Page 1


“ (...) M: For god's sake, what’s going on out there? It's darker then graveyard. T: What's now? M: The town is dead. There is no one on the streets, not a living soul in sight, expect for some soldiers. I’ve heard all sorts of things about that. Don't know what to think. T: Don't think. Just shut up and mind your own business. Here you are at such a fine party and all you have to do is shut up and enjoy the hospitality. (...)” (Harold Pinter “Party Time”, 1991) Is every party just a costume ball and all the expectation is only guessing when the masks will finally fall? Is this relaxation the result of coercion or mere coincidence? Is the theatre, being converted into an amusement, in fact a place, where we are sitting naked in the dark, facing all the sins, sufferings, misjudgments, frightening predictions and struggling with them? Does the epiphany of this perception stays with us after we leave?


For Belgrade Drama Theatre this is a “party time” season: nostalgic for the black and white world (when everything was clearer); comic – because everybody likes to watch handsome and successful people acting inappropriately; exciting – due to the awareness that even beyond the matrix reality still exists; disturbing – by revealing people in pursuit of humanness (love, faith, hope); exposing – by pointing out turbulent feelings, thoughts, relations, beliefs. This amusement has a task: how to break through accumulated darkness – metaphysically, socially, politically, aesthetically – the gloominess of soul. “(...) G: I am ever so grateful to you. I think some of the guests might have problems arriving here. I am very sorry about that, but I would like to assure you that all those and suchlike problems will soon be dealt with. In fact, everything is going to be normal again, very soon. After all that is our goal. Normalization. Allow me to say, we insist on that. The only thing we demand is to have things done in a normal, secure, legal way in this country, so that an average citizen is enabled to go to work and spend his free time in peace. Thank you so much, all of you, for being here tonight.” (Harold Pinter “Party time“, 1991.)


ã(...) M: Šta se, zaboga, tamo napolju dogadja? Mračno je kao sama smrt. T: Šta je? M: Grad je mrtav. Nikoga na ulicama, žive duše na vidiku, izuzev nekih... vojnika. Slušam svašta o tome. Ne znam šta da mislim. T: Nema ti šta da misliš. Treba samo da umukneš i gledaš svoja posla. Dodješ na ovako finu zabavu i sve šta treba da uradiš jeste da umukneš i uživaš u gostoprimstvu. (...)“ (Harold Pinter „Party time“, 1991.) Da li je svaka zabava zapravo bal pod maskama, a iščekivanje se svodi na nagadjanje trenutka kada će krinke, najzad, spasti? Da li je opuštanje posledica iznudjenog ili potpuno slučajnog? Da li je i teatar, kao mesto zabave u šta se pretvorio, zapravo predeo u kome se, sedeći u mraku, razgolićeni u njemu – suočavamo i hvatamo u koštac sa svim gresima, patnjama, lošim procenama, zastrašujućim predvidjanjima? Da li epifanija tog momenta spoznaje ostaje u nama i kad izadjemo?


Beogradsko dramsko pozorište ovu sezonu označava kao ãvreme zabave“: nostalgično za crno-belim svetom (kada je sve bilo jasnije); komično – jer svi vole da gledaju lepe i uspešne ljude kako se nedolično ponašaju; uzbudljivo – zbog poimanja da stvarnost još uvek postoji i izvan matriksa; onespokojavajuće jer predstavlja ljude u potrazi za svojom ljudskošću (ljubavi, verom, nadom); raskrinkavajuće pošto nam ukazuje na turbulencije osećanja, misli, odnosa, ubedjenja... Ova zabava biće tematska: kako razbiti akumulirani mrak – metafizički, socijalni, politički, estetički – tminu u duši? ã(...) G: Zaista vam mnogo hvala. Mislim da je večeras nekoliko gostiju imalo problema prilikom dolaska. Izvinjavam se zbog toga, ali bih želeo da vas uverim da će svi takvi problemi, i svi slični, biti uskoro rešeni. Zapravo, vrlo brzo će se sve normalizovati. To je, na kraju krajeva, i naš cilj. Normalizacija. Mi, ako hoćete, na tome instistiramo. Mi samo to i zahtevamo: da se sve u ovoj zemlji odvija normalnim, sigurnim i zakonitim putevima, i da običnom gradjaninu bude dopušteno da obavlja svoj posao i provodi svoje slobodno vreme u miru. Hvala vam mnogo, svima, što ste večeras ovde došli. (...)“ (Harold Pinter „Party time“, 1991.)


pisac: Stiven Sater i Dankan Šejk /Steven Sater&Duncan Sheik režija: Nebojša Bradić Igraju: /cast

/ 15. 10. 2010. / 2h 20 min / sa pauzom

Paulina Manov bend: Nataša Marković Ivana Nikolić Milica Zarić Ljubinka Klarić Milena Moravčević Djurdjija Cvetić Ivan Tomić Daniel Sič Vladan Milić Miki Damjanović Žarko Stepanov Nebojša Djordjević Andrija Kuzmanović Dragan Petrović

Vladimir Pejković Predrag Manov Damjan Babić Božidar Obradinović Nemanja Acimović Nikola Dragović Milica Mihailović Željko Ivović


Brodvejski mjuzikl “Budjenje proleća“ kombinuje rok senzibilitet sa provokativnom pričom o grupi tinejdžera koji otkrivaju svoju seksualnost u Nemačkoj u 19. veku. Zasnovan je na istoimenoj nemačkoj drami Frenka Vedekinda iz 1891. godine. Ova predstava je osvojila mnoge prestižne nagrade od kojih su najznačajnije: osam “Toni“ nagrada, izmedju ostalog za najbolji mjuzikl, režiju, libreto, muziku, glumca; kao i četiri Olivje nagrade za londonsku produkciju. “Spring Awakening” is a rock musical adaptation of the controversial 1891 German play of the same title by Frank Wedekind. Set in late-nineteenth century Germany, it concerns teenagers who are discovering the inner and outer tumult of sexuality. Spring Awakening received eleven 2007 Tony Award nominations, winning eight, including Tonys for best musical, direction, book, score and featured actor; its London production won four Olivier Awards.


pisac: Kolin Higins /Colin Higgins režija: Milan Karadžić Igraju: /cast

/ 06. 06. 2010. / 1h 45 min

Milena Dravić Petar Benčina Vesna Čipčić Ivana Nikolić Ljubomir Bandović Slobodan Ćustić Dragan Petrović Pele Bora Nenić Jelisaveta Orašanin Mateja Popović Danina Jeftić Nadja Maršićević


Crnohumorna romantična drama o Haroldu depresivnom 20 godišnjaku koji provodi vreme posećujući sahrane i glumeći svoje samoubistvo. Slučajno upoznaje Mod, 70 godišnju, anarhistu koja mu vraća veru u život i ljubav. Ovo je rimejk kultne predstave, igrane preko 20 godina na sceni Beogradskog dramskog pozorišta, do 2003. godine. “Harold and Maude” is a american comedy written by Colin Higgins, and published as a novel in 1971.. It incorporates elements of dark humor and existentialist drama, with a plot that revolves around the exploits of a young man intrigued with death, Harold who develops a relationship with an elderly, but charmed with life of no rules woman named Maude. It was a great hit of Belgrade drama theatre for 20 years (untill 2003.).


pisac: Hanoh Levin /Hannoch Levin režija: Milica Kralj Igraju: /cast

/ 17. 03. 2010. / 1h 30 min

Petar Kralj Jadranka Selec Aleksandar Alač Sandra Bugarski Nataša Marković Srdjan Dedić Lako Nikolić Milan Čučilović Milena Pavlović/Paulina Manov Ivana Nikolić Miki Damjanović Aleksandra Ćosić Miloš Milić Mina Manojlović Andrea Forca Ivan Radinović Djordje Dragićević Andjela Krvavac Teodora Ristić Nevena Nedić Milan Pajić


Povodom obeležavanja 150 godina od rodjenja A.P.Čehova, Beogradsko dramsko pozorište svoj doprinos jubileju daje postavkom na scenu komada “Rekvijem- Negde izmedju Pariza i Šangaja“ Hanoha Levina, napisanog na osnovu tri Čehovljeve priče "Rotšildova violina","Tuga" i "Željna sna". Ovaj komad najpoznatijeg izraelskog, dramskog pisca svojevrsna je bajka o smrti, Predstava, koju je sam autor i režirao, osvojila je čak šest nagrada Izraelske akademije za pozorište za sezonu 1999/2000. “Requiem” by Hannoch Levin, the most famous Israel playwrite, culled from three Checkov short stories, is a fairytale about death. The play, which writer also directed, won siw Israel Theater Academy Awards for 1999/2000.


pisac: Vudi Alen /Woody Allen režija: Marko Manojlović Igraju: /cast

/ 28. 11. 2009. / 1h 30 min

Marko Živić Dragan Petrović Pele Ivan Tomić Ljubinka Klarić Ivana Nikolić Sena Djorović


Urnebesna komedija o Alenu Feliksu, neurotičnom filmskom kritičaru, koji posle traumatičnog razvoda počinje da izlazi sa drugim ženama. Pošto nema sreće u ljubavi, njegov idol Hemfri Bogart se pojavljuje u vidu duha kao savetnik u igrama zavodjenja. Po ovoj drami je 1972 snimljen istoimeni film sa Vudi Alenom i Dajanom Kiton u glavnim ulogama. PLAY IT AGAIN, SAM by Woody Allen is a hilarious comedy about Alan Felix, a neurotic film critic, who after traumatic divorce begins dating other women.


pisac: Toni Kušner /Tony Kushner režija: Gorčin Stojanović Igraju: /cast

/ 02. 10. 2009. / 2h 30 min /sa pauzom

Boris Komnenić Pavle Pekić Miki Damjanović Jelena Ćuruvija Vladimir Aleksić Cvijeta Mesić Danijela Štajnfeld/Nataša Marković Milan Čučilović Dejan Matić Mata


Višestruko nagradjivan komad (Pulicerova nagrada, Toni, Nagrada Kruga britanskih kritičara itd), adaptiran sa velikim uspehom za film (TV produkcija HBO) i operu. Kušner, bez trunke samilosti, vivisecira društvo savremene Amerike – bolesti koje ga nagrizaju (duhovne, psihičke, fioziološke), kroz pojedinačne, lične, intimne priče usamljenih ljudi, u potrazi za samoodredjenjem. Nedostatak roditeljske brižnosti, ugroženost gej populacije, rasizam, antisemitizam, romantična ljubav kao filmska-virtuelna kategorija, otudjenost samo su neke od tema koje Kušner dotiče u ovoj apokaliptičnoj viziji sveta u kome živimo. This is a play more than once awarded (Pulitzer prize, Tony Award, London Drama Critics Circle Award.) and adapted with great success for film (TV production on HBO) and opera.


FORGER

pisac: Goran Marković režija: Goran Marković Igraju /cast:

/ 17. 05. 2009. / 1 h 50 min

Tihomir Stanić Danica Ristovski Miodrag Krivokapić Ljubomir Bandović Daniel Sič Slobodan Ćustić Nataša Marković Milan Čučilović Ivan Tomić Savo Radović Dejan Matić-Mata Zoran Đorđević Miloš Lazić/Uroš Jakovljević Nikola Jovanović/ Stojan Đorđević


“Već duže, zapravo od početka raspada Jugoslavije, pitam se: Da li je ta zemlja uopšte postojala? Ovaj komad bi možda u nama mogao da pokrene niz uspomena, izbledelih sećanja na žar koji smo u sebi nosili, na vreme velikih iluzija i lažnih nada. Na doba koje je, danas to znamo, bilo ispunjeno fatamorganama i izmišljenim vrednostima; ali, u isto vreme, satkano od mnogo ljubavi za one koji su nas, kao nekakvi iluzionisti, hipnotisane vodili kroz taj nepostojeći raj. Šta je bolje: biti bez iluzija i skapati zbog ljudske pokvarenosti ili ne videti ništa i živeti u svetu koji, zapravo, ne postoji? Biti svestan i nesrećan, ili beslovestan i presrećan. Ne znam. Pogledajte “Falsifikatora“ pa mi vi recite.“ (Goran Marković, pisac i reditelj) "For a long time, actually since the beginning of the disintegration of Yugoslavia, I’ve been wondering: Does this country even existed? Perhaps, this play could initiate a series of memories, faded memories of the zeal that we carry inside of a time of great illusions and false hopes. That time, we know it today, was filled with a mirage and imaginary values, but at the same time, woven from a lot of love for those of us, who, as some kind of illusionist, hypnotized run through the existing paradise. Which is better: to be disillusioned and die because of human depravity or see nothing and live in, in fact, no excisting world? Be aware of and unhappy, or blind and overjoyed. I do not know. See the "Forger" and I you tell me. " (Goran Markovic, a writer and director)


pisac: Stevan Koprivica režija: Staša Koprivica Igraju: /cast

/ 22. 11. 2008. / 1h 40 min

Daniel Sič Dragan Petrović Pele Danijela Štajnfeld/Jelisaveta Orašanin Ana Franić Ivan Tomić Azra Čengić Dejan Matić Mata Slobodan Ćustić


Savremeni komad koji sredstvima crne komedije, koristeći obrasce nove fantastike primerenije literaturi i filmu nego teatru, pokušava da se pozabavi ljudima koji imaju tu nesreću da žive na prekretnici izmedju dve epohe ljudima koji pokušavajući da pobegnu od dva zla, proizvedu ono najveće. "U pola cene" u sebi ima elemente apsurda, trilera, pa čak i fantastike, sve vreme ne udaljavajući se gotovo uopšte od realnosti u kojoj živimo. “Half price“ has the elements of comedy of absurd ,thriller and fantasy, but still does not escape from the reality of everyday life in Serbia.


pisac: Sajmon Bent /Simon Bent režija: Marko Manojlović Igraju: /cast

/ 13. 03. 2008. / 2h 10 min

Ljubomir Bandović Pavle Pekić Jelena Ćuruvija Ivan Tomić Slobodan Ćustić


Topla ljudska priča, sa elementima crne komedije, govori o Elingu koji je posle smrti svoje majke poslat u bolnicu za mentalno obolele. Njegov cimer je Kjel Barne, četrdesetogodišnjak kome je glavni cilj da konačno izgubi nevinost. Dve godine kasnije, obojica bivaju pušteni iz bolnice i počinju da žive zajedno u iznajmljenom apartmanu. Uz pomoć socijalnog radnika pokušavaju da se prilagode “normalnom“ svetu, što zahteva naizgled nemoguće stvari učenje korišćenja telefona ili odlazak u kupovinu. A warm and touching story with elements of black comedy, portraing Elling, who after the death of his mother is hospitalised in a mental institution.


pisac: Patrik Hamilton /Patrick Hamilton režija: Milica Kralj Igraju: /cast

/ 15. 02. 2008. / 1h 30 min

Milan Čučilović Milica Zarić Petar Kralj Jadranka Selec Ivana Nikolić Luka Vukićević


Plinska svetlost je viktorijanski triler,snažna priča o mladoj ženi pod psihološkim pritiskom muža.Bela je mlada žena kojom dominira njen muž Džek. Vreme uglavnom provodi sama u kući, dok je Džek svako veče u gradu. Zbunjena je i ubedjena da gubi razum, pošto predmeti nestaju a neobični zvuci dopiru iz potkrovlja. Medjutim, čudno ponašanje njenog muža i njegov pravi identitet će biti otkriveni neočekivanim dolaskom detektiva Rafa.Po ovoj drami je 1944. godine snimljen istoimeni film sa Ingrid Bergman, koja je za ovu ulogu dobila prvog Oskara. “Gas light“ is a victorian thriller, a powerful story about a young woman living under physiological pressure from her husband. This play was screened in 1944 with Ingrid Bergman – who won her first Oscar with this role.


pisac: Mirza Fehimović režija: Egon Savin Igraju: /cast

/ 23. 10. 2007. / 1h 50 min

Ljubomir Bandović Dušanka Stojanović Radmila Tomović Nebojša Ljubišić Sandra Bugarski Slobodan Ćustić Lako Nikolić Marijana Vićentijević Jovana Cvetković


Drama "Ćeif", sarajevskog autora Mirze Fehimovića je pobednik na konkursu za savremeni domaći dramski tekst, koji su objavili Festival MESS i Beogradsko dramsko pozorište. To je realistički komad o povratnicima u Sarajevo posle rata - o onima koji su se sklonili, "pobegli" i onima koji su ostali. Sećanja na mirnodopska ex-Yu srećna vremena nostalgija i zapitanost zbog razloga zajedničke nesreće, ali i prebacivanja, osećaj krivice i straha od nerazumevanja do u finalu - mogućnosti oproštaja, isceljivanja - sve je izmešano ubedljivo i iskreno kroz male, ljudske priče - porodične, komšijske, čaršijske. Na 53. Sterijinom pozorju stručni žiri je dodelio “Ćeifu” nagrade za najbolju predstavu, režiju, te Dušanki Stojanović za ulogu Esme Halilović, a Ljubomir Bandović je dobio Nagradu “Zoran Radmilović” za glumačku bravuru. Predstava, glumci i autorska ekipa su ovenčani priznanjima na festivalima u Zenici, Brčkom, Kragujevcu, Mladenovcu, Zaječaru, Vranju... A realistic play about the refugees who returned to Sarajevo after the civil war - about those who took shelter,`` who escaped`` and about those who stayed all along.


pisac: Dragan Nikolić režija: Milan Karadžić Igraju: /cast

/ 16. 06. 2006. / 1h 20 min

Nataša Ninković Vojin Ćetković Vuk Kostić Nikola Rakočević Milica Zarić Vesna Čipčić Marko Živić Miki Damjanović


Debitantski komad Dragana Nikolića o ironičnom spoju primitivnih predrasuda, crtica iz "crne hronike" i lokalnih, etno mitova iz vlaškog, podunavskog kraja. Porodična zavada, šverc nafte, ubistva i "crna svadba" mešaju se sa željom za osvetom onostranih bića duhova i vampira zbog nedoličnog ponašanja živih. Dragan Nikolić sa gorkim podsmehom slika izvitopereno društvo u kome je sve tudje prokleto, a sve naše ukleto, u kome se i prošle i buduće generacije hrane krvlju živih. Black comedy written by Dragan Nikolic potrtrays a twisted society in which everything owened by somene else is `dammed`` and ours is ``cursed``, leaving the past and the future generations feed on the blood of the living.


Igraju: /cast

pisac: Dejl Vaserman /Dale Wasserman režija: Žanko Tomić

/ 05. 11. 2005. / 2h 20 min / sa pauzom

Dragan Bjelogrlić Milorad Mandić/Boda Ninković Boris Komnenić Daniel Sič Fedja Stojanović Marko Živić Srdjan Dedić Savo Radović Rade Marković mladji Ljubinka Klarić/Milica Zarić Danijela Stojković Vladan Milić Žarko Stepanov Zoran Djordjević Nađa Maršićević Sonja Živanović


U pitanju je rimejk je čuvenog filma Miloša Formana o trijumfu ljudskog duha, o tome kako je jedini način da se dosegne duševni mir suprotstavljanje gluposti, diktatu osrednjosti i unifikaciji po modelima medijske kulture. Upečatljiv comeback Dragana Bjelogrlića. U decembru 2009. predstava je odigrana 100. put. This is a remake of the famous movie directed by Milos Forman, about the triumph of human spirit, about how the only way to acheive peace with oneself is to stand up against stupidity, dictatorship and inflicted models dictated by the media culture.


ć

Igraju: /cast

pisac: Elfride Jelinek /Elfriede Jelinek režija: Nebojša Bradić

/ 25. 08. 2005. / 1h 10 min

Djurdjija Cvetić Nebojša Dugalić Dragan Petrović Pele Milica Zarić Danijela Štajnfeld Sonja Živanović Ivana Nikolić Aleksandar Lazić Petar Benčina Žarko Stepanov Igor Benčina Nemanja Oliverić Vladan Milić Nebojša Djordjević Djorđe Erčević Bojan Hlišč


U gustom kolopletu ideja gde se lirsko i filozofsko prepliću i sukobljavaju, stvorena je predstava koja, sve vreme poštujući duh literature austrijske Nobelovke, ide dalje u traganju za mogućim značenjima i kontekstima koje likovi i simboli sveta Elfride Jelinek sa sobom nose. Pripremite se na jedno komplikovano i zahtevno putovanje, koje će vam u pojedinim etapama biti teško ili neshvatljivo, ali koje će vam sigurno, kao i svako pravo putovanje doneneti nezaboravna, jedinstvena iskustva. Be prepared for a complicated and expectant journey, where some parts will be difficult and some incomprehensible, but still as all real journies unforgettable with unique experiences.


pisac: Goran Marković režija: Goran Marković Igraju /cast:

/ 22. 04. 2005. / 2h 20 min

Predrag Ejdus Anita Mančić Vesna Čipčić Dragan Petrović Pele Marko Živić Milan Čučilović Pavle Pekić Danijela Štajnfeld/Nadja Maršićević Savo Radović Sonja Živanović Sandra Bugarski Dragiša Milojković


Komad “Delirijum tremens“ tiče se savremenog čoveka i njegovog traganja za identitetom. Goran Marković ovu priču posvećuje jednom poznatom beogradskom glumcu koji iznenada pada u komu, izazvanu nekim veoma retkim virusom. Našavši se u bolnici, on, slavni beogradski glumac kreće u potragu za samim sobom. Hospitalised because of serious health problems, He, the famous Belgrade actor, begins a journey for his true identity.


THE PILLOWMAN

pisac: Martin Makdona /Martin Macdona režija: Anja Suša Igraju: /cast

/ 28. 01. 2005. / 2h 30 min / sa pauzom

Vojin Ćetković Ivan Tomić Dragan Petrović Pele Vuk Kostić Ana Džunković


Pisca u nedefinisanoj totalitarističkoj državi koja izdaleka podseća na hladnoratovsku istočnu Evropu, isledjuju zbog jezivog sadržaja njegovih pripovedaka koje su misterioznom zločincu poslužile kao materijal za strahovita ubistva dece. Neobično duhovita, ali mračna i uznemirujuća – braća Grim u Kafkijanskom svetu. Napomena: nije za mladje od 18 godina Unusually witty, but morbid and disturbing comedy – Grimm brothers in a Kafka world.


pisac: Erik Emanuel Šmit /Eric-Emmanuel Schmitt režija: Milan Karadžić Igraju: /cast

/ 17. 04. 2003. / 2h

Dragan Nikolić Milutin Mima Karadžić Danijela Štajnfeld/Danina Jeftić Vesna Čipčić Pavle Pekić Milica Zarić Srdjan Dedić Miki Damjanović Dejan Matić-Mata Aleksandar Alač Dragiša Milojković Vladimir Paunović Danijela Stojković Luka Vukićević Saša Tasić Stojan Djordjević


LICA I NALIČJA POZORIŠTA, slika pravog, uzbudljivog života iza kulisa, sjaj i beda velikih zvezda pozorišnih scena – prikazani su kroz priču o autentičnoj istorijskoj ličnosti, slavnom glumcu pariskih bulevara Frederiku Lemetru. Predstava je odigrana preko 100 puta. Glamourous and the not so glamourous face of theater, portrait of real, exiting life behind the scene, glamour and misery of great stars – portarayted through an authentic person and his life - famous actor Frederick Lemaitre.


pisac: Romen Gari /Romain Gary režija: Veljko Mićunović Igraju: /cast

/ 18. 12. 2010. / 1h 15 min

Anita Mančić Nikola Rakočević Slobodan Ćustić Miljan Prljeta Dejan Matić Mata Miljana Gavrilović


Roman Romena Garija, dvostrukog dobitnika Gonkurove nagrade, uvodi nas na nežan, ali surov i ironičan način, u svet malog Arapina Momoa, koji odrasta u Parizu. Pisac se bavi temama od filozofije življenja, odnosa medju različitim narodima, preko ljubavi, prijateljstva, siromaštva, do starosti i nade iz vizure jednog desetogodišnjeg dečaka. "Life is before you, Momo" by Romain Gary, double winner of Goncourt Prize, introduces us, on tender, but cruel and ironic way, to the world of young Arab Momo, who grows up in Paris.


pisac: Meša Selimović dramatizacija i režija: Slobodan Ćustić Igraju: /cast

/ 21. 11. 2010. / 1h 10 min

Slobodan Ćustić Miloš Lazić


“U Mešinom romanu Derviš i smrt pronašao sam nešto što me je već posle prve pročitane stranice zaustavilo. Snažan prikaz najveće čovekove muke - sumnje. Sumnja u sve i dilema oko svega su neiscrpni bunar duhovnosti i neispitanih tajni ljudske duše kojom se Meša bavi.” (Slobodan Ćustić) ”There was something that stunned me after the very first page I read of the Meša Selimović’s novel “Death and the Dervish”: The strong view of man's greatest problem – the doubt. Doubts and dilemmas are, for this great writter, the inexhaustible well of spirituality and unexamined secrets of the human soul.” (Slobodan Ćustić)


pisac: Sanja Domazet režija: Stefan Sablić Igraju: /cast

/ 10. 12. 2009. / 1h 20 min

Djurdjija Cvetić Danijela Štajnfeld/Zorana Bečić Miloš Pjevač


Doprinos obeležavanju jubileja stogodišnjice od rodjenja Milene Pavlović Barili zato što ’’ je u svetu kojim vlada princip jednoznačnosti i homofobije, ova umetnica bila oličenje osobe kroz koju su delovale potpuno druge sile-polifoničnost, prisustvo živih i duha, duše, srca, želje, mašte, erosa i principa božanskog. Contribution of the jubilee celebration of the centenary of the birth of Milena Pavlovic Barili, famous Serbian painter.


pisac: Igor Marojević režija: Milena Pavlović Igraju: /cast

/ 25. 04. 2009. / 1h 20 min

Sandra Bugarski Pavle Pekić Dejan Matić Mata


Drugi dramski komad priznatog proznog pisca Igora Marojevića, fokusiran je na mogućnosti ljubavi i prijateljstva, te usamljenost u tranzicionom Beogradu. Mentalni poremećaji, nesigurnost, otudjenost globalni su elementi ove realistične, na prvi pogled tipično beogradske, kamerne priče iz predgradja, koja započinje upoznavanjem preko oglasa, zapliće se kroz zaljubljivanje, ljubomoru, sitni kriminal, da bi se završila poput krvavih slučajeva iz crne hronike. The second play by recognized prose writer Igor Marojevic that focuses his drama on the possibility of love and relationship, also on loneliness in transitional Belgrade.


pisac: Dejvid Lindzi-Aber /David Lindsay-Abaire režija: Filip Grinvald Igraju: /cast

/ 17. 01. 2009. / 1h 50 min

Milica Zarić Ivan Tomić Djurdjija Cvetić Ivana Nikolić Nikola Jovanović


Gorka porodična drama o pronalaženju nade u najtežim trenucima naših života, kao što je gubitak deteta, odnosno putevima kojima moramo proći da bi ponovo izašli na svetlost dana. Duhovita i srceparajuća u isto vreme, “Zečja jama” je na Brodveju ovenčana sjanim pozorišnim kritikama, kao i Pulicerovom i Toni nagradom za najbolju predstavu 2007. Bitter family drama about finding hope in the hardest moments of our lives, such as the loss of a child, or where roads have to go back out to light.


pisac: Sergi Belbel režija: Katarina Vražalić Igraju: /cast

/ 08. 09. 2008. / 1h 40 min

Elizabeta Djorevska Neda Arnerić Milena Pavlović/Jelisaveta Orašanin Miki Damjanović


Ova “digitalna telefonska komedija” govori o vladavini mobilnih telefona u savremenom, otuđenom društvu, o mobinom telefonu kao delu naše intime i našeg identiteta. Izmedju želje za slobodom i želje da budu zajedno, naši junaci se opredeljuju za ovo drugo. Jer ma koliko moderan čovek težio ka svojoj nezavisnosti, potreba za bliskošću je neuništiva. This ``digital mobile telephone comedy`` tells us about how cell phones rule in our modern and estranged soceity, about cell phones as part of our intimate identity.


pisac: Vasilis Kacikonuris režija: Djurdja Tešić Igraju: /cast

/ 09. 06. 2008. / 1h 40 min

Vesna Čipčić Petar Benčina Pavle Pekić Danijela Štajnfeld/Miljana Gavrilović


Savremeni grčki komad “Mleko” Vasilisa Kacikonurisa govori o porodici emigranata iz Gruzije u Grčku. Grčka za njih predstavlja nadu, mogućnost novog života. To je prica o ljudskoj tranziciji, o poljuljanom identitetu emigranata i njihovom pokušaju da se uključe u drugi I drugačiji način života. Komad “Mleko” je jedna od najuspešnijih savremenih drama na sceni Nacionalnog pozorišta u Atini, a prvi je komad nekog savremenog, grčkog pisca koji se izvodi na beogradskim scenama. This is a story about personal transition, about unstable identity of emigrantes,and their attempt to envolve themselves in a new kind of life in their new country. This the very first production of some contemporary Greek dramatist on Belgrade scenes.


pisac:Vladimir Djurdjević režija: Staša Koprivica Igraju: /cast

/ 02. 11. 2007. / 1h 20 min

Daniel Sič Ivan Tomić Marko Živić


“Linija manjeg otpora“ jeste kredo kojim se vode Paun, Bule i Piksi – junaci ove komedije. Baveći se pomnim posmatranjem teleteksta, pravljenjem precizne strategije kako da se na utakmicama engleske lige zaradi što više novca i organizovanjem rituala praćenja razultata, ova tri momka su zaboravila da zapravo žive svoj život. Pošto je uvek neko drugi kriv za probleme koji ih prate, pošto je “u Srbiji nemoguće živeti“ i pošto se sve to može zaboraviti uz konzervu piva i tiket, oni su na to čuveno parče papira položili ne samo svoj novac, već i svoje dvadesetosmogodišnje prijateljstvo - čitav život. Predstavu je prošle sezone videlo gotovo 8000 ljudi, iako se igra na sceni kapaciteta 150 gledalaca! ``Taking it easy`` is the life credo for Paun, Bule and Piksi – the characters of this comedy. Keeping track of teletext, making precise strategy how to make more money from english football league and organizing ritual game watching nights, these three guys actualy forgot to live their their own life.


pisac: Igor Bauersima režija: Ana Tomović Igraju: /cast

/ 15. 10. 2007. / 1h 20 min

Suzana Lukić Miki Damjanović koprodukcija sa Kruševačkim pozorištem


Zasnovana na istinitom dogadjaju, ova romantična crna komedija u režiji Ane Tomović govori o dvoje mladih koji se upoznaju preko interneta i odlučuju da zajedno izvrše samoubistvo. Odlaze na 600 metara visoku liticu sa koje planiraju da skoče, opremljeni šatorom, sendvičima i video-kamerom. Ipak, ispostaviće se da će ih želja za smrću vezati za ceo život. Based on a true story, this romantic black comedy directed by Ana Tomovic tells story about two young people who have met by the internet chats and decide to commit suicide together.


pisac: Matjaž Zupančič režija: Milica Kralj Igraju: /cast

/ 15. 11. 2005. / 1h 30 min

Neda Arnerić Aleksandar Alač Elizabeta Djorevska Dragiša Milojković


U “Igri parova“ istrošenu atmosferu dva para koji već godinama večeravaju zajedno, i to u ime tihe saglasnosti da je prijateljstvo i ljubav nemoguće kupiti, pomućuje neobičan dogadjaj prijateljica Vera na večeru kod Bernarda i Sonje ne dovodi svog supruga nego zavidno mlađeg ljubavnika Ivana. Prividno mirna površina njihovih medjusobnih odnosa zatalasaće se razotkrivanjem najintimnijih tajni. Vera does not bring her husband along, but a handsome and much younger lover Ivan at her friends Bernard and Sonja dinner party. The amicable atmosphere will turn up and reveal the most intimate secrets of their lives.


pisac: Erik Emanuel Šmit /Eric-Emmanuel Schmitt režija: Nebojša Bradić Igra: /cast

/ 25. 06. 2004. / 1h 10 min

Vesna Čipčić


Pisma koje desetogodišnji dečak upućuje Bogu, pronašla je Mama Roz, "roze dama", koja ga posećuje u bolnici za decu. Ona opisuju dvanaest dana Oskarovog života, šaljivih i poetičnih, ispunjenih zabavnim i diirljivim ličnostima. Tih dvanaest dana će možda biti i poslednji, ali zahvaljujući Mama Roz, oni će postati legenda. Predstava je dobitnik nagrade publike “Zlatna kolajna“ za 2005. Letters that a young 10 year old boy has written to God, are found by Mom Rose,"The Rose lady" who visits him at the children’s hospital.


pisac: Borislav Pekić režija: Milica Kralj Igraju: Svetlana Bojković /cast Petar Kralj

/ 12. 07. 2003. / 1h 10 min


Reč je o humoristički koncipiranom komadu, koji se odvija u jednoj sobi. Dvoje srednovečnih ljudi, gospodin X i gospodja Y sreću se posle višegodišnjeg ćaskanja na ljubavnom sastanku u trećerazrednom londonskom hotelu u želji da isprave propušteno i realizuju svoje simpatije, ali i da učine nešto odlučujuće u svojim datadašnjim životima. Two middle aged people, Mr. X and Mrs. Y finely meet after many years of waiting for their first ’’date’’ in a third rate London hotel in hope to retrieve the lost time and to fulfill their lust and desire, but also to do something conclusive in their lives.


pisac: Ričard Kalinoski /Richard Kalinoski režija: Nebojša Bradić Igraju: /cast

/ 24. 07. 2002. / 2h 30 min

Vlastimir Djuza Stojiljković Nebojša Dugalić Paulina Manov


Komad Ričarda Kalinoskog, ovenčan nagradom Olivije za 2003. godinu, priča je o pokušaju ljudi izgubljenih u svetu nasilja i nepravde, da se ponovo sretnu s vlastitom prošlošću i na osnovu nje izgrade svoju budućnost. Pisac analizira sudbinu Jermenina koji je kao dečak čudom preživeo turski pokolj, suočio se s jezivom smrću najbližih, a docnije, stigavši u Ameriku, postao fotograf koji opsesivno pokušava da ovekoveči, zaustavi život. Svojom i fotografijom svoje supruge, on ispunjava praznine na porodičnom portretu iz kojeg je izrezao likove roditelja, brata i sestre. U tom kolopletu bola, samooptuživanja, sećanja i nade da je život uprkos iskustvima ipak moguć, razvija se uzbudljiva predstava puna posebne nežnosti. The Turks' abuse of their Armenian neighbors began even before the Ottoman Empire's horrific slaughter of 1.5 million Armenians, committed under cover of World War I. Kalinoski has chosen to distill this epic event into an intimate story. The play is set in Milwaukee, Wisconsin and uses the genocide to counterpoint the story of two of its survivors and their marriage. Essentially, Beast is a standard memory play with a theme of redemption through hope and a willingness to move forward instead of bitterly and obsessively clinging to the past.


“KAO KROZ STAKLO” Dženi Vorton “Kao kroz staklo, u zagonetki”(“Kroz tamno ogledalo”) Ingmara Bergmana na temu vere i sumnje u Boga, govori o Karin, mentalno bolesnoj mladoj ženi, koja želi provesti odmor na izolovanom ostrvu sa svojim mužem Martinom, mlađim bratom Frederikom i ocem Davidom. Karen koja već pati od halucinacija i histerije, još više će se uznemiriti kada pročita odlomak novele čiji je autor njen otac. Ingmar Bergman napisao je scenario i režirao je ovo delo, nagradjeno Oskarom za najbolji strani film (1962.), okarakterisavši ga kao kamerni film u tri čina, u kome su svi članovi porodice ogledalo za one druge. Sam naslov je preuzet iz Biblije (Poslanice Korinćanima), a odnosi se na to da je ljudsko shvatanje Boga za života – kao pogled kroz mutno ogledalo, koji se razbistri tek posle smrti. “Through a glass darkly” by Janny Vorton This is a 1961 Swedish film written and directed by Ingmar Bergman. The film is a three-act "chamber film", in which four family members act as mirrors for each other. The title is from a biblical passage (1 Corinthians 13) in which seeing through a glass darkly refers to our understanding of God when we are alive; the view will only be clear when we die. Film won Academy Award for best foreign movie in 1962. “SVE O MOJOJ MAJCI“ Pedra Almodovara, dramatizacija Semjuel Adamson U spomen na mrtvog sina ožalošćena, samohrana majka, Manuela kreće u potragu za njegovim ocem, potaknuta sinovljevim dnevničkim zapisima. Ona napušta Madrid i odlazi u Barcelonu ne bi li se suočila sa svojim gresima i grižom savesti. Radjen je po principima teatarske stilizacije od scenografije do zapleta, inspirisan delima Federika Garsije Lorke i Tenesi Vilijemsa. Pedro Almodovar potpisuje za ovaj film i scenario i režiju, a posvetio ga je 'svim glumicama koje su glumile glumice, svim muškarcima koji su glumili žene i svim ljudima koji žude za majčinstvom'. Film je dobitnik Oscara za najbolji strani film, Zlatnog globusa za najbolji strani film i Zlatne palme za režiju... “All About My Mother” (Todo sobre mi madre) by Pedro Almodovar, dramatization Semjuel Adamson telling the story of a mourning mother who, after reading the last entry in her dead son's journal about how he wishes to meet his father for the first time, decides to travel to Barcelona in search of the boy's father. “All About My Mother” is steeped in theatricality, from its backstage setting to its plot, modeled on the works of Federico Garcia Lorca and Tennessee Williams. Almodovar both wrote the screenplay for this movie and directed it, and it is dedicated to “all actresses who played actresses, all men who played women and everyone who crave for motherhood”. It received many awards including an Oscar for Best Foreign Language Film, a Golden Globe in the same category, Best Director Award and the Prize of the Ecumenical Jury Award at Cannes.


“PANK ROK“ Sajmona Stivensa Istovremeno duhovit, ali i onespokojavajući komad mladog britanskog pisca (nominovan je za TMA nagradu za novu dramu 2010.) o savremenoj – internet generaciji tinejdžera. Kroz njihove priče u biblioteci srednje škole – saznajemo i njihove probleme vezane za ljubav, strast, adolescentske krize identiteta, maltretiranja kojima su izloženi, snalaženja u borbi za odličan uspeh koji će im omogućiti prosperitet u životu. “Punk Rock” by Simon Stephens is set in the library of a modern Stockport grammar school, tells the story of various angsty adolescents as they flirt, bully and pontificate their way through their A-level mocks. The result is a play that is powerful and compelling and which evokes the twilight world of the teenager with scary vividness, makes a spectator to remember those turbulent years of embarrassment and self-doubt, combined with the ache of unreturned love and lust. “BUBAMARA“ Vasilija Sigareva Predstavnik novog talasa savremene ruske dramaturgije, Sigarev je 2004. godine napisao ovu gorko-smešnu, kamernu priču o beznadežnoj sudbini i nepostojanju pravih izbora za mlade ljude u današnjem svetu – svejedno da li je u pitanju Rusija, Amerika, Australija, EU... Glavni junak – Dima – pokušava da organizuje oproštajnu žurku – narednog jutra odlazi u vojsku, najverovatnije u Čečeniju. Društvo mu prave, izmedju ostalih – tipičnih karaktera iz siromašnih predgradja, najbolji drug narkoman i otac alkoholičar. Uprkos želji da se dobro provedu – sve vreme medju njima izbijaju neprijateljstvo, nerazumevanje, čak i nasilje. Beznadje i nemogućnost bega iz zatvorenog kruga siromaštva su ipak – nepremostiva prepreka za sve njih. “Ladybird” by Vassily Sigarev is the bittersweet tale of Dima, who is awaiting the arrival of his friends for a farewell party on the eve of his call-up to join the Russian army, probably in Chechnya. It shows young people disillusioned with authority, their elders, and society in general — with little to rely on other than each other, or little to look forward to except what brief light they can find in a bleak and aimless existence. In spite of their grim determination to have a good time, hostility, violence and resentment simmers. First impressions of characters are turned upside down and no one avoids Sigarev’s pitch-black humour. The sense of hopelessness and inescapability of poverty’s vicious cycle is devastating.


“UMETNOST KAO NAVIKA” Alana Beneta Nova drama Alana Beneta je britka, duhovita igrarija o izmišljenom, ponovnom susretu nekadašnja dva prijatelja i saradnika (posle 25 godina) – Bendžamina Britna i V.H. Odena, u trenutku kada se znameniti kompozitor nalazi u kreativnoj krizi neposredno pred praizvedbu nove opere – “Smrt u Veneciji“. Ovo je komad i o pozorištu, ali i o muzici, poeziji, iznad svega o neugaslim željama dva teška, ostarela umetnika, o inspiraciji i daru, ali i onome šta ostaje kada se sva strast istroši: “umetnosti kao navici“. “The habit of art” by Alan Bennett is focused on moments of solitude and despare of Benjamin Britten, sailing uncomfortably close to the wind with his new opera, Death in Venice. He seeks advice from his former collaborator and friend, W H Auden, during imagined meeting, their first for twenty-five years. Alan Bennett’s new play is as much about the theatre as it is about poetry or music. It looks at the unsettling desires of two difficult men, and at the ethics of biography. It reflects on growing old, on creativity and inspiration, and on persisting when all passion’s spent: ultimately, on the habit of art. “MANASTIR“ Majkla Vejna Priča o uspešnim ljudima koji se nepristojno ponašaju – ponižavajući jedni druge i sami sebe, te tako otkrivajući da nisu bolji od nas – dovitljiv je recept za komediju. Oslanjajući se na tipske situacije i likove karakteristične za sitkome, Majkl Vejn prati odabrano društvo pozvano na novogodišnju žurku kod depresivne Kejt, koja samo želi da se lepo provede i zaboravi što pre prethodnu godinu. To je, medjutim, gotovo neizvodljivo medju njenim super uspešnim prijateljima – koji kao da su neprestano haj (high) – što zbog života koje vode, što uz pomoć nedozvoljenih supstanci. “The priory” by Michael Wynne is a proof that, for some reason, the idea of successful people behaving badly, winding each other up and showing that they are no better than the rest of us, is an ideal recipe for comedy. On New Year's Eve, Kate has invited a group of friends to see out a bad year that has left her lonely and depressed. Kate may be having a bad time but her super-successful chums are all riding what looks like a permanent high, although in some cases drugs may be involved to get there. However, Michael Wynne's message is that life is never that good for real people and success is merely an illusion. “VEČERA” Mojre Bafini Komad savremene, britanske spisateljice je satirična, crna komedija smeštena u blazirani milje intelektualne elite – tokom paklene, svečane večere komentari zvanica lete preko stola kao otrovne strele, prodiru u lažne ličnosti i ostavljaju trag emotivnog pokolja. Domaćini su pisac Lars, koji proslavlja izlazak nove knjige i Pejdž, njegova supruga koja organizuje ovu večeru uz najstrašniji meni. "A dinner party" by Moira Baffini is satirical, black comedy set in blase milieu of intellectual elite – as dinner guests comments fly over the table as poisoned arrows, they penetrate the false personality and leave traces of the emotional carnage.


“LETNJIKOVAC ili Čudovište od virusa i sećanja“, Staše Bajac Drama prikazuje prelomne trenutke iz života dve porodice, smeštene u dve susedne kuće. Iako se ni u jednom trenutku ne nalaze zajedno na sceni, niti su se ikada upoznali, oni jedni drugima predstavljaju neku vrstu negativa ili obrnutog ogledala, tako da jedni postaju ključ za razumevanje drugih. Medjutim, u podsvesnom i nefizičkom sudaru ovih svetova prvi, nespremni da izadju iz laži iz koje žive, doživljavaju krah, dok drugi, hrabro prodirući u užase svoje prošlosti, izranjaju oslobodjeni i bliži. “The country house or monster made of viruses and memories“ by Stasha Bajec reveals breaking point in life of two families living in neighboring houses. “HAPPY END NE STANUJE OVDE“ Ninoslava Šćepanovića Surova drama fragmentarne strukture obeležena je gorčinom svakodnevice jedne rasturene izbegličke porodice iz Sarajeva, koja je u novom nepoznatom gradu suočena sa nemaštinom, animozitetom i drugačijim sistemom vrednosti. Glavni ženski lik ima tri razvojne faze: pojavljuje se kao devojčica, potom kao tinejdzerka i zrela žena, a priču o svom sazrevanju ona sama pripoveda. Komad dotiče mnoštvo prepoznatljivih tema od kriminaliteta svakidašnjice, haosa mira nastalog u haosu rata, snalaženja u posleratnoj stvarnosti. Izraženo je osećanje nostalgije za bezbrižnim detinjstvom, prvim sećanjima u rodnom gradu. Suprotstavljeno je tom novom okruženju, svetu mutnih likova, u kome je droga nasušna potreba, povezana sa nedostatkom morala, ljudskosti, ljubavi, sa dekadencijom grada obeleženog izbeglicama, to je droga siromašnih i došljaka i ljudi za koje nema luksuza. “Happy End Does Not Live Here”by Ninoslav Šćepanović brings a dose of bitterness which permeates daily existence of a broken refugee family from Sarajevo, faced with poverty, animosity and a different value system in a new, unfamiliar city. The text follows several characters finding their way in post-war reality. Thematically, the text deals with daily crime, the chaos of peace emerged from the chaos of war. It contrasts the old and the new value system, characters living in the past and still searching for fragments of humanity and characters who grew up in the new times and have absolutely nothing to hold on to.


Pitali smo našu publiku:

Mislite naravno na pravila lepog ponašanja u pozorištu. Da, neosporno je da za svaki događaj na koji ideš postoje odredjena pravila,doduše nepisana pa se zbog toga možda zaboravljaju ili ispadaju manje važna,ali su stvar osnovne kulture svakoga od nas.Da počnem od oblačenja.Postoji nešto što se zove –primereno odevanje.Ne oblačiš se isto kad ideš na posao kao kad ideš na žurku.U pozorište se ne dolazi u trenerci i patikama jer nisi došao u teretanu,na utakmicu,niti na ulicu.Kaput,zimsku jaknu,kišobran,ostavi na garderobi,biće ugodnije i tebi,ali i onom ko sedi pored tebe. (Igor,49 godina,ekonomista) Ta pravila se podrazumevaju pa se danas često i ne poštuju.A mnogi će se sigurno naljutiti ako im kažeš da se ne ponašaju primereno,da recimo ne smeju glasno da ćaskaju i komentarišu tokom predstave.Ili da je telefoniranje usred predstave - nevaspitanje.Bolje isključite telefon na tih sat ipo,dva,jer nije nimalo prijatno kad vam usred neke scene zazvoni telefon, a cela sala se okrene ka vama i mrko vas gleda.Da ne govorim koliko to može da smeta glumcima na sceni,a zbog predstave ste valjda i došli. Zamislite da glumac drži svoj privatni telefon u kostimu i odjavi se ne neki poziv usred predstave: “E, na sceni sam,zovem te kasnije.“Verujem da bi za većinu gledalaca to bilo krajnje uvredljivo (Pedja,22 godine,student) Na predstavu se ne unosi hrana, ne jede se,ne gricka,ne žvaćka,ne šuška kesicama od bonbona i slično.To je nepoštovanje glumaca na sceni ali i ostalih gledalaca.U pozorištu je kontakt između glumca i gledaoca –živ,neophodan i dragocen,zato i postoji razlog što se pred ulazak na predstavu ne prodaju kokice kao u bioskopu.A ni semenke kao na stadionu. (Mirjana,38 godina,domaćica)


Pozorište je hram umetnosti i kako ne može da postoji bez onih koji su na sceni tako ne može da postoji ni bez nas u gledalištu.Kao što to poštuju oni koji su na sceni,moramo i mi koji smo u gledalištu.Nepristojno je kasniti i ulaziti usred predstave.Zamislite kada bi glumac stalno kasnio da izađe na svoju scenu ili izlazio kad mu padne na pamet.A to kašnjenje smeta i meni koja sam došla na vreme,da me dižu sa sedišta,ili da dižu ceo red ispred mene .Uđite u pauzi,ako nema pauze –pa ko vam je kriv. (Saša,55 godina,ekonomista) Mislim da je po bontonu da ja kao gledalac ispoštujem ne samo umetnike na sceni,već i ostale ljude koji su došli da, kao i ja,na dva sata,urone u čarobni svet pozorišta.Između ostalog,ne dolazim kad kašljem ili kijam,jer to ne mogu da kontrolišem, a znam da to smeta svima u publici.Ako ste nekad prisustvovali kad podosta ljudi u sali kašlje znate koliko to bude neprijatno - i onima koji kašlju i onima koji se trude da to ne čuju kako bi mogli da prate predstavu. (Iva,19 godina,studentkinja) Aplauz na kraju predstave je najveća nagrada za umetnike na sceni.Aplaudira se i kada vam se predstava ne svidja jer valja ispoštovati trud i zalaganje i činjenicu da vam glumac daje celog sebe,da je to veče igrao posvećeno samo za vas - samo to veče i nikad više jer već sledeće večeri će drugi ljudi sedeti u publici.Poštujmo to. (Olga,63 godine,penzionerka)


We asked our audience:

You mean appropriate behaving in the theatre. Yes, every event requires that certain rules should be followed. Those are however unwritten rules and as such sometimes neglected or regarded as less important, although they fall under basic courteousness. Lets start with the outfit. There exists something called – dress code. You do not go to work in the party clothes. You do not go to the theatre in your bottoms and trainers because it is not a gym or football match. If you leave your coat, winter jacket, umbrella at the Coat Check Counter, both you and the person sitting next you will feel more comfortable. (Igor, 49 years old, economist) The theatre rules are implied and for that same reason, I guess, usually not respected. Most people get angry if you tell them to behave appropriately, par example not to chat and comment loudly during the show or to have a phone conversation in the middle of the play is simply rude. It is better to turn off the phone than to have whole audience staring at you because your phone keeps on ringing. Not to mention how distracting it can be for the actors and after all acting is the main reason we go to the theatre in the first place. Can you imagine the actor with the phone in his costume’s pocket, who freely answers it: “Hi! I am on the stage, will call you later.”? I believe most of the audience would find this highly offensive. (Pedja, 22 years old, student). You do not bring food into the theatre, nibble, chew or rustle with candy bags and chocolate wrappings. It is disrespectful to actors on the stage and the rest of the audience. In the theatre the actors – audience contact is live, necessary and precious and there is a reason why pop-corn are nowhere to be found near the theatre, opposite to the cinema. The same goes for seeds and stadiums. (Mirjana, 38 years old, housewife)


Theatre is the temple of art. It can not exist without those on the stage as well as without us – the audience. Since those on the stage respect this so should we. It is very impolite to be late and search for the seat during the show. Imagine an actor who is always late for his part or comes and goes as he likes. Those late–comers disturb all of us who come on and have to stand up, whole rows sometimes, to let them pass. Wait for the break – you can’t blame no one but yourself. (Sasha, 55 years old, economist) I think that good manners imply that I, as a member of the audience, should respect not only the artists but the other people like me, who come here to immerse in the magic world of theatre for a couple of hours. If I am coughing and sneezing I simply don’t go to theatres, because I can’t control it of course and it is very annoying for everybody close enough. If you have ever witnessed suchlike situation you know how unpleasant it is, both for the cougher and for those trying not hear it and concentrate. (Iva, 19 years old, student) I think that good manners are to respect not only what you like, .but to applaud even when you don’t, to show your respect for the efforts and energy and the actor’s commitment to you personally this evening, because tomorrow someone else will be sitting here. (Olga, 63 years old, pensioner)


Ana

Sasa i Cica

Gledala sam predstavu Falsifikator, veoma mi se dopala. Preporucila bih je svima koji zele da pogledaju komediju sa stilom. Glumci su bili odlicni! Ipak, ako mislite da ima previse jugonostalgije u poslednje vreme, odaberite neku drugu predstavu.

Svaka cast za predstavu Budjenje proleca. Odlicno, moderno i inspirativno. Igra, pokret, scena nesvakidasnje i zaista svaka pohvala.

Kristy Secam se da je prva predstava koju sam odgledala bila Frederick. Isto se tako secam da nisam mogla da prestaem da mislim o njoj. Od tada sam pocela malo redovnije da idem u pozoriste. Ali u bilo koje da odem nijedno mi ne ostavlja taj osecaj zadovoljstva kao BDP. Imate prelepe sale, a da ne pominjem jedne od najkvalitetnijih glumaca...

Dana Jedno veliko hvala marku živiću za "basket" od sinoć, narandžu i emociju. Matrerijal od kog je on sazdan jeste - čista emocija. Želim mu da tako zauvek i ostane i da to niko nikada ne pomuti...Takve ljude je i lupom teško pronaći. Čuvajmo ih!


Mario

Groucho

Goran

Sinoc sam u Rumi gledala Eling. Sala ima 700 mesta i ne secam se da je skoro bila tako puna. Bili ste odlicni! Ipak treba publiku drzati na mestu dva i po sata! Danas mi se celi dan motaju po glavi neke scene iz predstave - ne daju mi mira. Pa lepo je Andric u svojim ,,Znakovima,, rekao da se zagledamo u ljude oko sebe, jer svako u sebi nosi neko ludilo. Jedva cekam da dodjete opet...

Pa, Ana, ne bih se složio 100%. "Falsifikator" ima samo prividno tu jugonostalgičarsku crtu ali zapravo vrlo osuđuje ceo sistem i sve negativno što je bilo u tom sistemu (ne kažem naravno da nije bilo i puno dobroga). Naročito u scenama zatvora i posle toga gde se iluzije glavnog junaka o slobodnoj državi surovo ruše. Sjajne uloge T. Stanića, M. Krivokapića, D. Siča i Lj. Bandovića pre svih a zatim i ostalog ansambla manje-više.

Sve čestitke za protagoniste predstave 'SVIRAJ TO PONOVO, SEM'. Gledali smo predstavu pre par dana, prilikom gostovanja BDP u LJubljani. Desetominutni aplauz na kraju predstave je, nadam se bio dovoljan pokazatelj koliko je publika uživala. Verujem, da su i vaše kolege zadovoljne prijemom. Iskreno se nadam, da će se saradnja BDP i MGL (Mestnog gledališča ljubljanskog) nastaviti.

Aleksandar Rekao bih da je BDP zaista trenutno pozoriste sa najkvalitetnijim repertoarom u gradu, ne bih podcenjivao druga pozorista i ona su sjajna ali je BDP trenutno najjace. Ja tvrdim da zaista imamo najbolje glumce na svetu bez preterivanja jer svaki nas glumac moze odigrati svaki moguci lik, za razliku od toliko popularnih holivudskih glumaca koji kroz celu svoju karijeru tumace veoma slicne likove!!! Sto se tice predstava posebno bih izdvojio Delirijum tremens, Ne igraj na Engleze, Falsifikator!! Zaista odlicne predstave!!! Samo tako nastavite !! Veliki pozdrav)

Predrag Predstava Rekvijem je odlicna, prica o smrti koja slavi zivot. Svaka preporuka.

Mila Sjajno pozoriste,ljubazno osoblje i fenomenalni glumci.. Preporucujem svima Eling i Let. Pekic i Tomic su sjajni!!!

Slobodan a zasto nema i mene u spisku glumackog ansabla?

Jelena možda ovo nije mesto za to, ali imam jednu malu primedbu na vaš sajt. Bilo bi lepo kada bi dodali raspored sedenja u salama. Znam da to mnogima nije bitno, ali ja volim da "vidim gde sam" kad kupim kartu inače, sve pohvale za repertoar. Neke jako popularne predstave bi možda mogli da "vraćate" povremeno.... i naravno, sve pohvale za online popuste!

Ana Kad sam rekla jugonostalgija, imala sam na umu ekranizovane inserte iz onog vremena koji su prikazani tokom predstave, na sta su pojedinci u publici setno reagovali. Ipak, u pravu ste da je predstava dosta kriticki nastrojena. Zapravo, u tome i jeste njena vrednost, jer prikazuje obe perspektive.

Predrag Slazem se Ana, Falsifikator je vrsna komedija, a i jugonostalgicna nota je uvek dobrodosla sto se mene tice...


Ana

Sasa i Cica

I watched “The Forger”. I like it very much. I would recommend it to all of you eager to see a comedy with style. The actors are awesome! However, for those of you disliking Yugo-nostalgia, pick some other show. :)

“The Awakening of Spring”, a truly great show. Excellent, modern, inspiring. The performance, the movements, the scene, all extraordinary and praiseworthy.

Dana Kristy I remember the first theatre show I’ve ever seen. It was “Frederick”. I also remember I couldnÕt stop thinking about it. ThatÕs how I’ve started to go to theatre more often. But wherever I go there is no other like BDP that fills me with such a pleasure. You have beautiful venues, not to mention one of the best actors...

A big Õthank you!Õ to marko zivic for “basketball” from last night, the ornage and the emotions. The one matter he is entirely made of is – pure emotion. I wish him to stay like this forever and that nothing ever takes that away from him. It’s hard to find people like him even with a magnifying glass. Let s cherish them!


Mario

Groucho

Goran

I watched “Eling” at Ruma last night. The venue has 700 seats and I can’t remember the last time it was so crowded. You were great! ItÕs not an easy task to keep the audience breathless in their seats for two and a half hours. I have some scenes on my mind all day – canÕt stop thinking. Well, as Andric put it nicely in his “Signs”: take a good look at those around you because everyone bears some sort of insanity in themselves. Looking forward to your next visit...

Well, Ana, I wouldnÕt agree all 100%. “The Forger” is Yugo-nostalgic only on the surface while in fact being very judgmental towards the entire system and all its negativities (of course I am not denying here some good sides of it). And especially so in the prison scenes and afterwards when the main character’s illusions about the free state are cruelly shattered. Terrific performance first of all by T. Stanic, M. Krivokapic, D. Sic and Lj. Bandovic and more or less by the rest of the ensemble as well.

My sincere congratulations to the ensemble of “Play It Again, Sam”. We watched the show a few days ago when BDP was in Ljubljana. I hope, that ten minutes long applause at the end was enough to show you how much audience had enjoyed it. I believe your colleagues had a pleasant time and hope that the cooperation of BDP and MGL (Mestno Gledalisce ljubljansko / The Ljubljana City Theatre) will continue.

Aleksandar I canÕt help noticing that BDP offers by far the highest quality repertoire in town right now. My intention is not to underestimate other theatres, they are doing a great job as well, but BDP rules. I do believe we have the best actors in the world because our every actor can play any possible character while there are many popular Hollywood actors whose whole career revolves around very similar characters!!! Considering BDPÕs plays I would recommend “Delirium Tremens”, “Do Not Bet on Englishmen”, “The Forger”!!! Truly amazing shows!!! Just keep it up!!! Greetings :)

Predrag “Requiem” is an amazing play. The story of death glorifying life. Recommendable.

Mila

Jelena

Why there is no my name on the casting list?

This may not be the right place to say it, but I have a small remark considering your website. It would be really nice if you could add a seating plan. I know lots of people don’t care but when I am buying the tickets I love to see “where I am” :) Otherwise, congrats on your repertoire. You could though organize “comebacks” of the most popular shows from time to time... And of course the online discount is just great

Ana

Predrag

When I said Yugo-nostalgia I thought of video shots from that time shown during the play and causing a few sentimental reactions in the audience. It is true though that this show bears a strong critical view. In fact, that is its main value – presenting both perspectives.

Ana, I agree. “The Forger” is an exquisite comedy, and the flavor of Yugo-nostalgia is always welcomed with me...

A great theatre, pleasant staff and incredible actors. I would recommend “Eling” and “The Flight” to everyone. Pekic and Tomic are marvelous!!!

Slobodan


Uprava: Direktor: Maša Mihailović Tehnički direktor: Igor Popovski Ansambl: Vesna Čipčić, Milica Zarić, Milena Pavlović-Čučilović, Sandra Bugarski, Jadranka Selec, Ljubinka Klarić, Milica Isaković, Nadežda Mirković, Danica Ristovski, Jelena Čvorović, Paulina Manov, Danijela Štajnfeld, Nataša Marković, Sladjana Vlajović, Ivana Nikolić, Goran Sultanović, Savo Radović, Aleksandar Alač, Milorad Damjanović, Slobodan Ćustić, Marko Živić, Srdjan Dedić, Zoran Djordjević, Milan Čučilović, Dejan Matić – Mata, Pavle Pekić, Daniel Sič, Ivan Tomić, Petar Benčina, Dragiša Milojković, Filip Gajić Umetnički sektor: Ana Jelić, Marija Batinica, Slavenka Milovanović, Zoran Milojević, Dejan Popović, Zorica Popov, Olivera Milosavljević Sektor Opštih poslova: Goran Stojiljković, Snežana Zubić, Slobodan Stepić, Dragan Matić, Željko Nikolić, Dejan Stojanović, Marica Vrisk, Ida Djordjević, Milenko Djurić, Biljana Ramić, Zoran Ristić, Biljana Stamenkov, Zorka Matić i Zlata Mašić


Tehnički sektor: Mihajlo Fejzulovski, Života Simić, Obrad Srećković, Predrag Panić, Dragoslav Gavrančić, Ivan Vasić, Branko Dimić, Branislav Ristovski, Ratko Milovanović, Natalija Milovanović, Stanoje Grujić, Darko Indjić, Milan Kuzmanović, Vladimir Lončar, Redžep Koljena i Nebojša Brlić, Zoran Petrović, Goran Pisar, Marko Mladjenović, Svetlana Grbić, Dragana Krog, Gordana Martinjaš, Dragana Dragićević, Siniša Čupić, Dragan Arsenić, Nebojša Krog i Ilija Kozjak, Dragan Cvetković, Dušan Žarkov, Darko Ilijevski, Marija Milovanović, Natalija Pantić, Marija Sibinović, Jovana Matić, Srdjan Petrović, Neda Antonijević Gostujući glumci: Djurdjija Cvetić, Nataša Ninković, Svetlana Bojković, Neda Arnerić, Anita Mančić, Elizabeta Djorevska, Jelena Ćuruvija Djurica, Miljana Gavrilović, Sonja Živanović, Nadja Maršićević, Danijela Stojković, Cvijeta Mesić, Radmila Tomović, Dušanka Stojanović, Zorana Bečić, Danina Jeftić, Jelisaveta Orašanin, Suzana Lukić, Jovana Stanisavljević, Ana Franić, Sena Djorović, Milena Moravčević, Dragan Petrović Pele, Dragan Nikolić, Milutin Mima Karadžić, Dragan Bjelogrlić, Predrag Ejdus, Boris Komnenić, Milorad Mandić Manda, Tihomir Stanić, Fedja Stojanović, Gordan Kičić, Petar Kralj, Vuk Kostić, Vojin Ćetković, Nebojša Dugalić, Slobodan Boda Ninković, Vlastimir Djuza Stojiljković, Lako Nikolić, Nikola Rakočević, Vladan Milić, Djordje Erčević, Žarko Stepanov, Miljan Prljeta, Bojan Hlišč, Aleksandar Lazić, Nebojša Djordjević, Nemanja Oliverić, Vladimir Paunović, Aleksandar Tasić, Vladimir Aleksić, Nebojša Ljubišić, Miodrag Krivokapić, Ljubomir Bandović, Nikola Jovanović, Stojan Djordjević, Miloš Lazić, Miloš Pjevač, Pavle Savić, Saša Ilić, Stojan Krkuleski, Luka Vukićević


Za izdavača Maša Mihailović, direktor Urednik programa Maša Stokić Dizajn: DIMIS Design / Igor Milanović / Ilija Dragišić Beogradsko dramsko pozorište Mileševska 64a, 11000 Beograd Centrala +381 11 2835 111, 2835 112 Fax +381 11 2835 570 Marketing +381 11 2837 111, 2836 025 Biletarnica +381 11 2837 000 www.bdp.rs

For the publisher Maša Mihailović, director Book editor Maša Stokić Design: DIMIS design / Igor Milanović / Ilija Dragišić Belgrade drama theatre Mileševska 64a, 11000 Beograd tel. +381 11 2835 111, 2835 112 fax + 381 11 2835 570 Marketing +381 11 2837 111, 2836 025 Ticket office + 381 11 2837 000 www.bdp.rs


BDP godisnjak 2011  

Godišnja knjizica Beogradskog dramskog pozorista

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you