Page 1


Περιεχόμενα ΑΡΙΣΤΕΡΟ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ

03 Σε αδιέξοδο τα κυβερνητικά τεχνάσματα 04 Για την άθλια κυβερνητική εξίσωση της δολοφονικής δράσης του φασισμού με τα μεγάλα αιτήματα του λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος

Τεύχος 37 Νοέμβρης 2013 Αβέρωφ 23 & Αριστοτέλους τηλ.: 210-82.27.992 email: poreia@hotmail.gr site: www.poreia.net

Επικοινωνήστε μαζί μας για παρατηρήσεις, σχόλια, συνεργασίες

Διευθύνεται από συντακτική επιτροπή

ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

06 Σχετικά με τα προβλήματα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης 10 Ορισμένες σκέψεις για το φοιτητικό κίνημα και τις κυρίαρχες σήμερα παρατάξεις 12 Σύλλογοι μόνο για Μ.Α.Σ.! 14 Η “υπεύθυνη” ΔΑΠ ΝΔΦΚ πίσω από πρωτοβουλίες “ανένταχτων” φοιτητών 16 ανταποκρίσεις... 19 Εκπαιδευτικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

20 Νέο Λύκειο, παλιά συνταγή 20 Τρομοκρατία σε βάρος μαθητών 21 Στο στόχαστρο και η καλλιτεχνική παιδεία ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ

2ευρώ

22 Περί Κοινωνικού Αυτοματισμού 24 Για την θεωρία των δύο άκρων 25 Να αποσυρθεί το αντιδραστικό νομοσχέδιο που ισοπεδώνει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες! 26 Συγκροτήθηκε η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΩΡΑΙΟΣ ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ ΓΚΡΙΖΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ 32 Για το συνδικαλιστικό μας μέτωπο 33 Δουλεία στον 21ο αιώνα 36 Ακόμη μία ευνοϊκή τροπολογία, για τους εφοπλιστές ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ

37 Οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να καθυποτάξουν τη Συρία 38 Ακόμα ένα μακελειό ΠΟΛΙΤΣΤΙΚΑ

40 The “Notting Hill” effect 41 “Κακοποίηση” - ποίημα του Κ.Ν. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

42 Γκεόργκι Δημητρόφ - Για την ιδεολογική πάλη ενάντια στον φασισμό 44 Ο αγώνας κατά της εξάρτησης, οι αρνητές και υπονομευτές του Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ


Μας ψεκάζουν Από δημοσκόπηση που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας προκύπτει ότι το 33,3% των Ελλήνων θεωρεί ότι «μας ψεκάζουν». Φυσικά, όταν ένας στους τρεις Έλληνες υποστηρίζει μια (οποιαδήποτε) άποψη, αυτό σημαίνει, αφενός, ότι η άποψη αυτή έχει αγγίξει αρκετά περισσότερους. Αφετέρου, η διασπορά τις ιδέας, αν δεχτούμε τα στοιχεία της ίδιας της έρευνας, είναι παρούσα, στον έναν ή στον άλλο βαθμό,σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μία υπερ-κομματική ιδέα! Ας επιχειρήσουμε να δούμε το πρόβλημα υπό μια καινούρια οπτική γωνία. Εμβαθαίνοντας στη θεωρία συνομωσίας, θα παρατηρήσουμε ότι το σύνολο εκείνων που θεωρούν ότι «μας ψεκάζουν», εκτιμά ότι το ψέκασμα βέβαια εκτελείται με μια συγκεκριμένη πρόθεση. Η ιδέα στην πλήρη ανάπτυξή της θα μπορούσε ίσως να είναι η ακόλουθη: «μας ψεκάζουν για να μας κάνουν νωθρούς», «για να μας ελέγξουν». Κανένας από τους υποστηρικτές του εναέριου χημικού ψεκασμού δεν εκτιμά ότι αυτό συμβαίνει «για να μας κάνουν εξυπνότερους» ή «για να μας κάνουν επαναστάτες». Μια τέτοια εκδοχή θα ήταν εξίσου ευφάνταστη, ωστόσο δεν έχει διατυπωθεί. Λοιπόν, στην πραγματικότητα, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει οδηγηθεί σε θεωρητικές (ο θεός να τις κάνει) κατασκευές, προκειμένου να καλύψει μία απορία του: «Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τόσα πράγματα σε βάρος μας, και εμείς να μένουμε αδρανείς;» Σε επίπεδο ατομικό, αλλά και κοινωνικό, μια νωθρότητα τέτοιου βαθμού, μόνο με μαζικούς ψεκασμούς ή μαζικούς υπνωτισμούς θα μπορούσε να εξηγηθεί! Υπό μία αισιόδοξη οπτική του προβλήματος, θα λέγαμε ότι το 33,3% των Ελλήνων (φοβάται να το πει ανοιχτά, ωστόσο) πιστεύει ότι πρέπει να κινητοποιηθούμε. Διότι, αν δεν θα οφείλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο, δεν θα αποτελούσε πρόβλημα το γεγονός ότι ψεκαζόμαστε. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τον πυρήνα του λανθάνοντος ερωτήματος: Γιατί, λοιπόν, δεν κινητοποιούμαστε; Καταρχάς, το ερώτημα εκφράζει μισή αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια ότι δεν κινητοποιούμαστε, γενικά. Αυτό μπορεί εύκολα να διαψευσθεί από τον αριθμό, και μόνο, των γενικών-πανεργατικών απεργιών, συλλαλητηρίων, πορειών, όσο και των δευτεροβάθμιων και κλαδικών ή σωματειακών κινητοποιήσεων, αριθμός ο οποίος κυριολεκτικά εκτινάχθηκε την τελευταία μνημονιακή τριετία. Επίσης, αυξήθηκαν σε αριθμό οι αγώνες που εκδηλώνονται σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας (π.χ. κινητοποιήσεις σε Χαλκιδική, Κερατέα) ή στη βάση προάσπισης δημοκρατικών κεκτημένων (π.χ. συγκεντρώσεις για την ΕΡΤ ή πορείες ενάντια στη φασιστική βία). Και μια ουσιαστική παρατήρηση: αγώνας δεν διεξάγεται μόνο ή κυρίως στους δρόμους. Πολύ σημαντική είναι η πολιτική κουβέντα που θα ανταλλάξουμε με τον διπλανό μας, η ιδέα που θα αντικρούσουμε με επιχειρήματα, το άρθρο για το οποίο θα βρούμε υπομονή να διαβάσουμε, το βιβλίο στο οποίο θα ανατρέξουμε, η συζήτηση στην οποία θα συμμετάσχουμε. Στις μέρες μας ο κόσμος γύρω μας έχει τεντώσει αρκετά περισσότερο τα αφτιά του, ακόμα και για τις μέχρι χθες «κουραστικές και βαρετές» πολιτικές συζητήσεις. Ωστόσο, αλήθεια παραμένει ότι οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις είναι ακόμη αναντίστοιχες της κοινωνικής επίθεσης που εξαπολύεται από την πλευρά τής κυβέρνησης και των ξένων αφεντικών της. Τα κύματα απολύσεων, η λεηλασία μισθών και συντάξεων, η επέλαση σε βάρος κοινωνικών, δημοκρατικών, λαϊκών κεκτημένων, καθιστούν καθαρό ότι οι κοινωνικές αντιστάσεις υπολείπονται σε σθένος, επιμονή, διάρκεια, σταθερότητα. Πού να αναζητήσουμε τα συστατικά αυτά; Συμπληρώνοντας 20 χρόνια έντυπης έκδοσης, το περιοδικό Πορεία επιμένει ότι τα «χαμένα συστατικά» δεν εντοπίζονται στους μοντέρνους πολιτικούς (τυχοδιωκτικούς) πειραματισμούς και στις καινοφανή (απογειωμένα) ιδεολογικά και θεωρητικά κατασκευάσματα (κατά την ακριβή διατύπωση του Έγκελς: «ανώτερες αρλούμπες»). Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οποιαδήποτε καινούρια «συμπληρωματική» ιδεολογική, καταρχάς, όσο και πολιτική, αναζήτηση, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, έρχεται εμμέσως να ασκήσει κριτική στην ιστορική πείρα, να θέσει υπό αναθεώρηση τα διδάγματα των κλασικών, για «το πώς» οργανώνται ο αγώνας μας, για «τον προσανατολισμό» που πρέπει να έχει ο αγώνας αυτός, προκειμένου να γνωρίσει επιτυχή έκβαση. Ασφαλώς, οι κλασικότεροι των κλασικών, ο ίδιος ο Μαρξ και ο Έγκελς, δίδασκαν ότι με την πρόοδο της επιστήμης και της κοινωνίας, η κοσμοθεωρία τους θα εμπλουτισθεί, και θα κερδίσει σε εμβάθυνση σε πολλές πτυχές της. Μάλιστα. Άλλο πράγμα είναι όμως ο εμπλουτισμός κάποιας πτυχής της μαρξιστικής διδασκαλίας, άλλο πράγμα είναι η πλήρης αναστροφή και ξεθεμελίωμά της. Άλλο πράγμα είναι η διαλεκτική και


ζωντανή προσαρμογή των διδαγμάτων των κλασικών στο σήμερα, άλλο πράγμα είναι η δογματική εξέταση και η εύκολη απόρριψή τους, ή, ακόμη χειρότερα, η διαστρέβλωση και κακοποίησή τους. Επιτρέπεται να έχει κανείς οποιαδήποτε πρωτότυπη ιδέα για την αντιμετώπιση των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων. Αλλά, ας μη τη βαφτίζει «μαρξιστική». Επιτρέπεται κανείς να προσαρμόζεται και να συνθηκολογεί όσο κρίνει στις ασφυκτικές πιέσεις των καιρών. Αλλά ας μη μετονομάζει την αναδίπλωσή του αυτή σε «δεύτερη ανάγνωση», «εκσυγχρονισμό» ή «δίορθωση» τού μαρξισμού. Μας ψεκάζουν; Πίσω, λοιπόν, στο αρχικό μας ερώτημα. Ποια είναι η δική μας απάντηση; «Ναι, μας ψεκάζουν!». Όχι απλά μας ψεκάζουν· …μας βομβαρδίζουν! Όχι όμως με τα εναέρια χημικά τους. Μας βομβαρδίζουν, σε καθημερινή μάλιστα βάση, καταρχάς με υποκουλτούρα. Επιχειρούν να μας βυθίσουν στην άγνοια, και έπειτα να μας σώσουν με τη δική τους διαστρεβλωμένη γνώση. Καλλιεργούν τα πιο ανταγωνιστικά, μισαλλόδοξα και ατομοκεντρικά ένστικτα, στρώνοντας το έδαφος για μία ανθρωποφαγική κοινωνία. Διδάσκουν τη δική τους αλήθεια, η οποία ισοδυναμεί με μεσαιωνικά σκοτάδια για τα ευρύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Και το τραγικότερο: οι αντιπροτάσεις της «αριστεράς», στο άκουσμα των οποίων οι κυρίαρχες σήμερα τάξεις τρίβουν πολλές φορές τα χέρια τους από ικανοποίηση! τι να πρωτοαναφέρουμε;! την αναπαραγωγή της (πιο κλασικής ρεφορμιστικής) αντίληψης του κοινοβουλευτικού δρόμου; την πλήρη αποδοχή και αποθέωση του ευρωπαϊκού οράματος; τις θεωρίες για την «ιμπεριαλιστική Ελλάδα», η οποία, ενίοτε, παρουσιάζεται «υπό καθεστώς κατοχής»; την «από τα κάτω» ή την «ταξική» υπόσκαψη των συνδικάτων και του συνδικαλισμού; Πεποίθηση της Πορείας είναι ότι, στην αναζήτηση της αγωνιστικής διεξόδου, θα απαιτηθεί η παμπάλαιη, σκουριασμένη για πολλούς σήμερα, επιλογή του υπομονετικού και παρατεταμένου, μαζικού και οργανωμένου αγώνα. Σε αυτόν τον δρόμο επιλέγει να βαδίσει η Πορεία, με το βλέμμα στραμμένο στις μεγάλες ιστορικές κατακτήσεις και διδαχές του χτες, τις οποίες καλούμαστε να εφαρμόσουμε και να προσαρμόσουμε στο σήμερα. Τα ευφάνταστα, «αριστερής» κοπής, μοντέρνα σχέδια (τα οποία, παρεμπιπτόντως, δεν απαιτούν και ιδιαίτερο κόπο), τα μεγαλόπνοοα σενάρια που μας οδηγούν γραμμή στον σοσιαλισμό, άλλοτε με μικρά κοινοβουλευτικά βηματάκια, άλλοτε με δυο-τρία μεταβατικά προγράμματα, άλλοτε με τη …σοσιαλιστικοποίηση της ΕΕ και των λοιπών ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, τα απορρίπτουμε, όχι μόνο ως αλυσιτελή, αλλά ως ιδιαίτερα επιζήμια για το αριστερό και λαϊκό κίνημα. Οι «αριστερές» δυνάμεις που προωθούν τέτοιας λογής θεωρίες -για να θυμηθούμε μια φράση του Καντ που ίσως ταιριάζει στην περίπτωση- έχουν κατασκευάσει με περίσκεψη τα πλάσματα της φαντασίας τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι λιγότερο πλάσματα. Τα ιδεολογήματα όμως αυτά, σαν να είχαν σάρκα και οστά, στρέφονται ενάντια σε εκείνους που τα διατυπώνουν, και προκαλούν μεγάλη πολιτική βλάβη, όχι μόνο στα σχήματα-παρατάξεις-κόμματα εμπνευστές τους, όχι μόνο στην αριστερά, αλλά και σε όλον τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκρουστούν, μαζί με τα κυρίαρχα, αντιδραστικά ιδεολογήματα. Η Πορεία καλεί όλη τη νεολαία σε αγωνιστική συστράτευση ενάντια σε όλα τα επιζήμια, κοινωνικά, ιδεολογήματα, ενάντια σε όλες τις επιζήμιες πολιτικές.

2


Σε αδιέξοδο τα κυβερνητικά τεχνάσματα

M ετά την κατάρρευση του περίφημου success

story, η κυβέρνηση A. Σαμαρά ανανέωσε τα προπαγανδιστικά της τεχνάσματα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια σταθεροποίησής της μέσω της επίμονης διοχέτευσης ενός πλαστού κλίματος αισιοδοξίας. Tο grecovery, η ανάκαμψη -δηλαδή- της ελληνικής οικονομίας, αποτέλεσε τη διάδοχη επινόηση κυβερνητικών «επιτυχιών». O βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με την επίτευξη ενός υποτιθέμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, προϊόντος αλχημειών της «δημιουργικής» λογιστικής και αποτελέσματος της δραστικής περικοπής των δημόσιων δαπανών και της νέας βάρβαρης φοροεπιδρομής στο λαϊκό εισόδημα, είναι συνεχής. Oι κομπασμοί πως, την άνοιξη του 2014, η εποχή των μνημονίων τελειώνει, πως η Eλλάδα επιστρέφει στις αγορές και οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξουν άλλα «οριζόντια» δημοσιονομικά μέτρα, συμπληρώνουν τη «μαγική εικόνα». Tα μυθεύματα, όμως, σε περιόδους κρίσης και ραγδαίων εξελίξεων έχουν κοντινή ημερομηνία λήξης. H επικοινωνιακή τακτική «επιτυχιών» οδηγείται, για άλλη μια φορά, σε παταγώδη κατάρρευση.

Προειδοποιητικές βολές H αμείλικτη πραγματικότητα της καλπάζουσας ανεργίας, της εξαπλούμενης φτώχιας και εξαθλίωσης σε ευρύτατα, πλέον, εργατολαϊκά στρώματα, της καταρρέουσας Yγείας και Παιδείας, της ανύπαρκτης Πρόνοιας, της συνεχούς αποδυνάμωσης του όποιου εγχώριου παραγωγικού ιστού, κονιορτοποιούν τα κυβερνητικά μυθεύματα. Aλλά, ηχηρή διάψευση των κυβερνητικών μυθευμάτων ήρθε και από τους εταίρους και δανειστές της εγχώριας ολιγαρχίας, ένθεν και ένθεν του Aτλαντικού. Yψηλόβαθμοι παράγοντες της EE και του ΔNT, με καταιγισμό δηλώσεων, εκθέσεων, δημοσιευμάτων, παρουσιάζουν με μελανά χρώματα το παρόν και το μέλλον τής ελληνικής οικονομίας και προχωρούν σε προειδοποιητικές βολές, προλειαίνοντας το έδαφος για τα επερχόμενα. EE και ΔNT μπορεί να συγκρούονται, οξύτατα, για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και τον τρόπο αντιμετώπισής του, προσπαθώντας η κάθε πλευρά να υπονομεύσει την αντίπαλη, συμπίπτουν, όμως, ως προς την «αναγκαιότητα» λήψης πρόσθετων μέτρων σε βάρος του ελληνικού λαού, θεωρούμενης δεδομένης, βεβαίως, της πιστής τήρησης των ανειλημμένων δεσμεύσεων από την ελληνική κυβέρνηση. Kαι το δημοσιονομικό και το χρηματοδοτικό κενό ανεβοκατεβαίνουν, κατά το δοκούν, επηρεάζοντας αναλόγως το εύρος της σχεδιαζόμενης νέας αντιλαϊκής επιδρομής. Ένα νέο δάνειο και ένα νέο μνημόνιο είναι, κατά τα φαινόμενα, επί θύραις.

Bέβαιο είναι πως, όποια φόρμουλα και αν προκρίνουν οι δανειστές-δυνάστες του λαού μας για τη «διαχείριση» του ελληνικού χρέους, θα διασφαλίζεται η ιμπεριαλιστική κατίσχυση μέσα από την υποθήκευση της χώρας μας και την απροκάλυπτη επιτήρηση και έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου από τους ιμπεριαλιστές, ενώ η Eλλάδα θα εγκλωβίζεται, όλο και πιο ασφυκτικά, στις συμπληγάδες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ EE και HΠA. Bέβαιο, επίσης, είναι πως η όποια «λύση» του ελληνικού χρέους θα προϋποθέτει τη συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής επιδρομής, νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, νέα λεηλασία του λαού και της χώρας μας.

Aντιδραστικά πολιτικά μορφώματα Σε συνθήκες όπου η κρίση του εγχώριου αστικού πολιτικού συστήματος έχει προσλάβει πρωτοφανείς διαστάσεις, οι κρατούντες, εξαιρετικά ανήσυχοι από τη μεγάλη απαξίωση και την εδραιωμένη, πλέον, συρρίκνωση των κομμάτων πυλώνων τους -του καταρρέοντος ΠAΣOK πρωτίστως, αλλά και της NΔ-, με δεδομένο ότι η αυτοδυναμία και η γνωστή ασφαλής δικομματική εναλλαγή αποτελούν παρελθόν στην παρούσα φάση, προκαλούν και εντείνουν ποικίλες διεργασίες για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού. H σοβαρή πιθανότητα ενός «ατυχήματος», όπως λέγεται, μιας αιφνίδιας, δηλαδή, κυβερνητικής κατάρρευσης δημιουργεί πιεστικές συνθήκες. H δημιουργία ενός ακροδεξιού μορφώματος, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, που θα τρυγήσει την εκλογική βάση της Xρυσής Aυγής και θα αποτελεί εν δυνάμει κυβερνητικό εταίρο σε μελλοντική κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί ένα σενάριο που φιλοξενήθηκε, αρκούντως, το τελευταίο διάστημα, στα MME. Eκεί, όμως, που δόθηκε μεγάλη προβολή είναι στην «ιδέα» της δημιουργίας μιας ελληνικής «Eλιάς», στην ανασύνταξη της «υπεύθυνης Kεντροαριστεράς», μέσα από την «πρωτοβουλία των 58». Mια θλιβερή κίνηση που συγκέντρωσε μπόλικα ρετάλια του διαβόητου «εκσυγχρονισμού» -με τις ευλογίες του αρχιερέα του, K. Σημίτηκαι τμήμα της διατεταγμένης «διανόησης». Όλους αυτούς που, με μοναδική ευκολία, πέρασαν από το ιδεολόγημα της «ισχυρής Eλλάδας» στο μνημονιακό μονόδρομο της ταπεινωμένης χώρας. Πρόκειται για διεργασίες και κινήσεις που αποσκοπούν στον εγκλωβισμό και ενσωμάτωση του λαού σε νέας κοπής αντιδραστικά πολιτικά μορφώματα και απηχούν τις τρέχουσες μεθοδεύσεις της ελληνικής ολιγαρχίας και του ιμπεριαλισμού για τη διασφάλιση και θωράκιση των συμφερόντων τους και της αντιλαϊκής τους εξουσίας. 3


Για την άθλια κυβερνητική εξίσωση της δολοφονικής δράσης του φασισμού με τα μεγάλα αιτήματα του λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος Ε

νώ συνεχίζει να προωθεί η κυβέρνηση Σαμαρά ένα πλαίσιο μέτρων ενάντια στη Xρυσή Aυγή με τις προφυλακίσεις στελεχών, την άρση της ασυλίας βουλευτών της, τους οικονομικούς ελέγχους, την αναζήτηση οπλισμού και τα νομοσχέδια για τη χρηματοδότηση των κομμάτων και το «ρατσισμό», με προφανή στόχο τη συρρίκνωση της πολιτικής επιρροής της Xρυσής Aυγής, την απόσπαση ενός τμήματος της εκλογικής της βάσης, την αναμόρφωση του ακροδεξιού χώρου και την ενσωμάτωσή του στο αστικό πολιτικό παιχνίδι με κάποιο κόμμα τύπου ΛAOΣ, στρέφει ταυτόχρονα όλο και πιο απειλητικά τα πυρά της ενάντια στο «άλλο άκρο», «τον πραγματικό αντίπαλο», το λαϊκό, δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Είναι ολοφάνερο πλέον πως πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες που υπαγόρευσαν στην κυβέρνηση Σαμαρά το χτύπημα της Xρυσής Aυγής, όλη αυτή η επιχείρηση ενορχηστρώνεται και αξιοποιείται έτσι ώστε «εξαγνισμένη» και καθαγιασμένη η Κυβέρνηση με το φωτοστέφανο της «αντιφασιστικής πάλης» να «νομιμοποιεί» την αντιλαϊκή, αντιαριστερή και αντικομμουνιστική της υστερία. Oι δύο βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται τώρα -και θα περιστρέφεται για καιρό- η αντιδραστική κυβερνητική προπαγάνδα για να πλήξει τους λαϊκούς αγώνες, γενικότερα το λαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα περιγράφτηκαν από τον Σαμαρά. O πρώτος, στη διάρκεια ομιλίας του κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Oυάσιγκτον, με τη θέση πως «από τη μια πλευρά, έχουμε τη Xρυσή Aυγή και, από την άλλη, μια ακραία αντιπολίτευση, η οποία λέει να βγούμε από το NATO, από την EE, έξω από το ευρώ». Kαι ο δεύτερος άξονας στη διάρκεια ομιλίας του στην πολιτική επιτροπή της NΔ με τη θέση για «καταδίκη της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται». Mε το δίπτυχο αυτό επιδιώκει η Kυβέρνηση Σαμαρά και το κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα να καθορίσει τα «επιτρεπτά», πολιτικά, συνταγματικά και «θεσμικά» πλαίσια μέσα στα οποία οφείλει να προσαρμοστεί και να δρα το λαϊκό και αριστερό κίνημα, απειλώντας και εκβιάζοντας σε διαφορετική περίπτωση με διώξεις και απαγορεύσεις. Aπό τη μια πλευρά, λένε, έχουμε τη Xρυσή Aυγή, και από την άλλη πλευρά μια «ακραία αντιπολίτευση» που λέει να βγούμε από το NATO, από την EE και το ευρώ, εξισώνοντας με ένα άθλιο και δόλιο τρόπο τη δολοφονική δράση της Xρυσής Aυγής με τους μεγάλους πολιτικούς αντιιμπεριαλιστικούς στόχους του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Kαι η δολιότητα έγκειται ακριβώς στο γεγονός πως θέλουν να εξισώσουν τα εγκλήματα των ταγμάτων εφόδου της Xρυσής Aυγής με τον πολιτικό προσανατολισμό και τους πολιτικούς αντιιμπεριαλιστικούς στόχους του λαϊκού κινήματος. Δηλαδή να ποινικοποιήσουν, να στιγματίσουν, 4

να εξοβελίσουν και αν μπορέσουν να θέσουν εκτός «συνταγματικής νομιμότητας» τις δυνάμεις και τους φορείς που προβάλλουν και παλεύουν τα μεγάλα αιτήματα και συνθήματα του λαού μας, όπως το: «Έξω το NATO και οι Aμερικάνοι», «Έξω από την EE και το ευρώ», αυτά που αποτέλεσαν για δεκαετίες και αποτελούν ακόμη περισσότερο σήμερα τη ραχοκοκαλιά συγκρότησης ενός αυθεντικού λαϊκού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Eκείνα τα πολιτικά αιτήματα και τους ευρύτερους πολιτικούς στόχους πάλης που καταδεικνύουν τους πραγματικούς υπαίτιους για τα μεγάλα δεινά που υφίσταται ο λαός μας και όλοι οι λαοί του κόσμου, που ξεσκεπάζει τον υποτελή και ξενόδουλο χαρακτήρα της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και μπορεί να συγκροτήσει πολιτικά σε ένα πλατύ μέτωπο τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες τάξεις της ελληνικής κοινωνίας για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας μέσα από ένα παρατεταμένο και ανειρήνευτο αγώνα, απελευθερώνοντας το λαό και τη χώρα από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Μόνο σαν προάγγελος επικίνδυνων, αντιδραστικών εξελίξεων μπορεί να διαβαστεί η επιδίωξη της κυβέρνησης να ποινικοποιήσει τους πολιτικούς αγώνες, να πιέσει και να εκβιάσει για την απόσπαση «πιστοποιητικού πολιτικής νομιμοφροσύνης» και για την πολιτική προσαρμογή σε κανάλια ανώδυνα για την ντόπια μεγαλοαστική τάξη και τους ξένους πάτρωνές της. Καθώς ο λαός μας και η χώρα στενάζουν κάτω από το βάρος των υποδουλωτικών μνημονίων και οι ξένοι τροϊκανοί διαφεντεύουν τον τόπο και απομυζούν με τις κλίκες της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας τον ιδρώτα και το αίμα του λαού μας, όσες ποινικοποιήσεις, απειλές και απαγορεύσεις σχεδιάζουν τα πολιτικά τους φερέφωνα η κοινωνία θα συνεχίσει να αντιστέκεται στην απροκάλυπτη ξενοκρατία και στους ντόπιους υποτελείς της. «Kαταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται». Mάλιστα. Mιλούν για καταδίκη της βίας απευθυνόμενοι στο λαό και την Aριστερά, ποιοι; Oι πρωτομάστορες, οι εκφραστές, οι οργανωτές της κρατικής, αντιλαϊκής βίας και καταστολής. Aυτοί που νέμονται την πολιτική εξουσία δεκαετίες και δεκαετίες και προκειμένου να τη διασώσουν και διαιωνίσουν έχουν ασκήσει την πιο άγρια αντιλαϊκή βία και τρομοκρατία πάνω στο λαό. H πολιτική ιστορία της Eλλάδας και η βία που ασκήθηκε δεν αρχίζει και ούτε τελειώνει την τελευταία χρονιά, απλώνεται δεκαετίες πίσω, και ο λαός μας γνωρίζει καλά -γιατί την έζησε στο πετσί του- ποιοί άσκησαν την πιο ωμή βία και τρομοκρατία. Kαι αυτοί ήταν οι πολιτικοί πρόγονοι της σημερινής Δεξιάς, τα κυρίαρχα αστικά πολιτικά κόμματα, οι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί, όπως διαμορφώνονταν και μεταλάσονταν ανάλογα με τις κάθε


φορά πολιτικές συνθήκες και ανάγκες των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων λακέδων τους. Mιλά για βία η παράταξη που αναρριχήθηκε στην εξουσία με τα κανόνια του Σκόμπυ, που την αποτελούσαν οι λιποτάκτες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και οι συνεργάτες των κατακτητών, και της οποίας η εξουσία διασώθηκε στη συνέχεια στον εμφύλιο πόλεμο από τις ναπάλμ των αμερικανών. Mιλά για βία η παράταξη που έστησε αγωνιστές στα αποσπάσματα, που εξόρισε, φυλάκισε και εξόντωσε χιλιάδες κομμουνιστές, λαϊκούς αγωνιστές, που εκτέλεσε τον Mπελογιάννη και τους συντρόφους του, που δολοφόνησε τον Λαμπράκη και τον Πέτρουλα. Mιλάνε για βία, οι εκπρόσωποι του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας, που μέσα από τα σπλάχνα του ξεπήδησε η αμερικανοκίνητη στυγνή φασιστική δικτατορία, υπεύθυνη για τα πιο μεγάλα εγκλήματα σε βάρος του λαού και της χώρας, που έπνιξε με τη βία των τανκς στο αίμα το μεγάλο ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, δολοφονώντας δεκάδες φοιτητές και οργανώνοντας το πραξικόπημα στην Kύπρο, δολοφονώντας κύπριους αγωνιστές και ανοίγοντας το δρόμο στην τουρκική εισβολή και κατοχή. Mιλά για βία το κόμμα και η παράταξη που ευθύνεται για τη δολοφονία του Kουμή, της Kανελλοπούλου και του Tεμπονέρα. Kαι για να πάμε στο σήμερα. Mιλάνε για βία οι κυβερνήσεις των μνημονίων και θέλουν να βάλουν σε θέση κατηγορούμενου και απολογούμενου την Aριστερά, όταν τρία χρόνια τώρα έχουν εξαπολύσει την πιο άγρια αστυνομική βία και τρομοκρατία προκειμένου να καθυποτάξουν τις μεγάλες απεργιακές εργατικές κινητοποιήσεις και την αντίσταση του αγωνιζόμενου λαού. Όλες οι μεγάλες πανερ-

γατικές κινητοποιήσεις χτυπήθηκαν άγρια από τις βάναυσες επιθέσεις των MAT, που μετέτρεπαν, κάθε φορά, το κέντρο της Aθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων σε πεδίο καταστολής με τα χημικά αέρια, τους τραυματισμούς, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις εκατοντάδων διαδηλωτών. Και δεν ευθύνονται οι κυβερνήσεις των μνημονίων που μέχρι χθες άφηναν ανενόχλητη και υπέθαλπαν τη δολοφονική δράση, το όργιο βίας και τρομοκρατίας της Xρυσής Aυγής σε βάρος των μεταναστών και λαϊκών αγωνιστών; Και ποιος δολοπλόκος και πλαστογράφος της αλήθειας μπορεί να ισχυριστεί πως επειδή δεν μπορούν να υποτάξουν το αγωνιστικό φρόνημα του μαχόμενου λαού, το πνεύμα της αντίστασης και πάλης που εκφράζεται με την αγωνιστική στάση απόκρουσης των βάρβαρων επιθέσεων βίας και τρομοκρατίας και με το ξεδίπλωμα νέων, επίμονων μαζικών αγώνων και κινητοποιήσεων, αυτό αποτελεί άσκηση βίας από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων; Αποτελεί άσκηση βίας η αγωνιστική στάση του εργαζόμενου λαού, να διαδηλώνει, να απεργεί, να αποκρούει τις βάναυσες επιθέσεις που υφίσταται; Tο μόνο που τους απέμεινε να αναμασούν και να εκσφενδονίζουν διαρκώς απειλές σε βάρος του λαού και της Aριστεράς είναι το κάψιμο της Mαρφίν με τον τραγικό θάνατο τριών εργαζομένων και η νυχτερινή καταδρομική επιχείρηση στις Σκουριές. Kαι τι σχέση έχουν οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές και η Aριστερά με το κάψιμο της Mαρφίν και οι χιλιάδες κάτοικοι της Xαλκιδικής που μάχονται για το βιός και την υγεία τους με την καταδρομική επιχείρηση στο εργοστάσιο της Eταιρείας Xρυσού; Kαι οι δύο αυτές ενέργειες αποτέλεσαν προβοκάτσιες ολκής που στράφηκαν πρώτα και κύρια σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού, χτυπώντας την πάλη του και προσφέροντας πολύτιμες πολιτικές και προπαγανδιστικές υπηρεσίες στην κυβέρνηση. Kαι τι εμπόδισε τις τρεις κυβερνήσεις που άλλαξαν από το κάψιμο της Mαρφίν μέχρι σήμερα να βρουν και να αποκαλύψουν τους δράστες; Πιστεύουν πως έτσι θα κρατούν όμηρους την Aριστερά και το κίνημα για να το συκοφαντούν και να το σπιλώνουν; Tι σχέση έχει το λαϊκό κίνημα και η Aριστερά με κρατικές και παρακρατικές σκευωρίες και προβοκάτσιες κάθε είδους, με την ατομική βία και τρομοκρατία, με τυφλές μηδενιστικές επιθέσεις που προσφέρουν πολύτιμο άλλοθι στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις να εξαπολύουν ακόμα πιο άγρια τρομοκρατία; Tο κίνημα και η Aριστερά δεν δρουν στα σκοτάδια, παλεύουν στο φως της ημέρας, προβάλλουν τον πολιτικό τους προσανατολισμό, τα συνθήματα και τις διεκδικήσεις τους, υιοθετούν τις μορφές πάλης που ανταποκρίνονται στο επίπεδο συνείδησης και οργάνωσης των μαζών και όλα αυτά τα υποστηρίζουν και τα υπερασπίζονται δημόσια, μπροστά στο λαό και μπροστά στους πολιτικούς αντιπάλους τους. Aν καμώνεται η Kυβέρνηση Σαμαρά πως ψάχνει αυτούς που ασκούν βία, ας μην κοιτάζει προς το λαϊκό κίνημα και την Aριστερά, ας κοιτάξει στον καθρέπτη. 5


ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Σχετικά με τα προβλήματα σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης Σ

υνεχίζοντας σήμερα στα βήματα των προηγούμενων υποτελών συγκυβερνήσεων και κυβερνήσεων, πλήρως εξαρτημένοι και υποταγμένοι στους ευρωπαίους και υπερατλαντικούς «εταίρους» τους, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος προωθούν το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, βασικά εκτελώντας τις επιταγές των εντολέων τους. Στις συγχωνεύσεις σχολείων, στην κινητικότητα και τις απολύσεις των καθηγητών, στις διαθεσιμότητες των διοικητικών υπαλλήλων, στις καταργήσεις τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ, στη διακοπή χορήγησης συγγραμμάτων, οι ελληνικές κυβερνήσεις αναζητούν αφενός μια οδό να απαντήσουν με «λογιστικούς» όρους στις απαιτήσεις της τρόικας, αφετέρου βρίσκουν την ευκαιρία να διαπλάσουν μια κοινωνία σύμφωνη με τους σχεδιασμούς τους: πλήττουν ταξικότατα τη δυνατότητα μόρφωσης των νέων, σκορπούν ανεργία, προωθούν τη δωρεάν μαθητεία και την κακοπληρωμένη εργασία, σμπαραλιάζουν εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις σχεδόν όλων όσων εμπλέκονται με την εκπαιδευτική διαδικασία. Τι θα μπορούσαν να μας πουν ορισμένοι αριθμοί για την κατάσταση στα τρία κύρια σκαλιά της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;

πρωτοβάθμια εκπαίδευση Η διδασκαλική ομοσπονδία καταγράφει 5.246 λειτουργικά κενά δασκάλων και καθηγητών σε δημοτικά και νηπιαγωγεία τον μήνα Σεπτέμβρη. Κατά τα άλλα, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θέλει έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς «με όλους τους δασκάλους και καθηγητές στις θέσεις τους». Ας αφιερώσουμε μια φράση για στα ΜΜΕ, και την αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας: Αν ποτέ οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των δρόμων απεργήσουν μία μέρα, αμέσως ξεκινά η συζήτηση για τους κινδύνους στη δημόσια υγεία και για τα θανατηφόρα νοσήματα. Πού είναι τα ΜΜΕ αυτά, τώρα που τα σχολεία, μαζικοί χώροι (πόσο μάλλον μετά από τις εκατοντάδες καταργήσεις-συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων την τελευταία 3ετία και τον επίσημο υποβιβασμό άλλων τόσων με διάφορους τρόπους), ανοίγουν με 60% λιγότερους εργαζόμενους στην καθαριότητα; Αν ποτέ οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, όσοι τουλάχιστον δεν είναι επιστρατευμένοι, απεργήσουν μία ημέρα, αμέσως ξεκινά η συζήτηση για το επιβατικό κοινό που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, για την 6

κοινωνική αναστάτωση. Πού είναι τα ΜΜΕ αυτά, τώρα που τα κονδύλια για τις μετακινήσεις τους τείνουν προς την πλήρη κατάργηση, και η μεταφορά των μαθητών σε ορισμένες περιοχές τής περιφέρειας πραγματοποιείται με τις καρότσες αγροτικών οχημάτων απελπισμένων γονιών;

δευτεροβάθμια εκπαίδευση Σε ό,τι αφορά στα γυμνάσια και λύκεια, θεωρούμε ότι μια σημαντική κατάκτηση της φθινοπωρινής απεργίας των καθηγητών είναι ότι ανέδειξε σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας το μέγεθος των προβλημάτων. 8.000 αναπληρωτές απολυμένοι, 2122 καθηγητές της τεχνικής εκπαίδευσης σε κινητικότητα, και 46 ειδικότητες ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ οριστικά καταργημένες. Ακόμη και η συνταγή του «Νέου Λυκείου», η οποία στρέφεται πρώτιστα ενάντια στους μαθητές, άμεσα εμπλέκει και τους εργαζόμενους καθηγητές: Αν με τις φετινές καλοκαιρινές τους επιδόσεις παραπέμπεται για επανεξέταση τον Σεπτέμβρη ένα ποσοστό περί το 3% των μαθητών της Α΄ Λυκείου, με τους ίδιους βαθμούς και με τα ίδια δεδομένα, η αποτυχία θα έφτανε στο 27%, με τη συνταγή του «Νέου Λυκείου». Αυτό πρακτικά συνεπάγεται δεκαπλασιασμό περίπου της «διαρροής» μαθητών από την πρώτη κιόλας τάξη του Λυκείου, και «πλεόνασμα» καθηγητών, που στρώνει το δρόμο για καινούρια αντιεκπαιδευτική προπαγάνδα, και κινητικότητες καθηγητών.

τριτοβάθμια εκπαίδευση Αντίστοιχη, δυστυχώς, είναι και η εικόνα και στα δημόσια τριτοβάθμια ιδρύματα. Από τα 36 ΑΕΙ και ΤΕΙ, 8 δήλωσαν, μετά από αυτό-αξιολόγησή τους, «πλεονάζον» προσωπικό (ορίστε, λοιπόν, πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι η αξιολόγηση!), ενώ πολλά δήλωσαν ελλείψεις σε στελέχωση. Ας σημειωθεί και το εξής: Σε ό,τι αφορά στα Ιδρύματα εκείνα, μεταξύ των οποίων τα μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας (Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας, Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο), των οποίων οι εκθέσεις αυτοαξιολόγησης που υπεβλήθησαν δεν συμφωνούν με τα συμπεράσματα του υπουργείου, θα σταλεί στο Κυβερνητικό Συμβούλιο ο κατάλογος που έχει καταρτισθεί από «ειδική επιτροπή» που συγκροτήθηκε στο κτήριο του Αμαρουσίου. Με άλλα λόγια: σε όσες περιπτώσεις το υπουργείο Παιδείας δεν λαμβάνει τα αποτελέσματα που αναμένει, τότε υποχρεώνεται να τα κατασκευάσει μόνο του! Η μάχη που δίνεται μέχρι τις αρχές Νοέμβρη


από τους διοικητικούς υπαλλήλους, μετρώντας εννέα εβδομάδες απεργίας, στάθηκε ανάσχεση στους αντιεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς, ανέδειξε γλαφυρά τις προθέσεις της τρόικας και της συγκυβέρνησης για την υπόσκαψη της λειτουργίας των πανεπιστημίων, ενώ αποτέλεσε φάρο αγωνιστικής αντίστασης για όλη την ελληνική κοινωνία. Το υπουργείο παιδείας και η «παιδαγωγική» ηγεσία του, πριν λίγους μήνες ψεύδονταν ανερυθρίαστα, ότι τάχα δεν θα υπάρξουν απολύσεις προσωπικού στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, έπειτα προχώρησαν σε καθαρή άσκηση συκοφαντίας σε βάρος των διοικητικών υπαλλήλων, στη συνέχεια εκβίασαν ανοιχτά τους εργαζομένους για να θέσουν από μόνοι τους τις υποψηφιότητές τους στις λίστες της διαθεσιμότητας και της ανεργίας, πλέον ετοιμάζονται να προχωρήσουν και στις εκατοντάδες απολύσεις. Και, όταν οι διοικητικοί υπάλληλοι δύο μεγάλων ΑΕΙ της Αθήνας, του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, αποφάσισαν τη συνέχιση του απεργιακού τους αγώνα για 10η εβδομάδα, το …Μονομελές Πρωτοδικείο, ως από μηχανής θεός, έκρινε παράνομη την απεργία τους, γνέφοντας καταφατικά στην προσφυγή του υπουργού Παιδείας, Κ. Αρβανιτόπουλου. Η κυβέρνηση αποφάσισε εξάλλου να μειώσει τις πιστώσεις και για το έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό (ωρομίσθιοι ΕΠ στα ΤΕΙ και ΠΔ 407/80 στα Πανεπιστήμια) σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα. Οι αρχικοί σχεδιασμοί προέβλεπαν συνολικά πιστώσεις για 150 εκτάκτους σε όλα τα ΤΕΙ (οι οποίοι άλλοτε αποτελούσαν έως και το 70% των διδασκόντων στα ιδρύματα αυτά) και για 20 συνολικά εκτάκτους στα ΑΕΙ. Η κυβέρνηση λύνει το πρόβλημα των συμβασιούχων, καταργώντας στην πράξη τις επανα-προσλήψεις τους.

Βέβαια, οι αριθμοί αποκτούν το νόημα τους, βασικά αν μπορούμε από την πλευρά μας να παρακινήσουμε σε αγώνα για την αναίρεση τους. Η Πορεία, δεν θα υποδείξει στους καθηγητές, στους διοικητικούς και στους υπόλοιπους εργαζόμενους τι θα κάνουν ή πώς θα το κάνουν. Κόντρα σε όλους τους κοινωνικούς αυτοματισμούς, οι οποίοι διδάσκονται από το πολιτικό σύστημα κάθε στιγμή, με χίλιους-δυο τρόπους, η Πορεία θα σταθεί καταρχάς αλληλέγγυη στις αγωνιστικές αποφάσεις των εμπλεκομένων στην εκπαιδευτική διαδικασία, στο πλευρό όλων των κομματιών της κοινωνίας που αντιστέκονται και διεκδικούν. Μαθητές και φοιτητές υπερασπίζονται τους εαυτούς τους όταν υπερασπίζουν τα δίκαια αιτήματα των καθηγητών τους, τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων σε δημοτικά σχολεία, γυμνάσια-λύκεια, ΑΕΙ-ΤΕΙ. Τι θα ζητούσε η Πορεία από τους μαθητές και φοιτητές, στο βαθμό που η φωνή της μπορεί να φτάσει σε αυτούς;

μαθητικό κίνημα Η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και η συμπόρευση των διαφόρων κομματιών της μαθητιώσας και σπουδάζουσας νεολαίας στους αγώνες που σήμερα εκτυλίσσονται και αύριο αναμένονται, θα κινηθεί χέριχέρι με τον εσωτερικό συντονισμό τού μαθητικού, φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος. Αν το ίδιο το μαθητικό κίνημα είναι αποδιοργανωμένο, ασυντόνιστο, χωρίς έκφραση, χωρίς αναγνωρισμένη οντότητα, δύσκολα θα σταθεί με συνέπεια και συνέχεια στο πλευρό, λόγου χάρη, των φοιτητών ή των δασκάλων. Αν πετύχει να ενεργοποιήσει, κάθε σχολείο ξεχωριστά, τα 5μελή και 15μελή του συμβούλια, αν πάρει πρωτοβουλίες ενημέρωσης και αγωνιστικής αφύπνισης των μαθητών πάνω στα εκπαιδευτικά καταρχάς, αλλά και στα ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα, αν αναζητήσει δημοκρατική οργάνωση και συντονισμό, και απορρίψει τα επαναστατικά καπέλα (όσο και τη λογική που βρίσκεται πίσω από τα επαναστατικά καπέλα) τύπου ΣΑΣ, αν κινηθεί μαζικά και ενωτικά απορρίπτοντας ενέργειες που το εκθέτουν και το βάζουν στο ρόλο του απολογούμενου, το μαθητικό κίνημα θα έχει πραγματοποιήσει ένα πολύ μεγάλο βήμα. Το σχολείο των γιγαντωμένων ταξικών φραγμών, το σχολείο της απλήρωτης ή κακοπληρωμένης μαθητείας, το σχολείο εγγυητής της μελλοντικής ανεργίας, είναι το αντικειμενικό έδαφος πάνω στο οποίο το 7


μαθητικό κίνημα θα μπολιάσει τη δράση του. Το μαθητικό κίνημα (την παρουσία και τη δυναμική του οποίου πιο έντονα αισθανθήκαμε, τελευταία φορά, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, αλλά και σε άλλες περιόδους αγωνιστικής ανάτασης και καταλήψεων κόντρα σε μαθητοδικεία, εισαγγελείς και αγανακτισμένους γονείς) θα πολλαπλασιάσει τις δυνατότητές του στο βαθμό που θα μπορέσει εσωτερικά να σταθεί γερά στα πόδια του και να οργανωθεί.

φοιτητικό κίνημα Αναλογίες, φυσικά, υπάρχουν και στο φοιτητικό κίνημα, μολονότι μέσα από τους σημαντικούς φοιτητικούς αγώνες των τελευταίων ετών, αλλά και τις αξιοσημείωτες νίκες που έχει να επιδείξει (όπως εκείνη της αποτροπής της συνταγματικής αναθεώρησης του άρθρου 16, η οποία θα ισοδυναμούσε με το «ελεύθερο» στη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων), έχει εδραιώσει την υπόστασή του. Φυσικά, οι νεότεροι κυρίως φοιτητές και σπουδαστές, μπορεί να μην έχουν ακούσει ποτέ για ΕΦΕΕ ή ΕΣΣΕ, για τα ανώτερα, δηλαδή, όργανα συντονισμού των φοιτητών, τα οποία έχουν να ψηφιστούν από το 1997 (λόγω της αντιδημοκρατικής διάλυσης των πανσπουδαστικών συνεδρίων, με την συνέργεια ή ανοχή όλων των μεγάλων παρατάξεων). Και το φοιτητικό κίνημα, λοιπόν, ασφαλώς έχει να διανύσει μεγάλα βήματα για την οργάνωσή του. Το φθινόπωρο του 2011, οι φοιτητές και οι σπουδαστές επανέρχονταν στις αίθουσες διδασκαλίας με ψηφισμένο από ευρεία κοινοβουλευτική συνεργασία τον νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου. Το φθινόπωρο του 2012, οι φοιτητές και οι σπουδαστές επέστρεφαν στα αμφιθέατρα εν μέσω φημολογιών για καταργήσεις και συγχωνεύσεις άγνωστου αριθμού τμημάτων, για κατάργηση της δωρεάν χορήγησης συγγραμμάτων. Φέτος, διανύουμε ήδη ένα ακόμη δύσκολο φθινόπωρο, και μια ακόμη δύσκολη χρονιά αναμένεται: οι υφιστάμενοι εξεταστικοί λαβύρινθοι (οι οποίοι μάλιστα πολλαπλασιάζονται με τους αντιεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς για το «Νέο Λύκειο») και τα ειδικά επιλεγμένα για την ασάφειά τους θέματα των πανελληνίων, διαμόρφωσαν τον μικρότερο αριθμό εισακτέων τής τελευταίας δεκαετίας. Οι φετινοί επιτυχόντες, μαζί με τους φοιτητές και σπουδαστές των παλαιότερων ετών, θα υποχρεωθούν να στοιβαχτούν σε 129 λιγότερα από πέρυσι τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, λόγω των καταργήσεων-συγχωνεύσεων που ψηφίστηκαν μέσα στο καλοκαίρι, και ενώ προωθούνται καταργήσεις 26 ακόμη τμημάτων. Τα δημόσια τριτοβάθμια ιδρύματα εγκαταλείπονται οικονομικά από την πλευρά τής πολι8

τείας (ενδεικτικά, ο πρόεδρος του ΤΕΙ Κρήτης δηλώνει ότι, λόγω της υποχρηματοδότησης, «σε λίγο δεν θα έχουμε καν χαρτί»), ενώ δέχονται κυριολεκτική επίθεση στη δομή και οργάνωσή τους, με ήδη προωθούμενες απολύσεις στο εκπαιδευτικό και διοικητικό προσωπικό τους. Ενδεικτικό είναι ότι στην αρχή του ακαδημαϊκού έτους ανέστειλαν τη λειτουργία τους μια σειρά πανεπιστημίων της χώρας, επικαλούμενα την αδυναμία τους να υποστηρίξουν την εκπαιδευτική διαδικασία, μετά από τις απολύσεις, την οικονομική εγκατάλειψη, τη θεσμική απαξίωση. Είναι άραγε συντεταγμένος ο φοιτητικός κόσμος ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς που σήμερα υλοποιούνται; Με καμπάνια της υπό τον τίτλο «βγες μπροστά» η ΔΑΠ καλεί ατομικά, όπως προτιμά, κάθε φοιτητή «να συμμετάσχει ενεργά στη διαδικασία μετεξέλιξης των πανεπιστημίων, από χώρους διαμαρτυρίας και αδράνειας σε σύγχρονα και ανταγωνιστικά εκπαιδευτικά ιδρύματα». Η επίσημη ΠΑΣΠ, όσο και η νεολαία ΠΑΣΟΚ, παραμένουν πεισματικά σιωπηρές έως προκλητικά απούσες μπροστά στις εκπαιδευτικές αλλαγές. Μπορεί να καλούν σε επιστημονικά συμπόσια στις 3-4 Σεπτέμβρη, αλλά δεν εκστομίζουν ούτε λέξη συμπαράστασης προς τους διοικητικούς των πανεπιστημίων ή τους συμβασιούχους καθηγητές που ήδη έχουν μπει σε αγώνα επαγγελματικής επιβίωσης. Να ποιο είναι το κάλεσμα του μαχητικού ΜΑΣ προς τους φοιτητές, για να σταθούν στο πλευρό των απεργών εκπαιδευτικών: «Στηρίζουμε έμπρακτα τον αγώνα των εργαζομένων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ενάντια στις απολύσεις-διαθεσιμότητες. Στις 18 και 19 Σεπτέμβρη κλείνουμε τις σχολές και συμμετέχουμε στην 48ωρη Απεργία στο Δημόσιο. (σ.σ. ούτε λόγος για στήριξη της αποφασισμένης από τους καθηγητές 5ημερης απεργίας, η οποία ξεκινούσε ήδη από τις 16 Σεπτέμβρη). Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, Τετάρτη, 18/9, 11 π.μ. Ομόνοια. Όλοι στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ το Σάββατο 5 Οκτώβρη στις 10:30 π.μ. στην Ομόνοια. Στηρίζουμε την πρόταση του ΠΑΜΕ για 24ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα το πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτώβρη». ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ (περίπου: φοιτητές ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα) αναπτύσσουν ολοένα και πιο στενή συνεργασία. Στέκονται κι αυτοί στο πλευρό των απεργών καθηγητών αφενός, μολονότι οι δράσεις τους πρακτικά οδηγούν σε περιχαράκωση και απομόνωση εκείνου του κομματιού των φοιτητών που θέλει να αγωνιστεί και να συμπορευτεί.


Η κριτική μας προς τις άλλες παρατάξεις είναι ταυτόχρονα η θετική διαυγής έκθεση των απόψεών μας για τον τρόπο που πρέπει να λειτουργήσουν οι φοιτητές και οι σπουδαστές μέσα στα εκπαιδευτικά τους ιδρύματα, και στη σύνδεσή τους με τους αγώνες της κοινωνίας. Η Πορεία απευθύνει αγωνιστικό κάλεσμα σε όλους τους φοιτητές, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι το μαζικό, οργανωμένο, ενωτικό φοιτητικό κίνημα μπορεί ξανά να φέρει μεγάλες εκπαιδευτικές, αλλά και κοινωνικές νίκες, υπηρετώντας τον ιστορικό του ρόλο.

Η Πορεία

Σε πρόσφατο «πλαίσιο δράσης» της ΕΑΑΚ, διαβάζουμε διατυπωμένες -ούτε μία, ούτε δύο, αλλά- 12 «απαιτήσεις», 5 «διεκδικήσεις» (πιο «light» εκδοχή των «απαιτήσεων», ίσως;) και 10 «αποφάσεις», όλα αυτά σε ένα κείμενο. Μεταξύ άλλων οι φοιτητές κλήθηκαν να ψηφίσουν τις ακόλουθες προτάσεις, μάλιστα πακεταρισμένες· διαβάζουμε: «Καμία απόλυση εργαζομένων στο ΕΜΠ, στα πανεπιστήμια, στην υγεία και στην εκπαίδευση, και γενικά στο δημόσιο». «Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις». «Ανατροπή του Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και κάθε άλλης που θα συνεχίσει τον πόλεμο ενάντιά μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ σε εκπαίδευση, εργασία, δημοκρατία. Έξω η τρόικα, ρήξη με Ευρώ-ΟΝΕ». «Καμία εμπλοκή της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Έξοδο από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις της ντροπής στη Σούδα και την Καλαμάτα». Ας σημειωθεί ότι, μέσ’ σ’ όλα, η ΕΑΑΚ, κάνει τα γλυκά μάτια στην φιλοευρωπαϊκή ΑΡΕΝ, και την «έξοδο» από την ΕΕ την μετατρέπει σε «ανυπακοή» προς τις κατευθύνσεις της ΕΕ και «ρήξη» με την ΟΝΕ. Αναφερόμενη στη συγκυβέρνηση, η ΕΑΑΚ συμπεριλαμβάνει και τη ΔΗΜΑΡ, είτε από τις επάλληλες αντιγραφές ρουτίνας των πλαισίων δράσης, και παράβλεψη, είτε για να χτυπήσει την -τόσο απεχθή στον ΣΥΡΙΖΑ- Δημοκρατική Αριστερά. Η ΑΡΕΝ, αμοιβαία, κάνει τα γλυκά μάτια στην ΕΑΑΚ, και αφενός στηρίζει αναφανδόν τις μακροσκελείς πολιτικές πλατφόρμες - πλαίσια δράσης τής ΕΑΑΚ, αφετέρου προσβλέπει σε γενικότερες, κοινοβουλευτικού τύπου συνεργασίες. Το βέβαιο είναι ότι το αίτημα για την «ανατροπή της κυβέρνησης» είναι από τα πιο αγαπημένα σύνθημα και των δυο παρατάξεων.

πρεσβεύει την ανάγκη για συλλογικές διαδικασίες μαζικές και ζωντανές, κόντρα στις αντιλήψεις που θέλουν τους αγώνες αποκλειστικό κτήμα μιας δήθεν πρωτοπορίας αποκομμένης από τις διαθέσεις του σώματος. διεκδικεί την αφύπνιση των οργάνων και των δημοκρατικών λειτουργιών του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος, σε κατεύθυνση αγωνιστική και αντιγραφειοκρατική θεωρεί ότι η ζητούμενη αφύπνιση, ενημέρωση, εγρήγορση, πολιτικοποίηση των φοιτητών και σπουδαστών δεν θα επιτευχθεί με ευχές, πανηγυρικούς λόγους ή απαγγελίες της πολιτικής μας πλατφόρμας, αλλά με ενωτικό αγώνα πάνω στα κοινά προβλήματα, με άξονα πάλης τα κοινά αιτήματα. αποδοκιμάζει εκείνου του είδους τους «αγώνες» και τις πρακτικές που γίνονται στο όνομα της αριστεράς, διεξάγονται ωστόσο σε σύγκρουση προς τις διατρανωμένες ιστορικά- ηθικές αρχές τής αριστεράς, και μόνο προσβολή και φθορά στον όρο «αριστερά» έχουν να προσφέρουν αντιτάσσεται στις διαιρετικές λογικές, τις αντιλήψεις που τεμαχίζουν τις δυνατότητες ενότητας και συσπείρωσης των φοιτητών. Αυτή τη στιγμή, φοιτητές και οι σπουδαστές βλέπουμε δίπλα μας να αναπτύσσονται δίκαιοι αγώνες, όπως αυτός των διοικητικών υπαλλήλων στα ΑΕΙΤΕΙ, όπως αυτός των καθηγητών που προηγήθηκε, ενάντια στις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, ενάντια στην περαιτέρω υποβάθμιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Ατενίζοντας, πρώτα απ’ όλα, αισιόδοξα την ακαδημαϊκή χρονιά που ήδη ξεκίνησε, να δώσουμε το «παρών» στους, ειδικότερους, φοιτητικούς και σπουδαστικούς αγώνες που έρχονται, συνδέοντας τους με την πάλη άλλων κοινωνικών κομματιών στην εκπαίδευση, συνδέοντάς τους με τις ευρύτερες λαϊκές διεκδικήσεις. 9


Ορισμένες σκέψεις για το φοιτητικό κίνημα και τις κυρίαρχες σήμερα παρατάξεις Τ

α τελευταία τρία χρόνια, με την υπογραφή των απανωτών υποδουλωτικών μνημονίων από τις ντόπιες υποτελείς κυβερνήσεις και την ιμπεριαλιστική τρόικα, η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση πέρασε σε μία νέα φάση. Οι τελευταίες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, ενταγμένες στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων, δημιουργούν μια καινούρια εικόνα (διάλυσης) στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, με την όξυνση των ταξικών φραγμών και τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου για λίγους και εκλεκτούς. Η κατάργηση του ασύλου και το χτύπημα στα δημοκρατικά δικαιώματα ολόκληρου του λαού, η εντατικοποίηση και αυστηροποίηση των όρων σπουδών, η εισαγωγή της επιβολής διδάκτρων που έφερε ο νόμος-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου, το κούρεμα των αποθεματικών των πανεπιστημίων (μία απόλυτη καταλήστευση δηλαδή 187 εκ. ευρώ από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ) και η διάδοχη οικονομική τους εγκατάλειψη, οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις 155 τμημάτων που έφερε το σχέδιο «Αθηνά» και, τέλος, οι προωθούμενες απολύσεις-διαθεσιμότητες 1349 διοικητικών υπαλλήλων, συνθέτουν το σκηνικό της διάλυσης που επιχειρείται στα δημόσια-δωρεάν τριτοβάθμια ιδρύματα. Και ενώ η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση τα τελευταία τρία χρόνια εντείνεται και παρατηρούμε ότι το δημόσιο-δωρεάν πανεπιστήμιο τείνει να γίνει παρελθόν, το φοιτητικό κίνημα -παρά τους αγώνες που έχει δώσειπαρουσιάζεται αναντίστοιχο της τεράστιας επίθεσης που δέχεται. Με μια επιφανειακή πρώτη ανάγνωση του προβλήματος, θα μπορούσε κανείς να πει ότι φταίνε οι ίδιοι οι φοιτητές που «κοιμούνται», είναι νωθροί και αδιάφοροι, κ.λπ. Όμως οι φοιτητές έχουν αποδείξει και στο παρελθόν ότι όχι μόνο έχουν σημαντικές δυνατότητες, αλλά και ότι μπορούν με το μαζικό και οργανωμένο αγώνα τους να κερδίσουν σημαντικές νίκες. Αν σήμερα οι σύλλογοι είναι απαθείς και διαλυμένοι, αν ανάμεσα στους φοιτητές επικρατεί η ηττοπάθεια και η μοιρολατρία, και αν το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να σταθεί αντάξιο των σημερινών απαιτήσεων της πάλης, αυτό συμβαίνει σε σημαντικό βαθμό γιατί στο κίνημα κυριαρχούν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις και ρεύματα που έχουν επιφέρει την αποσυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και σπέρνουν με τη στάση τους ένα κλίμα υποταγής και συμβιβασμού. Από τη μία, λοιπόν, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, κυρίαρχες μέχρι και σήμερα στο χώρο των ΑΕΙ-ΤΕΙ, δυνάμεις που δεν αποτελούν τίποτ’ άλλο πέρα από τη φωνή της εκάστοτε αστικής κυβέρνησης στα πανεπιστήμια. Κι αν η -άλλοτε κραταιά- ΠΑΣΠ έχει χάσει σημαντικά ερείσματα στους φοιτητικούς χώρους, ακολουθώντας την πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ, η ΔΑΠ συνεχίζει το έργο του αποπροσανατολισμού των φοιτητών από τα πραγματικά τους προβλήματα, το έργο του μαρασμού των συλλόγων. Φορείς και υποστηρικτές όλων των αντιδραστικών αντιεκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η αντιλαϊκή πολιτική, εκπρόσωποι 10

της πιο θλιβερής και σάπιας προπαγάνδας και ιδεολογίας, κήρυκες της μοιρολατρίας και του ατομικού δρόμου, οι δυνάμεις αυτές, με τις κεντρικές τους πολιτικές παρεμβάσεις να είναι τα πάρτι και η διανομή σημειώσεων, με την απουσία τους από τις συλλογικές διαδικασίες και την υπόσκαψη κάθε προσπάθειας ανάπτυξης του φοιτητικού κινήματος, υπηρετούν την κυρίαρχη ιδεολογία, σπέρνουν την αποπολιτικοποίηση και τον εφησυχασμό και βάζουν ανάχωμα σε κάθε δίκαιη αντίδραση των φοιτητών απέναντι στη μνημονιακή λαίλαπα. Χαρακτηριστικά, αξίζει να αναφέρουμε την πρόσφατη επίθεση με μπράβους σε βάρος φοιτητών αριστερών παρατάξεων που πραγματοποίησε η ΔΑΠ στη Νομική Κομοτηνής, διαλύοντας τη Γενική Συνέλευση που εκείνη την ώρα πραγματοποιούσε ο φοιτητικός σύλλογος, με θέμα τη βία και τη θεωρία των δύο άκρων! Μάλλον στη συγκεκριμένη περίπτωση η ΔΑΠ δεν «καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Και αν η στάση των παρατάξεων των αστικών κομμάτων είναι λίγο-πολύ αναμενόμενη (ποιος άλλωστε θα περίμενε κάτι διαφορετικό από τους ανοιχτούς υποστηρικτές της μνημονιακής πολιτικής;), το πρόβλημα συναντάται και στις δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και διακηρυκτικά παλεύουν για την ανασυγκρότηση και την αγωνιστική πορεία του φοιτητικού κινήματος. Πρώτα-πρώτα το ΜΑΣ, η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ, πιστό στη ρεφορμιστική συνταγή του συμβιβασμού και της υποταγής, και ενώ στα λόγια πλειοδοτεί σε «αγωνιστικότητα» και «επαναστατικότητα», στην πράξη υπονομεύει και βάζει αναχώματα στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Ταυτίζοντας τον εαυτό του με το κίνημα, το ΜΑΣ παίζει ακριβώς το ρόλο που παίζει το ΠΑΜΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Δηλαδή ένα ρόλο περιχαράκωσης, διάσπασης των συλλόγων και διαίρεσης των αγώνων. Το ΜΑΣ έχει πολλά να πει για τους εκφυλισμένους συλλόγους και τις εκφυλισμένες διαδικασίες, αλλά στην πράξη τους εκφυλίζει περισσότερο. Ας θυμηθούμε τη δημιουργία «κόκκινων» συλλόγων και τη διάσπαση της ενότητας των φοιτητών, όπως συνέβη στο ΤΕΙ Λαμίας καθώς και στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό Αθήνας· ας θυμηθούμε την πρόταση του ΜΑΣ για διεξαγωγή ξεχωριστών εκλογών από κάθε Σύλλογο, όποτε και όταν αυτός το αποφασίσει, πρόταση που αφαιρεί την πολιτική σημασία της ενιαίας διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών. Το ΜΑΣ έχει πολλά να πει για τη λαϊκή εξουσία και το «πανεπιστήμιο στην υπηρεσία του λαού», αλλά ούτε μισή κουβέντα για τις άμεσες φοιτητικές διεκδικήσεις. Στην πραγματικότητα το ΜΑΣ, πίσω από την αγωνιστική δημαγωγία και τις υπερεπαναστατικές φλυαρίες, κρύβει την έλλειψη πίστης στους μαζικούς φοιτητικούς αγώνες, κρύβει τη θέση του ότι το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να ανασχέσει την κυβερνητική αντιεκπαιδευτική πολιτική, ότι δεν μπορεί να πετύχει νίκες. Ποιος άλλωστε μπορεί να ξεχάσει


ότι πριν από δύο χρόνια, όταν δινόταν ένας σημαντικός αγώνας ενάντια στο νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου και ενώ ένας μεγάλος αριθμός συλλόγων βρισκόταν σε τροχιά αγωνιστικής ανόδου, το ΜΑΣ απ’ την τρίτη κιόλας εβδομάδα των κινητοποιήσεων εισήγαγε την πρόταση για τον τερματισμό των καταλήψεων και την έναρξη της εξεταστικής, μία γραμμή δηλαδή επιστροφής στα έδρανα και τη «νομιμότητα», λαμβάνοντας τα συγχαρητήρια και του τελευταίου αστού δημοσιογράφου; Αλλά και η ΕΑΑΚ είναι μία ακόμη δύναμη που πλειοδοτεί σε επαναστατικό βερμπαλισμό, όμως εν τέλει κάνει την ίδια ζημιά στο φοιτητικό κίνημα, αλλά από «τ’ αριστερά». Πίσω από τον κούφιο αντικαπιταλισμό και τις εντυπωσιοθηρικές ενέργειες και πρακτικές, όπως η σύγκρουση με τις «κόκκινες ζώνες» των ΜΑΤ, της μόνιμης πρότασης για κατάληψη ανεξάρτητα από τις διαθέσεις και τις δυνατότητες του κόσμου, η ΕΑΑΚ κρύβει τη μικροαστική ανυπομονησία και το μικροαστικό εξεγερτισμό που τη χαρακτηρίζει («Κομμουνισμός εδώ και τώρα», «Σεισμός-σεισμός-κομμουνισμός»). Μπορεί αλήθεια να είναι επαναστατική γραμμή, η χρεοκοπημένη θεωρία της άμεσης δήθεν δημοκρατίας, που θέλει να καταργήσει κάθε εκπροσώπηση, δηλαδή στην πραγματικότητα να μην έχουν οι φοιτητές συλλογικά όργανα και να είναι χύμα και ανοργάνωτοι (ό,τι ακριβώς επιδιώκει δηλαδή το αστικό σύστημα); Να μην υπάρχει ΕΦΕΕ και ΕΣΕΕ, αλλά μονάχα ένας θολός και ακαθόριστος «συντονισμός»; Και έχουν ουκ ολίγες φορές αποδείξει πόσο αμεσοδημοκρατικά είναι τα ΕΑΑΚ, όταν φτιάχνουν τα γνωστά συντονιστικά-καπέλα, μακριά και πέρα από τις μάζες· τα συντονιστικά αυτά εκπροσωπούν υποτίθεται τους συλλόγους, χωρίς οι ίδιοι οι σύλλογοι να το έχουν αποφασίσει. Μπορεί να βρίσκεται σε σωστή κατεύθυνση η γραμμή μιας

υπερεπαναστατικής -στην πραγματικότητα, κούφιας και ακατάσχετης- λογοκοπίας, που μιλάει για τους φοιτητές, χωρίς τους φοιτητές; Που λογαριάζει, δηλαδή, χωρίς τον ξενοδόχο; Και, «ξενοδόχος» δεν μπορεί να είναι κανείς άλλος πέρα από το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Όσο επαναστατική κι αν θέλει να παρουσιάζεται διακηρυκτικά κάθε τέτοια «πρωτοπορία», άλλο τόσο υποταγμένη και συμβιβασμένη είναι στην πράξη, όταν δεν υπολογίζει την πραγματικότητα και αποκόβεται από τις μάζες. Τέλος, η ΑΡΕΝ, αν και παρουσιάζει αναντιστοιχία σε σχέση με τα εκλογικά ποσοστά και την επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία (μόλις 6.5% στα ΑΕΙ και 2.5% στα ΤΕΙ), αποτελεί τη φωνή της «κυβερνώσας αριστεράς» στις σχολές. Η ΑΡΕΝ, ακριβώς όπως και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, παραπέμπει όλους τους αγώνες στις εκλογές και στην «κυβέρνηση της αριστεράς» και δεν αρθρώνει ούτε μισή κουβέντα για την τρόικα, τον ιμπεριαλισμό, τη ντόπια ολιγαρχία, όλους δηλαδή τους υπαίτιους για τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις και τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Στα πλαίσια της λογικής αυτής, η οποία μερικές φορές φτάνει στα όρια του εκλογικού και του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, η ΑΡΕΝ συμμετέχει ελάχιστα στις μαζικές συλλογικές διαδικασίες, επιδεικνύοντας μια έφεση στο να προτείνει αντι-δομές, όπως οι συλλογικές κουζίνες ή τα αυτοοργανωμένα κυλικεία, αποπροσανατολίζοντας τους φοιτητές από τα πραγματικά τους προβλήματα και τον αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους στη δωρεάν μόρφωση, σίτιση, στέγαση κλπ. Όπως λέει και ο λαός μας «Όποιος δε θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει»… Οι παραπάνω δυνάμεις, όσο κι αν εμφανίζονται με αριστερό προσωπείο, έχουν βάλει και αυτές το λιθαράκι

11


τους στην αποσυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και στην καλλιέργεια ενός κλίματος συμβιβασμού και υποταγής. Το φοιτητικό κίνημα σήμερα έχει ανάγκη μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που θα μιλήσει πάνω στη βάση των πραγματικών αναγκών των φοιτητών. Που θα μιλήσει για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων. Που θα κάνει τους συλλόγους κτήμα όλων των φοιτητών. Που θα αγωνιστεί για να έχει το φοιτητικό κίνημα όργανα δημοκρατικά και αντιγραφειοκρατικά, και όχι όργανα που θα δρουν αποσπασμένα, σε αντίθεση με τις διαθέσεις των φοιτητών και σε σύγκρουση με τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, όπως συχνά γίνεται σήμερα. Που θα μιλήσει για τα Πανσπουδαστικά Συνέδρια, για την ΕΦΕΕ και την ΕΣΕΕ, οι οποίες καταργήθηκαν στην πράξη με τη συνέργια και την ανοχή όλων των κυρίαρχων σήμερα παρατάξεων. Που θα παλέψει για την αγωνιστική συμπόρευση και τη συστράτευση του φοιτητικού κινήματος με το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Μια αριστερά που θα δώσει πραγματική ελπίδα και προοπτική στους αγώνες μας. Μια αριστερά που κόντρα στα αστικά και

τα μηδενιστικά ιδεολογήματα, θα σηκώσει ψηλά τις σημαίες των μεγάλων αγώνων της νεολαίας, που θα εμπνέεται απ’ την πλούσια ιστορία του νεολαιίστικου κινήματος στη χώρα μας, από την ΟΚΝΕ και την ΕΠΟΝ, μέχρι το Πολυτεχνείο και τον αγώνα ενάντια στον 815. Μια αριστερά που θα ανοίξει τα μεγάλα ζητήματα της πάλης για τη μόρφωση και τη δουλειά, για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία. Οι δυνάμεις που συμφωνούν με τις παραπάνω εκτιμήσεις, αλλά και κάθε ανένταχτος αγωνιστής φοιτητής που μοιράζεται κοινούς σκοπούς και στόχους, οφείλουν να συναντηθούν και να συμπορευτούν, να παρέμβουν ενεργητικά και από κοινού πάνω στα προβλήματα που απασχολούν τους φοιτητές και συνολικά την κοινωνία. Κόντρα στη μοιρολατρία και τον πεσιμισμό που μας διδάσκει η κυρίαρχη ιδεολογία. Ενάντια στο συμβιβασμό, την ηττοπάθεια και τη συνδιαλλαγή. Για ένα φοιτητικό κίνημα μαζικό, αγωνιστικό και αντιιμπεριαλιστικό, στο πλευρό της εργατικής τάξης και όλου του λαού, για ένα φοιτητικό κίνημα πραγματική προφυλακή στους λαϊκούς αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες.

Σύλλογοι μόνο για Μ.Α.Σ.! (με αφορμή την ίδρυση νέου φοιτητικού συλλόγου Ιστορικού-Αρχαιολογικού από το ΜΑΣ και την επιχείρηση διάσπασης του ενιαίου συλλόγου φοιτητών Φιλοσοφικής)

Τ

ο Μ.Α.Σ. (Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών) ακριβώς την ώρα που καταγγέλλει όλες ανεξαιρέτως τις υπόλοιπες φοιτητικές παρατάξεις για τη συνέργειά τους στον «εκφυλισμό» και τη «διάλυση» των περισσότερων συλλόγων, ακριβώς την ώρα που επικαλείται την αναγκαιότητα οργάνωσης και ενεργοποίησης των φοιτητών, έδωσε ένα ισχυρό πλήγμα στον ενιαίο φοιτητικό σύλλογο Φιλοσοφικής «Κώστας Βάρναλης», διασπώντας τον και ιδρύοντας έναν «νέο» σύλλογο στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Όσο «νέος» είναι ο σύλλογος που έχει φτιάξει το ΜΑΣ, άλλο τόσο «νέα» είναι η πολιτική λογική που εισάγει μέσα απ’ αυτόν. Τα τελευταία χρόνια, με πρόσχημα την κατάσταση διάλυσης που επικρατεί στους περισσότερους φοιτητικούς συλλόγους, το ΜΑΣ, στον φοιτητικό σύλλογο Φιλοσοφικής και σε μια σειρά άλλους (όπου έχει την οργανωτική δυνατότητα), προωθεί (από τα «αριστερά») τη διάσπαση και τον περαιτέρω εκφυλισμό τους. Δεν είναι καθόλου τυχαία η πρόταση που κάθε χρόνο κάνει το ΜΑΣ στους συλλόγους για τη διεξαγωγή ξεχωριστών εκλογών («τις μέρες που οι ίδιοι οι σύλλογοι θα αποφασίσουν»), βάζοντας με αυτό τον τρόπο βόμβα στα θεμέλια της ενότητας των συλλόγων και μειώνοντας την πολιτική σημασία της ενιαίας διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών. Όπως καθόλου τυχαία δεν είναι η απόφαση του ΜΑΣ για τη διάσπαση μιας σειράς συλλόγων (όπως στο ΤΕΙ Λαμίας) με την πρόφαση ότι οι σύλλογοι αυτοί είναι «αντιδραστικοί» και «εκφυλισμένοι». Πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα που ταλανίζουν το φοιτητικό κίνημα, εκμεταλλευόμενο πραγματικά φαινόμενα εκφυλισμού των φοιτητικών οργάνων, διαδικα12

σιών, παρατάξεων, το ΜΑΣ προσπαθεί να επιφέρει ένα ισχυρό πλήγμα από τα …αριστερά στον ενιαίο χαρακτήρα των Φοιτητικών Συλλόγων. Στο πλαίσιο αυτό, το ΜΑΣ στην Φιλοσοφική, μέσα από το καπέλο της «Επιτροπής Αγώνα Ιστορικού-Αρχαιολογικού», προωθεί την ίδρυση ενός νέου συλλόγου στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε τους μικρούς αλλά και μεγάλους αγώνες του φοιτητικού κινήματος τα τελευταία χρόνια. Αγώνες που μπορεί να μην ήταν όλοι νικηφόροι, αναντίρρητη διαπίστωση όμως είναι ότι συσπείρωσαν μία αρκετά μεγάλη μάζα φοιτητών. Μέσα από ποια όργανα, μέσα από ποιους συλλόγους δόθηκαν αυτοί οι αγώνες; Αλήθεια, ας μας απαντήσει το ΜΑΣ, θα είχαν το ίδιο βάρος οι αγωνιστικές αποφάσεις ενάντια στον νόμο-πλαίσιο της Διαμαντοπούλου, που έπαιρνε μια σειρά συλλόγων σε κατάμεστα αμφιθέατρα με μαζικότατες γενικές συνελεύσεις των 500, 600 και 700 φοιτητών επί ενάμιση μήνα, με τις αντίστοιχες αποφάσεις που ενδεχομένως θα έπαιρναν ένας και περισσότεροι τεμαχισμένοι σύλλογοι με γενικές συνελεύσεις των 50 και των 100 φοιτητών; Δεν θα ήταν αντικειμενικά αυτές οι συνελεύσεις πιο υποτονικές, δε θα είχαν μικρότερη πολιτική σημασία οι αποφάσεις τους; Θα είχαν τον ίδιο αγωνιστικό και μαχητικό παλμό τα μπλοκ 10 διαφορετικών συλλόγων (της ίδιας σχολής) με τον παλμό και την αγωνιστική παρουσία που είχε το μαζικότατο μπλοκ του φοιτητικού συλλόγου Φιλοσοφικής σε όλες τις κινητοποιήσεις ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά»; Έχει την ίδια βαρύτητα μία απόφαση που παίρνει μία μαζική γενική συνέλευση ενός ενιαίου μαζικού συλλόγου με τις αντίστοιχες αποφάσεις που παίρνουν οι συνελεύσεις περισσότερων


τεμαχισμένων και μικρών σε αριθμό συλλόγων; Στην πραγματικότητα, το ΜΑΣ καθόλου δε θέλει όπως διακηρύσσει- οργανωμένους, μαζικούς και ενεργούς συλλόγους. Όπως και κανέναν καημό δεν έχει η φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ για την πραγματική ανασυγκρότηση των συλλόγων και των διαδικασιών τους. Άλλωστε, το ΜΑΣ (ως ΠΚΣ) δεν έβαλε και εκείνο το λιθαράκι του στη διάλυση των τριτοβάθμιων οργάνων των φοιτητών και των σπουδαστών, της ΕΦΕΕ και της ΕΣΕΕ, όπως και στην υπονόμευση της απόπειρας για τη σύγκληση Πανσπουδαστικών Συνεδρίων; Ακόμα, το ΜΑΣ δε φέρει καμία ευθύνη για την κατάσταση εκφυλισμού των συλλόγων; Για το γεγονός ότι οι Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων εκφυλίζονται και, αντί να έχουν ζωντάνια και να αισθάνεται ο κάθε φοιτητής ότι έχει λόγο και ρόλο σε αυτές, έχουν μετατραπεί σε αγώνες ρητορικής δεινότητας και σε μίνι κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις των διαφόρων παρατάξεων; Αλήθεια, πότε έκανε το ΜΑΣ την παραμικρή προσπάθεια για να οργανωθούν οι φοιτητές -όπως λέει- «ανά τμήμα, εξάμηνο και έτος»; Εκτός αν τα συλλογικά όργανα των φοιτητών, οι Γενικές Συνελεύσεις, οι τμηματικές επιτροπές, οι επιτροπές έτους κ.λπ., έχουν αντικατασταθεί από τις επιτροπές αγώνα-καπέλα. Ή μήπως το ΜΑΣ στο Πάντειο δεν συμφώνησε -μαζί με τις υπόλοιπες παρατάξεις- στον πλήρη εκφυλισμό της διαδικασίας των φοιτητικών εκλογών, κόβοντας 23 ψήφους από την Πορεία και 19 από τις Αγωνιστικές Κινήσεις; Το ΜΑΣ, με την απόφασή του να προχωρήσει στην ίδρυση ξεχωριστού συλλόγου στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό, επί της ουσίας επιθυμεί να οδηγήσει τον ενιαίο φοιτητικό σύλλογο Φιλοσοφικής στο χείλος της διάσπασης, της διαίρεσης και του μαρασμού του. Να δημιουργήσει έναν σύλλογοκομματικό παράρτημα, ένα σύλλογο για τα μέλη και τους φίλους του ΜΑΣ, ένα σύλλογο μακριά και πέρα από τους φοιτητές και τις πραγματικές τους ανάγκες, φτιαγμένο και ραμμένο στα μέτρα του, για να μπορεί να τον ελέγχει. Τέτοιες πρακτικές πρέπει να αποδοκιμαστούν, σε κάθε σύλλογο, όπου και αν προωθηθούν, καθώς όχι μόνο δεν απαντούν στο ουσιαστικό πρόβλημα του εκφυλισμού των συλλόγων, αντίθετα το ενισχύουν και το διαιωνίζουν. Το ΜΑΣ, μέσα από αυτές τις πρακτικές δεν τεμαχίζει μόνο τους ίδιους τους συλλόγους, τεμαχίζει και τη μαζικότητα του φοιτητικού κινήματος. Οι πραγματικά αριστερές, προοδευτικές, δημοκρατικές φωνές μέσα στις σχολές οφείλουν να αγωνιστούν για το αυτονόητο: Για όργανα του φοιτητικού και σπουδαστικού κινήματος δημοκρατικά και αντιγραφειοκρατικά, και όχι όργανα που θα δρουν αποσπασμένα, σε αντίθεση με τις διαθέσεις των φοιτητών-σπουδαστών και σε σύγκρουση με τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, όπως συχνά γίνεται σήμερα. Για μαζικές, δημοκρατικές Συνελεύσεις στις Σχολές και για την επανενεργοποίηση των εκλεγμένων σ’ αυτές Δ.Σ. Για την ελεύθερη, δημοκρατική, ανεμπόδιστη πολιτική και συνδικαλιστική δράση όλων των παρατάξεων και φοιτητών, απολύτως ενάντια όμως στις αντιλήψεις εκείνες που οδηγούν σε μετατροπή των συλλόγων σε κομματοκρατούμενα παραρτήματα, υποσκάπτοντας έτσι τη λειτουργία τους,

αποδυναμώνοντας, απομαζικοποιώντας, διαλύοντας στην πράξη τους συλλόγους. Κάθε προσπάθεια διάσπασης των συλλόγων και γενικότερα του «ενιαίου» του φοιτητικού κινήματος, κάθε λογής ηγεμονισμοί και μικροκομματικές περιχαρακωτικές λογικές πρέπει να βρουν απέναντί τους τη μαχητική ενότητα των φοιτητών, τη μαζική πάλη για το ξαναζωντάνεμα των συλλόγων, για να γίνουν και πάλι πραγματικά εργαλεία κινητοποίησης και αγώνα στα χέρια των φοιτητών.

13


Η «υπεύθυνη» ΔΑΠ ΝΔΦΚ πίσω από πρωτοβουλίες «ανένταχτων» φοιτητών Η

φετινή χρονιά ξεκίνησε με ακόμη ένα ισχυρό χτύπημα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τις απολύσεις 1.500 διοικητικών υπαλλήλων. Ουσιαστικά δεν είναι παρά η συνέχεια προηγούμενων αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών μέτρων, τα οποία ως στόχο έχουν το πέταγμα χιλιάδων υπαλλήλων στην ανεργία και τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Χιλιάδες διοικητικοί υπάλληλοι από πανεπιστήμια όλης τη χώρας αντέδρασαν στις επαπειλούμενες διαθεσιμότητες-απολύσεις με μεγάλους απεργιακούς αγώνες ενώ μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ προχώρησαν σε αναστολή λειτουργίας κάνοντας σαφές πως με τις περικοπές στο προσωπικό και με την υποχρηματοδότησή τους από το κράτος καθίσταται αδύνατη η λειτουργία τους. Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ από την πρώτη στιγμή, όπως συνηθίζει σε όλους τους μεγάλους αγώνες που έχουν ξεσπάσει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προσπάθησε καθ’ υπόδειξη και σε συμφωνία με την κυβέρνηση να υπονομεύσει την απεργία και τον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων. Δημοσίευσε σειρά κειμένων με αίτημα το «άνοιγμα των σχολών» με πρόσχημα το ενδιαφέρον της για τους φοιτητές που χάνουν τις εξεταστικές τους, αδιαφορώντας όμως ουσιαστικά για τις απολύσεις χιλιάδων υπαλλήλων, την υποχρηματοδότηση σε όλους τους τομείς της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τη συνακόλουθη διάλυση κάθε έννοιας δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, που συντελείται τα τελευταία χρό-

14

νια από την τωρινή, καθώς και τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Αποκορύφωμα στην όλη προσπάθεια της ΔΑΠ ήταν η δημιουργία διαδικτυακής πλατφόρμας για συλλογή υπογραφών, με την οποία ζητούσε το άνοιγμα των σχολών. Σε αυτή τους την κίνηση παρατηρήσαμε αρχικά ότι στην ίδια τη διαδικτυακή σελίδα και στο κείμενο, με το οποίο ζητούσαν από τους φοιτητές να υπογράψουν, δεν γινόταν η παραμικρή αναφορά στο όνομα της ΔΑΠ, αφήνοντας την αίσθηση ότι αυτή η πρωτοβουλία προήλθε αυθόρμητα από ανένταχτους φοιτητές, ωστόσο λίγες μέρες μετά έσπευσε στην ιστοσελίδα της να επιβεβαιώσει ότι η ίδια βρίσκεται πίσω από την πρωτοβουλία για συλλογή υπογραφών. Βέβαια και η ευκαιρία αυτή δεν έμεινε ανεκμετάλλευτη από διάφορες εφημερίδες όπως η «Καθημερινή», η οποία με άρθρο της κάνει λόγο για χιλιάδες φοιτητές που ζητούν το άνοιγμα των σχολών. Όμως εδώ έχουμε να παρατηρήσουμε κάτι ακόμα. Οι δημιουργοί αυτής της διαδικτυακής πλατφόρμας είτε δεν έχουν αρκετές γνώσεις σχετικά με το αντικείμενο, είτε θεωρούν ευκολόπιστους τους φοιτητές και όλους εκείνους των οποίων ζητούν την υπογραφή, καθώς μπορεί κάποιος να μπει και να υπογράψει στο σύστημα αυτό όσες φορές θέλει, χρησιμοποιώντας ό,τι όνομα και email θέλει, χωρίς να ελέγχεται από κανέναν και χωρίς να φαίνεται πουθενά. Η υποκρισία όμως της -κατά τα άλλα «υπεύθυνης» δύναμης- ΔΑΠ ΝΔΦΚ δεν σταματάει εδώ. Όπως αναφέρει στις τελευταίες της ανακοινώσεις, αυτή η πρωτοβουλία έπρεπε να παρθεί για να ακουστεί η φωνή των φοιτητών οι οποίοι δεν μπορούν να απευθυνθούν στα συλλογικά τους όργανα γιατί τα πανεπιστήμια φρουρούνται από τους υπαλλήλους. Να ενημερώσουμε την κυρίαρχη δύναμη της ΔΑΠ ότι καθ’ όλη την διάρκεια των κινητοποιήσεων γίνονται προσπάθειες από τους φοιτητές όλων των πανεπιστημίων για την πραγματοποίηση γενικής συνέλευσης, όπου εκεί πρέπει να συζητηθούν όλα τα θέματα. Όμως η ΔΑΠ είναι αυτή που όχι μόνο απέχει από τις συλλογικές διαδικασίες αλλά τις υπονομεύει με κάθε τρόπο. Γίνεται πια ξεκάθαρο σε όλους ποιους σκοπούς και συμφέροντα εξυπηρετεί η ΔΑΠ. Για μία ακόμη φορά χρησιμοποιεί κάθε μέσο σε πλήρη συμφωνία με τον Αρβανιτόπουλο και το υπουργείο για να υπονομεύσει και να ανακόψει τον δίκαιο αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων. Οι φοιτητές πρέπει να κατανοήσουν την υποκριτική στάση της ΔΑΠ και, συμμετέχοντας στα όργανα των συλλόγων τους, να καταδικάσουν τα αντιεκπαιδευτικά και αντιλαϊκά μέτρα που προωθούνται και να παλέψουν μαζί με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και όλης της κοινωνίας για την προάσπιση του δωρεάν και δημόσιου χαρακτήρα των πανεπιστημίων. Βαγγέλης Σ.


Για την ενότητα των αγωνιζόμενων κομματιών της εκπαίδευσης Για την ενότητα των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας από τις εκατοντάδες καταργήσεις νηπιαγωγείων, δημοτικών, γυμνασίων-λυκείων, μέχρι το οριστικό λουκέτο σε 155 (από τα 534) τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, από τις χιλιάδες απολύσεις-μη ανανεώσεις συμβάσεων αναπληρωτών καθηγητών και τις «κινητικότητες» μόνιμων καθηγητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μέχρι τη «διαθεσιμότητα» 1.500 διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων, από το βαθύ ταξικό σάρωμα των μαθητών στο «Νέο» Λύκειο, και τον μικρότερο αριθμό εισακτέων της 10ετίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μέχρι τις οριστικές διαγραφές φοιτητών που υπερβαίνουν τα «ορισμένα» έτη σπουδών, από τα κυβερνητικώς καθοδηγούμενα μαθητοδικεία στα Γιάννενα και τη Λάρισα, και τις πολιτικές επιστρατεύσεις των καθηγητών πριν καν εξαγγείλουν την απεργία τους, μέχρι τους εισαγγελείς που ετοιμάζονται να επέμβουν για να ανοίξουν τα πανεπιστήμια, ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα έχει κατανοήσει την «εξυγίανση» των μνημονίων.

Σ

ε ό,τι αφορά καταρχάς στο φοιτητικό-σπουδαστικό κίνημα, πρέπει να αναφερθεί ότι η περασμένη ακαδημαϊκή χρονιά χρωματίστηκε από τους σημαντικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» και την υποβάθμιση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένας μεγάλος αριθμός σχολών σε όλη την επικράτεια μπήκε σε κύκλο κινητοποιήσεων. Φοιτητές και σπουδαστές πλαισίωσαν μαζικά τις γενικές συνελεύσεις των σχολών τους και υπερασπίστηκαν τις σπουδές τους κόντρα στις απειλές τού υπουργείου παιδείας για «απώλεια εξεταστικής» και «απώλεια εξαμήνου». Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, τμήματα που μπόρεσαν να παρουσιάσουν τη μεγαλύτερη δυνατή μαζικότητα και αποφασιστικότητα στον αγώνα τους, πέτυχαν να αλλάξουν κάποιες από τις καταστροφικές μεταρρυθμίσεις του αντιεκπαιδευτικού νομοσχεδίου, το οποίο τελικά εγκρίθηκε τροποποιημένο μέσα στο κατακαλόκαιρο από το ΣτΕ. Για την προάσπιση της δημόσιας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ιδιαίτερης αξίας θα πρέπει να θεωρείται ο απεργιακός αγώνας των καθηγητών στις αρχές του τρέχοντος σχολικού έτους. Επιτάχθηκαν τον περασμένο Μάιο, και δεν μπόρεσαν να δώσουν στη συγκεκριμένη εκείνη χρονική περίοδο τη μάχη τους ενάντια στις προωθούμενες απολύσεις-κινητικότητες, ενάντια στις καταργήσεις δεκάδων ειδικοτήτων στην τεχνική εκπαίδευση, ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς για το λεγόμενο Νέο(-φιλελεύθερο) Λύκειο. Οι καθηγητές όμως επανήλθαν τον Σεπτέμβριο για να παλέψουν κόντρα στα ίδια προβλήματα, και έδωσαν για πολλές απεργιακές ημέρες ηχηρό αγώνα ενάντια στην κυβερνητική λάσπη και συκοφάντηση, ενάντια στις συμβιβασμένες ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ, ενάντια στην καλλιέργεια ηττοπάθειας και υπόσκαψη της απεργίας από την πλευρά του ΠΑΜΕ. Η δολοφονία του αντιφασίστα Φύσσα ασφαλώς είχε την επίδρασή της στην εξέλιξη της απεργιακής μάχης. Τις ημέρες που διανύουμε, τη σκυτάλη των αγωνιστικών κινητοποιήσεων στην εκπαίδευση έχουν πάρει οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων. Οκτώ συνεχείς εβδομάδες απεργίας είναι η απάντησή τους στα σχέδια της κυβέρνησης: για περίπου 1.500 από αυτούς προβλέπεται άμεσα ο προθάλαμος της βέβαιης ανεργίας, αυτό που εύγλωττα ονομάζεται από την κυβέρνηση «διαθεσιμότητα». Το υπουργείο παιδείας και η

ηγεσία του, η οποία έχει γράψει τη δική της αντιπαιδαγωγική ιστορία απειλών και εκβιασμών, όχι μόνο καταπάτησαν (για μία ακόμη φορά) το Σύνταγμα, παραβιάζοντας το αυτοδιοίκητο το πανεπιστημίων, αλλά προχώρησαν σε άσκηση ανοιχτής τρομοκρατίας προς τους διοικητικούς υπαλλήλους: υπό την απειλή τής «αργίας» ανάγκασαν ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων να απογραφεί, και να θέσει έτσι την υποψηφιότητά του για ένταξη στις μακρές λίστες ανέργων. Με τροπολογία που πέρασε από τη Βουλή, όσοι εργαζόμενοι δεν υπέκυψαν στους εκβιασμούς, κινδυνεύουν άμεσα με απόλυση. Ο αγώνας τον διοικητικών ασφαλώς δεν έχει τελειώσει! Καμία ευρωπαϊκή επιταγή και καμία εγχώρια κοινοβουλευτική τροπολογία δεν στέκεται πάνω από το δικαίωμα των διοικητικών στην εργασία! Κανένας κυβερνητικός σχεδιασμός δεν στέκεται πάνω από το δικαίωμα των φοιτητών να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια ικανά να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις εκπαιδευτικές απαιτήσεις, ως προς την οργάνωση και λειτουργία τους. Ζητούμενο στους εκπαιδευτικούς αγώνες που έρχονται, οι οποίοι «προκαλούνται» από την κυβερνητική μνημονιακή, αντι-εκπαιδευτική και αντι-κοινωνική πολιτική, είναι να μπορέσουν να πετύχουν σε οργάνωση, μαζικότητα, διάρκεια. Τα αγωνιζόμενα κομμάτια φοιτητών, δασκάλων και καθηγητών, εργαζομένων στην εκπαίδευση, καλούνται αφενός να απομονώσουν τις φωνές, τις πολιτικές και τις πρακτικές εκείνες που τα διαιρούν, τα διασπούν και τα αποδυναμώνουν, αφετέρου να αναπτύξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους προς όλους τους εμπλεκομένους στην εκπαιδευτική διαδικασία που επιθυμούν να συμπορευτούν αγωνιστικά μαζί τους. Στη συντονισμένη επίθεση τρόικας και κυβέρνησης, ο ελληνικός λαός και η νεολαία, όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που πλήττονται βάναυσα από τις νέο-αποικιακές μνημονιακές πολιτικές, όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης, πρέπει αντίστοιχα να απαντήσουν συντονισμένα! Να αναπτύξουν δίκτυο αλληλεγγύης που θα αποτρέπει την προσαγωγή μαθητών στα δικαστήρια «για παραδειγματισμό και συμμόρφωση», θα εμποδίζει την τιμωρητική και ρεβανσιστική απώλεια φοιτητικών εξαμήνων και εξεταστικών, θα μπορεί να σταθεί ανάχωμα στις κινητικότητες, διαθεσιμότητες και απολύσεις.

15


ανταποκρίσεις... Το Πάντειο, τα δίδακτρα και η στάση ορισμένων δυνάμεων! Η γενικευμένη επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση παίρνει διαφορετική υπόσταση σε κάθε πανεπιστημιακό χώρο. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πήρε βασικά την επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα. Χρησιμοποιώντας σαν βασικά επιχειρήματα τη συνεχιζόμενη μείωση του προϋπολογισμού του πανεπιστημίου καθώς και την ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει, αφού μέχρι τώρα οι μεταπτυχιακοί φοιτητές σπούδαζαν... δωρεάν, η σύγκλητος του ιδρύματος δρομολόγησε την επιβολής ενός «συμβολικού αντιτίμου» των 500 ευρώ όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, που θα επιτρέπει την συνέχιση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Όπως φαίνεται, από την συνεχή ενημέρωση που έχει το Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι! Σε μια απο τις συνεδρίασεις του Δ.Σ. των φοιτητών η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ισχυρίστηκε, και δεν έχουμε κανένα λόγο να μην την πιστέψουμε, πως τα μεταπτυχιακά δεν θα έχουν όλα το ίδιο κόστος και, όπως είπαν και οι εκπρόσωποι της εκεί, τα δίδακτρα μπορούν να ανέλθουν ακόμη και μέχρι τα 1800 ευρώ σε ορισμένα τμήματα. Φαίνεται καθαρά πως δεν πρόκειται για μια ευκαιριακή επιλογή τής Συγκλήτου ή του Συμβουλίου Διοίκησης του Ιδρύματος, αλλά για μια παγιωμένη αντίληψη που έχει σκοπό να μετακυλίσει, και με σταθερά αυξανόμενα δίδακτρα, το κόστος σπουδών στους ίδιους τος φοιτητές. Να μετατρέψει σταδιακά αν όχι άμεσα την μεταπτυχιακή εκπαίδευση σε μια δυνατότητα λίγων και εκλεκτών, οικονομικά ισχυρών. Έχει ιδιαίτερη σημασία να περιγράψουμε τη στάση των φοιτητικών παρατάξεων και για να είμαστε αρκετά εμπεριστατωμένοι και σχετικά σύντομοι θα ασχοληθούμε με δύο από τις παρατάξεις, που διαδραμάτισαν σημαίνοντα ρόλο σε αυτό το πρόβλημα των φοιτητών, τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και το ΜΑΣ. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, καρφωμένη στην καρέκλα της προεδρίας και της απόλυτης αυτοδυναμίας της σχολής, ενεργοποίησε τις δημαγωγικές πρακτικές της και οδηγήθηκε στην όψιμη καταδίκη της προωθούμενης επιβολής διδάκτρων και μάλιστα κατέφυγε και σε μεθόδους που πολύ πρόσφατα αποδοκίμαζε, όπως για παράδειγμα η παράσταση διαμαρτυρίας(!) Όλη η προηγούμενη ρητορεία που εκανέ εκτενή αναφορά στα πανεπιστήμια που θα λειτουργούν στη βάση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων έκανε φτερά ένεκα της διατήρησης της δημοφιλίας της. Φυσικά όλη αυτή η υπερδραστηριότητα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν μπορεί να εκληφθεί σαν αλλαγή στάσης απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, ούτε αποστοιχίζεται η ίδια, έστω και στιγμιαία, από το αρραγές μνημονιακό τόξο. Αντίθετα, πιεζόμενη από το ενδεχόμενο διαμαρτυριών και αφού δεν κοστίζει τίποτα γι’ αυτή μια ευκαιριακά διαφοροποιημένη στάση, αποφάσισε να οικειοποιηθεί την αντίσταση απέναντι στην επιβολή διδάκτρων. Δεν πρέπει ωστόσο να παραγνωρίσουμε την ύπαρξη μερίδας καθηγητών ή κοσμητόρων που παρακινούν την ΔΑΠ να αντιδράσει. Παρά το κλίμα που δημιουργεί η ΔΑΠ με τις συνεχείς συνεδριάσεις του Δ.Σ., πράγμα που ποτέ δεν συνήθιζε, επιδιώκει οι αντιδράσεις να μείνουν στο επίπεδο των κορυφών των συνδικαλιστικών οργάνων και μη γειωθούν με την πλειοψηφία των φοιτητών. Δεν είναι τυχαίο πως υπονομεύει με κάθε τρόπο την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης κάνοντας παραινέσεις προς τις 16

άλλες δυνάμεις να μη βιάζονται. Δεν είναι όμως η μόνη δύναμη που παρακωλύει την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης! Από κοντά στην υπονόμευση της γενικής συνέλευσης αλλά και ευρύτερα στην έκφραση της αντίθεσης των φοιτητών με μαζικούς όρους, στέκεται και το ΜΑΣ-ΠΚΣ. Σε μια από τις παγιωμένες συνεδριάσεις του Δ.Σ. που η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πρότεινε στις δυνάμεις να καλέσουν από κοινού σε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Πρυτανεία, και αφού όλες οι δυνάμεις συμφώνησαν και είχε σχεδόν τελειώσει η σύνταξη του κειμένου-απόφασης, ο εκπρόσωπος του ΜΑΣ είπε πως διαφωνεί με το να βρεθεί από κοινού με τη ΔΑΠ σε μια παράσταση διαμαρτυρίας και πως «με όλα αυτά δεν βγαίνει τίποτα...» Εν τέλει, κάτω από την πίεση των άλλων δυνάμεων, υπέγραψε, δίνοντας όμως ένα στίγμα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Παρόμοια έπραξε και στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. όταν κατατέθηκε η πρόταση για συμμετοχή στην παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κτήριο που συνεδρίαζε το Συμβούλιο Διοίκησης του Ιδρύματος. Εκεί όμως ο εκπρόσωπος του ΜΑΣ δεν άλλαζε γνώμη, ψηφίζοντας λευκό... Στην ίδια κατεύθυνση, το ΜΑΣ, σε μια απόπειρα γενικής συνέλευσης, παρότι είχε συμφωνήσει με τις άλλες δυνάμεις πλην της ΔΑΠ στην προσπάθεια διεξαγωγής της, εν τέλει δεν εμφανίστηκε ποτέ. Αντίθετα οι συνάδελφοι από το ΜΑΣ παρέμειναν στα τραπεζάκια και με μια σειρά από ακατανόητα επιχειρήματα επέλεξαν να μην μπουν ποτέ στην αίθουσα που γίνεται η γενική συνέλευση. Φαίνεται πως μετά τη λαϊκή οικογένεια που «δεν αντέχει τις απεργίες των εκπαιδευτικών», μετά τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που «δεν αντέχουν ως κλάδος τον αγώνα διαρκείας» ή, καλύτερα, «οποιοδήποτε αγώνα», ήρθε η σειρά των φοιτητών να αποποιηθούν τα πετυχημένα εργαλεία μάχης και αντίστασης που διαθέτουν, τη γενική τους συνέλευση δηλαδή και τις κινητοποιήσεις, και να μπουν στον μακρύ κατάλογο της ηττοπάθειας και της ανημποριάς, περιμένοντας τη δευτέρα παρουσία τής υποτιθέμενης λαϊκής εξουσίας τους. Η υπόθεση της ανασυγκρότησης των συλλόγων δεν μπορεί να στηριχθεί φυσικά ούτε στη ΔΑΠ που είναι βασικός υπαίτιος για την σημερινή κατάσταση των συλλόγων, ούτε όμως και στο ΜΑΣ το οποίο ούτε μπορεί αλλά, κυρίως, δεν θέλει να συνδυάσει το ονομά του με την αγωνιστική ανασύνταξη του φοιτητικού κινήματος.

ΑΣΚΤ Αθήνας Η έναρξη της φετινής ακαδημαϊκής χρονιάς βρήκε τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας σε αναστολή λειτουργίας. Το -ήδη ελλιπές σε αριθμό- διοικητικό προσωπικό της σχολής, παρά την απειλή απόλυσης, συμμετείχε στην απεργία του κλάδου, τουλάχιστον τις πρώτες εβδομάδες. Με το ξεκίνημα του έτους, και μετά τις εισαγωγικές εξετάσεις, οι νέοι πρωτοετείς (αυξημένοι σε αριθμό σε σχέση με πέρυσι) μπαίνουν σε μια σχολή με λιγότερα εργαστήρια, με μαθήματα, θεωρητικά και εργαστηριακά, που δεν γίνονται γιατί δεν υπάρχουν καθηγητές (μετά την διακοπή των συμβάσεων εργασίας διδασκόντων 407), με μια σειρά φοιτητικών παροχών, από την σίτιση και την στέγαση μέχρι τα υλικά των εργαστηρίων και τις εκπαιδευτικές εκδρομές, να είναι πλέον ελάχιστες αν όχι ανύπαρκτες. Αντίστοιχα κάπως οι φετινοί απόφοιτοι βλέπουν


την αξία του πτυχίου, που με τόσο κόπο τελικά απέκτησαν, όλο και να λιγοστεύει, σχεδόν να εξανεμίζεται, καθώς όλο και λιγότερο εξασφαλίζει κάποια ασφάλεια στην ασαφή ζώνη της αγοράς εργασίας, τόσο της γενικής όσο και της ειδικής-καλλιτεχνικής. Όλο και περισσότερο φαίνεται πως ο μνημονιακός ορισμός για τα πανεπιστήμια, και η αντι-εκπαιδευτική πολιτική δύσκολα συμβαδίζουν με έννοιες όπως δημόσιο-δωρεάν, δημοκρατικό, πανεπιστημιακό άσυλο, χρηματοδότηση... Το ζητούμενο στη σχολή δεν είναι προφανώς το νέο γκράφιτι που διακοσμεί τους τοίχους, αλλά το πώς θα παραμένει ανοιχτή στις ανάγκες των φοιτητών της, και των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτήν, από τα μοντέλα μέχρι το διοικητικό προσωπικό, και από τους καθηγητές μέχρι τις καθαρίστριες. Αυτό ακούγεται απλό, αλλά καθόλου αυτονόητο. Ενδεικτική μίας εκ των αντιλήψεων ήταν η παρέμβαση καθηγητή στη πρώτη συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου, ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγόρησε ως αντιδημοκρατική τη διεξαγωγή της συνέλευσης, καθώς θα την επέτρεπε μόνο σε χρόνο μη διεξαγωγής των μαθημάτων.

Ο Σύλλογος της σχολής ξεκίνησε να καλεί σε συνελεύσεις κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων, καταφέρνοντας να συνεδριάσει, με απαρτία, μόνο μετά την έναρξη των μαθημάτων, και εκεί έγινε προσπάθεια, και από πλευράς της Πορείας, να μπουν τα παραπάνω ζητήματα. Η διάθεση του κόσμου που ήρθε στη συνέλευση ήταν θετική στις τοποθετήσεις, αλλά διασπάστηκε στο ζήτημα των ξεχωριστών καλεσμάτων για την επόμενη πανεργατική απεργία. Οι παρατάξεις ΜΑΣ και ΕΑΑΚ επέμειναν στην τελική ψήφιση παραταξιακών πλαισίων, αναγκάζοντας έτσι τον μισό κόσμο σε αποχή από τη ψηφοφορία, και κυριότερα, δίνοντας τελικά την εντύπωση μίας ψευδούς αποτύπωσης των πραγματικών απόψεων του σώματος. Μία τέτοια στάση τρέφει και ενισχύει απόψεις που ακούστηκαν, για συνελεύσεις αντίθετες στην «εκπροσώπηση» και την «ανάθεση», και συλλόγους χωρίς ΔΣ και πολιτικές παρατάξεις, αφού το μόνο ουσιαστικό καθήκον τους δεν είναι άλλο από το να ορίζουν την ημερομηνία της συνέλευσης.

Φυσικό Αθήνας Στο Φυσικό Αθήνας, ενώ η χρονιά είχε ξεκινήσει «ομαλά» με την επαναληπτική εξεταστική, η απεργία των διοικητικών πυροδότησε μια σειρά αντιδράσεων. Ο σύλλογος φοιτητών δεν επαναπαύθηκε με το κλείσιμο του Πανεπιστημίου από την πλευρά της πρυτανείας και κινήθηκε με συνελεύσεις, αποφάσεις καταλήψεων και συμμετοχής στις κινητοποιήσεις των διοικητικών, καθώς και στήριξης της περιφρούρησης της απεργίας τους. Ο πρόεδρος των καθηγητών του τμήματος συνεχίζει στην ίδια πορεία που χάραξε από πέρσι. Φέτος εμπόδιζε τους φοιτητές που είχαν συγκεντρωθεί για την πρώτη συνέλευση εν μέσω κλειστής σχολής απαιτώντας να του δοθούν τα ονόματα των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου για να αποδοθούν ευθύνες σε περίπτωση υλικών ζημιών(!) και απειλούσε με απόλυση της εργαζόμενης στο πόστο του φύλακα (που ούτως ή άλλως κινδυνεύει να τεθεί σε διαθεσιμότητα οσονούπω μαζί με άλλους εργαζόμενους) σε περίπτωση που οι φοιτητές επιχειρούσαν να τον αγνοήσουν. Παρά ταύτα, οι συνελεύσεις κατά κανόνα πραγματοποιήθηκαν. Μέχρι και το τέλος του Οκτωβρίου, η συμμετοχή συνήθως παρέμενε λίγο πάνω από την απαρτία, ενώ παρουσιάστηκαν περιπτώσεις κατά τις οποίες η συνέλευση δεν μπορούσε να διεξαχθεί καθόλου και έπαιρνε αναβολή. Σε μια σχολή περίπου 1.500 ατόμων, και μάλιστα με εξουδετερωμένες ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, η απαρτία είναι στα 95 μόλις άτομα και η συμμετοχή στις συνελεύσεις κυμαίνεται μεταξύ 100-150 φοιτητών. Μεγάλο κομμάτι των φοιτητών του φυσικού από τη μία δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα συλλογικά όργανα τους αφορούν, ενώ, από την άλλη, οι διαδικασίες απαξιώνονται από την εντελώς λαθεμένη λογική των κυρίαρχων αριστερών δυνάμεων του συλλόγου. Ενδεικτικά εδώ μπορούν να αναφερθούν τα γεγονότα που συνδέονται με την απόπειρα διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης στα τέλη Οκτωβρίου. Ας σημειωθεί καταρχάς ότι στο θέμα της συνέπειας, η σχολή δε φημιζόταν ιδιαίτερα. Είναι σύνηθες η συνέλευση να έχει εξαγγελθεί για τις 12 και να αρχίζει 2 και. Δυστυχώς, πάνω σε αυτή την παθογένεια πατά αρκετές φορές η ΠΚΣ, όπως και στην τελευταία συνέλευση του συλλόγου, όπου, αφού κράτησε τις δυνάμεις της έξω από την ούτως ή άλλως- άμαζη συνέλευση, κατήγγειλε κι αποχώρησε, προφανώς κρίνοντας ότι ούτε αυτή τη φορά θα υπερψηφιζόταν το πλαίσιο της επιτροπής αγώνα, δηλαδή του καπέλου που προσπαθεί να φορέσει η ΠΚΣ από την πλευρά της στο σύλλογο. Είναι εμφανές ότι οι κυρίαρχες στο Φυσικό ΠΚΣ και ΕΑΑΚ βασικό μέλημα έχουν οι αγώνες που θα διεξαχθούν να είναι υπό την ηγεμονία τους και όχι να στηριχθούν με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους.

Μαθήματα συντεχνιασμού από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Οδοντιατρικής Αθηνών Ρεσιτάλ συντεχνιασμού έδωσε το προηγούμενο διάστημα η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Οδοντιατρικής με τις θέσεις της για το ζήτημα των διοικητικών υπαλλήλων, τις οποίες δημοσίευσε στο επίσημο site της και παρουσίασε σε Γενική Συνέλευση του συλλόγου φοιτητών. Με περισσή υποκρισία, η ΔΑΠ φέρεται να προβλη17


ματίζεται για τις διαθεσιμότητες- απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων, χαρακτηρίζοντάς τες ως «διόλου ευχάριστες και εύκολες διαδικασίες για τον οποιονδήποτε» αλλά «αναμενόμενες αν σκεφτεί κάποιος τη διαπιστωμένη ασυδοσία που επικρατούσε τόσα χρόνια στο δημόσιο τομέα». Στις θέσεις αυτές περιλαμβάνεται πρόταση για την αντιμετώπιση του προβλήματος της κινητικότητας, συγκεκριμένα στο Τμήμα μας. Έτσι, η κυβερνητική παράταξη, πλήρως εξοπλισμένη με «έξυπνες» ιδέες, προτείνει την αποστολή μιας αντιπροσωπείας, συγκροτούμενης από μέλη ΔΕΠ, διοικητικούς υπαλλήλους και φοιτητές, στο αρμόδιο υπουργείο, ώστε να ζητηθεί η εξαίρεση της σχολής μας από αυτό το μέτρο. Κι αυτό, γιατί η Οδοντιατρική, εκτός από εκπαιδευτικό ίδρυμα, είναι και νοσηλευτικό, και προφανώς το προσωπικό είναι απαραίτητο. Συγκεκριμένα, η ΔΑΠ τονίζει: «...Αδυνατούμε συνεπώς να πιστέψουμε ότι ένας νοήμων άνθρωπος θα αντιμετώπιζε με τα ίδια κριτήρια αξιολόγησης το προσωπικό της σχολής μας, καθότι καθίσταται εμφανές ότι οι ανάγκες μας είναι κατά πολύ περισσότερες από το μέσο όρο τουλάχιστον των σχολών...». Ανάγοντας την πολιτική του υπουργείου και της κυβέρνησης για απολύσεις στο δημόσιο τομέα, πολιτική υπαγορευμένη από την τρόικα, σε πρόβλημα νοημοσύνης, αποκρύπτει στην πραγματικότητα το βάρβαρο των μέτρων αυτών καθώς και τον ταξικό τους χαρακτήρα. Φυσικά, αρνείται στην πραγματικότητα να πράξει οτιδήποτε ουσιαστικό για το ζήτημα αυτό -προβάλλει τους φοιτητές ως τους μόνους που πλήττονται «εν αναμονή ουσιαστικά της “εκτέλεσης” η οποία όμως θα επέλθει σε αγωνιστικό κατά τα άλλα κλίμα», χλευάζοντας τoν αγώνα των εργαζομένων.

18

Σε άλλη ανακοίνωσή της, διαβάζουμε τις θέσεις της για ανοιχτή σχολή όπου παρουσιάζονται τα προβλήματα που έχει επιφέρει η απεργία αυτή. Μεταξύ άλλων, δεσπόζουν οι καθυστερήσεις εγγραφών των πρωτοετών φοιτητών, οι χαμένες εξεταστικές, ο κίνδυνος απώλειας του εξαμήνου, τα έξοδα των οικογενειών φοιτητών από επαρχία, τα χαμένα μεταπτυχιακά, τα χαμένα επιδόματα λόγω αδυναμίας συλλογής εγγράφων που χορηγούνται από τη γραμματεία κ.ο.κ. Σε ρόλο άριστου ενεργοποιητή του κοινωνικού αυτοματισμού, η ΔΑΠ δίνει τα διαπιστευτήριά της και «τιμά» τον τίτλο της ως κυβερνητική παράταξη, μη βγάζοντας φυσικά άχνα για την περαιτέρω υποβάθμιση των σπουδών που θα επέλθει από τις απολύσεις που έχουν μπει στα σκαριά. Τέτοιου είδους λογικές θα πρέπει να καταδικάζονται από τη φοιτητική κοινότητα. Οι φοιτητές πρέπει να καταλάβουν ότι τα έξοδα και η οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών τους δεν είναι αποτέλεσμα της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων αλλά της βάρβαρης μνημονιακής πολιτικής, που εδώ και 3 χρόνια τσακίζει μισθούς και κάθετι δημόσιο και δωρεάν. Πρέπει, επίσης να γίνει κατανοητό, ότι η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο τους διοικητικούς αλλά ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα καθώς τέτοιου είδους μέτρα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση του δημόσιου Πανεπιστημίου.

Φιλοσοφική Αθήνας Και ενώ η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων βρισκόταν σε εξέλιξη και χρειαζόταν την ουσιαστική συμπαράσταση, στήριξη και την αλληλεγγύη όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας (και πρώτα και κύρια των φοιτητών), ο φοιτητικός σύλλογος Φιλοσοφικής δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει ούτε μία Γενική Συνέλευση, σε σύνολο οχτώ προσπαθειών, εκ των οποίων καμία δεν είχε την απαραίτητη απαρτία (212 άτομα), ούτε καν την πλησίαζε! Οι αιτίες για τις οποίες το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε μία «επίμονη χειμερία νάρκη» και για τις οποίες οι φοιτητές έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα συλλογικά τους όργανα, είναι πολλές, βαθιές και δεν μπορούν να αναλυθούν εδώ. Αυτό όμως που ενδιαφέρει σ’ αυτό το σημείωμα είναι η στάση του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου, στο οποίο, παρεμπιπτόντως, έχουν την πλειοψηφία δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Το ΔΣ, λοιπόν, ενώ καλούσε σε Γενική Συνέλευση μία και δύο φορές την εβδομάδα, δεν έκανε ούτε την παραμικρή προσπάθεια ουσιαστικής ενημέρωσης των φοιτητών· Εκτός αν αρκεί μία ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και, από ’κει και πέρα «την ευθύνη την έχει ο κάθε φοιτητής», όπως ακούσαμε από εκπρόσωπο των ΕΑΑΚ! Η Πορεία Φιλοσοφικής θεωρεί ότι είναι σημαντικότερο να γίνεται μία μαζική Γενική Συνέλευση, η οποία θα δώσει και τη δυνατότητα στο σύλλογο να πάρει μία αγωνιστική απόφαση, παρά να καλούνται κάθε εβδομάδα συνελεύσεις, χωρίς να γίνεται η στοιχειώδης ενημέρωση και προετοιμασία, και να καταλήγουν να είναι μαζώξεις των παρατάξεων και των μελών τους. Αποδοκιμάζοντας την αδράνεια του ΔΣ, αναδείξαμε τη σημασία της ουσιαστικής οργάνωσης του συλλόγου, της έγκαιρης ενημέρωσης των φοιτητών, καθώς και της αναγκαιότητας οι Γενικές Συνελεύσεις να μη μένουν σε ένα επίπεδο εξαγγελίας, γεγονός που τις εκφυλίζει και μειώνει το κύρος τους, αλλά να προετοιμάζονται και να ενημερώνονται γι’ αυτές όλοι οι φοιτητές.


Εκπαιδευτικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο Ο

ι εκπαιδευτικοί αγώνες απλώνονται σε όλη την υφήλιο. Τα αιτήματα από τη μακρινή Βραζιλία μέχρι τη γειτονική μας Τουρκία, θυμίζουν, σε πολλές περιπτώσεις, τις εγχώριες διεκδικήσεις μας για προάσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το ίδιο και η αντίδραση των κρατούντων: καταστολή και συκοφάντηση των αγώνων του εκπαιδευτικού κόσμου.

Βραζιλία Δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί απεργούν για πολλές εβδομάδες και διαδηλώνουν μαζικά ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τη συνεχή υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, απαιτώντας οι δαπάνες για την παιδεία να ανέλθουν στο 10%. Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης πλήττουν και τους μισθούς των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ πρόκληση αποτελεί το γεγονός ότι την ίδια στιγμή που η υποχρηματοδότηση μαστίζει τη δημόσια εκπαίδευση, τεράστια ποσά διαπανώνται για μεγάλα αθλητικά γεγονότα, καθώς η Βραζιλία θα είναι η διοργανώτρια χώρα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου το 2014 και των Ολυμπιακών αγώνων το 2016. Στο πλευρό των απεργών βρέθηκαν χιλιάδες πολίτες, ενώ η στρατιωτική αστυνομία πραγματοποίησε «στρατιωτική επιχείρηση», καταστέλλοντας, για μια φορά ακόμη, βίαια τις διαδηλώσεις, στις οποίες τραυματίστηκαν δεκάδες εκπαιδευτικοί. Την ίδια στιγμή, ακόμα και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε ότι οι κυρώσεις που επιβάλλει η τοπική κυβέρνηση του Ρίο στους εκπαιδευτικούς είναι παράνομες, καθώς παραβιάζουν το δικαίωμα των δημοσίων υπαλλήλων στην απεργία.

Γαλλία Οι μαθητές ξεσηκώνονται ενάντια στις συλλήψεις και τις απελάσεις αλλοδαπών συμμαθητών τους. Κλειστά παραμένουν πολλά λύκεια, ενώ κινητοποιήσεις γίνονται σε πολλές πόλεις της χώρας με αίτημα να απαγορευθεί η αποβολή αλλοδαπών μαθητών που έληξε η βίζα τους. Η κυβέρνηση Ολάντ καλεί τους μαθητές να γυρίσουν στα μαθήματά τους, χωρίς να κάνει καμία αναφορά στα αιτήματά τους.

Τουρκία Για εβδομάδες σημειώνονται σποραδικές διαδηλώσεις στην Άγκυρα και εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε άλλες πόλεις εναντίον του σχεδίου να περάσει ένας δρόμος μέσα από το χώρο του πανεπιστημίου, ένα αμφιλεγόμενο έργο που σχεδιάζει ο δήμος της τουρκικής πρωτεύουσας για να αποσυμφορήσει την κίνηση στο οδικό δίκτυο. Η τουρκική κυβέρνηση απαντά με ένταση της καταστολής για μια ακόμη φορά -μετά και τις πρόσφατες διαδηλώσεις του καλοκαιριού ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, η βίαιη καταστολή των οποίων είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών διαδηλωτών- διαλύει τις συγκεντρώσεις που οργανώνουν οι φοιτητές και 26 διαδηλωτές συλλαμβάνονται.

Βρετανία Οι εκπαιδευτικοί προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις αντιδρώντας στα σχέδια της κυβέρνησης για αλλαγές στις συντάξεις και τους μισθούς τους. Σύμφωνα με τα σχέδια αυτά, καθηγητές και δάσκαλοι θα πληρώνονται με βάση την αποδοτικότητά τους(!), ενώ το ποσό που θα τους αντιστοιχεί θα καθορίζεται από τις επιδόσεις των μαθητών και από την αξιολόγηση του διευθυντή της σχολικής μονάδας. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα οι φτωχές πόλεις και συνοικίες να έχουν τους πιο κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς, αφού οι

επιδόσεις των μαθητών σχετίζονται άμεσα με τις κοινωνικές ανισότητες. Στην ουσία καταργείται το εθνικό σύστημα που προβλέπει αυξήσεις με βάση την αρχαιότητα του εκπαιδευτικού. Ανάμεσα στα άλλα, η μεταρρύθμιση προβλέπει τη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών στα 68, αλλά και την παράταση των ωρών διδασκαλίας και την περικοπή των σχολικών διακοπών. «Εμπόδιο στην πρόοδο» χαρακτήρισε ο Βρετανός υπουργός Παιδείας τους απεργούς εκπαιδευτικούς που «θέτουν την ιδεολογία τους πάνω από τα συμφέροντα των μαθητών τους»!

Ισπανία Δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, γονείς και καθηγητές διαδήλωσαν, ενώ τα συνδικάτα προκήρυξαν γενική απεργία κατά της μεταρρύθμισης του εκπαιδευτικού συστήματος. Με βάση τη μεταρρύθμιση αυτή, ανάμεσα στα άλλα, αυξάνονται τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια, ενώ ο αριθμός των μαθητών στην τάξη, από το ανώτερο όριο των 28 που ίσχυε ως σήμερα, αυξάνεται μέχρι και τους 40. Σύμφωνα με τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα, το UGT και το CCOO, το ποσοστό συμμετοχής στην απεργία ανήλθε κατά μέσο όρο στο 83%, αγγίζοντας το 91% στα δημόσια πανεπιστήμια και το 35% στα ημιδημόσια σχολεία, ένδειξη του ότι η προτεινόμενη μεταρρύθμιση αμφισβητείται γενικότερα. Τα συνδικάτα διαμαρτύρονται για την κατάργηση, μέσα σε ένα χρόνο, 25.000 θέσεων καθηγητών σε γυμνάσια και λύκεια, 4.600 σε πανεπιστήμια, και 1.600 θέσεων διοικητικών υπαλλήλων.

Ελλάδα Ίδιο και χειρότερο το σκηνικό και στην Ελλάδα, στυγνό κι εδώ το πρόσωπο των μνημονίων και των κυβερνήσεων που τα εφαρμόζουν ακολουθώντας πιστά τις εντολές των ξένων αφεντικών τους! Συγχωνεύσεις και κλείσιμο σχολείων και τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ, αύξηση ωραρίου και «κινητικότητα» μόνιμων εκπαιδευτικών, απολύσεις αναπληρωτών, «διαθεσιμότητα» εκπαιδευτικών και διοικητικών υπαλλήλων, αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη, οδηγούν στην παραπέρα υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας συνθέτοντας μια εικόνα διάλυσης. Οι υποτελείς ελληνικές κυβερνήσεις των μνημονίων, αφού ώθησαν τους γονείς των μαθητών στην ανεργία και τους καθηγητές τους στη διαθεσιμότητα, προσπαθούν τώρα να διώξουν και τους ίδιους τους μαθητές από το Λύκειο και την τριτοβάθμια εκπαίδευση ορθώνοντας κι άλλους ταξικούς φραγμούς. Το τρίπτυχο: Αντιλαϊκά μέτρα Αγώνες - Καταστολή εμφανίζεται ξανά, με τη βίαιη καταστολή πολλών κινητοποιήσεων και την προσπάθεια ποινικοποίησης των αγώνων, άλλοτε με επιστράτευση των εκπαιδευτικών (όπως και άλλων κλάδων), και άλλοτε με τα μαθητοδικεία. Ο μεγάλος αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων, μετά τη μαζική 8ήμερη απεργία των εκπαιδευτικών τον περασμένο Σεπτέμβρη και τους αγώνες των φοιτητών ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» τη χρονιά που πέρασε, η συμπόρευση όλων των κομματιών της εκπαίδευσης, αλλά και όλης της κοινωνίας και των εργαζόμενων που πλήττονται βάναυσα από την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ θα αποτελέσει σημαντικό βήμα στην απόκρουση των αντιλαϊκών μέτρων. Ο αντιστεκόμενος λαός για να πετύχει νίκες χρειάζεται να βαδίσει μαζικά και αποφασιστικά στο δρόμο του αγώνα! Σοφία Σ. 19


ΜΑΘΗΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Νέο Λύκειο, παλιά συνταγή Μ

ετά τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις 1.200 σχολικών μονάδων και την επίσημη υποβάθμιση άλλω τόσων, μετά το κυριολεκτικό στοίβαγμα μαθητών στις τάξεις, τα επιλεγμένα για τη δυσκολία και ασάφειά τους θέματα στις Πανελλήνιες, η κυβέρνηση, κάτω από τις εντολές των ιμπεριαλιστών της τρόικας, επιχειρεί ένα ακόμη ταξικό χτύπημα στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ξεκάθαρος στόχος της, να εκχωρήσει κι άλλο έδαφος δημόσιου-δωρεάν σχολείου, αποδεικνύοντας ότι το «νέο λύκειο» είναι ένα λύκειο για λίγους, ένα λύκειο που δε «χωράει» όλους τους μαθητές. Την ίδια στιγμή, με τις απολύσεις-διαθεσιμότητες, στέλνει χιλιάδες καθηγητές στην ανεργία. Ευτυχώς, διαρκώς συρρικνούμενο είναι το ακροατήριο εκείνο που ακόμη πείθεται από τις εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας, ότι τάχα το «νέο λύκειο» θέλει «να ξεπεράσει κατεστημένες νοοτροπίες». Το «νέο λύκειο», οι διαθεσιμότητες-κινητικότητες των εκπαιδευτικών και κάθε άλλο μέτρο συρρίκνωσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, υλοποιούνται στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων και περικοπών, αποτελούν απαιτήσεις και επιδιώξεις των εκπαιδευτικών και ευρύτερων σχεδιασμών της ΕΕ, οι οποίες εφαρμόζονται πρόθυμα από τις ντόπιες υποτελείς κυβερνήσεις. Σε γενικές γραμμές, το «νέο λύκειο» προβλέπει: Α) Τη μετατροπή του λυκείου σε ένα ατελείωτο εξεταστικό κέντρο, έναν βαθιά ταξικό, αντιεκπαιδευτικό λαβύρινθο με εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του λυκείου, σε σύνολο 39 μαθημάτων, των οποίων ο βαθμός θα προσμετράται στον τελικό βαθμό πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οδηγώντας πολλούς περισσότερους μαθητές ήδη από την πρώτη τάξη του Λυκείου στα φροντιστήρια. Β) Τη σταδιακή μετατροπή των προγραμμάτων σπουδών με ενδεικτική τη δρομολογούμενη έξωση των καλλιτεχνικών μαθημάτων από το Λύκειο. Μάλλον πρόκειται για «ιστορική πρωτιά» της κυβέρνησης, αφού ποτέ άλλοτε καμία άλλη κυβέρνηση δεν έφτασε να καταργήσει πλήρως τα καλλιτεχνικά μαθήματα από το λύκειο. Γ) Την οριστική κατάργηση 46 ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ και το πέταγμα 20.000 μαθητών έξω απ’ τα σχολεία. Δ) Τη γενίκευση και επέκταση του βάρβαρου μέτρου της «μαθητείας», δηλαδή της φθηνής ή απλήρωτης εργασίας ανηλίκων, μέσα από μορφές «πρακτικής άσκησης». Με απλά

λόγια, προσφορά φθηνού ή και δωρεάν εργατικού δυναμικού στους εργοδότες. Όλα αυτά, με δεδομένη τη σχεδιαζόμενη επαναφορά της βάσης του 10 έρχονται να συναντήσουν την ήδη επιδεινωμένη κατάσταση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με πρόσφατα χτυπήματα τη δραματική μείωση των εισακτέων στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας, σε συνδυασμό με τις καταργήσεις-συγχωνεύσεις 155 τμημάτων, που έφερε το περίφημο σχέδιο «Αθηνά». Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση φροντίζει να πριμοδοτεί σταθερά την ιδιωτική εκπαίδευση, εξισώνοντας τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων από τα ιδιωτικά κολέγια, με εκείνα των πτυχιούχων των δημόσιων πανεπιστημίων. Αν το υπουργείο έχει δίκιο σε ένα πράγμα, αυτό είναι ότι «το νέο λύκειο αποτελεί τομή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Σε όλα τα υπόλοιπα διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Δεν είναι άλλωστε υποκριτική η δήλωση του Αρβανιτόπουλου ότι «με το νέο λύκειο οι μαθητές δε θα χρειάζονται φροντιστηριακή ενίσχυση», την ίδια στιγμή που μειώνονται οι εισακτέοι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ίδια στιγμή που οι μαθητές θα δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις ήδη από την 1η Λυκείου; Τα μέτρα αυτά ενισχύουν ή όχι την ιδιωτική φροντιστηριακή παρεκπαίδευση; Και φαίνεται πια ξεκάθαρα πόσο απατηλό είναι το σύνθημα του υπουργείου Παιδείας «Πρώτα ο μαθητής». Πρώτα ο μαθητής, με στοίβαγμα 30 μαθητών ανά τμήμα. Πρώτα ο μαθητής, με απανωτές εξετάσεις από την πρώτη κιόλας τάξη του Λυκείου. Πρώτα ο μαθητής, με την κατάρτιση και την εξειδίκευση να αντικαθιστά τη μόρφωση και την καλλιέργεια. Τελικά, μήπως το σωστό σύνθημα θα ήταν «πρώτα τα μνημόνια»; Αυτό είναι το «νέο λύκειο» που ευαγγελίζεται το υπουργείο παιδείας. «Νέο» λύκειο με παλιά και φθαρμένα υλικά. Νέο-φιλελεύθερο Λύκειο. Ένα λύκειο στο οποίο δεν θα χωρούν οι μαθητές των φτωχών-λαϊκών οικογενειών, ένα σχολείο-εξεταστικό κάτεργο, στο οποίο δεν θα έχουν θέση η μόρφωση και η ευρύτερη καλλιέργεια, με όλη την εκπαιδευτική διαδικασία να περιορίζεται στη δεξιότητα και την κατάρτιση. Πέταγμα χιλιάδων μαθητών έξω απ’ τα σχολεία, μετατροπή των σπουδών σε πολυτέλεια για λίγους και εκλεκτούς, ενίσχυση της ιδιωτικής παρεκπαίδευσης, αυτή είναι η παιδεία που ονειρεύονται οι ξένοι δυνάστες της τρόικας και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους, μια παιδεία φτιαγμένη και ραμμένη στα μέτρα των μνημονίων.

Τρομοκρατία σε βάρος μαθητών Η φετινή χρονιά, πέρα από τα «αυτονόητα» για όλα τα τελευταία έτη προβλήματα (ελλείψεις καθηγητών-βιβλίων, πενιχρή χρηματοδότηση σχολείων) άνοιξε για τους μαθητές υπό την αιγίδα του «νέου» Λυκείου. Τα αντιεκπαιδευτικά σχέδια του μαύρου μετώπου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ ψηφίστηκαν ως νόμος και τίθεται από φέτος σε εφαρμογή ένα Λύκειο με πολλαπλούς εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς. «Νέο» Λύκειο σημαίνει πανελλαδικές εξετάσεις από την Α΄ Λυκείου, 30αρια τμήματα, μαθητεία-δουλεία στα ΕΠΑΛ, ενώ όποιος δεν θα έχει λεφτά για φροντιστήριο θα πετάγεται ουσιαστικά έξω από το σχολείο. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, το μαθητικό κίνημα δεν έμεινε παθητικός θεατής των εξελίξεων. Σε πολλά σχολεία ανά την επικράτεια έγιναν συνελεύσεις όπου συζητήθηκε το «νέο» Λύκειο και πάρθηκαν αποφάσεις για καταλήψεις. Σε μερικές μέρες το κύμα των καταλήψεων απλώθηκε σε όλη τη χώρα, το οποίο εκφράστηκε μέσα από τις απεργιακές συγκεντρώσεις των καθηγητών αλλά και από μαθητικές διαδηλώσεις. Έτσι λοιπόν οι μαθητές μπήκαν κι αυτοί δυναμικά στον 20

πανεκπαιδευτικό-πανδημοσιοϋπαλληλικό αγώνα που είχε ήδη ξεκινήσει. Και, για άλλη μια φορά, το μαθητικό κίνημα ήρθε αντιμέτωπο με την κρατική καταστολή. Συνέβησαν απίστευτα πράγματα. Ανήλικοι μαθητές που αγωνίζονταν για να μπορούν να έχουν σχολείο αύριο, να έχουν βιβλία και καθηγητές, αντιμετωπίστηκαν ως κοινοί ποινικοί κατηγορούμενοι, χτυπήθηκαν, προπηλακίστηκαν, ενώ αρκετοί ακόμα σέρνονται στα δικαστήρια. Αυτή ήταν η συνέχεια μιας πολιτικής εκβιασμού που ακολούθησαν οι τοπικές διευθύνσεις δευτεροβάθμιας και αντιδήμαρχοι, οι οποίοι δεν έκαναν διάλογο για τα προβλήματα που προέκυψαν από την πρώτη στιγμή στα σχολεία, αλλά κουβέντιαζαν-διέταζαν ένα μόνο ζήτημα: ανοίξτε τα σχολεία. Πιο συγκεκριμένα, πέρα από τις γνωστές «συζητήσεις» μαθητών-γονέων-καθηγητών που τις καλούν οι τοπικές δευτεροβάθμιες διευθύνσεις, αντιμετώπισαν και ανοιχτή τρομοκρατία. Στη Λαμία στις 7/10 αστυνομία κι εισαγγελέας έκαναν έφοδο στο 1ο ΕΠΑΛ και συνέλαβαν 20 μαθητές, από τους οποίους 8 τους σέρνουν στα δικαστήρια κι ήδη τους 6 τους


καταδίκασαν σε 20 μέρες και 4 μήνες φυλάκιση, χωρίς μάλιστα την παρουσία δικηγόρου. Στην Ηγουμενίτσα στις 16/10 μετά από μήνυση που κατέθεσε ο διευθυντής του 1ου ΕΠΑΛ, το οποίο βρισκόταν υπό κατάληψη, και του ΙΕΚ που βρίσκεται έναντι του ΕΠΑΛ, η αστυνομία έσπασε την κατάληψη και συνέλαβε 10 μαθητές, τους οποίους σέρνει στα δικαστήρια. Στην Καστοριά στις 8/10, η ΟΠΚΕ μπαίνει σε σχολικό συγκρότημα της πόλης και κάνει σωματικό έλεγχο σε μαθητές. Στη Σάμο «αγανακτισμένοι γονείς» έσπασαν λουκέτα και προπηλάκισαν μαθητές στο ΓΕΛ και στο γυμνάσιου Καρλοβάσου . Στις 8/10 στο 6ο Γυμνάσιο Καλλιθέας κάποιοι «οργισμένοι» γονείς με μπροστάρη άγνωστο ενήλικα πήγαν στο

σχολείο. Αυτός, στην τραμπούκικη προσπάθειά του να ανοίξει την πόρτα, τραυμάτισε μια μαθήτρια, ενώ απείλησε με μαχαίρι, κλότσησε και χτύπησε μαθητές. Αξίζει να σημειώσουμε ότι κι ο πρόεδρος του συλλόγου γονέων ζητούσε από τους μαθητές που βρισκόταν εκτός κατάληψης να καταδώσουν αυτούς που ήταν στην κατάληψη. Στα Γιάννενα, για να σπάσουν το αγωνιστικό φρόνημα των μαθητών, πέραν από τις βραδυνές περιπολίες της αστυνομίας στα κατειλημμένα σχολεία σε καθημερινή βάση, στις 26/09 κι ενώ το κύμα των καταλήψεων είχε αγκαλιάσει τα περισσότερα ΓΕΛ της πόλης, παρουσιάστηκε η αστυνομία στα σχολεία υπό κατάληψη και ζήτησε να εκκενωθούν, ενώ η εισαγγελέας κάλεσε τους συλλόγους γονέων σε απολογία. Ήταν η συνέχεια ενός κλίματος τρομοκρατίας και πίεσης που ξεκίνησε με τις «συσκέψεις» γονέων-μαθητών και της αντιδήμαρχου καθώς και με τους υπόλοιπους τοπικούς διευθυντές εκπαίδευσης. Ακόμα, ο διευθυντής του 4ου ΓΕΛ της πόλης έφτασε να δηλώσει, θέλοντας να ενισχύσει το κλίμα συκοφάντησης και τρομοκρατίας, ότι το σχολείο του δεν το κατέλαβαν οι μαθητές αλλά...κουκουλοφόροι! Αξίζει να σημειώσουμε και τα γεγονότα που συνέβησαν στο 1ο ΕΠΑΛ Ξάνθης, όπου η τραμπούκικη «αντισυστημική» Χ.Α. έκανε προβοκάτσια και τραμπούκισε μαθητές. Δεν μας εκπλήσσει αυτή η κατάσταση. Για να περάσει το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζει το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ πρέπει να δείξουν «μηδενική ανοχή» στους κοινωνικούς λαϊκούς αγώνες. Το έδειξαν όταν επιστράτευαν τους καθηγητές και άλλους επίσης κλάδους, το δείχνουν όταν χτυπούν βάναυσα κάθε κινητοποίηση. Θέλουν να τσακίσουν κάθε φωνή που αντιστέκεται. Γιατί γνωρίζουν ότι ο μόνος που μπορεί να βάλει φρένο και να ανατρέψει την πολιτική και τα σχέδια τους είναι ο οργανωμένος λαός που θα αγωνίζεται μαζικά. Όσον μας αφορά, οφείλουμε να συνεχίσουμε να παλεύουμε παρά την τρομοκρατία, τις ανοιχτές απειλές και τα μαθητοδικεία. Πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δημιουργηθεί ένα μαζικό λαϊκό κίνημα που θα αντισταθεί στη διάλυση του δημόσιου σχολείου, στην εξαθλίωση και την υποτέλεια, στα αντιδραστικά κυβερνητικά μέτρα και στα μνημόνια. Γιώργος Ρ.

Στο στόχαστρο και η καλλιτεχνική παιδεία Η

«αναδιάρθωση» της δημόσιας παιδείας όπως αυτή υπαγορεύεται από τη μνημονιακή πολιτική, συνεχίζεται από μεριά της συγκυβέρνησης Ν.Δ.-Π.Α.Σ.Ο.Κ., πάντοτε με απώτερο σκοπό την ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην εκπαίδευση καθώς και τη δημιουργία του σχολείου των λίγων και εκλεκτών. Αυτή τη φορά στο στόχαστρο της κυβέρνησης μπαίνει και η καλλιτεχνική παιδεία. Με μια βιαστική κίνηση στην 1η του Αυγούστου, ανακοινώθηκαν στις δευτεροβάθμιες διευθύνσεις της χώρας τα νέα ωρολόγια προγράμματα λυκείου και γυμνασίου στα οποία παραδόξως δεν γινόταν λόγος για τέχνη ή πολιτισμό, και μάλιστα δόθηκε η εντολή να εφαρμοστούν άμεσα. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου που πέρασε, υπερψηφίστηκε στη Βουλή το νέο σχέδιο νόμου με ονομασία «Αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και λοιπές Διατάξεις» ή πιο απλά, «Νέο Λύκειο». Σύμφωνα με το νομοσχέδιο αυτό, στα δημόσια λύκεια καταργούνται τα τέσσερα καλλιτεχνικά μαθήματα που είχαν παραμείνει ανέπαφα, (ας σημειωθεί ότι το μάθημα των Εικαστικών είχε ήδη καταργηθεί) δύο εκ των οποίων, γραμμικό και ελεύθερο σχέδιο, εξετάζονται ακόμη πανελλαδικά και είναι απαραίτητα για την εισαγωγή σε πολλές ανώτατες και τεχνικές σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα συγκεκριμένα δύο μαθήματα που ήταν επιλογής,

αντικαθιστούνται από το ασαφούς περιεχομένου αντικείμενο, «Ευρωπαϊκός Πολιτισμός», μάθημα θεωρητικό που προβλέπεται πως θα διδάσκεται από φιλολόγους. Στο νομοσχέδιο προβλέπεται η δημιουργία «τμημάτων ενίσχυσης» για τα μαθήματα αυτά, αν και δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμη η λειτουργία τους, καθίσταται παρ’ όλα αυτά εμφανές ότι θα λειτουργούν εκτός σχολικού ωραρίου. Δεν χρειάζεται να ειπωθεί ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της πράξης αυτής, μαζικές απολύσεις καλλιτεχνικών εκπαιδευτικών, ενίσχυση της παραπαιδείας. Ταυτοχρόνως, στα ΕΠΑΛ καταργείται ο τομέας Εφαρμοσμένων Τεχνών αφήνοντας μετέωρο ένα πλήθος μαθητών. Το νομοσχέδιο δεν παραβλέπει και τα παιδιά του γυμνασίου όμως. Το μάθημα της Μουσικής βρίσκεται πλήρως εξοστρακισμένο ενώ τα Καλλιτεχνικά διδάσκονται πλέον μονάχα στην Α’ Γυμνασίου. Εν ολίγοις, η μόνη αναφορά στην καλλιτεχνική παιδεία είναι πλέον ένα από τα έξι αντικείμενα που καλείται ο μαθητής να επιλέξει στο γυμνάσιο στις νέες Ερευνητικές Εργασίες, γνωστές και ως «project». Το αντικείμενο ονομάζεται «Πολιτισμός και Δραστηριότητες Τέχνης» και διδάσκεται ουσιαστικά από όποιον καθηγητή προλάβει, οποιαδήποτε κι αν είναι η ειδικότητά του. Φοίβος Α. 21


ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ Περί Κοινωνικού Αυτοματισμού «Το πλενάζον προσωπικό δεν μπορεί να επιβαρύνει το κοινωνικό σύνολο χωρίς να είναι χρήσιμο για κάποιο έργο» - Δημήτρης Ρέππας το 2011 για απολύσεις στο Δημόσιο. «Συνεχίζεται η καθημερινή ταλαιπωρία για χιλιάδες επιβάτες» - δελτία ειδήσεων για απεργία εργαζόμενων στα ΜΜΜ το 2013. «Δε θα επιτρέψουμε σε κανέναν να παίξει με τον κόπο και την αγωνία των μαθητών» - Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος για απεργία καθηγητών το Μάη του 2013. «Σε μία περίοδο που ο ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για ιερές αγελάδες που παραμένουν άθικτες...» - Σίμος Κεδίκογλου για εργαζόμενους στην ΕΡΤ το 2013.

Μ

ερικές μόνο φράσεις από ένα μακρύ κατάλογο αντίστοιχων δηλώσεων που έχουν ειπωθεί κατά καιρούς από στελέχη των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων και τα φερέφωνά τους-ΜΜΕ, πυροδοτώντας τον λεγόμενο κοινωνικό αυτοματισμό. Με δυο λόγια, ο κοινωνικός αυτοματισμός αναφέρεται στην εναντίωση μίας ή περισσότερων κοινωνικών ή εργασιακών ομάδων σε μια άλλη. Ως όρος, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά και προωθήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη και τον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο Δ. Ρέππα το 1997, κατά τη διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων που είχαν ξεσπάσει ενάντια στην αντιδραστική αγροτική πολιτική που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. (περιορισμός αγροτικής παραγωγής, αύξηση κόστους παραγωγής, μείωση τιμών και επιδοτήσεων κ.λπ.). Σαν εργαλείο, όμως, ανέκαθεν χρησιμοποιούταν και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από την αστική τάξη και την εκάστοτε κυβέρνησή της, ώστε να στραφεί μία ομάδα απέναντι σε μια άλλη με απώτερο σκοπό την εύκολη εφαρμογή διάφορων αντιλαϊκών πολιτικών και την εξυπηρέτηση πάντοτε των συμφερόντων τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιπτώσεις επικείμενης ανακοίνωσης και ψήφισης νομοσχεδίων ή μέτρων που στρέφονται εναντίον ενός κλάδου εργαζομένων, προηγείται και η απαιτούμενη συκοφάντησή του. Έτσι, ο εκάστοτε κλάδος (π.χ. καθηγητές) παρουσιάζεται ως ευνοημένος σε σχέση με τους υπόλοιπους, ως ένας κλάδος που απολαμβάνει αρκετά προνόμια, και μάλιστα υπερβολικά πολλά για το έργο που προσφέρει στην κοινωνία. Επιπλέον, κάθε φορά που κάποιο τμήμα της κοινωνίας απεργεί και αγωνίζεται βγαίνοντας στο δρόμο και διεκδικώντας αυτά που του ανήκουν, τα κυβερνητικά επιτελεία και τα παπαγαλάκια τους δεν διστάζουν να ρίξουν τόνους λάσπης ισχυριζόμενα ότι με τις συγκεκριμένες πρακτικές θίγεται το κοινωνικό σύνολο (π.χ. κίνδυνος δημόσιας υγείας από απεργία οδοκαθαριστών, κλείσιμο καταστημάτων την ημέρα των διαδηλώσεων κ.λπ.). Πάγια τακτική λοιπόν, όλων των αστικών κυβερνήσεων και των προπαγανδιστικών τους επιτελείων είναι αρχικά η πυροδότηση ενός κλίματος, με δηλώσεις όπως αυτές 22

που αναφέρθηκαν αρχικά, ώστε να ενεργοποιηθεί το αντιδραστικό αυτό αντανακλαστικό της κοινωνίας. Στη συνέχεια, λειτουργώντας σε ένα βαθμό υπογείως, παίζουν το ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στα «αντίπαλα» κομμάτια της κοινωνίας, πάντοτε βέβαια εναντίον των αγωνιζόμενων. Με την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», τα δημοσιογραφικά πρακτορεία της αστικής τάξης, προβάλλουν εκτεταμένα δήθεν αγανακτισμένους πολίτες που δεν δείχνουν καμιά ανοχή προς κλάδους που αμοίβονται «παχυλά», με χαρακτηριστικό παράδειγμα την αιώνια διαμάχη μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Επιπλέον, για κάθε περίσταση απεργίας, η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, διαθέτουν στη φαρέτρα τους βέλη-«αγανακτισμένους» με στόχο κάθε κλάδο που διεκδικεί και προσπαθεί να κατακτήσει ή να διαφυλάξει τα δικαιώματά του. Για τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, υπάρχουν οι αγανακτισμένοι πολίτες που χάνουν το μεροκάματο επειδή δεν μπορούν να προσεγγίσουν τη δουλειά τους, για τους εκπαιδευτικούς, οι αγανακτισμένοι γονείς και τα παιδιά τους που δεν μορφώνονται, για τους γιατρούς, οι αγανακτισμένοι ασθενείς που καθυστερεί η θεραπεία τους, για τους ναυτεργάτες, οι αγανακτισμένοι αγρότες που σαπίζουν τα προϊόντα τους κ.ο.κ. Σήμερα, ολοένα και περισσότερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας βιώνουν στο πετσί τους τις συνέπειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται από τις υπόδουλες σε Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές ελληνικές κυβερνήσεις. Σ’ αυτές τις συνθήκες, οι αστοί πολιτικοί και τα ΜΜΕ δεν διστάζουν να ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο χυδαιότητας επιχειρώντας να οδηγήσουν τον κοινωνικό αυτοματισμό στο ζενίθ, ώστε να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον του λαού από τα πραγματικά προβλήματα αυτής της πολιτικής, κατασκευάζοντας αποδιοπομπαίους τράγους και φανταστικούς εχθρούς, σπέρνοντας έριδες και ενοχοποιώντας κοινωνικές ομάδες. Είναι χαρακτηριστική και προκλητική η δήλωση σε τηλεοπτικό πάνελ κυβερνητικών στελεχών ότι «Yπάρχουν ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα και κανείς δεν μιλάει γι’ αυτούς. Γι’ αυτούς η διαθεσιμότητα του δημόσιου τομέα θα ήταν σαν μάννα εξ ουρανού!», ξεπερνώντας κάθε όριο ξεδιαντροπιάς και υποκρισίας. Συνοψίζοντας, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο, ιδιαίτερα στις μέρες μας, ότι ο κοινωνικός κανιβαλισμός που επιχειρείται κάθε φορά, με τη μετατροπή ενός αγωνιζόμενου κλάδου σε «συντεχνία», «εχθρό της ομαλότητας», «σαμποτέρ της οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας του τόπου» έρχεται να αποπροσανατολίσει το λαό και να συσκοτίσει τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική. Και έρχεται βέβαια για να κρύψει επιμελώς ότι ο εχθρός είναι κοινός για όλους τους εργαζόμενους... Είναι η κυβέρνηση, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη και οι ιμπεριαλιστές συνέταιροι, προστάτες και κηδεμόνες της. Μυρτώ Σ.


Ενάντια στην κρατική βία και τρομοκρατία Μ

ε την υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς των μνημονίων και στον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της Τρόικας, κύριο ζήτημα πλέον στα μυαλά και στις συζητήσεις των Ελλήνων, όχι άδικα ασφαλώς, είναι η απότομη και βαθειά χειροτέρευση των όρων ζωής, αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων κυμάτων βάρβαρων οικονομικών μέτρων που συνοδεύουν κάθε νέο μνημόνιο που υπογράφεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, μιας και το προηγούμενο έχει αποτύχει. Χωρίς να επεκταθούμε άλλο σε αυτό, έχουν γραφτεί ήδη πάρα πολλά, χρειάζεται να φωτιστεί ένα φαινόμενο που αναπτύσσεται παράλληλα με τον οικονομικό στραγγαλισμό του λαού. Είναι γενικώς αποδεκτό, ότι η αστυνομική βία έχει αναβαθμιστεί κατά πολύ στον καιρό των μνημονίων. Σχεδόν δεν υπάρχει κάποια πλατειά λαϊκή εκδήλωση αντίστασης που να μην έχει πνιγεί σε τόνους χημικών και να μην έχει δεχθεί τις ροπαλιές των δυνάμεων καταστολής. Βέβαια αυτό μπορεί να μην εκπλήσσει ιδιαίτερα. Η χώρα ζει μια πρωτοφανή κατάσταση, με μέτρα αδιανόητα πριν λίγο καιρό. Αυξάνει η λαϊκή αντίσταση και οργή, αυξάνει και η πυγμή, προκειμένου να περάσει η κυβερνητική πολιτική. Όμως, κατά τόπους, κατά κλάδους και σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής, έχουμε νέα φαινόμενα, στα οποία δεν είχαμε συνηθίσει. Οι κάτοικοι της Κερατέας βρέθηκαν για μεγάλο διάστημα σε κάτι που θύμιζε κατάσταση πολιορκίας της περιοχής τους από τα ΜΑΤ, επειδή αρνήθηκαν την υποβάθμιση της περιοχής τους. Σήμερα, παρόμοια κατάσταση βιώνουν οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, επειδή αντιστέκονται στην ολοσχερή καταστροφή του τόπου τους, που θα επιφέρει η εξόρυξη του χρυσού, ο «χρυσός θάνατος» όπως λένε. Αναμφίβολα αποτελεί μια νέα εικόνα αυτό. Μαθαίνουμε και νέες λέξεις πολλοί νέοι. Αγροτοδικείο. Πολλοί αγρότες πλήρωσαν και πληρώνουν τις κινητοποιήσεις του χειμώνα του 2011, καθήμενοι στα εδώλια των αγροτοδικείων, με κατηγορίες όπως «παρακώλυση των συγκοινωνιών»… Ο αγώνας τους ποινικοποιήθηκε. Στα τέλη του Σεπτέμβρη, είχαμε το ξέσπασμα σχολικών καταλήψεων ενάντια στο «Νέο Σχολείο». Αντιμετωπίστηκαν με εισβολές τις ΟΠΚΕ (Ομάδες Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος) σε διάφορα σχολεία και με μαθητοδικεία, που στήθηκαν και καταδίκασαν ανήλικους μαθητές στη Λαμία, και αλλού, στο άψε σβήσε. Και δω ποινικοποίηση αγώνα και τρομοκρατία απέναντι σε ανήλικους μαθητές. Πρόσφατα, με τη γελοία αφορμή της παρουσίας μικροπωλητών, είχαμε εισβολή των ΜΑΤ στην ΑΣΣΟΕ, αλλά και λίγο πρωτύτερα εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου και μάλιστα προληπτική! Εικόνα που φέρνει στο νου την περίο-

δο της δικτατορίας. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει της απεργίες με επιστρατεύσεις. Το είδαμε στην περίπτωση των εργαζομένων στο μετρό, όπου έσπασε η απεργία με έφοδο των ΜΑΤ, το είδαμε και λίγο πριν το καλοκαίρι στην περίπτωση των εκπαιδευτικών, που επιστρατεύθηκαν…. πριν καλά-καλά αποφασίσουν απεργία! Μιλώντας για απεργίες, όλο και πληθαίνουν αυτές που χαρακτηρίζονται παράνομες και καταχρηστικές από τη «δικαιοσύνη». Τα γεγονότα της ΕΡΤ, ο τρόπος που αποφασίστηκε η διάλυσή της, η διακοπή του σήματος και τα τωρινά γεγονότα των τελευταίων ημερών, αποτελούν άλλη μια περίπτωση επίδειξης ωμού αυταρχισμού από την μεριά της κυβέρνησης, με έντονους συμβολισμούς. Μιας κυβέρνησης που λειτουργεί με τις πλέον συνοπτικές διαδικασίες, πολλές φορές καταργώντας και γελοιοποιώντας το κοινοβούλιο. Μιας κυβέρνησης στην οποία μετέχουν γνωστά ακροδεξιά στοιχεία. Θα μπορούσαμε να πούμε και άλλα. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, όσο και αν η κυβέρνηση καμώνεται τον εγγυητή της ομαλότητας απέναντι στα «δύο άκρα», είναι αυτή που πρώτη απ’ όλους, διαταράσσει την όποια ομαλότητα, προωθεί τον εκφασισμό του κράτους και της δημόσιας ζωής. Όλα όσα προαναφέραμε και άλλα πολλά δείχνουν ακριβώς αυτό, δεν χάνεται καμία ευκαιρία προς σε αυτήν την κατεύθυνση. Το πρόβλημα είναι μεγάλο, το ίδιο και το καθήκον που μπαίνει. Ελλείψει μέχρι τώρα, μαζικού οργανωμένου λαϊκού κινήματος αντίστασης, πολλά τμήματα του πληθυσμού, είτε από φόβο, είτε από απογοήτευση, είτε και από τον ατομισμό που καλλιεργείται από αυτό το κενό, είναι πιθανό να συνηθίσουν θέλοντας και μη αυτές τις νέες εικόνες και φαινόμενα, τον αναβαθμισμένο αυταρχισμό. Οι λαϊκοί αγώνες, πέρα από την απόκρουση και ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής που φτωχαίνει το λαό, πρέπει να έχουν στην προμετωπίδα τους και την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, την πάλη κατά του φασισμού και την καταγγελία της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Ίσως φαντάζει αυτονόητο, αλλά χωρίς αυτό το στοιχείο, με έναν περιορισμό στα οικονομικά αιτήματα, πολύς κόσμος μπορεί να γίνει δέκτης της δημαγωγίας της ακροδεξιάς. Οι νεολαίοι αγωνιστές και η νεολαία γενικότερα, ως δυναμικό κομμάτι του λαού, οφείλει και μπορεί να μπολιάσει τους λαϊκούς αγώνες με αυτό το στοιχείο. Η επέτειος του Πολυτεχνείου προσφέρεται ακριβώς γι’ αυτό. Σπύρος Κ.

23


Για τη θεωρία των δύο άκρων «Ό

σοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει... ...Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα “λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες” και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών “ιεράς αγανακτήσεως” και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη». Αυτά που πριν από ένα χρόνο (16/9/2012) γράφονταν στην «Καθημερινή», γίνονται τώρα κεντρική πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Σαμαρά. Αξιοποιώντας την δολοφονία του αντιφασίστα Πάυλου Φύσσα από μέλος της Χρυσής Αυγής, η κυβέρνηση μέσω δηλώσεων στελεχών της, πρωθυπουργικών συμβούλων, όπως επίσης και του ίδιου του πρωθυπουργού, προχωρά στην άθλια εξίσωση της δολοφονικής δράσης των φασιστών με τον αγώνα του λαού μας ενάντια στην βάρβαρη πολιτική των μνημονίων μέσω της ανιστόρητης θεωρίας των δύο άκρων. Μετά τις δηλώσεις του Χρ. Λαζαρίδη το ίδιο το βράδυ του φόνου που αποφάσισε να επιτεθεί στην αριστερά, και του Φ. Κρανιδιώτη που υποστήριξε ότι «φυλάμε τις σφαίρες για τον πραγματικό αντίπαλο, το άλλο άκρο», ήρθε να προστεθεί και η δήλωση Σαμαρά από τις ΗΠΑ ότι «εκτός από τη Χρ. Αυγή πρέπει να αντιμετωπίσει και το άλλο άκρο, την ακραία αντιπολίτευση που μιλάει

για έξοδο από το ΝΑΤΟ, το ευρώ και την ΕΕ» εξισώνοντας με αυτόν τον τρόπο την φασιστική δράση με τους μεγάλους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Σήμερα, και όσο θα οξύνεται η κρίση, τόσο περισσότερο ο λαός θα τραβιέται στο δρόμο του αγώνα και τόσο περισσότερο θα αποκαλύπτεται στον λαό, ο χαρακτήρας του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και όσο θα ακολουθείται αυτή η πολιτική, τόσο περισσότερο θα κερδίζουν έδαφος μέσα στο λαό οι μεγάλοι αντιιμπεριαλιστικοί στόχοι του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και για την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Αυτήν ακριβώς την εξέλιξη θέλει να προλάβει η κυβέρνηση και γι’ αυτό χτυπάει όντως «τον πραγματικό της αντίπαλο», το λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Από την μεριά μας πιστεύουμε ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με μετρα διοικητικού χαρακτήρα. Αυτοί που μέχρι χθες αξιοποιούσαν τη δράση της Χρ. Αυγής για την τρομοκράτηση του λαού και των αγώνων του και σήμερα παρουσιάζονται ως πολέμιοι του φασισμού και τιμητές της δημοκρατίας, είναι αυτοί που με την βάρβαρη πολιτική τους έχουν την κύρια ευθύνη για την ανάπτυξη του φασιστικού φαινομένου. Και όσο θα ακολουθείται αυτή η πολιτική, τόσο κομμάτια του ελληνικού λαού θα μολύνονται από το φασιστικό δηλητήριο. Ως εκ τούτου, ο φασισμός δεν αντιμετωπίστηκε επειδή η ηγέτες της νεοναζιστικής Χρ. Αυγής προφυλακίστηκαν. Η αντιμετώπιση του φασισμού δένεται με τον αγώνα για την ανατρόπη των αντιλαϊκών μέτρων, ενάντια στην καταστολή και τρομοκράτηση του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό, σωστά φωνάζουμε πως «τον φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί». Παναγιώτης Α.

«κίνημα ανατροπής»… για «να πέσει η κυβέρνηση» και να γίνουν εκλογές! Τ

ο περιβόητο σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση» δεν υποδηλώνει τίποτε άλλο στις σημερινές συνθήκες παρά τη συμβιβαστική λογική όσων το έχουν σαν καραμέλα. Το να «πέσει η κυβέρνηση» ακούγεται κατά κόρον από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος επιχειρεί με το σύνθημα αυτό να υποτάξει το κίνημα στις ψηφοθηρικές - εκλογικές του σκοπιμότητες. Πρόκειται για μια επιζήμια για το λαϊκό κίνημα κατεύθυνση· κάτω από τον μανδύα του «κινήματος ανατροπής» που έχει εφεύρει ο ΣΥΡΙΖΑ εκτρέπει τους αγώνες από τον πραγματικό στόχο πάλης, από την πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική. Στα πλαίσια αυτά και ζητώντας επιτακτικά εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ παραπέμπει στη λύση των προβλημάτων του λαού την επαύριο των εκλογών, όταν θα έχει κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία με την «αριστερή διακυβέρνησή» του. Πρόκειται για μια χοντροκομμένη επιχείρηση εξαπάτησης και αποπροσανατολισμού του λαού. Από τις δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις που διεξήχθηκαν τα τελευταία χρόνια αποδείχθηκε ότι οι κάλπες όχι μόνο δεν μπορούν να δώσουν πραγματικές λύσεις στα 24

προβήλματα του λαού, αλλά, αντίθετα, η αντιλαϊκή πολιτική δυναμώνει την επαύριο κάθε εκλογικής αναμέτρησης. Η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί τις εκλογές ως μέσο χειραγώγησης και εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, ούτως ώστε οι κάλπες να συμβάλουν στη σταθεροποίηση της πολιτικής εξουσίας της, ιδιαίτερα σε συνθήκες ολόπλευρης κρίσης του συστήματος, όπως στη συγκυρία. Ως ουρά και συμπληρωματικά στη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ κινείται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η δήθεν «επαναστατική» προσθήκη τού «από τα κάτω και αριστερά» δίπλα στο σύνθημα «να πέσει η κυβέρνηση» διόλου δεν αλλάζει την ουσία και το πολιτικό περιεχόμενο του συνθήματος καλώντας και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκλογές. Ως απάντηση δήθεν «ταξική» η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λογοκοπεί για τη αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία, η οποία θα εφαρμόσει τα γνωστά «μεταβατικά» προγράμματα (εργατικός έλεγχος, κρατικοποίηση των τραπεζών κ.ο.κ.). Νίκος Κ.


«Όποιος με πρόθεση παραβιάζει κυρώσεις ή περιοριστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων με αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ή με κανονισμούς της ΕΕ, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών εκτός αν από άλλη διάταξη προβλέπεται βαρύτερη ποινή. Οι διατάξεις του προηγούμενου εδαφίου εφαρμόζονται και όταν οι προβλεπόμενες σ’ αυτό πράξεις δεν είναι αξιόποινες κατά τους νόμους της χώρας στην οποία τελέστηκαν». (απόσπασμα από το προωθούμενο νέο άρθρο του Ποινικού κώδικα της Ελλάδας με τίτλο «Παραβάσεις αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και κανονισμών της ΕΕ»)

Να αποσυρθεί το αντιδραστικό νομοσχέδιο που ισοπεδώνει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες! Καμιά υποταγή στα μέτρα της καταστολής και ποινικοποίησης του δημοκρατικού και λαϊκού κινήματος!

Η

κυβέρνηση Σαμαρά επιτείνει την αντιλαϊκή της πολιτική, ισοπεδώνοντας τα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας, με τις περικοπές των δαπανών για την παιδεία, την εμπορευματοποίηση της γνώσης, τις απολύσεις των εκπαιδευτικών και των διοικητικών υπαλλήλων, την εισαγωγή ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία των ΑΕΙ και ΤΕΙ κ.λπ. Παράλληλα -μαζί με την κατάργηση του Ασύλου- θέτει στο γύψο -μέσω του αντιδραστικού νομοσχεδίου- και τα ψήγματα των ελευθεριών που κατάκτησε το φοιτητικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα με πολύχρονους αγώνες. Το προωθούμενο νομοσχέδιο έρχεται να εδραιώσει το καθεστώς της ιδεολογικής χειραγώγησης λαού και νεολαίας σε μια περίοδο πείνας, ανεργίας, λαϊκής εξαθλίωσης και ιμπεριαλιστικής υποτέλειας, έτσι ώστε η σύνθλιψη των εργατικών δικαιωμάτων να συμπορεύεται με την κατεδάφιση και των βασικών ελευθεριών στο χώρο της εκπαίδευσης, αλλά και συνολικότερα της κοινωνίας. Μέσω του αντιλαϊκού αυτού νομοσχεδίου (άρθρο 187), η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, πιστή στα αιτήματα της ντόπιας ολιγαρχίας και στις εντολές των ξένων ιμπεριαλιστικών κέντρων, επιδιώκει ουσιαστικά να ποινικοποιήσει τις κεκτημένες πολιτικές ελευθερίες, να τις χειραγωγήσει, να ασκήσει τρομοκρατία και να επιβάλει κλίμα υποταγής, σε μια περίοδο μάλιστα που αναπτύσσονται οι λαϊκές αντιστάσεις στα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης-Ε.Ε-ολιγαρχίας. Στη βάση αυτή, ο στόχος αυτής της κατασταλτικής πολιτικής της κυβέρνησης είναι η τρομοκράτηση του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και η υποχώρηση του, η καλλιέργεια κλίματος ηττοπάθειας και υποταγής των λαϊκών στρωμάτων στο μορφωτικό, εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, που επιβάλλει η εγχώρια ολιγαρχία και ο ξένος ιμπεριαλισμός, καταληστεύοντας το λαό και καταδικάζοντας τη νεολαία στην αμάθεια, το εργασιακό και κοινωνικό περιθώριο. Μάλιστα αυτός ο στόχος πολύ παραστατικά αποτυπώνεται στην τροπολογία υπ’ αριθμόν 889, Άρθρο 458Α του ποινικού κώδικα: «Όποιος με πρόθεση παραβιάζει κυρώσεις ή περιοριστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων με αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ή με κανονισμούς της ΕΕ, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών εκτός αν από άλλη διάταξη προβλέπεται βαρύτερη ποινή. Οι διατάξεις του προηγούμενου εδαφίου εφαρμόζονται και όταν οι προβλεπόμενες σ’ αυτό πράξεις δεν είναι αξιόποινες κατά τους νόμους της χώρας στην οποία τελέστηκαν». Είναι φανερό ότι η ξενόδουλη κυβέρνηση Σαμαρά την ίδια στιγμή που δίδει παραστάσεις… προάσπισης(!) των δημοκρατικών δικαιωμάτων και δήθεν αντιφασιστικής δράσηςορίζει καθαρά τον πολιτικό της στόχο, που είναι η ενοχοποίηση του λαϊκού κινήματος ως υπονομευτή της…. κοινωνικής ομαλότητας, εφόσον μάλιστα αυτό θέτει ως αίτημά του την αντίσταση στα αντιδραστικά μέτρα των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών και στην καταιγίδα των αντιλαϊκών κυβερνητικών μέτρων. Με αυτήν την έννοια, ουσιαστικά, ορίζεται «ως εχθρός» η οργανωμένη αντίσταση του αριστερού, λαϊκού και

του κομμουνιστικού κινήματος που θέτει ως αιτήματά του την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, το κλείσιμο των βάσεων του θανάτου, τη μη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τις επεμβάσεις, που -στην πλειονότητά τους- έχουν και την…ευλογία του ΟΗΕ. Γιατί ο οργανισμός αυτός, όχι μόνο δεν λειτουργεί ως θεσμός παγκόσμιας ειρήνης, αλλά αντιθέτως -τις περισσότερες φορές- μετατρέπεται σε όργανο υλοποίησης των ιμπεριαλιστικών αποφάσεων, στη βάση των συσχετισμών που διαμορφώνονται κάθε φορά για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής και την ισοπέδωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των λαών. Έχει λοιπόν αυτή η τροπολογία ως στόχο της την τρομοκράτηση του λαϊκού, αριστερού, αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, έτσι ώστε να διασφαλίζονται οι όροι της καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας, της κατεδάφισης των εργατο-λαϊκών δικαιωμάτων και της υποταγής της νεολαίας και των εργαζομένων στα αιτήματα της κερδοφορίας του ντόπιου και ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου. Γιατί, βάσει αυτής της τροπολογίας, οδηγείται στη φυλακή όποιος αντιτίθεται ή διαφωνεί με την εξωτερική πολιτική της ΕΕ και όποιος διαφωνεί και αντιστέκεται στις αποφάσεις του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι οποίες βαφτίζονται «ανθρωπιστικές», όπως π.χ. ήταν αυτή που έγινε ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και όπως ετοιμάζεται τώρα να γίνει εναντίον της Συρίας. Με άλλα λόγια, μέσω του νομοσχεδίου αυτού, οι πολιτικοί εκπρόσωποι της εγχώριας ολιγαρχίας που αποτελούν και τα στηρίγματα του ξένου ιμπεριαλισμού επιδιώκουν να πετύχουν την κατάργηση της δίκαιης λαϊκής αντίστασης ενάντια στον ιμπεριαλισμό, της λαϊκής πάλης που θα δυναμώνει όσο θα οξύνεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Απέναντι σε αυτή την αντιδραστική πολιτική της κρατικής βίας και καταστολής, της ποινικοποίησης του λαϊκού κινήματος και της κατάργησης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αποτελεί μονόδρομος η ανάπτυξη της ταξικής πάλης, μέσα από τους μαζικούς ενωτικούς, παλλαϊκούς αγώνες, που θα αγκαλιάσουν και θα συνδέσουν το φοιτητικό και εργατικό κίνημα, τις διεκδικήσεις των ανέργων, της φτωχής αγροτιάς και της υπαλληλίας, όλων των εργαζομένων στο δημόσιο και ιδιωτικό χώρο σε ένα ορμητικό ποτάμι μαζικής δράσης. Γιατί μόνο μέσα από αυτήν την οργανωμένη λαϊκή πάλη, μέσα από το σωστό προσανατολισμό της στην κατεύθυνση της ανατροπής της πολιτικής της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών προστατών της, η νεολαία και ο λαός θα κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους για μόρφωση, δουλειά, δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία. Σε αυτόν τον ανυποχώρητο και παρατεταμένο λαϊκό αγώνα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, εμείς οι νέοι οφείλουμε να είμαστε όχι μόνο παρόντες, αλλά και μπροστάρηδες. Στη βάση αυτή, συνεχίζουμε να διεκδικούμε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και απαιτούμε την απόσυρση της συγκεκριμένης τροπολογίας, καθώς και όλων των βάρβαρων και αντιδραστικών νομοσχεδίων που έχει ψηφίσει η κυβέρνηση ως σήμερα. Ο Ενωτικός μαζικός αγώνας θα νικήσει! Αθηνά Λ. 25


Συγκροτήθηκε η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΪΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Δημοσιεύουμε απόσπασμα από την ανακοίνωση της σύσκεψης της 26-27 Οκτωβρίου κατά την οποία συγκροτήθηκε η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙIΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Ένα σημαντικό βήμα για την παραπέρα συγκρότηση και δράση της στο εργατικό-λαϊκό κίνημα αποτέλεσε η διήμερη πανελλαδική σύσκεψη της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιϊμπεριαλιστική Συνεργασία. Με περισσότερους από 80 ομιλητές που εκπροσωπούσαν σχήματα σε περισσότερες από 25 πόλεις, και εκατοντάδες αγωνιστές παρόντες, η διαδικασία του διημέρου 2627 Οκτώβρη απηχούσε τις προσπάθειες που γίνονται εδώ και ενάμιση χρόνο, από τον Απρίλη του 2012, από ένα ευρύ φάσμα αγωνιστών που θέλει να συμβάλει με αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο στην υπόθεση του δυναμώματος της λαϊκής αντίστασης και πάλης, ενάντια στη βάρβαρη επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, ενάντια στο καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας και στην πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της καταστολής, της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής. Αυτό φιλοδοξεί να εκφράσει και το όνομα του πανελλαδικά συγκροτημένου πλέον σχήματος: ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙIΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ. Η πανελλαδική σύσκεψη ήρθε να συμπληρώσει έναν πρώτο κύκλο συγκρότησης και δράσης της ΠΑΑΣ. Έναν κύκλο που σημαδεύτηκε από σοβαρές πολιτικές εξελίξεις στο διεθνές πεδίο, με την κρίση να οξύνει τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και να εντείνει την επίθεση στους λαούς και την εργατική τάξη. Έναν κύκλο που σημαδεύτηκε επίσης από σοβαρές πολιτικές εξελίξεις και στη χώρα μας, με την αντιδραστική επίθεση να κλιμακώνεται στο εσωτερικό με σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, με την ένταση των αντιδημοκρατικών μέτρων και τον εκφασισμό του κράτους, με την επιβολή των μνημονίων που έσφιξαν τα δεσμά της ξένης εξάρτησης της χώρας μας και με τις ντόπιες κυβερνήσεις των κυρίαρχων αστικών πολιτικών δυνάμεων να υποθηκεύουν το μέλλον του λαού μας και τον πλούτο της χώρας στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΔΝΤ. 26

Χαρακτηριστικά σημεία των εξελίξεων αυτών αποτέλεσαν οι πολιτικές αναταράξεις στο ντόπιο αστικό μπλοκ εξουσίας (δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις και μία σοβαρή κυβερνητική κρίση, αποκάλυψη πολιτικών «σκανδάλων» όπως η «λίστα Λαγκάρντ», η επιχείρηση «εξάρθρωσης» της ναζιστικής Χρυσής Αυγής για να προωθηθεί μέσω της θεωρίας των «δύο άκρων» το χτύπημα του αγωνιζόμενου λαϊκού και αριστερού κινήματος) και, φυσικά, η απόπειρα ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία. Εξίσου, όμως, χαρακτηριστικές ήταν και οι μαζικές κινητοποιήσεις και οι αγώνες που έδωσαν λαός και εργαζόμενοι σε αυτό το διάστημα. Από την ΕΡΤ μέχρι τους καθηγητές και από το Μετρό μέχρι τη Χαλυβουργία, λαός και εργαζόμενοι απέδειξαν ότι οι αγωνιστικές διαθέσεις δυναμώνουν, επιμένουν και εκφράζουν όλο και πλατύτερες λαϊκές μάζες. Οι λαϊκοί αγώνες της περιόδου αποτελούν μια ακόμη επιβεβαίωση ότι ο λαός μπορεί και θέλει να μπει εμπόδιο στην αντιδραστική πολιτική, χωρίς να υποκύπτει στον ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό μονόδρομο και τις υπαγορεύσεις ΗΠΑ-ΕΕ-ΔΝΤ. Mε την προϋπόθεση ότι θα ξεπεράσει τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και τις πολιτικές εκείνων των δυνάμεων που με την ταμπέλα της Αριστεράς ακολουθούν γραμμή αναχώρησης από τα μέτωπα πάλης, παγιδεύουν το λαό με υποσχέσεις ψευτοαριστερής διακυβέρνησης, σπέρνουν εκλογικές αυταπάτες και αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ, ή αυταπάτες για «φιλολαϊκά αντικαπιταλιστικά μεταβατικά προγράμματα» στα πλαίσια του αστικού συστήματος, αρνούνται τη λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πάλη για εθνική ανεξαρτησία.(…)


Εμπαιγμός και εκμετάλλευση των ανέργων, με τη σφραγίδα του ΟΑΕΔ Σ

ύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ, τον Ιούλιο οι άνεργοι στη χώρα μας ανέρχονται σε 1.303.800 άτομα, (27,9%), ενώ σε ό,τι αφορά τους νέους, η ανεργία κατέγραψε άνοδο 14%, ανέρχεται σε 61,5%, δηλαδή πάνω από 1 στους 2 είναι άνεργος! Η νεολαία σπρώχνεται μαζικά στη μαύρη, ανασφάλιστη εργασία, διαμορφώνοντας ένα ευέλικτο απασχολήσιμο δυναμικό, χωρίς ίχνος εργασιακών, ασφαλιστικών και προφανώς συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων εφαρμόστηκαν τα τελευταία δύο χρόνια απο τον ΟΑΕΔ, τα προγράμματα κατάρτισης ή αλλιώς training voucher. Πρόκειται για εμπαιγμό των νέων ανθρώπων. Στα προγράμματα που «τρέχουν» τώρα για τους απόφοιτους ΑΕΙ-ΤΕΙ, ως 29 ετών, προβλέπεται κατάρτιση 80 ωρών στα ιδιωτικά Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ), με συνολικό επίδομα 400 ευρώ και στη συνέχεια πρακτική άσκηση 5 μηνών σε συμβεβλημένες ιδιωτικές επιχειρήσεις, με συνολική αμοιβή 2.300 ευρώ, αφού ολοκληρωθεί η πρακτική. Δηλαδή δώρο στις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις φτηνό εργατικό δυναμικό που δεν υποχρεώνονται να το πληρώνουν ούτε καν με το μήνα! ΚΕΚ και επιχειρήσεις παίρνουν τη μερίδα του λέοντος των επιχορηγήσεων του ΕΣΠΑ, ενώ ο άνεργος αφενός διαγράφεται από τα μητρώα του ΟΑΕΔ και αφετέρου δεν πληρώνεται ούτε αυτό το αστρονομικό ποσό των 460 ευρώ το μήνα. Αντίστοιχα προγράμματα training voucher τρέχουν και για διάφορους κλάδους απολυμένων! Στη νέα ορολογία της αγοράς, «ωφελούμενος» αποκαλείται ο άνεργος/προσωρινά εργαζόμενος και όχι οι διάφοροι αεριτζήδες σχολάρχες, οι επιχειρηματίες και οι πολυεθνικές που κερδοσκοπούν σε βάρος του. Γιατί αυτό το σκοπό ήρθαν να εξυπηρετήσουν όλα αυτά τα προγράμματα, με τις ευλογίες κυβέρνησης και ΕΕ, να εκμεταλλευτούν όλο αυτό το εργατικό δυναμικό με το χαμηλότερο κόστος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών. Από την άλλη βέβαια δημιουργούν και μια τεχνητή μείωση των δεικτών της ανεργίας. Ο ΟΑΕΔ, «ψαλιδίζει» την κάρτα ανεργίας με την είσοδο στο πρόγραμμα και εκδίδει νέο δελτίο με τη λήξη του, δηλαδή ο μακροχρόνια άνεργος που απασχολήθηκε για 5 μήνες, ξαφνικά εμφανίζεται ως νέος άνεργος. Παράλληλα με τα προγράμματα κατάρτισης, τα τελευταία μνημονιακά χρόνια παρατηρεί κανείς, ότι τείνει να καθιερωθεί ως σύγχρονο μοντέλο απασχόλησης των ανέργων το 5μηνο ή 7μηνο, μια φθηνή δηλαδή και περιστασιακή απασχόληση. Ακόμα και στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας (ΚΟΧ), που δεν απευθύνονται μόνο σε νέους άνεργους, παρατηρείται σταθερά το ίδιο, 5 έως 7 μήνες απασχόλησης. Μετά το πέρας τους, ο άνεργος μπαίνει και πάλι στον αγώνα για επιβίωση χωρίς κανένα ασφαλιστικό ή άλλο δικαίωμα. Γίνεται πλέον αντιληπτό, πως καμιά πραγματική προσπάθεια δεν έχει γίνει για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την αποκατάσταση της πιο ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας, των ανέργων. Αντιθέτως, οι μνημονιακές κυβερνήσεις, αφού πετσόκοψαν κι αυτό το ήδη μικρό επίδομα ανεργίας, με αφορμή τη δήθεν ελάφρυνση των ανέργων, εφηύραν έναν ακόμη τρόπο για να ξεγελάνε και να χρηματοδοτούν τους ιδιώτες της εκπαίδευσης και τους επιχειρηματίες μέσω των

επιδοτούμενων καταρτίσεων, εκμεταλλευόμενοι την αγωνία και ανασφάλεια του άνεργου κόσμου που περιμένει λύση στα ογκούμενα προβλήματά του. Στο δραματικό τοπίο που έχει δημιουργηθεί, μόλις 145.865 άνεργοι επιδοτούνται, δηλαδή λιγότεροι από 1 στους 10, με το πενιχρό βοήθημα της τάξης των 360€ μηνιαίως και συνήθως όχι παραπάνω από ένα χρόνο. Αλλά

ακόμα και αυτή την επιδότηση γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τη δικαιούται ο άνεργος. Μπορεί να λάβει επίδομα δεύτερη φορά; Στη νέα απόφαση (1.1.2013) που αφορά δεύτερη επιδότηση ορίζεται ότι: «Από 1.1.2013, σε κάθε περίπτωση τα ημερήσια επιδόματα ανεργίας, εντός της προηγούμενης από την εκάστοτε έναρξη της επιδότησης λόγω ανεργίας, τετραετίας, δεν είναι δυνατόν να είναι περισσότερα των τετρακοσίων πενήντα (450). Εάν εντός της τετραετίας ο άνεργος έχει επιδοτηθεί για χρονικό διάστημα μικρότερο των τετρακοσίων πενήντα (450) ημερήσιων επιδομάτων, δικαιούται να επιδοτηθεί λόγω ανεργίας για τον υπόλοιπο αριθμό ημερήσιων επιδομάτων, μέχρι τη συμπλήρωση του ανώτατου ορίου των τετρακοσίων πενήντα (450) ημερήσιων επιδομάτων. Επίσης, από 1.1.2014 τα ημερήσια επιδόματα ανεργίας στην τετραετία δεν είναι δυνατόν να είναι περισσότερα των τετρακοσίων (400).» Επομένως πρέπει να παρέλθει τετραετία για να μπορέσει να ξαναπάρει ο απολυμένος πλήρη επιδότηση για ένα χρόνο. Δημιουργούν με αυτόν τον τρόπο μια συνθήκη, τις προϋποθέσεις της οποίας ελάχιστοι να είναι αυτοί που θα καταφέρνουν να πληρούν, έτσι ώστε να δικαιούνται δεύτερη επιδότηση. Κι ακριβώς επειδή οι πιθανότητες να βρει κανείς σταθερή και με ασφάλιση δουλειά είναι μηδαμινές, ο άνεργος σήμερα στη χώρα μας γνωρίζει, ότι μένει παντελώς αβοήθητος από το κράτος. Τα νέα μέτρα που έρχονται το 2014 θα κάνουν ακόμα πιο ζοφερή τη θέση του άνεργου μέσα στην κοινωνία. Η βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης με ντιρεκτίβες της ΕΕ, είναι φανερό ότι όχι μόνο δεν στοχεύει στη μείωση της ανεργίας, αλλά στρώνει το έδαφος για την όλο και πιο ασφυκτική εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας. Ζέτα Κ. 27


20 χρόνια ΠΟΡΕΙΑ Βραβεία 2013 - Ειδικό Αφιέρωμα ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ «Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ»

6η θέση «ΚΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΑΙ, Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΑΣ ΦΩΤΙΣΗ, ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΗ ΝΑ ΛΥΣΕΤΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ» Βραβείο Έσχατης Λύσης

5η θέση «Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝΙΖΕΙ: ΚΑΚΑΙ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΑΙ ΦΘΕΙΡΟΥΣΙ ΗΘΗ… ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΟΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΟΜΩΣ ΔΙΟΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗ, ΑΛΛΑ ΑΓΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» Ορθόδοξο Βραβείο Θεωρίας των Δύο Άκρων

4η Θέση «Το Σατανικό σχέδιο της Νέας Παγκόσμιας Τυρραννίας ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ» (ακολουθεί 4σέλιδο «ορθόδοξον» έντυπον) Βραβείο Αποκάλυψης


3η Θέση «ΝΑ ΒΡΙΖΩΜΕ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΦΤΑΙΕΙ, ΚΑΙ ΒΛΑΠΤΕΙ, ΚΙ ΟΧΙ ΤΑ ΘΕΙΑ» Διπλό Βραβείο Διάπλασης των παίδων & Απόδοσης ευθυνών

2η θέση «ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΟΥΜΕ ΔΙΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΗ ΖΩΗ ΕΠΑΝΩ, ΕΑΝ ΘΕΛΩΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΘΑ ΒΕΒΑΙΩΘΟΥΜΕ» Μέγαλο Βραβείο Εκπαιδευτικής Πολιτικής

1η θέση «ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ! ΕΣΧΑΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ» (στη μονοσέλιδη προκήρυξη διαβάζουμε: ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΥΛΑΧΘΕΙΤΕ! Κινδυνεύετε … ακόμη και από τις εκλογές!) Βραβείο Αντικοινοβουλευτικού αγώνα


γκρίζες Ζωντανός ο ναζιστικός σκοταδισμός στα φωτισμένα στούντιο των τηλεοπτικών καναλιών «Με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη μνήμη του μεγάλου μας αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η στρατιωτική μας τιμή και το εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: Heil Hitler!»... Ν. Μιχαλολιάκος Χρυσή Αυγή, Μάιος 1987

διάλογος Τατιάνας Στεφανίδου και Νότη Σφακιανάκη Τ.Σ.: Πάνε ρε παιδί μου σε πανηγύρια, σε παζάρια και ελέγχουν τα χαρτιά Ελλήνων και ξένων. Αν δεν έχουν χαρτιά τους σπάνε τον πάγκο, τους σπάνε στο ξύλο. Εσύ πως το βλέπεις; Ν.Σ.: Μια χαρά! Ν.Σ.: Εγώ το λέω χρόνια Τατιάνα μου πως το πρόβλημα στην Ελλάδα έχει προέλθει από τους λαθραίους ανθρώπους και σε λίγο καιρό θα ήμαστε μειονότητα στη χώρα μας. Τ.Σ.: (γελάκι) Ν.Σ.: Ναι ρε παιδί μου. Εσένα ρε Τατιάνα δεν σου χαλάει η αισθητική όταν έρχονται δέκα νοματαίοι στα φανάρια, άνθρωποι μεν, αλλά σε βιάζουν και αυτός που σε βιάζει δεν έχει χρώμα... Μου βιάζεις λοιπόν την πατρίδα μου μπαίνεις μέσα στα σύνορα μου, νταηλίκι… Δεν μπορώ να ζω στη χώρα του Σωκράτη, του Ομήρου, του Πλάτωνος και να γίνεται αυτό το πράγμα. Είναι ντροπή. Τ.Σ.: Είναι οι άνθρωποι όμως που δουλεύουν για μας, δουλεύουν στα χωράφια... Ν.Σ.: Να φύγουν όλοι. Τ.Σ.: Όχι, να μην μας ενοχλεί επιλεκτικά εννοώ. Ν.Σ.: Όχι να μας ενοχλεί πάντα. Τ.Σ.: Να μην υπάρχει κανείς. Ν.Σ.: Ναι, ναι!


σελίδες

διάλογος Θέμου Αναστασιάδη και Γεώργιου Γερμενή (Καιάδα) Θ.Α.: Έχει βρεθεί σε τσαμπουκάδες με αντίπαλες ομάδες όπως ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ, αναρχικούς; Γ.Γ.: Έχω βρεθεί να αμύνομαι! .... Γ.Γ.: Ήμουν από αυτούς που αμύνθηκε (σε μια πορεία για τα Ίμια). Είχα σπασμένο χέρι. Θ.Α.: Σου σπάσανε το χέρι; Γ.Γ.: Όχι είχα σπασμένο χέρι. Θ.Α.: Α, βάραγες και σου έσπασε το χέρι. Γ.Γ.: Ναι. Θ.Α. Έσπασες κανενός άλλου; Γ.Γ.: Μπορεί!!!

διάλογος Σταύρου Θεοδωράκη και Νίκου Μιχαλολιάκου Σ.Θ.: (ανάγνωση κειμένου από την εφημερίδα Χρυσή Αυγή) Υψώνουμε το δεξί μας χέρι και φωνάζουμε «Heil Hittler»! Ν.Μ.: Δεν ισχύει! Σ.Θ.: Ισχύει σε κείμενο της Χρυσής Αυγής το 1987. Ν.Μ.: Δεν ισχύει αυτό το πράγμα. Σ.Θ.: Σημασία έχει αν το πιστεύετε; Ν.Μ.: Όποιος θέλει ας πιστεύει ό,τι θέλει. Σ.Θ.: Εσείς το πιστεύετε; Ν.Μ.: Πιστεύω πως υπήρξε μια μεγάλη προσωπικότητα του 20 αιώνος. Σ.Θ.: Αλλά δεν λέτε Heil Hittler. Ν.Μ.: Φυσικά και δεν λέω Heil Hittler για τον απλούστατο λόγο ότι heil λες για κάποιον που είναι ζωντανός, άμα είναι πεθαμένος δεν λες heil.


Για το συνδικαλιστικό μας μέτωπο A

πό το πρώτο μνημόνιο μέχρι σήμερα ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία αυτού του τόπου, έχουν δεχτεί μία άνευ προηγουμένου επίθεση σε όλο το φάσμα των εργασιακών λαϊκών και κοινωνικών κατακτήσεων. Η μνημονιακή πολιτική που εκπορεύεται από ΕΕ, ΔΝΤ, και Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα, και εφαρμόζεται πιστά από όλες τις υποτελείς Κυβερνήσεις, έρχεται να ισοπεδώσει ακόμα και το τελευταίο κεκτημένο του ελληνικού λαού προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των ξένων ιμπεριαλιστών και του ντόπιου μεγάλου κεφαλαίου. Κόντρα στην εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων αναπτύχθηκαν αυτά τα χρόνια μεγάλοι αγώνες. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι και νέοι βγήκαν στο δρόμο σε δεκάδες πανελλαδικές απεργίες προβάλλοντας την αντίστασή τους στην εφαρμοζόμενη πολιτική. Δεκάδες κλαδικοί αγώνες πραγματοποιήθηκαν όπως ο αγώνας των εργαζομένων στους Δήμους, στο μετρό, ο μεγάλος απεργιακός αγώνας των εργαζομένων στη χαλυβουργία, ο αγώνας των εκπαιδευτικών, ο απεργιακός αγώνας των διοικητικών των πανεπιστημίων, καθώς και τοπικοί αγώνες, όπως ο μεγάλος αγώνας των κατοίκων της Ιερισσού. Η αντίσταση του Ελληνικού λαού, οι αγώνες που δόθηκαν και δίνονται κόντρα στη πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και των απολύσεων, ουσιαστικά περνάνε μέσα από τα συνδικάτα και ήταν οι πανελλαδικές απεργίες αυτές που κατάφεραν να συσπειρώσουν μαζικά τους εργαζόμενους και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Παρ’ όλα αυτά, ακόμα και αν αυτοί οι αγώνες κατάφεραν να βάλουν φρένο στους ρυθμούς εφαρμογής των μέτρων, δεν κατάφεραν να ανακόψουν συνολικά τη εφαρμογή αυτή της πολιτικής γιατί εγκλωβίστηκαν και εγκλωβίζονται πρώτα και κύρια στα γρανάζια του υποταγμένου συμβιβασμένου εργοδοτικού συνδικαλισμού που υπηρετούν οι κυρίαρχες δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. 1. Οι δυνάμεις αυτές υπονόμευσαν την ανάπτυξη ενός ενιαίου παρατεταμένου αγώνα αφού ακολούθησαν τη τακτική της απεργίας τουφεκιάς στον αέρα. Ακόμα και όταν ο κόσμος πλημμύριζε του δρόμους στέλνοντας ηχηρό μήνυμα για συνέχιση του αγώνα, οι δυνάμεις αυτές κήρυτταν τη λήξη, καλλιεργώντας στους εργαζόμενους αίσθημα απογοήτευσης. Με αυτή τη τακτική μετέτρεψαν όλες τις μεγάλες πανελλαδικές απεργίες σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και εκτόνωσης της οργής του ελληνικού λαού.

32

Αρνήθηκαν να συντονίσουν τους κλαδικούς αγώνες απομονώνοντας ουσιαστικά κάθε κλάδο που βγήκε και βγαίνει σε απεργία είτε από του υπόλοιπους κλάδους που μπορεί να βρισκόταν ταυτόχρονα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, είτε από τους υπόλοιπους εργαζόμενους, με αποτέλεσμα να οδηγείται κάθε κλάδος μόνος του μπροστά στην επίθεση Τρόικας Κυβέρνησης και εργοδοσίας, ώστε να μπορούν πιο εύκολα να εφαρμόσουν όλα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής είναι η πλήρης απουσία της ΓΣΕΕ μπροστά στη σφαγή του δημόσιου τομέα και τις χιλιάδες απολύσεις των δημόσιων υπαλλήλων, μπροστά στο κλείσιμο της SPRIDER, το λουκέτο της ΛΑΡΚΟ και της ΕΛΒΟ. Σε καιρούς άγριας αντεργατικής, αντιλαϊκής επίθεσης, οι δυνάμεις αυτές θέτουν ως στόχο την εργασιακή ειρήνη, έχουν τη κύρια ευθύνη για την απαξίωση του οργανωμένου μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος και αποτελούν ουσιαστικά το δεκανίκι της κυβερνητικής πολιτικής στους εργασιακούς χώρους. Αυτές τις δυνάμεις και αυτούς τους συνδικαλιστές χρησιμοποιεί σήμερα η κυβέρνηση Σαμαρά για να δυσφημίσει συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα, όπως χαρακτηριστικά συνέβη με τον συνδικαλιστή στο νοσοκομείο Αττικό. Όμως στην υπονόμευση της ανάπτυξης ενός ενιαίου πανεργατικού κινήματος συμβάλλουν και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. 2. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους σε εκλογικές αυταπάτες. Το αίτημα «κάτω η κυβέρνηση» και «εκλογές τώρα» καλλιεργούν στους εργαζόμενους αυταπάτες για τη σωτηρία που θα έρθει μέσα από τη κάλπη, και τους εγκλωβίζουν σε μία κατάσταση αναμονής. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν αγώνα για να αποτελέσει το αίτημα των εκλογών κύριο αίτημα των αγώνων των εργαζομένων μακριά και σε κόντρα με τη προσπάθεια ενίσχυσης του μαζικού λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος ως μόνου ικανού παράγοντα να ανατρέψει τη πολιτική της λιτότητας και της ανεργίας. Άλλωστε η τακτική που ακολουθούν στα συνδικάτα τους μετατρέπει τις περισσότερες φορές σε ουρά της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το πραξικόπημα που έγινε σε βάρος της απόφασης των εκπαιδευτικών για απεργία τον Μάιο, πραξικόπημα για το οποία τη κύρια ευθύνη φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ. 3. Το ΚΚΕ ακολουθεί μία τακτική στο συνδικαλιστικό κίνημα που διασπά τους εργαζόμενους σε ξεχωριστές


πλατείες και πορείες, ενώ από τη άλλη έχει αποτελέσει πολλές φορές το αποκούμπι του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ ΔΑΚΕ. Από τη μία προβάλλει το σύνθημα της αντεπίθεσης, ενώ από την άλλη καλλιεργεί την ηττοπάθεια με πρόσφατο παράδειγμα τα γεγονότα στον κλάδο των καθηγητών, όπου οι δυνάμεις του ΚΚΕ αρνήθηκαν να στηρίξουν τη πρόταση για αγώνα διαρκείας με 5ήμερες απεργίες και πρότειναν 48ωρη, πρόταση που στηρίχτηκε με μεγάλη προθυμία από την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ. 4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει υιοθετήσει στην ουσία όλα τα διαχειριστικά αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, προσαρμόζοντάς τα στις υποτιθέμενες ανάγκες της εργατικής τάξης. Διαγραφή χρέους, φορολόγηση των πλουσίων, εθνικοποίηση των τραπεζών, εργατικός έλεγχος, κ.λπ. Αν και τα ντύνουν με υπεραριστερή φρασεολογία, τα «μεταβατικά» προγράμματα στα οποία τα εντάσσουν, είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τα ανάλογα προγράμματα του ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέποντας στην πράξη τη γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε αριστερό συμπλήρωμα και ουρά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αγώνας για την ανατροπή του εργοδοτικού συνδικαλισμού της υποταγής, ο αγώνας για την απαλλαγή των εργαζομένων από λογικές διαχείρισης και εκλογικές αυτα-

πάτες αποτελούν σήμερα αναγκαία προϋπόθεση για να αποκτήσουν οι αγώνες των εργαζομένων προοπτική και διέξοδο. Τα σωματεία αποτελούν όργανα πάλης ακόμα και σήμερα που κυριαρχεί μέσα σε αυτά ο εργοδοτικός συνδικαλισμός και οφείλουμε να παλέψουμε μέσα από αυτά για την ανατροπή των σημερινών συσχετισμών δυνάμεων και την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Σε κόντρα με όσους εντοπίζουν το πρόβλημα της διάλυσης του συνδικαλισμού στις δομές που υπάρχουν, σε κόντρα με όσους παλεύουν για τη δημιουργία άλλων, κόκκινων συνδικάτων (όπως το σωματείο χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του ΠΑΜΕ) αποφεύγοντας τη μάχη για την ανατροπή των συσχετισμών εκεί που υπάρχει η πλειοψηφία των εργαζομένων, παλεύουμε για τη συσπείρωση των εργαζομένων γύρω από τα συλλογικά όργανα και τα συνδικάτα. Για τη συσπείρωσή τους σε αγώνες γύρω από τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Για το συντονισμό αυτών των αγώνων σε ένα ενιαίο πανεργατικό κίνημα που θα παλέψει ενάντια στην εφαρμοζόμενη μνημονιακή πολιτική της φτώχειας της ανεργίας, της καταστολής, των απολύσεων, του ξεπουλήματος της χώρας, της εθνικής υποτέλειας. Νίκη Π.

Δουλεία στον 21ο αιώνα «Η σύγχρονη δουλεία είναι μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι είναι στο έλεος της βίας. Αναγκάζονται να δεχτούν εργασίες ή καταστάσεις όπου γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης. Δεν αμείβονται αλλά απλώς λαμβάνουν το ελάχιστο για να επιβιώσουν και δεν είναι ελεύθεροι να φύγουν».

A

υτός είναι ο ορισμός της σύγχρονης δουλείας, σύμφωνα με τον επικεφαλής μιας γνωστής Αυστραλιανής οργάνωσης. Προφανώς, ο ορισμός αυτός αφορά ειδικές κατηγορίες καταπίεσης και εκμετάλλευσης ανθρώπων, και αφήνει απ’ έξω τον ωκεανό των εργατών στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, που πουλάνε την εργατική τους δύναμη στους κεφαλαιοκράτες και γίνονται μισθωτοί σκλάβοι του κεφαλαίου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από την ίδια πάντα οργάνωση, ο αριθμός των σύγχρονων σκλάβων ανέρχεται παγκοσμίως σε κάτι λιγότερο από 30 εκατομμύρια. Οι τριτοκοσμικές χώρες αναμενόμενα καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στην κατάταξη, αλλά δεν απουσιάζουν οι χώρες της «πολιτισμένης» δύσης όπως η Ισλανδία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η μορφές που παίρνει η δουλεία είναι πολλές. Ένα παράδειγμα είναι η κληρονομική δουλεία. Στη Μαυριτανία υπάρχουν παιδιά που «γεννιούνται» σκλάβοι κι υποχρεούνται σε οικιακές ή αγροτικές εργασίες. Η καταναγκαστική εργασία, όπως στην Ινδία, που αριθμεί 14 εκατομμύρια σκλάβους, κυρίως στο βόρειο τμήμα της. Οι σκλαβωμένοι αμείβονται ίσα-ίσα ώστε να διατηρούνται στη ζωή, με πολλά θύματα να είναι παιδιά. Η σεξουαλική εκμετάλλευση, βλέπε νύφες-σεξουαλικές σκλάβες, που λόγω της εξαθλίωσης πωλούνται από τις ίδιες τις οικογένειές τους σε ευκατάστατους γαμπρούς,

συχνά σε πολύ τρυφερές ηλικίες. Πολύ διαδεδομένο είναι το φαινόμενο και στην Αίγυπτο και τη συντηρητική, κατά τ’ άλλα, Τουρκία του Ερντογάν. Μπαίνοντας στη ιστοσελίδα της WalkFree, οργάνωσης κατά της σύγχρονης σκλαβιάς, όπως η ίδια διακηρύσσει, ο κόσμος καλείται να αναλάβει δράση: να στείλει μήνυμα διαμαρτυρίας πότε προς την Κυβέρνηση της Υεμένης που επιτρέπει το γάμο πριν τα 18, πότε στη Nintendo για την αγορά μεταλλικών εξαρτημάτων από τη Μαλαισία, πότε απέναντι στην αλυσίδα σούπερ-μάρκετ Publix που αγοράζει ντομάτες από περίπτωση αντίστοιχη της Μανωλάδας στην Καλιφόρνια. Και αυτής της λογικής είναι συνήθως η «δράση» των ΜΚΟ απέναντι στα σημαντικά προβλήματα της εποχής μας. Μα είναι εμφανές πως πρόκειται για καλλιέργεια αυταπάτης, να πιστεύει κανείς ότι μια οπισθοδρομική κυβέρνηση ή μια πολυεθνική με τεράστια οικονομικά συμφέροντα πρόκειται να ευαισθητοποιηθεί, όσα οργισμένα μηνύματα διαμαρτυρίας κι αν υπερφορτώσουν τους server του ηλεκτρονικού της ταχυδρομείου. Την απάντηση στη σύγχρονη σκλαβιά μπορεί να τη δώσει μόνο ο καταπιεζόμενος λαός με την μαζική πάλη του. Μια πάλη που θα οδηγήσει σε νίκες, περνώντας μέσα από μεγάλες διαδρομές διεκδικήσεων, αλλά και θυσίες, όπως στα λατομεία πλατίνας στη Νότια Αφρική. Αλήθεια, γιατί οι διάφορες οργανώσεις δεν ευαισθητοποιήθηκαν να κάνουν ευρέως γνωστό ότι στη Νότιο Αφρική οι μαύροι εργάτες εισέπραξαν σφαίρες κάνοντας το αυτονόητο; Διεκδικώντας, δηλαδή, το δικαίωμα σε μια δίκαιη αμοιβή, ανθρώπινη εργασία και μια αξιοπρεπή ζωή. Χρυσάνθη Κ. 33


O τραμπούκος του συστήματος Πάγκαλος οι υποκλοπές και το ξέπλυμα των Aμερικανών O

σάλος που ξέσπασε στην Eυρώπη και η πρόσφατη διένεξη μεταξύ Bερολίνου και Oυάσιγκτον σχετικά με την παρακολούθηση και υποκλοπή των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, με κοριό στο κινητό της καγκελαρίου Mέρκελ, αλλά και άλλων Eυρωπαίων ηγετών, έφερε και πάλι στο προσκήνιο το θέμα της κατασκοπίας και του οργίου των κάθε είδους παρακολουθήσεων που επιτρέπει η καλπάζουσα τεχνολογία της Tηλεματικής. Mάλιστα, σύμφωνα με τα διεθνή MME, η Aμερικανική Πρεσβεία στην Aθήνα είναι η πρώτη στη λίστα των 19 περιοχών της Eυρώπης που λειτουργούν οι ειδικές μονάδες συλλογής πληροφοριών (special collection service), στις οποίες εργάζονται πράκτορες όχι μόνο της NSA, αλλά και της CIA, με εξοπλισμό μαζικών παρακολουθήσεων που λειτουργεί από απόσταση δίχως να απαιτείται προσωπικό. Aλλά και σύμφωνα με τα όσα έχει διαρρεύσει ο Eντ. Σνόουντεν, οι πράκτορες που ασχολούνται με τις υποκλοπές είναι υπό το καθεστώς της διπλωματικής ασυλίας και εργάζονται σε δωμάτια των πρεσβειών που έχουν ειδική θωράκιση! Kι ενώ ο Oμπάμα βρίσκεται στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να απολογηθεί, για αποδεδειγμένες ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών του, παρουσιάστηκε ο γνωστός στο πανελλήνιο, τραμπούκος του συστήματος Θ. Πάγκαλος (Ίμια, Oτσαλάν, «μαζί τα φάγαμε», «κι εγώ δανείζομαι για να πληρώσω το χαράτσι», κ.λπ.), για να «αποκαλύψει» ότι: «και η EYΠ, με εντολές των ελληνικών κυβερνήσεων παρακολουθούσε με μηχανήματα και αντέγραφε σε μαγνητοταινίες τις

34

τηλεφωνικές συνδιαλέξεις από τις πρεσβείες των HΠA στην Aθήνα και την Aγκυρα». Όπως ήταν βέβαιο, με την «αποκάλυψη» Πάγκαλου τα διεθνή μέσα ενημέρωσης πήραν φωτιά, ο δε αμερικανικός Tύπος Washington Post, New York Times, New York Daily News, Huffington Post, κλπ., έδωσε το άλλοθι που περίμενε η Oυάσιγκτον. Παρά το γεγονός ότι επιχειρείται να αποδοθούν οι δηλώσεις Πάγκαλου, στη γνωστή αμετροέπεια του γνωστού βρώμικου και ανερμάτιστου πολιτικού, ωστόσο δεν πρόκειται ούτε για αυθόρμητες, ούτε για αφελείς δηλώσεις. Πρόκειται για μια δόλια παρέμβαση που σκοπό έχει να συγκαλύψει και να ελαφρύνει τη θέση των Aμερικανών, μέσω της διάχυσης των συγκεκριμένων ενεργειών τους, σε όλους. Έτσι, οι Aμερικάνοι ένοχοι για το παγκόσμιο σκάνδαλο των υποκλοπών, μπόρεσαν να κρυφτούν πίσω από τις δηλώσεις Πάγκαλου και να εμφανιστούν στη συνέχεια και αυτοί σαν θύματα κατασκοπευτικής δράσης, συντασσόμενοι με το σύνολο των αδικημένων, αλλά και των θυτών, στη βάση ότι «όλοι σε αυτό τον κόσμο, παρακολουθούνε όλους». Σανίδα σωτηρίας λοιπόν για την Oυάσιγκτον οι «αποκαλύψεις» Πάγκαλου, με την εκπρόσωπο του Συμβουλίου Eθνικής Aσφαλείας του Λευκού Oίκου να δηλώνει ότι: «Oι HΠA συγκεντρώνουν απόρρητες πληροφορίες σαν αυτές που συγκεντρώνουν όλες οι χώρες του κόσμου (...) Δεν σκοπεύουμε να σχολιάσουμε κάθε καταγγελία για συγκέντρωση απόρρητων πληροφοριών».


Φιλανθρωπική καμπάνια τραπεζιτών-καναλαρχών T

ην «ανθρωπιά» τους διαφήμισαν τραπεζίτες και καναλάρχες μέσα από μία εθελοντική καμπάνια που διοργάνωσαν EΘNIKH Tράπεζα και ΣKAΪ «όλοι μαζί για το παιδί», προκειμένου να συγκεντρωθούν σχολικά είδη για παιδιά φτωχών πολύτεκνων οικογενειών. Xωρίς να ξοδέψει ούτε μία δεκάρα από τα κέρδη που βγάζει πρώτα και κύρια η EΘNIKH Tράπεζα εις βάρος του Ελληνικού λαού και στη συνέχεια κανάλια όπως ο ΣKAΪ συγκέντρωσαν σχολικά είδη και παιχνίδια από οικογένειες μεσαίων και φτωχών στρωμάτων προκειμένου να τα παραδώσουν σε φτωχότερες οικογένειες πολυτέκνων. Tραπεζίτες που καταλήστεψαν τα ελληνικά νοικοκυριά, που στέκονται όρθιοι από τα πακέτα ενίσχυσης και την ανακεφαλαιοποίηση που πλήρωσε ο ελληνικός λαός, που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν σκόντο ούτε ένα ευρώ στα υπερδιογκωμένα από τα πανωτόκια χρέη φτωχών οικογενειών, που δεν έχουν κανένα δισταγμό να τους πάρουν ακόμα και τα σπίτια, πουλάνε με περισσή υποκρισία

μπροστά στις κάμερες το ανθρώπινο πρόσωπο της τράπεζας. Mεγαλοκαναλάρχες διοργανώνουν καμπάνιες «συμπόνιας» του άνεργου, του φτωχού, της εξαθλιωμένης οικονομικά πολύτεκνης οικογένειας, αφού προηγουμένως φροντίζουν να στήσουν ανθρωποφαγικά πάνελ για τα «λαμόγια» και τους «τεμπέληδες» εργαζόμενους-«προνομιούχους» που πρέπει να καταλάβουν πλέον ότι πρέπει να πληρώσουν, και αν χρειαστεί ακόμα και να απολυθούν. Oι φιλεύσπλαχνοι τραπεζίτες, μεγαλοαστοί, βιομήχανοι που πλουτίζουν στις πλάτες εκατομμυρίων εργαζομένων οδηγώντας χιλιάδες ανθρώπους σε τέτοια οικονομική εξαθλίωση ώστε να μην μπορούν να αγοράσουν στο παιδί τους τετράδια, τσάντες και μολύβια, ώστε να μη μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες τροφής και στέγης, στη συνέχεια πετάνε λίγα ψίχουλα, κερδίζοντας από τη μία φοροαπαλλαγές και διαφήμιση, ενώ από την άλλη απαιτούν ευγνωμοσύνη για το φιλάνθρωπο έργο τους.

43 εκατομμύρια Eυρωπαίοι χωρίς επαρκή τροφή H

οικονομική κρίση στην Eυρώπη έχει αφήσει 43 εκατομμύρια Eυρωπαίους χωρίς επαρκή ποσότητα φαγητού για να τραφούν, προειδοποίησε η Διεθνής Eπιτροπή του Eρυθρού Σταυρού και της Eρυθράς Hμισελήνου (ΔEEΣ). «H Eυρώπη είναι αντιμέτωπη με τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση της εδώ κι έξι δεκαετίες», τόνισε ο γενικός γραμματέας της ΔEEΣ. Περίπου 120 εκατομμύρια άνθρωποι στην Eυρώπη κινδυνεύουν να περιπέσουν σε κατάσταση ένδειας και πολλοί συνεχίζουν να υποφέρουν στις χώρες που πασχίζουν να ανακάμψουν οικονομικά, ανέφερε η οργάνωση αυτή σε

έκθεσή της. O Eρυθρός Σταυρός, με βάση στοιχεία τα οποία του υπέβαλαν 22 από τις εθνικές επιτροπές του στην Eυρώπη, κατέγραψε ότι χορηγείται επισιτιστική βοήθεια σε 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους, αριθμός ο οποίος είναι κατά 75% αυξημένος σε σύγκριση με την περίοδο τρία χρόνια πριν. O Eρυθρός Σταυρός υπογράμμισε ιδιαίτερα ότι η φτώχεια δεν πλήττει μόνον χώρες όπως η Λετονία (όπου η χορηγούμενη επισιτιστική βοήθεια υπερτριπλασιάστηκε μέσα σε τρία χρόνια), αλλά και πλουσιότερες χώρες, όπως η Γαλλία. 35


Προσλήψεις στο Δημόσιο μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων Τ

ην ώρα που γίνονται χιλιάδες απολύσεις σε όλους τους τομείς του δημοσίου, η κυβέρνηση έρχεται να εφαρμόσει μια νέα «πατέντα» ...Το δημόσιο προσλαμβάνει Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) για να προσλάβουν υπαλλήλους σε θέσεις του δημόσιου τομέα. Οι υποψήφιοι εργαζόμενοι θα εργάζονται για 5 με 7 μήνες, δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 35ο έτος της ηλικίας τους, ο μισθός τους δεν μπορεί να ξεπερνάει τα 625 ευρώ, ανεξαρτήτως ειδικότητας, ενώ παρέχεται μόνον ιατροφαρμακευτική ασφάλιση και δεν θα έχουν δικαίωμα να εργαστούν πάλι σε παρόμοιο πρόγραμμα για το υπόλοιπο του έτους. Οι ΜΚΟ θα εισπράττουν 5% από τους μισθούς όσων έχουν προσλάβει. Οι ειδικότητες με τη μεγαλύτερη ζήτηση είναι βρεφονηπιοκόμοι, καθαριστές, εργάτες, οδηγοί, διοικητικοί, ψυχολόγοι, μηχανικοί, υπάλληλοι στην αρχαιολογική υπηρεσία. Πολλές ΜΚΟ ορίζουν τις διαδικασίες πρόσληψης με τρόπο αδιαφανή και συχνά αυθαίρετο, υποβαθμίζοντας τα κοινωνικά κριτήρια που θα πρέπει να συγκεντρώνουν οι υποψήφιοι και πριμοδοτώντας παραμέτρους που έχουν να κάνουν με το φύλο, την κατοχή διπλώματος οδήγησης, την παρακολούθηση σεμιναρίων, τη γνώση χειρισμού Η/Υ. Οι ΜΚΟ, χωρίς έλεγχο από την αρμόδια Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων του υπουργείου Εργασίας και δίχως ΑΣΕΠ (ούτε καν σε επίπεδο υποβολής ενστάσεων), διαχειρίζονται μόνες τους την όλη διαδικασία της προκήρυ-

ξης των θέσεων, επιλογής των δικαιούχων και πρόσληψης του νέου προσωπικού, θέτοντας τα δικά τους κριτήρια αξιολόγησης με την αντίστοιχη μοριοδότηση, που δεν είναι καν κοινή μεταξύ των φορέων. Δεν έχει σημασία που κυβέρνηση και ΜΜΜ μας έχουν πιπιλίσει τα αυτιά για τον υπέρογκο δημόσιο τομέα, για τους τεμπέληδες και τους ανάξιους δημόσιους υπάλληλους για το πως κάνοντας χιλιάδες απολύσεις θα σωθούμε οι υπόλοιποι!!! Σημασία έχει ότι από την μια πόρτα πετάν στο δρόμο χιλιάδες υπαλλήλους με συλλογικές συμβάσεις και από την άλλη πόρτα οι ΜΚΟ θα προσλάβουν για τις ίδιες θέσεις ανθρώπους που θα εργασθούν για 5 με 7 μήνες το χρόνο, καλύπτοντας θέσεις εργασίας που κανονικά θα έπρεπε να καλύπτονται από μόνιμους υπάλληλους. Σημασία έχει ότι οι άνθρωποι αυτοί, χωρίς να είναι κανονικοί εργαζόμενοι, δεν θα εγγράφονται πια στις λίστες των ανέργων και δεν θα δικαιούνται τα ανάλογα επιδόματα. Σημασία έχει ότι με αυτή την «πατέντα» μειώνεται ο μισθός, αφαιρείται το δικαίωμα σε όποιες συλλογικές διεκδικήσεις και όποιες προσδοκίες. Σημασία έχει συλλογικά να μην αφήσουμε να συνεχιστεί αυτή η πρακτική υπενοικίασης εργαζομένων από τις ΜΚΟ και να διεκδικήσουμε μόνιμη και σταθερή εργασία με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα για όλους. Ζωή Μ.

Ακόμη μία ευνοϊκή τροπολογία, για τους εφοπλιστές N

έα τροπολογία μποναμά, ευνοϊκή για τους εφοπλιστές, προσπάθησε να περάσει ανεπιτυχώς, στα μουλωχτά, η συγκυβέρνηση με τη γνωστή διαδικασία «Fast Truck»· σύμφωνα με την τροπολογία, δεν είναι υποχρεωτικό να δηλώνουν μετοχές ναυτιλιακών εταιριών, όσο είναι υπόχρεοι να καταθέτουν «πόθεν έσχες». Τη φωτογραφική διάταξη προσπάθησε να δικαιολογήσει ο υπουργός δικαιοσύνης και αρχιτέκτονάς της, Αθανασίου, ισχυριζόμενος πως το περιεχόμενο της τροπολογίας είναι θεμιτό και σύμφωνο με τις αρχές της ουσιαστικής ισότητας. Επιπλέον, τόνισε, ότι έτσι επιτυγχάνεται εναρμονισμός με το περιουσιολόγιο, στο οποίο δεν καταγράφονται οι μετοχές εξωτερικού. Συνεχίζοντας μίλησε για την ευνοϊκή μεταχείριση των ναυτιλιακών εταιριών επειδή το εφοπλιστικό κεφάλαιο συνδράμει την ελληνική οικομομία. Την σκυτάλη πήρε ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Μ. Βαρβιτσιώτης, 36

ο οποίος δήλωσε ανοιχτός σε προτάσεις και ιδέες που θα μπορούν να φέρουν ακόμα πιο ψηλά την ελληνική σημαία στην παγκόσμια ναυτιλία. Ωστόσο, η τροπολογία αυτή είναι τμήμα της πάγιας κυβερνητικής πολιτικής των προκλητικών φοροαπαλλαγών και επιδοτήσεων στους εφοπλιστές. Άλλωστε στο «success story» του Σαμαρά συμπεριλαμβάνεται και η πρόσφατη συμφωνία της συγκυβέρνησης με τους εφοπλιστές για εθελοντική φορολογία, κλείνοντάς τους το μάτι για μια ακόμα φορά. Είναι σίγουρο πως η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ θα αποπειραθεί να επαναφέρει το νομοθετικό έκτρωμα χαϊδεύοντας τα αφτιά του αδηφάγου εφοπλιστικού κεφαλαίου, με πρόσχημα πάντα την ανάπτυξη και την προσέλκυση επενδύσεων της ελληνικής ναυτιλίας. Γιώργος Γ.


ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ Οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να καθυποτάξουν τη Συρία Σ υμπληρώνονται δυόμισι χρόνια μιας αδιάκοπα νη και ψευδή προπαγάνδα τους· μια στάση που καταδεικνύει περίτρανα τον τυχοδιωκτισμό, την πολιτική της υποτέλει-

συνεχιζόμενης πολεμικής επιθετικότητας κατά της Συρίας από τους Αμερικανο-ευρωπαίους ιμπεριαλιστές που σε αγαστή συνεργασία με τα ντόπια ανδρείκελα, της συριακής αντιπολίτευσης, προσπαθούν να υποδουλώσουν μια ανεξάρτητη χώρα και να την προσδέσουν στη σφαίρα επιρροής τους. Οι επαναλαμβανόμενες, όμως, επιτυχίες του συριακού στρατού ενάντια στον αυτοαποκαλούμενο «ελεύθερο συριακό στρατό» θορύβησαν απ’ ό,τι φαίνεται τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία Αμερικανών και Ευρωπαίων που με μπροστάρηδες τις ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία, και παρά τη διεθνή κατακραυγή, άρχισαν να ετοιμάζουν, σε ένα πρώτο τουλάχιστον επίπεδο, βομβαρδισμό της Συρίας, χωρίς να απουσιάζουν βέβαια και οι απειλές για ένοπλη χερσαία επέμβαση. Η επικοινωνιακή συνταγή που ακολουθήθηκε για τη δικαιολόγηση αυτού του σχεδίου στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης αποτέλεσε πιστό αντίγραφο της γνωστής παλιάς προπαγάνδας περί χρήσης χημικών όπλων, από την κυβέρνηση Άσαντ. Μάλιστα, η χρονική στιγμή και ο τρόπος που παρουσιάστηκαν οι κατηγορίες αυτές προδίδουν ξεκάθαρα ενορχηστρωμένη προβοκάτσια από πλευράς τόσο των ιμπεριαλιστών όσο και από τη ντόπια δυτικόδουλη αντιπολίτευση, προκειμένου να υπάρχει το απαραίτητο άλλοθι για ένοπλη επέμβαση. Η περαιτέρω, όμως, εξέλιξη των γεγονότων και οι πιέσεις που αναπτύχθηκαν σε πολιτικό, διπλωματικό και κοινωνικό επίπεδο οδήγησαν σε μια αρκετά σημαντική αναδίπλωση των Αμερικανο-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Οι Ομπάμα, Ολάντ και Κάμερον αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό των χωρών τους με την αντίδραση του λαού σε ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία ενάντια σε οποιαδήποτε πολεμική ανάμειξη. Παράλληλα, ήρθαν στην επιφάνεια και οι διάφορες αντιθέσεις τόσο ανάμεσα στους Αμερικανο-ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, με φόντο και την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής παγκοσμίως, όσο και ανάμεσα στις διάφορες μονοπωλιακές ομάδες στο εσωτερικό της κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας. Ωστόσο και η δυναμική αντίδραση του ίδιου του λαού της Συρίας, παρά τη συγκάλυψη που επιχειρήθηκε από τα δυτικά ΜΜΕ, ενάντια σε οποιαδήποτε έξωθεν επέμβαση και προσπάθεια υποδούλωσης της χώρας του, όπως και η πολυπλοκότητα της κατάστασης, ιδιαίτερα σε μια τόσο νευραλγική περιοχή (με τον κίνδυνο μιας γενικότερης ανεξέλεγκτης πολεμικής σύρραξης στη Μέση Ανατολή να ελλοχεύει), συνέβαλλαν στην αναστολή των πολεμικών σχεδίων των ιμπεριαλιστών. Μέσα σ’ αυτό το γενικότερο πλαίσιο η Ρωσία κατάφερε να «μπει δυναμικά στο παιχνίδι» αντιτασσόμενη σε οποιαδήποτε πολεμική επέμβαση, καταθέτοντας μάλιστα και πρόταση προς την αμερικάνικη πλευρά για ειρηνική επίλυση του προβλήματος. Απώτερος, φυσικά, στόχος της είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη διαφύλαξη των ρώσικων συμφερόντων στην περιοχή, καθώς και η πιο ευνοϊκή διαπραγμάτευσή τους. Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι ο συμβιβασμός που επιτεύχθηκε είναι οριστικός και ότι ο κίνδυνος μιας ένοπλης επέμβασης στο μέλλον έχει εξαλειφθεί οριστικά. Χαρακτηριστική, όσον αφορά στα καθ’ ημάς, υπήρξε και η στάση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σχετικά με την υπόθεση του πολέμου στη Συρία. Βαδίζοντας στα χνάρια των προκατόχων της, έσπευσε να δώσει τα διαπιστευτήριά της προσφέροντας «γη και ύδωρ» στους αμερικανοευρωπαίους νατοϊκούς «συμμάχους» της, αλλά και να αναπαράγει στο έπακρο όλη εκείνη την έντεχνα ενορχηστρωμέ-

ας, της ξενοδουλείας και της πλήρους συμμόρφωσης που εφαρμόζουν οι ντόπιοι κυβερνητικοί λακέδες προς τους δυτικούς ιμπεριαλιστές-πάτρωνές τους, και που μπορεί κάλλιστα να συναινεί και να συμβάλλει στη σφαγή ενός γειτονικού λαού. Μια στάση, ακόμη, που όχι μόνο δεν διαφυλάσσει τα συμφέροντα του λαού και του τόπου, αλλά στρέφεται ενάντιά τους και οδηγεί χωρίς δισταγμούς στο άνευ όρων ξεπούλημά τους. Μια στάση, όμως, που ταυτόχρονα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα φιλειρηνικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα που χρόνια τώρα επιδεικνύει ο ελληνικός λαός. Για μια ακόμη φορά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν διστάζουν να κουρελιάσουν συμβάσεις και συνθήκες προκειμένου να προωθήσουν τα πολεμικά τους σχέδια και τα συμφέροντά τους. Εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια, από τη Σερβία στο Αφγανιστάν και το Ιράκ και από τη Λιβύη στη Συρία του σήμερα, οι αιματοβαμμένες κάννες των όπλων των ιμπεριαλιστών δεν σταμάτησαν να ρίχνουν. Αναμφισβήτητα γίνεται φανερό ότι εδώ και δεκαετίες στο στόχαστρο των πολεμικών επιτελείων Αμερικανών και Ευρωπαίων έχουν μπει όλες εκείνες οι χώρες που δεν συμμορφώνονται με τις επιταγές τους, και στέκονται εμπόδιο στα επεκτατικά σχέδιά τους. Και ο πόλεμος που μπορεί να διεξάγει ο λαός μιας τέτοιας χώρας, εν προκειμένω της Συρίας, απέναντι σε αυτή την εις βάρος του κατάσταση δεν μπορεί παρά να είναι ένας πόλεμος δίκαιος, πατριωτικός, που αποτελεί τροχοπέδη στον εξανδραποδισμό, την εξαθλίωση και το αιματοκύλισμα εκατομμυρίων ανθρώπων που προσπαθούν να επιβάλλουν οι ξένοι ιμπεριαλιστές, και που ορθώνεται δυναμικά, κόντρα στον άδικο, επιθετικό και κατακτητικό πόλεμο των τελευταίων. Τώρα που τα τύμπανα του πολέμου ηχούν ξανά πάνω από τους λαούς της Μέσης Ανατολής και η μία χώρα μετά την άλλη παγιδεύεται στη δίνη του, το ζήτημα του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού αγώνα προβάλλει, για μια ακόμη φορά, επιτακτικά στο προσκήνιο. Μέσα από την πάλη για την πιο πλατιά συσπείρωση και επαγρύπνηση του ελληνικού λαού, όπως και κάθε λαού, θα μπορέσει να αναζοωγονηθεί και να ενεργοποιηθεί ξανά το αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό κίνημα, καθώς και να συνδεθεί με τους αντιπολεμικούς αγώνες της προηγούμενης δεκαετίας. Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατό να αποκαλυφθούν στα μάτια του κόσμου η υποκρισία, η ψεύτικη συνθηματολογία και προπαγάνδα, καθώς και οι πραγματικοί σκοποί του πολέμου των ιμπεριαλιστών. Μόνο μέσα από ένα τέτοιο λαϊκό κίνημα θα μπορέσει να μπει φραγμός και να ανατραπούν τα σχέδια των Αμερικανο-ευρωπαίων που σέρνουν και την Ελλάδα, για μια ακόμα φορά, στο έλεος των πολεμικών τους αναμετρήσεων. Τα καθήκοντα που προβάλλουν για το λαϊκό κίνημα είναι πολλά, βαρυσήμαντα και απαιτούν κόπο, υπομονή, επιμονή και προπάντων σκληρό αγώνα. Να δείξουμε, λοιπόν, έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στο συριακό λαό και σε κάθε λαό που αγωνίζεται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του. Να αγωνιστούμε ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών για οποιαδήποτε επέμβαση σε οποιαδήποτε χώρα. Να παλέψουμε για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και για το κλείσιμο των Αμερικανο-νατοϊκών βάσεων στη χώρα μας. Να αγωνιστούμε για την Ειρήνη, τη Δημοκρατία και την Εθνική Ανεξαρτησία. Γιώργος Β. 37


Ακόμα ένα μακελειό

Α

κόμα ένα μακελειό, ακόμα ένα περιστατικό τυφλής βίας σημειώθηκε στις ΗΠΑ, λίγους μήνες μετά τη σφαγή σε σχολείο του Κονέκτικατ· αυτήν τη φορά, στην Ουάσιγκτον. Ο 34χρονος Αφροαμερικανός Άαρον Αλέξις, έφεδρος του Πολεμικού ναυτικού, μπήκε μαζί με άλλους σε ναυτική βάση, άνοιξε πυρ, σκότωσε 12 και τραυμάτισε περισσότερους, πριν πέσει και ο ίδιος νεκρός στην ανταλλαγή πυρών που ακολούθησε. Αυτή τουλάχιστον είναι η επίσημη εκδοχή, γιατί πιθανόν να κρύβονται και άλλα ζητήματα πίσω από το περιστατικό αυτό. Τέτοια περιστατικά πάντως έχουν γίνει πλέον ρουτίνα στην αμερικανική πραγματικότητα. Μάλιστα, έχει δημιουργηθεί ένας νέος όρος «spree killers» για αυτού του είδους τα άτομα. Και πάλι ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα κηρύξει εθνικό πένθος για κάποιες μέρες, θα εκφράσει ξανά την οδύνη του, τη λύπη του και τα συλλυπητήριά του στις οικογένειες των θυμάτων μέχρι το επόμενο μακελειό. Η γερουσία και το Κογκρέσο θα εκφράσουν επίσης τα συλλυπητήριά τους στις οικογένειες των θυμάτων. Και πάλι θα ανάψουν οι συζητήσεις περί οπλοκατοχής, χωρίς βέβαια να ληφθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι η οπλοκατοχή από μόνη της. Η αμερικάνικη κοινωνία είναι βαθιά ζυμωμένη με τη βία και την κουλτούρα της βίας. Είναι μια κοινωνία που σε μεγάλο βαθμό χρησιμοποιεί τη βία σαν μέσο επίλυσης προβλημάτων. Πώς αλλιώς λύνει το ίδιο το αμερικανικό κράτος τα προβλήματα του, αν όχι με τη βία; Με αναρίθμητες επεμβάσεις σε κάθε γωνιά της γης. Γι’ αυτό άλλωστε είναι μια χώρα που διατηρεί 1.000 περίπου στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο, με πάνω από 400.000 προσωπικό. Κορυφαία αξία στην αμερικανική κοινωνία θεωρείται η επιτυχία με κάθε μέσο, «το αμερικανικό όνειρο». Οι «αποτυχημένοι» πετάγονται στο περιθώριο. Οι ικανοί και δυνατοί προοδεύουν, οι αδύναμοι καταστρέφονται. Από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του το κράτος των ΗΠΑ βασίστηκε στην εξολόθρευση και τον αφανισμό των 38

αυτοχθόνων ινδιάνων και στη βάρβαρη καταπίεση και εκμετάλλευση των μαύρων σκλάβων. Οι κατακτητικοί πόλεμοι και οι επεμβάσεις έγιναν συστατικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, που συνεχίζεται η ίδια ανελλιπώς μέχρι σήμερα. Ατελείωτες επεμβάσεις και πραξικοπήματα σε κάθε γωνιά της γης, σ’ ένα μακρύ ματοβαμμένο μονοπάτι. Σημειώνουμε ότι πρόκειται για χώρα στην οποία εφαρμόζεται ακόμα η θανατική ποινή με διάφορους ευφάνταστους τρόπους, παρόλο που τώρα υπάρχει μορατόριουμ εκτελέσεων. Από τις 38 πολιτείες που εφαρμόζουν τη θανατική ποινή οι 37 χρησιμοποιούν τη θανατηφόρο ένεση, εκτός από τη Νεμπράσκα που χρησιμοποιεί την «παραδοσιακή» ηλεκτρική καρέκλα. Μέχρι πρόσφατα σε διάφορες πολιτείες χρησιμοποιούσαν και τον θάλαμο αερίων. Από το 1977 μέχρι σήμερα στις ΗΠΑ η θανατική ποινή έχουν εκτελεστεί 1099 άνθρωποι, με την πολιτεία του Τέξας να κρατά σταθερά την πρώτη θέση στις εκτελέσεις και όπου, σύμφωνα με την Σαντρίν Αζόρζ, μέλος της Συμμαχίας του Τέξας για την κατάργηση της θανατικής ποινής (TCADP) σε συνέντευξή της στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας (Μάρτιος 2010) «η θανατική ποινή εδώ είναι διεφθαρμένη και πολιτικά υποκινούμενη». Αλλά και ο Σύλλογος Αμερικανών Δικηγόρων (ΑΒΑ) σε έκθεσή του καταγγέλλει τις σοβαρότατες παρατυπίες που συνοδεύουν τις θανατικές καταδίκες: εκβιασμένες καταθέσεις κατηγορουμένων, σφάλματα αυτοπτών μαρτύρων, ρατσιστικές και πολιτικές διακρίσεις σε βάρος των κατηγορουμένων. Έτσι, μέσα σ’ ένα τέτοιο κλίμα, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι στα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια στις ΗΠΑ έχουν καταγραφεί πάνω από 200 περιπτώσεις δικαστικής πλάνης. Σήμερα υπάρχουν στις ΗΠΑ περίπου 3700 θανατοποινίτες. Μια χώρα που έχει κάνει επιστήμη τις απαγωγές ανθρώπων από διάφορα σημεία του κόσμου και τη μεταφορά τους σε μυστικές φυλακές όπου και βασανίζονταν απάνθρωπα, χωρίς καν να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Θυμόμαστε όλοι τις απαγωγές των Πακιστανών στη χώρα μας επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή. Ο πλανήτης ολόκληρος ανατρίχιασε με τις φρικιαστικές φωτογραφίες από τα βασανιστήρια στο κολαστήριο του Αμπού Γκράιμπ. Οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε εξαγωγές όπλων, η πρώτη χώρα σε πωλήσεις βίαιων βίντεο-παιχνιδιών, τα οποία μάλιστα σε πολλές χώρες είναι απαγορευμένα. Μάλιστα, σε κάποια από αυτά τα παιχνίδια οι «κακοί» είχαν τη μορφή του Σαντάμ Χουσεΐν ή του Μπιν Λάντεν. Πρόκειται για μια χώρα στην οποία γυρίζονται αναρίθμητες ταινίες με θέμα τη βία, μια χώρα στην οποία ταινίες όπως το «Zero Dark Thirty» ή το «Hurt Locker», ταινίες της Κάθριν Μπίγκελοου, επιβραβεύονται και με όσκαρ· ταινίες όπου εξυμνούνται ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και όπου ακόμα και τα βασανιστήρια επιβραβεύονται. Στις ΗΠΑ κατά μέσο όρο κάθε μέρα σκοτώνονται ή τραυματίζονται από πυροβόλα όπλα 276 άνθρωποι. Από όσους πυροβοληθούν, πεθαίνουν περίπου 75 ενήλικες και 9 παιδιά. Δηλαδή 100.000 θύματα το χρόνο. Από το 1982 έχουν σημειωθεί 61 μαζικές δολοφονίες (μαζικές, δηλαδή με τουλάχιστον 4 θύματα) σε 30 πολιτείες των ΗΠΑ, ενώ οι 6 από τις 14 πιο θανατηφόρες καταγράφτηκαν στην διάρκεια της


προεδρίας Ομπάμα. Βέβαια τέτοια περιστατικά τυφλής βίας που αφορούν στρατιωτικούς, όπως το τελευταίο στην βάση του ναυτικού στην Ουάσιγκτον, έχουν και μια άλλη διάσταση. Αυτοί οι στρατιωτικοί είναι συνήθως βετεράνοι που γύρισαν από το Ιράκ ή το Αφγανιστάν με ψυχολογικά προβλήματα, που βίωσαν από πρώτο χέρι τα εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής και που πιθανόν να συμμετείχαν και οι ίδιοι σε κάποια από αυτά. Εξάλλου είναι γνωστό ότι το Αμερικανικό κράτος δεν συμπεριφέρεται με τον καλύτερο τρόπο στους βετεράνους του, ειδικά τέτοιων «αποτυχημένων» πολέμων όπως στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Άρθρο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας (18/11/07) σημείωνε: «Ο Δημοκρατικός Τσάρλς Σούμερ, επικαλούμενος στοιχεία αμερικανικών μη κυβερνητικών οργανώσεων, είπε ότι ένας στους τέσσερις άστεγους στις ΗΠΑ είναι βετεράνος. Η ρωσική εφημερίδα “Πράβντα” σε άρθρο της με τίτλο “Oι ΗΠΑ μεταχειρίζονται τους βετεράνους τους ως σκουπίδια” γράφει ότι οι άστεγοι βετεράνοι υπολογίζονται σε 200.000 εκ των οποίων οι 25.000 είναι στη Νέα Υόρκη». Υπολογίζεται πως σήμερα στις ΗΠΑ κυκλοφορούν πάνω από 310 εκατ. όπλα, δηλαδή ένα για κάθε Αμερικανό πολίτη. Το 30% των Αμερικανών, δηλαδή 90 εκατ. άνθρωποι δηλώνουν ότι έχουν δικό τους όπλο. Φυσικά μετά από κάθε μακελειό οι συζητήσεις περί οπλοκατοχής φουντώνουν χωρίς όμως να αλλάζει κάτι ουσιαστικά, αφού το λόμπι των όπλων και η Εθνική Ένωση Όπλων είναι πανίσχυρα. Η Εθνική Ένωση Όπλων-National Rifle Association (NRA) ιδρύθηκε το 1871, έχει πάνω από 5 εκατ. μέλη, και έχει εξελιχθεί με τον καιρό σε μια πανίσχυρη πολιτική δύναμη. Υποστηρίζει κατά κανόνα Ρεπουμπλικανούς υποψήφιους, και στις εκλογές του 2012 έδωσε πάνω από 17 εκατ. δολάρια. Μέλη της είναι διάφοροι επώνυμοι, γερουσιαστές, πρόεδροι των ΗΠΑ όπως ο Ρόναλντ Ρέιγκαν και ο Τζωρτζ Μπους, ηθοποιοί όπως ο Τσακ Νόρις, ο Τομ Σέλεκ, η Γούπι Γκόλντμπεργκ, ο τραγουδιστής Τεντ Νιούτζεντ, ο πρώην αστέρας του ΝΒΑ Καρλ Μαλόουν, η Σάρα Πέιλιν, κ.ά. Ο γνωστός ηθοποιός Τσάρλτον Ήστον υπήρξε πρόεδρος της NRA επί σειρά ετών. Το 50% των όπλων που κυκλοφορούν στον πλανήτη βρίσκονται σήμερα στις ΗΠΑ. Το 40% από αυτά πωλήθηκαν χωρίς έλεγχο του ποινικού ή ψυχιατρικού μητρώου του αγοραστή. 42 πολιτείες των ΗΠΑ δεν θέτουν κανένα φραγμό στην αγορά και κατοχή επιθετικών τουφεκιών. Στη Μινεσότα π.χ. ο πολιτειακός νόμος ορίζει ότι η μικρότερη ηλικία που μπορεί κάποιος να πάρει άδεια χρήσης όπλου είναι τα 11 έτη!!! Παράλληλα, οι ΗΠΑ είναι η πρώτη χώρα σε εγκληματικότητα, μια αληθινή Μέκκα του εγκλήματος. Έρευνα του κέντρου Pew σε συνεργασία με σωφρονιστικά ιδρύματα των ΗΠΑ δείχνει ότι σήμερα 1 στους 100 Αμερικανούς είναι φυλακισμένος. Είναι η χώρα με τους περισσότερους φυλακισμένους παγκοσμίως. Και μπορεί ο Ομπάμα να είναι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ, η πλειοψηφία των φυλακισμένων όμως είναι Αφροαμερικανοί, το 41%, και ακολουθούν οι ισπανόφωνοι με το 19%. Ακόμα πάνω από το 25% των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ σήμερα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Μια χώρα με 47 εκατ. ανασφάλιστους, που στερούνται δηλ. ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. 1,5 εκατ. παιδιά, κυρίως αφροαμερικανικής και ινδιάνικης καταγωγής, είναι άστεγα. Και την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ κάνουν υποδείξεις σ’ άλλες χώρες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι

ίδιες δίνουν καταφύγιο σε πάνω από 1.000 άτομα από 85 χώρες τα οποία καταζητούνται για δολοφονίες, βιασμούς, γενοκτονίες. Πολλοί από αυτούς υπήρξαν μέλη παραστρατιωτικών οργανώσεων σε χώρες της Λατινικής Αμερικής εκπαιδευμένοι από Αμερικανούς (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 18/11/07). Συνοψίζοντας, οι ΗΠΑ είναι μια χώρα με αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες και ταξικές αντιθέσεις. Μια χώρα όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται συστηματικά, όπου ο ρατσισμός και οι φυλετικές διακρίσεις ζουν και βασιλεύουν, μια χώρα όπου καταπατούνται τα δικαιώματα γυναικών και παιδιών. Μια χώρα με συμπεριφορά καουμπόη, παγκόσμιου χωροφύλακα, που δολοφονεί, απαγάγει, επεμβαίνει στρατιωτικά όποτε θέλει, όπου θέλει, ή παρακολουθεί εκατ. πολίτες δικούς της και άλλους, ακόμα και τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. σύμφωνα και με τις αποκαλύψεις Σνόουντεν. Μια χώρα με κολαστήρια όπως το Γκουαντάναμο που -παρόλες τις υποσχέσεις Ομπάμα- παραμένει ανοικτό. Μια χώρα που συνεχίζει το εμπάργκο στην Κούβα παρά το αντίθετο ψήφισμα του ΟΗΕ (Οκτ. 2009) αλλά και σε άλλες χώρες, όπως στη Β. Κορέα. Μια χώρα που αρνείται να υπογράψει πολλές διεθνείς συμβάσεις για δικαιώματα αυτοχθόνων λαών, για κατάργηση φυλετικών διακρίσεων, για δικαιώματα ατόμων με ειδικές ανάγκες, για το περιβάλλον, κ.ά. Μια χώρα της οποίας ο πρόεδρος (Ομπάμα) και διάφοροι άλλοι γερουσιαστές και παράγοντες δηλώνουν σοκαρισμένοι όταν σκοτώνονται Αμερικανόπουλα στην Aurora του Κολοράντο ή στο Newton του Κονέκτικατ, αλλά δεν σοκάρονται το ίδιο για τους εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους νεκρούς στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη ή στη Συρία, όπως και για τα εκατ. πρόσφυγες. Σε μια τέτοια χώρα αυτά τα περιστατικά τυφλής βίας δεν εκπλήσσουν κανέναν. Θανάσης Κ.

39


ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ The «Notting Hill» effect Σ

ύμφωνα με έρευνα που συντάχθηκε από ομάδα κοινωνικών ψυχολόγων του πανεπιστημίου Heriot-Watt του Εδιμβούργου, ρομαντικές κομεντί όπως το «Ημερολόγιο της Bridget Jones» και το «Notting Hill» μπορούν να αποβούν καταστροφικές για την ερωτική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου. Ταινίες τέτοιας πλοκής, αντί για αθώες ή έστω ακίνδυνα ψυχαγωγικές όπως θέλουν να εμφανίζονται, μπορεί να ενθαρρύνουν μη ρεαλιστικές -και προοπτικά βλαβερές- προσδοκίες. Η Dr Holmes, που ηγήθηκε της έρευνας και οι συνεργάτες της, πήραν ως δείγμα 40 ρομαντικές κομεντί που έφτασαν στο box office από το 1995 μέχρι σήμερα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στην συντριπτική τους πλειονότητα, οι ταινίες αυτές, περιστρέφονται από την εξής κεντρική ιδέα: «Υπάρχει κάποιος εκεί έξω, που είναι ιδανικός για σένα!» Μέσω ερωτηματολογίων που υπέβαλαν σε εθελοντές που βλέπουν συστηματικά τέτοιες ταινίες κατέληξαν στο συγγενές συμπέρασμα ότι αυτοί οι θεατές πιστεύουν στην ιδέα του μοιραίου έρωτα -εκείνου που διακατέχεται δηλαδή από προκαθορισμένα χαρακτηριστικά «ευτυχίας»- πολύ περισσότερο από εκείνους που προτιμούν διαφορετικά είδη ταινιών. Τα ζευγάρια, στις περισσότερες ρομαντικές κομεντί, εμφανίζονται να • Έχουν, αυτόματα, τέτοια τηλεπαθητική σύνδεση, που φυσιολογικοί άνθρωποι θα έπρεπε να περάσουν δεκαετίες μαζί για να φτάσουν σε αντίστοιχα επίπεδα • Ξεπερνούν ταχύτατα τα οποιαδήποτε προβλήματα συμβαίνουν μέσα, γύρω ή έξω από την σχέση τους, επειδή, απλά, είναι και πρέπει να είναι, μαζί -αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία • Παραμένουν εξαιρετικά συνεπαρμένοι ο ένας με τον άλλον κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε ώρα, στο διηνεκές του χρόνου. Την ίδια στιγμή, στις ίδιες ταινίες, ζευγάρια που είναι παντρεμένα για χρόνια, είναι σύνηθες να εμφανίζονται βαριεστημένα και μίζερα. Η Bjarne Holmes επισημαίνει: «η έρευνα καταδεικνύει ότι αν κάποιος επιμείνει στην ιδέα του μοιραίου έρωτα, τότε έχει περισσότερες πιθανότητες δυστυχίας στην προσωπική του σχέση. Σύμβουλοι γάμων πολύ συχνά έρχονται αντιμέτωποι με περιπτώσεις όπου τα ζευγάρια δεν μπορούν να κατανοήσουν γιατί ο σύντροφος τους δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς θέλουν, και θεωρούν ότι δεν πρέπει εκείνοι να επικοινωνούν με κάποιο τρόπο τις επιθυμίες τους, αλλά ο σύντροφος τους να τις καταλαβαίνει αυτόματα και να συμπεριφέρεται αρμοδίως». Σύμφωνα με την Anne Hollonds, σύμβουλο στο «Relationships Australia», αυτό έχει να κάνει κυρίως με μια αυξανόμενη ένταση αναζήτησης της τέλειας σχέσης. «Αν και η σημερινή “νέα γενιά” προέρχεται από την πιο διαζευγμένη γενιά που έχει εμφανιστεί ποτέ, αν και η κοινωνία μας σήμερα, ως ακραία ατομικιστική, υποστηρίζει 40

ότι δεν είναι απαραίτητο να έχουμε έναν σύντροφο, αν και διανοητικά μπορούμε να κατανοήσουμε ότι καμία σχέση δεν μπορεί να είναι ιδανική, συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην ιδέα της μοιραίας αγάπης. Πρόκειται για ένα νέο είδος ιδεαλισμού. Δεν χρειάζεται να ανεχόμαστε έναν προβληματικό γάμο ή δεσμό. Μπορούμε, απλά, να μείνουμε μόνοι και να περιμένουμε υπομονετικά να εμφανιστεί η αδελφή μας ψυχή». Η ιδέα της σχέσης, ανεξάρτητα από τη φύση αυτής, ως μιας έτοιμης συνθήκης, μιας κατάστασης δηλαδή στην οποία τα μέλη που την απαρτίζουν δεν χρειάζεται να υποβληθούν σε οποιαδήποτε μορφής δοκιμασία, συνεχίζει να απαντάται σε μια μεγάλη μερίδα ταινιών που προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και όχι μόνο. Χωρίς συγκρούσεις, χωρίς τάσεις αμφισβήτησης, και το κυριότερο, χωρίς την παραμικρή διάθεση να αλλάξει κανείς τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του, τέτοιες θεωρήσεις, είναι προφανές, ότι αλλοτριώνουν την συνείδηση του θεατή. Όταν μετά το τέλος της ταινίας εκείνος επιστρέφει στην πραγματική του ζωή -όσο και αν μπορεί να αναγνωρίσει ότι οι σχέσεις δεν μπορεί να είναι έτσι- υποσυνείδητα, αρχίζει να περιμένει να γίνουν έτσι. Και όταν τελικά δεν γίνονται -το πιο πιθανό σενάριο, δυστυχώςδεν φταίει αυτός. Φταίνε οι άλλοι που δεν τον καταλαβαίνουν. Πρόδρομος Π.


Το Αλάτι της Γης

Σ’ ένα ορυχείο μιας μικρής πόλης στο Νέο Μεξικό, οι αφόρητες συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης αναγκάζουν τους μεξικανο-αμερικανούς μεταλλωρύχους εργάτες να κατέβουν σε απεργία, διεκδικώντας τα δίκαια δικαιώματά τους. Απέναντί τους, η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ορυχείου, η αστυνομία και κάθε λογής κρατικοί μηχανισμοί…

Τ

ολμηρή πολιτική ταινία, το «Αλάτι της Γης» βασίστηκε σε μια πραγματική απεργία που πραγματοποίησαν οι μεταλλωρύχοι εργάτες στο ορυχείο του Σίλβερ Σίτυ στο Νέο Μεξικό. Ο Χέρμπερτ Μπίμπερμαν,

(ένας από τους «δέκα του Χόλιγουντ», οι οποίοι φυλακίστηκαν για «αντιαμερικανικές ενέργειες», επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με την ομάδα έρευνας του αμερικανικού Κογκρέσου), σκηνοθέτησε στα 1953 μια πρωτοποριακή ταινία, μια ταινία για τα δικαιώματα των εργατών, των γυναικών και των μεταναστών. Το Αλάτι της Γης αποτελεί τη μοναδική αμερικανική ταινία που απαγορεύτηκε η προβολή της στις ΗΠΑ, λόγω του «φιλοκομμουνιστικού της περιεχομένου». Η ταινία, τεχνικά ακολουθεί τους κανόνες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και περιέχει και πολλά στοιχεία παρμένα από τον ιταλικό νεορεαλισμό. Σε επίπεδο περιεχομένου, ο σκηνοθέτης δεν αναδεικνύει μόνο την εκμετάλλευση των εργατών, αλλά με πολύ εύστοχο τρόπο παρουσιάζει την πάλη για ίσα δικαιώματα των γυναικών, τον αγώνα για την υπεράσπιση της γης από τους κατοίκους της πόλης. Μέσα από την εξέλιξη της απεργίας, από το ξεκίνημά της μέχρι το τέλος της, τις προσπάθειες της εταιρείας να την καταστείλει, τα εκβιαστικά διλήμματα με τα οποία αναμετρώνται οι εργάτες, την εμπλοκή των γυναικών των εργατών μέσα σε αυτήν, ο θεατής παρακολουθεί μια υπόθεση που μιλά για την ενότητα των εργατών, για το μεγαλείο της ταξικής αλληλεγγύης, για τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και για την πάλη για τα στοιχειώδη δικαιώματα και για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Το καστ της ταινίας αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από εργάτες που συμμετείχαν στην πραγματική απεργία, γεγονός που προσθέτει μία επιπρόσθετη «φλόγα», ένα «πάθος», που διαπερνά από την αρχή μέχρι το τέλος την ταινία. Η ρεαλιστική απεικόνιση των γεγονότων της απεργίας, το ταξικό θάρρος με το οποίο αντιμετωπίζουν οι εργάτες την καταστολή, η ενότητά τους πάνω στη βάση της υπεράσπισης των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους στον αξιοπρεπή μισθό και τη στέγη, η ενεργή συμπαράσταση των γυναικών τους και η συμμετοχή τους στον κοινό αγώνα, η ανάδειξη της διπλής εκμετάλλευσης που υφίστανται οι γυναίκες στον καπιταλισμό, συνθέτουν μία ταινία-γροθιά, μια ταινία που αποκτά ιδιαίτερα επίκαιρο χαρακτήρα στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων.

ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ Ο κήπος μαράθηκε γιατί κόπηκε το κρίνο σαπισμένο τοπίο περιβάλλει τη λίμνη των δακρύων η εκδίκηση, νοερή δίκη των Ερινύων ουρλιαχτό μέσα στην τρέλα φρικτών ονείρων. Μην κλαις κάποιος σε σκέφτεται η ώρα πλησιάζει έρχεται θα αποδοθεί δικαιοσύνη ηχηρό τέλος στην παραφροσύνη. Μια ηλιαχτίδα σκίζει το σκοτάδι δεν θα φοβηθείς ξανά το βράδυ η αγνή ψυχή θ’ ανοίξει τα φτερά της σκορπίζοντας κρυφή ελπίδα στο πέταγμά της. Κωνσταντίνος Νεκτάριος 41


ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Γκεόργκι Δημητρόφ Για την ιδεολογική πάλη ενάντια στον φασισμό Αποσπάσματα από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935.

Μ ια από τις πιο αδύνατες πλευρές του αντιφασιστικού

αγώνα των κομμάτων μας είναι, ότι δεν αντιδρούν αρκετά και έγκαιρα στη δημαγωγία του φασισμού και ότι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να υποτιμούν το ζήτημα της πάλης ενάντια στη φασιστική ιδεολογία. Πολλοί σύντροφοι δεν πίστευαν ότι ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας, όπως είναι η ιδεολογία του φασισμού, που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, είναι γενικά ικανή να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες. Αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του, ενώ η απελπιστική κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών κάνει ορισμένα ευαίσθητα στρώματα να κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίματα της σήψης αυτής. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να υποτιμάμε την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού. Αντίθετα, εμείς πρέπει από την πλευρά μας να αναπτύξουμε μια πλατιά ιδεολογική πάλη, να χρησιμοποιούμε μια ξεκάθαρη, εκλαϊκευμένη επιχειρηματολογία, να πιάνουμε με κατανόηση την ιδιομορφία της εθνικής ψυχολογίας των λαϊκών μαζών. Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του και χρησιμοποιούν κάθε τι που ταπείνωνε και έθιγε τα εθνικά αισθήματα του λαού σαν όπλο ενάντια στους εχθρούς του φασισμού. Στη Γερμανία, εκδίδονται εκατοντάδες βιβλία, με μοναδικό σκοπό να 42

πλαστογραφήσουν την ιστορία του γερμανικού λαού με φασιστικό τρόπο. Οι νιόβγαλτοι εθνικοσοσιαλιστές ιστοριογράφοι προσπαθούν να παρουσιάσουν την ιστορία της Γερμανίας σα να υπήρχε, βάσει μιας «ιστορικής νομοτέλειας», εδώ και 2.000 χρόνια, ένα κόκκινο νήμα, μια γραμμή εξέλιξης, που οδήγησε στην εμφάνιση ενός εθνοσωτήρα στο προσκήνιο της ιστορίας - ενός «Μεσσία» του γερμανικού λαού: του γνωστού «δεκανέα» αυστριακής καταγωγής! Στα βιβλία αυτά, οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονται σα φασίστες, ενώ τα μεγάλα αγροτικά κινήματα σαν άμεσοι πρόδρομοι του φασιστικού κινήματος. Ο Μουσσολίνι προσπαθεί σπασμωδικά να κερδίσει από την ηρωική μορφή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες υψώνουν στη σημαία τους την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Βούλγαροι φασίστες εκμεταλλεύονται το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της δεκαετίας του 70 (18701879) και των λαοφιλών ηρώων του κινήματος αυτού, Βασίλ Λέβσκι, Στεφάν Καράντσα και άλλων. Κομμουνιστές που πιστεύουν, ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπόθεση της εργατικής τάξης, που δεν κάνουν τίποτα, για να φωτίσουν στις εργαζόμενες μάζες ιστορικά, πιστά, με πραγματικά μαρξιστικό, λενινιστικό - μαρξιστικό πνεύμα το παρελθόν του ίδιου τους του λαού, για να συνδέσουν τον τωρινό τους αγώνα με τις επαναστατικές παραδόσεις του λαού τους στο παρελθόν, τέτοιοι κομμουνιστές παρατάνε εθελοντικά ό,τι έχει αξία στο ιστορικό παρελθόν του έθνους στους φασίστες πλαστογράφους, για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Όχι σύντροφοι! Μας αφορά κάθε σπουδαίο ζήτημα, όχι μόνο του παρόντος και του μέλλοντος, αλλά και του παρελθόντος του λαού μας. Εμείς οι κομμουνιστές δεν κάνουμε στενή πολιτική για τα συντεχνιακά συμφέροντα των εργατών. Εμείς δεν είμαστε περιορισμένα στελέχη συνδικάτων ή ηγέτες σε μεσαιωνικές γκίλντες χειροτεχνών και καλφάδων. Εμείς είμαστε εκπρόσωποι των ταξικών συμφερόντων της πιο σπουδαίας, της πιο μεγάλης τάξης της σύγχρονης κοινωνίας, της εργατικής τάξης, που η ιστορική αποστολή της είναι να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα δεινά του καπιταλιστικού συστήματος. της εργατικής τάξης, που στο 1/6 της γης, έχει αποτινάξει κιόλας το ζυγό του καπιταλισμού και αποτελεί την τάξη που βρίσκεται στην εξουσία. Εμείς υπερασπιζόμαστε τα ζωτικά συμφέροντα όλων των καταπιεζόμενων εργαζόμενων στρωμάτων, που σημαίνει, της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού σε κάθε καπιταλιστική χώρα. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι άσπονδοι, οι κύριοι αντίπαλοι του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις παραλλαγές. Αλλά δεν είμαστε οπαδοί του εθνικού μηδενισμού και δεν πρέπει να παρουσιαζόμαστε σαν τέτοιοι. Το καθήκον της διαπαιδαγώγησης των εργατών και όλων των εργαζόμενων στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού, είναι ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος. Αλλά αυτός που πιστεύει, ότι το γεγονός αυτό του επιτρέπει ή τον προτρέπει, να μη δίνει


δεκάρα για τα εθνικά αισθήματα των πλατιών εργαζόμενων μαζών, αυτός απέχει πολύ από τον πραγματικό μπολσεβικισμό, αυτός δεν έχει καταλάβει τίποτα από τη διδασκαλία του Λένιν και του Στάλιν για το εθνικό ζήτημα. Ο Λένιν, που αγωνίστηκε πάντα αποφασιστικά και με συνέπεια ενάντια στον αστικό εθνικισμό, μας έδωσε στο άρθρο του «Για την εθνική περηφάνεια των Μεγαλορώσων» που έγραψε το 1914, ένα παράδειγμα, για το πώς να χειριζόμαστε σωστά το ζήτημα των εθνικών αισθημάτων. Γράφει: «Είναι άραγε ξένο για μας, τους μεγαλορώσους συνειδητούς προλετάριους, το αίσθημα της εθνικής περηφάνειας; Φυσικά όχι! Αγαπούμε τη γλώσσα μας και την πατρίδα μας, περισσότερο απ’ όλα δουλεύουμε για να ανεβάσουμε τις εργαζόμενες μάζες της (δηλαδή τα 9/10 του πληθυσμού της) στη συνειδητή ζωή των δημοκρατών και των σοσιαλιστών. Μας προξενεί τον πιο μεγάλο πόνο να βλέπουμε και να αισθανόμαστε σε πόση βία, καταπίεση και εξευτελισμό υποβάλλουν την όμορφη πατρίδα μας οι δήμιοι του τσάρου, το αρχοντολόι και οι κεφαλαιοκράτες. Είμαστε περήφανοι γιατί αυτή η βία βρήκε αντίσταση στον περίγυρό μας, σ’ εμάς τους μεγαλορώσους, γιατί ο περίγυρος αυτός ανάδειξε τον Ραντίτσεφ, τους δεκεμβριστές, τους επαναστάτες - ραζνοτσίντσι του 1870 - 1880, γιατί η μεγαλορώσικη εργατική τάξη δημιούργησε το 1905 ένα ισχυρό επαναστατικό κόμμα μαζών (...) Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας, γιατί το μεγαλορωσικό έθνος δημιούργησε κι αυτό επαναστατική τάξη, απέδειξε κι αυτό ότι είναι ικανό να δώσει στη ανθρωπότητα μεγάλα πρότυπα αγώνα για την ελευθερία και το σοσιαλισμό και όχι μονάχα μεγάλα πογκρόμ, σειρές από κρεμάλες, μπουντρούμια, μεγάλους λιμούς και μεγάλη δουλοπρέπεια μπροστά στους παπάδες, τους τσάρους, τους τσιφλικάδες και τους κεφαλαιοκράτες. Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας και γι’ αυτό ίσα - ίσα μισούμε ιδιαίτερα το δουλικό παρελθόν μας (...) και το δουλικό παρόν μας, όταν οι ίδιοι πάλι τσιφλικάδες με τη βοήθεια των κεφαλαιοκρατών, μας οδηγούν στον πόλεμο για να πνίξουμε την Πολωνία και την Ουκρανία, για να καταστείλουμε το δημοκρατικό κίνημα στην Περσία και στην Κίνα, για να δυναμώσουμε τη συμμορία των Ρωμανόφ, Μπομπρίνσκι, Πουρισκέβιτς, που ατιμάζει τη μεγαλορωσική εθνική μας αξιοπρέπεια». Αυτά έγραφε ο Λένιν για την εθνική υπερηφάνεια. Πιστεύω σύντροφοι, ότι δεν έκανα λάθος στη δίκη της Λειψίας, που στην προσπάθεια των φασιστών να βρίσουν το βουλγάρικο λαό σα βάρβαρο λαό, υπερασπίστηκα την εθνική τιμή των εργαζόμενων μαζών του βουλγάρικου λαού, που αγωνίζεται με αυταπάρνηση ενάντια στους φασίστες σφετεριστές, τους πραγματικούς άγριους και βάρβαρους, και όταν δήλωνα, ότι δεν έχω κανένα λόγο να ντρέπομαι που είμαι βούλγαρος, αλλά αντίθετα είμαι περήφανος που είμαι παιδί της ηρωικής βουλγάρικης εργατικής τάξης. Σύντροφοι! Ο προλεταριακός διεθνισμός πρέπει ας πούμε να «εγκλιματιστεί» σε κάθε χώρα, ώστε να πιάσει βαθειές ρίζες στο πάτρειο έδαφος. Οι εθνικές μορφές της προλεταριακής ταξικής πάλης και του εργατικού κινήματος των διαφόρων χωρών, δεν αντιτίθενται στον προλεταριακό διεθνισμό. Αντίθετα, ακριβώς με τις μορ-

φές αυτές μπορούμε να υπερασπιστούμε νικηφόρα και τα διεθνή συμφέροντα του προλεταριάτου. Φυσικά, πρέπει πάντα και σε κάθε ευκαιρία να δείχνουμε στις μάζες και να τους αποδείχνουμε συγκεκριμένα, ότι η φασιστική μπουρζουαζία, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, πραγματοποιεί την εγωιστική της πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Αλλά δεν πρέπει να περιοριζόμαστε σ’ αυτό. Πρέπει ταυτόχρονα, με την πάλη της ίδιας της εργατικής τάξης και με τις ενέργειες των Κομμουνιστικών Κομμάτων, να δείχνουμε, ότι το προλεταριάτο που ξεσηκώνεται ενάντια σε κάθε υποδούλωση και ενάντια σε κάθε εθνική καταπίεση, είναι ο μόνος γνήσιος αγωνιστής για την εθνική ελευθερία και την ανεξαρτησία του λαού. (…) Ο προλεταριακός διεθνισμός όχι μόνο δεν αντιτίθεται στην πάλη των εργαζόμενων της κάθε χώρας για εθνική, κοινωνική και πολιτιστική ελευθερία, αλλά και, χάρη της διεθνούς προλεταριακής αλληλεγγύης και αγωνιστικής ενότητας, της εξασφαλίζει την υποστήριξη εκείνη, που είναι αναγκαία για τη νίκη στην πάλη αυτή. Μόνο σε στενότατη συμμαχία με τη νικηφόρα εργατική τάξη της μεγάλης Σοβιετικής Ένωσης μπορεί να νικήσει το προλεταριάτο των καπιταλιστικών χωρών. Μόνο σε κοινό αγώνα με το προλεταριάτο των ιμπεριαλιστικών χωρών μπορούν να κερδίσουν οι αποικιακοί λαοί και οι καταπιεζόμενες εθνικές μειονότητες την απελευθέρωσή τους. Μόνο μέσα από την επαναστατική συμμαχία της εργατικής τάξης των ιμπεριαλιστικών χωρών με το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των αποικιών και εξαρτημένων χωρών, περνάει ο δρόμος για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης στις ιμπεριαλιστικές χώρες, γιατί, όπως μας διδάσκει ο Μαρξ, «Ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς, δεν μπορεί να είναι ελεύθερος». Οι κομμουνιστές που ανήκουν σε ένα καταπιεζόμενο, εξαρτημένο έθνος, δεν μπορούν να εμφανιστούν με επιτυχία ενάντια στο σωβινισμό μέσα στις γραμμές του έθνους τους, αν ταυτόχρονα δεν δείξουν έμπραχτα στο μαζικό κίνημα, ότι αυτοί πραγματικά αγωνίζονται για την απελευθέρωση του έθνους τους από τον ξένο ζυγό. Από την άλλη πάλι μεριά, οι κομμουνιστές του έθνουςκαταπιεστή δεν είναι σε θέση να διαπαιδαγωγήσουν τις εργαζόμενες μάζες του έθνους τους στο πνεύμα του διεθνισμού, όπως είναι απαραίτητο, αν δεν διεξάγουν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στην πολιτική της καταπίεσης της «ίδιας τους» της μπουρζουαζίας, για το πλέριο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των υποδουλωμένων από αυτήν εθνών. Αν δεν το κάνουν αυτό, δε διευκολύνουν ούτε και τους εργαζόμενους του καταπιεζόμενου έθνους να ξεπεράσουν τις εθνικιστικές τους προκαταλήψεις. Μόνο αν εμφανιζόμαστε με αυτό το πνεύμα, αν αποδείχνουμε πειστικά σε όλη μας τη μαζική δουλειά, ότι είμαστε το ίδιο ελεύθεροι τόσο από εθνικό μηδενισμό όσο και από αστικό εθνικισμό, μόνο τότε θα μπορέσουμε να διεξάγουμε έναν πραγματικά πετυχημένο αγώνα ενάντια στη σωβινιστική δημαγωγία των φασιστών. Γι’ αυτό, η σωστή και συγκεκριμένη εφαρμογή της πολιτικής σχετικά με το εθνικό ζήτημα των Λένιν-Στάλιν, έχει τεράστια σπουδαιότητα. Αυτή είναι οπωσδήποτε απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχή πάλη ενάντια στο σωβινισμό, το κύριο όργανο της ιδεολογικής επίδρασης των φασιστών πάνω στις μάζες. 43


Ο αγώνας κατά της εξάρτησης, οι αρνητές και υπονομευτές του T

ο βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας είναι η ολόπλευρη οικονομική, στρατιωτική και πολιτική εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό. Η οικονομική κρίση δεν είναι μόνο εκδήλωση της όξυνσης των αντιθέσεων της καπιταλιστικής οικονομίας αλλά και ένα φαινόμενο όπου, πιο καθαρά, αποκαλυπτονται πολιτικές και οικονομικές σχέσεις που που χαρακτηρίζουν το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Κάτω από την σκληρή πραγματικότητα των υποδουλωτικών μνημονίων μπορούν να κριθούν σήμερα τόσο η αστική προπαγάνδα, όσο και οι δήθεν αριστερές θεωρίες που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, οι οποίες παρουσιάζουν μια διαστρεβλωμένη, ψεύτικη εικόνα για τη σημερινή πολιτική και οικονομική θέση της Ελλάδας στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Μπορούν να κριθούν οι αστικοί προπαγανδιστικοί ισχυρισμοί των κυβερνήσεων της άρχουσας τάξης για την «ισχυρή Ελλάδα», την «Ελλάδα που συμμετέχει ισότημα στην ΕΕ» και άλλα παρόμοια ηχηρά που συγκάλυπταν την υποτελή θέση της χώρας μας μέσα στην ΕΕ και το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μπορούν να κριθούν, επίσης, οι δήθεν αριστερές θεωρίες που εμφανίζουν την Ελλάδα σαν μια ιμπεριαλιστική -και όχι εξαρτημένη- χώρα η οποία ενεργεί, δήθεν, κυρίαρχα και ανεξάρτητα, σαν «ισότιμος εταίρος» ή και ανταγωνιστής των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία τρία χρόνια με το ξέσπασμα της κρίσης, όπου ευρωπαίοι και αμερικάνοι ιμπεριαλίστές έχουν μετατρέψει την ελληνική επικράτεια σε οικονομική μπανανία που κατευθύνουν πολιτικά οι ξένοι επικυρίαρχοι, έρχονται μα εκμηδενίσουν τις αστικές και ψευτοαριστερές θεωρίες και να επιβεβαιώσουν την ορθότητα της γενικής εκτίμησης για την ολόπλευρη εξάρτηση της Ελλάδας από τον ιμπεριαλισμό. Στενά δεμένη και ταυτισμένη με τον ιμπεριαλισμό είναι η

44

ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία που αποτελεί την κοινωνική βάση της κυριαρχίας του στη χώρα μας, ενώ ο ιμπεριαλισμός αποτελεί το κύριο στήριγμα για την επιβολή της αντίδραστικής εξουσίας της ντόπιας ολιγαρχίας πάνω στο λαό. Όλα όσα συντελούνται τα τελευταία χρόνια, με την πολιτική της υποτέλειας των κυβερνήσεων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, την εναγώνια αναζήτηση της ξένης προστασίας, την αποφασιστική στήριξη και ενίσχυση που τους παρέχεται για την συντονισμένη επιβολή των εξοντωτικών μνημονίων, έρχονται να αποκαλύψουν την κύρια αιτία των μεγάλων και άλυτων προβλημάτων που κρατούν τη χώρα υποτελή και τον ελληνικό λαό θύμα της πιο στυγνής οικονομικής εκμετάλευσης και πολιτικής καταπίεσης. Στη βάση αυτή οξύνονται όλες οι αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία και πρώτα-πρώτα η κυριότερη απο αυτές. Από τη μια ο ιμπεριαλισμός και η ντόπια μεγαλοαστική τάξη με τους πολιτικούς υπηρέτες τους και από την άλλη η εργατική τάξη, η φτωχομεσαία αγροτιά, η μικροαστική τάξη των πόλεων, όλος ο λαός. Πρωταρχικός όρος για την λύση των μεγάλων προβλημάτων που απασχολούν το λαό και τη χώρα, είναι η ολοκληρωτική απαλλαγή από τα δεσμά της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και το γκρέμισμα του αντιδραστικού καθεστώτος της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας. Ο ευρύτερος προσανατολισμός της λαϊκής πάλης πρέπει να στρέφεται και να κατευθύνεται ενάντια σε αυτές τις δυνάμεις για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης για Ειρήνη, Δουλειά, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία. Στον αντίποδα μιας τέτοιας κατεύθυνσης αναπαράγονται και ανακυκλώνονται, λαθεμένες θεωρίες και χρεωκοπημένες αντιλήψεις, σερβιρισμένες από τα αριστερά.


. Για τον ΣΥΡΙΖΑ το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία, ακόμα και όταν εκσφεδονίζεται για δημαγωγικούς και προεκλογικούς σκοπούς, θυμίζοντας καρικατούρα του πασοκικού παπανδρεϊσμού του ’80, περικλείεται ως αίτημα στα όρια μιας κυβερνητικής αλλαγής, που θα λυθεί με την αριστερή διακυβέρνηση του. Από κει και πέρα, οι θεωρίες του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν αναπαραγωγή αστικών θεωριών για την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την εξάρτηση, τον ιμπεριαλισμό. Από τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, μέχρι το σχέδιο Αννάν, από τον πόλεμο στο Ιράκ μέχρι τη Λιβύη και τη Συρία, ο Συνασπισμός προηγούμενα, και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, ευθυγραμίζονται κάτω από την πίεση του ιμπεριαλισμού και αναπαράγουν τους προπαγανδιστικούς ισχυρισμούς του. Οι βασικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο στηρίζουν όλες τις υποδουλωτικές συμφωνίες που υπέγραψε η ελληνική μεγαλοαστική τάξη, από τη συνθήκη του Μαάστριχιτ, μέχρι τις συμφωνίες του Άμστερνταμ και της Λισσαβώνας, τις συμφωνίες για την ΟΝΕ και το Ευρώ, αλλά και τώρα, που για τους Ευρωπαίους δανειστές, έχει αποκαλυφθεί ο πραγματικός ρόλος του δυνάστη, τώρα που η χώρα έχει περιέλθει σε βαθύτερα επίπεδα υποτέλειας, ξένης επικυριαρχίας και ταπείνωσης κάτω από τη Διεθνή και Ευρωπαϊκή εποπτεία, ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένθερμος υποστηρικτής της πρόσδεσης της Ελλάδας στην ΕΕ και την ευρωζώνη, πολέμιος κάθε πολιτικής εξόδου της χώρας από την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ, ενώ αποδέχεται τη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Ο πυρήνας του ηγετικού του λόγου μετασχηματίζεται γοργά, στην προοπτική της κυβερνητικής εξουσίας, στο πλαίσιο που επιβάλλουν οι ξένοι και το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επισκέπτεται τον ένα μετά τον άλλο τους παράγοντες του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, βρίσκει κοινό πεδίο συζήτησης και συνενόησης, επισκέπτεται τις ΗΠΑ πλέκοντας ύμνους και εγκώμια στην πολιτική Ομπάμα σε έναν προκλητικό εξωραϊσμό της. Η ηγεσία του ΚΚΕ έχει κάνει άθλημα τον αγώνα ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία απορρίπτοντας και καταγγέλοντας ως «επικίνδυνη προπαγάνδα» κάθε αναφορά στην υπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας, κάθε εναντίωση και αποδοκιμασία προς το καθεστως της εξάρτησης και της υποτέλειας. Βασικά σχήματα που προέβαλε και προβάλλει το ΝΑΡ, με πανομοιότυπα σχεδόν επιχειρήματα και λέξεις περί αλληλεξάρτησης- τα έχει οικειοποιηθεί και τα προβάλλει τώρα το ΚΚΕ που εμπλουτίζει τις διαστρεβλώσεις του λενινισμού που έκανε το ΝΑΡ με νέες ακόμα πιο χτυπητές, οι οποίες φτάνουν να βλέπουν σαν ιμπεριαλιστικές ακόμα και βαριά λεηλατημένες από το διεθνή ιμπεριαλισμό χώρες. Τόσο στο διεθνές ιμπεριαλιστικό «πλέγμα» του ΝΑΡ, όσο και στην ιμπεριαλιστική «πυραμίδα» του ΚΚΕ περιλαμβάνονται εκατοντάδες αλληλοεξαρτώμενα ιμπεριαλιστικά κράτη σε ένα κόσμο που έχει κατακλυστεί από ιμπεριαλισμούς. Όλο αυτό το ρεβιζιονιστικό παν-ιμπεριαλιστικό κατασκεύασμα δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την λενινιστική ανάλυση για τον ιμπεριαλισμό, αποτελεί αντίθετα ολοκληρωτική αναίρεση και κατάργησή του. Η εγκατάλειψη από το ΚΚΕ του αιτήματος για εθνική ανεξαρτησία που πρόβαλλε τις προηγούμενες

δεκαετίες στα πλαίσια της γραμμής της αναθεώρησης, του κοινοβουλευτικού περάσματος και του ειρηνικού δρόμου, τώρα αντικαθίσταται από το βροντώδη αντικαπιταλισμό, όπου το σύνθημα «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» αποτελεί το κεντρικό πολιτικό σύνθημα, όπου προβάλλει μια δήθεν ταξική αντικαπιταλιστική συνθηματολογία για τον «πλούτο στα χέρια των εργατών». Και αυτό που προβάλλει σαν μια ταξική πολιτική που χτυπά την αστική τάξη, είναι μια εσφαλμένη, στενή, στην ουσία δεξιά πολιτική, η οποία αδυνατεί να αποσπάσει δυνάμεις, αντίθετα σπρώχνει να μείνουν κάτω από την ηγεμονία των κομμάτων της αστικής τάξης οι κοινωνικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης, στην πραγματικότητα αποστερεί από την εργατική τάξη τη δυνατότητα να συσπειρώσει πλάι της τη μικρομεσαία αγροτιά, το πέλαγος των μικροαστικών στρωμάτων της πόλης. Για τις δυνάμεις των πούρων αντικαπιταλιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Ελλάδα, χρόνια τώρα, αποτελεί ιμπεριαλιστική χώρα με βλέψεις από τα Βαλκάνια ως το Αφγανιστάν και από τη Σομαλία ως το Ιράκ, όπως καταμαρτυρούσαν στην περίοδο του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, λαμβάνοντας τοις μετρητοίς τις θριαμβολογίες περί ισχυρής Ελλάδας, που ωστόσο τώρα κάτω από την ξένη εποπτεία μετατρέπεται, κατά τα λεγόμενα τους, σε χώρα υπό κατοχή, διεκδικώντας την πρωτοτυπία σε ειρηνική περίοδο της κατεχόμενης ιμπεριαλιστικής χώρας. Δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπως τώρα και το ΚΚΕ προβάλλουν με ένταση τη θεωρία για τον «μύθο» της εξάρτησης. Η επιβεβαίωση της εξάρτησης φαντάζει στα μάτια τους ως ελαφρυντικό για την ελληνική ολιγαρχία. Τους φαίνεται ότι η ελληνική ολιγαρχία αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις ευθύνες της. Όμως, η πιστοποίηση της εθνικής υποτέλειας και της υποταγής της ντόπιας ολιγαρχίας στον ιμπεριαλισμό απαιτεί στον ύψιστο βαθμό την καταδίκη της και την ανάγκη της ανατροπής της, γιατί όχι μόνο εκμεταλλεύεται και καταδικάζει από κοινού με τους ιμπεριαλιστές την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό, αλλά γιατί έτσι συνεργεί στη μείωση και περιστολή της εθνικής κυριαρχίας, στην υποβολή της Ελλάδος σε παντοειδής ελέγχους από τις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στον ακρωτηριασμό και την καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας. Ο ελληνικός λαός αν θέλει να γίνει πραγματικός κυρίαρχος στον τόπο του οφείλει ίσα-ίσα να γκρεμίσει το καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας και δεν θα μπορέσει να κάνει βήμα στο δρόμο της αληθηνής χειραφέτισής του χωρίς να έχει στόχο πρώταπρώτα την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας. Το περιεχόμενο αυτού του αγώνα είναι βαθύτατα ταξικό, επαναστατικό, και μπορεί να εκπληρωθεί μόνο κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης, λόγω της θέσης που κατέχει στην κοινωνία. Γιατί είναι η τάξη εκείνη που μπορεί με τη μεγαλύτερη συνέπεια και σταθερότητα να υπερασπίσει όχι μόνο τα δικά της συμφέροντα, αλλά και των συμμάχων της, να κατακτά την εμπιστοσύνη τους και να τους προσελκύει στον κοινό αγώνα, εκφράζοντας τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και της χώρας, και οδηγώντας τον αγώνα χωρίς ταλαντεύσεις μέχρι το τέλος του. Δημήτρης Κ. 45


Αιχμή ταξικών αγώνων αντιιμπεριαλιστική ή (γενικώς) αντικαπιταλιστική; Ο

«αντικαπιταλιστικός αγώνας» διαδόθηκε σαν ορολογία στην «κινηματική» φιλολογία και σηματοδότησε ένα καθορισμένο ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα στη χώρα μας, κατά τη δεκαετία ιδιαίτερα του ’90. Στο ρεύμα αυτό συγχωνεύονταν παλιές και νέες «αριστερές ριζοσπαστικές» αντιλήψεις, ρεφορμιστικά και τροτσκιστικά στερότυπα καθώς και απόψεις του «αντιεξουσιαστικού» χώρου σ’ ένα ιδιόμορφο ιδεολογικοπολιτικό κράμα, κύριος εκφραστής του οποίου υπήρξε το ΝΑΡ. Στη μαρξιστική βιβλιογραφία περιλαμβάνονται φυσικά αναρίθμητες αναφορές στον αγώνα κατά του κεφαλαίου και στην αναπόσπαστη σύνδεσή του με τον αγώνα για τον σοσιαλισμό. Αλλά όσο και να ψάξει κάποιος, δεν θα βρει πουθενά να γίνεται λόγος εκεί για «αντικαπιταλιστική επανάσταση» και για «αντικαπιταλιστικό αγώνα» γενικά! Εκφράζοντας καθορισμένες ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις, οι όροι αυτοί αντανακλούν και συνδέονται με θεωρίες ξένες και αντίθετες προς τον μαρξισμό-λενινισμό. Τέτοιες ακριβώς ήταν οι θεωρίες που πρόβαλλε το ΝΑΡ, για τον «ολοκληρωτικό καπιταλισμό» και την «αντικαπιταλιστική επανάσταση», που αποτέλεσαν στην ουσία παραλλαγή του ρεφορμισμού καλυμμένη με υπερεπαναστατική φρασεολογία. Από εκεί εξάλλου άντλησε πολλά «αντικαπιταλιστικά», και τα ενσωμάτωσε κατοπινά στις δικές του παλιές και νεότευκτες ρεβιζιονιστικές θεωρίες, το ΚΚΕ. Ανάλογα πράττει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοιες θεωρίες βρήκαν έδαφος ανάπτυξης στις συνθήκες που δημιουργήθηκαν ύστερα ιδιαίτερα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ, την ολοκλήρωση (και τυπικά) της διαδικασίας της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, και τον πλήρη μετασχηματισμό των ρεβιζιονιστικών καθεστώτων (στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης), σε απροκάλυπτα καπιταλιστικά προπύργια του αντικομμουνισμού. Οι θεωρίες αυτές διαμοφώθηκαν κάτω από τη γενικευμένη πίεση της διεθνούς αντίδρασης, και τον ιδεολογικοπολιτικό βομβαρδισμό των λαών με αστικά και ιμπεριαλιστικά ιδεολογήματα, όπως για το …«τέλος του κομμουνισμού» και ακόμα για το …«τέλος της ιστορίας» (!). Πέρα ωστόσο από την «ιστορική» διαμόρφωση των πολιτικών ρευμάτων, και το πού παραπέμπει η «αντικαπιταλιστική επανάσταση» και το πολιτογραφημένο ρεύμα του «αντικαπιταλισμού», χρειάζεται σήμερα να εξετάσουμε το ζήτημα και από άλλες επίσης πλευρές. Πράγματι, στην κορυφή πλέον της συνθηματολογίας αρκετών (για να μην πούμε «των περισσότερων») δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, υπάρχει ο «αντικαπιταλιστικός αγώνας». Πριν από το ερώτημα «κατά πόσον» και «με ποιους τρόπους» οι δυνάμεις αυτές (πιστεύουν ότι) υπηρετούν την υπόθεση τού -γενικόλογα και αφαιρετικά- διακηρυγμένου αντικαπιταλιστικού αγώνα τους, έχει σημασία να εξεταστεί η ουσία της έννοιας «αντικαπιταλιστικός αγώνας»· να εξεταστεί, όχι γενικά και αόριστα, αλλά στο τώρα, στις σημερινές συνθήκες της Ελλάδας. Για μια στέρεη προσέγγιση του προβλήματος, πρέπει, προκαταβολικά, να απαντήσουμε σωστά στο ακόλουθο ερώτημα: «τι είδους καπιταλισμό έχουμε στην Ελλάδα;» Εκείνοι, λόγου χάρη, που ονομάζουν την Ελλάδα «ιμπεριαλιστική δύναμη» ή (για να μετριάσουν το άκουσμα του παραλογισμού αυτού) περιορίζονται να τοποθετήσουν τη χώρα «στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα», με λίγα λόγια, όλες οι «μακριά νυχτωμένες» αναγνώσεις του ελληνικού καπιταλισμού, μοιραία θα οδηγούν σε μακριά νυχτωμένους αντικαπιταλιστικούς αγώνες. Επιπλέον εξυπακούεται ότι, εκείνοι 46

που αδυνατούν να δουν (αυτό που βλέπουν κι οι πέτρες) ότι η Ελλάδα είναι υποτελής στον ξένο ιμπεριαλισμό (με χίλιους δύο τρόπους, και με ιδιαίτερα αισθητό τον έλεγχο και την κηδεμονία των μνημονίων, όσο και τις καταστροφικές επιπτώσεις τους), μαζί με εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται ότι ζούμε σε μία χώρα εξαρτημένου καπιταλισμού με την ελληνική οικονομία δέσμια πρωτίστως στους ευρωπαίους και υπερατλαντικούς «εταίρους» μας, είναι αδύνατο να κατανοήσουν την ιδιαίτερη σημασία της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Ας θέσουμε ένα βασικό ερώτημα: Ποιος είναι σήμερα ο κεντρικός προσανατολισμός του ταξικού αγώνα που διεξάγουμε; Στρέφεται, στην τωρινή φάση που διανύει το κίνημα, συνολικά εναντίον κάθε είδους καπιταλιστή, είναι «αντικαπιταλιστικός» γενικά, ή προσπαθεί να στρέψει τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας (μαζί και τη μάζα της μικροαστικής τάξης και το πέλαγος των μικρο-καπιταλιστικών επιχειρήσεων, που βάζουν λουκέτο καθημερινά κατά χιλιάδες) εναντίον της βάρβαρης πολιτικής των μνημονίων και εναντίον της αντιλαϊκής εξουσίας των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων, τα οποία ελέγχουν και καθορίζουν στην πραγματικότητα όλους τους ζωτικούς τομείς κι όλη την πορεία της οικονομικής ζωής της χώρας; Οι μικροεπιχειρηματίες, οι μαγαζάτορες και οι μπακάληδες που είναι «αφεντικά» σε έναν-δύο-τρεις εργάτες, ή και σε περισσότερους, οι μικροί αυτοί καπιταλιστές, είναι άραγε εξίσου στόχος της πάλης μας όπως και οι επιχειρήσεις του μεγάλου κεφαλαίου, ή επιδιώκουμε να τους τραβήξουμε στον μαζικό αγώνα ενάντια στα κεφαλαιοκρατικά θηρία και τους πολιτικούς υπηρέτες τους που μας καταδυναστεύουν όλους; Ξέρουμε βέβαια πως οι μικρομεσαίοι γενικότερα, στις συνθήκες της κρίσης απειλούνται με καταστροφή. Και παρόλο που κάνουν ό,τι μπορούν για να σωθούν και να περισώσουν την (έστω μικρή) ιερή καπιταλιστική ιδιοκτησία τους, ή και ονειρεύονται ακόμα να περάσουν τη μπόρα και να εκμεταλλευτούν «ευκαιρίες» για να γίνουν πιο τρανοί, συχνά ξεπέφτουν οι ίδιοι στη θέση του ακτήμονα και του προλετάριου. Και μήπως αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαριστούμε σε αυτούς; Να μη διεκδικούμε απέναντί τους τα δικαιώματά μας; Σε καμία περίπτωση! Αυτό, απλούστατα, δεν θα ήταν πολιτική στάση και πρακτική «αριστερή». Όμως πρέπει να είναι ξεκάθαρό ότι η μεγάλη, μεσαία και μικρή ιδιοκτησία, δεν είναι αδιαίρετη· και δεν προκαλούν ίσου μεγέθους βλάβη. Εκείνοι που αγωνίζονται για την σοσιαλιστική προοπτική της χώρας είναι ανάγκη να ξεχωρίσουν τη γάγγραινα από τον πονοκέφαλο, να αντιμετωπίσουν με ιεράρχηση τη ζημία που επιφέρει το γιγαντιαίο, ξένο και ντόπιο, μονοπωλιακό κεφάλαιο και τη ζημία που προκαλεί ο μικρός καπιταλιστής της κάθε γειτονιάς. Αν οι βαθμίδες αυτές του καπιταλισμού ζυγιστούν σωστά, γίνεται ξεκάθαρο ότι επίκεντρο της πάλης μας, ο βασικός εχθρός της κοινωνίας που πρέπει πρώτα να αντιμετωπιστεί, δεν είναι άλλος από τον ξένο ιμπεριαλισμό (την πιο αναπτυγμένη όσο και επιθετική μορφή του καπιταλισμού), και το εγχώριο μεγάλο κεφάλαιο. Τέτοια πρέπει να είναι η αιχμή, τέτοια θα πρέπει να είναι η στόχευση των ταξικών αγώνων που διεξάγονται και αυτών που θα έρθουν. Δημήτρης Κ.


Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ H

εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 δεν είναι μόνο ένας σταθμός στη μετεμφυλιακή ιστορία του τόπου μας. Είναι και ένα γεγονός που, όσο λίγα μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να τιμάται μ' ένα ζωντανό, μαζικό τρόπο από τη νεολαία και το λαό μας. Τόσα χρόνια τώρα, οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις και οι κυβερνήσεις τους είναι έκδηλο ότι επιδιώκουν το αντιφασιστικό - αντιιμπεριαλιστικό Πολυτεχνείο να το περάσουν στη λήθη. Και αν δεν το έχουν καταφέρει αυτό - επειδή το Πολυτεχνείο το αγκάλιασαν και το αγκαλιάζουν σφιχτά κάθε χρόνο, ως δική τους γιορτή, ο ελληνικός λαός και η νεολαία σίγουρα δεν έχουν παραιτηθεί από το να το μετατρέψουν σε μια ανούσια και τυπική επέτειο. Αλλοιώνουν και διαστρεβλώνουν το περιεχόμενό του με την επίσημη ερμηνεία και περιγραφή που δίνουν γι’ αυτό το ιστορικό γεγονός στη νεολαία, μέσα από τα σχολεία, με την παραμορφωτική εικόνα που μεταφέρουν μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης ή και με τη σιωπή γύρω απ' αυτό. Θέλουν να ξεχασθεί ο Νοέμβρης του 1973 και να σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων τις αιτίες που γέννησαν το Πολυτεχνείο. Θέλουν να αποκρύψουν τον πραγματικό ρόλο των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στη μεγαλύτερη εκδήλωση αντίστασης στην 7χρονη δικτατορία. Να μη μαθαίνεται τι αληθινά συνέβη τότε και να μη μεταφέρονται, έτσι, στις νεότερες γενιές τα διδάγματα που δεν βολεύουν την άρχουσα μεγαλοαστική τάξη και τις ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που άλλοτε με φασιστικές χούντες και άλλοτε με κοινοβουλευτικό μανδύα καταδυναστεύουν τον ελληνικό λαό. Αντηχεί ως μέγιστη υποκρισία, σήμερα, οι εμπνευστές και αυτουργοί των μεθοδεύσεων ξεθωριάσματος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου να βγαίνουν δημόσια και να κάνουν δήθεν τους θλιμμένους γιατί τα νέα παιδιά «δεν γνωρίζουν τι είναι ή τι έγινε ή πότε έγινε το Πολυτεχνείο»... Αλήθεια, πώς θα μεταδοθεί η ιστορική γνώση

για το Πολυτεχνείο, όταν αυτοί που κυβερνούν, μέσα από το σύστημα εκπαίδευσης και τους μηχανισμούς ενημέρωσης, έχουν βαλθεί να παραχαράξουν και να εξαλείψουν το επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό δημοκρατικό του μήνυμα;

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ Με το στρατιωτικό πραξικόπημα που υποκίνησε, οργάνωσε και καθοδήγησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στις 21 Απριλίου του 1967, ο ελληνικός λαός βρέθηκε κάτω από μια στυγνή φασιστική δικτατορία και βίωσε νέα αφόρητα δεινά. Η στρατιωτικοφασιστική δικτατορία, στα 7 χρόνια που διήρκεσε, βούλιαξε την Ελλάδα σ' ένα ζοφερό καθεστώς. Εξυπηρέτησε, πρώτα απ' όλα, τις επεκτατικές και φιλοπόλεμες ανάγκες των ΗΠΑ. Μετάτρεψε τη χώρα σε ορμητήριο του ΝΑ ΤΟ για τις επεμβάσεις του στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, σε μόνιμη βάση ελλιμενισμού του αμερικάνικου στόλου, σε αποθήκη του ΝΑΤΟϊκού πυρηνικού οπλοστασίου. Άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της ελληνικής οικονομίας για τη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου, ιδιαίτερα του αμερικάνικου. Πέρασε νέα δεσμά οικονομικής εξάρτησης της Ελλάδας, με ληστρικούς δανεισμούς από το εξωτερικό. Παράλληλα, στο εσωτερικό ενίσχυσε το μεγάλο κεφάλαιο και τα κέρδη του, με νομοθετήματα που παρείχαν φοροαπαλλαγές και προνομιακές πιστώσεις στους μεγαλοεπιχειρηματίες, με την επιβολή συνθηκών στρατιωτικοποίησης στην παραγωγική δραστηριότητα, με την παραβίαση κάθε εργατικής νομοθεσίας, την καθήλωση των μισθών και ημερομισθίων, την αύξηση των τιμών των προϊόντων. Κατάφερε οδυνηρά πλήγματα στην αγροτιά με την άσκηση μιας πολιτικής που συνδύαζε άθλιες τιμές συγκέντρωσης των αγροτικών προϊόντων, ληστεία του αγροτικού μόχθου από

47


τους μεγαλέμπορους, απαλλοτριώσεις της αγροτικής γης προς όφελος των βιομηχάνων. Έβαλε στο γύψο όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα και εξαπέλυσε άγριες διώξεις ενάντια σε κάθε προοδευτική φωνή και ειδικά ενάντια στο αριστερό κίνημα. Έκλεισε χιλιάδες κομμουνιστές, αριστερούς και δημοκράτες στις εξορίες και στις φυλακές. Δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, νέους αντιφασίστες έσυρε στα κρατητήρια και στα κελιά της ΕΑΤ-ΕΣΑ και πολλούς απ' αυτούς τους υπέβαλε σε βασανιστήρια. Απαγόρευσε την κυκλοφορία αριστερών και δημοκρατικών εφημερίδων. Έθεσε σε διωγμό, στην παρανομία το συνδικαλισμό και κατάργησε τους φοιτητικούς συλλόγους. Κατέπνιξε την πνευματική ζωή. Η φασιστική ιδεολογία του «Γ' Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», της «Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών», κατέκλυσε τα σχολεία και την κρατική προπαγάνδα. Οι άνθρωποι της επιστήμης, του πολιτισμού και της τέχνης κυνηγήθηκαν. Ο χαφιεδισμός οργίαζε. Αυτό το αποπνιχτικό καταπιεστικό καθεστώς που μέρα τη μέρα τσάκιζε οικονομικά τον ελληνικό λαό, στραγγάλιζε τις πολιτικές, κοινωνικές και πνευματικές ελευθερίες του, τον κρατούσε κάτω από το βραχνά της εξευτελιστικής αμερικανοδουλείας, σύντομα βρέθηκε απομονωμένο και βουτηγμένο στη διαφθορά. Περιήλθε σε κρίση. Μόλις άρχισε να νιώθει τριγμούς και ενώ ορθωνόταν η λαϊκή αντιφασιστική αντίσταση, κατέφυγε σε ελιγμούς, όπως το ψευτοδημοψήφισμα για την «αβασίλευτη δημοκρατία» το 1973, η αποκληθείσα «φιλελευθερο-ποίηση» Μαρκεζίνη και οι υποσχέσεις για εκλογές - παρωδία της χούντας το 1974, που επεδίωξαν τη μεταμφίεση της φασιστικής εξουσίας. Τα σχέδια αυτά, τα χάλασε και ματαίωσε οριστικά η αναπτυσσόμενη αντιφασιστική πάλη του ελληνικού λαού και κυρίως η νεολαιίστικη αντιδικτατορική εξέγερση του Πολυτεχνείου.

ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ Μετά την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας βαθμιαία ο ελληνικός λαός άρχισε να προβάλλει την αντίστασή του. Φυσικά, με πολλές δυσχέρειες καθώς η μεγάλη μάζα των αριστερών αγωνιστών είχαν συλληφθεί και βρίσκονταν εξόριστοι και φυλακισμένοι, ενώ όσοι δεν είχαν συλληφθεί δρούσαν σε σκληρές συνθήκες παρανομίας. Η ανάπτυξη της αντιδικτατoρικής πάλης δυσκόλεψε, ακόμα, από τη στάση προσαρμογής, ηττοπάθειας και συμβιβασμού με τη φασιστική «νομιμότητα» που κράτησαν οι δυνάμεις των αστικών κομμάτων και οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ (ενιαίες ως το 1968 και διασπασμένες στη συνέχεια). Η αντιδικτατορική πάλη εντάθηκε μετά το 1971: Πήρε τη μορφή εργατοϋπαλληλικών απεργιών (Ολυμπιακή, ΔΕΗ, τυπογράφοι, τρόλεϊ, δημοσιογράφοι κ.λπ.), αγροτικών κινητοποιήσεων (Μέγαρα, Καλύβια Τρικάλων, Σπάτα, Μενίδι κ.λ.π.) και απέκτησε μαζικότερη διάσταση με αποχές, συγκεντρώσεις, πορείες της 48

σπουδάζουσας νεολαίας. Μια σειρά μέτρων της χούντας όπως η αναγκαστική στράτευση αντιφασιστών φοιτητών, η απαγόρευση ελεύθερων φοιτητικών εκλογών, η βίαια διάλυση συγκεντρώσεων, οι συνεχείς συλλήψεις κ.ά. συντέλεσαν σ' αυτό. Ο αντιδικτατορικός αγώνας της νεολαίας και του λαού ολοένα και πoλιτικoπoιoύνταν, τα αιτήματα της ανατροπής της χούντας και της αμερικανοκρατίας προβάλλονταν πιο ανοιχτά και αγκάλιαζαν τις μαζικές εκδηλώσεις. Πριν από το Νοέμβρη του 1973 θα πραγματοποιηθεί η μεγάλη αντιφασιστική εκδήλωση της Νομικής από τους 4.000 φοιτητές που την κατέλαβαν και άλλους δημοκράτες που την περικύκλωσαν, όπου τα συνθήματα «Δεν περνά ο φασισμός», «Κάτω η χούντα» κ.ά. δέσποσαν. Θα επακολoυθήσει στις 4/11/1973 ο μετασχηματισμός της κηδείας του Γ. Παπανδρέου σε αντιφασιστική διαδήλωση με όμοια συνθήματα. Η αντιδικτατορική πάλη θα κορυφωθεί με την κατάληψη του Πολυτεχνείου της Αθήνας που έμελλε να εξελιχθεί σε ένα συγκλονιστικό επαναστατικό ξεσηκωμό της αντιφασιστικής νεολαίας και του λαού και να περάσει στην ιστορική μνήμη σαν η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο από την Τετάρτη 14/11/1973 έως το πρωί του Σαββάτου 17/11/1973 θα γίνει ο πόλος και η ψυχή του αντιφασιστικού αγώνα. Χιλιάδες νεολαίοι και λαός θα συσπειρωθούν μέσα και έξω από τα κτίρια του Πολυτεχνείου με συνθήματα «ψωμί- παιδεία - ελευθερία», «Έξω οι Αμερικάνοι» κ.ά. Συγκλονισμένη η χούντα από τον ξεσηκωμό θα κατεβάσει στρατό και τανκς για να τον καταστείλει. Δολοφονεί νέους αγωνιστές, πραγματοποιεί πολυάριθμες συλλήψεις, καταδιώκει άγρια τους αντιφασίστες. Ωστόσο, τις μέρες του Πολυτεχνείου η αντιφασιστική κινητοποίηση δεν περιορίστηκε μόνο στην Αθήνα: Στη Θεσσαλονίκη έγινε, επίσης, κατάληψη της Πολυτεχνικής Σχολής και επενέβη κι εκεί στρατός. Κατάληψη έγινε και στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Αντιφασιστική πορεία οργανώθηκε στους δρόμους των Ιωαννίνων, ύστερα από το κλείσιμο του Πανεπιστημίου που διέταξε η χούντα. Και αυτές οι εκδηλώσεις δέχθηκαν τη βίαιη επίθεση της χουντικής αστυνομίας και έγιναν συλλήψεις αντιφασιστών.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξέσπασε μέσα σε συνθήκες όπου, από τη μια, το χουντικό καθεστώς δοκιμαζόταν από την κρίση που δημιουργούσε η μαύρη αντιδραστική - σκοταδιστική πολιτική του σ' όλους τους τομείς και, από την άλλη, σε διεθνές επίπεδο, σημαντικά γεγονότα όπως η επιβολή της αμερικανόπνευστης δικτατορίας του Πινοσέτ στη Χιλή, η νικηφόρα πορεία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του Βιετνάμ, η εξέγερση των φοιτητών και του λαού της Ταϊλάνδης κ.α. δυνάμωναν το αντιαμερικανικό- αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και ενθάρρυναν το αντιφασιστι-


κό κίνημα στον αγώνα του για την ανατροπή της δικτατορίας. Η κορύφωση της αντιδικτατορικής πάλης τις μέρες του Νοέμβρη του 1973 έγινε κάτω από την ισχυρή επίδραση των αντιφασιστικών δυνάμεων - οργανωμένων και αυθόρμητων - που υποστήριξαν σταθερά αλλά και κατά τη διάρκεια του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου την κατεύθυνση της μαζικής - αγωνιστικής αντιπαράθεσης με την αμερικανοστήριχτη χούντα. Στο Πολυτεχνείο συγκρούστηκαν δύο βασικές κατευθύνσεις, δύο γραμμές. Η γραμμή της αγωνιστικής αντιπαράθεσης στο φασιστικό καθεστώς και η γραμμή της προσαρμογής σε πλαίσια «ανεχτά» από το καθεστώς αυτό, που αντανακλούσαν αντίστοιχα τη γραμμή πάλης για την ανατροπή και το ξερίζωμα της αμερικανοστήριχτης στρατιωτικο-φασιστικής δικτατορίας και τη γραμμή του συμβιβασμού αυτής ή της άλλης μορφής που προσέβλεπε στη «φιλελευθεροποίηση» του χουντικού καθεστώτος. Την πρώτη πρόβαλλαν οι μαρξιστές-λενινιστές, όλες οι συνεπείς αντιφασιστικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το Πολυτεχνείο φέρνει τη σφραγίδα αυτής της αγωνιστικής αντιφασιστικής αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης, η οποία δεν μπήκε απρόσκοπτα και χωρίς εμπόδια. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τη γραμμή και τις απόψεις της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού, που διοχετευόταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από τις αστικές δυνάμεις και τις δυνάμεις των δύο ρεβιζιονιστικών πτερύγων του ΚΚΕ. Όσο και αν μετά το 1974, όλοι σχεδόν βγήκαν να καπηλευτούν την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου, η αλήθεια είναι πως τα αστικά και ρεβιζιονιστικά κόμματα σ' αυτή τη μεγαλειώδη επαναστατική εκδήλωση της νεολαίας και του λαού λειτούργησαν στον

ένα ή στον άλλο βαθμό ως τροχοπέδη. Οι δυνάμεις των αστικών κομμάτων (Δεξιάς, Κέντρου) - με ελάχιστες εξαιρέσεις - σ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας προσαρμόστηκαν, υποτάχτηκαν στη φασιστική «νομιμότητα». Ήταν σε συνδιαλλαγή με τη χούντα και νομιμοποίησαν τις κινήσεις της (με τη συμμετοχή στο ψευτοδημοψήφισμα του 1973, τη συγκατάθεσή τους στη «φιλελευθεροποίηση» Μαρκεζίνη κ.ά.). Αναζητούσαν την έξοδο από τη δικτατορία στην «από τα πάνω» παρέμβαση ξένων ιμπεριαλιστικών παραγόντων, από τους οποίους προσδοκούσαν ρύθμιση για «ομαλή» μετάβαση σε αστικό κοινοβουλευτικό καθεστώς. Στέκονταν μακριά από τις αντιφασιστικές λαϊκές κινητοποιήσεις, δεν ήθελαν «να τραβηχτούν τα πράγματα στα άκρα» και απλά κοίταζαν πώς να επωφεληθούν για τους ιδιοτελείς σκοπούς τους από την αντιδικτατορική πάλη που έδινε ο λαός χωρίς τη βοήθειά τους. Αυτή η πολιτική τους προκαθόρισε και την απουσία τους από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, το λούφαγμά τους όταν ξεκίνησε. Όσο για τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, αυτές τόσο πριν τη διάσπασή τους το 1968 όσο και μετά απ' αυτή, ακολούθησαν τη γραμμή του «ομαλού δημοκρατικού μετασχηματισμού της δικτατορίας», ζητούσαν «ελεύθερες εκλογές» και κυβέρνηση «όλων των κομμάτων», «εθνικής ενότητας». Σε πρακτικό επίπεδο η γραμμή συμβιβασμού τους εκφράστηκε, χαρακτηριστικά, με τη συμμετοχή τους στο ψευτοδημοψήφισμα της δικτατορίας του Παπαδόπουλου το 1973, τα φλερταρίσματα με τη «φιλελευθερoπoίηση» Μαρκεζίνη. Εκφράζονταν, επίσης, με την ταχτική «να μην οξύνουμε τα πράγματα και

49


να μη δώσουμε προσχήματα στη δικτατορία», με τη συγκράτηση της πολιτικοποίησης των μαζικών αντιφασιστικών εκδηλώσεων και την εφαρμογή της γραμμής ότι τα αιτήματα πρέπει να κινούνται αυστηρά σε συνδικαλιστικά πλαίσια. Αυτή τη γραμμή προσπάθησαν να τη μεταφέρουν και στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Πριν το ξεκίνημά του υποστήριζαν ότι «η κατάληψη είναι λάθος συναισθηματισμός», «δεν πρέπει να γίνει», «θα μας χτυπήσουν». Την πρώτη μέρα της κατάληψης οι εκπρόσωποι του Ρήγα Φεραίου (νεολαία του ΚΚΕεσ.) αλλά και της αντι-ΕΦΕΕ (νεολαία του ΚΚΕ) παρέμβαιναν σε ανακοινώσεις, για να μην περιληφθούν μη συνδικαλιστικά αιτήματα είτε για να εισαγάγουν το αίτημα για

50

μια «οικουμενική κυβέρνηση». Συνθήματα όπως το «Έξω το ΝΑΤΟ», «Έξω οι Αμερικάνοι» με ψίθυρους διαβάζονταν ως «ύποπτα» και, «προβοκατόρικα». Οι δυνάμεις της αντι-ΕΦΕΕ πρότειναν να μην έρχονται φοιτητές από άλλες σχολές στο Πολυτεχνείο και αντιτάχθηκαν στο να γίνουν γενικές συνελεύσεις σχολών στο Πολυτεχνείο. Ας σημειωθεί, ακόμα, πως σ' όλη τη διάρκεια των γεγονότων ο ραδιοφωνικός σταθμός των ρεβιζιονιστών «Φωνή της Αλήθειας» μίλαγε για «προβοκάτορες που ανάβουν φωτιές» στο Πολυτεχνείο. Παρ' όλο που η εξέλιξη του ξεσηκωμού, με την πολυπληθή προσέλευση σπουδαστών και κόσμου μέσα και γύρω από το Πολυτεχνείο, που φώναζαν και έγραφαν όλο και πιο πολιτικοποιημένα συνθήματα («Έξω οι ΗΠΑ» στην προμετωπίδα του κτιρίου κ.ά.), ακύρωσε την απόπειρα των δυνάμεων του ρεβιζιονισμού να συρρικνώσουν το αντιφασιστικό - αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενό του, οι δυνάμεις του ρεβιζιονιστικού ΚΚΕ και μετά απ' αυτόν συνέχισαν ν' αναφέρονται στα γεγονότα του Πολυτεχνείου με έναν προκλητικό τρόπο. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί η περιβόητη «Πανσπουδαστική Νο 8» (έντυπο-όργανο της αντιΕΦΕΕ) που κυκλοφόρησε μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όταν τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής του ήταν σε παρανομία. Εκεί παρουσιάστηκε με πλαστογραφημένη υπογραφή της Συντονιστικής Επιτροπής μια ανακοίνωση που έγραφε: «...Σαν υπεύθυνη Συντονιστική Επιτροπή του Πο-λυτεχνείου δηλώνουμε ότι παρ' όλα αυτά το φοιτητικό μας κίνημα δεν ήθελε με κανένα τρόπο η εκδήλωσή μας αυτή να συντελέσει, ώστε να συγκρουστούν κατά μέτωπο στη συγκεκριμένη στιγμή οι λαϊκές δυνάμεις με τη σιδερόφραχτη δικτατορία...» «Καταγγέλλουμε την προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 Νοέμβρη 350 οργανωμένων πρακτόρων της ΚYΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη - Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικάνικης Σ1Α, με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνατότητες...». Η επαίσχυντη αυτή ανακοίνωση είναι μια αδιαμφισβήτητη γραπτή ιστορική μαρτυρία ότι οι δυνάμεις του ρεβιζιονισμού ήταν φορείς της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού και «δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο» η εκδήλωση του Πολυτεχνείου «να συντελέσει ώστε να συγκρουστούν κατά μέτωπο τη συγκεκριμένη στιγμή οι λαϊκές δυνάμεις με τη σιδερόφραχτη δικτατορία». Είναι ένα μνημείο προβοκατορολογίας που συκοφάντησε ως «οργανωμένους πράκτορες της ΚΥΠ» τους 350 φοιτητές από τη Νομική, οι οποίοι, κυνηγημένοι από την αστυνομία, έτρεξαν να μπουν στο Πολυτεχνείο. Είναι πειστήριο μιας αναίσχυντης πλαστογραφίας αφού η Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου ποτέ δεν σύνταξε μια τέτοια ανακοίνωση, γεγονός που ξεσκέπασαν με σχετική δημόσια δήλωσή τους 17 μέλη


της Συντονιστικής Επιτροπής. Το κηλίδωμα απ' αυτό το απαράδεχτο δημοσίευμα της «Πανσπουδαστικής Νο 8», η ρεβιζιονιστική ηγεσία του ΚΚΕ προσπάθησε αργότερα, αδέξια, να το ξεπλύνει με ισχυρισμούς ότι η «Πανσπουδαστική Νο 8» ήταν «πλαστογραφημένη» ή ότι η ανακοίνωση άλλο εννοούσε απ' αυτό που της αποδίδονταν... Μετά τη μεταπολίτευση η ρεβιζιονιστική ηγεσία του ΚΚΕ επιτέθηκε σφοδρά ενάντια σ' αυτούς που συκοφαντικά αποκαλούσε «αριστεριστές»,ενάντια στους μαρξιστές - λενινιστές και άλλους αριστερούς αγωνιστές που ήταν ενεργητικά παρόντες στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και αποκάλυπταν τις παραπάνω αλήθειες. Όμως η συκοφαντία όπως και το ψέμα έχουν κοντά ποδάρια. Όταν το 1989 ξέσπασε η μεγάλη κρίση στο ΚΚΕ, οι δυνάμεις του που διαγράφηκαν ή αποχώρησαν ήλθαν να επιβεβαιώσουν όσα έλεγαν οι μαρξιστές-λενινιστές και άλλοι αριστεροί αγωνιστές του Πολυτεχνείου, προσθέτοντας και νέες μαρτυρίες: Μέλος του Κ.Σ. της ΚΝΕ (Σ. Αντωνακάκη) αποκάλυψε πως η πιο βασική διάσταση της ΚΝΕ με την ηγεσία του ΚΚΕ, στο παρελθόν, ήταν η περίπτωση του Πολυτεχνείου, όπου η ηγεσία ήταν αντίθετη με τη γραμμή της κατάληψης. Από τις διαγραμμένες δυνάμεις του ΚΚΕ που εκδώσανε το περιοδικό «ΠΡΙΝ» και συγκεκριμένα από το τεύχος του Νοέμβρη 1989 έγινε γνωστό Ότι «...το Γραφείο του Κλιμακίου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που ήταν στην Ελλάδα πήρε εξαρχής αρνητική θέση απέναντι στα γεγονότα (σ.σ. εξέγερση του Πολυτεχνείου) και διατήρησε τη θέση αυτή μέχρι το τέλος της εξέγερσης». Ότι «ενώ η εξέγερση γενικεύονταν και αποκτούσε προωθημένα χαρακτηριστικά, η ηγεσία του ΚΚΕ δίνει γραμμή να προβληθούν... “φοιτητικά αιτήματα” ...». Ότι «Καθώς η κατάληψη του Πολυτεχνείου και η εξέλιξη της εξέγερσης εξελίχθηκαν αυθόρμητα, φάνηκε έντονα ένας φόβος που διακατέχει την ηγεσία του ΚΚΕ απέναντι σε αυθόρμητα, μη ελεγχόμενα γεγονότα... Το Γραφείο του Κλιμακίου της Κ.Ε. του ΚΚΕ είχε απορρίψει προτάσεις που υπήρχαν για νέα κατάληψη της Νομικής πριν από το Πολυτεχνείο, για μαχητική συμμετοχή στο μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου δέκα μέρες νωρίτερα κ.λ.π. Παρ' όλο που το ΚΚΕ είχε ταχθεί ρητά εναντίον του Μαρκεζίνη, είναι έκδηλη στη στάση του η επίδραση ενός κλίματος Κοινοβουλευτικής αναμονής». Μέσα από το ίδιο τεύχος του περιοδικού τους, τα πρώην στελέχη του ΚΚΕ, έδωσαν στη δημοσιότητα αποσπάσματα από την «Έκθεση και Συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη του '73», που ψήφισε η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ το 1977. Σ’ αυτά καταγράφεται: Πως «Το απόγευμα της Πέμπτης (σ.σ. μια μέρα πριν χτυπήσουν τα τανκς) φτάνει τους συνδικαλιστές μια γραμμή που ζητούσε να ρίχνονται βασικά φοιτητικά αιτήματα, η οποία δεν πιάνει ούτε στα μέλη μας. Και όπου την υπερασπίστηκαν έτσι απόλυτα, ζημίωσε και είχε σαν αποτέλεσμα ορισμένα στελέχη της αντι-ΕΦΕΕ

να αποτύχουν στις εκλογές των γενικών συνελεύσεων». Ομολογείται επίσης, πως οι ηγέτες του ΚΚΕ «είδαν καταρχήν την κατάληψη σαν μια επικίνδυνη περιπλοκή στην ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης(!)...»

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια αλήθεια που οι κυρίαρχες δυνάμεις θέλουν να λησμονηθεί ενώ, από πολλές πλευρές, θολώνεται και παραποιείται. Παρ' όλα αυτά το Πολυτεχνείο, από το 1974 μέχρι σήμερα, διατηρεί ακέρια την αίγλη του και τιμάται αδιάλειπτα από τη νεολαία και το λαό. Και έχει σημασία να τονιστεί αυτό γιατί είναι πολλαπλές οι προσπάθειες των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων ν' αφυδατώσουν το γιορτασμό του και να σταματήσουν την πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία. Τα πρώτα χρόνια μετά το 1974 οι κυβερνήσεις της N.Δ με την αστυνομική τρομοκρατία, τις απαγορεύσεις, με πολιτικές μανούβρες (λ.χ. τις μέρες γιορτασμού του Πολυτεχνείου το 1974 και 1977 όρισαν τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών), επεδίωξαν να περιορίσουν ή και να καταργήσουν το γιορτασμό του Πολυτεχνείου, εμπόδισαν, με φράγματα από ΜΑΤ, την πορεία να φτάσει ως την αμερικάνικη πρεσβεία. Οι κυβερνητικές επιθέσεις κατά του γιορτασμού του Πολυτεχνείου προκάλεσαν νέα θύματα, όπως έγινε το 1980, όταν δύο νέοι (Κουμής, Κανελλοπούλου) έπεσαν νεκροί από τα χτυπήματα των αστυνομικών δυνάμεων. Τα επόμενα χρόνια με επανειλημμένες προβοκάτσιες, που οδήγησαν μέχρι το κάψιμο της Πρυτανείας του Πολυτεχνείου το 1991, συνεχίσθηκαν οι απόπειρες απομαζικοποίησης και συρρίκνωσης του γιορτασμού. Ωστόσο, ο γιορτασμός του Πολυτεχνείου, η μεγάλη λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία έδειξαν ακατάλυτη αντοχή χάρη στη μαζική στήριξη και συμμετοχή της νεολαίας και του λαού. Συμμετοχή και στήριξη που θα εκδηλωθεί και στο φετινό γιορτασμό. Γιατί τις μέρες τιμής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου βρίσκουν έκφραση οι βαθύτεροι πόθοι και επιθυμίες του λαού και της νεολαίας της Ελλάδας, που αποτυπώνονται στα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα και συνθήματά του ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., στα αιτήματα κατά της αντιλαϊκής πολιτικής της λιτότητας, της ανεργίας, του περιορισμού των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Αιτήματα για τα οποία, κάτω από τη βαριά σκιά των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ, κάτω από την πίεση της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, οι λαϊκές μάζες, η νεολαία έχουν ανάγκη να διαδηλώσουν, αποτίνοντας αγωνιστικό φόρο τιμής στους εξεγερμένους του Νοέμβρη του 1973.

51


Με επιτυχία διοργανώθηκε το καλοκαιρινό camping της Πορείας Η Πορεία έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη από την επιτυχημένη πραγματοποίηση του camping νεολαίας στην Καστροσυκιά Πρέβεζας, στην περίοδο 29 Ιουλίου έως 4 Αυγούστου. Με την ουσιαστική συνδρομή και στήριξη φίλων και συναγωνιστών από πολλές περιοχές της χώρας, με τη ζωντανή παρουσία μαθητών, φοιτητών, αλλά και μεγαλύτερων συντρόφων, η Πορεία θεωρεί ότι πέτυχε τον δηλωμένο σκοπό της: να συνδυάσει τις διακοπές με τη συλλογικότητα, την ψυχαγωγία με την καλλιέργεια της συντροφικότητας, να φέρει πιο κοντά, έστω και για λίγες ημέρες, πολλά μέλη, συναγωνιστές και φίλους της. Οι ομιλίες-συζητήσεις που διοργανώθηκαν με διάφορες θεματικές, η προβολή ιστορικού ντοκιμαντέρ και άλλων ταινιών με πολιτικό χρώμα, η αρχαιολογική ξενάγηση στην αρχαία Νικόπολη, η εκδρομή στις πηγές του Αχέροντα ποταμού και στην πόλη της Πάργας, αποτέλεσαν τον πολιτικό-πολιτιστικό κορμό του προγράμματος του camping, το οποίο πλαισίωσαν όμορφα οι αθλητικές δραστηριότητες και οι μουσικές βραδιές. Θέτοντας ψηλά τον πήχη για μελλοντικές αντίστοιχες διοργανώσεις, αντλώντας γνώσεις, εμπειρίες, δυνάμεις, όσο και ευχάριστες αναμνήσεις, η Πορεία θέλει να εκτιμά ότι βγαίνει περισσότερο «δεμένη», περισσότερο ενδυναμωμένη από το camping νεολαίας. www.poreia.net Ά ρθρα, ανακοινώσεις, επίκαιροι σχολιασμοί, αλλά και ιδεολογικά κείμενα, θέματα για την κοινωνία και τον πολιτισμό, την παιδεία και την πολιτική, τοποθετήσεις για τα εκπαιδευτικά προβλήματα με επίκεντρο τις εξελίξεις στα πανεπιστήμια: αυτή είναι η ηλεκτρονική σελίδα της Πορείας, η οποία επιχειρεί άμεσα, εύκολα, αλλά και ουσιαστικά, να φτάσει στην οθόνη κάθε νέου και νέας που έχει διάθεση να πληροφορηθεί, να γνωρίσει, να αγωνιστεί. Στόχος του site είναι να ενημερώσει, να οπλίσει θεωρητικά τους αναγνώστες του, αλλά και να παρουσιάσει με συστηματικό τρόπο τις διαχρονικά διαυγείς εκπαιδευτικές και πολιτικές θέσεις της Πορείας, όπως αυτές διαμορφώθηκαν στα τελευταία χρόνια μέχρι και σήμερα. Φέτος το περιοδικό Πορεία, γιορτάζει 20 συνεχή χρόνια παρουσίας, στο επίσημο site της Πορείας υπάρχει πλήρες αρχείο με όλα τα προηγούμενα τεύχη του.

52


2€ Τεύχος 37 - Νοέμβρης 2013

Πορεία - Τεύχος 37  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you