντας» μια σχετική πρωτοβουλία που ανακοίνωσε μια μέρα νωρίτερα ο πρόεδρος του ΣΥΝ, Αλέξης Τσίπρας, ανέλαβε να σώσει τη χαμένη τιμή του κοινοβουλευτισμού...

θνούς συνεδρίου για το δημόσιο χρέος στην Αθήνα τον Μάη (με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την προσφυγή στο μηχανισμό ΔΝΤ - ΕΕ) και η ερευνητική δουλειά που θα ξεκινήσει στην κατεύθυνση αποκάλυψης της σύνθεσης του δημόσιου χρέους. Μετά τις ομιλίες εκ μέρους της Πρωτοβουλίας έγιναν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από όσους παραβρίσκονταν. Αλγεινή εντύπωση στους παραβρισκόμενους προκάλεσε η τοποθέτηση του εκπροσώπου του Συνασπισμού, Αλέκου Φλαμπουράρη. Με κανονικό γιουχάισμα έγινε συγκεκριμένα δεκτή η αναφορά του στην πρότασή του ΣΥΝ να καταθέσει πρόταση στη Βουλή για να σχηματιστεί μια ακόμη εξεταστική επιτροπή που θα διερευνήσει το χρέος. Δεκάδες συγκεντρωμένοι αποδοκίμασαν τον εκπρόσωπο του ΣΥΝ ο

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τοποθετήθηκε με ανακοίνωση και σύντομη ομιλία του Παναγιώτη Σωτήρη. Μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή της τονίζεται πως «πάγια θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ότι στη σημερινή περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης στα λαϊκά στρώματα, βασική προϋπόθεση για να υπερασπίσουν οι εργαζόμενοι τα δικαιώματά τους, είναι η μονομερής στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, ως κομμάτι ενός αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος εργατικής απάντησης στην κρίση, και το οποίο περιλαμβάνει ακόμη την έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη, συνολικά την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικόλαϊκό έλεγχο και τη ριζική αναδια-

νομή εισοδήματος προς όφελος των εργαζομένων. (...) Το χρέος σε ότι αφορά την προέλευσή του αποτελεί αποτέλεσμα της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ και σε ότι αφορά τη διαχείρισή του έναν τεράστιο μηχανισμό μεταφοράς πλούτου στους τραπεζίτες και τις άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου, αφορμή και στήριγμα της ιστορικής επίθεσης ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας. Είναι λοιπόν συνολικά αντιδραστικό και για αυτό η πρότασή μας συμπυκνώνεται στην “παύση πληρωμώνμη αναγνώριση-διαγραφή του χρέους”.(...) Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζουμε και το αίτημα του λογιστικού ελέγχου του χρέους. Το άνοιγμα των βιβλίων, μπορεί να αποκαλύψει πλατιά στην κοινωνία τους μηχανισμούς του χρέους (…) και να συμβάλει στο αίτημα για παύση πληρωμών, μη αναγνώριση και διαγραφή του. Εκτιμούμε ότι μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, στο βαθμό, που κινείται με μια λογική εργατικού και λαϊκού ελέγχου και είναι πλήρως ανεξάρτητη από την κυβέρνηση και τις διάφορες κοινοβουλευτικές επιτροπές εξωραϊσμού και συγκάλυψης των προβλημάτων και τα αστικά κέντρα που προωθούν την αντιδραστική αναδιάρθρωση του χρέους, μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε αυτή την προσπάθεια. Με βάση τα παραπάνω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει το αίτημα για τη συγκρότηση ΕΛΕ του ελληνικού χρέους, επιμένοντας στην ανάγκη να έχει σαφή αγωνιστικό, κινηματικό προσανατολισμό, σε ρήξη με κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ και διατηρώντας το αυτονόητο δικαίωμα να ασκήσει κριτική στη δράση ή το λόγο της επιτροπής, όπου αυτά δεν θα συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις του κινήματος και την πάλη των εργαζομένων».

ΣΥΡΙΖΑ μενο σημειώνεται ότι «η πολιτική που εφαρμόζεται στη χώρα μας, η πολιτική των διαδοχικών μνημονίων δεν αποτελεί μέρος της λύσης αλλά κομβικό τμήμα του προβλήματος και της κρίσης της χώρας» και πως «τα πρωτοφανή σε όγκο και πάθος εδώ και ένα χρόνο συλλαλητήρια καταδεικνύουν ότι ο λαός δεν εγκρίνει την κυβερνητική πολιτική». Οι υπογράφοντες καυτηριάζουν το δημοκρατικό έλλειμμα σε επίπεδο κυβέρνησης και κόμματος, και καταλήγουν ότι «η πολιτική αυτή δεν χρειάζεται απλά κάποιες επιμέρους βελτιώσεις. Πρέπει να ανατραπεί άμεσα προς την κατεύθυνση ενός εναλλακτικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση». Οι εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ ολοκληρώθηκαν με την εκλογή των τριών νέων μελών που συμπλήρωσαν τη σύνθεση του Πολιτι κού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Μετά από ψηφοφορία εκλέχτηκαν οι Γ. Παναγιωτακόπουλος, Ν. Σαλαγιάννης και Ασ. Παπαηλιού.

Σε λυδία λίθο για τη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται η ενότητα της Αριστεράς. Η συμμαχία εισέρχεται πλέον σε περίοδο σοβαρών δοκιμασιών πολιτικού και στρατηγικού χαρακτήρα, όπου η αναγγελθείσα «αποχώρηση» Αλαβάνου είναι μόνο η αρχή. Την ίδια στιγμή που ο Συνασπισμός με διεθνές συνέδριο που διοργανώνει στην Αθήνα στο τέλος της εβδομάδας, φιλοδοξεί να ανανεώσει το «οπλοστάσιο» της φιλοευρωπαϊκής στρατηγικής, σε άλλο αμφιθέατρο θα συνεδριάζει το Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης με τη στάση απέναντι στις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις να καταλαμβάνει μια θέση ψηλά στην ατζέντα. «Δημόσιο χρέος και πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη», είναι το θέμα του διήμερου Συνεδρίου που διοργανώνεται από το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και ξεκινά την Πέμπτη στην Αθήνα. Όπως είπε ο πρόεδρος τη Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ-

ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ

Ευρω-λίφτινγκ ο Συνασπισμός Bήμα αυτοτέλειας του Μετώπου ΑΑ ΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε, «το πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι προτείνει λύσεις σε εθνικό επίπεδο και όχι σε ευρωπαϊκό. Το Συνέδριο έρχεται να καλύψει αυτό το κενό». Σε ερώτηση του Πριν κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση που δρομολογεί αλλαγές στα Συντάγματα των χωρών για να εγγράψει εκεί τα μνημόνια, επιδέχεται πλέον μεταρρυθμίσεων, απάντησε ότι «οι αλλαγές που προτάσσονται είναι συντηρητικές και αντιδραστικές και συνιστούν εξέλιξη που επιβεβαιώνει τη βούλησή μας να ανατρέψουμε την κυρίαρχη κατεύθυνση. Τίθεται η βάση για μια Ευρώπη των λαών και των αναγκών τους και η θέση μας αυτή

ισχυροποιείται». Είναι ίσως χαρακτηριστικό ότι από τα πάνελ του τριήμερου Συνεδρίου, η μόνη φωνή που έχει αμφισβητήσει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό είναι αυτή του Παναγιώτη Λαφαζάνη, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, οι διεργασίες στον ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσονται με πυρετώδεις ρυθμούς. Με συνέντευξή του στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ο Αλέκος Αλαβάνος έθεσε εαυτόν εκτός ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με μια παλιότερη φρασεολογία, ενώ με τα δικά του λόγια απάντησε πως «είμαι ένας μέσα στις χιλιάδες» στην ερώτηση αν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Επιπρόσθετα, τόνισε ότι πρότασή του σε ενδεχό-

μενο πρόωρων εκλογών είναι «ενιαίο μετωπικό ψηφοδέλτιο. Με συμμετοχή όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Χωρίς καμία εξαίρεση». Άλλωστε, σε ημερίδα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, ο Αλέκος Αλαβάνος τέθηκε για πρώτη φορά ομιλητής και εκπρόσωπος διαφορετικού πολιτικού φορέα, παράλληλα με ομιλητή προερχόμενο από το ΣΥΡΙΖΑ (Θ. Δρίτσας). Οι κινήσεις αυτές, όσο κι αν διαμορφώνουν κλίμα ρήξης, δεν συνιστούν οριστικές αποφάσεις διαχωρισμού. Την ερχόμενη Παρασκευή ξεκινά εξάλλου η Πανελλαδική Σύσκεψη του Μετώπου ΑΑ στο Πάντειο, όπου μεταξύ άλλων θα συζητηθεί και η πολιτική του πρόταση. Σε σχετική απόφαση της ΔΕΑ αναφέρεται το Μέτωπο απευθύνεται «και μέσω του ΣΥΡΙΖΑ προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον κόσμο του ΚΚΕ. Ειδικό βάρος στην ανάπτυξη σχέσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ».


ΠPIN / 

Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Υποκρισία για το ρατσισμό

n ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Η

δική μας φυγή είναι προς τα μπρος, για μια άλλη Ελλάδα και όχι οι εκλογές», τόνισε προχθές ο Γ. Παπανδρέου, μιλώντας στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο συνεδρίασε στη σκιά της κοινωνικής κατακραυγής, αλλά και των αντιθέσεων μέσα στο κυβερνητικό σχήμα. Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να ανυψώσει το ηθικό των στελεχών του κόμματος του Μνημονίου δεν ήταν πολύ αποτελεσματική. Και μόνο να σκεφτούν ότι όπου εμφανιστούν δέχονται αποδοκιμασίες και αναγκάζονται σε αποχώρηση (όπως ο Θ. Πάγκαλος στο Παρίσι) ή σε έξοδο από την πίσω πόρτα (όπως ο Γ. Παπανδρέου στη Θράκη και ο Λοβέρδος στην Κρήτη), η τάση φυγής αποκτά πιο ρεαλιστική διάσταση. Η απόσταση είναι μεγάλη από την «πολεμική κυβέρνηση» για να περάσουν οι «απελπιστικά επώδυνες αποφάσεις», τις οποί-

ες ζητούν θινκ τανκς της κυρίαρχης πολιτικής. Αντί γι’ αυτό βλέπουν μια κυβέρνηση, η οποία αφού πέρασε το Μνημόνιο και εξαιρετικά αντιδραστικές τομές (που έχουν το χαρακτήρα μιας κοινωνικής αντεπανάστασης), να βουλιάζει στην «επιτυχία» της. Καθώς το πέρασμα αυτών των τομών, γιγαντώνει την κοινωνική απονομιμοποίησή της. Έτσι, καθώς η πολιτική του Μνημονίου έχει χρεοκοπήσει και η επίθεση του κεφαλαίου απαιτεί ένα διαρκές κοινωνικό ολοκαύτωμα των δικαιωμάτων, η κυβέρνηση μοιάζει με ξεκουρδισμένο τηλεκατευθυνόμενο, που πρέπει να ξεπεράσει κρίσιμα εμπόδια. Η κόντρα Ραγκούση - Βενιζέλου αποτελεί απο-

Αγωνιστική κλιμάκωση, καμιά συναίνεση με κυβέρνηση και ΕΕ καλυπτικό παράδειγμα. Ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή της, η κυβέρνηση Παπανδρέου πάσχει από πρόωρη γήρανση, μοιάζοντας με τον ίδιο τον πρωθυπουργό: μπέιμπι φέις (και μυαλό), αλλά γερασμένο σκαρί. Όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι αυτή η κυβέρνηση δύσκολα θα αντέξει στις αντιδράσεις που θα προκαλέσουν τα νέα εφιαλτικά μέτρα, τα οποία πρέπει να περάσουν μέσα στους επόμενους τρεις μήνες, μέχρι και το Μάη. Η Σύνοδος της ΕΕ στις 24-25 Μάρτη έχει αβέβαιο ακόμα αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα θα σηματοδοτήσει ένα νέο γύρο λεηλασίας των εργαζομένων. Κραδαίνοντας την απειλή της χρεοκοπίας (στην οποία οδηγεί τους εργαζόμενους και τη χώρα η πολιτική και τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου) ετοιμάζονται να περάσουν τις νέες απαιτήσεις του Μνημονίου, τους όρους του δρακόντειου Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας της ΕΕ και το ασφυκτικό πλαίσιο δημοσιονομικής πειθαρχίας μέχρι το 2015. Ήδη, ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης είπε σε συνέντευξή του στα Νέα την Δευτέρα, ότι πρέπει να περάσει στο ελληνικό σύνταγμα διάταξη για το κρατικό χρέος και το έλλειμμα, υιοθετώντας (μετά την πρωτοπόρα σε αυτά Ντόρα) τις απαιτήσεις Μέρκελ. Παρόλ’ αυτά υπάρχουν ενστάσεις και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο φωτίζεται και η σημασία των αλλεπάλληλων προσπαθειών του ΠΑΣΟΚ για να εξασφαλίσει μια ευρύτερη συναίνεση, μια ευρύτερη βάση στήριξης της αντεργατικής λαίλαπας. Στις συναντήσεις με τον Γ. Παπακωνσταντίνου προσήλθαν μόνο οι πρόθυμοι παραστάτες του Μνημονίου, ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αριστερά, Δημοκρατική Συμμαχία. Στις νέες συναντήσεις, που κάλεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός πριν φύγει για Παρίσι, ανταποκρίθηκαν όλοι οι κοινοβουλευτικοί αρχηγοί: Α. Σαμαράς, Α.

Παπαρήγα, Α. Τσίπρας, Γ. Καρατζαφέρης. Βεβαίως, υπάρχει σοβαρότατη ένσταση για την παρουσία των επικεφαλής των κομμάτων της Αριστεράς, σε μια συνάντηση, όπου η μόνη της χρησιμότητα είναι να αναδείξει την προσπάθεια εθνικής συστράτευσης του Γιωργάκη. Η Αριστερά δεν πρέπει να έχει θέση στο κάδρο, ούτε καν για να διαφωνήσει. Το δικό της πεδίο είναι οι δρόμοι του αγώνα, όπου το αμέσως επόμενο διάστημα και ενόψει της κρίσιμης συνόδου της ΕΕ πρέπει να ξετυλιχθούν σημαντικές αγωνιστικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα θέσουν στο στόχαστρό τους τόσο την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, όσο και την ΕΕ. Μια ΕΕ που αποδεικνύεται καθαρά ότι όχι μόνο δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί προς το φιλολαϊκότερο, αλλά γίνεται ολένα πιο αντιδραστική και αντεργατική. Ήδη υπάρχει πρόταση της ΑΔΕΔΥ για πανεργατική απεργία πριν τη Σύνοδο, πλαίσιο για απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 23 Μάρτη κατέθεσε το ΠΑΜΕ, προτάσεις για απεργία πριν τη Σύνοδο μπαίνουν από ταξικές δυνάμεις και σε πρωτοβάθμια σωματεία. Βεβαίως, όσο αναγκαία είναι μια απεργιακή παρέμβαση μεγάλης κλίμακας πριν τη Σύνοδο, είναι φανερό ότι δεν αρκεί. Απαιτείται η λογική ενός αγώνα διαρκείας (και με απεργιακές μορφές) και πολιτικές μορφές πάλης στο δρόμο και στις πλατείες, στα κέντρα των πόλεων, που θα εκφράζουν το αίτημα της ανατροπής της κυβέρνησης και της επίθεσης της «χούντας» κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Το «όλοι μαζί», η απεργιακή συμπόρευση και η διαμόρφωση μετώπων αγώνα των κλάδων που βρίσκονται σε κίνηση, μαζί με τη συνάντηση όλων των αντιστάσεων και του κόσμου που παλεύει για την ανατροπή σε μεγάλες λαϊκές καταλήψεις δημόσιων χώρων μπορεί να δώσουν άλλο αέρα στη λαϊκή αντεπίθεση.

n ΔΙΠΡΟΣΩΠΙΑ Α. ΣΑΜΑΡΑ

Σκληρότερο μνημόνιο ζητά το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα! Το ευρωπαϊκό πρόβλημα οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιες χώρες δεν ήταν αρκετά αυστηρές στα δημοσιονομικά τους κριτήρια και την οικονομική τους πολιτική, υποστήριξε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μπαρόζο, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο πλαίσιο της συνόδου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ελσίνκι, στο οποίο συμμετείχε και ο Α. Σαμαράς, περιγράφοντας το πολιτικό του πλαίσιο. Σε αυτή την κατεύθυνση συμφώνησαν και οι περισσότεροι ηγέτες των δεξιών κομμάτων της Ευρώπης που μάλιστα αναφέρθηκαν στην ανάγκη «να υιοθετηθούν αυστηρότεροι κανόνες όσον αφορά στα θεμελιώδη δημοσιονομικά μεγέθη κάθε κράτους-μέλους, αλλά και στο εν-

δεχόμενο θέσπισης κυρώσεων». Ο Α. Σαμαράς στην ευρωπαϊκή του παρουσία προσπάθησε να υπερασπιστεί για μια ακόμη φορά τη διαφωνία του με το συγκεκριμένο Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (χρόνοι αποπληρωμής, μηδενική ανάπτυξη) τονίζοντας την ανάγκη «νέων εναλλακτικών προτάσεων». Ο αρχηγός της ΝΔ, συμφωνώντας στην ουσία με τις επίσημες ανακοινώσεις, μίλησε για μια «κοινή προσπάθεια για αληθινή διέξοδο και αληθινή ευρωπαϊκή λύση». Στη συνά-

ντηση που είχε με τον εντολοδόχο πρωθυπουργό της Ιρλανδίας Έντα Κένι, ο μεσσήνιος πολιτικός στάθηκε στην ανάγκη μιας πολιτικής χαμηλής φορολογίας, (ίδια πολιτική που οδήγησε την Ιρλανδία στην ΕΕ), και πάνω απ’όλα «ανάπτυξης». Ο Α. Σαμαράς είπε ότι και «οι δυο χώρες αντιμετωπίζουν από ένα Μνημόνιο, το οποίο δεν λύνει τα προβλήματά τους. Η Ιρλανδία, όμως, έβαλε μπροστά για ανάπτυξη». Η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων είναι ότι ο κεντροδεξιός Κένι έβαλε πρώ-

το θέμα της ατζέντας επιθετικά το ζήτημα της αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου της Ιρλανδίας με το ΔΝΤ, ενώ ο Α. Σαμαράς συνεχίζει να τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι θα «σεβαστεί την υπογραφή που έβαλε το ΠΑΣΟΚ» μην τολμώντας να θέσει καν θέμα νέας συμφωνίας. Η χρεοκοπία της ρηχής αντιμνημονιακής ρητορίας της ΝΔ αλλά και η διπροσωπία της δεξιάς παράταξης φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι έχει αναγορεύσει σε νέο κορυφαίο πολιτικό ζήτημα τον «αποσυντονισμό» της κυβέρνησης, όπως φάνηκε και από την εσωκομματική κόντρα Ραγκούση και Βενιζέλου για το θέμα της στάσης απέναντι στην απεργία πείνας των μεταναστών.

Σ

το πλαίσιο της προσέγγισης του ποινικού δικαίου των κρατών μελών της ΕΕ κινείται το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας» που έχει τεθεί σε «δημόσια διαβούλευση». Το νομοσχέδιο δεν κινείται στην κατεύθυνση σε καμία περίπτωση της ουσιαστικής καταπολέμησης των εκδηλώσεων ρατσισμού, σεξισμού και ξενοφοβίας και από την άλλη ανοίγει επικίνδυνα μονοπάτια για τη δίωξη ατόμων για τις απόψεις τους, όπως έγινε στο εξωτερικό με τον αμφιλεγόμενο αναθεωρητή ιστορικό Ντ. Ίρβινγκ ή με ποινικές διώξεις απέναντι σε όσους είναι επικριτικοί π.χ. απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ ή άλλων χωρών με το βολικό μοντέλο της ταύτισης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό.

Όπως τονίζεται με το νομοσχέδιο αξιόποινες θεωρούνται και οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις που στρέφονται κατά πραγμάτων τα οποία χρησιμοποιούνται από θρησκευτικές ομάδες ή πρόσωπα. Την ίδια στιγμή που οι έλληνες πολιτικοί έχουν επιδοθεί σε μια ξενοφοβική πλειοδοσία με αφορμή την απεργία των 300 μεταναστών, με δηλώσεις από κυβερνητικά χείλη όπως «αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κουλτούρα», είναι φυσικό ότι αυτές οι κινήσεις αποτελούν απλώς στάχτη στα μάτια και ταυτόχρονα ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου για περισσότερες απαγορεύσεις και διώξεις.

Διάλογος για το Σώμα του ΝΑΡ

Π

ροχωρά μέσα στις οργανώσεις του ΝΑΡ ο διάλογος ενόψει του Πανελλαδικού Σώματος της οργάνωσης με θέμα Καπιταλιστική κρίση και Αριστερά, που θα διεξαχθεί στις 1-2 Απρίλη στην Αθήνα. Με συνεδριάσεις, συσκέψεις και πρώτες εκδηλώσεις ανοίγει ουσιαστικά η διαδικασία για το 3ο Συνέδριο του ΝΑΡ. Για να διευκολυνθεί η συμμετοχή μελών και φίλων του ΝΑΡ και άλλων αγωνιστών, έχει δημιουργηθεί ειδικό ιστολόγιο στο ίντερνετ: http://nar-krisi.blogspot.com/. Επίσης, η ομάδα ψηφιακής παρέμβασης του ΝΑΡ έχει φτιάξει ένα ενδιαφέρον βίντεο για την καπιταλιστική κρίση. Η Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου, απευθυνόμενη και στο ευρύτερο δυναμικό της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις μαχόμενες πρωτοπορίες του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, στη ριζοσπαστική διανόηση, σημειώνει ότι «περιμένουμε τη συμβολή, τη συμμετοχή στη συζήτηση, το διάλογο, με άρθρα και γνώμες, παρατηρήσεις και κριτικές από τις επόμενες μέρες. Ο διάλογος αυτός θα μπορεί να δημοσιευθεί τόσο στο Πριν όσο και σε ειδικό ιστολόγιο που λειτουργεί. Για δημοσίευση στο Πριν, πρέπει τα σχετικά κείμενα να μην υπερβαίνουν τις 700 λέξεις, ενώ για το ιστολόγιο τις 3.000 λέξεις. Όλα τα κείμενα πρέπει να αποστέλλονται στο e-mail narnet@ narnet.gr».


 / ΠPIN

ΘEMA Κοινή επίθεση του συνασπισμού εξουσίας

E IKONOKΛAΣTEΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

n ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΝΑΚΑΚΗΣ

Η Ελλάδα είναι υπό κατοχή; Απαιτείται εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας όλων των Ελλήνων; Ή μήπως, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πλέον ευνοϊκό πεδίο για να βγει η χώρα από την κρίση και για όλα φταίει αποκλειστικά η ελληνική κυβέρνηση; Ποια είναι σήμερα η αντικαπιταλιστική αριστερή τοποθέτηση, σε μια εποχή που οξύνονται και η ενιαία επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία (βασική πλευρά) και οι ενδοαστικοί ανταγωνισμοί (δευτερεύουσα πλευρά);

n ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η οξύτητα που έχει πάρει η επίθεση κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ - κεφαλαίου και ο προκλητικός / κυνικός τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η στάση της ΕΕ και του ΔΝΤ, έχουν φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα του «ξένου παράγοντα», της θέσης της «χώρας» στο διεθνές σκηνικό μ’ έναν τρόπο συχνά σχηματικό, που αποπροσανατολίζει και –κυρίως– αποδρά από το ταξικό επίδικο της ιστορικών διαστάσεων σύγκρουσης που εξελίσσεται γύρω από την κρίση και την αστική απάντηση σ’ αυτή. Ιδού, λοιπόν, το δίπολο που στήνεται: Από τη μια οι δυνάμεις (από τη Σπίθα ως το μαοϊκό χώρο) που «διαβάζουν» την αντεργατική επιδρομή ως εκδήλωση «εθελοδουλίας» και «υποτέλειας», για να καταλήξουν σ’ ένα αναμάσημα των θεωριών της «εξάρτησης» και σε μια γραμμή νέου ΕΑΜ. Κι από την άλλοι εκείνοι (βλ. ΣΥΡΙΖΑ) που ...βγάζουν λάδι την ΕΕ, «δείχνοντας» μόνο την κυβέρνηση Παπανδρέου, την τρόικα γενικώς, το ΔΝΤ, κατηγορώντας συλλήβδην και συστηματικά τις αντι-ΕΕ φωνές ως εθνικιστικές και καταλήγοντας σε μια γραμμή διαχείρισης του καπιταλισμού και «επανίδρυσης της ΕΕ». Το ΚΚΕ, που πλέον έχει υποστείλει τη σημαία της εξάρτησης και της υποτέλειας που ανέμιζε δεκαετίες (αλλά τώρα τη θεωρεί αποπροσανατολιστική) και την προπαγάνδα περί μέτρων που εκπορεύονται από το διευθυντήριο των Βρυξελλών, για να μας πει ότι καπιταλισμό είχαμε και πριν και μετά την κρίση, ότι το πρόβλημα κυρίως έχει να κάνει με την κυβέρνηση και το δικομματισμό, κι ότι το κύριο είναι η πάλη για λαϊκή οικονομία - εξουσία (εννοείται, χωρίς επανάσταση) και όχι για αντικαπιταλιστικά αιτήματα του τύπου έξω από την ΕΕ ή διαγραφή του χρέους. Αλλά και τμήματα του αντιεξουσιαστικού χώρου που –παραδόξως– συγκλίνουν με τη λογική του ΚΚΕ, μιλώντας γενικά και αόριστα για τα αφεντικά και το κράτος και προτείνοντας –επίσης γενικά κι αόριστα– την κατάργησή τους. Κοινό χαρακτηριστικό των εν λόγω απόψεων είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται (ηθελημένα ή όχι) πως τα μέτρα που προωθούνται αποτελούν ενιαίο και κοινό τόπο του ελληνικού και του διεθνούς (ευρωπαϊκού και υπερ-ατλαντικού), του χρηματοπιστωτικού και του παραγωγικού κεφαλαίου, των θεσμικών του εκφράσεων (κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ κ.λπ.) και των μηχανισμών χειραγώγησης (ΜΜΕ). Δηλαδή, είναι κοινός τόπος συνολικά του αστικού συνασπισμού εξουσίας, στο πλαίσιο του οποίου βέβαια υπάρχει και «καταμερισμός εργασίας» αλλά και οξύτατη σύγκρουση, οικονομική (για τη μοιρασιά της λείας) και πολιτική (για το ρόλο του κάθε κέντρου). Κατά συνέπεια, τα βέλη του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, είναι υποχρεωτικό να στρέφονται με αντικαπιταλιστικό και διεθνιστικό τρόπο, ενιαία και ταυτόχρονα ενάντια στον αστικό συνασπισμό εξουσίας συνολικά και σε κάθε του κρίκο, συνυπολογίζοντας ασφαλώς και τις συγκρούσεις στο εσωτερικό του.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΟΙ

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ Ο

πως συμβαίνει σε κάθε σημαντική κρίση, έτσι και σήμερα το κεφάλαιο και το πολιτικό σύστημα προσπαθούν να την υπερβούν αναδιατάσσοντας ριζικά τόσο τις σχέσεις κεφαλαίου - εργασίας, όσο και τις σχέσεις κεφαλαίου - κεφαλαίου. Κι αυτά τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνικό επίπεδο. Το πρώτο, λοιπόν, διακύβευμα της αστικής αντι-κρισιακής στρατηγικής περιστρέφεται γύρω από το βασικό μηχανισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, από το μηχανισμό παραγωγής και υπεξαίρεσης υπεραξίας, με στόχο να εκτονωθεί η κρίση υπερσυσσώρευσης και να αναστραφεί η τάση πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Στο μέτωπο αυτό –τα βασικό, το θεμελιώδες και γενικά και 4 στη σημερινή κρίση– συγκεντρώνεται η κύρια κατεύθυνση των αστικών προσπαθειών, είτε πρόκειται για προσπάθειες αναδιαρθρωτικού χαρακτήρα είτε για προσπάθειες άμεσης ή έμμεσης συμπίεσης της αξίας της εργατικής δύναμης. Στο μέτωπο αυτό συνασπίζονται ο Γ. Παπανδρέου και ο Ζ. Τρισέ, ο Ν. Σαρκοζί και ο Ντ. Κάμερον, ο Μπ. Ομπάμα και ο Ντ. Στρος Καν, η Α. Μέρκελ και ο κυβερνήτης του Γουισκόνσιν. Ειδικά στην Ελλάδα, σε έναν καπιταλιστικό κοινωνικοικονομικό σχηματισμό που πλήττεται βίαια από την κρίση, χάνει ανταγωνιστικούς πόντους και βλέπει τη δυναμική της κεφαλαιακής συσσώρευσης να συρρικνώνεται και τις ελπίδες για ν’ ανέβει σκαλί στο διεθνές κεφαλαιοκρατικό πλέγμα να ψαλιδίζονται, η πλευρά αυτή αποκτά

εφιαλτικές διαστάσεις. Μοιάζει με χιονοστιβάδα, που απογειώνει την ανεργία και ισοπεδώνει τις εργατικές αποδοχές, σπρώχνοντάς τες συχνά κάτω κι από το φυσικόβιολογικό όριο της αξίας της εργατικής δύναμης, μεγιστοποιώντας την υπεραξία που αποσπάται από το κεφάλαιο. Αυτή είναι η ουσία της περιβόητης «εσωτερικής υποτίμησης» ή «εσωτερικού αποπληθωρισμού» που, μέσω των περικοπών μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, της αύξησης των έμμεσων και άμεσων φόρων και της αύξησης των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, συνθλίβει κατά 30% και πλέον (κάποιοι κάνουν λόγο για 40-50% στην πλήρη ανάπτυξη των μέτρων) τις εργατικές αποδοχές.

σαφής και δεδομένη. Έτσι, όταν έσκασε η βόμβα του χρέους, σαν έτοιμο από καιρό το ελληνικό κεφάλαιο, κινούμενο με το «δόγμα του σοκ», που τόσο εύστοχα περιγράφει η Ναόμι Κλάιν στο ομότιτλο βιβλίο της, έσπευσε να συμπράξει με την ΕΕ και το ΔΝΤ και να στηρίξει την κυβέρνηση Παπανδρέου στην κανιβαλική της επέλαση κατά των εργατικών αναγκών. Το γιατί είναι προφανές: Ελπίζει ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα ξαναπάρει μπρος η μηχανή της καπιταλιστικής συσσώρευσης και κερδοφορίας, θα ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κεφαλαίου και θα ισχυροποιηθεί η θέση του στο διεθνές σκηνικό. Είπαμε, όμως, αυτή είναι η κύρια πλευρά των όπλων που έχει το κεφάλαιο στη φαρέτρα του για να υπερβεί την κρίση. Δεν είναι η μοναδική. Αδιαμφισβήτητα ωφελημένο από τα αντεργατικά Με έναν εξαιρετικά διεισδυτικό και μέτρα είναι το ελληνικό κεφάλαιο πολύ προφητικό τρόπο, ο Κ. Μαρξ, στον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου, περιγράφει και τους άλλους μηχανιΑδιαμφισβήτητα ωφελημένο απ’ αυτά τα σμούς που κινητοποιεί για να αντιρροπήμέτρα είναι το ελληνικό κεφάλαιο. Γι’ αυτό σει την τάση πτώσης του μέσου ποσοστού –χωρίς καμιά ταλάντευση ως τώρα– ο ΣΕΒ κέρδους και αφορούν το δικό του στρατό«εγκρίνει και επαυξάνει» το Μνημόνιο και πεδο αλλά και το διεθνές σκηνικό. τις επί τα χείρω επικαιροποιήσεις του. Αν, Στους μηχανισμούς αυτούς, κομβικό ρόμάλιστα, κάνουμε ένα φλας μπακ στο χρό- λο κατέχουν η συγκέντρωση - συγκεντρονο, πολύ εύκολα θα βρούμε μια πλειάδα το- ποίηση του κεφαλαίου (κοινώς η απαξίωποθετήσεων του ΣΕΒ και των «δεξαμενών ση των μη κερδοφόρων τμημάτων του κεσκέψης του», που προτείνουν εδώ και χρό- φαλαίου, η «δημιουργική καταστροφή» νια τα περισσότερα από τα μέτρα που τώρα του Σουμπέτερ και η ένταση της μονοπώενσωματώνονται στο Μνημόνιο – και αρ- λησης) και οι διάφορες μορφές της καπιτακετά ακόμη. Μπορεί οι συσχετισμοί να μην λιστικής διεθνοποίησης και ολοκλήρωσης. επέτρεπαν την επιθετική προώθησή τους Κοινό στοιχείο των δύο μηχανισμών είναι –στην έκταση και το βάθος που το κεφά- η προσπάθεια άντλησης –από τις πιο ισχυλαιο επιθυμούσε–, ωστόσο η επιδίωξη ήταν ρές και δη τις πλέον διεθνοποιημένες μερί-


KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

E IKONOKΛAΣTEΣ

ΠPIN / 

ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

δες του κεφαλαίου– ενός πρόσθετου κέρδους, ενός υπερκέρδους, το οποίο, προφανώς, δεν προκύπτει από το πουθενά. Προκύπτει από μια ανισόμετρη μοιρασιά της υπεραξίας που έχει αντληθεί από το κεφάλαιο συνολικά, μια μοιρασιά η οποία γίνεται με βάση το συσχετισμό δύναμης και το δίκαιο του ισχυρότερου και μεταφέρει στο ισχυρότερο τμήμα του κεφαλαίου μέρος της υπεραξίας που υπεξαιρέθηκε από άλλους καπιταλιστές ή σε άλλους καπιταλιστικούς σχηματισμούς. Τις βλέπουμε αυτές τις δύο τάσεις ολοκάθαρα μπροστά μας και στην παρούσα κρίση. Βλέπουμε, κατ’ αρχήν την τάση για συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και την αναδιάταξη στις ηγετικές μερίδες και την πυραμίδα του συνολικά. Έτσι, τις πρώτες 45 ημέρες του 2011, οι εξαγορές και οι συγχωνεύσεις σε πλανητικό επίπεδο ήταν αυξημένες κατά 25% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, ενώ η αξία των συμφωνιών στις οποίες εμπλέκονται αμερικανικές εταιρείες είναι υπερδιπλάσια σε σχέση με πέρσι. Αρκετά στοιχεία της τάσης αυτής αναφέρονται στο Κείμενο Εργασίας του ΝΑΡ για την καπιταλιστική κρίση, το οποίο αποτελεί βάση συζήτησης για το Πανελλαδικό Σώμα των αρχών Απριλίου. Δυο μόνο πτυχές θα αναφερθούν εδώ. Η πρώτη αφορά το ρόλο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που, παρότι αποτέλεσε τον άμεσο πυροδότη της παρούσας κρίσης, φαίνεται να ισχυροποιείται περαιτέρω, αποσπώντας για λογαριασμό του ένα όλο και αυξανόμενο τμήμα της υπεραξίας που παράγεται στην καπιταλιστική παραγωγή (δηλαδή, από άλλα τμήματα του κεφαλαίου). Η δεύτερη αφορά τη γοργά εξελισσόμενη στην Ελλάδα συντριβή των μικρομεσαίων στρωμάτων –παραδοσιακών, αλλά και νέων– ή και τμημάτων της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης. Εννοείται, βέβαια, ότι ο ανεμοστρόβιλος αυτός θα σαρώσει και μεγάλες –ενδεχομένως και ηγετικές– μερίδες

του ελληνικού κεφαλαίου, οι οποίες δεν θα αντέξουν στο νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον που θα διαμορφωθεί στην ΕΕ (πράγμα όχι περίεργο ή στενά ελληνικό, αν θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι η Ένρον ή η Λίμαν Μπράδερς ήταν κολοσσοί κι όχι δευτεροκλασάτα ονόματα, κι ότι κολοσσοί για τα ελληνικά δεδομένα ήταν και οι προβληματικές της δεκαετίας του ’80). Ας θυμηθούμε εδώ τα λόγια του Κ. Μαρξ: «Η μονοπωλιακή τιμή ορισμένων εμπορευμάτων απλώς μεταφέρει ένα μέρος από το κέρδος των άλ-

λων παραγωγών στα εμπορεύματα που πουλιούνται σε μονοπωλιακή τιμή». Αλλά και τη διαπίστωση του Λένιν: «Δεν έχουμε πια μπροστά μας την πάλη του συναγωνισμού των μικρών και των μεγάλων, των τεχνικά καθυστερημένων και των τεχνικά προοδευμένων επιχειρήσεων. Έχουμε μπροστά μας το πνίξιμο από τους μονοπωλητές εκείνων που δεν υποτάσσονται στα μονοπώλια, στο ζυγό τους, στην αυθαιρεσία τους». Αν, όμως, αυτή η πλευρά ουδόλως αμφισβητείται από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και στο μαρξισμό, η άλλη –αυτή, δηλαδή, που σχετίζεται με το πώς αξιοποιούνται οι διεθνείς καπιτα-

λιστικές σχέσεις για την άντληση υπερκέρδους από τις ηγεμονικές μερίδες του κεφαλαίου– προκαλεί πλήθος αντιπαραθέσεων. Πριν προβούμε σε αξιολογικές κρίσεις, οφείλουμε να δούμε μέσα από ποιους δρόμους λειτουργεί αυτή η πλευρά. Ένας πρώτος δρόμος είναι ο μηχανισμός του χρέους. Ένας μηχανισμός γνωστός από τη δεκαετία του 1980 στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, που σήμερα όμως παροξύνεται, καθώς υπερχρεωμένες και μάλιστα σε βαθμό ανώτερο από την Ελλάδα (αν ληφθεί υπόψη το συνολικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό) είναι οι περισσότερες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, δεν υπάρχει ορατή διέξοδος από αυτή την κατάσταση και πλέον δανειστές δεν είναι κάποιες άλλες χώρες που σταθμίζουν και γεωπολιτικά δεδομένα, αλλά άγρια κερδοσκοπικά κεφάλαια του χρηματοπιστωτικού τομέα που θυσιάζουν τα πάντα στο γρήγορο και μέγιστο κέρδος. Στις συνθήκες αυτές, η εξυπηρέτηση του χρέους αναδεικνύεται σε μηχανισμό αναδιανομής της παραγόμενης σε μια χώρα υπεραξίας υπέρ των κεφαλαίων - πιστωτών της και εις βάρος του εγχώριου κεφαλαίου της, δηλαδή σε μηχανισμό έμμεσης, διεθνικής εκμετάλλευσης και άντλησης υπερκέρδους από τα κεφάλαια που δάνεισαν τη χώρα - οφειλέτη. Γύρω από το ζήτημα αυτό, όπως είναι φυσικό, διεξάγεται σκληρότατη ενδοκαπιταλιστική διαπάλη. Με τα κεφάλαια - πιστωτές του ελληνικού καπιταλισμού –διά μέσου του Σπίγκελ– να βγάζουν «στη σέντρα» το ελληνικό κεφάλαιο για τα 600 δισ. που έχει αποθησαυρίσει στις ελβετικές τράπεζες (διεκδικώντας, στην ουσία, τμήμα της υπεραξίας αυτής). Αλλά και τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου να αρχίζουν να «γκρινιάζουν» – προς θεού, όχι για να αμφισβητήσουν τη βασική, άγρια εκμεταλλευτική πλευρά του Μνημονίου, αλλά για να διεκδικήσουν για λογαριασμό τους κάποια περισσότερα λάφυρα από τη αυξημένη μάζα της υπεραξίας που υπεξαιρείται από τους μισθωτούς.

Αντικαπιταλιστική απάντηση n ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΕΨΕΙ ΤΟΣΟ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΕΘΝΙΚΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Γ

ια τον ίδιο τον εργάτη αποτελεί μιαν υπόθεση δευτερεύουσας σημασίας αν η υπεραξία αυτή, που είναι το αποτέλεσμα της υπερεργασίας ή της απλήρωτης δουλειάς του, τσεπώνεται ολόκληρη από τον κεφαλαιοκράτη βιομήχανο ή αν ο τελευταίος είναι υποχρεωμένος να πληρώνει κομμάτια απ’ αυτή την υπεραξία σε τρίτα πρόσωπα με την ονομασία της γαιοπροσόδου και του τόκου». Η θέση αυτή του Κ. Μαρξ, διατυπωμένη στο έργο Μισθός, τιμή και κέρδος, δεν μπορεί παρά να είναι ο οδηγός του σύγχρονου εργατικού κι επαναστατικού κινήματος. Μαζί της φαίνεται να… συμφωνεί και ο πρωθυπουργός, που –διερμηνεύοντας τις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου κυρίως σε σχέση με το μέλλον του ελληνικού καπιταλισμού– δήλωνε πριν μερικές εβδομά-

δες πως «ακόμη κι αν δεν υπήρχαν το χρέος και το Μνημόνιο, θα έπρεπε να προωθήσουμε τα μέτρα αυτά, ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα και να ατενίσουμε με ελπίδα το μέλλον ως χώρα». Αλίμονο, συνεπώς, αν το εργατικό κίνημα και η Αριστερά διαλέξουν ή ξεχάσουν αντιπάλους από την ιερή συμμαχία της που προωθεί τον ορυμαγδό των μέτρων. Αλίμονο αν οι δευτερεύουσας σημασίες συγκρούσεις στο αστικό στρατόπεδο και στο πολιτικό του σύστημα –και θα έχουμε τέτοιες συγκρούσεις, θα είναι πολλές και σκληρές, θα κοντράρουν ενδεχομένως πλευρές της πορείας στην ΕΕ και θα πρέπει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά να τις παίρνει υπόψη, με ταξικό και διεθνιστικό κριτήριο– εννοείται μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι μπροστά μας δεν βρίσκεται μια νέα περίοδος «υποτέλειας», «κατοχής» και «ξεπουλήμα-

τος της εθνικής κυριαρχίας και των ασημικών της χώρας» στους Γερμανούς, αλλά μια περίοδος άγριας εκμετάλλευσης, έντασης του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού και της ανισομετρίας τόσο σε κάθε εθνικό καπιταλισμό όσο και στην ΕΕ συνολικά, απροκάλυπτης ενίσχυσης του αντιδραστικού - ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της ΕΕ. Κι αυτό δεν απαντιέται ούτε από εθνικιστικές ή εθνικοαπελευθερωτικές θέσεις, ούτε με ένα γενικόλογο αντικαπιταλισμό, ούτε – πολύ περισσότερο– με έναν αναιμικό ή ανύπαρκτο αντιΕΕ προσανατολισμό. Απαντιέται με μια πολιτική ταυτότητα, γραμμή και πρακτική συνάμα διεθνιστική, ταξική και βαθιά αντικαπιταλιστική. Με μια γραμμή που θα κρίνεται στις καθημερινές αναμετρήσεις και στην ενιαία αντιπαράθεση προς όλους τους πυλώνες της νέας αστικής σταυροφορίας.

Έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ n ΟΞΥΝΣΗ ΕΝΔΟΑΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ Η καπιταλιστική διεθνοποίηση και ειδικά η καπιταλιστική ολοκλήρωση τύπου ΕΕ είναι ένας ακόμη δρόμος που αξιοποιεί το κεφάλαιο για να υπερβεί την κρίση, αντλώντας πρόσθετο κέρδος. Η ΕΕ από τη φύση της και όχι λόγω της «στρεβλής οικοδόμησής» της ή της κυριαρχίας των αγορών και του νεοφιλελευθερισμού λειτουργεί υπέρ της άντλησης υπερκέρδους από το πολυεθνικό κεφάλαιο πολλαπλά. Διαμορφώνοντας ένα λίγο πολύ ενιαίο οικονομικό πλαίσιο, ευνοεί τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, την κατάκτηση θέσεων από τις πολυεθνικές, την εκκαθάριση του πεδίου από τους πιο αδύναμους ανταγωνιστές τους (διά μέσου της συντριβής ή της εξαγοράς), την εξαγωγική πανκυριαρχία τους. Ευνοεί, με άλλα λόγια, όχι τη σύγκλιση, όπως βαυκαλίζονται οι ευρωλάγνοι κάθε απόχρωσης –αλλά την ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη– μια τάση που με ιδιαίτερη ενάργεια ανέδειξε ο Λένιν σε αρκετά έργα του και ιδίως στον Ιμπεριαλισμό. Εκδήλωση αυτής της τάσης είναι το γεγονός ότι η κερδοφορία των γερμανικών πολυεθνικών και τα εμπορικά πλεονάσματα του γερμανικού καπιταλισμού ισοδυναμούν περίπου με τα ελλείμματα και τα χρέη των λεγόμενων PIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία). Η παράμετρος αυτή παροξύνεται στις συνθήκες της κρίσης και στο πλαίσιο της αναδυόμενης αστικής στρατηγικής για την υπέρβασή της. Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας (στην καθαρά «γερμανική» ή σε μια πιο λάιτ εκδοχή) αποτυπώνει ακριβώς αυτή την τάση. Καθώς, το νέο τοπίο που θα διαμορφώσει, ενοποιώντας περαιτέρω τους κανόνες λειτουργίας των ευρωπαϊκών οικονομιών, θα εντείνει την άντληση πρόσθετου κέρδους από τις ισχυρότερες ευρωπαϊκές πολυεθνικές (του παραγωγικού ή χρηματοπιστωτικού τομέα) και την ανισομετρία. Κι αυτό γιατί, η αγριότητα της κρίσης θα κάνει ακόμη πιο άγριο τον ανταγωνισμό για τη μοιρασιά της υπεραξίας και τη διάθεση των εμπορευμάτων, ακόμη πιο σαρωτική την προσπάθεια ενίσχυσης των κερδών διά μέσου των οικονομιών κλίμακας (κοινώς, διά μέσου των εξαγορών ή συγχωνεύσεων) και ακόμη πιο φειδωλό το δυτικοευρωπαϊκό κεφάλαιο στη διάθεση κονδυλίων τύπου ΕΣΠΑ, αγροτικών επιδοτήσεων κ.λπ. Πώς πρέπει να απαντήσει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά σε αυτή την κατάσταση; Ανάγοντας σε κύρια τη δευτερεύουσα πλευρά του χαρακτήρα της ΕΕ (ανισομετρία) και της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ, και μιλώντας στο όνομα της «χώρας» και όχι στο όνομα του κόσμου της εργασίας και του «έθνους των εργαζομένων»; Υποβαθμίζοντας την αντιπαράθεση στην ΕΕ ή υιοθετώντας έναν τύπο αντιπαράθεσης, που μένει στα «ρηχά» και συκοφαντεί κάθε γραμμή σύγκρουσης με την ΕΕ ως εθνικιστική και ευάλωτη στη χειραγώγηση από αστικές δυνάμεις –που είναι;– που αντιπαρατίθενται στην ΕΕ; Ή με τη λογική του ΚΚΕ που αντιμάχεται την ΕΕ, όμως υποβαθμίζει τις εναντίον της αιχμές και το αίτημα της αποδέσμευσης με πρόσχημα τη συνολική αντίθεση στα μονοπώλια και την αντίθεση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (που ασφαλώς πρέπει να υπάρχουν καθοριστικά); Το ΚΚΕ συνδέει την έξοδο από την ΕΕ με την ακαθόριστη «λαϊκή εξουσία - οικονομία» και όχι με την πορεία της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, και ακροβατεί, ανάλογα με τις σκοπιμότητες του ενδοαριστερού εμφύλιου που έχει κηρύξει, ανάμεσα στο γραμμή της «αντίστασης στο διευθυντήριο της ΕΕ» και στη γραμμή που χαρακτηρίζει ως λάθος τα περί «κατοχής» και «υποτέλειας». Η μόνη γραμμή που μπορεί να απαντήσει στη νέα κατάσταση είναι η γραμμή της εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από διεθνιστική κομμουνιστική σκοπιά, ως κρίκου προσέγγισης στην επανάσταση ή ως ένα από τα κομβικά ζητήματα που θα λύσει η επανάσταση. Ως εθνική συμβολή στο διεθνικό στόχο της διάλυσης της ΕΕ, της κατάργησης των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και των διεθνικών αστικών πλαισίων, της εργατικής διεθνοποίησης στην Ευρώπη και όλο τον κόσμο.


 / ΠPIN

AΠO

σπόντα ••• Με πρώτο επεισόδιο αυτό μεταξύ Βενιζέλου - Ραγκούση, σαν να ξεκίνησε μια μάχη επιγόνων στο ΠΑΣΟΚ, που ξεσπά με φόντο τη γενικότερη αδυναμία διαχείρισης της κρίσης χρέους από την κυβέρνηση και τον Γ. Παπανδρέου • Οι πιο αισιόδοξοι διατείνονται ότι ο Γ. Παπανδρέου θα καταφέρει να αποσπάσει από την Α. Μέρκελ την επιμήκυνση του χρέους, μαζί με κάποια μείωση του επιτοκίου δανεισμού και επίσης με δυνατότητα επαναγοράς ομολόγων από τη δευτερογενή αγορά • Σαν να λέμε, ένα σενάριο ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης του χρέους, με έμμεσο «κούρεμα», και φυσικά με στήριξη από την ΕΚΤ • Αυτό θα του επιτρέψει να κερδίσει πολύτιμο χρόνο και να πάει αργότερα σε εκλογές, με καλύτερους όρους, και να μην υποχρεωθεί τώρα σε μια συγκυβέρνηση με τον Α. Σαμαρά • Λέγεται, πάντως, ότι ο Α. Σαμαράς πιέζεται πολύ να είναι ανοιχτός σε ένα ακραία δραματικό ενδεχόμενο, αν χρειαστεί ως ύστατη λύση η συγκυβέρνηση, και ότι ο ίδιος δεν θα είχε αντίρρηση, αλλά με τον όρο να μείνουν έξω από τη συγκυβέρνηση η Ντόρα και ο Γ. Καρατζαφέρης, προφανώς για ευνόητους λόγους... ••• Φυσικά, το θέμα των εκλογών απασχολεί τους περισσότερους, ούτως η άλλως, αφού όπως και ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου παραδέχτηκε στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, «ο δρόμος μας θα είναι μακρύς και δύσκολος» • Όμως οι πρόωρες εκλογές δεν παύουν να είναι «δίκοπο μαχαίρι» και κυρίως απαιτούν να υπάρξει μια μείζονα κορύφωση του... πολιτικού δράματος και η κατάλληλη δραματοποίηση του λεγόμενου διακυβεύματος, αλλά αυτό απαιτεί ένα χρόνο ωρίμανσης • Διότι ο κόσμος, αυτή τη φορά δεν «θα μασήσει» το δίλημμα • Ίσως ο Ιούνιος να ήταν πιο κατάλληλος, αν φυσικά το επιτρέψουν οι υπόλοιπες εξελίξεις... ••• Το ’πιασε και η Αλέκα το μήνυμα, και το πιπίλιζε σαν καραμέλα, τις προάλλες στο δελτίο του Μέγκα• «Τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού εξαντλούνται...», και δώστου ξανά «Μα κύριε Πρετεντέρη, σας είπα ότι τα ιστορικά όρια του καπιταλισμού εξαντλούνται...» • Αλλά, παρακάτω ουδέν! • Σου λέει, ας τον, ο καπιταλισμός θα εξαντληθεί από μόνος του, είναι ...νομοτέλεια αυτό, ας μην εξαντληθούμε από τώρα και εμείς σε άσκοπες περιπέτειες με την Αριστερά...

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Αφιλόξενο και το Παρίσι για τους Πάγκαλους n ΕΙΡΗΝΗ ΓΑΪΤΑΝΟΥ Η εκδίωξη του Θόδωρου Πάγκαλου από εκδήλωση αφιερωμένη στον Κώστα Γαβρά το Σάββατο 26 Φλεβάρη στο Παρίσι, ήταν, κατά γενική ομολογία, μία από τις πιο επιτυχημένες παρεμβάσεις που έχει κάνει η Πρωτοβουλία Ελλήνων Εργαζομένων και Φοιτητών στο Παρίσι. Μαζί με τη νεοσύστατη Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες - απεργούς πείνας, μετά από άλλες κινητοποιήσεις στήριξης στους μετανάστες, αποφασίσαμε την παράσταση στη συγκεκριμένη εκδήλωση, ώστε να παρέμβουμε και να θέσουμε το ζήτημα. Κατέληξε να είναι μια από τις πιο επιτυχημένες μας πρωτοβουλίες, όχι μόνο επειδή κατορθώσαμε, με εντυπωσιακή νομιμοποίηση από τους παρευρισκόμενους, να εκδιώξουμε τον Θ. Πάγκαλο από την αίθουσα, αλλά γιατί αναδείχτηκαν, τόσο από την πλευρά του κινήματος, όσο και από αυτήν του πολιτικού συστήματος, με τον πιο γλαφυρό τρόπο, οι κυρίαρχες αντιθέσεις που διαπερνούν αυτή τη στιγμή την ελληνική κοινωνία. Από τη μια πλευρά, η δημοκρατία του κινήματος, οι πρωτοβουλίες βάσης, τα πολιτικά αντανακλαστικά μιας νεολαίας που έχει συγκροτηθεί στους δρόμους όλα τα τελευταία χρόνια. Οι μετανάστες απεργοί πείνας, οι εκατοντάδες χιλιάδες που απεργούν και κατεβαίνουν στους δρόμους, η συσσωρευμένη κοινωνική οργή (που εκφράζεται όλο και πιο γλαφυρά καθημερινά), η άρνηση στους κοινωνικούς διαχωρισμούς που η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει για να διασπάσει τα αγωνιζόμενα στρώματα. Από την άλλη πλευρά, η αλαζονεία και ο «πολιτισμός» των εντολών ακύρωσης της εκδήλωσης, ως άλλος Καίσαρας, η κατασυκο-

ΔIA-

λογος

ΠIΣΩ από τις

κάμερες Κάτω από καθεστώς αφόρητης πίεσης και με συνοπτικές διαδικασίες Πήγασος και ΔΟΛ εφαρμόζουν το σχέδιο περικοπών στις εφημερίδες τους. Στο Goal News την περασμένη εβδομάδα, ύστερα από «τελεσίγραφο» της διεύθυνσης της εφημερίδας, πως όποιος δεν αποδεχθεί τη ρύθμιση φεύγει, η πλειονότητα των εργαζομένων αποδέχθηκε τη μείωση της κυριακάτικης αποζημίωσης στο 0,75% και του ορισμού του ρεπό, με αποτέλεσμα την περικοπή της αμοιβής. Αμέσως μετά την επόμενη μέρα ακολούθησε η ίδια πρόταση προς τους εργαζόμενους της Εξέδρας.

Η ΕΣΗΕΑ για μια ακόμη φορά, όπως

φάντηση κινημάτων και αγωνιστών (όπως φαίνεται και στη γελοία, αλλά και πανικόβλητη ανακοίνωση του ίδιου του Θ. Πάγκαλου για το περιστατικό), τα μνημόνια και τα αντεργατικά - αντικοινωνικά μέτρα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξήλωμα κοινωνικών παροχών. Η επίθεση στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, οι φράχτες στον Έβρο, οι κρατικές δολοφονίες. Και η επιστράτευση των μπράβων και της καταστολής ως το μόνο μέσο απάντησης στην κοινωνική αγανάκτηση. Και μετά μας μιλούν για δημοκρατία και διάλογο. Διάλογο με τα ΜΑΤ που επιστρατεύουν για να διαλύσουν μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, με τις μηχανοκίνητες ομάδες ΔΙΑΣ που ποδοπατούν διαδηλωτές, διάλογο με το ΔΝΤ και τα μνημόνια. Να κάτσουν στο «ίδιο τραπέζι» οι «μαζί τα φάγαμε» με αυτούς που χρόνια τώρα τα πληρώνουν. Η ενσάρκωση της ηθικής και πολιτικής αποσύνθεσης της ελληνικής πολιτικής σκηνής, μαζί με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Αυτοί που αξιοποιούν όλους τους μηχανισμούς του κράτους, συμπεριλαμβανομένων και των καθεστωτικών ΜΜΕ για να επιτίθενται, να διαστρεβλώνουν και να τρομοκρατούν, με αυτούς που με μια νέα περηφάνια και αξιοπρέπεια πιστεύουν όλο και πιο πολύ στις δυνάμεις τους και αντιστέκονται, κατεβαίνουν στο δρόμο, διεκδικούν. Ο κατατρεγμός ενός πολιτικού - σύμβολο του πολιτικού συστήματος και ταυτόχρονα αντιπροέδρου της σημερινής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ήταν ένα ελάχιστο δείγμα στήριξης των κινητοποιήσεων που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα. Είμαστε με τους απεργούς, με τους μετανάστες, με τους αγωνιστές της Κερατέας, με το νεολαιίστικο και το εργατικό κίνημα. Η κατακραυγή των πολιτικών των δύο κομμάτων εξουσίας, που όλο και πληθαίνουν σε Ελλάδα και Ευρώπη, εκφράζουν τη βαθιά απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και των εκφραστών του, έχουν

χαρακτηριστικά κοινωνικού φαινομένου, καταδεικνύουν την κοινωνική οργή που συσσωρεύεται. Για την πλειοψηφία της κοινωνίας ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού προσωπικού απλώς δεν είναι αποδεκτοί ως δημόσια πρόσωπα. Ιδιαίτερα ο Θ. Πάγκαλος δεν σηματοδοτεί μια ακραία φωνή, μια κακοήθη απόφυση στο σώμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά την κρυφή αλήθεια του, ο Θ. Πάγκαλος είναι το ΠΑΣΟΚ. Αλαζονικό προς τα εκμεταλλευόμενα στρώματα, ανελαστικό σε κάθε διεκδίκηση, αμείλικτο με την Αριστερά, το «αυτοκρατορικό ΠΑΣΟΚ», και ταυτόχρονα πλήρως υποταγμένο στα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, εγχώρια και διεθνή. Ο Θ. Πάγκαλος συμπυκνώνει τα χαρακτηριστικά του κράτους που αναδύεται μέσα από την κρίση, και ακριβώς γι αυτό η ίδια η κοινωνία δεν τον ανέχεται. Οι αιτιάσεις περί οργανωμένου σχεδίου αποτελούν απλώς φαντασιακό κατασκεύασμα και δείκτη πολιτικής αναλγησίας. Αλλά αυτή η οργή δεν θα μείνει ως εκεί, αντίθετα παίρνει σάρκα και οστά στον καθημερινό αγώνα, στις απεργίες που όλο και μαζικοποιούνται, στο δρόμο. Και το ξέρουν, γι’ αυτό στέκουν πια φοβισμένοι μπροστά στο κύμα αποδοκιμασίας και απειθαρχίας, χάνοντας διαρκώς τις ιδεολογικές τους άμυνες και τις κοινωνικές τους συμμαχίες. Θα φύγουν ή με τα ελικόπτερα ή με τις πέτρες. Το «δεν πάει άλλο» θα γίνει «θα πάει αλλιώς». Γιατί αυτός είναι αγώνας επιβίωσης και αξιοπρέπειας για τα εκμεταλλευόμενα στρώματα. Και εδώ η Αριστερά πρέπει να αντιληφθεί την κρίσιμη πολιτική περίοδο που διανύουμε, να αναδιαταχτεί, και να παλέψει μια εναλλακτική, αντικαπιταλιστική πολιτική πρόταση. Άλλωστε, όπως κατέληγε το κείμενο της πρωτοβουλίας, όσα έγιναν στο Παρίσι, όπως και όσα έγιναν στο Βερολίνο και θα γίνουν αύριο στην πλατεία Συντάγματος είναι απλώς η δυναμική εισβολή του λαού στο προσκήνιο της ιστορίας προκειμένου να κατακτήσει το δικαίωμά του στην αξιοπρέπεια και τη ζωή.

και στην περίπτωση του Σκάι, δεν άρθρωσε λέξη και έτσι οι εκδότες χωρίς αντίπαλο προχωρούν στην εφαρμογή του δικού τους Μνημονίου, στο οποίο ένας από τους όρους ήταν και η περικοπή στα κυριακάτικα. Θυμίζουμε πως το σχέδιο Μπόμπολα περιλαμβάνει την ενοποίηση των αθλητικών τμημάτων του Έθνους, του Goal News και του Σέντρα, με στόχο τη δημιουργία newsroom, την ίδια ώρα που το ίδιο πλάνο υλοποιείται με αργές διαδικασίες και στο ΔΟΛ, με τη λειτουργία του ηλεκτρονικού Βήματος.

που κρέμασαν στα μανταλάκια» έφυγαν άλλοι 90, εκ των οποίων ορισμένων εξ αυτών πραγματικά δούλευαν. Παρέμειναν για άλλους 3 μήνες άλλοι 90, των οποίων η τύχη θα κριθεί το καλοκαίρι.

Παράλληλα, στη Θεσσαλονίκη η ΕΣΗΕΜΘ αποδέχθηκε την πρόταση για οριζόντια μείωση των αποδοχών των εργαζομένων κατά 15% στον Αγγελιοφόρο, ενώ την ίδια ώρα τα περισσότερα Μέσα έχουν κάνει περικοπές της τάξης του 20%.

Άγριες απομακρύνσεις έγιναν και στον Αθήνα 9,84. Ο δημοτικός σταθμός έκοψε περίπου 100 εργαζόμενους, βγάζοντας στη σέντρα προβεβλημένους δημοσιογράφους για τους οποίους ελάχιστοι θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν για το κόψιμο τους, εκθέτοντας παράλληλα τα τραγικά οικονομικά στοιχεία της σταθμού. Εκτός όμως από τους «4

Η ΠΟΕΣΥ εκτιμά πως βρισκόμαστε στην περίοδο εφαρμογής του 4ου μνημονίου των ιδιοκτητών. Το 1ο μνημόνιο «ξεκίνησε το 2010 με ομαδικές απολύσεις, “οικειοθελείς” αποχωρήσεις, μειώσεις μισθών και εντατικοποίηση της εργασίας» και με απώλειες 20% για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχος στα δημόσια Μέσα.

Το 2ο μνημόνιο εφαρμόσθηκε με τις ατομικές συμβάσεις εργασίας στο Σκάι, που λειτούργησε ως «λαγός» για να ακολουθήσουν οι προτάσεις των εργοδοτών για μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα και ανατροπές θεσμικών δικαιωμάτων όπως η περικοπή 25% της αποζημίωσης κατά τη συνταξιοδότηση. Το 3ο μνημόνιο εφαρμόζεται τώρα στη Θεσσαλονίκη, ενώ «την ίδια στιγμή η κυβερνητική πολιτική δημιουργεί νέες μεγάλες απειλές στο ασφαλιστικό, με αιχμή τις επικουρικές συντάξεις, τον κλάδο υγείας και περίθαλψης».


ΠPIN / 

ΠPIN HΔON

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

σχόλια

Σκάνδαλο στο Μέγαρο Διάταξη που προβλέπει την αποπληρωμή δανείου του Μεγάρου Μουσικής από το ελληνικό κράτος ψηφίστηκε από τη Βουλή. Πρόκειται για σκανδαλώδης διάταξη του υπουργείο Οικονομικών για αποπληρωμή δανείου 95 εκατ. ευρώ που πήρε το 2007 από την Εθνική Τράπεζα ο Χρ. Λαμπράκης. Σημειωτέον, ότι ο Χρ. Λαμπράκης είχε για εγγυητή του δανείου το ελληνικό Δημόσιο και τώρα που το Μέγαρο Μουσικής επικαλείται οικονομικά προβλήματα, το Δημόσιο καλείται να αποπληρώσει το χρέος. Με το νέο νόμο, το Δημόσιο, δηλαδή οι εργαζόμενοι, αναλαμβάνουν την υποχρέωση πληρωμής των δόσεων του δανείου χωρίς μελλοντικά να υπάρξουν απαιτήσεις από το Μέγαρο! Άλλος κάνει μπίζνες με τις τέχνες κι άλλος πληρώνει.... Για αυτό δεν μπορεί να προκαλεί έκπληξη η υποστήριξη των Νέων, αλλά και του Μέγκα, στην κυβέρνηση…

Μία στις τρεις κόβει μισθούς Την ταξική ιδιοτέλεια της εργοδοσίας αναδεικνύει πρόσφατη έρευνα με θέμα την «εφαρμογή των επιχειρησιακών συμβάσεων μέσα στο 2011». Είναι χαρακτηριστικό ότι μία στις τρεις επιχειρήσεις δηλώνει ότι θα εφαρμόσει επιχειρησιακές συμβάσεις μέσα στο 2011. Το 45,4% πιστεύει ότι η καθιέρωση τους είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και το 40,9% τις θεωρεί ως απαραίτητη επιλογή για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας. Μία στις δύο επιχειρήσεις πιστεύει ότι οι μειώσεις μισθών πρέπει να αφορούν στο σύνολο των εργαζομένων κι όχι απλώς στους υψηλόμισθούς. Ενώ μία στις τρεις δηλώνει ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε μειώσεις μισθών μέσα στο 2011.

Ένστολοι κλέφτες Τα «παιδιά» της ΕΛΑΣ όχι μόνο βαράνε και ψεκάζουν διαδηλωτές, αλλά και κλέβουν ανυπεράσπιστους μετανάστες! Πρόσφατα ένας ειδικός φρουρός και ένας δόκιμος αστυφύλακας συνελήφθησαν στη Γλυφάδα και τέθηκαν σε δι-

στο ημι

ΦΩΣ

αθεσιμότητα κατηγορούμενοι για «κλοπή απομιμητικών προϊόντων». Αφού σταμάτησαν για έλεγχο δύο πακιστανούς μικροπωλητές, τους κατάσχεσαν την πραμάτεια τους και κράτησαν έναν σάκο γεμάτο ζευγάρια παπουτσιών. Παρόμοια κατορθώματα πραγματοποίησαν κι άλλα δύο «όργανα», που έκλεψαν τα προϊόντα από άλλους μετανάστες. Αυτές είναι οι... ηθικές αξίες και τα οράματα των ένστολων τοποτηρητών της τάξης και του νόμου;

και μετά. Στο προεδρείο του πρόσφατου 3ου συνεδρίου της κυβερνητικής παράταξης στην πρωτοβάθμια φιγουράρισαν ο διευθυντής εκπαίδευσης της Β’ Αθήνας, ο περιφερειάρχης Κρήτης και ο διευθυντής της Α’ Αθήνας, αποδεικνύοντας έτσι τον... αγωνιστικό προσανατολισμό του συνεδρίου. Η «αδέσμευτη ΠΑΣΚ» υποτίθεται ότι συνεδρίασε για να οργανώσει την πάλη (sic) ενάντια στα

οι διαφορετικές απόψεις με την ταύτιση του συμφωνούντος ή διαφωνούντος, ανάλογα με την περίπτωση, με τον ταξικό εχθρό. Αυτού του τύπου η διαπάλη δεν βγάζει πουθενά, μπορεί να οδηγήσει σε φοβερή αδικία, συγκαλύπτει το πολιτικό περιεχόμενο των διαφορετικών απόψεων». Τάδε έφη Αλέκα Παπαρήγα, στην ομιλία της για την επέτειο της ΕΠΟΝ, κατά την οποία αναφέρθηκε Aπό τον PIZOΣΠAΣTH

«Πάμε στοίχημα» στα σίγουρα; «Πάμε στοίχημα» ότι παράγοντες του ποδοσφαίρου, διαιτητές, προπονητές, ποδοσφαιριστές, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι και άνθρωποι της νύχτας έχουν κονομήσει αμύθητα κέρδη από το γνωστό «τυχερό» παίγνιο; Έτσι δείχνουν να έχουν τα πράγματα μετά την αποκάλυψη από τη Λ. Κανέλλη λίστας 1.200 ατόμων, που έχουν κερδίσει υπέρογκα ποσά στο «Πάμε στοίχημα». Ακόμα και στέλεχος της Θύρας 7 φέρεται ότι έχει κερδίσει 5,7 εκ. ευρώ, ενώ στον κατάλογο εμφανίζονται ακόμα και μέλη των οικογενειών των διαφόρων «επωνύμων». Τα 1.200 αυτά άτομα κέρδισαν από το 2002 έως το 2005 μυθικά ποσά. Μην ξεχνάτε ότι το λογισμικό του ΟΠΑΠ, ανήκει στην Ιντραλότ του Κόκκαλη.

Καθοδηγήτρια η Άννα Η Α. Διαμαντοπούλου αυτοπροσώπως καθοδηγεί την ΠΑΣΚ δασκάλων μαζί με όλα τα στελέχη εκπαίδευσης που εφαρμόζουν κυνικά την πιο αντιεκπαιδευτική πολιτική από τη μεταπολίτευση

«άδικα μέτρα του Μνημονίου», φυσικά υπό την καθοδήγηση αυτών που έφεραν το Μνημόνιο, που περιέκοψαν το μισθό των εκπαιδευτικών, που χρεώνουν την κρίση στους εργαζόμενους!

Μετά 60 έτη «Δεν είναι παραδεκτό να ταυτίζονται

στην αποκατάσταση του Ν. Πλουμπίδη. Το ερώτημα βεβαίως είναι εάν η σωστή αυτή τοποθέτηση της Α. Παπαρήγα ισχύει και για σήμερα, όπου το ΚΚΕ κατηγορεί κάθε άλλη αριστερή δύναμη (ειδικά όσες είναι στα αριστερά του) ως όργανο του ταξικού εχθρού… Μήπως πρέπει να περάσουν 60 χρόνια για να αλλάξει η εκτίμηση;

ΘANAΣHΣ ΣKAMNAKHΣ

Γι’ αυτούς που ξανασχεδιάζουν το παρελθόν τους

TEΛEYTAIA

Στη μετακόμιση που κάναμε, βρήκαμε το καινούργιο μας σπίτι σε κακό χάλιˆ κάποιοι σοβάδες γκρεμισμένοι, σελίδες από εφημερίδες κίτρινες, οι περισσότερες από περασμένες δεκαετίες, κομμάτια από παιχνίδια που δεν χρησιμεύουν σε κανέναν πια, σπασμένα αγγεία σαν τμήματα ενός παρελθόντος πολιτισμού και ένα μεγάλο κενό ζωής, εκείνων που έζησαν εδώ πριν από μας. Σαν το κενό που αποτυπώνεται στον ασοβάντιστο τοίχο από τα παλιά κάδρα, όπου υπάρχει το περίγραμμα αλλά όχι το νόημα. Κι ακόμα μερικές παλιές φωτογραφίες σκόρπιες εδώ κι εκεί. Σε μας που ερχόμαστε

τα πρόσωπα κι οι πόζες τους δεν λένε τίποτα για το παρελθόν τους – αχρείαστες ως φαίνεται στους προηγούμενους νοικάρηδες, γιατί σε μας να χρησιμεύουν; (κι ωστόσο κάποιοι είχαν επενδύσει εκεί αθανασία). Εκείνοι που αποφάσισαν να φύγουν φαίνεται πως είχαν κάθε λόγο να εγκαταλείψουν πίσω τους κομμάτια της προηγούμενης ζωής τους. Άλλαξαν σπίτι, πήραν μαζί τους την οικοσκευή, όσα πράγματα κρίναν απαραίτητα, στο νέο μέρος θέλουν να κάνουν μια νέα αρχή. Προσπάθεια που μπορεί να στεφθεί από επιτυχία, μερικώς. Μπορεί όντως να λησμονήσουν γεγονότα και πρό-

λέξη

σωπα – σαν εκείνες τις φωτογραφίες από την εποχή του Στάλιν, που σε κάθε νέα έκδοση τους όλο και κάποιος έλειπε. Στο κάτω-κάτω καθένας έχει δικαίωμα να εγκαταλείψει το παρελθόν του και να σχεδιάσει μια καινούργια αρχή. Γιατί, ποιος μπορεί να ορίσει τους καιρούς; Είναι στιγμές που έρχονται θύελλες, σε παίρνουν μαζί τους, ο ενθουσιασμός σε παρασύρει. Μετά καταλαγιάζει ο καιρός, καθένας ξανακοιτάει που βρίσκεται, μετράει τα υπέρ και τα κατά, σ’ άλλον αρέσει η θέση, σε άλλον όχι, άλλος δεν ξέρει να βρει καλύτερη, άλλος απλώς δεν μπορεί, μαζεύει καθένας το κουράγιο του και ξαναρχίζει^ από ποιο σημείο και προς τα πού; Και τότε πρέπει να αφήσει τις παλιές φωτογραφίες χωρίς περιεχόμενο,

να αφαιρέσει πρόσωπα, προσωπικές ευθύνες, αναμίξεις^ ακόμα κι όταν ορκίζεται πως όλα τα αναπλάθει όπως ήταν τίποτα δεν είναι ακριβώς, πάντα κάτι λείπει, κάποιο πρόσωπο, μια ώρα που το μυαλό του άφησε επίτηδες απέξω, ακόμα και χωρίς αυτός να ξέρει, έτσι είναι τα μυαλό, συχνά κάνει τα δικά του. «Ποιο δρόμο πήρε αυτός που ήμουν πρωτύτερα;» αναρωτιέται και ο ποιητής (Χοσέ Εμίλιο Πατσένκο, Εσχάτη προδοσία). Όπως το σκέφτομαι, λέω πως δεν μπορεί να γίνεται αλλιώς. Καθένας επιλέγει το παρόν του. Αλλά δεν μπορεί χωρίς να σβήνει γραμμές από το παρελθόν. Διαφορετικά δεν θα αντέξει τη φωτογραφία του στον τοίχο. Να μη χαθούμε.


10 / ΠPIN

ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΝΔ

Κομματικές ΑΕ με τραπεζοδάνεια! n ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Υμνητές του ελεύθερου ανταγωνισμού, οπαδοί της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς και μόνιμοι διαχειριστές της εξουσίας τα τελευταία 37 χρόνια κατ’ εναλλαγή, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς οι πλέον κρατικά σιτιζόμενοι πολιτικοί φορείς, αλλά μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με κομματικές Ανώνυμες Εταιρείες. Διαχειρίζονται κυρίως νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και δογματισμούς, επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις τους με …δάνεια από ευαγή πιστωτικά ιδρύματα! Προς Θεού, μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν το κάνουν οι πεφωτισμένοι ηγέτες και τα κομματικά όργανα των δύο αστικών κομμάτων για τους αρχηγούς τους ή κάποια κομματική ελίτ. Αυτοί, ιδέα δεν έχουν ούτε για μαύρο χρήμα, ούτε για μαύρα ταμεία, Ζίμενς, χορηγίες, λαδώματα, πακέτα κάτω από το τραπέζι και όλα αυτά τα βρομόλογα που ακούγονται στην πιάτσα. Όλα «για τη φουκαριάρα τη μάνα τους», κατά το δημοφιλές διαφημιστικό κλισέ. Επειδή η σκοτεινή πλευρά των οικονομικών των δύο κομμάτων εξουσίας δεν καταλήγει πουθενά, ας δούμε τους ισολογισμούς για το 2010 του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, οι οποίοι είναι κανονικά ισολογισμοί διασπάθισης δημοσίου χρήματος με προεισπραχθείσες κρατικές επιχορηγήσεις έως το 2016. Παρά το γεγονός της απόλυτης νομής του κρατικού μηχανισμού και το φαγοπότι με διπλές και τριπλές μερίδες χρήματος φορολογουμένων, οι δύο κομματικές ΑΕ έχουν τεράστια ανάγκη για να επιβιώσουν από θαλασσοδάνεια, όπως άλλωστε διαχρονικά έπρατταν. Επί παραδείγματι, η κομματική νομενκλατούρα του ΠΑΣΟΚ και ο μηχανισμός προώθησης της διαφθοράς που επί δεκαετίες έχει στήσει, έχουν λειτουργικά έξοδα, για το 2010, πεΜόνο το ρί τα 65 εκατομμύρια ευρώ. ΠΑΣΟΚ, πήρε Το ανάλγητο κράτος επιχορήγησε μόλις με 18 εκατ. κοντά 20 εκ. ευρώ το πράσινο κομματικό ταμείο και οι βουλευτές ευρώ από το και ευρωβουλευτές του κικράτος και 42 νήματος με άλλα 1,6 εκατ. ευρώ. Άντε και περίπου 1,5 εκ. ευρώ από εκατομμύριο από μέλη, φίλους, οργανώσεις και λοιτις τράπεζες… πούς, το όλον 22,77 εκατομμύρια ευρώ έσοδα. Λείπουν, για να λειτουργήσει το μαγαζί, άλλα 42 εκατομμύρια. Ποια λύση μένει; Μα φυσικά οι τράπεζες, για τις οποίες κάτι γνωρίζει ο Γ. Παπανδρέου. Αφού υποθήκευσε την ανεξαρτησία της ίδιας του της χώρας, θα δίσταζε στην υποθήκευση του κόμματος που στην τελική, δεν είναι καν δικό του, αλλά του πατέρα του; Πήρε λοιπόν 42 εκατομμύρια δάνεια, τα 17 από την «κακιά» κρατική Αγροτική την οποία ως ΠΑΣΟΚ λοιδορούν, αλλά με τις πρακτικές θαλασσοδανείων επί δεκαετίες έχουν αφαιμάξει κανονικά. Το απέναντι μαγαζί, αυτό το ορίτζιναλ νεοφιλελεύθερο, έχει ανάλογα προβλήματα. Μόνο 124 εκατομμύρια χρέη και άνοιγμα, για το 2010, πάνω από 20 εκατομμύρια, τα οποία εξασφάλισε επίσης από τις τράπεζες. Σίγουρα η… Συγγρού θα πρέπει να εξετάσει και αυτή τις αναλογίες στο «μίγμα», γιατί κόμματα που έχουν ως λειτουργικά έξοδα δυόμισι φορές τα έσοδά τους, σίγουρα πάνε για λουκέτο... Έτσι λοιπόν, έχουμε δυο κόμματα ΑΕ, κρατικά επιχορηγούμενα και χρεωμένα στις τράπεζες μέχρι το λαιμό. Και μετά, θέλουν να σώσουν τη χώρα από το «υπέρογκο Δημόσιο», τα κρατικά ελλείμματα και το χρέος!

A ΠOΨEIΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Ή χρεοκοπία ή... χρεοκοπία το τελευταίο δίλημμα Παπανδρέου n ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μ

προστά στο πλήρες αδιέξοδο βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση πριν καν κλείσει ένας χρόνος από την υιοθέτηση του Μνημονίου το οποίο, υποτίθεται, θα έσωζε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» ήταν το δίλημμα του Παπανδρέου πέρυσι την άνοιξη για να φθάσουμε τώρα άπαντες, πλην των γνωστών κυβερνητικών εξαιρέσεων, να θεωρούν τη στάση πληρωμών ή, εναλλακτικά, μια βίαιη αναδιάρθρωση του χρέους, απλώς υπόθεση χρόνου. Η τακτική του Παπανδρέου κατέρρευσε μπροστά στην αδιαλλαξία της Άνγκελα Μέρκελ, όπως φάνηκε με την επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Βερολίνο και επιβεβαιώθηκε τις τελευταίες μέρες. Εν ολίγοις, η γερμανίδα καγκελάριος αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα ελληνικά αιτήματα που περιλαμβάνουν: επιμήκυνση της χρονικής περιόδου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ, μείωση του επιτοκίου, δυνατότητα επαναγοράς των ομολόγων με χαμηλό επιτόκιο και ενίσχυση του μόνιμου μηχανισμού στήριξης με επιπλέον κεφάλαια. Το χειρότερο μάλιστα είναι πως τις μέρες που πέρασαν αμφισβητήθηκε ακόμη και η αρχική απάντηση της Μέρκελ που ήταν, λύση - πακέτο. Δηλαδή, αποδοχή των ελληνικών αιτημάτων υπό τον όρο της συναίνεσης στις προβλέψεις του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, το οποίο εν τω μεταξύ παρουσιάστηκε από τον πρόεδρο της ΕΕ, Χέρμαν βαν Ρομπέι, ελαφρώς τροποποιημένο μόνο και μόνο ώστε πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ να μπορούν να επικαλούνται την υποτιθέμενη γερμανική υποχώρηση για να συγκαλύπτουν τη δική τους άνευ όρων παράδοση. Ο πυρήνας άλλωστε των γερμανικών προτάσεων παρέμεινε άθικτος: συγκράτηση μισθών (με τη διαφορά πως θα υλοποιηθεί χωρίς την κατάργηση της αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής), αυστηρή εξέ-

ταση της βιωσιμότητας των συνταξιοδοτικών ταμείων και «φρένο χρέους» το οποίο δεν θα επιβληθεί με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, όπως πρόβλεπε η αρχική γερμανική πρόταση, αλλά με απλές νομοθετικές παρεμβάσεις. Άλλωστε, ακόμη και να επέμενε το Βερολίνο σε αυτή την πρότασή του, σύντομα θα διαπίστωνε ότι πρόκειται για μια διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα, μια και αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στη Γερμανία όπου η συνταγματική τροποποίηση είναι θέμα λίγων εβδομάδων, από τη στιγμή που θα αποφασιστεί, σχεδόν σε όλη την υπόλοι-

Η άνοδος των επιτοκίων του ευρώ θα αποτελέσει τη χαριστική βολή για την οικονομία της Ελλάδας και των υπόλοιπων περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης πη Ευρώπη απαιτούνται χρόνια. Και το Ράιχ βιάζεται! Γι’ αυτό αρκείται στη νομοθετική τροποποίηση. Ο Ραγκούσης βέβαια, επιδεικνύοντας ζήλο νεοφώτιστου αλλά και ταχύτητα Ραν-τα-πλάν έσπευσε να δηλώσει με συνέντευξή του στα Νέα τη Δευτέρα ότι συμφωνεί να γίνουν στην Ελλάδα οι αναγκαίες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που θα επιβάλλουν τη δημοσιονομική ισορροπία. Αυτή είναι δήλωση νομιμοφροσύνης στο Ράιχ! Η προθυμία ωστόσο του ΠΑΣΟΚ να συμφωνήσει σε όλα όσα ζητάει η Γερμανία αποδείχθηκε πως δεν αποτρέπει τα χει-

ρότερα που είναι πλέον ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Μάρτυρας του διαφαινόμενου αδιεξόδου είναι και τα φαινόμενα κλιμακούμενης αποσύνθεσης στο εσωτερικό της κυβέρνησης, με την αποστασιοποίηση πολλών βουλευτών από την κυβέρνηση και τα αλληλομαχαιρώματα. Και το χειρότερο είναι η πολύ ισχυρή πιθανότητα που υπάρχει ώστε η Γερμανία να πάρει μεν ό,τι ζητάει από τις υπόλοιπες κυβερνήσεις, η ίδια όμως να μην δεσμευτεί για το παραμικρό στη Σύνοδο Κορυφής της 25ης Μαρτίου, αλλά να παραπέμψει τις αποφάσεις της για τις επόμενες μέρες, λόγω των κρίσιμων κρατιδιακών εκλογών που γίνονται δύο μέρες μετά. Τυχόν αποδοχή του ελληνικού αιτήματος για επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής θα δυσχέραινε τη θέση της στην προεκλογική αντιπαράθεση, αυξάνοντας εκθετικά τους κινδύνους να δεχθεί μια νέα ταπεινωτική ήττα, όπως συνέβη πριν δύο εβδομάδες στο Αμβούργο. Ακόμη όμως και να γίνουν δεκτά όλα τα αιτήματα του Γιωργάκη Τσολάκογλου στη Σύνοδο Κορυφής, η εξυπηρέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι εντελώς αδύνατη! Το πρόβλημα δηλαδή ούτε και τότε επιλύεται. Πού να βρεθούν 150 δισ. ευρώ που απαιτούνται από φέτος μέχρι και το 2014 για να αποπληρωθούν τα ομόλογα που λήγουν με βάση τις προβλεπόμενες ωριμάνσεις προγενέστερων εκδόσεων; Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με το ελληνικό δημόσιο χρέος: το τεράστιο ύψος του, το οποίο μάλιστα με την προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ και ΕΕ οξύνθηκε και δεν επιλύθηκε. Προς επίρρωση το γεγονός ότι από 127% του ΑΕΠ το 2009, φέτος θα κλείσει στο 153%, ενώ του χρόνου θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο... Καταφανώς επομένως, οι μοναδικοί ωφελημένοι του Μνημονίου πέρα από την ελληνική αστική τάξη που ευνοήθηκε μεν από την κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών αλλά τώρα βλέπει να πρι-

ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών που ίδρυσε ο Μίκης Θεοδωράκης εξαπλώνεται σαν μικρός στρόβιλος από «Σπίθες» στο εύφλεκτο έδαφος της Ελλάδας του Μνημονίου, όπως έδειξε η μεγάλη συμμετοχή στο Βελλίδειο και αλλού. Οι εκπρόσωποι του «ΔΝΤ με πολιτικά» αντιμετώπισαν αρχικά το «Κίνημα» με ένα υποτιμητικό ανασήκωμα των ώμων, κάτι σαν «γεροπαραξενιά» του ιδρυτή του. Μόλις αντιλήφθηκαν έναν κάποιο κίνδυνο, κυρίως μετά τη συμμετοχή μελών της «Σπίθας» στην «ανακατάληψη» της πλατείας Συντάγματος, έσπευσαν να λοιδωρήσουν τον εμπνευστή του. Η πρώτη ευθεία βολή ανατέθηκε στο συγγραφέα Τάκη Θεοδωρόπουλο, που αφού θήτευσε πλάι στο Μάνο Χατζιδάκη, πέρασε στο συγκρότημα Λαμπράκη για να καταλήξει με μια θεσούλα προέδρου στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, την οποία του χάρισε ο Π. Γερουλάνος για τις

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

«Σπίθες» που καίνε το Κάντο Χενεράλ υπηρεσίες του. Με άρθρο του στα Νέα της Πέμπτης, ανέλαβε να νουθετήσει τον Μίκη: «Μιλάει. Και μιλάει πολύ», γράφει. Προφανώς, θα ήταν καλύτερο γι’ αυτόν να το βουλώσει, για να τραγουδάει μόνο η ορχήστρα των χρωμάτων του ΔΝΤ και της ΕΕ. Τι εκφράζει, όμως, αντικειμενικά και πέρα από τις προθέσεις του ιδρυτή του, το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών; Η Διακήρυξή του καλεί σε έναν «πατριωτικό», «εθνικό» και «απελευθερωτικό αγώνα» κατά «του ΔΝΤ και της Ευρώπης των τραπεζών», που αποτελούν τους φορείς ενός «οικονομικού ιμπεριαλισμού» στην εποχή της παγκο-

σμιοποίησης. Οι ομιλίες του Μίκη δείχνουν ότι ονειρεύεται ένα «νέο ΕΑΜ» ενάντια σε μια «αόρατη κατοχή» ή μια «νέα ΕΔΑ» ενάντια στην «οικονομική δικτατορία». Το «ΔΝΤ και η Ευρώπη των τραπεζών», εκτός από τη μισθωτή εργασία και τα σύμμαχα μεσαία στρώματα, συνθλίβουν και την πλατιά ζώνη της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης: Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, πρώην αφεντικά μένουν στο δρόμο ή μετατρέπονται σε υπαλλήλους των πολυεθνικών, ενώ μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις δεκάδων χιλιάδων στρατιωτικών, διπλωματών και

αριστοκρατών της δημοσιοϋπαλληλίας. Για πολλούς από αυτούς, οι τράπεζες φαντάζουν σαν πολύ πιο αιμοβόρο τέρας από ό,τι στα μάτια των εργαζόμενων που δεν έχουν καταθέσεις ή δεν έχουν επιχειρήσεις. Μέσω του Μνημονίου, κινδυνεύουν από «αφελληνισμό» ακόμη και τμήματα των ανώτερων στρωμάτων της ελληνικής ολιγαρχίας, ενώ ολόκληρος ο ελληνικός καπιταλισμός κατρακυλά σε κατώτερες θέσεις. Πρόκειται για υπαρκτές μεν, δευτερεύουσες δε, αντιθέσεις εντός των ιδιοκτητών, σε σχέση με τη βασική αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, που αποκτά παροξυσμικά χαρακτηριστικά στην εποχή μας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στην εποχή της ανόδου του μονοπωλίου, στις αρχές του 20ού αιώνα, δεκάδες χιλιάδες μικροί και μεσαίοι ιδιοκτήτες στις ΗΠΑ, συνθλίβονταν από το χρηματιστικά μονο-


A ΠOΨEIΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΠPIN / 11

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

ονίζεται το κλαδί στο οποίο κάθεται, ήταν οι ξένες τράπεζες, που μπόρεσαν με τα 110 δισ. ευρώ και τις πολλαπλές διευκολύνσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα, γλιτώνοντας τα χαρτοφυλάκιά τους από ένα πιθανό «κούρεμα». Οι ελληνικές τράπεζες ευνοήθηκαν μεν τα μέγιστα, όπως υπογραμμίζει η δανειοδότησή τους με 95 δισ. από την ΕΚΤ μέχρι στιγμής και η στήριξή τους με 108 δισ. από τα τέσσερα Μνημόνια, ωστόσο τα μακροπρόθεσμα οφέλη τους είναι πάρα πολύ αβέβαια. Οι κίνδυνοι για τις εγχώριες τράπεζες προέρχονται από πολλές μεριές: Πρώτο, από ένα πιθανό κούρεμα των ομολόγων που διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους, στο πλαίσιο μιας αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, το οποίο θα γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να εγγράψουν απώλειες. Το «φυσιολογικό» κούρεμα ύψους τουλάχιστον 30% μπορεί να σημάνει τεράστιες απώλειες για όλες σχεδόν τις τράπεζες που θα τις οδηγήσουν στο χείλος της καταστροφής. Εκεί δηλαδή όπου οδηγήθηκαν όλες οι τράπεζες στις χώρες από τις οποίες πέρασε το ΔΝΤ (Μεξικό, ΝΑ Ασία, κ.α.) για να μετατραπούν σε υποκαταστήματα του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

πώλια των Μόργκαν και Ροκφέλερ. Αυτά τα στρώματα εκπροσωπήθηκαν πολιτικά και από την «Αμερικανική Αντι-ιμπεριαλιστική Ένωση», αντιπρόεδρος της οποίας ήταν ο μεγάλος συγγραφέας Μαρκ Τουέιν. Σκηνές του απέλπιδος και καταστροφικού πολέμου τους εναντίον των μονοπωλίων περιγράφει γλαφυρά ο Πολ Λαφάργκ στο βιβλίο του Η Οικονομική λειτουργία του Χρηματιστηρίου (εκδόσεις ΚΨΜ). Ήδη από τότε, τα στρώματα αυτά είχαν χάσει ανεπιστρεπτί την ανεξάρτητη κοινωνική και οικονομική λειτουργία τους, σε σχέση με την εποχή του βιομηχανικού καπιταλισμού. Εχθρικά απέναντι στη μισθωτή εργασία, δεν μπόρεσαν να συνάψουν σταθερή συμμαχία ούτε με τους μικρούς και μεσαίους αγρότες. Το κίνημά τους απομονώθηκε και τσακίστηκε με τη βία και την εξαγορά.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι ιστορικές αλλαγές που θα επέλθουν στη διαδικασία συσσώρευσης του ελληνικού καπιταλισμού δεν θα αφορούν μόνο το πιστωτικό κεφάλαιο. Αρκεί μια ματιά στις διαστάσεις επιδημίας που έχει λάβει η μετοχοποίηση χρεών δεκάδων κορυφαίων υπερχρεωμένων μεταποιητικών επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα οι τραπεζίτες να έχουν γίνει βιομήχανοι. Η δεύτερη δυνητική πηγή αστάθειας προέρχεται από ένα σήμα της ΕΚΤ με το οποίο να ζητάει τα λεφτά της πίσω, όπως έντονα φημολογείται. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο μοναδική διέξοδος θα είναι η εσπευσμένη, δηλαδή άρον - άρον, που σημαίνει όσο - όσο πώληση στοιχείων ενεργητικού: από δάνεια, μέχρι δίκτυο υποκαταστημάτων, θυγατρικές και συμμετοχές. Όσο για το ποιος θα ωφεληθεί από μία τέτοια συρρίκνωση αφήνεται ως κουίζ... Η τρίτη (και φαρμακερή) πηγή αστάθειας αφορά τις συνέπειες από την αύξηση των επιτοκίων του ευρώ. Έπαψε δε να κινείται στην πιθανοθεωρητική σφαίρα μετά τις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν Κλοντ Τρισέ, την Πέμπτη το μεσημέρι, ο οποίος προανήγγειλε αύξηση των επιτοκίων του ενιαίου κοινού νομίσματος. Πρόκειται για

Ο Μίκης, στις ομιλίες του, περιγράφει έναν αγώνα του απομονωμένου «έθνους» και του «ανεξάρτητου πολίτη», που εκπροσωπεί τον κόσμο αυτών των στρωμάτων. Ο διεθνισμός και η αλληλεγγύη εξαφανίζονται μπροστά σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων. Κι όμως, είναι αυτός που έφτασε σε ένα απόγειο διεθνισμού με το «Κάντο Χενεράλ». Φυσικά, το «Κίνημα» προσελκύει και ευρύτερα τμήματα του «λαού», μικρομεσαία στρώματα, δυνητικά σύμμαχα με την εργατική τάξη, ακόμη και τμήματα της ίδιας της εργατικής τάξης. Ωστόσο, τόσο αυτές οι «Σπίθες», όσο και ο ιδρυτής τους, περικυκλώνονται από εξοργισμένους αλλά συνειδητούς αστούς, από εκπροσώπους της ΝΔ, του «βαθέος» ΠΑΣΟΚ και του αντικομμουνιστικού «εθνικού τόξου», οι οποίοι θα φρενάρουν

μια απόφαση που ισοδυναμεί με τη χαριστική βολή για την ελληνική οικονομία, καθώς οι κρουνοί της τραπεζικής χρηματοδότησης προς τις επιχειρήσεις θα κλείσουν ερμητικά, λόγω του ότι οι όροι θα γίνουν δυσβάστακτοι, ενώ δανειολήπτες (επιχειρήσεις και νοικοκυριά) που εξυπηρετούσαν οριακά τα χρέη τους θα βρεθούν στο κόκκινο, παρασέρνοντας μαζί τους και τις τράπεζες, που δεν έχουν άλλα περιθώρια δομικών απωλειών. Η ελληνική οικονομία, όπως και όλες οι υπόλοιπες της περιφέρειας της ευρωζώνης θα καταδικαστούν σε μια ύφεση χωρίς προηγούμενο, σε απώλεια εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Τότε, η απόκλιση που χωρίζει την περιφέρεια από το κέντρο θα γίνει αβυσσαλέα. Η συγκεκριμένη απόφαση που λήφθηκε στο όνομα της προτεραιότητας που έχει η αντι-πληθωριστική πολιτική για την ΕΚΤ και με αποκλειστικό κριτήριο τα συμφέροντα της Γερμανίας, αποτελεί ακράδαντο τεκμήριο για την ακαταλληλότητα της ενιαίας νομισματικής πολιτικής σε μια ήπειρο με τόσο σημαντικές αποκλίσεις, όπως δείχνει η διαφορετική θέση στην τροχιά του οικονομικού κύκλου επί της οποίας βρίσκονται οι διάφορες χώρες. Ψιλά γράμματα φυσικά για τους ευρωλιγούρηδες της σοσιαλδημοκρατίας και του Συνασπισμού που εξακολουθούν να θεωρούν ακόμη και τώρα το ευρώ σαν την Ιθάκη του προοδευτικού τους οράματος... Να το χαίρονται παρέα με το Δασκαλόπουλο και τους τραπεζίτες! Όλα αυτά τα αδιέξοδα που συσσωρεύονται καθημερινά στο χώρο της οικονομίας, δημιουργούν ανατροπές και νέα δεδομένα στην πολιτική. Για παράδειγμα, είναι εμφανές ότι ο Γιωργάκης Τσολάκογλου καλά τα κατάφερε ως εδώ εξυπηρετώντας το κεφάλαιο, αλλά για τις νέες προκλήσεις ακόμη κι αυτός, παρά την προθυμία που επιδεικνύει, είναι λίγος! Για να εφαρμοστούν τα νέα μέτρα που θα συνοδεύσουν μια βίαιη αναδιάρθρωση του χρέους (με απώλειες για τα ασφαλιστικά ταμεία ενδεχομένως και τις καταθέσεις) θα χρειαστούν πολύ πιο αυταρχικές λύσεις, στα όρια της εκτροπής! Αυτή η προοπτική τροφοδοτεί και την εκλογολογία. Όπως στην κρυφή ατζέντα του ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Οκτώβρη του 2009 ήταν η προσφυγή στο ΔΝΤ και η εφαρμογή της θεραπείας - σοκ, έτσι τώρα στην ατζέντα βρίσκεται ένα νέο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και η εφαρμογή ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που θα επιτρέψει οι μισθοί να φθάσουν σε επίπεδα Βουλγαρίας και να καταργηθούν οι συντάξεις.

τις πιο πληβειακές λαϊκές τάσεις που θα επιδιώκουν μια συνάντηση με το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Δεν είναι τυχαίο ότι η συμμετοχή μελών της «Σπίθας» στην εργατική διαδήλωση καταδικάστηκε από τον ίδιο τον Μίκη, προφανώς μετά από πιέσεις. Η προοπτική τους είναι ένας καλύτερος συμβιβασμός με το Μνημόνιο από μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, παρά μόνο σαν φάρσα. Από αυτό κινδυνεύουν όλοι όσοι βλέπουν μια επανάληψη του αγώνα ενάντια στην «κατοχή» ή στη «χούντα». Ωστόσο, στην εποχή μας, τόσο το «εθνικό», όσο και το «δημοκρατικό ζήτημα», όχι μόνο δεν εξαφανίζονται, αλλά αναβαθμίζονται, όπως έδειξαν οι εξεγέρσεις των αραβικών λαών (που δεν έρχονται από την «καθυστερημένη Ανατολή», αλλά από την επέ-

κταση της «προηγμένης Δύσης» μέσα στην Ανατολή). Μόνο που και τα δυο «ζητήματα» συνδέονται πιο στενά από ποτέ με το «κοινωνικό ζήτημα» της κομμουνιστικής διεθνιστικής απελευθέρωσης της μισθωτής εργασίας. Η Αριστερά και το ταξικό εργατικό κίνημα χρειάζονται την κοινή δράση με κάθε αντίσταση. Αλλά, δεν θα νικήσουν εάν υποταχθούν ιδεολογικά και πολιτικά, είτε στα αστέρια του αστικού ευρωπαϊσμού και του κοσμοπολιτισμού των «ανοιχτών συνόρων», είτε στις σπίθες του εθνικισμού και του «αντιιμπεριαλισμού» της μικρομεσαίας αστικής τάξης. Ό,τι και να γίνει, πάντως, το μουσικό έργο του Μίκη είναι «δικό του και δικό μας». Κυρίως ανήκει οριστικά στην εργατική τάξη και τους λαούς όλου του κόσμου, στον αγώνα τους για την κοινωνική απελευθέρωση.

Τα δύο πρόσωπα της ομάδας ΔΙΑΣ n ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ Ποιες είναι τελικά οι προτεραιότητες της Ελληνικής Αστυνομίας; Πού αξιοποιείται το βαρύ πλέον νομικό «οπλοστάσιο», ο εξοπλισμός, οι νέες εποχούμενες ομάδες και τα παχυλά κονδύλια; Αν κρίνουμε από την τραγωδία της Τρίτης, όπου δύο νεαρότατοι αστυνομικοί «γαζώθηκαν» από τα καλάσνικοφ κακοποιών, δεν βρίσκεται ψηλά στις ιεραρχήσεις των καθηκόντων της ΕΛΑΣ το οργανωμένο έγκλημα και οι παραφυάδες του. Πλήθος καταγγελιών που είδαν το φως της δημοσιότητας ξεμπροστιάζουν την κατάσταση της Αστυνομίας, παρουσιάζοντας μια εικόνα διάλυσης. Σε ανακοίνωση του Αρχηγείου της Αστυνομίας, μετά το τραγικό συμβάν, ομολογείται ότι «από το σύνολο 1.526 μοτοσικλετών δεν μπορούν να διατεθούν, λόγω βλαβών, 352 μοτοσικλέτες», σχεδόν μία στις τέσσερις. Σύμφωνα με καταγγελίες συνδικαλιστών της Αστυνομίας, στις γειτονικές περιοχές από αυτή της φονικής συμπλοκής, όπως το Μοσχάτο και η Νίκαια, διέθεταν ένα μόλις περιπολικό και δεν μπορούσαν να επέμβουν. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ένα περιπολικό που ξεκίνησε από το Περιστέρι για να συνδράμει στην επιχείρηση του Ρέντη, έπαθε στο δρόμο βλάβη στο συμπλέκτη και «έμεινε». Άλλος αστυνομικός κατήγγειλε σε τηλεοπτικό δίκτυο ότι το όχημά του δεν έχει θέρμανση και ότι άλλαξε τα λάστιχά του με δικά του έξοδα. Είναι αυτή η αντιπροσωπευτική εικόνα της Αστυνομίας και των διωκτικών μηχανισμών; Φυσικά όχι. Αν κρίνουμε από την επιχειρησιακή ετοιμότητα της ομάδας ΔΙΑΣ κατά την τελευταία απεργιακή κινητοποίηση στο Σύνταγμα, τότε αποδεικνύεται ότι τα στελέχη της έχουν λάβει εκπαίδευση, έχουν κατάλληλο εξοπλισμό και σχετική εμπειρία. Μόνο που ο προσανατολισμός της κατάρτισής τους δεν είναι προς την Το μακελειό αντιμετώπιση του οργανωμέστο Ρέντη νου εγκλήματος αλλά εναντίον του «εσωτερικού εχθρού», δείχνει του μαζικού κινήματος, των απεργών που πραγματοποιότι στόχος ούν συγκεντρώσεις. Και στο της ΕΛΑΣ είναι πρόσφατο συλλαλητήριο άλλωστε επιβεβαιώθηκε ότι το κίνημα, ακόμη βρίσκεται εν ισχύ και εξασκείται επιτυχώς το δόγόχι το έγκλημα μα της ΕΛΑΣ που συνίσταται στη διάλυση των συγκεντρωμένων με το διεμβολισμό τους από τις μηχανές, πρακτική που δοκιμάστηκε για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2009, και παραλίγο να σκοτώσει την Αγγελική Κουτσουμπού. Ούτε όμως και η εικόνα ενός κράτους φειδωλού προς τα Σώματα Ασφαλείας ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορεί οι νεοδιοριζόμενοι της ομάδας ΔΙΑΣ, όπως ο άτυχος 22χρονος Γιώργος Σκυλογιάννης, να παίρνουν 683 ευρώ το μήνα, μπορεί το κράτος να μην αποδεσμεύει 500.000 ευρώ που ζητά το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ για τα ανταλλακτικά των μηχανών, όμως σε άλλους τομείς το κράτος αποδεικνύεται γαλαντόμο, όπως στη λειτουργία και τη διαχείριση εκατοντάδων καμερών παρακολούθησης, για το συντονισμό των οποίων η προηγούμενη κυβέρνηση χρυσοπλήρωσε το σύστημα C4I. Άλλωστε, οι επικαιροποιημένοι τρομονόμοι, οι διατάξεις για τη νομιμοποίηση του ηλεκτρονικού φακελώματος αλλά και τα νέα δικαστικά ήθη στις δίκες με κατηγορούμενους για τρομοκρατικές επιθέσεις, όλα δείχνουν την εξύφανση ενός αστυνομικού κράτους αντιδημοκρατικής εκτροπής. Η επαπειλούμενη δυναμική εισβολή του λαϊκού παράγοντα, τώρα που οι συνθήκες της κρίσης οξύνονται, αλλάζει τις προτεραιότητες.


12 / ΠPIN

H

A ΛΛH O ΨH

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Στο Άπαρτο Κάστρ

Π

λησιάζουμε τους τρεις μήνες από τότε που οι κάτοικοι της Κερατέας ξεσηκώθηκαν και η φλόγα της εξέγερσής τους, καλά κρατεί… Το «Άπαρτο Κάστρο», το μπλόκο αλλά και το στέκι τους, που στήθηκε με την εθελοντική προσφορά υλικών και εργασίας των ίδιων, γεμίζει καθημερινά από κατοίκους, κάθε ηλικίας και καταγωγής. Ντόπιους, αλλά και μετανάστες, aνθρώπους που όπως λένε οι ίδιοι άλλαξαν, μέσα από τον αγώνα που κλήθηκαν να δώσουν, για να μείνει το Οβριόκαστρο, αρχαιολογικός χώρος και να συνεχίσει να παράγει ελιές και σταφύλια, να φιλοξενεί τις γιορτές των κατοίκων και τα όνειρά τους... Το «Άπαρτο Κάστρο», αποτελεί τόπο συνάντησης των κατοίκων για να ενημερωθούν για τις εξελίξεις, για να μιλήσουν για τα «μικρά» και «μεγάλα». Για όσα μέχρι τον περασμένο Δεκέμβρη, συναντιόντουσαν στο καφενείο ή στα σπίτια τους ή που δεν είχαν μοιραστεί ποτέ με το διπλανό τους. Για να γλεντήσουν… Όπως την Τσικνοπέμπτη, που για τους περισσότερους ήταν η καλύτερη που έχουν ζήσει… Εκεί βρεθήκαμε την προηγούμενη Τετάρτη (οι Στρ. Βουραζέρης, Λ. Πετροκόκκινος και Γ. Ελαφρός) για να μεταφέρουμε –όσο αυτό μπορεί να γίνει μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας– τον καθημερινό αγώνα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν μαζικά στο κάλεσμα του Πριν, συζητώντας μαζί μας, για περισσότερο από τρεις ώρες. Βρήκαμε την... πόρτα ορθάνοιχτη γιατί και οι ίδιοι είναι «ανοικτοί» σε όλους όσους θέλουν να μάθουν και να συμπαρασταθούν στο αγώνα τους. Η μία πλευρά του «κάστρου», είναι γεμάτη από ανακοινώσεις, ψηφίσματα, δημοσιεύματα και φωτογραφίες - μαρτυρίες όσων έχουν γίνει τους τελευταίους τρεις μήνες. Καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε αυτόν τον (πάνω από πέντε μέτρα) πίνακα ανακοινώσεων. Ακόμα και οι ανεπιθύμητοι οι... ασφαλίτες, που δρουν στην περιοχή. Φωτογραφίες τους –για ευνόητους λόγους– κοσμούν ένα τμήμα του … Φτάνοντας στο μπλόκο, οι κάτοικοι συζητούν για την πρωϊνή ημερίδα του ΕΣΔΚΝΑ που αφορούσε τα σκουπίδια της Αττικής, στην οποία όπως έλεγε η κυρα Θεοδώρα όλοι μιλούσαν για την Κερατέα, αλλά και για τη νέα απόφαση του Ειρηνοδικείου Λαυρίου, που εκδόθηκε την προηγουμένη και απαγορεύει κάθε εργασία στην περιοχή του Οβριοκάστρου. Αρκετοί μαζεμένοι γύρω από την τηλεόραση. Τα δελτία μονοπωλεί η είδηση του θανάτου των δύο αστυνομικών στου Ρέντη. «Αφού το μόνο που ξέρουν είναι το πώς να μας χτυπάνε με τα κλομπ…», μονολογεί ένας κάτοικος…

n ΣΤΡΑΤΟΣ ΒΟΥΡΑΖΕΡΗΣ

Η

τηλεόραση κλείνει και η συζήτηση ξεκινά. Οι κάτοικοι θέλουν να ξεκαθαρίσουν τις προθέσεις τους. «Αγώνας μέχρι τη νίκη» τονίζει ένας, συμπληρώνοντας ότι αυτή «δεν θα αργήσει να ’ρθει». «Θα νικήσουμε, δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο», δηλώνουν όλοι ιδιαίτερα αποφασισμένοι. Νιώθουν περήφανοι για τον αγώνα τους, αντιλαμβανόμενοι πως αυτός αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. «Μάθαμε την Ελλάδα τι θα πει αγώνας και τι θα πει αντίσταση» αναφέρει ο Κώστας Κ. και συμπληρώνει ότι «πιστεύουμε να τη μάθουμε και τι θα πει νίκη». Ο Σοφοκλής, κάτοικος της Κερατέας, παίρνει το λόγο για να μοιραστεί τα συναισθήματα που του δημιούργησε η τρίμηνη εξέγερση. «Ένοιωσα όπως στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73. Τότε ήμουνα απ’ έξω. Σήμερα χαίρομαι που ζω την εξέγερση από τα μέσα».

Το χειροκρότημα που συνοδεύει τις πρώτες τοποθετήσεις, αποτελεί μία ακόμα απόδειξη για την αποφασιστικότητά τους. Πηγή αυτής, η ζωή των ίδιων και των παιδιών τους. Η Μάχη, για χρόνια δασκάλα καλλιτεχνικών σε σχολείο της περιοχής, δηλώνει ότι δεν πρόκειται για έναν αγώνα που ξεκίνησε τους τελευταίους μήνες. «Για τέσσερα χρόνια, κάθε δεύτερη Τετάρτη, μαζευόμασταν για να ενημερωθούμε τι σχεδιάζεται στην περιοχή μας. Για να οργανώσουμε τις αντιδράσεις μας. Αυτό αποτέλεσε τη μαγιά του τωρινού ξεσηκωμού». «Συζητoύν για τα σκουπίδια ψάχνοντας ένα χώρο να τα θάψουν», επισημαίνει ο Κώστας Κ., συμπληρώνοντας «πως το ζήτημα θα έπρεπε να είναι το πώς θα τα διαχειριστούμε». Αναφερόμενος στις αντιφάσεις της εφαρμοζόμενης πολιτικής, που θέλει ΧΥΤΑ στην Κερατέα, θυμίζει ότι την ίδια μέρα, που ανακοινώθηκε για πρώτη φορά η κατασκευή του στο Οβριόκαστρο (23/12/1995), υπογράφτηκε από τον τότε υπουργό πολιτισμού Θ.

Μικρούτσικο, ο χαρακτηρισμός της περιοχής ως αρχαιολογικός χώρος. Η πολιτική της αδιαφορίας για τις ζωές τους είναι που πλημμυρίζει με οργή τους κατοίκους της Κερατέας. Ο Σταμάτης, συνταξιούχος βιομηχανικός εργάτης, θυμάται ότι κάθε χρόνο ανήμερα την Καθαρή Δευτέρα, το Οβριόκαστρο, γέμιζε από γέλια, τραγούδια και χαρταετούς. «Γιορτάζαμε τα κούλουμα. Φέτος δεν μπορούμε να πλησιάσουμε στην περιοχή». Οι κάτοικοι μιλούν για εισβολή και κατοχή του τόπου τους από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, οι οποίες φέρονται χειρότερα και από τους γερμανούς κατακτητές. Στο Οβριόκαστρο ο δήμος είχε κατασκευάσει τρία ξύλινα κιόσκια, που φιλοξενούσαν τις γιορτές των κατοίκων και ένα πυροφυλάκιο, τα οποία κατέστρεψαν οι δυνάμεις καταστολής. Στην περιοχή υπάρχουν ελαιώνες και αμπελώνες που για πολλά χρόνια καλλιεργούνται, προσφέροντας τα γεννήματά τους στους κατοίκους. Φέτος δεν μάζεψαν τις ελιές και δεν κλάδεψαν τα αμπέ-

«ΧΥΤΑ και ΜΑΤ μας ξύπν

Π

ατέρα, θέλω να φύγουν τα ΜΑΤ, αλλά τώρα τελευταία καλά περνάμε»! Η ομορφιά του συλλογικού αγώνα, η γοητεία της αντίστασης και της ανατροπής στα λόγια ενός μικρού παιδιού, που μεταφέρθηκαν στη συζήτηση. Αποτιμώντας την εμπειρία του τελευταίου τριμήνου, κατ’ επανάληψη ακούστηκε πως «μας έκανε και καλό η ιστορία με το ΧΥΤΑ. Ξυπνήσαμε. Ξεβολευτήκαμε, αλλά είδαμε και καταλάβαμε τι γίνεται και παραπέρα». Σύμφωνα πάντα με τους ίδιους, πολλά πράγματα αναθεωρήθηκαν, στο μυαλό, αλλά και στην καθημερινότητά τους. «Πάψαμε να φοβόμαστε. Το καταφέρανε… Μας έβγαλαν στο δρόμο μία φορά και έκτοτε έφυγε ο φόβος» ανέφερε η Μάχη. «Βλέπαμε παλιά τηλεόραση και νομίζαμε ότι μαθαίναμε την αλήθεια… Μετά από εβδομάδες απόλυτης σιωπής των καναλιών για τον αγώνα μας, έχω καταλάβει ότι μας λένε ψέματα. Πλέον πιστεύω το αντίθετο απ’ αυτό που ακούω!» είπε χαρακτηριστικά κάτοικος της Κερατέας, συμπλη-

ρώνοντας μία συναγωνίστριά της «ότι τις τελευταίες εβδομάδες κατάλαβε ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε αναίτια από αστυνομικό το Δεκέμβρη του 2008». «Βλέπαμε μετανάστες και φοβόμασταν. Σήμερα δεν υπάρχουν μετανάστες, αλλά συναγωνιστές μας, συμπολίτες μας, προερχόμενοι από άλλες χώρες, με τους οποίους δίνουμε μαζί τον αγώνα ενάντια στο ΧΥΤΑ», τόνισε ένας κάτοικος. «Στρέψαμε το βλέμμα μας, πέρα από το χωριό μας. Συναντηθήκαμε με το κίνημα του “Δεν Πληρώνω”, με τους μετανάστες στην Υπατία, με τους απεργούς της 23 Φλεβάρη», συμπλήρωσε η Ελευθερία Ψ. Αλλά και η κομματική στράτευση πολλών κατοίκων της Κερατέας δέχτηκε ισχυρά πλήγματα και μαζί μ’ αυτή κόπηκαν τα πολλά - πολλά από τους πολιτευτές της περιοχής. «Είχαν λερωμένοι τη φωλιά τους και για αυτό ελάχιστοι πάτησαν πριν τις πρόσφατες εκλογές. Για μετά ούτε λόγος… Για αυτούς η Κερατέα είναι πολύ μακριά πλέον από το κέντρο της Αθήνας», τονίζει με έμφαση ο Σταμάτης.


KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

H

ΠPIN / 13

A ΛΛH O ΨH

ρο της Κερατέας λια τους, γιατί έχει απαγορευθεί η πρόσβαση στην περιοχή. «Δεν βάλλαμε κοπριά στα αμπέλια μας φέτος», τονίσθηκε από ένα κάτοικο, που συνέχισε λέγοντας ότι «φρόντισαν για αυτή οι… κύριοι των ΜΑΤ, που συμπεριφέρονται με το χειρότερο τρόπο στη γη μας, αλλά και σε μας». Κάτοικος γνώστης των γεωλογικών συνθηκών της περιοχής, τονίζει ότι η κατασκευή του ΧΥΤΑ εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τον πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα, ενώ θεωρεί σίγουρο ότι θα μολύνει και τα γεωργικά προϊόντα που παράγονται εκεί. Η συζήτηση επιστρέφει στο καθεστώς κατοχής - αστυνομοκρατίας, που τους έχει επιβληθεί και που φαίνεται ότι αποτελεί τον πυροκροτητή της οργής τους. Καθημερινά πάνω από 400 αστυνομικοί (στο παρελθόν έχουν ξεπεράσει και τους χίλιους), εκτός από αυτά που …αφήνουν στα αμπέλια και τους ελαιώνες του Οβριοκάστρου, σκορπούν και τον τρόμο στους κατοίκους. Επιπλέον κοστίζουν και πανάκριβα στον έλληνα φορολογούμενο (πάνω από 2 εκατ. ευρώ μέχρι σήμερα). Η Ελευθερία Ψ. θυμίζοντας δήλωση του πρωθυπουργού, ο οποίος αναφερόμενος στη δολοφονία των δύο αστυνομικών την περασμένη Τρίτη, ανέφερε ότι «η δημοκρατία έκανε δύο βήματα πίσω», τόνισε ότι «η δημοκρατία στην Κερατέα έχει πάει χιλιόμετρα πίσω το τελευταίο τρίμηνο». «Χούντα είναι», ακούγεται μια φωνή, που πνίγεται στις επιδοκιμασίες. Συμπλήρωσε δε πως «αυτό που μας εξοργίζει είναι ότι δεν έχουν την ελάχιστη τσίπα, που λέει ο λαός μας. Την ίδια στιγμή που μας καλούν σε διάλογο, σέρνουν 38 κατοίκους της περιοχής στα δικαστήρια, με κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα. Αρνούμαι να συζητήσω με κάποιον που με θεωρεί εκ προοιμίου εγκληματία. Με κάποιον που δολοφονεί αγέννητα παιδιά…» (σ.σ. αναφερόμενη στην πρόσφατη αποβολή εγκύου μετά την εισβολή των ΜΑΤ στην πόλη). Το τελευταίο τρίμηνο, σύμφωνα με τον Γιάννη Α., οι κάτοικοι της Κερατέας υφί-

στανται αστυνομικό έλεγχο δύο και τρεις φορές, συχνά με προσβλητικό τρόπο, για να πάνε στα σπίτια τους. «Μετά τις έξι το απόγευμα, οποιοσδήποτε κυκλοφορεί στην περιοχή κινδυνεύει να συλληφθεί», τονίζει κάτοικος της περιοχής, της οποίας αρκετοί συγγενείς έχουν …καλοπεράσει στα χέρια των ανδρών των ΜΑΤ. «Σκοπός τους είναι να είμαστε όλοι κατηγορούμενοι και να φοβηθούμε. Για αυτό και δεν διστάζουν, να κατασκευάζουν κατηγορίες», συμπληρώνει η ίδια. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση, κατοίκου, ο οποίος την ώρα που σέρβιρε συνδικαλιστές αστυνομικούς σε ταβέρνα της περιοχής, όπου δούλευε, την ίδια ώρα –σύμφωνα με δικογραφία– φέρεται να επιτίθεται σε αστυνομικούς! Ο Νίκος Φ., αναφερόμενος στην αστυνομική βία των τελευταίων μηνών έκανε λόγο, «για ορδές του Αττίλα» που εφόρμησαν στην περιοχή, «δίχως ιερό και όσιο…». «Εμείς δεν ξέραμε από αυτά. Ήμασταν φιλήσυχοι άνθρωποι. Όταν βλέπεις όμως να χτυπάνε 70χρονους και 80χρονους τα… μαθαίνεις». Τους θυμίζουμε τις δηλώσεις της υφυπουργού Περιβάλλοντος, Θεοδώρας Τσάκρη (ΝΕΤ, 27/2/2011), σύμφωνα με τις οποίες «η Κερατέα είναι θέρετρο του αντιεξουσιαστικού χώρου». «Μην ακούτε αυτή τη Θοδώρα. Τη δικιά μας, να ακούτε… Την κυρά Θοδώρα της Κερατέας», πετάγεται ένας και το μικρόφωνο αλλάζει αμέσως χέρια. «Η διαφορά μας δεν είναι με τους …κυρίους των ΜΑΤ. Με τους “μεγάλους” έχουμε πρόβλημα. Τώρα αν “τρώνε” και αυτοί καμία… Φταίει που δεν κάθονται φρόνημα!!!» λέει η κυρά Θοδώρα, ενώ κάποια κάτοικος διερωτάται, «αν είναι έτσι, όπως λέει η Τσάκρη, γιατί δεν έχει συλληφθεί μέχρι σήμερα, ούτε ένας μη δημότης Κερατέας;». Τώρα καταλάβαμε τι εννοούν στα κανάλια όταν αναφέρονται σε συγκρούσεις ανεξουσιαστών… Καταλάβαμε τα ψεμάτά τους, φωνάζουν πολλοί. «Απέναντι σε αυτή την εξουσία, είμαστε όλοι αντεξουσιαστές», τονίζει ο Κώστας Κ. Την ώρα που η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα έργα και τις ημέρες

της ΕΛΑΣ στην Κερατέα, τα ανέκδοτα και τα αστεία δίνουν και παίρνουν. Ήρθε η ώρα να ακουστούν διά μικροφώνου… «Δυο Κερατιώτες παίζουν σκάκι. Ματ λέει ο ένας. Ντουουου, απαντά ο άλλος!» «Σύμφωνα με πληροφορίες οι φαρμακοποιοί ετοιμάζουν μήνυση κατά των ΜΑΤ. Σκότωσαν τον Η1Ν1 στην περιοχή!». Τα ανέκδοτα δίνουν τη θέση τους σε ένα πραγματικό γεγονός: «Μια φορά βρεθήκαμε, αρκετοί στην πλάτη του αστυνομικού μπλόκου. Ο φρουρός κραδαίνοντας ένα δακρυγόνο, αρχίζει και φωνάζει “πίσω, πίσω, θα κάνω χρήση, θα κάνω χρήση…”. “Μερικές εβδομάδες στην Κερατέα είναι αρκετές για να πέσεις στα ναρκωτικά…’’, του φωνάξαμε». Τα γέλια και τα πειράγματα, τα διαδέχονται τα χειροκροτήματα. Η ομάδα των αγωνιστών - ποδοσφαιριστών της Κερατέας, επέστρεψε νικήτρια από τον αγώνα με τον Αστέρα Εξαρχείων. Ολιγόλεπτο διάλειμμα για τα συγχαρητήρια και τα κεράσματα…

Μαζί με τη βροχή, η συζήτηση ξαναφουντώνει και αναγκαστικά πάει στους νέους της Κερατέας. «Και να ήθελα να μείνω σπίτι, δεν μ’ αφήνουν οι γιοι μου», τονίζει ο Σταμάτης, ενώ άλλος κάτοικος συμπληρώνει ότι αν γίνει ο ΧΥΤΑ καταδικάζουμε όχι μόνο την επόμενη γενιά να ζήσει μέσα στο σκουπίδι, αλλά όλες τις γενιές για τα επόμενα τριακόσια χρόνια. Αυτό ακριβώς το μέλλον, είναι που ξεσηκώνει τους νέους της Κερατέας, που τους φέρνει μπροστά σε κάθε στιγμή του αγώνα. Πολλοί απ’ αυτούς, που δουλεύουν σε γειτονικούς δήμους, αναγκάζονται να μένουν, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, εκτός του δήμου, υπό τον κίνδυνο της σύλληψης, σε κάποιο μπλόκο των δυνάμεων καταστολής, που υπάρχουν στις εισόδους της πόλης. Κι όμως το βλέπεις ότι δεν φοβούνται. Τουλάχιστον όχι πια. Γι’ αυτό μιλούν άνετα για τις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, για το πανηγύρι της αντίστασης, ακόμα και για τα «πυροτεχνήματα» που πέφτουν σε αυτές τις αναμετρήσεις.

«Εμείς δεν ξέραμε από αυτά. Ήμασταν φιλήσυχοι άνθρωποι. Βλέπαμε παλιά τηλεόραση και νομίζαμε ότι μαθαίναμε την αλήθεια… Τώρα έχουμε καταλάβει ότι μας λένε ψέματα».

νησαν, μας άνοιξαν τα μάτια» Κριτήριο για τα μέλη των κομμάτων στην Κερατέα αποτέλεσε η στάση των κομμάτων τους στον αγώνα τους. «Μην ψάχνεται για ταυτότητα στον αγώνα μας. Αυτό που μάθαμε τρεις μήνες τώρα είναι ότι για να προχωρήσει και να νικήσει ένας αγώνας, δεν πρέπει να έχει ταυτότητα. Η ενότητα και η αποφασιστικότητα των ανθρώπων φέρνει τη νίκη!» τόνισε κάτοικος, μέχρι πρότινος στέλεχος της ΟΝΝΕΔ, συμπληρώνοντας ότι «ας μη βιαζόμαστε να απορρίψουμε κανέναν, βάσει κομματικής ταυτότητας. Τρεις μήνες τώρα μάθαμε, ότι οι άνθρωποι είτε 35 είναι, είτε 55, είτε 85 χρονών μπορούν να αλλάξουν». Όποτε η συζήτηση πήγαινε σε πολιτικούς και κόμματα, φωνές και αποδοκιμασίες κάλυπταν τον ομιλητή. Το «έξω όλοι και οι τριακόσιοι, φόλα στα κόμματα!», αν και δεν ανταποκρίνεται στο τι ακούστηκε σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι όμως το μόνο που μπορεί να δημοσιευτεί! Ορισμένοι μάλιστα είχαν και την τιμητική τους, όπως ο Θ. Πάγκαλος («ΧΥΤΑ – ΧΥΤΑ, του Πάγκαλου η κοιλιά»), ο Χρ. Παπουτσής, ο Σγουρός («ο μπουνταλάς») κ.ά. Ειδικά για τον Θ. Πάγκαλο η οργή ξε-

χειλίζει, καθώς πέραν όλων των άλλων που έχει πει και κάνει τον τελευταίο καιρό, υπάρχει και η πρωτοβουλία της συζύγου του (επικεφαλής της αντιπολίτευσης στο Δήμο Σαρωνικού) να εγκαλέσει τους εκπαιδευτικούς των λυκείων του δήμου, για το ότι δεν «αποτρέπουν» αποτελεσματικά τους μαθητές τους από τη συμμετοχή τους στον αγώνα της Κερατέας. Από τη συζήτηση για τους πολιτικούς, δεν έλειψαν και απόψεις, που δεν ήθελαν το «τσουβάλιασμα» όλων, σκεπτόμενοι αυτούς που βρέθηκαν στο πλάι τους το τελευταίο τρίμηνο… Χαρακτηριστική είναι η έκρηξη της κυρα Θοδώρας, όταν έγινε λόγος για την «πουλημένη γενιά του Πολυτεχνείου». «Μη τα κάνουμε όλα ίσωμα, υπάρχουν και άνθρωποι αυτής της γενιάς που στέκονται όρθιοι». «Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, αυτοί είναι αγωνιστές και καλοδεχούμενοι…», συμπλήρωσε ένας κάτοικος. Μετά από τρεις ώρες μεστής συζήτησης για αυτά που έγιναν, η κουβέντα αβίαστα περνάει στα μελλούμενα… Για την επομένη της νίκης. Για την επιθυμία να μην πέσει το «Άπαρτο Κάστρο», ως

σημείο συνάντησης, πολιτισμού και δράσης των κατοίκων της Κερατέας, αλλά και για την επόμενη μέρα της κοινωνίας, μιας και εκτός από το ΧΥΤΑ, οι κάτοικοι της Κερατέας, αντιμετωπίζουν και την ανεργία, τις περικοπές μισθών και δικαιωμάτων, τις φορο-επιδρομές (κλιμάκιο εφοριακών εκδιώχθηκε μαζικά, όταν τόλμησε πρόσφατα, να πάει για έλεγχο σε μαγαζί της περιοχής). Χαρακτηριστικό είναι το ερώτημα, που αυθορμήτως έθεσε μια μητέρα επτά παιδιών, εκ των πρωταγωνιστών του μπλόκου: «Και τι πρέπει να γίνει; Πώς θα σωθούμε απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; Ποιον να βγάλουμε να μας κυβερνήσει;». Η συζήτηση ανάβει. Εμείς μιλάμε για την άλλη πολιτική που στηρίζεται στο κίνημα, στις συνελεύσεις βάσης, που μπορεί να ανατρέψει την κυρίαρχη πολιτική, γιατί τα προβλήματα δεν έχουν χρώμα, αλλά οι λύσεις έχουν: τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού. «Δηλαδή θέλουμε μια πολιτική σαν την Κερατέα τώρα;», το ερώτημα μοιάζει με πρώτη απάντηση. Η συζήτηση ξεπερνάει τα όρια της Λαυρεωτικής, όμως όπως αποδείχτηκε από τη διάθεση των

κατοίκων, καμία συζήτηση δεν απαγορεύεται στο «Άπαρτο Κάστρο»! «Δεν είμαστε ζώα για να μας φορτώνουν με όλα τα βάρη μια ζωή. Ανεργία, εισιτήρια, διόδια, ΦΠΑ. Θα πρέπει κάποτε να τους το δώσουμε να το καταλάβουν», είπε ένας κάτοικος, σπεύδοντας ένας συναγωνιστής του να συμπληρώσει: «Θα πρέπει να δούμε και τις δικές μας τις ευθύνες. Γιατί επί χρόνια ανεχόμαστε καταστάσεις, που μας έφεραν στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Θα πρέπει να βγούμε από τη βολή μας». Ακόμα και το θέμα του κρατικού χρέους ανοίγει και η ιδέα της διαγραφής πέφτει στο τραπέζι, ενώ ακούγονται και εμπειρίες από εργατικούς αγώνες (Ιντρακόμ, Κοσμοτέ). Το κλείσιμο του μικροφώνου, δεν σήμανε το τέλος της συζήτησης. Αυτή μάλλον δεν σταματά ποτέ στο μπλόκο της Κερατέας, όπως και ο αγώνας, μέχρι την τελική νίκη… Επόμενος σταθμός το συλλαλητήριο της ερχόμενης Κυριακής (13/3, 11 π.μ.), που συνδιοργανώνουν οι Δήμοι Σαρωνικού, Κορωπίου, Παιανίας και Λαυρεωτικής, στη Λεωφόρο Λαυρίου, στην είσοδο της πόλης του Μαρκοπούλου.


14 / ΠPIN KOINΩNIA EIΔHΣEIΣ

E ΠIKAIPOTHTA AKPOBAΣIEΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

n ΓIANNHΣ ΔEPMENTZOΓΛOY

Δεν πληρώνω, διαδηλώνω!

Π

ερίπου 1.500 - 2.000 διαδηλωτές βρέθηκαν την Τρίτη το απόγευμα έξω από τη Βουλή, δηλώνοντας βροντερά στη κυβέρνηση ότι Δεν πληρώνουν! Δεκάδες ήταν τα πανό από πρωτοβουλίες και επιτροπές του κινήματος «Δεν Πληρώνω»: Επιτροπές Αγώνα Κατά των Διοδίων, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες για τη δωρεάν μετακίνηση με τα ΜΜΜ (Καμπάνια Δωρεάν Μετακίνησης, Ανοιχτή Συνέλευση Ηλιούπολης, συνέλευση κατοίκων Βύρωνα Καισαριανής - Παγκρατίου, Πρωτοβουλία Ζωγράφου κ.ά.), αλλά και περί τα 100 άτομα από την Κερατέα και

το Λαύριο. Δεν σταματούν μπροστά στην ποινικοποίηση του κινήματος από το Δ. Ρέππα. «Θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις. Πρέπει να κατέβουμε όλοι στο δρόμο» ανέφερε στο Πριν ο Γιώργος απ’ το Κρυονέρι, που δραστηριοποιείται στις επιτροπές ενάντια στα διόδια. «Το κίνημα μας πρέπει να γίνει η σπίθα για να ξυπνήσει όλη η κοινωνία, να μην πληρώσουμε το χρέος τους. Διαφορετικά, πώς θα κοιτάξω στα μάτια τις κόρες μου; Τι θα τους πως; Τελειώστε το πανεπιστήμιο και μετά βρείτε θέση στην ουρά του ΟΑΕΔ;» συνεχίζει. Αυξημένη ήταν η παρουσία των ΜΑΤ στη χθεσινή απολύτως ειρηνική συγκέντρωση, ενώ αστυνομικές δυνάμεις έκαναν εξακρίβωση στοιχείων στους γύρω δρόμους.

Απεργοσπασία ΠΑΣΚΕ στην ΕΘΕΛ

Δ

εν υπάρχει καμία απόφαση για στάσεις εργασίας το αμέσως προσεχές διάστημα». Αυτό ήταν το μήνυμα του νέου προέδρου του συνδικάτου εργαζομένων ΕΘΕΛ ΟΑΣΑ Μ. Λιαγούρη, με το που ανέλαβε τα καθήκοντά του, δίνοντας έτσι ένα σαφές πρώτο δείγμα των προθέσεών του, αλλά και της κυβερνητικής παράταξης ΠΑΣΚΕ. Δηλαδή, να ανασταλούν όλες οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις στο πιο μαζικό και δυναμικό κομμάτι των εργαζομένων στα ΜΜM και να κυριαρχήσουν οι δυνάμεις της υποταγής. Οι εξελίξεις δρομολογήθηκαν από την ίδια την ΠΑΣΚΕ που καθαίρεσε από εκτελεστικό της γραμματέα τον Ν. Κουλουμπαρίτση, ο οποίος δεν κατάφερε να «μαζέψει» τις απεργίες και γι’ αυτό καρατομήθηκε. Το εσωκομματικό του άδειασμα τον οδήγησε σε παραίτηση από την προεδρία του σωματείου, καταγγέλλοντας «πραξικοπηματική αντικατάσταση», ενόψει μάλιστα της νέας 24ωρης απεργίας στις 9/3. Οι δυνάμεις του συμβιβασμού επιχειρούν να πάρουν τη ρεβάνς στον κλάδο. Ο μαζικός αγώνας, οι συνελεύσεις που οδήγησαν ακόμα και σε αποφάσεις ανατροπής των κυρίαρχων συσχετισμών στο ΔΣ, το κοινό μέτωπο στα μέσα μεταφοράς, και η γραμμή εναντίωσης στην αύξηση των εισιτηρίων, έβαλαν στο μάτι της κυβέρνησης τους εργαζόμενους. Με νύχια και με δόντια, ο κυβερνητικός συνδικαλισμός τώρα επιχειρεί να σπάσει τις αγωνιστικές διαθέσεις και το κοινό αγωνιστικό μέτωπο. Μένει να δούμε εάν θα λάβει απάντηση από τη βάση του κλάδου...

EIΔHΣEIΣ

Μείωση συμμετοχής στις εκλογές των δικηγόρων Διεξήχθησαν το διήμερο 27-28/2 οι εκλογές του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας για την ανάδειξη Προέδρου και νέου Διοικητικού Συμβουλίου. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά στήριξε το ψηφοδέλτιο της Εναλλακτικής Παρέμβασης, συμμετέχοντας μόνο με ψηφοδέλτιο συμβούλων. Σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2008 αυξήθηκε η αποχή (ψήφισαν 1.400 δικηγόροι λιγότεροι). Η ΝΔ κατεβαίνοντας με δύο ψηφοδέλτια είχε μικρή πτώση (37,1% συνολικά έναντι 40,82% το 2008), ενώ ο χώρος που υποστηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ διατήρησε σχετικά τις δυνάμεις του (27,44% έναντι 28,77% το 2008 με δύο ψηφοδέλτια όμως). Μεγάλη χαμένη των εκλογών ήταν η παράταξη που στήριζε ο Συνασπισμός,

η οποία έπεσε 4% και από τρεις έδρες παίρνει μόνο μία, ενώ πτώση σε ψήφους και σε ποσοστό γνώρισε και η παράταξη που υποστήριζε το ΚΚΕ: Πήρε 4,59% με 545 ψήφους αντί 5,05% και 669 ψήφους. Η Εναλλακτική Παρέμβαση ανέβασε ελάχιστα το ποσοστό της, σε 5,14% από 4,96%, πέφτοντας όμως σε ψήφους, αφού έλαβε 610 ψήφους αντί 658 ψήφους. Μικρή αύξηση σημείωσαν τα λευκά ψηφοδέλτια. Η πτώση της μαζικότητας επηρέασε περισσότερο την Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, αφού απέτυχε να προβάλει αριστερή απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο κλάδος. Στις επαναληπτικές εκλογές για ανάδειξη προέδρου (6 και 8/3), η Εναλλακτική καλεί σε αποχή, άκυρο - λευκό.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΘΑΝΑΣΗ ΦΩΤΗ

➨ Την Κυριακή 13 Μάρτη, ώρα 11.30 π.μ. στη μνήμη του σ. Θανάση Φώτη, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας, θα γίνει πολιτικό μνημόσυνο στην αίθουσα του Δημαρχείου Γλυφάδας, Άλσους 15.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΕΑ

➨ Η Τ.Ο. ΔΕΑ Νοτίων προαστίων, καλεί σε συζήτηση για την κοινή δράση της Αριστεράς, την Πέμπτη 10 Μαρτίου, 7.30 μ.μ., στο Α’ ΚΑΠΗ Αλίμου (Καλαμακίου 72, Κάτω Καλαμάκι).

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ Α. ΣΕΙΡΙΝΙΔΗ

➨ Συγκέντρωση αλληλεγγύης καλείται την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011, στις 9.00 π.μ., στα δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου ξεκινά η δίκη του Άρη Σειρινίδη, βασισμένη σ’ ένα σαθρό κατηγορητήριο, που εισάγει για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία το DNA ως μοναδικό στοιχείο κατηγορίας και ομηρίας ενός κοινωνικού αγωνιστή.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑΡ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

➨ Στο πλαίσιο της πορείας προς το Πανελλαδικό Σώμα του ΝΑΡ, διοργανώνεται εκδήλωση στο Ηράκλειο, με θέμα Καπιταλιστική κρίση και Αριστερά. Ομιλητής ο Άγγελος Χάγιος (μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ) την Τετάρτη 16/3, 7 μ.μ., στην αίθουσα Ανδρόγεω.

Τα ’ψαλαν και στον Α. Λοβέρδο Με τη λαϊκή οργή έρχεται αντιμέτωπο κάθε κυβερνητικό στέλεχος που επιχειρεί να πραγματοποιήσει δημόσια εμφάνιση. Έτσι έγινε και με την επίσκεψη Λοβέρδου στο Ηράκλειο, την προηγούμενη εβδομάδα. Φυσικά ούτε λόγος για επίσκεψη σε εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείου. Σε αστραπή, μετατράπηκε η επίσκεψή του στο ιατρικό κέντρο Αρκαλοχωρίου, καθώς μετά από τη μαζική αποδοκιμασία του κόσμου, δεν περίμενε ούτε το δήμαρχο για τις γνωστές

χαιρετούρες. Παράσταση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν ο φοιτητικός συλλογος Ιατρικής, δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Παρέμβασης Κρήτης έξω από το ξενοδοχείο όπου βρισκόταν ο υπουργός για ημερίδα αδερφοποίησης νοσοκομείων. Οι δυνάμεις καταστολής δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν την ωμή καταστολή (με ξύλο και προσωπικές απειλές) για να διασφαλίσουν την ομαλή φυγάδευση του.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

➨ Την Παρασκευή 18 και το Σάββατο 19 Μαρτίου πραγματοποιείται στο Παλιό Τελωνείο στα Χανιά, το 10ο Αντιπολεμικό Διήμερο Πολιτικών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων. Το Διήμερο διοργανώνει η Ενωτική Πρωτοβουλία Φοιτητών Πολυτεχνείου Κρήτης και έχει ενδιαφέρουσες συζητήσεις και συναυλίες (αναλυτικότερα βλ. http://enotiki.gr).

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

➨ Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γαλατσίου, Πατησίων, Κυψέλης διοργανώνει συνέλευση το Σάββατο 12/3, 6.30 μ.μ. στην Αγορά της Κυψέλης.

Συνάντηση Επιτροπών Αγώνα Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις 21/2, συνάντηση επιτροπών αγώνα από πολλές γειτονιές της Αττικής με στόχο το συντονισμό τους και την κοινή δράση. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από την Επιτροπή κατοίκων Γλυφάδας και ανταποκρίθηκαν αγωνιστές από 17 επιτροπές - πρωτοβουλίες. Στις 9 Μάρτη, στην 24ωρη απεργία των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, οι επιτροπές θα παραβρεθούν στην απεργιακή συγκέντρωση. Νέα συνάντηση των επιτροπών θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 14 Μάρτη, στις 6.30 μ.μ., στη Νομική (Σόλωνος).

Αριστερή Πρωτοβουλία στο ΓΕΩΤΕΕ Ενισχυμένη σε υποψηφίους (67 έναντι 43 το 2007) και σε αριθμό παραρτημάτων που παρεμβαίνει (8 έναντι 4 το 2007), συμμετέχει στις επικείμενες εκλογές (10 Απρίλη) του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου (ΓΕΩΤΕΕ) η Αριστερή Πρωτοβουλία Γεωτεχνικών. Το επόμενο Σάββατο (12/3) θα πραγματοποιηθεί ανοικτή σύσκεψη της Πρωτοβουλίας στην Αθήνα, ενώ το Σαββατοκύριακο (19-20/3), προγραμματίζεται εκδήλωση στη Θεσσαλία. Για επικοινωνία: τηλ. 6936 021053 ή ar_ protovoulia@yahoo.gr

TO TEΛOΣ THΣ AΓOPAΣ

Π

ριν από λίγες δεκάδες χρόνια, ο Βλάσης Κανιάρης μίλησε, με τη γλώσσα της τέχνης του, για τους μετανάστες που κατέφευγαν στην Κεντρική Ευρώπη. Ανθρώπινες φιγούρες, κούκλες φτιαγμένες από σύρμα, ντυμένες με τριμμένα ρούχα και ταλαιπωρημένα (περπατημένα) παπούτσια, όλα από τα παλιατζίδικα. Με σαραβαλιασμένες βαλίτσες, δεμένες με σπάγγο. Ομοιώματα ανθρώπων δίχως βλέμμα και πρόσωπο, όμως η γλώσσα του σώματός τους, η θέση και η στάση τους στο χώρο ήταν πολύ πιο εκφραστικές από ό,τι μια πιστή αναπαράσταση ή μια φωτογραφία. Ο Βλάσης Κανιάρης, ένας από τους μεγαλύτερους εικαστικούς

MAPIANNA TZIANTZH

Ο πρώτος «αλληλέγγυος» έλληνες καλλιτέχνες της εποχής μας, που πέθανε αυτή την εβδομάδα στα 83 του χρόνια, ήταν, από μια άποψη, ο πρώτος «αλληλέγγυος», προτού η λέξη αυτή φορτιστεί με την τρέχουσα και μάλλον μιντιακής προέλευσης σημασία της. Ο πρώτος που απέδωσε στο χώρο και όχι στο δισδιάστατο καμβά την κατάσταση των κατατρεγμένων που προσπαθούν κάπου να σταθούν, να δουλέψουν, να ζήσουν. Οι μετανάστες του Κανιάρη ήταν ακόμα όρθιοι ή καθισμένοι στο έδαφος, πλάι στις βαλίτσες

τους. Αποκαμωμένοι, αλλά όχι σωριασμένοι. Δεν τους είχαν αρνηθεί το δικαίωμα της παραμονής, το δικαίωμα σε μια κακοπληρωμένη, έστω, εργασία. Οι σύγχρονοι μετανάστες δεν βρίσκονται πουθενά, δεν μπορούν να κάνουν ούτε μπρος ούτε πίσω. Και οι «300» της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης δεν μπορούν καν να σταθούν στα πόδια τους. Είναι πια οριζόντιοι, είτε στην Υπατία και στο Εργατικό Κέντρο είτε στα νοσοκομεία. Και το σήμα κατατεθέν της ύπαρξής τους δεν είναι το τριμμένο σακάκι, αλ-

λά το «κατάχαμα», η πολύχρωμη κουβέρτα από συνθετικό νήμα που τους τυλίγει. Ένας μεγάλος βρετανός λογοτέχνης και τεχνοκριτικός είχε γράψει ότι «δεν γίνεται να πνίγεται ένας άνθρωπος στη μέση του ποταμού κι εσύ να παίζεις βιολί στην απέναντι όχθη» (John Berger, Ένας ζωγράφος του καιρού μας, 1958). Ο Βλάσης Κανιάρης, αν και βιρτουόζος, ποτέ δεν έπαιξε βιολί. Βράχηκε ο ίδιος στο ποτάμι, δημιούργησε έργα που δεν προορίζονταν για ανάρτηση στον τοίχο, αλλά εμπεριείχαν την πνοή και την ελπίδα των μισοπνιγμένων. Οι «300» παίζουν σήμερα τα ρέστα τους, την ίδια τη ζωή τους και ας μην ξέρουν από πόκερ.


ΠPIN / 15

E PΓAZOMENOI

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

KTYΠΩNTAΣ KAPTA

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Ο κόσμος μας, τα κέρδη μας», και οι... 120 απολύσεις για την κερδοφόρα Κοσμοτέ!

Ο

κόσμος μας, τα κέρδη μας» θα μπορούσε να είναι μια εύστοχη παράφραση του εταιρικού σλόγκαν της Κοσμοτέ, η διεύθυνση της οποίας δεν δίστασε να ανακοινώσει εν μία νυκτί 120 απολύσεις εργαζομένων, και μάλιστα στο όνομα της διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας της εταιρείας κι όχι των ζημιών, που φυσικά, δεν παρουσιάζει! Η εξέλιξη αυτή δεν είναι ωστόσο κεραυνός εν αιθρία. Η εταιρεία καυχιέται ότι ήδη από πέρσι έχει πετύχει περίπου 11% μείωση λειτουργικών εξόδων στην Ελλάδα, ενώ ειδικά στη μισθοδοσία η μείωση ανέρχεται σε 4,2%. Κι όλα αυτά παρά το ότι συνολικά ο όμιλος του ΟΤΕ (ΟΤΕ, Κοσμοτέ και οι εταιρείες σε Αλβανία, Βουλγαρία και Ρουμανία) είχε έσοδα 5,48 δισ. ευρώ το 2010 και 5,96 δισ. το 2009, ενώ τα κέρδη προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων ήταν 1,75 δισ. κατά το 2010 και 2,2 δισ. το 2009. Να σημειωθεί δε ότι η Κοσμοτέ έρχεται πρώτη στην ελληνική αγορά κινητού ευρυζωνικού ίντερνετ, με τους πελάτες της να ενισχύονται κατά 23% το Δ’ τρίμηνο του 2010 σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο. Ωστόσο, αυτό που δυσαρέστησε τον όμιλο και την ίδια την Κοσμοτέ ήταν ότι τα λειτουργικά κέρδη του ομίλου σε επίπεδο έτους υποχώρησαν κατά 63% και ...περιορίστηκαν στα 385 εκατ., ενώ τα καθαρά κέρδη του συρρικνώθηκαν από τα 411 εκατ. του 2009 σε 39,6 εκατ. το 2010. Δηλαδή, την τελευταία διετία ο όμιλος είχε κέρδη 450 εκατ. ευρώ, η οποία ωστόσο δεν αρκεί στους μετόχους του. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να επιβάλλουν το δικό τους «μνημόνιο» στην εταιρεία,

Ε

πιτροπή αγώνα δημιουργήθηκε στο φάρμακο την προηγούμενη εβδομάδα μετά από μαζική σύσκεψη στην οποία συμμετείχαν δεκάδες εργαζόμενοι. Αξιοσημείωτη δεν ήταν μόνο η μαζικότητα αλλά και η συμμετοχή εργαζομένων και από τις δύο Ομοσπονδίες, νέων στον κλάδο που δεν είχαν γραφτεί ακόμα στα σωματεία, διαφορετικών ειδικοτήτων, ακόμα και απολυμένων. Όλοι οι συμμετέχοντες εξέφρασαν την αγωνία και την οργή τους για τη σημερινή κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα στο φάρμακο, τη θέλησή τους να υπερβούμε τη σημερινή συνδικαλιστική δομή και πρακτική. Η συγκρότηση της επιτροπής κατέληξε σε ένα πλαίσιο (ολόκληρο το κείμενο στο iatrikosepiskeptis. wordpress.com) που θέτει το αίτημα της ανατροπής της κυβέρνησης Πα-

που περιλαμβάνει τη «διακοπή δραστηριοτήτων», καθώς και την «αναδιοργάνωση λειτουργιών για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητάς τους», που μεταφράζεται σε μπαράζ απολύσεων. Η νέα εργοδοτική λογική συμπυκνώνεται στη δήλωση του διευθύνοντος συμβούλου του ΟΤΕ και προέδρου της Κοσμοτέ, Μ. Τσαμάζ, ο οποίος είπε ότι «το 2011 θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ανάσχεσης του ρυθμού μείωσης των εσόδων και της κερδοφορίας του Ομίλου»! Όπως φαίνεται, σύντομα οι κερδοφόρες εταιρείες, όπως ο ΟΤΕ ή η ΝΕΟΓΑΛ, θα προβαίνουν σε απολύσεις ή μειώσεις μισθών ή εκ περιτροπής εργασία κ.ά. επειδή ο ρυθμός αύξησης των κερδών τους δεν θα είναι ο... επιθυμητός! Ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Κοσμοτέ κατηγορεί τη διοίκηση της εταιρειας ότι ξεπέρασε κάθε όριο προκλητικότητας και αναλγησίας, καθώς η εταιρεία αποτελεί τη μεγαλύτερη και πλέον κερδοφόρα στον κλάδο κινητής τηλεφωνίας, με τη μεγαλύτερη παραγωγικότητα και τη χαμηλότερη μισθολογική δαπάνη, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την άλλη, ενώ οι 120 απολύσεις υποτίθεται ότι αποφασίζονται για τον περιορισμό του λειτουργικού κόστους, δεν περικόπτονται ούτε κατά σεντ οι πλουσι-

ότατες και προκλητικότατες αμοιβές, τα μπόνους, τα stock options και οι ειδικές παροχές των επιτελικών και διευθυντικών στελεχών της εταιρείας. Η απάντηση των εργαζομένων στην Κοσμοτέ ήταν άμεση και καθολική. Την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε μια πρωτοφανής

σε όγκο γενική συνέλευση στην οποία έλαβαν μέρος πάνω από χίλιοι εργαζόμενοι και αποφασίστηκε απεργιακή απάντηση στις προκλήσεις της εταιρείας. Ως πρώτο βήμα υπήρξε η 48ωρη απεργία, Πέμπτη και Παρασκευή, που είχε ως αποτέλεσμα να νεκρώσουν όλες οι εγκαταστάσεις, τα κτίρια γραφείων και τα περισσότερα καταστήματα της Κοσμοτέ, ενώ στην απεργία συμμετείχε την Παρασκευή και η ΟΜΕ - ΟΤΕ. Την πρώτη ημέρα της 48ωρης απεργίας, οι εργαζόμενοι στην Κοσμοτέ πραγματοποίησαν και συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εργασίας. Στο πλαίσιο των ενεργειών κατά των παράνομων απολύσεων της ερ-

γοδοσίας, πραγματοποιήθηκε και τριμερής συνάντηση με την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, τη διοίκηση του ομίλου του ΟΤΕ και τους εργαζομένους, η οποία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, αποκαλύπτοντας τα γενικότερα σχέδια της εργοδοσίας. Παρά το γεγονός ότι το σωματείο εμφανίστηκε με μια ιδιαίτερα αμυντική γραμμή, κάνοντας λόγο για «πάγωμα των 120 απολύσεων», η εργοδοσία αντέτεινε ότι το πρόγραμμα έχει ήδη παρουσιαστεί στους εργαζόμενους και πως ορισμένοι από αυτούς έχουν «δελεαστεί» από το «ελκυστικό πακέτο» απόλυσης. Αλλά και στο αίτημα για δέσμευση της εταιρείας ότι δεν θα προχωρήσει στην εφαρμογή παρόμοιου προγράμματος απολύσεων εντός του 2011, η διοίκηση της εταιρείας απάντησε αρνητικά, δείχνοντας ανάγλυφα τις προθέσεις της. Πάντως, η εμπειρία από ανάλογους αγώνες ενάντια στα εργοδοτικά σχέδια δείχνει ότι δεν μπορούν τα σωματεία να διεκδικήσουν με όρους νίκης την ανατροπή της εργοδοτικής επίθεσης, εάν δεν οργανώσουν αποφασιστικό αγώνα διαρκείας, με διαδικασίες βάσης, και εάν δεν πάρουν διαζύγιο από λογικές «μικρότερου κακού» και «συμβιβασμού» των δύο πλευρών στο αριθμό ή στο ρυθμό των απολύσεων και των πάσης φύσης εργασιακών ανατροπών...

ΖΗΤΩ ΤΟ ΛΟΓΟ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΕΡΒΑΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Επιτροπή αγώνα στο φάρμακο πανδρέου, τη μάχη ενάντια στις απολύσεις, την υπεράσπιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, την πάλη ενάντια στη διάλυση της υγείας που επιβάλλουν κυβέρνηση - ΔΝΤ. Κατέληξε στην προώθηση μαζικών διαδικασιών και συνελεύσεων στα σωματεία και σε δημιουργία επιτροπής ανέργων των σωματείων του φαρμάκου και ταμείου αλληλοβοήθειας για τους απολυμένους που έχουν ανάγκη (π.χ προβλήματα υγείας, πολύτεκνοι κ..ά.). Ταυτόχρονα απευθύνει κάλεσμα για κοινό αγώνα με όλους τους ερ-

γαζόμενους στο χώρο της υγείας, όπως έγινε και στην πρόσφατη μεγάλη γενική απεργία. Αποφάσισε επίσης συμμετοχή στο Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, διακίνηση του κειμένου στους χώρους δουλειάς και νέα συνάντηση στις 19 Μαρτίου για την παραπέρα δράση. Να σημειωθεί ότι το φάρμακο είναι ένας από τους πιο μαζικούς εργατικούς κλάδους του ιδιωτικού τομέα που παρά το γεγονός ότι εμφάνισε κέρδη και «ανάπτυξη» ακόμα και μέσα στην κρίση, οι εργαζόμενοι

χτυπιούνται καθημερινά από χιλιάδες απολύσεις, περικοπές στους μισθούς, εργοδοτική αυθαιρεσία, χτύπημα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Οι κινητοποιήσεις που έγιναν υπονομεύτηκαν τις περισσότερες φορές από τη γραφειοκρατική λειτουργία που επέβαλε η ΠΑΣΚΕ αλλά και την αδυναμία της Αριστεράς (Αυτόνομη Παρέμβαση - ΠΑΜΕ), όταν δεν μπλόκαρε τις κινητοποιήσεις, να προτείνει κάτι διαφορετικό στην πράξη. Μέσα από αυτές τις μάχες προέκυψε η ανάγκη για δράση και πρωτοβουλία που θα προτάσσει την ενότητα του κόσμου της εργασίας σε νέα βάση, στην υπέρβαση του περιεχομένου, της μορφής, της λογικής της χρεοκοπημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που μας οδηγεί από ήττα σε ήττα.

Απεργία στη Γουίντ

ε 24ωρη απεργία την Τρίτη Μ απάντησαν οι εργαζόμενοι στην εταιρεία Γουίντ στην απόφαση της δι-

οίκησης να μην καταβάλει επιδόματα και μισθούς από κλαδικές συλλογικές συμβάσεις σε μεγάλες ομάδες εργαζομένων, σε μια προσπάθειά να περικόψει το μισθολογικό κόστος. Ειδικότερα, η εταιρεία επιδιώκει να καταργήσει το επίδομα 24ωρης ετοιμότητας σε εργαζόμενους τεχνικών διευθύνσεων, αποδοχές που προκύπτουν από τη διαφορά της επιχειρησιακής με την κλαδική σύμβαση του

ΣΤΕΒ (αγνοώντας την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης), το επίδομα ξένης γλώσσας σε εργαζόμενους του τμήματος εξυπηρέτησης πελατών κ.ά. Κι όλα αυτά, παρόλο που η εταιρεία έχει μηδενίσει τις μακροχρόνιες οικονομικές υποχρεώσεις της, μέσω της τελευταίας αναδιάρθρωσης χρέους τον περασμένο Δεκέμβρη.

«Ολύμπια» αδιαλλαξία

ποκαλυπτική για τις επιδιώξεις Α της εργοδοσίας ήταν η πρόσφατη σύσκεψη που πραγματοποι-

ήθηκε στο υπουργείο Εργασίας, με θέμα την ανάκληση των απολύσεων εργαζομένων στα εργοτάξια της Κορίνθου - Πατρών. Εντελώς προκλητικά, οι εκπρόσωποι της κοινοπραξίας δήλωσαν πως δεν υπάρχουν τα λεφτά για να συνεχιστεί το έργο και ότι οι απολύσεις θα συνεχιστούν (70 έως σήμερα και 55 για το Μάρτιο)! Δήλωσαν ακόμη πως «αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα απολυθούν όλοι και θα “παγώσουν” τα έργα». Μόνο την είσπραξη των διοδίων δεν θα «παγώσει» η Βίντσι και η Ολυμπία Οδός. Το σωματείο εργαζομένων στο έργο τόνισε πως είναι ιδιαίτερα προκλητικό να απολύονται εργαζόμενοι οδηγοί, ενώ ιδιωτικής χρήσης φορτηγά εργάζονται παράνομα στα τούνελ, να εντατικοποιούνται οι ρυθμοί και να μη συνεχίζεται κανονικά το έργο. Παρά τις εκκλήσεις ακόμα και του υφυπουργού Εργασίας για σταμάτημα των απολύσεων για όση διάρκεια θα συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις του κράτους με την κοινοπραξία, οι κατασκευαστικές αρνήθηκαν.

Καζίνο απολύσεων

Ε

ικοσιτετράωρη απεργία και συγκέντρωση έξω από το καζίνο του Ρίο πραγματοποίησε το σωματείο εργαζομένων σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις απανωτές απολύσεις. Μέχρι στιγμής έχουν απολυθεί 17 εργαζόμενοι ενώ η εργοδοσία εντείνει τους εκβιασμούς της για να παραιτηθούν οι εργαζόμενοι από δικαστικές διεκδικήσεις για τα δεδουλευμένα τους και να δεχθούν μειώσεις μισθών 19%. Όλο το προηγούμενο διάστημα η εργοδοσία πίεζε εργαζόμενους και σωματείο να «χαρίσουν» οφειλόμενα χρηματικά ποσά εκατομμυρίων ευρώ, που έχουν ήδη επιδικασθεί εις βάρος της εταιρείας, ύστερα από ομαδική προσφυγή στα Δικαστήρια των Πατρών και των Αθηνών. Απολύσεις 8 εργαζομένων έγιναν και στο καζίνο Ξάνθης, που είναι κι αυτό συμφερόντων Κ. Πηλαδάκη (MIG).


16 / ΠPIN

ΑΡΙΣΤΕΡΟ

ΕΞΤΡΕΜ n ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Μασκαραλίκια και ...χούλιγκαν βαρδάρης Σήμερα, είπαμε, θα σκάσει το χειλάκι μας! Αποκριές έχουμε, ας απολαύσουμε ορισμένα ποδοσφαιρικά μασκαραλίκια... Με αφορμή τα συμβάντα και τα «μεθεόρτια» του ντέρμπι Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός, θα επικεντρώσουμε σε μια φαιδρή πτυχή του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου: στους γελοίους (μα συχνότατα αποτελεσματικούς!) ισχυρισμούς, τους οποίους προβάλουν οι ΠΑΕ ενώπιον των αθλητικών δικαστών. Διότι, όχι, δεν πλησιάζει καν την κορυφή αυτού του καταλόγου φαιδρότητας η πάγια έκφραση περί «επεισοδίων μεμονωμένων», η οποία, όταν αφορά σε εισβολή οπαδών, απολήγει – εμμέσως πλην σαφώς– στο εξής συμπέρασμα: Αν δεν «μπουκάρουν» στο γήπεδο τουλάχιστον οι μισοί θεατές ενός αγώνα κι αν από αυτούς οι μισοί δεν πάρουν παίκτες στο κυνήγι, το συμβάν είναι ασήμαντο! Αυτός ο ισχυρισμός «καρμπόν» είναι εξοργιστικός, αλλά όχι ευφάνταστος. Το άτυπο βραβείο ευφάνταστης «δικαιολογίας» μάλλον παραμένει στα χέρια της ΠΑΕ Ηρακλής, από την περίοδο 2003-’04. Τι είχε συμβεί τότε; Στο γήπεδο του Μακεδονικού ο Ηρακλής αντιμετώπιζε, ως γηπεδούχος, τη Χαλκηδόνα. Κάποιος οπαδός του εκτόξευσε ολόκληρο κάθισμα, που βρήκε το σβέρκο του δύσμοιρου Πιέρ Εμπέντε, τερματοφύλακα της Χαλκηδόνας. Στον αθλητικό δικαστή οι άνθρωποι του Ηρακλή είπαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι το κάθισμα το σήκωσε και το έριξε πάνω στον Εμπέντε ο... αέρας. Ο δικαστής απήλλαξε (!) το «γηραιό» κι έκτοτε ξέρουμε ότι στα γήπεδα δεν εκδηλώνονται μόνο ενέργειες βαρβαρικές, αλλά και «βαρδαρικές». Ο χούλιγκαν βαρδάρης έφταιγε – αλλά έμενε ατιμώρητος. Άλλες φορές, πάλι, ένοχα δεν είναι τα στοιχεία της φύσης, αλλά η άτιμη η τεχνολογία που «στοιχειώνει» στο άθλημα και προκαλεί «παρεξηγήσεις». Τον περασμένο μήνα, ο παίκτης του Πανιωνίου Σίτο Ριέρα χτύπησε τον Παντελή Καφέ της ΑΕΚ, εκτός φάσης. Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τριών αγωνιστικών και πρόστιμο. Στην (ανεπιτυχή) προσπάθειά της να μειώσει την ποινή, η ΠΑΕ Πανιώνιος ισχυρίστηκε ότι η σκηνή του χτυπήματος, έτσι όπως την «έπιασε» τη κάμερα, ήταν ...προϊόν μοντάζ! Έλα όμως που εκτός από τις συνωμοσίες, οι οποίες εξυφαίνονται πάραυτα, έχουμε και τα οικογενειακά δράματα: Μα είναι δυνατόν να απαρνείται ο Παναθηναϊκός τον παλιό πρόεδρό του, τον Γιώργο Βαρδινογιάννη (γνωστό και ως «καπετάνιο» ή «Ρίνγκο»), για τις ανάγκες μιας γραμμής υπεράσπισης; Κι όμως, έγινε, έπειτα από το ματς ΠΑΟ - Καβάλα, στα μέσα του Ιανουαρίου 2011. Κατά τη διάρκεια του αγώνα εκείνου ο «καπετάνιος» εισέβαλε στο «μπουθ» του ΟΑΚΑ και διέκοψε την περιγραφή που έκανε ο δημοσιογράφος της Νόβα. Ο «Ρίνγκο» ήταν εξοργισμένος επειδή ο σχολιαστής είπε ότι κακώς καταλογίστηκε πέναλτι υπέρ του ΠΑΟ. Τι ισχυρίστηκε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός όταν κλήθηκε σε απολογία; Πρώτο, πως ο «καπετάνιος» είναι απλός φίλαθλος που δεν συμμετέχει στη διοίκηση της ΠΑΕ και, δεύτερο, πως ο Κανονισμός Αγώνων Ποδοσφαίρου δεν απαγορεύει ρητώς την είσοδο απλών φιλάθλων στο «μπουθ»! Για το δεύτερο η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια. Για το πρώτο, αρκεί να επισημανθεί κάτι: Ο αγώνας εκείνος είχε διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών κι όσοι βρίσκονταν εκεί ήταν προσκεκλημένοι. Εγένετο, λοιπόν, το νομικό θαύμα: Οι ΠΑΕ λογοδοτούν για τις ενέργειες των απλών οπαδών τους, όχι όμως και για τις πράξεις των προσκεκλημένων –από τις ίδιες– VIP. (Επειδή ο κατάλογος είναι μακροσκελέστατος, λέμε να συνεχίσουμε και την επόμενη εβδομάδα – κι ας έχουν παρέλθει οι Αποκριές).

K OINΩΝΙΑ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

10 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ Ενάντια στα σχέδια υπουργείου Παιδείας - κυβέρνησης n ΝΙΚΟΣ ΔΗΛΑΡΗΣ

Η

κοινωνική πραγματικότητα στην Ελλάδα σφραγίζεται από τη βάρβαρη, άνευ προηγουμένου επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκφραστών απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας. Μια επίθεση διαρκείας που τα αποτελέσματά της τα βιώνουμε σε κάθε τομέα της ζωής μας. Την ίδια στιγμή που η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία βυθίζεται στα όρια της εξαθλίωσης η χούντα κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της με νέα σκληρότερα μέτρα, με ξεπούλημα της δημόσιας γης, με νέο γύρω ιδιωτικοποιήσεων και με το Μνημόνιο 4 να είναι προ των πυλών. Απέναντι σε αυτή την κοινωνική κτηνωδία οι μεγαλειώδεις απεργίες και οι αγώνες των διάφορων κλάδων που βγαίνουν στο δρόμο αφήνουν μια χαραμάδα ελπίδας ότι αυτή η πολιτική μπορεί και πρέπει να ανατραπεί στο δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα διαρκείας. Η κυβέρνηση αφού πέρασε διάφορα νομοσχέδια με την μορφή έκτακτων και εν μέσω κλαδικών αντιδράσεων φαίνεται πως κινείται σε ευθεία σύγκρουση με το φοιτητικό κίνημα και συνολικά με την εκπαίδευση. Δείχνει έτοιμη να δώσει τη «μητέρα των μαχών» όπως η ίδια η Ά. Διαμαντοπούλου την είχε περιγράψει. Όμως η υπουργός Παιδείας ξεχνά πως το φοιτητικό κίνημα δεν είναι εύκολος αντίπαλος, πως είναι οργανωμένο με μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες μέσα από γενικές συνελεύσεις και συντονιστικά γενικών συνελεύσεων, πως επιλέγει ριζοσπαστικές και συγκρουσιακές μορφές πάλης. Το φοιτητικό κίνημα είναι αποφασισμένο να δώσει και αυτό από τη μεριά του τη «μάχη των μαχών» για να ανατραπεί όχι μόνο ο νόμος της Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστήμια αλλά συνολικά αυτή η αντιλαϊκή και αντεργατική

ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ

πολιτική που δημιουργεί ένα νέο μεσαίωνα για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Η σπουδάζουσα νεολαία θα παλέψει για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ενάντια στην ένταση των ταξικών φραγμών που σπρώχνουν ένα τεράστιο αριθμό νέων είτε στην ιδιωτική εκπαίδευση των κολεγίων είτε στη δουλειά χωρίς κανένα ίχνος επαγγελματικού και εργασιακού δικαιώματος. Κόντρα στην ένταση και επιτάχυνση της επιχειρηματικοποίησης του πανεπιστημίου μέσα από την εισαγωγή μάνατζερς και την πλήρη υποταγή της γνώσης και της έρευνας στις ανάγκες του κεφαλαίου το φοιτητικό κίνημα θα δώσει σκληρή μάχη για πανεπιστήμια με φοιτητικό και εργατικό έλεγχο. Έτσι ώστε τα ιδρύματα να λογοδοτούν πραγματικά στην κοινωνία και το περιεχόμενο τόσο των σπουδών όσο και της παραγόμενης γνώσης και έρευνας να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας για ολόπλευρη μόρφωση και ένα συνολικό πλαίσιο κατανόησης ενός γνωστικού αντικειμένου. Ταυτόχρονα, η νεολαία απέναντι στη δημιουργία των νέων βάρβαρων εργασιακών σχέσεων μέσα από την κατάργηση της συλλογικής κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων (Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας) πρέπει να βγει δυναμικά στο προσκήνιο και να απαιτήσει ενιαία αδιάσπαστα πτυχία με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτά. Το κίνημα θα βάλει ανάχωμα στην εξατομίκευση των σπουδών μέσα από την αντικατάσταση των πτυχίων από Ατομικούς Φακέλους Προσόντων (ποσοτικοποίηση των δεξιοτήτων σε Πιστωτικές Μονάδες) που αποτελεί προϋπόθεση για την ατομική διαπραγμάτευση του εργαζόμενου με τον εργοδότη. Απέναντι σε αύτη την βάρβαρη πραγματικότητα που θέλουν να επιβάλλουν μονόδρομος για τη νεολαία είναι ο ανυποχώρητος

αγώνας διαρκείας μέχρι την τελική νίκη της συνολικής ανατροπής της αντιδραστικής πολιτικής. Έχει φτάσει η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να πάρει θέσεις μάχης και με πραγματικά ριζοσπαστικό τρόπο να βάλει το πρώτο ανάχωμα στην κυβέρνηση. Είναι αναγκαίο ένα νέο φοιτητικό κίνημα που μέσα από τον κεντρικό πολιτικό στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης και του Μνημονίου θα εμπνεύσει με τους αγώνες του όλη την κοινωνία και θα καταφέρει να ενοποιήσει τις επιμέρους κοινωνικές αντιστάσεις σε ένα πολιτικό κίνημα ανατροπής. Υπό αυτό το πρίσμα οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την πρώτη μαχητική παρουσία του φοιτητικού κινήματος στους δρόμους στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 10 Μάρτη. Οι φοιτητικού φύλλογοι μέσα από τις προγραμματισμένες γενικές συνελεύσεις αυτής της εβδομάδας σε όλη την Ελλάδα θα βρεθούν με τους μαθητές αλλά και τους δασκάλους και καθηγητές (το ΔΣ της ΟΛΜΕ έχει κηρύξει 2ωρη στάση εργασίας) στις 10 Μάρτη «μέρα - μπλακ άουτ» για όλη την εκπαίδευση δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα της μάχης που θα ακολουθήσει για την ανατροπή του πανεπιστημίου του Μνημονίου, για την ανατροπή ολόκληρης της αντιλαϊκής πολιτικής που εξαθλιώνει εργαζόμενους και νεολαία. Στέλνουμε σαφές μήνυμα στην κυβέρνηση πως το φοιτητικό κίνημα μέσα από το δρόμο των γενικών συνελεύσεων και των καταλήψεων, πιάνοντας το νήμα των κινητοποιήσεων του προηγούμενου διαστήματος, θα ανατρέψει το νομοσχέδιο - ταφόπλακα της Ά. Διαμαντοπούλου και θα δημιουργήσει εκείνους τους όρους για την ανατροπή της βάρβαρης και αντιλαϊκής πολιτικής που έχει εξαπολύσει με μανία το κεφάλαιο απέναντι σε εργαζόμενους και νεολαία.

n ΔΙΚΤΥO ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚOΣ

Κραυγή απόγνωσης από το Κιλκίς Να τι βιώνουν οι φαντάροι στη παραμεθόριο: Στρατόπεδα ερείπια χωρίς λόγο ύπαρξης εξυπηρετούν ντόπια οικονομικά συμφέροντα και τις ανάγκες εξέλιξης αξιωματικών, κάνοντας το βίο αβίωτο των στρατιωτών, παρά τις επανειλημμένες κυβερνητικές υποσχέσεις ότι θα κλείσουν. Τα στρατόπεδα δεν περιορίζονται, αλλά αυξάνονται. Βλέπεις, έχουν και οι βουλευτές των ΠΑΣΟΚ - ΝΔ τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην κομματική τους πιάτσα για να υφαρπάξουν ψήφους, εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας που φορτώνεται άγριους φόρους για πολεμικές δαπάνες. Όχι μόνο δεν τα φάγαμε μαζί κύριε Πάγκαλε, αλλά εσείς, ΠΑΣΟΚ ΝΔ - επιχειρηματίες, γεύεστε εξουσία και πλούτη, ενώ εμείς πληρώνουμε πά-

ντα και τώρα μας φορτώσατε τα χρέη που δημιουργήσατε! Καλούμε τους συναδέλφους φαντάρους να βγουν μαζικά παραπονούμενοι και τους γονείς να διαμαρτυρηθούν. Ακολουθεί η επιστολή: «Το εν λόγω στρατόπεδο που στην κυριολεξία είμαστε αιχμάλωτοι βρίσκεται στον οικισμό Δροσάτο του δήμου Δοϊράνης, στο νομό Κιλκίς. Το Δροσάτο βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, 2 χλμ. από τη συνοριακή γραμμή με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η συγκεκριμένη μονάδα ήταν για κλείσιμο, αλλά ήλθε διαταγή από την 33η Μ/Κ Ταξιαρχία, δεκαοχτώ στρατιώτες να την επανδρώσουμε. Τα προβλήματα πολλά. Το μεγαλύτερο όμως είναι ο διοικητής, Αντισυνταγματάρχης στο βαθμό. Μόνο φωνές είναι και προσβολές, σε προσωπικό επίπεδο, μέχρι και μια τεράστια βίτσα

κρατεί για να μας ελέγχει λες και είμαστε κτήμα του. Στον θάλαμο - τρώγλη, φτιαγμένη από ελενίτ, που κοιμόμαστε δεν έχουμε θέρμανση, δεν έχουμε ζεστό νερό. Ο εν λόγω διοικητής μας βάζει σε αγγαρείες όλο το πρωί και από το μεσημέρι και έπειτα το “σκοπέτο” πάει σύννεφο. Για τιμητική ούτε λόγος φυσικά. Δεν μας δίνει προαναχώρηση στις άδειες, δεν δικαιούμαστε τιμητική άδεια παραμεθορίου και δεν εγκρίνει αναρρωτική άδεια παρά μόνο αν είσαι “του θανατά”! Επίσης, όταν δεν εκτελούμε σωστά μια αγγαρεία μας λέει “είστε τάγμα ανάπηρων”, αν και θα έπρεπε να γνωρίζει πως οι ανάπηροι άνθρωποι έχουν πιο μεγάλη αξιοπρέπεια από αυτόν. Κάνουμε έκκληση λοιπόν να δυναμώσετε την φωνή της απόγνωσης μας». Τηλ. Επικ. 6932 955437 Diktiospartakos.blogspot.com


Π ΟΛΙΤΙΚΗ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΠPIN / 17

Σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο του Πάντειου (με πολύ κόσμο και εκτός αίθουσας) πραγματοποιήθηκε στις 25-26 Φλεβάρη το πολιτικό και θεωρητικό διήμερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την κρίση, το χρέος, την ΕΕ και την Αριστερά. Η επιτυχία του διημέρου και ο ζωντανός διάλογος που αναπτύχθηκε δείχνει τη δυνατότητα του μετωπικού αντικαπιταλιστικού σχήματος να παίξει ανατρεπτικό ρόλο στην Αριστερά και στο κίνημα.

Αναγκαία η ανατρεπτική τομή στην Αριστερά

Μ

ε ιδιαίτερη επιτυχία και μαζικότητα ολοκληρώθηκε το Σάββατο 26 Φλεβάρη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το διήμερο διαλόγου που οργάνωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με γενικό θέμα «Η κρίση, η ΕΕ και η Αριστερά - Μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος». Η συμμετοχή εκατοντάδων εργαζόμενων, αγωνιστών της Αριστεράς και των κινημάτων, προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών, αγωνιστών από τοπικές επιτροπές, έστειλε το δικό της πολιτικό μήνυμα και απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι στην εποχή της κρίσης η «ανάγκη να πάει το βέλος αντίστροφα», η αναζήτηση αντιθεσμικών και αντικαπιταλιστικών απαντήσεων και προτάσεων ενισχύεται και βαθαίνει. Ένα ξεχωριστό ελπιδοφόρο στοιχείο του διημέρου, που, εκτός από το πολιτικό του περιεχόμενο, έδωσε μια διαφορετική νότα αισιοδοξίας και φρεσκάδας σε σύγκριση με ανάλογες συζητήσεις που πραγματοποίησαν άλλοι πολιτικοί χώροι και ευρύτερες ενωτικές κινήσεις τον τελευταίο χρόνο, ήταν η μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας, που θα έπρεπε ωστόσο να εκπροσωπείται και στα πάνελ με ανάλογο τρόπο. Η εκδήλωση είχε ξεχωριστή πολιτική σημασία και ενδιαφέρον καθώς πραγματοποιήθηκε τρεις μόλις μέρες μετά τη μεγάλη γενική απεργία και την απεργιακή συγκέντρωση της 23ης Φλεβάρη και μετέφερε με αμεσότητα τα μηνύματα αντίστασης και αντεπίθεσης του κόσμου της εργασίας, αλλά και τις αγωνίες και τους προβληματισμούς που υπάρχουν για τη συνέχεια. Δεν μπορούσε να λείπει και η φλόγα της εξέγερσης, που άναψν στις μέρες μας οι λαοί της Λιβύης, της Αιγύπτου, της Τυνησίας και άλλων αραβικών χωρών. Το διήμερο, όπως τόνισε στην παρέμβαση του ο Α. Χάγιος, είχε διπλό χαρακτήρα, τόσο την αναζήτηση συνθέσεων μέσα από την αναγκαία προώθηση του διαλόγου αλλά και την αντιπαράθεση θέσεων μεταξύ των ρευμάτων της Αριστεράς διότι όπως σημείωση «η Αριστερά δεν είναι ενιαίος πολιτικός χώρος» και πως η διαμάχη και η αντιπαράθεση στην Αριστερά αποτελεί μέρος της γενικότερης πολιτικής πάλης. Το μεγάλο κέρδος της συζήτησης ήταν οι πολλές ενδιαφέρουσες και διαφορετικές τοποθετήσεις τόσο από το κεντρικό πάνελ, όσο και από τους δεκάδες αγωνιστές που πήραν το λόγο «από τα κάτω». Δεν έλειψαν οι έντονες αντιπαραθέσεις και διαφωνίες για ζητήματα όπως η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Δημόσιου Χρέους, η στάση απέναντι σε άλλες πρωτοβουλίες, η στάση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τα λάθη

n ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ και οι παραλείψεις που σημειώθηκαν. Το απόγευμα της πρώτης μέρας το θέμα (στο οποίο αναφερθήκαμε στο προηγούμενο φύλλο του Πριν) ήταν η «Κρίση του καπιταλισμού - κρίση χρέους» και ομιλητές τους Λ. Βατικιώτη, μέλος του ΝΑΡ, Α. Βούλγα-

ρη από την Κομμουνιστική Ανανέωση, Δ. Θανασούλα από την ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Σ. Κοντογιάννη, δημοσιογράφο από την Eργατική Αλληλεγγύη, Κ. Λαπαβίτσα πανεπιστημιακό, Σ. Μαρκέτο πανεπιστημιακό και Χ. Μπίστη από το ΕΚΚΕ που συντόνισε τη συζήτηση. Το Σάββατο η πρώτη συζήτηση ξεκίνησε –όπως πάντα– λίγο αργότερα από την

Νότα αισιοδοξίας η μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας στο διήμερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

προκαθορισμένη ώρα ενώ κεντρικοί ομιλητές ήταν η Νάντια Βαλαβάνη από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και το ΣΥΡΙΖΑ, ο διευθυντής της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη και στέλεχος του ΣΕΚ Π. Γκαργκάνας, ο Δ. Δεσύλλας από την ΠΕ του ΝΑΡ, ο πανεπιστημιακός Σ. Κουβελάκης, ο δικηγόρος και στέλεχος της ΑΡΑΣ Δ. Σαραφιανός και ο ιστορικός ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς και του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (NPA) Αλέν Κριβίν. O Σ. Κουβελάκης τόνισε ιδιαίτερα την ανάγκη πολιτικής παρέμβασης της Αριστεράς ώστε να προκληθούν ρήγματα στα σημεία στα οποία συμπυκνώνονται οι αντιθέσεις. Χαρακτήρισε την πολιτική παρέμβαση στο θέμα του χρέους ως στρατηγικής σημασίας άξονα για την αριστερή και την αντικαπιταλιστική παρέμβαση και αυτό το νόημα εξυπηρετεί, όπως υπογράμμισε, και η πρόταση για την Επιτροπή Λογιστικού

Παρελθόν ο αριστερός ευρωπαϊσμός n ΡΗΞΗ - ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

Ελέγχου. Η Ν. Βαλαβάνη, μεταξύ άλλων, μίλησε για το μεγάλο ζήτημα «ποια Αριστερά χρειάζεται σήμερα». Όπως χαρακτηριστικά περιέγραψε, στη σημερινή κρίση μια Αριστερά με μορφές και περιεχόμενο δράσης που αντιστοιχεί σε προγενέστερη ιστορική φάση του καπιταλισμού, με κέντρο δράσης της το κοινοβούλιο είναι πολύ πίσω από τις σημερινές απαιτήσεις. Η ίδια υπογράμμισε ότι «μια Αριστερά με το πρόσημο του αριστερού ευρωπαϊσμού, αν δεν επανεκτιμήσει τη θέση της, θέτει τον εαυτό της έξω από την εικόνα». Ο Δ. Σαραφιανός αναφέρθηκε στην αντιδραστική μετάλλαξη της ΕΕ τα τελευταία χρόνια και στη μετατόπιση των αρμοδιοτήτων από τα θεσμικά όργανα στις διάφορες «τρόικες», τη συνεργασία δηλαδή της ΕΚΤ με το ΔΝΤ και την ουσιαστική καθιέρωση του νεοφιλελευθερισμού ως συνταγματικό πλαίσιο της ΕΕ, κάτι που όπως σημείωσε συνδέεται άμεσα και με τη νομισματική πολιτική που ασκείται. Λίγες ώρες αργότερα ξεκίνησε και η δεύτερη συζήτηση με θέμα «Το εργατικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά» που κράτησε έως τα μεσάνυχτα, με κεντρικούς εισηγητές τους Θ. Διαβολάκη (ανένταχτο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), Π. Κωνσταντίνου (ΣΕΚ), Π. Λαφαζάνη (ΣΥΝ), Χ. Σελιανίτη - αρχιτέκτονα, Π. Σωτήρη (ΑΡΑΝ) και Α. Χάγιο (ΝΑΡ). Ο Π. Λαφαζάνης επανέλαβε τη θέση του ότι δεν μπορεί να ανοίξει σοσιαλιστικός δρόμος μέσα από το ευρώ και τους μηχανισμούς της ΕΕ, αλλά υποστήριξε ότι αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει προαπαιτούμενο για να διαμορφωθούν επίπεδα συνεννόησης, κοινής δράσης και συμπαράταξης ευρύτερα στο χώρο της Αριστεράς. Ο Π. Κωνσταντίνου μίλησε, εκτός άλλων, για την πολιτική κουλτούρα διαλόγου που υπάρχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πως αυτόν ακριβώς το στόχο έρχεται να υπηρετήσει και το διήμερο. Επίσης συμπλήρωσε πως θα συμπαραταχθούμε (ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με κομμάτια της Αριστεράς στις μάχες που θέλει να δώσει ο κόσμος. Ο Α. Χάγιος μίλησε για την ανάγκη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ανταποκριθεί στις σημερινές ιστορικές συνθήκες που καταγράφουν μια τρομακτική εξέλιξη στο συσχετισμό των δυνάμεων. Όπως προειδοποίησε, σε αυτές τις συνθήκες κάθε άλλο παρά μπορούμε να θεωρούμε δεδομένη μια «γραμμική εξέλιξη» της επιρροής της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην κοινωνία: «Η τομή, η ανασυγκρότηση της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος για την οποία μιλάμε, οφείλουμε να τη δούμε πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και αυτό είναι μέτρο, κριτήριο και συμβολή στη γενικότερη ανασυγκρότηση της Αριστεράς» συμπλήρωσε.

Ιδιαίτερα επικριτικοί απέναντι στο ρόλο της ΕΕ «που έχει μετατραπεί σε ένα δεύτερο και χειρότερο ΔΝΤ» ήταν οι περισσότεροι ομιλητές του διημέρου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σχεδόν όλοι στάθηκαν στην επιτακτική ανάγκη αντικαπιταλιστικής ρήξης - εξόδου από την ΕΕ. Ο Δ. Δεσύλλας τόνισε ότι η σημερινή επίθεση γίνεται από το ενιαίο αντιλαϊκό μπλοκ των κυβερνήσεων της ΕΕ και του ΔΝΤ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντιθέσεις μεταξύ τους. Με σαφήνεια εξήγησε ότι σήμερα η φιλική προς την ΕΕ στάση είναι ασυμβίβαστη με τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και με τη σύγχρονη Αριστερά. Ο Α. Κριβίν μετέφερε την πείρα και από την πρόσφατη εργατική έκρηξη στη Γαλλία, τόνισε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεράστια εποχή ανατροπών και αναφέρθηκε στη στενή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις αραβικές εξεγέρσεις και τις μεγάλες απεργίες που γίνονται στην Ευρώπη, όπως την πρόσφατη γενική απεργία στην Ελλάδα: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια συστημική, ιδιαίτερη κρίση του καπιταλισμού, που όλοι αναγνωρίζουμε και που σημαίνει ότι η εργοδοσία σε παγκόσμιο επίπεδο έχει εξαπολύσει έναν παγκόσμιο κοινωνικό πόλεμο για να σώσει τα κέρδη της. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Ευρώπη και διεθνώς». Ακόμα στάθηκε στους σύγχρονους τρόπους πάλης και τα προβλήματά τους, τονίζοντας ότι «στην Ελλάδα και τη Γαλλία είχαμε εκατομμύρια στους δρόμους, αλλά οι ηγεσίες, πολιτικές και συνδικαλιστικές, αρνήθηκαν μια αποφασιστική σύγκρουση με την αστική τάξη» και υπογράμμισε ότι το αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας επιβλήθηκε από το ίδιο το εργατικό κίνημα. Για το θέμα της στάσης απέναντι στην Ευρώπη, πρόβαλε την ανάγκη διαχωρισμού της Ευρώπης των αγωνιζόμενων λαών από την Ευρώπη της ΕΕ, που έχει στην καρδιά της το νόμο του κέρδους. Ο Π. Σωτήρης μίλησε, μεταξύ άλλων, για την ανάγκη τομών και ανακατατάξεων μέσα στην Αριστερά. Όπως τόνισε, «όσο αναγκαία είναι σήμερα η κοινή δράση, η αγωνιστική ενότητα, η συμπόρευση μέσα στο κίνημα, άλλο τόσο ατελέσφορο είναι να πιστεύουμε ότι η λύση είναι η απλή ενότητα ή συμπαράταξη της Αριστεράς». Εξήγησε επίσης, πως όσο ισχύει ότι κανείς δεν περισσεύει σήμερα, άλλο τόσο ισχύει ότι υπάρχουν απόψεις, πρακτικές και κατευθύνσεις που πρέπει να ξεπεραστούν. Ο Π. Γκαργκάνας μίλησε για την τεράστια μεταστροφή της κοινής γνώμης απέναντι στην ΕΕ την οποία χαρακτήρισε ως «έναν υπερεθνικό οργανισμό που η δυναμική του καθορίζεται από τις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Στάθηκε στη σημασία της αντικαπιταλιστικής ρήξης με την ΕΕ, καθώς όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι το να παραμείνουμε μέλη της και στη ζώνη του ευρώ σημαίνει ότι θα βρισκόμαστε σε διαρκή λιτότητα αορίστου λήξης. O Θ. Διαβολάκης αναφέρθηκε στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που στηρίχτηκε στην ανάγκη μιας Αριστεράς που ξεκόβει από τον κυβερνητισμό και το ρεφορμισμό και δίνει όλες της τις δυνάμεις στην ανάπτυξη του κινήματος και στην επεξεργασία του προγράμματος για την εργατική απάντηση. Ο Χ. Σελιανίτης επικέντρωσε την εισήγηση του στην κατάσταση της εργατικής τάξης σήμερα και στις αλλαγές της ταξικής διάρθρωσης στη χώρα κατά τα τελευταία χρόνια. Ακόμα τάχθηκε εναντίον των συχνά συναισθηματικών αντιλήψεων μέσα στην Αριστερά που στο όνομα «κάποιας ιδεολογικής καθαρότητας» εκφυλίζουν τους μαζικούς φορείς σε θέατρα αναμέτρησης παρατάξεων.


18 / ΠPIN

K INHΣH I ΔEΩN

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΒΙΒΛΙΟ

Τις διαμάχες που συνοδεύουν το πολυεπίπεδο και αμφιλεγόμενο έργο του ελβετού αρχιτέκτονα Le Corbusier,

ΣYΛΛOΓH KEIMENΩN

που αποτελεί την πλέον εμβληματική φιγούρα του μοντέρνου κινήματος, επαναφέρει το βιβλίο Vers -L.C.- Contre με υλικά σχετικής ημερίδας, που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Γιατί μας ενδιαφέρει σήμερα ο Le Corbusier... ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ Επιμέλεια: Ανδριάνα Βλάχου Eκδόσεις Κριτική Η ογκώδης αυτή έκδοση (φτάνει τις 1.024 σελίδες!) δεν είναι πρόσφατη. Κυκλοφόρησε το 2009. Τα δεκάδες κείμενα ωστόσο που περιλαμβάνει αποτελούν έναν ανεκτίμητο θησαυρό της μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας, αρκετά στο σύνολό τους για να αποτελέσουν μια επαρκή εισαγωγή στη θεματική. Ο τόμος περιέχει κείμενα που έχουν γραφεί τόσο από τους κλασικούς του Μαρξισμού –Μαρξ, Λένιν, Μπουχάριν, κ.ά.– όσο και από νεότερους μαρξιστές συγγραφείς. Μεταξύ αυτών και των εξής: P. Sweezy, R. Wolff, H. Braverman, B. Fine, L. Harris, A. Glynn, Δ. Καράγιωργα, Ν. Πουλαντζά, Ά. Βλάχου, Κ. Λαπαβίτσα, Γ. Λιοδάκη, Γ. Σταμάτη. Η επιλογή των κειμένων έχει ως στόχο να καλύψει τη βασική θεματολογία της μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας, προσεγγίζοντας ζητήματα, όπως η αξία, το κέρδος και οι τιμές, η καπιταλιστική ανάπτυξη και η τεχνολογική μεταβολή, οι εργασιακές σχέσεις, οι οικονομικές κρίσεις, ο πληθωρισμός, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, ο ρόλος τους κράτους, το διεθνές εμπόριο, η άνιση διεθνής ανάπτυξη, η οικονομική ολοκλήρωση. Συνολικά πρόκειται για μια κριτική της νεοκλασικής θεωρίας που χαρακτηρίζεται από πληρότητα, με κείμενα που παραμένουν κλασικά και συνάμα επίκαιρα ως τις μέρες μας. Ο τόμος ξεκινάει με ένα κείμενο του Paul Sweezy, με τίτλο «Προς μια κριτική των οικονομικών» και με το ιστορικής σημασίας πλέον άρθρο του ιδρυτή της θεωρίας της σχετικότητας, «Γιατί σοσιαλισμός». Αυτή είναι η εισαγωγή. Κι ακολουθούν τα κεφάλαια: «Η μέθοδος της μαρξιστικής θεωρίας» (δεύτερο), «Αξία, υπεραξία και χρήμα» (τρίτο), «Θέματα της θεωρίας της αξίας και των τιμών» (τέταρτο), «Συσσώρευση, καπιταλιστική ανάπτυξη και ο ρόλος της τεχνολογικής μεταβολής και της οργάνωσης στην παραγωγή» (πέμπτο), «Θεωρίες για τη συσσώρευση και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους» (έκτο), «Τάξεις και διανομή του εισοδήματος» (έβδομο), «Οικονομικές κρίσεις» (όγδοο), «Μονοπωλιακός καπιταλισμός» (ένατο), «Αγορά εργατικής δύναμης» (δέκατο), «Κράτος» (ενδέκατο), «Πληθωρισμός» (δωδέκατο), «Διεθνοποίηση του κεφαλαίου: διεθνές εμπόριο, άνιση ανάπτυξη, οικονομική ολοκλήρωση» (δέκατο τρίτο) και τέλος «Σοσιαλισμός - κομμουνισμός» (το δέκατο τέταρτο). Από τα πολλά αυτά κείμενα ξεχωρίζουμε τα κείμενα του Anwar Shaikh όχι μόνο λόγω της πρωτοτυπίας και του βάθους της σκέψης του, αλλά επειδή είναι ελάχιστα τα κείμενά του που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά κι αυτά μάλιστα δεν περιλαμβάνονται σε κάποια ενιαία έκδοση.

n ΚΩΣΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Τ

ο βιβλίο αυτό είναι προϊόν μιας ημερίδας με θεωρητικές ανακοινώσεις και, στη συνέχεια μιας πρόσκλησης προς μελετητές και καλλιτέχνες για επέκταση και εμπλουτισμό του θεματικού του πυρήνα. Ο Charles-Édouard Jeanneret, κατά κόσμο Le Corbusier γίνεται η αφορμή, για 25 ξεχωριστές προσεγγίσεις, πάνω στο μοντέρνο κίνημα και την αρχιτεκτονική: Vers L.C.- Contre που στα ελληνικά αποδίδεται Προς - Ενάντια στο Le Corbusier, δεν είναι παρά μία έμμεση αναφορά στον τίτλο του πιο γνωστού του βιβλίου (Vers Une Architecture). Αναγνωρίζοντας ότι η πλέον εμβληματική φιγούρα του μοντέρνου κινήματος, σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή, που άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την αρχιτεκτονική, οι συγγραφείς της έκδοσης αυτής περιστρέφονται επιδέξια γύρω από τον ίδιο τον Le Corbusier, γύρω από τους όρους του μοντέρνου κινήματος και της νεωτερικότητας συνολικά, λοξοκοιτώντας ταυτόχρονα προς τη σημερινή εποχή. Πρόκειται για τα κομμάτια ενός παζλ, ή ενός ψηφιδωτού, που παρά την έντονη ανομοιογένεια τους, κινούνται με βάση μια κοινή αρχή: Τη διαφοροποίηση τους από οποιασδήποτε σχολαστική ανάλυση τόσο από τη ζωή όσο και από το έργο του μεγάλου δημιουργού, κάτι που η διεθνής βιβλιογραφική παραγωγή, δεν έχει πάψει να προσφέρει σε βαθμό υπερβολής. Αντίθετα, θέτοντας ως κεντρικό ερώτημα την επικαιρότητα του Le Corbusier σήμερα, ο τόμος αυτός μέσα από το μεγάλο εύρος των συμμετοχών και τις εντυπωσιακά ετερόκλητες καταβολές των συγγραφέων τους, (αρχιτεκτονική, πολεοδομία, τέχνες, ποίηση, ιστοριογραφία, πολιτισμική ανθρωπολογία), επιχειρεί να ψηλαφίσει τις πολλές και ποικίλες μορφές ενσωμάτωσης της φιγούρας αυτής, στη συλλογική μνήμη, 40 χρόνια μετά το θάνατο του. Στο χώρο της αρχιτεκτονικής το πρόσωπο του Le Corbusier πυροδοτούσε, και ακόμα πυροδοτεί έντονες, παθιασμένες συζητήσεις και διαφωνίες, γύρω από το έργο του, την προσφορά του και τον ίδιο. Είναι παρ’ όλα αυτά κοινά αποδεκτό ότι η αντιφατικότητα του έργου του, δεν του στερεί την πραγματική του αξία, και το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να τον αγνο-

ΒΙΒΛΙΟ

ήσεις. Από την αποθέωση, με σημείο αναφοράς μερικά από τα πλέον αναγνωρίσιμα κτίρια που έχει να επιδείξει το μοντέρνο κίνημα, (όπως η Villa Savoye, και η Chapelle Ronchamp) μέχρι τη σκληρή κριτική, για τις πολεοδομικές του αναζητήσεις, οι οποίες ταυτίστηκαν για πολλούς με ό,τι χειρότερο συνέβη στις ευρωπαϊκές

4 Η σημαντικότερη κριτική που δέχτηκε ο ελβετός αρχιτέκτονας αφορούσε την αναπαραγωγή των ταξικών αντιθέσεων πόλεις. Μεγάλο κομμάτι αυτής της κριτικής, έγινε και εξ αριστερών, μιας και είναι αναμφίβολο ότι οι «λειτουργικές πόλεις» του Le Corbusier, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την «ακτινοβολούσα πόλη», όπως είναι γνωστή και η πιο γνωστή πρόταση που έχει καταθέσει, όχι μόνο αποδέχεται αλλά τονίζει και αναπαράγει στο έπακρο, τις ταξικές διαφορές, του δυτικού οικονομικού μοντέλου. Από την άλλη πλευρά η συνεισφορά του στην κατανόηση του αρχιτεκτονικού χώρου όχι ως κάτι στατικό, αλ-

ΣΕΞ ΤΡΑΦΙΚΙΝ Eκδόσεις Ασβός Ένα οδοιπορικό στα άδυτα του σύγχρονου δουλεμπορίου, που σαν εμπόρευμα έχει τις γυναίκες, πραγματοποίησε ο Σιντάρθ Καρά, ταξιδεύοντας σε τέσσερις ηπείρους. Το βιβλίο Σεξ Τράφικιν, Στο άδυτο της οικονομίας της σύγχρονης δουλείας, που κυκλοφορεί από τις εκδό-

λά ως μία δυναμική σχέση χώρου και χρόνου, όπως τον αντιλαμβάνεται κάθε φορά ο θεατής και χρήστης, είναι εξαιρετικής αξίας. Αναγνωρίζοντας τη σημασία των ρυθμών του σώματος, αναζήτησε με πάθος τις ιδιαίτερες σχέσεις σώματος και χώρου: Για τα μέλη του κτιρίου μιλάει σαν να πρόκειται για τα μέλη του σώματος, τα οποία παραλληλίζει με ηθοποιούς. Οι συγγραφείς, παρ’ όλα αυτά επιλέγουν σε μεγάλο βαθμό, να μην εμπλακούν σε αυτή την αντιπαράθεση, αποφεύγουν δηλαδή να συνταχθούν ή να σταθούν ενάντια στον Le Corbusier. Και αυτό αποτελεί και ένα πλεονέκτημα της έκδοσης αυτής που δεν πέφτει στην παγίδα να αναπαράγει μια διαφωνία, η οποία στον αρχιτεκτονικό κόσμο αποτελεί και ένα είδος εσωτερικής διαμάχης, τετριμμένης επανάληψης και μίας εσωτερικής επιτακτικής ανάγκης να τοποθετηθείς, απέναντι στο έργο του Le Corbusier. Μία ανάγκη που αποδεικνύει από μόνη της το μέγεθος και την αξία της προσωπικότητας αυτής. Αντιθέτως αναπτύσσουν έναν παράλληλο διάλογο, γύρω από τη σημερινή νοηματοδότηση αυτού που αντιπροσώπευε ο ελβετός αρχιτέκτονας: Το μοντέρνο κίνημα, οι δρόμοι που άνοιξε και πως χάρη στους δρόμους αυτούς αντιλαμβανόμαστε την αρχιτεκτονική. Κυρίως προσπαθούν, ο καθένας με το δικό του τρόπο να δώσουν απάντηση σε κάποια καίρια ερωτήματα: Γιατί μας ενδιαφέρει σήμερα ο Le Corbusier; Και ποιος Le Corbusier μας ενδιαφέρει; Ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην επιμέλεια της έκδοσης (από τους Φοίβη Γιαννίση, Ίρις Λυκουργιώτη, Ρένα Φατσέα), η οποία έγινε με ιδιαίτερη φροντίδα, σε όλα τα επίπεδα. Συνθέτοντας μια ανθολογία κειμένων, που αφορούν τόσο αυτούς που είναι συνηθισμένοι με τον αρχιτεκτονικό λόγο, όσο και τους λιγότερο μυημένους. Το βιβλίο προλογίζει ο καθηγητής του τμήματος Αρχιτεκτονικής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, Stanford Anderson, ενώ οι συγγραφείς είναι γνωστοί καθηγητές των πανεπιστημίων της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως οι Π. Τουρνικιώτης, Ζ. Κοτιώνης, Δ. Γιαννίσης, Δ. Αντωνακάκης, Σ. Αντωνακάκη, Τζιρτζιλάκης, καθώς και πολλοί άλλοι.

σεις Ασβός σε μετάφραση της Αριάδνης Αλαβάνου, περιγράφει όσο το δυνατόν πληρέστερα τη γένεση του οικονομικού κλάδου που έχει αναπτυχθεί, το πώς λειτουργεί παγκοσμίως και το πώς μπορεί να εξαλειφθεί. Ο συγγραφέας συναντά μεγάλο αριθμό θυμάτων, παίρνει συνεντεύξεις, γίνεται μάρτυρας αγοραπωλησιών και έρχεται αντιμέτωπος με κάποιους από τους εγκληματίες που τους εκμεταλλεύ-

ονται. Χρησιμοποιώντας την πείρα του ως οικονομολόγος, ο Σιντάρθ Καρά προσφέρει μία σπάνια ανάλυση του σεξ τράφικιν, επικεντρώνοντας την προσοχή του στους οικονομικούς παράγοντες που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Καταγράφει το μέγεθος, την ανάπτυξη και την κερδοφορία του σεξ τράφικιν και άλλων μορφών σύγχρονης δουλείας.


ΠPIN / 19

Π OΛITIΣMOΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν άφησε αλώβητη την έβδομη τέχνη, όπως φάνηκε και από την τελετή βράβευσης

ΜΟΥΣΙΚΗ

των Όσκαρ που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή, χωρίς να αναδείξει κάτι σημαντικό ή ξεχωριστό.

ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Βραβεία Όσκαρ, για την ιστορία

Ο

n ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΣΙΤΑΣ

λα μέτρια κατά την φετινή, 83η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ την προηγούμενη Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου, στο Κόντακ Θίατερ του Χόλιγουντ. Μέτριες ταινίες, μέτριο το σόου μπιζ, μία γιορτή που ξεχάστηκε την επόμενη κιόλας μέρα. Ελάχιστες και οι αναφορές του Τύπου. Πού καιρός τώρα για γκλαμουριές και τα υπόλοιπα... Δεν είμαστε από τους ανθρώπους που υποτιμούν κανέναν θεσμό και τα βραβεία Όσκαρ, πέρα από οποιαδήποτε αμερικανιά, είναι ένας θεσμός που αν μη τι άλλο έχει τιμήσει και αναδείξει αριστουργήματα της παγκόσμιας έβδομης τέχνης στην 83άχρονη ιστορία του. Φαίνεται πως η παγκόσμια οικονομική κρίση, που είναι βασικά και κρίση θεσμών, αξιών και δημιουργίας έχει αντίχτυπο και στον κινηματογράφο. Τη βραδιά παρουσίασαν η Αν Χάθαγουέι (που άλλαξε ούτε λίγο ούτε πολύ οχτώ φορέματα!) και ο Τζέιμς Φράνκο. Στο τέλος εμφανίστηκαν ο ένας με τα ρούχα του άλλου. Είπαμε κιτσάτες αμερικανιές. Με αυτά όμως δεν γίνεται κινηματογράφος. Κινηματογράφος γίνεται με μια άλλη θεώρηση της ζωής και σκύψιμο βαθύ στα προβλήματα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν, που την παράσταση έκλεψε κυριολεκτικά ένας μαθουσάλας και θρύλος του σινεμά, ο 95χρονος πλέον Κέρκ Ντάγκλας. Ο μεγάλος ηθοποιός, που σημειωτέον δεν κέρδισε ποτέ του Όσκαρ παρ’ όλες τις πολλαπλές υποψηφιότητές του, παρέδωσε το βραβείο β΄ γυναικείου ρόλου στην Μελίσα Λίο. Η ιστορία διδάσκει ενίοτε και στο Χόλιγουντ. Χωρίς εκπλήξεις λοιπόν η φετινή γιορτή, περισσότερο με πανιγυράκι έμοιαζε, και τα φαβορί κέρδισαν τα βραβεία. Ο λόγος του βασιλιά κατέκτησε τέσσερα αγαλματίδια στις κορυφαίες κατηγορίες: Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρώτου αν-

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

δρικού ρόλου και σεναρίου. Η ταινία είναι ένα δράμα που πραγματεύεται την ιστορία του δυσλεκτικού, τραυλού βασιλιά Γεώργιου του 6ου της Αγγλίας και τη σημαντική βοήθεια που του προσέφερε ο λογοθε-

4 Ο λόγος του βασιλιά ήταν ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος των Όσκαρ ραπευτής του. Ο 39χρονος Λονδρέζος Τομ Χούπερ είναι ο βραβευμένος σκηνοθέτης της ταινίας, ο Κόλιν Φερθ πήρε το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου και ο Ντέιβιντ Σέιντλερ το βραβείο σεναρίου. Ο Κόλιν Φερθ στο ρόλο του βασιλιά και ο συνυποψήφιός του Τζέφρι Ρας στο ρόλο του λογοθεραπευτή, έκαναν μια εξαιρετική ερμηνεία και οι δύο, χαμηλών τόνων, προσαρμοσμένη στους ψιθύρους και όχι στις κραυγές.

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ DEBTOCRACY Άρης Xατζηστεφάνου Kατερίνα Kιτίδη Για πρώτη φορwwwά στην Ελλάδα γυρίζεται ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες. Ο Άρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικο-

Τέσσερα βραβεία πήρε και το Inception, το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας του Κρίστοφερ Νόλαν: φωτογραφίας, ήχου, επεξεργασίας ήχου και οπτικών εφέ. Με τρία Όσκαρ τιμήθηκε η ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ, Social network, με θέμα τον δημιουργό του Facebook που έφερε επανάσταση στο χώρο της επικοινωνίας. Απέσπασε τα βραβεία: διασκευασμένου σεναρίου, μουσικής και μοντάζ. Η περιβόητη ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι, Μαύρος κύκνος, πήρε μόνο ένα Όσκαρ που απόλυτα δίκαια κατέκτησε η Νάταλι Πόρτμαν. Τη θυμάστε; Ήταν η πρωταγωνίστρια στο V for Venteta, αλλά γι΄ αυτήν την ταινία δεν είχε βραβευθεί… Με δύο βραβεία στις αποσκευές τους έφυγαν και οι ταινίες: The fighter, που βραβεύτηκε στις κατηγορίες δεύτερου ανδρικού και δεύτερου γυναικείου ρόλου με τον Κρίστιαν Μπέιλ και τη Μελίσα Λίο να κερδίζουν αντίστοιχα τις διακρίσεις. Επίσης το Toy story 3 που βραβεύθηκε στα κινούμενα σχέδια και το τραγούδι και Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων που βραβεύθηκε για την καλλιτεχνική διεύθυνση και τα κουστούμια. Αδικημένη ταινία της βραδιάς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το γουέστερν των αδερφών Κοέν, Αληθινό θράσος, που δεν κατάφερε να αποσπάσει κανένα βραβείο, παρότι είχε δέκα υποψηφιότητες. Η ελληνική υποψηφιότητα, Κυνόδοντας, του Γιώργου Λάνθιμου δεν κατάφερε να πάρει το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Το βραβείο απέσπασε η δανέζικη ταινία Ίσως αύριο, ένα δράμα της Σούζαν Μπίερ. Ο Γιώργος Λάνθιμος όμως, απέδειξε με την ταινία του ότι όλο το κινηματογραφικό μέλλον είναι μπροστά του. Αν συνεχίσει να κάνει ταινίες σαν τον Κυνόδοντα και πολλά βραβεία, μετά τις Κάνες, την Στοκχόλμη, το Σεράγιεβο, τον περιμένουν. Μια καθαρά αμερικάνικη Χολιγουντιανή βραδιά λοιπόν πέρασε στην ιστορία χωρίς να έχουμε να θυμόμαστε τίποτα, παρά μόνο αυτό που λέμε «για την ιστορία»…

νομολόγους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους - τη χρεοκρατία. Το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα. Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο Αλέν Μπαντιού κ.ά. Τη μουσική επένδυση προσφέρει ο Γιάννης Αγγελάκας και επιστημονική επιμέλεια έχει ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης. Σε αυτή την προσπάθειά έχει ζητηθεί η βοήθεια του... κοινού. Οι

δημιουργοί του Debtocracy εργάστηκαν αφιλοκερδώς αλλά τα έξοδα ανέρχονται ήδη σε χιλιάδες ευρώ. Προκειμένου να αποφευχθούν κάθε είδους εξαρτήσεις, οι δημιουργοί του έχουν απευθυνθεί σε συνδικάτα και σε πολίτες που θέλουν να γίνουν συμπαραγωγοί, με επιτυχία μέχρις στιγμής. Για παράδειγμα το Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας προσέφερε 500 ευρώ. Όσοι επιθυμούν να ενισχύσουν την παραγωγή ενός ανεξάρτητου ντοκιμαντέρ, μπορούν να καταθέσουν όσα χρήματα επιθυμούν μέσω Paypal στην ιστοσελίδα (www.debtocracy.gr και www. xreokratia.gr) ή σε τραπεζικό λογαριασμό κι αν το επιθυμούν θα αναφέρονται ως συμπαραγωγοί.

«ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΑΛΑΤΙ, 300 ΒΡΑΧΟΙ» Tραγούδι των Yπεραστικών Είναι στιγμές που οι αγώνες ευαισθητοποιούν μπολιάζουνε την τέχνη και εκείνη με τη σειρά της προσφέρει πίσω τους καρπούς της, ως ύψιστη μορφή ανταπόδοσης. Αυτό σκέφτεσαι όταν ακούς το τραγούδι των Υπεραστικών, «Νερό και Αλάτι», που είναι εμπνευσμένο και αφιερωμένο στον ηρωικό αγώνα των 300 μεταναστών - απεργών πείνα. Στοίχοι απλοί, ανθρώπινοι και συγκινητικοί για έναν αγώνα όπου «το ίδιο το κορμί γίνεται το τελευταίο καταφύγιό για διαμαρτυρία». Σαράντα μέρες κλάψε με πατέρα, ρημάξανε τον τόπο μας, θα φύγω. Ανθρώπινη ζωή θα πάω να χτίσω, τους φράχτες και τις νάρκες θ’ αψηφήσω Στη φτώχεια που γεννήθηκα η ανάγκη με παιδεύει. Αδιέξοδες οι μέρες μου κι οι νύχτες μου συντρίμμια. Δουλέμποροι σταθήκανε μπροστά μου, σε μαύρα σαπιοκάραβα με ρίξαν. Με φόρτωμα της γης τους κολασμένους στα άγρια τα πελάγη ξανοιχτήκαν. Στο κύμα που λυσσομανά η ανάσα μας κομμένη, να κρέμεται απ’ το βλέμμα μας μια τόση δα ελπίδα. Σε τούτα εδώ τα χώματα που ήρθα, στ’ αμπέλια, στις ελιές, μέσα στους κάμπους αβγάτιζα το βιος του αφεντικού μου, φωνή δεν είχα, μαύρη η δουλειά μου. Κλεισμένος σ’ εργοτάξια, θαμμένος σε υπόγεια, να τρέφονται απ’ τη σάρκα μου αχόρταγα θηρία. Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι και λίγοι κόκκοι ζάχαρης, πριν με μετρήσει η ζυγαριά να αργοσβήνω, πολεμώντας. Ο ιδρώτας μου κυλούσε μες στις πόλεις, σε δρόμους, εργοστάσια, ναυπηγεία. Τα χέρια μου πληγιάζαν στους χειμώνες που μάτωνα για ξένα μεγαλεία. Και στήριγμα στους γέροντες που απόβλητοι σωπαίναν. Στο άδειο προσκεφάλι τους μια στάλα από φροντίδα. Αυτοί που νόμιμα μ’ απομυζούσαν λαθραία ονομάσαν τη ζωή μου, να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω, μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου. Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε. Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες. Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι και λίγοι κόκκοι ζάχαρης, πριν με μετρήσει η ζυγαριά να αργοσβήνω, πολεμώντας. Ο θάνατος πια δεν θα με τρομάξει, πεθαίνω τώρα πλάι σε συντρόφους. Πατρίδα μου είναι η σφιχτή γροθιά μου κι ο αγώνας για της τάξης μου τα δίκια. Ζωή να χτίσω πάλεψα κι αυτοί με πολεμάνε. Αυτοί που όλο το μόχθο μας δικό τους τον κρατάνε. Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι και λίγοι κόκκοι ζάχαρης, πριν με μετρήσει η ζυγαριά να αργοσβήνω, πολεμώντας. Αντίο σας. Αμπντούλ, Νορντίν, Αχμέντ, Εργάτη μετανάστη, Χαμίντ, Χασάν, αδερφέ μου.


20 / ΠPIN

Δ ΙΑΛΟΓΟΣ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Ελπίδα παρά την κρίση και τη διαφθορά Ολόψυχα και θερμά συγχαρητήρια στους υπεύθυνους του 18 Άνω n ΕΛΕΝΗ ΑΝΤΩΝΑΤΟΥ Το να κριτικάρεις, να καυτηριάζεις, να πολεμάς και να αντιστέκεσαι με οποιονδήποτε τρόπο για όσα συμβαίνουν στον κατακαημένο τόπο μας εδώ και τρεις δεκαετίες είναι αναγκαίο. Το να σιωπάς όμως όταν διαπιστώνεις πως στον τομέα που αφορά στην απεξάρτηση από ψυχοτρόπες ουσίες όπου η σωματική και ψυχική υγεία εκατοντάδων παιδιών, ανδρών, γυναικών αποκαθίσταται κατά ένα τεράστιο ποσοστό πλήρως: Ε, τότε το να σιωπάς είναι εγκληματικό. Για να μην εγκληματήσω λοιπόν αποφάσισα να μιλήσω δημόσια δυνατά... Να ευχαριστήσω. Μα πριν μπω στην ουσία, δυο λόγια για τη στάση της πολιτείας, της... εξουσίας μπρος στο τεράστιο αυτό κοινωνικό, πολιτικό θέμα, τη μάστιγα που λέγεται «Ναρκωτικά». Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, κωφεύουν, γυρίζουν το πρόσωπο αλλού. Δεν έχουν χρόνο, ούτε μυαλό μιας κι όλη τους η ενέργεια στρέφεται πως να μη χάσουν ή να κερδίσουν την καρέκλα της Εξουσίας και το μέλι. Το μόνο που κάνουν είναι να εξαντλούν το ενδιαφέρον τους ή την αυστηρότητά τους, κλεί-

νοντας στη φυλακή – μέσω της «δικαιοσύνης» που πρέπει να είναι τυφλή, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι μόνο κωφή, τα «πρεζόνια» που βγαίνοντας απ’ αυτήν (φυλακή) βρίσκονται σε τρισχειρότερη κατάσταση. Ποτέ χέρι πρόνοιας, ευαισθησίας και η ανθρωπιάς χαμένοι σε κανάλια διαπλοκών και μπόχας. Μήπως τους συμφέρει κιόλας να θέλουν πολίτες υποτελείς, περθωριοποιημένους, κοινωνικά νεκρούς, άβουλους για να τους χειραγωγούν κατά πως τους συμφέρει; Λέω η καημένη... Έτσι οι έμποροι –αχ! πληγή– γελάνε, χοροπηδάνε και συνεχίζουν το «θεάρεστο» έργο τους χωρίς ενόχληση. Α! μένουν και στο ερώτημα πρόληψη ή καταστολή. Η καταστολή τους πάει καλύτερα γιατί ξέρουν να τη διεκπεραιώνουν. Για σωστή παιδεία, εκπαίδευση επαρκή, διαπαιδαγώγηση, ενδιφέρον για τους νέους, μείωση της ανεργίας. Μπα κουβέντα...

Κλείνω την παρένθεση και επανέρχομαι στο ευχαριστώ. Μια απλή λεξούλα είναι, αλλά τόσο μεγάλη για γονείς που περάσανε από σφυρί και αμόνι και

που έφθασαν στα πρόθυρα του να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν. Αλήθεια πώς να ευχαριστήσω και με ποιον τρόπο να εκφραστώ γι’ αυτό που είδα στο παιδί μου ύστερα από εικοσάμηνη θεραπεία στη δομή απεξάρτησης 18 Άνω του ΨΝΑ; Τι να πω για την υπεύθυνη της Δομής σπουδαία επιστήμονα - ψυχίατρο - άνθρωπο κ. Κατε-

ρίνα Μάτσα; Τι να πω για τον κ. Αλέκο Κυρούση και τους συνεργάτες τους ψυχοθεραπευτές; Άνθρωποι πρωτίστως και ύστερα επιστήμονες που ολημερίς και ολονυκτίς τρέχουν και έχουν θέσει εαυτόν όχι σ’ αυτήν τη δουλειά, όχι στο λειτούργημα αλλά στην αποστολή του να σώζουν ψυχές, παραδομένες στην κατάθλιψη, στην απογοήτευση και στην «παραμύθα». Προσωπική ζωή γι’ αυτούς ελάχιστα υπάρχει – αν υπάρχει. Η εμπειρία μου λέει πώς άνδρας που έφθασε στο χείλος του γκρεμού, ύστερα από 850 μέρες – συμπεριλαμβανομένης της εικοσάμηνης θεραπείας, σφύζει από υγεία ψυχική και σωματική, καθαρό μυαλό, αυτοεκτίμηση, ομορφιά, όρεξη για δουλειά, όρεξη για ζωή το παιδί μου: Αλλά ας μην απογοητευόμαστε και οι υπόλοιποι όταν γνωρίζουμε πως και σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς όπου και οι πλούσιοι παρά την κρίση πλουτί-

ζουν ακόμα περισσότερο και ο κοσμάκης χλευάζεται συνέχεια, όπου η λάσπη και η διαφθορά και η ευτέλεια κοντεύουν να μας πνίξουν. Ε! υπάρχουν και οι αδιάφθοροι, οι καθαροί, αυτοί που κάνουν αγώνα για το συνάνθρωπο, για το κοινωνικό σύνολο, για έναν καλύτερο κόσμο. Είναι λίγοι, υπάρχουν όμως και βοηθάνε και εμάς τους ευαίσθητους, όσοι απομείναμε, να κρατάμε κι εμείς το κεφάλι μας έξω από τη λάσπη και να λέμε αξίζει να ζούμε. Ας μην τα ακυρώνουμε όλα. Ευχαριστώ την Κατ. Μάτσα, τον Αλ. Κυρούση, την Σ. Παρασκευά, τον Γ. Καλλέργη, την Β. Ζαφέτ, την Ι. Στραβοδήμου, τον Χ. Πράπα που πήρανε το παιδί μου απογοητευμένο, μισό, κάτωχρο, στην κόψη του ξυραφιού και μου δώσανε ένα σωστό, αυτάρκη, αισιόδοξο άνθρωπο... αλλά έγινα κι εγώ η μάνα καλύτερος άνθρωπος κοντά τους. Τους ευχαριστώ! Υ.Γ. Σ  ε όσους βρίσκονται στη θέση που βρέθηκα εγώ τους φωνάζω: Εφόσον υπάρχει η δομή 18 Άνω, υπάρχει ελπίδα!


ΠPIN / 21

Δ IEΘNH

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Σε αναμονή βρίσκονται οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές δυνάμεις για να επέμβουν στη Λιβύη, ενώ το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης ήδη ξεκίνησε έρευνα κατά του Μ. Καντάφι και της οικογένειάς του. Έτοιμος ο ιμπεριαλισμός να μετατρέψει τη Βόρεια Αφρική σε Γιουγκοσλαβία για να διατηρήσει τις στρατιωτικές του βάσεις και τα πολιτικά του ερείσματα.

Νέο προτεκτοράτο ή θύλακας αντίστασης;

Η

στάση του λιβυκού λαού απέναντι σε οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση στη χώρα, ανεξάρτητα από τη μορφή που θα λάβει, θα επηρεάσει σημαντικά τις εξελίξεις σε πολλές από τις εξεγερμένες χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ, που αρχικά παρατηρούσαν αμήχανα την ανατροπή των καθεστώτων που ήλεγχαν στη λεκάνη της Μεσογείου, αποφάσισαν να αναλάβουν ενεργό δράση. Η παρέμβασή τους ξεκίνησε μάλιστα από τη χώρα με την πιο χειραφετημένη εργατική τάξη, μεταξύ των εξεγερμένων. Φιλοδοξία της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών είναι μακροπρόθεσμα, η παρέμβασή τους να αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της παλιότερης εισβολής τους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, με τις καταστροφικές για τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια συνέπειές της, που γίνονται μέχρι σήμερα ορατές. Δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο δημιούργησαν την εντύπωση πως Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον επεξεργάζονται σχέδιο στρατιωτικής παρέμβασης (με αφετηρία τις νατοϊκές βάσεις της Σούδας και του Ακτίου) δήθεν με το σκοπό να απαλλάξουν το λιβυκό λαό από τον αλλόφρονα δυνάστη του, όπως ισχυρίζονται ότι απάλλαξαν το λαό του Κοσόβου από το «σφαγέα» των Βαλκανίων, Σ. Μιλόσεβιτς. Σε αντίθεση με τους οπλισμένους από τις ΗΠΑ αντάρτες του Ουτσεκά στο Κόσοβο όμως, οι αντάρτες στη Λιβύη αρχικά αρνούνταν σθεναρά οποιαδήποτε ξένη παρέμβαση στη χώρα τους. Οι αντικαθεστωτικοί της Λιβύης ισχυρίζονταν ότι μπορούσαν να πετύχουν την ανατροπή του παλιού καθεστώτος με δικές τους δυνάμεις. Ωστόσο η ανασυγκρότηση του Μ. Καντάφι διέψευσε τις προσδοκίες τους. Η άρνηση του πάλαι ποτέ κραταιού λίβυου ηγέτη να απομακρυνθεί από την εξουσία οδήγησε σε αιματοκύλισμα και σε εμφύλια σύρραξη τουλάχιστον τέσσερις πόλεις της χώρας. Διεξήχθησαν μάχες από αέρος και εδάφους για τον έλεγχο των στρατηγικής σημασίας, πλούσιων σε πετρέλαιο περιοχών της ανατολικής Λιβύης. Ο πρόεδρος του αντικαθεστωτικού Εθνικού Συμβουλίου, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ, μέχρι προ δεκαημέρου υπουργός του Μ. Καντάφι, την Παρασκευή έκανε λόγο για «νίκη ή θάνατο» και κάλεσε τους υποστηρικτές του «(...) να μη σταματήσουν μέχρι να απελευθερώσουν ολόκληρη τη χώρα». Προηγουμένως ο Τζαλίλ, που φημολογείται ότι εδώ και μήνες βρισκόταν σε επαφές με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, είχε βρει την ευκαιρία να ζητήσει, για πρώτη φορά δημοσίως, το ΝΑΤΟ να βομβαρδίσει το στρατό του Μ. Καντάφι, σηματοδοτώντας τη στροφή τμή-

n ΕΙΡΗΝΗ ΚΟΣΜΑ ματος του αντικανταφικού κινήματος. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που απειλούνται να χάσουν τον έλεγχο των νότιων και ανατολικών ακτών της Μεσογείου με την ανατροπή φιλοδυτικών καθεστώτων, κυρίαρχων επί δεκαετίες στην περιοχή, αναζητούν την ευκαιρία για την επανατοπο-

θέτησή τους και την εκ νέου προώθηση των συμφερόντων τους. Η περίπτωση του απομονωμένου από το λαό του, παραληρηματικού Μ. Καντάφι, θεώρησαν ότι αποτελεί μία πρώτης τάξης ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους. Να επηρεάσουν τις εξελίξεις στο φλεγόμενο, αραβικό κόσμο,

Επιφυλακτικοί οι Δυτικοί να προχωρήσουν σε επέμβαση μετά την εμπειρία του Ιράκ και του Αφγανιστάν αξιοποιώντας ταυτόχρονα και τους συμβολισμούς από την πτώση της Τρίπολης. Ωστόσο ούτε οι ΗΠΑ αλλά ούτε και η ΕΕ είναι προετοιμασμένες για μία νέα στρατιωτική παρέμβαση και παραμένουν ανέτοιμες να εμπλακούν σε ένα νέο μέτωπο, πέραν του Ιράκ και του Αφγανιστάν, με αβέβαιη έκβαση. Εξακολουθούν να διαφωνούν για το εύρος και τη μορφή της παρέμβασής τους, ενώ ο Μ. Καντάφι απειλεί με «νέο Βιετνάμ» αν το ΝΑΤΟ ή οι ΗΠΑ αναλάβουν στρατιωτική δράση. «Χιλιάδες Λίβυοι θα πεθάνουν αν οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το ΝΑΤΟ εισβάλουν» είπε, προειδοποιώντας και πάλι ότι το καθεστώς έχει τη

δυνατότητα να εξοπλίσει εκατομμύρια πολίτες. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ έχουν διδαχτεί από την εισβολή στο Ιράκ και αλλού ότι μία ξένη παρέμβαση μπορεί να συσπειρώσει τους λαούς ακόμα και γύρω από παρηκμασμένα και ανελεύθερα καθεστώτα. Έτσι, η Γαλλία και η Βρετανία τάχθηκαν υπέρ μίας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Και ο αμερικανός πρόεδρος Μπ. Ομπάμα, σε παρέμβασή του, δήλωσε ότι «εξετάζεται και αυτό το ενδεχόμενο», καλώντας για μία ακόμα φορά τον Μ. Καντάφι «να αποχωρήσει από την εξουσία». Στο ίδιο πλαίσιο, ο Αραβικός Σύνδεσμος, ανακοίνωσε ότι θα εξετάσει την προοπτική επιβολής «ζώνης απαγόρευσης πτήσεων» στη Λιβύη, υπέρ των αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Κατά της στρατιωτικής επέμβασης έχουν ταχθεί η Τουρκία, η Γερμανία και η Ρωσία (που παραδέχτηκε ότι με το εμπάργκο όπλων που επιβλήθηκε στη Λιβύη, χάνει 4 δισ. δολ. από συμφωνίες). Φυσικά το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, παρά τις διαβεβαιώσεις ότι «δεν υπάρχει πρόθεση επέμβασης». Το δε Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ανακοίνωσε ότι αρχίζει έρευνα κατά του Μ. Καντάφι και «προσώπων του στενού κύκλου του – συγγενείς, συνεργάτες» για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Οι εξελίξεις στη Λιβύη αποδεικνύουν ότι προς το παρόν, τίποτα δεν έχει κριθεί για τους εξεγερμένους λαούς στον αραβικό κόσμο. Οι ραγδαίες αλλαγές στη λεκάνη της Μεσογείου μπορούν να οδηγήσουν την εργατική τάξη σε νέα χειραφέτηση. Μπορεί όμως να καταλήξουν και σε ένα νέο γύρο, βαθύτερης εκμετάλλευσης των εργαζόμενων των χωρών αυτών και του ενεργειακού τους πλούτου από τους ισχυρούς του πλανήτη. Η ανατροπή των προηγούμενων, «κλειστών» καθεστώτων θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να ευνοήσει την επέκταση των δραστηριοτήτων αμερικανικών και ευρωπαϊκών πολυεθνικών στην περιοχή, όπως συνέβη στα Βαλκάνια. Πολιτικές και οικονομικές ελίτ σε Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες είναι βέβαιο ότι περιμένουν την ώρα που θα καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός για να εκμεταλλευτούν το κενό εξουσίας και να «διορίσουν» τους νέους κυβερνητικούς συνεργάτες τους. Κάτι που δύσκολα θα πετύχουν, αν δεν καταφέρουν να διασφαλίσουν τη συνεργασία των ηγετών της λιβυκής αντίστασης και, κυρίως, της λιβυκής εργατικής τάξης. Το πνεύμα αντίστασης που θα επιδείξουν οι Λίβυοι, θα λειτουργούσε αποτρεπτικά για μία νέα νατοϊκή επέλαση στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, όπως συνέβη στο Ιράκ.

Οι Ιρλανδοί τιμώρησαν τα κόμματα του Μνημονίου n ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Ηχηρό ήταν το χαστούκι των ιρλανδών ψηφοφόρων στο μέχρι πριν μια εβδομάδα κυβερνητικό κόμμα Φίανα Φάλ, που από το ποσοστό 42% των προηγούμενων εκλογών βρέθηκε σε ιστορικό χαμηλό, αποσπώντας μόνο ένα 17,4 % και την τρίτη θέση. Πρώτο στην προτίμηση των ιρλανδών ψηφοφόρων το έτερο κεντροδεξιό κόμμα Φίνε Γκεέλ, με ποσοστό 36,1% που καλείται τώρα να καταλήξει σε κυβέρνηση συνεργασίας με το Εργατικό Κόμμα που ήρθε δεύτερο με 19,4%. Τα αποτελέσματα των εκλογών άφησαν έξω από το ιρλανδικό κοινοβούλιο τους Πράσινους, που πλήρωσαν τη συνεργασία τους με την προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ για πρώτη φορά αυξήθηκαν εντυπωσιακά τα ποσοστά του Σιν Φέιν που πήρε το 10% των ψήφων και υπερτριπλασίασε τις βουλευτικές του έδρες σε 17. Η νεοσύστατη Ενωμένη Αριστερή Συμμαχία κατάφερε να πάρει 5 έδρες στο νέο κοινοβούλιο, μετά από μέρες καταμετρήσεων στο πολύπλοκο ιρλανδικό εκλογικό σύστημα, ενώ πολλές έδρες μοιράστηκαν και σε ανεξάρτητους βουλευτές. Ο εξοστρακισμός από την εξουσία του κεντροδεξιού Φίανα Φαλ, που πρωτοκυβέρνησε στην Ιρλανδία το 1932 και έκτοτε κυβερνά για περίπου 60 από τα τελευταία 80 χρόνια, ήταν η απάντηση των Ιρλανδών στην πτώση του Κέλτικου Τίγρη. Από την εντυπωσιακή άνοδο που ήθελε την Ιρλανδία από το 1993 ως το 2000 να αυξάνει το ΑΕΠ της 9% μέσο όρο κάθε χρόνο και να εμφανίζει σχεδόν μηδενική ανεργία, η κρίση έφερε μαζί της την ανεργία στο 13%, με βουτιά του ΑΕΠ κατά 7% το 2009, και το ιρλανδικό Μνημόνιο που υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση. Το εκλογικό αποτέλεσμα βέβαια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η μετατροπή του Κέλτικου Τίγρη σε Κέλτικη Στρουθοκάμηλο μιας και η νέα κυβέρνηση φέρνει μαζί της άλλη μία κεντροδεξιά πρόταση, που μπορεί να κάνει λόγο για επαναδιαπραγμάτευση του ιρλανδικού Μνημονίου αλλά παράλληλα επαναφέρει στις προτάσεις της τον «εκσυγχρονισμό» και την «αναμόρφωση» του δημόσιου τομέα, τη συζήτηση για το ασφαλιστικό αλλά και τις μεγάλες δαπάνες του Δημοσίου για κοινωνικές παροχές, όπως και την «αναμόρφωση» της φορολογίας. Τα εκλογικά αποτελέσματα φαίνεται ότι έχουν προκαλέσει αναταραχή και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Έντα Κέννυ, πρόεδρος του Φίνε Γκεέλ και επικεφαλής της νέας κυβέρνησης που θα προκύψει, ήδη κάνει κρούσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση για επαναδιαπραγμάτευση του πακέτου «διάσωσης» που υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση, έχοντας επικοινωνία με την Άνγκελα Μέρκελ αλλά και με τον Μ. Μπαρόζο την τελευταία εβδομάδα. Όμως και ενόψει της συνόδου της 25ης Μαρτίου η Ευρώπη, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, ετοιμάζονται για σκληρό παιχνίδι προτάσσοντας την άρνησή τους σε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Ήδη ο επικεφαλής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, Ζαν Κλώντ Τρισέ, ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να αυξήσει τα επιτόκια τον επόμενο μήνα στο όνομα της συγκράτησης του πληθωρισμού, κάτι που θα φέρει σε ακόμα δυσκολότερη θέση την Ιρλανδία. Σε αυτό το περιβάλλον η θεαματική άνοδος του Σιν Φέιν αλλά και η είσοδος στο κοινοβούλιο της πρωτοεμφανιζόμενης Ενωμένη Αριστερή Συμμαχία που προήλθε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το πολιτικό σχήμα «Άνθρωποι πάνω από τα κέρδη - People before Profit», την «Ομάδα δράσης εργαζομένων και ανέργων - Workers and Unemployed Action Group» και ανένταχτους συνδικαλιστές και πολίτες που ανήκουν στο χώρο της Αριστεράς, δίνουν έναν άλλο πολιτικό τόνο στο αποτέλεσμα. Απέναντι στην κυβέρνηση συνεργασίας που προκύπτει γίνεται λόγος για λύσεις έξω από τη λογική της καπιταλιστικής αγοράς προτείνοντας δημόσιο έλεγχο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, φορολόγηση των επιχειρήσεων, υπεράσπιση των κοινωνικών παροχών, και για μια μαζική αριστερή εναλλακτική για τον κόσμο της εργασίας. Παίρνει λοιπόν μορφή ένα ρεύμα αμφισβήτησης απέναντι σε μια πολιτική που εμφανίζεται ως μονόδρομος. Αλλά το δήθεν τετελεσμένο έχει ήδη ανατραπεί μία φορά στις ιρλανδικές κάλπες και το ζητούμενο είναι αυτό το πνεύμα της ανατροπής να γίνει αδήριτη πραγματικότητα.


22 / ΠPIN

Τ

Δ ΙΕΘΝΗ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Σενέρ Λεβέντ: «Έξω η

ο μαζικότερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ στην ιστορία των Τουρκοκυπρίων πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Μαρτίου στην κατεχόμενη Λευκωσία. Ούτε οι ίδιοι οι διοργανωτές δεν πίστευαν στα μάτια τους πόσοι πολλοί έσπευσαν στην πορεία και πόσοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ινονού. Χωρίς υπερβολές, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 50.000 Τουρκοκύπριους που εναντιώνονται στο νεοφιλελεύθερο πακέτο που τους επιβάλλει η Άγκυρα και τον εποικισμό, δίνοντας απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις του τούρκου πρωθυπουργού, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή την προηγούμενη διαδήλωση στις 28/1 και η οποία είχε συγκεντρώσει 40.000. Με βάση το περιεχόμενο των συνθημάτων που ακούστηκαν διαφαίνεται ότι το κοινωνικό - πολιτικό ζήτημα έχει εξισωθεί με το εθνικό. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μία βαθύτατη πολιτική εξέλιξη με μηνύματα προς την Τουρκία, αλλά και προς την ελληνοκυπριακή πλευρά όπου η πολιτική ηγεσία της σφυρίζει αδιάφορα περιμένοντας μία συμφωνημένη λύση από τρίτους... Το κλίμα τρομοκρατίας που είχε καλλιεργηθεί στα κατεχόμενα το προηγούμενο διάστημα κορυφώθηκε όταν στις 25/2 πραγματοποιήθηκε γκανγκστερική επίθεση με προειδοποιητικές βολές και απειλητικό σημείωμα εναντίον του εκδότη και αρχισυντάκτη της εφημερίδα Αφρίκα Σενέρ Λεβέντ, αναστατώνοντας τα κατεχόμενα. Συγκεκριμένα, άγνωστοι ανέβηκαν στον πρώτο όροφο του κτιρίου που στεγάζεται η εφημερίδα Αφρίκα του τουρκοκύπριου δημοσιογράφου Σενέρ Λεβέντ και έριξαν δύο πυροβολισμούς στην πόρτα όταν την ίδια ώρα βρίσκονταν μέσα ο ίδιος και άλλοι εννέα δημοσιογράφοι. Οι παρακρατικοί εξαφανίστηκαν αφήνοντας πίσω τους χειρόγραφο σημείωμα που προειδοποιούσε: «Αυτή τη φορά, είναι έτσι. Την επόμενη δεν θα είναι έτσι». Από την συνέντευξη που έδωσε στο Πριν εύκολα διαπιστώνει κανείς το σκοπό της επίθεσης. Σημειώνεται, ότι ο Σ. Λεβέντ κυνηγήθηκε και από το καθεστώς του Ραούφ Ντενκτάς όπου φυλακίστηκε, δικάστηκε, αλλά στο τέλος αθωώθηκε και οι Τουρκοκύπριοι τον υποδέχτηκαν με αυθόρμητο συλλαλητήριο. Το 2001, «δικαστήριο» των κατεχομένων επιδικάζει ένα εξωφρενικό για την εποχή πρόστιμο εναντίον της Γιουρόπα, που, όπως ήταν φυσικό, δεν ήταν δυνατόν να πληρωθεί και η εφημερίδα έκλεισε. Την επομένη ο Σενέρ Λεβέντ άρχισε να εκδίδει εφημερίδα με τον ειρωνικό τίτλο Αφρίκα (Αφρική), για να καταδείξει ότι το καθεστώς του Ραούφ Ντενκτάς δεν είναι παρά ένα «κράτος» μαριονέτα, τύπου αφρικανικών δικτατορικών καθεστώτων. Στη συνέχεια ίδρυσε την πολιτική κίνηση Γιεσεμί. Στόχος της είναι να προβάλει την πολιτική εναντίον της τουρκικής κατοχής και του ασφυκτικού παρεμβατισμού της Άγκυρας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα.

n ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ: ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΣΜΑΣ – Πώς εξηγείται η συμμετοχή 50.000 τουρκοκυπρίων στη διαδήλωση της 2ης Μαρτίου στην πλατεία Ινονού, η οποία μάλιστα ξεπέρασε και την αντίστοιχη της 28ης Ιανουαρίου; – Είναι αντίδραση εναντίον της Τουρκίας. Τούτην την ώρα το πρόβλημα στην Κύπρο δεν είναι μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Το πρόβλημα είναι μεταξύ των τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας. Η εξέγερσή μας έχει το όνομα «existence». Κινδυνεύουμε άμεσα από αφανισμό. Παλεύουμε για την ίδια μας την ύπαρξη. Βασικό μας αίτημα είναι η ανεξαρτησία της Κύπρου. Αυτό μεταφράζεται στο σύνθημα μας: «Άγκυρα πάρε τα χέρια σου από πάνω μας». Είναι όπως λέμε Yankees go home εμείς λέμε και Turkey go home. – Ποια είναι τα κύρια αιτήματα των Τουρκοκυπρίων; – Οι ηγέτες των εργατικών ενώσεων και των κομμάτων που λαμβάνουν μέρος στα συλλαλητήρια υποστηρίζουν ότι τα αιτήματα μας είναι οικονομικά και δεν στρέ-

φονται κατά της Τουρκίας. Είμαι σίγουρος ότι η πλειονότητα των Τουρκοκυπρίων αντιλαμβάνεται και συμμετέχει στις κινητοποιήσεις αυτές, όχι με βάση το περιεχόμενο, που δίδουν οι ηγεσίες, αλλά διαμαρτύρονται εναντίον της ολοένα και μεγαλύτερης εξάρτησης του βορείου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία. Το γεγονός ότι τίθενται ζητήματα για την αυξανόμενη εισροή εποίκων από την Τουρκία, το γεγονός ότι διατυπώθηκαν συνθήματα για αυτοκυβέρνηση, αυτά είναι ζητήματα πολιτικά. Μετά το ’74 οι ελληνοκύπριοι χάσανε τη γη τους. Οι τουρκοκύπριοι όμως χάσαμε τα πάντα! Προπάντων την ταυτότητα μας. Η Τουρκία μας εξαφανίζει. – Η συγκέντρωση στην πλατεία Ινονού είναι η δικιά σας πλατεία Ταχρίρ; – Τηρουμένων των πληθυσμιακών αναλογιών πάντως, είναι σαν να διαμαρτύρονται πάνω 20 εκατομμύρια στην Αίγυπτο! Ο λαός της Αιγύπτου έριξε το δικτάτορα που του είχαν επιβάλει. Εμείς μαχόμαστε να διώξουμε την Τουρκία. Ο αγώνας μας έχει περισσότερες δυσκολίες. Όπως όμως έδιωξαν τον Χ. Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, έτσι και εμείς στο

μέλλον θα διώξουμε την Τουρκία από το νησί μας. – Ποιες οργανώσεις και πολιτικά κόμματα στηρίζουν την εξέγερσή των τουρκοκυπρίων; – Κυρίαρχο ρόλο οργανωτικά διαδραματίζει η συνδικαλιστική πλατφόρμα και το κίνημα Γιασεμί. Εντός της συνδικαλιστικής πλατφόρμας υπάρχουν πολλές τάσεις και συνιστώσες που τέμνονται σε όλα τα πολιτικά κόμματα. Κοινή συνισταμένη τους είναι ο αγώνας για την ανεξαρτησία μας από την Τουρκία. Εδώ στα κατεχόμενα αυτό ενώνει τους αριστερούς με τους δεξιούς. – Πού οφείλεται αυτή η ασυνήθιστη οξεία αντίδραση της Άγκυρας; – Επειδή φέρουμε μαζί μας στις διαδηλώσεις τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τη σημαία της ελεύθερης Κύπρου. Ζούμε σε ένα κατεχόμενο μέρος. Σχεδόν όλοι οι τουρκοκύπριοι έχουμε καταλάβει τι παιχνίδι στήθηκε πάνω μας από την Τουρκία. Ο Τ. Ερντογάν μας θεωρεί πολίτες αποικίας και νομίζει ότι η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ελληνική σημαία και τα διαβατήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ελλη-

Η αστυνομία άρπαζε

Π

ριν πάρουν το λόγο οι συνδικαλιστές στη συγκέντρωση της Τετάρτης ακούστηκε από τα μεγάφωνα οι στίχοι ποιήματος του τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ: «Δεν θα σωθείς μόνος σου. Ή όλοι μαζί, ή κανείς μας». Από το βήμα του συλλαλητηρίου ο επικεφαλής της εργατικής ένωσης των καθηγητών (ΚΤΟΕΟS) Αντνάν Ερασλάν δήλωσε ότι το μήνυμα που στέλνουν οι τουρκοκύπριοι να ακουστεί σε όσους κρατούν τα αυτιά τους κλειστά, εννοώντας την Άγκυρα και την ψευδοκυβέρνηση τονίζοντας ότι «Χέρι με χέρι όλοι μαζί ενάντια στον φασισμό». Σημείωσε,

επίσης, ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διοικεί τον εαυτό του και να ζει ελεύθερος. Καταδίκασε τις προκλητικές δηλώσεις του Έρντογάν κατά των τουρκοκυπρίων. Στη συνέχεια, ο δεξιός πρόεδρος της ένωσης των δημοσίων υπαλλήλων KAMU-SEN, Μεχμέτ Οζκαρντάς τόνισε ότι το Κόμμα Εθνικής Ενότητας των Έρογλου - Κιουτσούκ εξαπάτησε τους τουρκοκύπριους για να ανέλθουν στην εξουσία και το κάλεσε να παραιτηθεί. Απαίτησε να γίνει έλεγχος στο δημογραφικό, συμπληρώνοντας όμως ότι δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε τουρκοκύπριους και εποίκους… Επέκρινε και την ΕΕ γιατί όπως είπε τους αναγκά-


ΠPIN / 23

Δ ΙΕΘΝΗ

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Τουρκία από την Κύπρο»! νικά διαβατήρια. Επίσης, κάνουν μεγάλο λάθος στο εξωτερικό όσοι νομίζουν ότι η εξέγερση μας συσχετίζεται με τη διαμάχη των κεμαλικών με το ΑΚΡ. Όταν ο Ερντογάν πρωτοήρθε στην εξουσία, εκτιμούσαμε ότι εφόσον είχε απέναντι του τον τουρκικό στρατό, δεν μπορούσε να κάνει οτιδήποτε στο κυπριακό. Τώρα ξέρω ότι υπάρχει προς τον Έρογλου απευθείας οδηγία από την Άγκυρα να συζητήσει ό,τι θέλει με τον Χριστόφια, αλλά να μην αγγίξει σε καμιά περίπτωση το θέμα της ασφάλειας, των εγγυήσεων. Αυτά είναι θέματα που αφορούν αποκλειστικά την Τουρκία. Και πριν αναλάβει το ΑΚΡ είχαμε δεχτεί δύο μπόμπες και είχαμε συλληφθεί πολλές φορές. Οι αγωγές εναντίον μας ήταν δεκάδες. Μία από τις αγωγές εναντίον μας στάθηκε η αιτία να κλείσει η Γιουρόπα γιατί κληθήκαμε να πληρώσουμε ένα αμύθητο πρόστιμο. Το γεγονός όμως ότι εγώ από την εποχή του Ντενκτάς καταφερόμουν εναντίον του και εναντίον του τουρκικού στρατού δεν έχει σήμερα καμία σημασία, διότι τώρα η παρούσα ηγεσία του ΑΚΡ είναι πολύ κοντά με το στρατό. Έχουν φέρει το στρατό στα μέτρα τους. – Στη μεγάλη συγκέντρωση της 28ης Γενάρη εμφανίστηκε ένα πανό που έφερε την υπογραφή του κινήματος Γιασεμί. Σε αυτό αναγραφόταν το σύνθημα: «Ήρθατε να μας σώσατε; Άι σχτιρ!», που εξόργισε ιδιαίτερα τον Τ. Ερντογάν. Τι αντιπροσωπεύει το εν λόγω κίνημα; – Στο κίνημα Γιασεμί πρωτοστατούμε εμείς, οι συντελεστές της εφημερίδας Αφρίκα και οι υποστηρικτές της οι οποίοι ως επί το πλείστον είναι αριστεροί. Λένε ότι είμαστε λίγοι. Αλλά κάνουν λάθος. Ιδίως τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε αυξηθεί κατά πολύ γιατί όλοι εδώ έχουμε συνειδητοποιήσει τον αφανισμό μας. Εμείς μαχόμαστε κατά της τουρκικής κατοχής, ζητώντας τον απογαλακτισμό μας από την Τουρκία. – Πρόσφατα τα γραφεία της εφημερίδας που εκδίδετε δέχτηκε επίθεση με σφαίρες. Οι παρακρατικοί άφησαν ένα σημείωμα με απειλητικό περιεχόμενο. Ποιος ήταν ο σκοπός της τρομοκρατικής επίθεσης; – Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, όταν προ δεκαημέρου πήγε στην Άγκυρα και συναντή-

θηκε με τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν, υπό μορφή καταγγελίας είπε στον Τ. Ερντογάν ότι εμείς, δηλαδή η πολιτική κίνηση Γιασεμί, είχε γράψει το πανό στο συλλαλητήριο της 28ης Ιανουαρίου. Εμείς δεν κρυφτήκαμε ότι το σύνθημα αυτό ήταν δικό μας. Εγώ ο ίδιος το είχα δηλώσει στην τουρκική τηλεόραση. Ο στόχος τους είναι να καταπνίξουν αυτούς που φωνάζουν, δηλαδή την Αφρίκα και το Γιασεμί, εναντίον της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο. Αυτό σημαίνει ότι, αν σιωπήσουμε και εμείς, η αντιπολιτευτική δύναμη στην τουρκοκυπριακή κοινότητα θα εκλείψει. Για το λόγο αυτό προσέλαβαν τη μαφία της περιοχής, η οποία έχει διασυνδέσεις με υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΚΡ. Το ΑΚΡ δεν είναι σήμερα το κόμμα που ήταν, όταν ανήλθε για πρώτη φορά στην εξουσία στην Τουρκία. Το ΑΚΡ έχει αλλάξει πολύ και σήμερα πλησιάζει στη γραμμή και την πολιτική του Ραούφ Ντενκτάς. Όμως αντιλαμβάνεσθε ότι είναι άλλο πράγμα ο ίδιος ο τέως ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Μεχμέτ Αλί Ταλάτ να μας καταγγέλλει στον τούρκο πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν ως «προβοκάτορες». Είναι σαφές ότι η στάση αυτή του Ταλάτ συνιστά προδοσία εις βάρος μας. – Η Τουρκία έστειλε στην Κύπρο εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους τις τελευταίες δεκαετίες. Τι σκοπό εξυπηρετεί κι αν γνωρίζετε ποιος είναι ο ακριβής αριθμός τους; – O Κουτσιούκ δήλωσε ότι υπάρχουν 650.000 έποικοι. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι 1.000.000 όταν εμείς είμαστε μόλις 89.200 τουρκοκύπριοι. Αυτό εντάσσεται στη νεοαποικιακή κρατική πολιτική της Τουρκίας, η οποία εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του ΝΑΤΟ. Αν το ΝΑΤΟ δεν επιθυμούσε την Τουρκία στην Κύπρο, αυτή δεν θα έμενε ούτε λεπτό εδώ και δεν θα είχαμε ούτε έναν έποικο. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα συνειδητοποιεί πλέον ότι είναι παραπάνω από ορατός ο κίνδυνος της πλήρους αφομοίωσής της από τους εποίκους. Αυτά που έγραφα πριν από χρόνια εναντίον της τουρκικής κατοχής και των εποίκων, σήμερα τα συμμερίζονται

η πλειοψηφία των τουρκοκυπρίων. – Πώς επηρεάζουν οι τελευταίες εξελίξεις στον αραβικό κόσμο την κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο αλλά και την ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου; – Το σίγουρο είναι ότι έχουν αναβαθμίσει την θέση της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή οι ΗΠΑ δίνουν καθήκοντα στην Τουρκία για να αντιμετωπίσει τον αραβικό κόσμο. Ο Τ. Ερντογάν με τις τελευταίες εξελίξεις στον αραβικό χώρο θεωρεί ότι η θέση της Τουρκίας έχει αναβαθμιστεί και ότι μπορεί να υλοποιηθεί το όραμά του να ηγηθεί του ισλαμικού κόσμου. Για μας τους Κύπριους είναι μία αρνητική εξέλιξη να μετατραπεί σε ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. – Πώς σχολιάζετε τις σχέσεις ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ και πώς αυτές επηρεάζουν την Κύπρο; – Όποιος πιστεύει ότι Τουρκία και Ισραήλ δεν έχουν καλές σχέσεις μεταξύ τους κάνει μεγάλο λάθος. Το Ισραήλ και η Τουρκία είναι τα δύο παιδιά των ΗΠΑ. Είναι μεγάλο στρατηγικό λάθος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας η προσέγγιση του Ισραήλ με βά-

ση τις ΑΟΖ. Η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να είναι πολύ προσεκτική σε αυτό. Στη κατεχόμενη Κύπρο έχουν επενδυθεί αμύθητα εβραϊκά κεφάλαια σε γη και τουρισμό. Το λιμάνι της Καρπασίας είναι χτισμένο από εβραίους επενδυτές. Γι’ αυτό πιστεύω ότι το Ισραήλ δεν θα βοηθήσει ποτέ την Κύπρο. – Έχει κοινά χαρακτηριστικά ο αγώνας των τουρκοκυπρίων με αυτόν των Παλαιστινίων; – Υπάρχουν ομοιότητες. Όπως οι Παλαιστίνοι αγωνίζονται για την επανάκτηση των εδαφών τους και τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους έτσι και εμείς αγωνιζόμαστε για την ανεξαρτησία της Κύπρου από την Τουρκία. Γι’ αυτό στηρίζουμε τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. – Τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση στην Κύπρο; – Για να αλλάξει η κατάσταση θα πρέπει ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι να ενωθούν πολιτικά και να διεκδικήσουν την επιστροφή στο Σύνταγμα του 1960, πράγμα δύσκολο με βάση τις πραγματικότητες που έχουν δημιουργηθεί σήμερα.

«H προσέγγιση της Eλλάδας και της Kυπριακής Δημοκρατίας με το Iσραήλ αποτελεί μεγάλο λάθος. Στην κατεχόμενη Kύπρο έχουν επενδυθεί αμύθητα εβραϊκά κεφάλαια»

από τους διαδηλωτές κυπριακές σημαίες! ζει να έχουν εξάρτηση από την Τουρκία. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν μεγαλύτερη από αυτήν στις 28 Ιανουαρίου. Κάτω από δρακόντεια μέτρα η αστυνομία συγκρούστηκε με το μπλοκ του κινήματος Γιασεμί που πρόσκειται στην εφημερίδα Αφρίκα, αρπάζοντας δεκάδες σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτές όμως ανέμιζαν κατά εκατοντάδες στο σημείο που κατέληξε η πορεία. Αξίζει να σημειωθεί ότι από νωρίς τα μέλη της Κίνησης Γιασεμί και οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα Αφρίκα είχαν μαζευτεί κάτω από το κτίριο της που στεγάζεται, κρατώντας σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με συνθήματα όπως «Και αυτή είναι η σημαία μας», «Στο σύνταγμα της Κύπρου του 1960 υπάρ-

χουν και δικαιώματα, και η ταυτότητά μου, και το διαβατήριο μου – η Τουρκία αυτά τα πήρε όπως και τα λεφτά μας». Επίσης, υπήρχαν και πανό που έγραφαν, «Δεν θα σιωπήσουμε» ως απάντηση στην επίθεση της περασμένη παρασκευής, «Σωθήκαμε; Μάνα μουμάνα μου»! και «Σωθήκαμε; Ο Ανάν ντε…! (για το σχέδιο Ανάν). Όλα τα κόμματα και οι οργανώσεις έφεραν διαφορετικά πανό. Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα: «Φτάνει πια! Θέλουμε να αυτοδιοικούμαστε!». «Οι λαοί της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι αδέλφια!». Δημοκρατικό Κόμμα: «Ο κάθε αφέντης στο σπίτι του. Αυτό θέλουμε». «Η κυριαρχία άνευ όρων ανήκει στο έθνος». Σοσι-

αλδημοκρατικό Κόμμα: «Αναζητούμε το δίκαιο, εξειγειρόμαστε!». Σοσιαλιστικό Κόμμα: «Όχι στην αποικιοκρατική διοίκηση, ζήτω η ανεξάρτητη ενωμένη Κύπρος». Αντικατοχικό περιεχόμενο είχαν και τα πανό των υπόλοιπων οργανώσεων. Συγκεκριμένα, στο Κίνημα Γιασεμί και σε άλλες είχαν πανό με περιεχόμενο: «Ταξική πάλη ενάντια στην κατοχή και την αποικιοκρατία», «Γενική απεργία για την εργασία, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη», «Ο αγώνας είναι πολιτικός ενάντια στην κατοχή, «Η Κύπρος δεν είναι ούτε τουρκική, ούτε ελληνική, ούτε αγγλική». «Ξένες δυνάμεις έξω, η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους». Στο μπλοκ του δεξιού ΔΚ του Σερντάρ Ντεκτάς είχαν σημαίες της

Τουρκίας και του ψευδοκράτους, όπου υπήρχαν επίσης και φωτογραφίες με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Στην κεντρική εξέδρα του συλλαλητηρίου βρίσκονταν οι ηγέτες της «αντιπολίτευσης». Ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Σερντάρ Ντενκτάς, ο ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Μεχμέτ Τσακιτζί, ο γενικός γραμματέας του Κόμματος Ενωμένη Κύπρος και ο γραμματέα του Κόμματος Νέα Κύπρος Μουράτ Κανατλί. Στο συλλαλητήριο συμμετείχε και αντιπροσωπεία του αριστερού τουρκικού Κόμματος Αλληλεγγύης και Δικαιοσύνης (ODP) με τις σημαίες του κόμματος.


24 / ΠPIN

ΔIEΘNH

KYPIAKH 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

ΠEPI σκόπιο

από τον Μπαράκ Ομπάμα ο πρόεδρος του Μεξικού, Φελίπε Καλδερόν. Την προηγούμενη εβδομάδα, λίγες μόνο μέρες μετά από μία από τις χειρότερες επιθέσεις κατά αμερικανών αξιωματούχων στο Μεξικό που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός πράκτορα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) των ΗΠΑ και τον τραυματισμό ενός συναδέλφου του, ο Καλδερόν κατηγόρησε την Ουάσινγκτον ότι καταστρέφει τις προσπάθειες να εξαλειφθούν τα καρτέλ των ναρκωτικών.

Φόβος στο Τελ Αβίβ Ο φόβος της αλλαγής στο συσχετισμό δυνάμεων σε βάρος του Ισραήλ, καθώς συνεχίζονται οι εξεγέρσεις σε φιλικά προς το Τελ Αβίβ καθεστώτα στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή, αναγκάζει την κυβέρνηση Νετανιάχου σε αναδίπλωση. Υψηλόβαθμος ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε στο πρακτορείο Ρόιτερς πως το Τελ Αβίβ εξετάζει το ενδεχόμενο ενδιάμεσης συμφωνίας με τους Παλαιστίνιους. Είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ φέρεται να υπαναχωρεί από τον αρχικό στόχο μίας συνολικής συμφωνίας. Το σχέδιο ρύθμισης προβλέπει την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους εντός προσωρινών συνόρων. Η πρώτη αντίδραση των Παλαιστινίων σε αυτή την προοπτική ήταν αρνητική. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ρευστότητα στην περιοχή, προκαλεί τριγμούς στην ισραηλινή αδιαλλαξία, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες εγκληματικής αλαζονείας.

Τραπεζικά πιράνχας Την ώρα που οι εργαζόμενοι φτωχαίνουν και η κρίση χρέους διογκώνεται, τα δέκα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds) καταγράφουν κέρδη δεκάδων δισεκατομμυρίων. Στο δεύτερο εξάμηνο του 2010 είχαν κέρδη 28 δισ. δολαρίων για τους πελάτες τους, ποσό που είναι μεγαλύτερο κα-

Ρεζίλι το διαβόητο LSE

«Δεν δημιουργούν απειλή σε καμία χώρα» οι αυξημένες πολεμικές δαπάνες που ανακοίνωσε για το 2011 η Κίνα, σύμφωνα με εκπρόσωπο της κυβέρνησης που έσπευσε να καθησυχάσει τις εντεινόμενες ανησυχίες από τον εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου της ασιατικής υπερδύναμης. Οι δαπάνες για πολεμι-

τά 2 δισ. δολάρια από τα επίσης υπέρογκα κέρδη των έξι μεγάλων επενδυτικών τραπεζών –Goldman Sachs, JPMorgan, Citigroup, Morgan Stanley, Barclays και HSBC– σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times. Συνολικά, τα δέκα μεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια είχαν από την ημέρα της ίδρυσής τους κέρδη ύψους 182 δισ. δολαρίων για τους πελάτες τους. Τα μεγαλύτερα κέρδη είχε το Quantum Fund του μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος που ιδρύθηκε το 1973 με το ποσό των 35 δισ. δολαρίων, ενώ πολύ κοντά έρχεται το fund του Τζον Πόλσον με κέρδη 32,2

Ο

σο πιο μεγάλοι είναι οι πολιτικοί τόσο πιο θορυβωδώς καταρρέουν και ελάχιστοι γερμανοί πολιτικοί συνετρίβησαν τόσο εντυπωσιακά όσο ο Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτενμπεργκ, έγραφαν σε κύριο άρθρο τους οι Φαινάνσιαλ Τάιμς, σχολιάζοντας τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του γερμανού υπουργού Άμυνας, βαρόνου τσου Γκούτενμπεργκ. Ο 39χρονος τσού Γκούτενμπεργκ – από τους πλέον δημοφιλείς πολιτικούς στη Γερμανία και κατά πολλούς διάδοχος της A. Μέρκελ

στην καγκελαρία, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί μετά την αποκάλυψη ότι είχε αντιγράψει από το Ίντερνετ αρκετά εδάφια της διδακτορικής του διατριβής, με την οποία συνέκρι-

κούς εξοπλισμούς της Κίνας (που διατηρεί το μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο με 2,3 εκατ. στρατιώτες) αναμένεται να αυξηθούν κατά 12,7% φθάνοντας τα 91,5 δισ. δολ. Τεράστιο ποσό ομολογουμένως που δεν παύει όμως να είναι ένα κλάσμα συγκρινόμενο με τα 700 δισ. που δίνουν οι ΗΠΑ!

δισ. δολάρια για τους πελάτες του από το 1994. Τα κέρδη του τελευταίου προήλθαν κυρίως από «στοιχήματα» εναντίον τραπεζών.

Λιτότητα και στην Κροατία Συνεχίστηκαν αυτή την εβδομάδα οι διαδηλώσεις στην Κροατία κατά των μέτρων λιτότητας που υιοθετεί και η κυβέρνηση του Ζάγκρεμπ, επικαλούμενη τη μελλοντική ένταξη στην ΕΕ… Διαδηλώσεις πραγματοποιούνται καθημερινά τις τελευταίες περίπου δέκα μέρες με τη συμμετο-

EKTOΣ OPIΩN

χή αρκετών χιλιάδων εργαζομένων που απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης. Οι άνεργοι στην Κροατία φτάνουν στους 400.000 και το εξωτερικό χρέος αγγίζει τα 40 δισ. δολάρια, ωστόσο στόχος του Ζάγκρεμπ είναι να ολοκληρώσει έως τον Ιούνιο τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να γίνει το 28ο μέλος έως το 2013.

Οι ΗΠΑ των καρτέλ Μέτρα για την καταστολή της χρήσης ναρκωτικών και των παράνομων πωλήσεων όπλων ζήτησε

Την παραίτησή του κατέθεσε τελικά ο διευθυντής του London School of Economics, ενός από τα θεωρούμενα ως καλύτερα πανεπιστήμια της Γηραιάς Αλβιόνας. Αιτία στάθηκε ο σάλος που ξέσπασε αρχικά για τη δωρεά από το Ίδρυμα Καντάφι που δέχτηκε το πανεπιστήμιο απ’ όπου ο γιός του Μουαμάρ Καντάφι πήρε το διδακτορικό του. Το ποτήρι ξεχείλισε επ’ αφορμή και μιας νεώτερης αποκάλυψης για ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα ύψους 2,2 εκατ. λιρών με σκοπό την εκπαίδευση δημοσίων υπαλλήλων από την Λιβύη. Αν αφήσουμε κατά μέρους την υποκρισία, αυτό που αποδείχθηκε περίτρανα είναι το που οδηγεί τα τριτοβάθμια ιδρύματα ο θεσμός των ιδιωτών χορηγών. Να πληρώνει ο μπαμπάς - δικτάτορας μέσω κάποιου ιδρύματός του και ο γιός να παίρνει το δικτατορικό του από το σπίτι... Αυτό είναι το πανεπιστήμιο που ονειρεύεται η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Γιώργος Παπανδρέου, μέλος κι αυτός της διοίκησης του Ιδρύματος Καντάφι μέχρι πριν λίγες εβδομάδες, για να μην ξεχνιόμαστε...

n ΜΙΧΑΛΗΣ ΨΥΛΟΣ

Η «θυσία» του λογοκλόπου γερμανού βαρόνου νε το αμερικανικό Σύνταγμα με εκείνο που θα έπρεπε να είχε η Ευρώπη. Ένα σκάνδαλο λογοκλοπής, που χάρισε στον τσου Γκούτενμπεργκ το παρατσούκλι «τσού Γκούγκλεμπεργκ». Η είδηση θα είχε περάσει στα ψιλά του Τύπου, αν δεν είχε τεράστιες συνέπειες όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη. Η αναμενόμενη αποχώρηση της A. Μέρκελ από την πολιτική σκηνή στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013 είχε κάνει πολλούς να πιστέψουν ότι ο τσου Γκούτενμπεργκ θα ήταν ο νέος καγκελάριος του Τέταρτου Ράιχ. Ο αριστοκράτης –πρώην πλέον– υπουργός Αμυνας ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς στη Γερμανία (η δημοτικότητά του ξεπερνούσε το 70%). Πνευματώδης, τηλεοπτικός, ευγενής με …10 ονόματα και μια γοητευτική γυναίκα, απόγονη του σιδηρού καγκελάριου Οτο φον Μπίσμαρκ, ο τσου Γκούτεμπεργκ ήταν για πολλούς ο γνήσιος «άριος καγκελάριος » που ταίριαζε γάντι στο Τέταρτο Ράιχ. Και όμως! Ένα τμήμα του γερμανικού κατεστημένου δεν δίστασε να… αδειάσει τον τσου Γκούτενμπεργκ και όχι φυσικά για το

ψευτο-διδακτορικό του. Ο χριστιανοδημοκράτης πρόεδρος του γερμανικού κοινοβουλίου, Νόρμπερτ Λάμεντ, χαρακτήρισε λυπηρό το γεγονός και έκανε λόγο για «ένα καρφί στο φέρετρο της εμπιστοσύνης στη γερμανική δημοκρατία». Ο τσού Γκούτενμπεργκ είχε θορυβήσει τμήματα της γερμανικής αστικής τάξης με την υπέρμετρα μιλιταριστική του γραμμή, σε μια περίοδο που το Βερολίνο προσπαθεί ακόμη επιμελώς να κρύψει τα ιμπεριαλιστικά του σχεδια. Ο τσου Γκούτενμπεργκ ως υπουργός Αμυνας είχε πρωτοστατήσει στην εκπόνηση ενός νέου δόγματος για το γερμανικό στρατό, τονίζοντας σε όλους τους τόνους ότι η Μπούντεσβερ πρέπει «να προσανατολιστεί στην ανάπτυξή της στο εξωτερικό». Πέρυσι, δεν είχε διστάσει να κάνει λόγο για συμμετοχή των γερμανικών στρατευμάτων στον «πόλεμο του Αφγανιστάν», αποκαλύπτοντας πρόωρα τα σχέδια του Βερολίνου. Ο Γκούτενμπεργκ ενσάρκωνε τη δεξιά στροφή της Γερμανίας τόσο με τις ηγεμονικές βλέψεις του Βερολίνου απέναντι στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, όσο και στην ίδια τη γερμανική κοινωνία. Ως υπουργός Οικονομικών στη συγκυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, ο τσού Γκούτενμπεργκ ειχε ταχθεί τον Μάιο του 2009 ανοιχτά κατά της διάσωσης της Όπελ από το γερμανικό κράτος, όταν οι περισσότεροι υπουρ-

γοί της τότε κυβέρνησης του μεγάλου συνασπισμού έλεγαν «ναι». Η απώλεια του τσου Γκούτενμπεργκ συμπίπτει μάλιστα με μια δύσκολη στιγμή για την καγκελάριο Α. Μέρκελ, που μετά τη σαρωτική της ήττα στο Αμβούργο έχει να αντιμετωπίσει εφέτος τοπικές εκλογές σε άλλα έξι κρατίδια. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το κόμμα της Α. Μέρκελ υποχωρεί κατά δύο μονάδες στο 34%, ενώ το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ανεβαίνει στο 27%, κερδίζοντας 4 ποσοστιαίες μονάδες. Οι Σοσιαλδημοκράτες αντικειμενικά κερδίζουν έδαφος μετά την ταπεινωτική τους ήττα στις εκλογές του 2009 και σε συνδυασμό με τους Πράσινους, που μπορεί να φτάσουν ακόμη και στο 20% στις εκλογές του 2013, θα μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Αν μάλιστα στις προεδρικές εκλογές του 2012 στη Γαλλία ο Ν. Σαρκοζί χάσει από τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών, δεν αποκλείεται στην Ευρώπη να μιλάμε για σοσιαλδημοκρατικό γαλλο-γερμανικό άξονα, που θα κληθεί να υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά τα γερμανο-γαλλικά συμφέροντα σε περιόδους όξυνσης της οικονομικής κρίσης.

ΠΡΙΝ 6 Μαρτη  

Το φύλλο της 6ης Μαρτίου

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you