Issuu on Google+

POOK

JAARGANG 1 EDITIE 3

DE NIEUWE VAN

CHRISTOPHE

VEKEMAN DAGBOEK VAN EEN

KERSTOMAAT

RATINGBUREAU STANDARD&POOK EVALUEERT EVERGEM HET WAK IN DE WERELD

GREEN VZW

RONY ROMAIN LIVE FROM TOSCANY

ELLA DEROOSE MODEONTWERPSTER

MET EEN GROTE O GESCHIEDENIS VAN

DEN OEMTATA

AARDVARK

HET PORNOVERHAAL DE LEGENDE VAN DE ERTVELDSE ZEEHOND

ZUIDELIJK SOEDAN ONAFHANKELIJK

HET INTERVIEW 35JAAR

OEMTATA


redactie: sven de scheemaeker, tim van laere, evelyn de craene, lieselot mechelinck, bert cambier, michiel vergauwe pook dankt ella deroose, niek ysebaert en karen scheir, paul vergauwe, jos vergauwe, chris delariviere, benny parthoens, die zukunft, cirque constance, het meetjeslands muziekplatform, divine de baets, charlotte coene, david dhert, green vzw, michel goessens, christophe vekeman, leo vroman en oemtata vzw

probeert allen niet te stikken in de eigen maaginhoud voor het verschijnen van uw volgende levenswijzer, die de moeilijke titel ‘pook jaargang 1 editie 4’ zal dragen, en waarvoor u geheit zal moeten knokken op de eindejaarsfeesten van den oemtata. boksbeugels toegelaten. hemdjes voor één keer ook, al zal u creatief uit de hoek moeten komen om daar fysiek voordeel uit te halen

POOK

JAARGANG 1 EDITIE 3


editoriaal Iedereen een mening! Maak komaf met de dwingelandij van opiniemakers en columnisten! Kies nu zelf je favoriete opiniestuk! Hieronder vind je drie mogelijke onderwerpen voor het Standpunt van Pook. Mail je keuze naar oemtata.vzw@gmail.com en win tal van prachtige prijzen! De redactie werkt het meest geliefde onderwerp zorgvuldig uit in de volgende editie. Want ook jouw heerlijk ongenuanceerde, vol overgave van de pot gerukte meninkje verdient het immers om gehoord te worden! Weg met die tweederangplaats van minuscuul afgedrukte lezersbrieven, verlepte reactiepagina’s van krantensites en onbenullige blogs, u krijgt van ons noch min noch meer de belangrijkste pagina van het meest belangwekkende magazine sinds Time.

Standpunt 1 Bart De Wever is een godsgeschenk voor België. Niet akkoord? Was hij het niet die in zijn dooie eentje de matten van het Vlaams Belang oprolde en daarmee extreemrechts in België een mokerslag toediende? Zorgde den Bart niet eigenhandig voor de broodnodige herrijzenis van een brede volkspartij na de implosie van de christendemocratie? Ontdeed hij het migratiediscours van rechts niet van haar meest ranzige kantjes? Introduceerde hij in het politieke debat niet opnieuw het gezond verstand wars van taboes, noodzakelijk om een debat te voeren op basis van rationele argumenten, eerder dan de oneliners en platitudes kwistig in het rond te strooien? Is hij niet de enige die de bijzonder nefaste institutionele versnippering van ons land wil bestrijden? Het is toch deze man die de hardwerkende middenklasse, de ruggengraat van onze economie, wil ontzien en de op lange

Ook jouw heerlijk ongenuanceerde, vol overgave van de pot gerukte meninkje verdient het om gehoord te worden!

termijn onhoudbare wantoestanden in de sociale zekerheid wil elimineren? Is het niet zijn huisideoloog Theodore Dalrymple die terecht stelt dat alle jongeren lui, oppervlakkig, pervers, materialistisch, losbandig, agressief, kortom, geheel immoreel zijn?

Mijn eigen opiniestuk kiezen.. Geweldig nietwaar?

Standpunt 2 Ratingbureaus zijn de vakbonden van de eenentwintigste eeuw. De echte waakhonden van de democratie. Klein maar dapper, zou ik zeggen, en niet te beroerd om de almachtige financiële elite, om multinationals en supermachten, om de fundamenten van het gewetenloze grootkapitaal in gruis te meppen. Is het straks niet een eeuw geleden dat er een tegenmacht opstond die werkelijk impact had op mondiaal niveau? Wordt de kapitalistische wereldorde niet net door hun vinnige en moedige acties naar de geschiedenisboeken verwezen?

Standpunt 3 Eddy Wally is de Vincent Van Gogh van het Meetjesland. Buitensporig getalenteerd, maar veroordeeld tot een levenseinde in bittere armoede. Sinds zijn beroerte een klein jaar terug is de charmezanger aan de linkerkant verlamd. Momenteel deelt deze cultfiguur noodgedwongen een bescheiden kamer in een grauw rusthuis, wellicht voorgoed. Een eenpersoonskamer was volgens goede bron financieel niet haalbaar. Meer nog dan het boekhoudkundige onvermogen van zijn wederhelft en kroost, wijst een en ander op het structurele onvermogen van onze overheden om te voorzien in een deftig kunstenaarsstatuut. Schande regeert dit land.

Kiezen maar dus, en mailen naar de redactie, want de Pook houdt je scherp, de Pook houdt je heet, de Pook is een beest! PS Heb je zelf nog een beter, een gewaagder voorstel? Een vlijmscherp inzicht dat je wil etaleren? Een buitensporig briljante stelling? Vergeet het, we gaan we het nu ook weer niet te bont maken. Maak maar een draak van een blog dan, of stuur iets naar de regionale redactie van Het Laatste Nieuws. PPS Kiezen voor standpunt 1 kan, maar op eigen risico. We kunnen erg creatief zijn als het op geschenken aankomt. PPPS Kiezen voor standpunt 2 kan enkel als je ons kunt bewijzen dat je snapt wat een ratingbureau precies is. Mooi meegenomen voor ons, want wij snappen er alvast geen kloten van. (sds)


pookindex

15 16 editoriaal 01 actua 03,27

20

ratingbureau standard & pook 10

duidt rieme aan als beste regio van evergem

fair trade in de kijker 14

08 ella deroose

het wak in de wereld 19

modeontwerpster met een grote o green vzw leert ons duurzaam leven

11 de foto

12 de cultuuremmer 13 het concert

onze reporter ging naar boombal joni sheila, guy swinnen, isbells & the bony king of nowhere

16 wereldbeeld

20 als de artiest de passie preekt

history in the making 24

zuidelijk soedan is onafhankelijk

het prikbord 31

laat eens een ballonnetje op 32

burggraaf davignon wil graag meer betalen

ertveldse exoten 4

michel goessens over de wereld van aardvark niek en karen proefden van het mooie india

26 poĂŤzie

geschiedenis van den oemtata 06

de nieuwe van christophe vekeman sok: samenwerking, ontspanning en kultuur leo vroman over het drama in noorwegen

rony romain de naakte kok 15

maakt voor ulder linguini a la firenze

26

het pornoverhaal 18 erfgoed revisited 28

de legende van de ertveldse zeehond part ii

de collage 30

de kalender 34


actua(1) Bart De Wever wint eigen gewicht in frieten Vorig jaar schreef radiozender Studio Brussel een pronostiek uit over hoelang de regeringsvorming zou aanslepen. In een vlaag van cynisme werd er een deadline vastgelegd. Na 1 jaar zou de prijs, het gewicht van Bart De Wever in frieten van frituur ‘t Draakske, naar de NVApolitieker zelf gaan. In heel het land werd er met data gegoocheld. De optimisten zagen al een oplossing opduiken in de komende dagen, de pessimisten gokten op enkele maanden. Nu we een jaar later zijn is de deadline overschreden en is ook de winnaar bekend.’Quis tandem ridet, ridet optimum’, roept De Wever uit. ‘Ik heb zwarte sneeuw gezien, het pad was moeilijk. De media was bikkelhard, zo erg dat ik zelfs publiekelijk op dieet werd gezet. Gelukkig was het achter de schermen meneer Di Rupo die me de ogen terug heeft

geopend. Samen zijn we recht op ons doel afgestevend. Nu ons doel bereikt is, trek ik me terug uit de onderhandelingen en laat ik de eer aan Elio om de onderhandelingen af te ronden.’ De eerste 50kilo frieten worden alvast opgestuurd naar de kermis van Bergen. Zo wordt de winst toch ‘op zijn Belgisch’ verdeeld. Wie denk dat De Wever zich daar toch liet aftroeven door zijn politiek rivaal, vergeet dat Bartje dit jaar nog eens 50kilo aan vetmassa is aangekomen. Wederom: Wie laatst lacht, best lacht.

Meetjeslandsmuziekplatform terug van weggeweest Sinds enkele maanden is de webstek www.meetjeslandsmuziekplatform.be terug actief. De site is een initiatief van vzw Plan B, een gevestigde waarde uit Kaprijke die onder andere het festival Cirque Constance onder haar creaturen mag rekenen. Het opzet bestaat erin een forum te bieden voor alles dat en iedereen die ruikt naar de steeds levendiger wordende Meetjeslandse muziekscene. Op de hoofdpagina worden berichten gepost over komende festivals, raving reviews van lokale bands en meer van dat interessants voor de Meetjeslandse muziekfa-

naat. Heeft u zelf muzikale noten op uw zang of bent u muziekprogrammator, dan kunt u uw gegevens achterlaten op de site. Bent u op de hoogte van de laatste roddel of een sappige cd-release? Gelieve dat dan over te maken via het emailadres info@meetjeslandsmuziekplatform.be. Het muziekplatform is tevens te volgen via de sociale netwerksites Facebook en Twitter. U kan terecht voor de Meetjeslandse Muziekcolumn in onze Cultuuremmer.

Spaarbekken bedreigd? Arsène Martens (CD&V), Evergemse schepen voor waterlopen en openbaar groen heeft de milieudienst de opdracht gegeven de toestand van het spaarbekken in Kluizen te onderzoeken. ‘Toen ik onlangs op de VTM zag hoe de stranden in Bretagne overspoeld werden door gevaarlijke algen werd ik toch een beetje ongerust,’ zo zegt de bezorgde schepen. ‘ ’t Spaarbekken is via ’t Liefken rechtstreeks verbonden met de Noordzee. Ik zou niet willen dat die vieze beesten vanuit Frankrijk naar hier migreren. Er zit hier al genoeg buitenlands ongedierte.’ Daarom besloot de CD&V’er tot actie over te gaan. De milieudienst zal nu bekijken hoe erg het met het water in het spaarbekken gesteld is. Als uit het onderzoek zou blijken dat de algen werkelijk een bedreiging vormen voor de gemeente dan zit er niets anders op dan het spaarbekken af te sluiten om erger te voorkomen. ‘Ik heb al eens gebeld met ons Joke (Schauvliege, Vlaams minister van leefmilieu, nvdr). Zij heeft mij verzekerd dat ze wel een paar kubiek tweederangsslib uit de Westerschelde kan arrangeren om het spaarbekken zo goedkoop mogelijk toe te smijten.’ Voor de drinkwatervoorziening hoeven we volgens de schepen niet de vrezen. ‘Er zit genoeg drinkwater in de watertoren van Slenne om de noden van grootEvergem op te vangen. Ik ben ook al eens gaan kijken in de Stock Américain en daar hebben ze vree goekope waterfilters. Als we die installeren dan hoeven we ons zeker geen zorgen meer te maken.’

Toekomstloze jongeren zorgen voor oproer in centrum Ertvelde Een roedel van twaalf hangjongeren heeft een aantal weekeinden terug op plunderende wijze het centrum van Ertvelde doorreisd. Terwijl de voltallige middenstand met veel bravoure mojito’s en Sparta’s zwelgde op de Zomerfeesten, hebben verschillende criminele jongeren items allerlei uit verschillende winkels ontvreemd. ‘Drie bollen breiwol van bij Marcella, een Duvelglas uit ‘t Oud Gemeentehuis en een schoon vloermatje van bij pralinewinkel ‘t Kapoentje’, maakt Hilde van Unizo de voorlopige balans op.

Bovendien lieten de rekels een opmerkelijk spoor van vernieling achter. ‘Die gasten hebben zonder schroom in het portaal van Drukkerij Van Herck hun gevoeg gedaan’, aldus een verbijsterde Kristof De Vos, bijna-woordvoerder van politiezone Assenede-Evergem. De jongeren hebben ook met alcoholstiften dikke wenkbrauwen aangebracht op de Ertveldse zeehond, die ooit fier het gemeentelijke Marktplein overschouwde. Regionaal bekend cultuurhistoricus Paul Vergauwe is niet te spreken over de weinig artistieke pook 3

5

betrachting. Hij sprak over een ‘beeldenstorm van disrespect’ en zwoer Minister van Cultuur Joke Schauvliege persoonlijk aan te spreken over het installeren van een Ertveldsch Middelleeuwsch snelrechttribunaal op de site van de historische motte op de Hoge Wal. Luc Van Hyfte, fervent verzamelaar van vzw-voorzittertitels, roept op de kalmte te bewaren en wijst op onderliggende maatschappelijke oorzaken van zulks gedrag, zoals het nijpende tekort aan breiwol, Duvelglazen en vloermatjes ‘die op wat trekken’.


ertveldse exoten A little taste of India In deze rubriek berichten trouwe Oemtagangers over hun wedervaren in den vreemde. Niek en Karen beslisten enkele maanden rond te trekken op deze, bij momenten, geweldige aardkloot. Met hun reisverhaal laten ze ons even proeven van het mooie India..

Er werd ons gevraagd een verslagje neer te pennen over onze 9 maand durende reis doorheen Azië en Australië. Niet makkelijk, aangezien we met een overvolle rugzak aan ervaringen en verhalen teruggekeerd zijn! We pikken er dan maar een momentopname uit die een indruk op ons naliet en waar we jullie graag over willen vertellen.

De tip Het begon allemaal ergens in de bergen van Nepal, in een godverlaten bergdorpje in het Annapurnagebied. Daar ontmoetten we een Israëlisch koppeltje dat ook al lang aan het reizen was. We wisselden ervaringen uit en kwamen te weten dat ze naar Sikkim waren geweest, een onafhankelijke deelstaat in Noord-Oost India, waar we ook heen wilden gaan. Ze waren

zo enthousiast over de schoonheid en de bevolking daar, dat onze nieuwsgierigheid alleen maar groter werd. Ze wisten ons ook te vertellen dat we zeker halt moesten houden bij monnik Pala, in Khecheopalri Lake. De monnik is een 84 jaar oude exkok van de Dalai Lama. Hij woont op een berg waar hij een soort van homestay heeft. Meer info hebben we niet gekregen. We krabbelden het neer in ons notitieboekje.

Ga Pala bezoeken! Na 7 fantastische weken Nepal arriveerden we uiteindelijk in Inda. We wisten niet goed wat we konden verwachten van dit land, maar algauw waren we betoverd door de vele geuren, kleuren, religies en mensen die je pad kruisen. We reisden door het Noord-Oosten waar de Himalaya aan je pook 3

6

voeten ligt, prachtig! We waren bijna twee weken aan het rondtrekken toen we ons herinnerden wat het koppel ons vertelde: ‘ga Pala bezoeken’. Ons notitieboekje leidde ons naar Khecheopalri Lake, ofwel het Heilig Meer. We zochten vervoer langs de weg en in de bak van een jeep reden we uren langs ravijnen, op uiterst slechte, bochtige wegen doorheen een prachtige omgeving, om uiteindelijk gedropt te worden in een klein dorpje vlakbij het meer. We wisten niet goed waar naartoe dus vroegen we aan de mensen in het dorp of ze Pala kenden en waar hij woonde. Iedereen scheen hem goed te kennen en iedereen wees naar boven; hij woonde boven op de berg. Vol moed begonnen we aan de klim. Gelukkig hadden we al goed geoefend in Nepal waar we reeds tien dagen waren gaan trekken. Het viel echter


serieus tegen. De berg was echt wel steil. Met een volgeladen backpack valt dat niet mee, zeker niet als het nog eens drassig ligt en je af en toe wegglijdt! Na een half uur klauteren bereikten we buiten adem en bezweet de top...

We gaan nog een dag langer blijven zeker? Een prachtig bergdorpje, omringd door de besneeuwde toppen van de Himalaya, lachte ons toe! We werden onthaald door vele kindjes die ons Pala zijn hut aanwezen. Pala kwam naar buiten en gaf ons een hand. Hij kon bijna geen Engels maar zijn begroeting vertelde ons dat we welkom waren! Toen we vroegen of we konden blijven slapen, bracht hij ons naar een houten barak waar twee bedden stonden (zonder matras, enkel een mat). Niet het grootste comfort, maar meer hadden wij niet nodig. We waren al heel wat minder gewoon. Verder was er geen electriciteit, geen douche en ook het toilet was ergens buiten al hurkend te doen. De homestay van Pala is, gelukkig, nog niet echt gekend onder de backpackers. Toch waren we niet de enige toeristen in het bergdorpje. Een Zwitser, Julien, en drie Israëlische vriendinnen hadden ook hun weg gevonden naar het bergdorp. Reizen is mensen ontmoeten en via via kom je zo vaak op prachtige plaatsjes terrecht waar je anders nooit zou komen en leer je ongelooflijk veel mensen kennen, super! We

waren van plan om twee dagen te blijven, ’s nachts ook berekoud. Om de koude te maar dat zijn er uiteindelijk tien geworden. trotseren sliepen we met al onze kleren Elke dag zeiden we tegen elkaar, ‘we gaan aan. We kregen ook nog extra dekens, nog een dag langer blijven zeker?’ We had- maar dan nog was het vaak wakker worden den helemaal niets gepland, en dat is de van de koude of de pijn. Het harde bed begrootste luxe als je reist! Pala zorgde Karen blauwe heupen zorgde voor drie maaltijden “Een prachtig berg- en de reuzespinnen zorgden per dag. We sliepen en aten voor de nodige schrik. dorpje, omringd er voor nog geen vijf euro Verder lazen we veel, speeldoor de besneeuw- den uren chess en shithead voor twee personen per dag. de toppen van de Het eten was heerlijk. Wat (kaartspel), gingen we wanHimalaya, lachte had je gedacht, Pala is veertig delen en watervalletjes ontjaar lang de privé-kok gedekken. De jongens namen ons toe.” weest van de Dalai Lama! We ook deel aan een plaatselijk keregen er veel rijst en verse voetbaltornooi. groentjes, altijd met veel liefde bereid, en We werden ook uitgenodigd in de bezinde hele dag door thee. ningsruimte van Pala waar we onze eerste ervaring met meditatie opdeden, heel De mooiste sterrenhemel ooit interessant om te ontdekken en te voelen. Gewoon meeleven met de bevolking was zo interessant dat we ons geen seconde Wat wij daar tien dagen lang hebben gedaan? Heel veel... We speelden er met de verveeld hebben. lieve kindjes. Ook Pala had daar veel kind- We zagen af en toe toeristen komen en gaan. De meeste bleven één of twee dagen. jes rondlopen. We zijn te weten gekomen We hebben er toch een aantal zalige dat zijn jongste dochter acht jaar is en zijn mensen leren kennen, zoals Simon en Sam, oudste zoon 45! We weten niet hoeveel erdie net zolang bleven als wij. Met die twee tussen zitten maar het zijn er heeeeel veel. We schatten een dertigtal. We gingen hout landgenoten zijn we nog twee weken verder door India gereisd en met hen hebben sprokkelen voor de kampvuurtjes die ‘s we uiteindelijk de Dalai Lama in real life avonds aangestoken werden (geweldig om ontmoet! zien hoe heel het dorp rond een vuurtje zit). Vanaf zes uur ‘s avonds was het daar pikkedonker. We hebben er de mooiste sterrenhemel ooit kunnen bewonderen. De melkweg is iets unieks waar je uren naar kunt blijven kijken. Machtig! Het was er

Mensen maken geen reizen, reizen maken mensen... Namaste, Karen en Niek

“We speelden er met de lieve kindjes. Ook onze gastheer Pala had daar veel kindjes rondlopen. We schatten een dertigtal.”


geschiedenis van den Oemtata Samenwerking Ontspanning Kultuur Den Oemtata bestaat in 2011 35 jaar. Elke editie van de Pook kijken we nog eens achterom. De oneindige mogelijkheden die de VZW biedt aan vrijbuiters van alle aard, zijn gevolg van de inspanningen van vele peetvaders –en moeders. Pook pookt eens in de aarde waaraan hij is ontsproten. Voor deze derde Geschiedenis van den Oemtata lokten we ex-kotgenoten en Oemtakameraden Chris Delariviere en Jos Vergauwe terug naar de kribbe, en vroegen ze uit over SOK (Samenwerking Ontspanning en Kultuur). Pook schrijft weer geschiedenis: over sangriavoetbal, bevrijdingsfilms en wachten op Roland.

Samenwerking, Ontspanning en Kultuur (SOK) Toen de KSA Kanaalzone ter ziele ging begin ‘70 werd die vervangen door de Jong VTB (Vlaamse Toeristenbond. Maar ook Jong VTB was geen lang leven beschoren. Chris: ‘VTB was iets te ouderwets. Ik leerde Johan Janssens kennen en werd zo de Oemtata binnengeleid bij Johan Van de Fonteyne en Paul Vergauwe. We doekten Jong VTB op en richtten eind ‘70 SOK op, en begonnen zo een nieuw leven binnen de Oemtatagemeenschap.’ Waar Sarko als jeugdatelier de jonge garde onderwees in de kunsten, wou SOK zich vooral gaan richten op activiteiten voor veertien, vijtien -en zestienjarigen. SOK was een feit, maar bestond ergens temidden de chaos vooral in naam. Chris: ‘Er was niet echt een vaste werkingsgroep. Iedereen was werkzaam voor de Wereldwinkel, als barman of als organisator van weet ik veel wat.’ Chris en Co serveerden ook poëzie en vooral films, die niet zelden een politieke ondertoon hadden. Dat uitte zich in bevrijdingsfilms zoals De dood van de condor (over het verdwijnen van de indiaanse bevolking in Bolivië) en prenten over de verdrijving van de linkse Chileense president Aliende, tot werken van Akira Kurosawa zoals Dodesukaden en The 7 Samurai. De films werden niet alleen vertoond in de Pastorijstraat, maar ook in cinemazaal de Ritz (Lindenlaan Ertvelde nvdr) en in de parochiezaal van Kluizen. Titels werden vooral geselecteerd door Chris Delariviere en Ronny Pede. Chris:’We selecteerden regelmatig films die werden aangeboden in de folder Bevrijdingsfilms van een vzw die gelieerd was aan AMADA (Alle Macht aan de Arbeider

Oproep naar de veertien tot zestienjarigen in Oemtatakrantje Eén Wereld zijn schoen.. Chris: ‘Johan Janssens was een serieuze idealist, maar hij was erg belangrijk om structuur te brengen in de organisatie. Vrijwillig idealisme zat er wel bij iedereen in, zowel in Sarko, de Den BOB in den Wereldwinkel als in SOK. “Er hingen ook Oemtata Ertvelde en de Oemtata in geruchten dat de het bijzonder had in die tijd BOB in de OemChris: Natuurlijk waren wij toch een reputatie als links tata infiltreerde. een beetje anarchistisch en anarchistisch nest.’ marxistisch!’ Dat was waarJos: ‘Zo waren wij ook altijd Jos: ‘Iedereen engageerde schijnlijk niet om met een hoop spandoeken zich wel voor iets. Ik herinons druggebruik in van de partij op anti-raketner me nog een actie waar tenbetogingen, vanaf de kaart te brengen, Chris Bral, Jean-Pierre de eerste in Doel.’ maar eerder om de Chris: ‘Op de zomerfeesten Cock en ikzelf geld inzamelden voor 11.11.11. De linkse raddenest te werden wij met ons wereldmensen mochten tegen betawinkelstandje weggebonjourd monitoren.” ling onze hoofden, die door omdat de lokale middenstand gaten in een groot plastiek ons als links tuig beschouwzeil gluurden, bekogelen met de. Ondanks dat alles vonden wij onszelf goedkope puddingskes.’ eigenlijk niet zo politiek links. Wij dronIdealisme was algemeen goed onder de ken vooral veel, en konden in de Oemtata chaotische roedel der Oemtagangers, maar onze creativiteit botvieren.’ zonder de geleidehond pist de blinde op Jos: ‘Er hingen ook geruchten dat de BOB van de voorloper van de PVDA nvdr). We gingen de filmspoelen ophalen in Brussel om vervolgens regionaal de jongeren te introduceren tot links gedachtengoed.’

pook 3

8


Jos Vergauwe en Chris Delariviere, medebezielers en kroongetuigen van SOK in de Oemtata infiltreerde. Zo was er een voetbalwedstrijden, waarbij je bij elke tijdlang een meisje, die dan van de ene overtreding die je beging een glas sangria dag op de andere verdween om nooit meer moest binnenslurpen. Hoe meer sangria terug te keren. Dat was hoe meer fouten, en hoe waarschijnlijk niet om “Ik herinner me nog de meer fouten, des te meer ons druggebruik in kaart Sangriavoetbalwedstrij- sangria. Sangriavoetbal te brengen, maar eerder ontaarde dikwijls in den, waarbij je bij elke om de linkse raddenest te hilarische duw-,trek -en overtreding die je beging vechtpartijen. Jaarlijks monitoren.’ een glas sangria moest Chris: ‘De Oemtata werd ook de immer was, en is, een vrijhaven, legendarische plastronbinnenslurpen. Hoe die nooit afhankelijk is dag georganiseerd in den meer sangria hoe meer geweest van de subsidieOemtata. Dat was zowat fouten, en hoe meer fou- het grootste zuipfeest van uier. Dat zorgde voor ten, des te meer sangria. het jaar. Iedereen ging argwaan in politieke Sangriavoetbal ontaarde met een zelf gemaakte, kringen. De Oemtata is blijkbaar nog altijd een en zo origineel mogelijke dikwijls in hilarische laboratorium voor ideeën plastron mee op een vaak duw-,trek- en van onderuit.’ veel te zware kroegenvechtpartijen.” tocht door het dorp. Natuurlijk was naast film Sangriavoetbal en ook muziek een rode draad. We organiPlastrondag seerden thé-dansants, waar niet altijd even veel volk op af kwam... Ik herinner me Jos: ‘Het geniale aan de Oemtata was dat die periode bovendien als een tijd waarin iedereen zich vrijwillig inzette (en dat rondreizende folkgroepen de Oemtata is nog altijd zo nvdr) en dat er binnen aandeden. die vrije gemeenschap nooit echt sprake We hebben ook eens een hele avond zitten was van ruzie. Wanneer wij voor de lol wachten op Roland van Campenhout.’ (we meededen aan volleybaltornooien en het wachten nog steeds nvdr) behoorlijk ver schopten lachten we eens Jos: ‘Tegen wil en dank hebben wij (Chris goed met de tegenstanders die elkaar en Jos) begin de jaren ‘80 reggae proberen uitscholden wanneer er eens iemand slecht introduceren, al was dat geen fonkelend een bal raakte.’ succes. Dat gold dan wel meer als een Chris: ‘Ik herinner me nog de Sangriaindividueel initiatief dat we uit de mouw

schudden wanneer we toogdienst hadden. We vertoonden ook reggaefilms, maar dat was meer in café Utopie op de Katte, ook een duister kot.’ Chris: ‘Chris Bruggeman organiseerde ook wel eens volksdansavonden en Guy Verdegem deed wel eens iets rond jazz dance maar dat was niet my cup of tea.’ Jos: ‘Eigenlijk heb ik leren zeefdrukken in de Oemtata. In Eeklo had ik vaag gezien hoe dat moest. We zijn dan met een groepje in Brussel oud zeefdrukmateriaal gaan aankopen. Wij waren gigantische prutsers. Wij drukten affiches met oeroud materiaal en met onverdunde verf die we hadden gekregen van een bedrijf op Rieme. De verf diende in principe voor het bedrukken van olievaten. Natuurlijk waren de zeven na enkele drukken zo goed als waardeloos. Het achteraf bijwerken van affiches met stiften werd een veel voorkomend tijdverdrijf. Wij sukkelden om een enkele affiche af te krijgen. Vandaag de dag schudt eenieder op geen tijd een prachtige affiche uit de mouw. Het was ooit anders.’ Chris en Co, en daarmee ook SOK, verlieten rond ‘79-’80 het nest. Ondertussen waren nieuwe weirdos geland die de toekomst van de Oemtata in handen zouden nemen. De komst van Frits de Baets en Luc Van Hyfte luidde een nieuw tijdperk in voor de stulp van vrijheid temidden de Pastorijstraat. To be continued.. (mv)


reportage Ella Deroose, modeOntwerpster met een grote O. ‘Ik heb vaak het gevoel dat ik een koppige ezel ben’, zegt ze met een treffende cocktail van verontschuldiging en deugnieterij in haar ogen. De Wippelgemse Ella Deroose is op een haar en een scriptie na Master als Modeontwerper (KASK Gent), één van de creatieve breinen achter Cadaver (waarvan het Haksalon op Oemta dell’ Arte een schrikbarend symptoom was) en gelegenheidsfashionadvisor van The Badass Mötherfuckers. Aan het laatste vrije tafeltje op het terras van het Gentse Damberd wijdt ze de modenitwit die ik ben in in het reilen en zeilen van de harde modewereld, de totstandkoming van een collectie en haar visie op wat mode kan of moet zijn. Experiment, conceptueel denken en eigenzinnigheid blijken de trefwoorden die haar werk voorstuwen en optillen tot een grootsheid die ruikt naar meer. Al tijdens haar tienerjaren stonden themafeestjes met stip bovenaan haar favorite things to do-lijstje. ‘Ik begon al weken op voorhand na te denken over wat ik zou aantrekken, spulletjes bij elkaar te zoeken en een bijpassend kapsel te bedenken’, zegt ze enthousiast. De stage die ze momenteel aan het volmaken is, ligt in dezelfde lijn. Ze werkt als styliste bij La Fortuna, een Brusselse fotostudio die verborgen ligt in de kelderverdieping van het atelier van Christophe Coppens, gerenommeerd hoedenontwerper en jurylid van het populaire programma de Designers. Ze is er ondermeer medewerker van het project The Believers

waarin het ondersteunen van jonge ontwerpers en duurzaamheid (ook wel sustainable fashion genoemd, hoe gaat dat in de fancy modewereld) prioriteit zijn.

Überbitchen Aanvankelijk koos ze voor de opleiding Mode om zich vanaf het tweede jaar te bekwamen in het maken van theaterkostuums, maar uiteindelijk stapte ze daar van af. ‘Als je theaterkostuums maakt dan is het verhaal en het concept reeds gegeven en is je werkruimte op voorhand bepaald door anderen. Ik wilde de vrijheid hebben om zelf het verhaal te schrijven, zelf het concept te bedenken.’ In retrospectief stelt ze vast dat die concepten vaak draaien om tegenstellingen. In een eerste collectie baseerde ze zich op het beeld van een 19de eeuwse non. ‘Het idee van die vrome vrouw die weg van de wereld leeft, inspireerde me. Ik vroeg me af wie ze was en toen ging de bal aan het rollen’, legt ze uit. ‘Het vrouw-zijn dat tentoongespreid werd ligt mijlenver verwijderd van het sexy vrouwbeeld dat vandaag alomtegenwoordig is. Ik gebruikte natuurzijde en latex om het contrast tussen wulps en stijf en lieflijk en streng in de verf te zetten’. In een andere collectie speelde ze met het etnisch Eskimo-thema. ‘Ik bedacht een verhaal waarbij de vrouw moet strijden voor de man, zoals een pauw dat doet met het tonen van zijn staart. Ik ontwierp enkele silhouetten die evolueerden van kleine zielige vrouwen tot grote, stoere vrouwen, bijna überbitchen. De typische correlatie tussen stoerheid en mannelijkheid liet ik op die manier achterwege’.

Stoere dominante Vikingen Voor haar afstudeerproject gooide ze alle stereotiepen op een hoop en nam ze de machoman met de weerloze trofeevrouw als basisidee. ‘Die collectie kwam voort uit een fantasie waarin een stoere, dominante Viking je over zijn schouder gooit en met je wegloopt en je beschermt. De vrouw is niet alleen slachtoffer, ze wordt ook gekoesterd. Het contrast tussen dominantie en zorgzaamheid in één man was de aanzet voor het creatieproces. Voor de kleren gebruikte ik wol, nepbont en nepleer dat ik hier en daar bijeenzocht. Ik wou ook kleine houtblokjes gebruiken, wat me ontzettend veel zaagwerk heeft gekost. Ik heb me toen vaak afgevraagd pook 3

10


waar ik in godsnaam aan begonnen was’, hippie’, reflecteert ze. Ik geef haar de tijd zegt ze lachend. Om het zorgzame aspect niet om te verdwalen in overpeinzingen en te benadrukken wilde ze vrouwen van vlees vraag haar meteen naar hoe ze de verhouen bloed in de kostuums integreren, wat ze ding tussen functionaliteit en esthetica ziet. voor de show ook letterlijk heeft gedaan. ‘Functionaliteit is geen optie voor mij’. Ze ‘Dat was een lange en moeilijke zoektocht. lacht en zoekt naar woorden om zich nader Na heel wat experimenteerwerk drapeerde te verklaren. ik de meisjes bijvoorbeeld als sjaals over de ‘Ik ben vooral bezig met concepten. Ik schouders van de man. Het was een helse wil vragen opwerpen. Wat zit achter dit opdracht om de show tot een goed einde ontwerp? Waarom maakt iemand zoiets? Ik te brengen, maar de reacties waren zeer kan mijn collectie bijvoorbeeld baseren op positief ’, klinkt het opgelucht. de paartijd van de zalm of op een banale De collectie werd in minder formele kring fiets, maar dat hoeft nog niet te betekenen gedragen door de heren van dat ik fietsbellen of spaken The Badass Mötherfuckers op als materiaal hoef te gebrui“Ik wilde de vrijRock Earthfield 2010, hetzij ken. Ik vind het leuk om heid hebben om zonder vrouwelijk schoon in mensen met vragen achter te zelf het verhaal te laten.’ Wie haar inspireert? de mouwen. ‘Ze hadden me dat gevraagd ‘Ik kijk op naar schilders schrijven, zelf het en ik ben daar graag op concept te beden- zoals Michaël Borremans en ingegaan, maar toen ze op Lucian Freud, net omdat ze ken.” die warme zomerdag al dat heel mysterieuze beelden bont en leer te zien kregen, creëren en de toeschouwer hebben ze wel eventjes met vragen achterlaten. Ze gevloekt’, grapt ze. maken deel uit van een wereld die ik heel boeiend vind. In de modewereld vind ik de haute-couture collecties van Alexander McVragen achterlaten Queen en de Belgische ontwerper Martin Margiela heel interessant. Maar ik kijk niet ‘Mode hoeft niet per definitie elegant te zoveel in vakbladen en modetijdschriften. zijn, het kan ook gewoon fascineren. Er Op dat vlak koester ik het kluizenaarsidee zijn interessantere dingen te doen dan om mezelf ervan te kunnen vrijwaren iets gewoon iemand mooi te maken. Oei, origineels te maken, hoewel alles eigenlijk nu klink ik waarschijnlijk als een linkse

al gemaakt is’, relativeert ze. ‘Sommige mensen appreciëren dat, anderen niet’.

Geen poen scheppen maar een portfolio opbouwen Hoe de toekomst eruit ziet? ‘Goh… Het mag dan wel een cliché zijn, je moet een olifantenvel hebben om het te maken in de modewereld. Mensen zeggen me soms dat ik te zachtaardig ben of me niet genoeg profileer binnen professionele modekringen. Het zij zo. Ik wil de komende jaren een evenwicht zoeken tussen financiële zekerheid enerzijds en de vrijheid om leuke projecten te doen anderzijds. In die projecten wil ik zoveel mogelijk mijn creatief ei leggen en onafhankelijk ontwerpen. Zo heeft Trashbeatz bijvoorbeeld gevraagd om kostuums te ontwerpen, iets wat ik zeker zie zitten. Ik ben ook volop bezig met Cadaver, het collectief dat spookkastelen en tableau vivant’s op poten zet, met bijhorende decors en kostuums. Ik heb niet de intentie poen te scheppen, wel om een portfolio op te bouwen waarmee ik over een paar jaar misschien iets kan aanvangen. Eén ding staat vast: mijn ambitie stopt waar zelfverloochening begint’. (edc)


actua Ratingbureau Standard & Pook duidt Rieme aan als beste regio van Evergem In navolging van het alomtegenwoordige ratingbureau Standard & Poor’s onderzocht Standard & Pook de socio-economische kredietwaardigheid van de Evergemse regio’s. Op basis van een wetenschappelijk analysemodel ging het lokaal ratingbureau na in welk dorp of gehucht men het best kan vertoeven en onder welke kerktoren de deelgemeentelijke solvabiliteit het hoogst is.

De criteria

Eindrapport

1. Aantal ouwepetencafés 2. % fijn stof gemeten in het epicentrum van de afgebakende regio 3. % open rugjes en hazelipjes bij pasgeborenen in het laatste decennium 4. Aantal nachtwinkels, pittabars en pizzeria’s 5. Aantal statistisch significante nietmisbruikte kerkgangers 6. Som van de oppervlaktes van toeristische sites uitgedrukt in vierkante centimeters 7. Aantal bakkers die speltbrood verkopen zonder toevoeging van tarwe 8. Negers 9. Aantal bank-bedrijfsdirecteuren die met een Mercedes of Aston Martin rijden 10. Gemiddelde kostprijs van een klein pakje frieten met stoofvlees en mayonaise

Standard & Pook geeft Rieme de verdiende socio-economische opwaardering. De cijfers uit de bovenstaande wetenschappelijke analyse spreken voor zich. Om een frietje te stekken hoeft de Riemenaar het minst diep in de beugel te tasten. Er is een overvloed aan ouwepetencafés wat betekent dat een potje bier eveneens tegen een uiterst lage prijs over de toog wordt geschoven. Door al het fijn stof blijven negers uit de buurt, want volgens een andere wetenschappelijke studie zijn 99,4 % van de negers er allergisch voor. Het fijn stof correleert ook met het aantal gegoede bank- en bedrijfsdirecteuren, wat dan weer een statistisch significante indicatie is voor de economische welvarendheid van de regio. De tweede deelgemeente die de welvarendheid van de burger tot nog toe kan garanderen is Wippelgem. Het Kasteel van Wippelgem steekt met de vingers in de neus de loef af van de Ertveldse kastrale mot. Tot nader order is er geen kamp ontdekt waarin

de kinderen met open rugjes en hazelipjes afgesloten worden van de Wippelgemse scene, wat wijst op sociale coherentie en algemene tolerantie tegenover mindervalide sukkelaars. Wij vonden een indirect verband met de verkoop van speltbrood. Ertvelde komt met een derde plaats in de gevarenzone maar behoudt haar kredietwaardigheid dankzij de hoeveelheid nachtwinkels, pittabars en pizzeria’s. Buitenlanders het vuile werk laten doen is immers goed voor de bestendiging van het bestaande maatschappelijke bestel. Kluizen, Sleidinge en Evergem mogen zich aan een devaluatie van hun socio-economische kredietwaardigheid verwachten. Standard & Pook zal de gedetailleerde gegevens overmaken met een bijkomend adviserend document ten einde een definitief faillissement alsnog te kunnen afwenden. En als je dat niet gelooft maken we je iets anders wijs. Greet Stroels. economisch adviseur Pook & algemeen directeur van de Raffaisenkas van Rieme (edc)

Resultaten Door middel van een langdurig steekproefonderzoek in de gemeenten en gehuchten Ertvelde, Kluizen, Sleidinge, Wippelgem, Rieme en Evergem kwamen we tot de volgende resultaten*: OPC

FS

OR

NPP

SSNMK

OTS

BPS

NEGRO

BF

FSM

END RESULT

ERTV

3

17

6

3

49

5300

0

7

7

3.40

A

KLUI

1

15

3

0

123

2000

0

5

4

3.20

BBB-

SLEI

2

23

5

2

67

2300

0

18

6

3.80

BBB-

WIPP

1

13

19

0

23

6700

1

2

2

3.00

AA

RIEM

5

98

9

0

93

100

0

0

39

1.90

AAA

EVER

2

35

12

2

45

120

0

23

15

4.10

BBB-

* Dit onderzoek werd goedgekeurd door het Nationaal Instituut voor Statistiek en de Nationale Bank van België. * Gezien het principe van omgekeerde evenredigheid behouden wij ons de vrijheid om de hoogste waarde te beschouwen als de minst gunstige. Om de traditie van ondoorzichtigheid te respecteren binnen de ratingwereld beroepen wij ons op het recht verder geen informatieve duiding te geven daaromtrent. pook 3

12


de foto Danjel | Foto genomen op 13 maart 2011, Rio de Janeiro, BraziliĂŤ.


de cultuuremmer L’Oiseau Bleu, de film Exact honderd jaar geleden ontving de Gentse Franstalige schrijver Maurice Maeterlinck (1862-1949) de Nobelprijs voor Literatuur, en tot op heden is hij de enige Belg aan wie deze eer ooit te beurt viel. Gezien in Maeterlincks tijd het nieuwe filmmedium binnen intellectuele kringen vaak nogal smalend afgedaan werd als vulgair volksvermaak, valt het niet te verwonderen dat Maeterlinck zelf nooit interesse heeft getoond in cinema. Anderen daarentegen adapteren al gedurende meer dan honderd jaar zijn literaire nalatenschap naar het zilveren scherm. Voornamelijk het toneelstuk L’Oiseau Bleu, een symbolistisch verhaal over de zoektocht van twee kinderen naar een mystieke blauwe vogel, blijkt een graag geadapteerd werk te zijn. De populariteit van dit verhaaltje groeide in bepaalde delen van de wereld uit tot mythische proporties. Dit leidde tot vele blauwe vogel-verwijzingen in de populaire cultuur, van

Japanse mangastrips over Sovjet animatiefilms, tot referenties in de Beatles-film Yellow Submarine. Reeds in 1910, amper twee jaar na de première van Maeterlincks toneelstuk, was de eerste filmadaptatie van L’Oiseau Bleu een feit. In 1918 volgde een sterk experimentele adaptatie van de hand van de wereldvermaarde regisseur Maurice Tourneur, die er mee voor zorgde dat de blauwe vogel symbool kwam te staan voor ‘het geluk’. In de nasleep van het megasucces van The Wizard of Oz kwam in 1940 een kleurenadaptatie van L’Oiseau Bleu in de zalen, maar deze film werd een flop. Ook Elizabeth Taylor slaagde er met een nieuwe adaptatie in 1976 niet in het grote publiek naar de zalen te lokken. The Blue Bird uit 1976 is echter memorabel doordat het een coproductie vormde tussen de VSA en de Sovjet-Unie, ten tijde van de Koude Oorlog. De productieomstandigheden in Moskou bleken allesbehalve optimaal, en bovendien bemoeilijkte Jane Fonda de productie door voortdurend politieke discussies uit te lokken met de op de set aanwezige Russen. Hopelijk vergaat het de uit Brugge afkomstige Gust Van Den Berghe een pak beter. Van deze 26-jarige cineast komt binnenkort immers Blue Bird in de zalen, zijn eigenzinnige interpretatie van Maeterlincks klassieker die eerder dit jaar voor een nevencompetitie in Cannes werd geselecteerd. Die Zukunft (http://diezukunftistrobothand.blogspot.com)

Meetjeslandse Muziekcolumn Van God geslagen Tja, ik weet niet goed wat ik er moet van denken. Maar de muzikale paddenstoelen die dezer dagen uit de grond schieten in het Meetjesland doen me eerlijk gezegd een beetje paf staan. Akkoord, we hebben hier een verleden met Gorki, Arid, Reno, Aardvark, Eden, De La Vega enzovoort enzovoort. Allemaal crimineel toffe bands. Maar we hebben het hier wel over een periode van meer dan 20 jaar, hé. Ik zie Vos zijn gitaar nog in de lucht gooien tijdens de Rock Rally-finale in den AB. Met zijn bronzen medaille op zak (achter Noordkaap nota bene) was het de eerste stap naar een wonderlijk parcours.Prettig gestoord de legende in. Hij was toen al 28. ’t Was één van de schoonste muziekmomenten in mijn leven. Samen met de eerste keer dat ik Jasper Steverlinck in Belzele hoorde zingen als veertienjarige knaap, dat moet diezelfde periode geweest zijn. Toen stond ook de wereld stil. Wat een stem, wat een klok, wat een mooie jongen. Ik heb dus al veel gezien en gehoord. Ook in fucking Meetjesland. Maar nu ben ik toch eventjes een beetje van God geslagen moet ik zeggen. Waarom, hoor ik je fluisteren. Ik zal terug fluisteren: Sofie Buyck. Jochee, jochee! Ik ga de macho toespelingen achterwege laten, maar zo’n een zangeres zeg. Waar pook 3

ben je al die tijd gebleven, Sofie, sinds Eden? Ik kan niet van de site www.cafélondres.be wegblijven. JP, Michael Van Belleghem, Madoutsjen en vooral de superschat Karel Verjans zijn natuurlijk toppers. Dat weet iedereen wel een beetje. Maar Sofie..., in het Spaans..., met die ziel van haar..., met de boodschap..., het verhaal..., ‘Mi Pais’... Mooi. Om stil van te worden. En diezelfde dag, diezelfde mooie regenachtige dag, krijg ik een mailtje dat ik eens naar The Sloofs moet luisteren. Nu is er al veel Europees geld naar het Meetjesland gevloeid, en tientallen mensen hebben onze streek op de kaart trachten te zetten en het merk ‘Meetjesland, maak het mee!’ gepromoot. The Sloofs doen met één liedje wat al die andere blablabla’ers met jaren gemekker en gezever hebben gerealiseerd. Ik stond alweer paf. Diezelfde dag. Schitterende song over ’t Meetjesland. ‘Der bal op’ zeggen ze bij ons in Sleidinge. Dan moet je ook eens kijken naar een ander clipje op You Tube: The Sloofs – Wie@Rosa’s Garden. Wie is er hier in feite nog normaal? Werkelijk om u kreupel te lachen. Heb ik het tegen de Cirque Constance-Boys & -Girls niet altijd gezegd dat Hip Hop uit het Meetjesland de wereld zal veroveren? The Sloofs zijn er alvast goed mee bezig. Nicht normahl, mein getacht... En nu moet ik gaan slapen. 14


het concert Bestaat er iets verraderlijker dan muziek? Bestaat er iets verraderlijker dan muziek? Op het laatste Boombalfestival in Lovendegem besefte ik dit maar al te goed. Ik had mijn mening over de artiesten die er op vrijdag 26 augustus optraden in de grote clubtent al lang gevormd. Dacht ik. Niet dus. Het werd een dag vol verrassingen en openbaringen.

Het optreden van Joni Sheila was van begin tot einde af De eerste openbaring van de dag was Joni Sheila (foto links). Wie zoals ik regelmatig door de straten van Gent dwaalt kent haar ongetwijfeld. De jongedame met Filippijnse roots staat regelmatig te busken (de straatmuzikant uithangen nvdr) in het centrum van de stad. Haar krachtige stem kan je al van ver horen. Sinds enige tijd treedt ze ook op met een band. Ik had die band al een paar keer aan het werk gezien en het kon mij nooit overtuigen. Sterker nog: ik had het gevoel dat ze het onmiskenbare talent van Joni Sheila fnuikten. But they proved me wrong. Het optreden op Boombalfestival was van begin tot einde af. De band speelde voor het eerst in functie van de zangeres. Alles zat strak, zelfs de drummer waarover ik voordien zo hard mijn twijfels had. Eindigen met een cover is altijd riskant, zeker als het er een is van The Jackson Five. Maar zelfs daar kwamen ze mee weg. Na het optreden vertrouwde Joni mij toe dat ze drie dagen na elkaar gerepeteerd hadden voor dit optreden, en dat was eraan te merken. Indien ze deze werklust aanhouden kunnen ze nog ver komen.

Guy Swinnen weet hoe hij een set moet opbouwen Na Joni Sheila kwam Guy Swinnen (foto rechts onder). De voorman van The Scabs stond alleen met zijn akoestische gitaar op het podium. Voor het eerst die dag waren alle bankjes in de luistertent volzet. Swinnen weet na al die jaren hoe hij een set moet opbouwen. Hij wisselde enkele Scabs-klassiekers af met solowerk en een hele hoop covers. Ik herkende onder andere Johnny Cash en Neil Diamond. Ik had op voorhand gedacht een drietal nummers te beluisteren,

maar uiteindelijk zat ik het hele concert uit. Dat Swinnen ruim een half uur over tijd ging stoorde niemand.

Isbells is indrukwekkend Toen was het de tijd voor openbaring nummer twee: Isbells (foto links boven van rechts blok). Telkens ik dat gekweel op de radio hoor zet ik die af. Ik word er fysiek ongemakkelijk van. Toch hoor ik langs alle kanten dat ze live zeker de moeite waard zijn. Ik besloot dus om ze nog een kans te geven en nam mezelf voor het minstens drie nummers uit te houden. Aan de toog met een pint, welteverstaan. Een uur later zat ik met open mond op de eerste rij. Het was verdomd indrukwekkend. Waarom? Ik weet het niet. Zal ik er nu een cd van kopen? Van mijn leven niet. Wil ik ze nog eens terug zien? Graag!

The Bony King of Nowhere was nowhere Openbaring nummer drie was viel jammer genoeg niet zo positief uit. Headliner van de avond was The Bony King Of Nowhere (foto rechts boven van rechts blok). Door de vertraging ingezet door Guy Swinnen startte het concert van Bram Vanparys en co ruim een uur te laat. Daardoor was de tent al voor een stuk leeggelopen. Mij deerde dat niet. Ik keek al de ganse dag uit naar dit concert en kon dus net voor aanvang nog op de eerste rij gaan zitten. Een uur later stond ik aan de toog. Met een pint. Ik hoorde de frontman een beetje beteuterd zeggen ‘Dit was een zeer bevreemdend concert. Ik weet ook niet waarom.’ Ik weet het ook niet. Alles was nochtans vol overgave gebracht en loepzuiver gezongen. Het samenspel zat perfect. Wat ik wel weet is dat het mijn hoge verwachtingen bijlange niet kon inlossen. Na het optreden gaf The King nog een korte akoestische set voor de diehard fans naast het podium. Ik besloot dat het niet de moeite was mijn stek aan de toog te verlaten. (beca)


fair trade in de kijker extra virgin kokosolie Kokosolie is een tropische olie die verkregen wordt door persing of extractie van het witte vruchtvlees van de kokosnoot. De olie heeft een smeltpunt van rond de 24-26°C en is daarom in onze regionen meestal gestold. Daarom dat vaak ook de naam kokosvet wordt gehanteerd. Het product is bij ons nog relatief onbekend, hoewel kokosolie wereldwijd toch op zeer grote schaal wordt geproduceerd en verwerkt in uiteenlopende producten zoals cosmetica, zeep en tandpasta. Ook vinden we de olie terug in onder andere de Aziatische, Afrikaanse en Polynesische keukens.

Gezonde verzadigde vetten Steeds meer zien we dat er ook bij ons in de keuken gebruik wordt gemaakt van kokosolie. Eén van de voordelen van deze olie is dat de vetten makkelijk door het lichaam worden verteerd. Ze worden meteen in energie omgezet aangezien ze, in tegenstelling tot andere vetten, bestaat uit hoofdzakelijk middellange keten vetzuren die gemakkelijk worden geoxideerd en niet worden opgeslagen in het vetweefsel. Verder bevat kokosolie minder calorieën dan gelijk welke olie en geeft het ook een verhoging van de schildklierwerking. Daardoor is er ook geen cholesterol verhoging, hoewel de vetten voor ongeveer 90% verzadigd zijn. Men spreekt van gezonde verzadigde vetten.

Fair Trade: Peter Paul en Ecocert Amanprana is in de Filippijnen een samenwerking aangegaan met Peter Paul en Ecocert. Ecocert is een Franse organisatie die bio en fair trade producten certificeert. Peter Paul is één van de eerste kokosnootondernemingen die er zich zelfstandig vestigde na de Spaanse bezetting. Er werken tweeduizend mensen. 305 kleinschalige boeren uit de provincie Lezon beleveren de biologische kokosnoten. In 2009 zijn de twee organisaties samen gestart met een fair trade project waarbij drie procent van hun aankopen in een sa-

Lang houdbaar en hoog verbrandigspunt Nog enkele voordelen zijn de houdbaarheidsdatum van 2 jaar en het verbrandingspunt van de ongeraffineerde olie dat op 170°C ligt en dat van de geraffineerde vorm op 230°C. Dit maakt het vet ideaal om te bakken en frituren. Het vet wordt minder snel kapot gebakken dan andere vetten, zodat je het minder snel moet vervangen.

Typische kokossmaak De ongeraffineerde kokosolie heeft een typische kokossmaak en -geur en heeft vaak ook een wat bruinere kleur, door overblijfselen van de bruine bast van de kokosnoot. In de geraffineerde versies kan men zowel smaak, geur als kleur verdoezelen. pook 3

16

menwerkingfonds terecht komt. Dit geld wordt dan gebruikt voor educatie en gezondheidszorg, voor milieuzorg, een kokoszaadprogramma en de installatie van een betere infrastructuur voor boeren, arbeiders, en toeleveranciers. Daarenboven betalen ze de kokosboeren ook een prijs voor de kokosnoten die tot tien procent hoger ligt dan gebruikelijk. Al tien jaar lang is er ook een onderwijsprogramma geïnstalleerd voor kinderen en kennissen van de arbeiders. Vorig jaar maakten hiervan veertig studenten gebruik. Peter Paul ondersteunt ook een lokaal ziekenhuis dat toegankelijk is voor zowel voor de werknemers als voor de hele gemeenschap. (tvl)


RONY ROMAIN DE NAAKTE KOK MAAKT VOOR ULDER

*LINGUINI A LA FIRENZE* vino rosso * olijven linguini * ajuin toscaanse salami prosciuto * parmesan rucola * rode paprika champignons * look kerstomaatjes

DE TIP VAN RONY Maakt in gods naam da ulder vuur stabiel staot of tes van de kluute

Rony live vanuit den wijngaard in Toscane! Tes gemakkelijk jongus! Groensels en vlies in stukskens mooshen en de pasta koken. Tons wa parmesan door de warme pasta wippen..

Al de rest de kookpot in tedju! Volgorde maakt geen fluide uit, maar bewaar de tomatjes en rucola astemblief tot op ‘t einde! Vergeet nie af te kruiden mee peper en zout. Vergeet der ook nie erges tussenin ne goeie splash van dien vino rosso in te kletsen. Maar nie ammal he mannekus! Azo tnegentig percenten van dien goei rooi wijn hoort de slokdarm te strelen!

Den pasta onder den drets mieksen en op n bordje schikken. Nog wa gerapsten parmesan derop en tis weral geried. Geil! Volgende keer makek iet anders voor ulder! Ciao vetzakskes!


9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\&/heVccZcY

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\&*/oZldgYZc\gddi

9V\*/\ZWdgZc

9V\-/YZoZkZcYZ]ZbZa

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\&*/dchZZghiZhZg^ZjoZ\ZhegZ`


wereldbeeld Dagboek van een kerstomaat Divine De Baets

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\'*/I:\gddi

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\(%/^ckVh^Z

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\)-/igde^hX]gZ\ZcldjY

9V\WdZ`kVcZZc`ZghidbVVi

9V\,(/\ZWddgiZkVcZZc`ZghidbVVi


het pornoverhaal Met een hevige klap smeet ze de deur achter zich dicht. De sloor. Wat heb ik nu weer misdaan? Zo lichtgevoelig maat. Miriam moet dringend een beetje consequenter gaan worden...

Toen ik dit weekend met haar uit eten ging was alles doodnormaal. Na een avondje lekker decadent doen kon ze niet snel genoeg in mijn broek zitten. Nog voor ik de sleutel van mijn appartement in het sleutelgat stak, stak mijn lul al in haar mond. De volledige trappenhal moest er getuige van zijn. ‘Sla me!’ riep ze. Ik stond er een beetje bedeesd bij. Wat krijgt die nu? ‘Kom op! Sla me!’ riep ze. Plots was ze mooier dan ze ooit was geweest. ‘Sla me hard!’ prevelde ze terwijl haar ogen vuur spuwden. ’Sla me smakken. Terwijl ik de pijn van haar nagels keihard’, hield ze vol. Ze was bezeten en ze als klauwen in mijn rug verbeet, zocht ik was vanavond van mij… ’Sla me verdomdreigend haar nek op om haar de genadebeet me!’, hijgde Miriam. ‘Lilliputter!!’ Excuseer?! toe te brengen. Ik stond recht en zij bleef als Ze ging erover. Dus ik, ik sloeg. Ik sloeg een luiaard aan me hangen. Trede per trede hard en ik sloeg keihard. Ik sloeg zelfs zo klommen we richting het vierde verdiep. hard dat ze het grappig vond. Ik hielp haar Met één enkele ruk maakte ik haar linnen recht en ze verstomde me met haar blik. Ze broek tot een los gewaad. Ik nam haar onder lachte. Het was haar gelukt. Ze had me waar haar kont, door haar slipje heen en genoot ze me hebben wou. Met lepe truuken van de van de vochtige warmte die daar te voelen foor. Fysiek had ik haar in mijn macht, maar viel. Miriam had intussen alle knopen van zonder ook maar iets te zeggen mijn hemd losgerukt en kneep bepaalde zij de regels van het “Ik stond recht haar benen rond me als was ik spel. Ik was haar gladiator, iets en zij bleef als een een brandweerpaal. Mijn penis waar ze duidelijk genoegen in werd beenhard. Miriam genoot luiaard aan me schiep. ervan er tegenaan te knijpen. hangen.” De biologische term ‘peristaltiOpeens ging ze in de tegenaansche beweging’ kreeg terstond val. Ik dook ineen en in mijn een andere bijklank. Ik had enthousiasme en met judoreflexen uit een nog nooit zo passioneel 58 kilo naar boven ver verleden vielen we negen treden lager en gedragen. In mijn appartement aangekomen, hield ik haar stevig in mijn favoriete wurgontbond ik al mijn duivels. greep. Adrenaline gierde door onze aderen. Alweer die blik. Vuur brandde door haar Vooreerst smeet ik haar op de keukentafel alirissen recht in de mijne. Het deed haar ogen waar ik ze liet sudderen in haar eigen nat. Ik lichtjes wegdraaien. Haar neusvleugels trilden vond het tijd om vanaf hier zelf de regels van alsof er elk moment stoom uit zou ontsnaphet spel te bepalen. Ik stak met veel zwier een pen. Haar lippen kneep ze stevig op elkaar. sigaret op. Ik drukte de hifi aan en draaide Ik stond perplex. Wat een geil wijf! Hoe doet de geluidsknop tot een gewaagd luid niveau. ze het toch steeds weer? Het was alsof ik beUit de speakers kreunde The Dope Show van vroren was en zij mijn bloed stilaan aan het Marilyn Manson. Ik keek haar uitdagend koken bracht. Ik kon elk moment ontdooien. aan, wiegde even mee met de muziek en trok Het volgende moment trok ik haar naar nog een laatste keer van mijn sigaret. Het me toe en kuste haar zo hard, dat je muilen moet gezegd, het was een gok, maar het was niet echt kussen meer kan noemen, maar verdomme keihard raak. De vonken spatten eerder verslinden. Diepe zuchten en natte er vanaf, we kronkelden van de tafel over het pook 3

20

aanrecht naar de keramische platen. Daar nam ik haar, strak in de ogenkijkend, onder bedreiging van mogelijks elk moment in werking tredende sensoren van het keukenvuur. Zittend op de kookplaten liet ze zich gewillig gebruiken. Het lot van de geile onbezonnenheid. We strompelden buiten op het dakterras alwaar ik haar langs achter tegen de reling nam. Ze werd zowaar nog gekker, draaide zich om en beklom me als een door evolutie bezeten aap. Toen we uiteindelijk terug binnen wipten, kreunden we in crescendo. De snelheid van bewegen ging omhoog, alles werd danig hitsig. In deze tred duurde het niet lang meer tot we beiden tot een hoogtepunt kwamen. Zij zat op mij en ik, ik voelde me een koning, koning van haar! Ik mocht zelfs Miriam zeggen. Mijn buren zullen het geweten hebben. Miriam de Onvermoeibare. Nooit was het zo heftig met haar geweest. Maar wat ze vanavond ineens kreeg snap ik langs geen kanten. Soms kan ze me zo kwaad maken. Ik had vanavond eenzelfde scenario in gedachten als voorheen. Duif met portosaus op een bedje van prei was mijn voorstel. De prosecco stond gekoeld. Maar vanavond had ze geen nood aan niks dat van mij kwam. En koken zag ze ook al niet zitten. Ik mocht braafjes in de zetel zitten en vooral niet te veel zeggen. ‘En hou je poten ook maar thuis’, zei ze nog. Zij wou niks weten van waar ik naar verlangde. Toen ik een klein beetje aandrong en haar hoofd tegen de oven tikte, werd ze zelfs kwaad. ‘Laat me gewoon met rust!’, kakelde ze. Zonder enige aanleiding verklootte ze gans mijn avond vol voorbedachte rade. Er kwam niks van wat ik vroeg, geen ‘dank je’ en geen ‘alsjeblief ’. Ik zette in op een leuke avond en wat krijg ik van die sloor... een kapotgeslagen deur. Leuk. Geen seks, geen wijf, geen eten. Wat moet ik nu? Pizzaatje bestellen? Mmm ja, pizza! (tvl)


milieu het wak in de wereld Als u nog twijfelt aan het bestaan van het broeikaseffect, dan vertoeft u in goed gezelschap: naast uitmuntende politici als Filip Dewinter en Bart De Wever, verlustigen ook oliegiganten als ExxonMobil (rara, waarom toch?) zich in het vrolijk ontkennen van het onweerlegbare feit dat onze planeet steeds vlugger opwarmt. In deze rubriek over de noodzaak van een duurzame transitie geven we graag een forum aan organisaties en mensen die zoveel cynisme te vuur en te zwaard willen bestrijden met inzicht, overtuiging en daadkracht.

Green Belgium werkte onder andere mee aan een lessenpakket rond het thema water onder de titel ‘Troubled Waters’ Green vzw, een door de Vlaamse overheid erkende organisatie die ‘jongeren en volwassenen duurzaam leert leven’, was alvast voor ons een nobele onbekende. Nochtans bereikt Green jaarlijks een slordige tweeduizend scholen, honderdduizend kinderen en jongeren en niet minder dan tienduizend volwassenen. Naast het ontwikkelen van projecten, vormingen en lespakketten rond water, energie, mobiliteit, duurzame consumptie en natuur, stimuleert en ondersteunt Green participatie aan het beleid. Ook ontwikkelingssamenwerking behoort tot de opdrachten. De vzw is opgericht in 1997 en telt momenteel ruim veertig medewerkers, verspreid over het hele land. Geen kleine speler dus, en voor Pook meer dan reden genoeg om een van de medewerkers aan de tand te voelen. Gesprekspartner van dienst is Leni Denorme, pedagoge van opleiding en sinds een aantal jaren in dienst van Green vzw. Pook: Eerlijk gezegd, we hebben geen flauw idee wat jullie zo allemaal uitspoken op een doordeweekse dag… Onze educatieve medewerkers, onze mensen in het veld dus, gaan elke dag naar verschillende scholen om vorming te geven. Dat kunnen drie verschillende scholen zijn op één dag , of één school waar ze meerdere vormingen na elkaar geven. Deze vormingen kunnen gaan over afval, duurzame voeding, mobiliteit, water...

Per provincie kunnen we rekenen op de inzet van meerdere vormingsmedewerkers. Ikzelf werk als projectverantwoordelijke en werk aan verschillende projecten rond klimaat. Ik werk pedagogische dossiers voor scholen uit, verzorg de communicatie, ontwikkel samenwerkingsverbanden met partnerorganisaties . Pook: Kun je een concreet voorbeeld geven van een samenwerking met een school? Momenteel steken we veel energie in de campagne Jongeren keren het klimaat. Green wil zoveel mogelijk basis- en secundaire scholen sensibiliseren omtrent de opwarming van de aarde. Vijf dagen per jaar daagt Green scholen uit. Aan de hand van 5 laagdrempelige acties, die individueel of in groep uitvoerbaar zijn, wordt gepoogd de CO2 -uitstoot te verminderen. Met deze actiedagen vestigen we de aandacht op de elementen die ons klimaat beïnvloeden: transport, waterverbruik, voeding, afvalpreventie en hergebruik van grondstoffen, verwarming en elektriciteit, mobiliteit… Hoe meer scholen er actie ondernemen, hoe groter het positieve effect op het leefmilieu! Vorig jaar namen in heel België maar liefst 450 scholen deel. Dit jaar willen we natuurlijk nog meer scholen bereiken. Meer info vind je op www.jongerenkerenklimaat. be. Andere belangrijke initiatieven in het najaar zijn de actie Eet lokaal, denk globaal op 14 oktober en de kringloopactie op 22 november.

Pook: Hoe kan een in luxe en overdaad zwelgende Pook-redacteur eigenlijk zijn CO2-uitstoot wat binnen de perken houden? Veel zit hem natuurlijk in kleine dingen, ik denk aan het eten van lokaal en seizoensgebonden fruit en groenten, de verwarming een graadje lager zetten en een extra trui aantrekken, kraantjeswater verkiezen boven flessenwater, minder vlees en vis eten, de auto wat vaker later staan ten voordele van de fiets, de benenwagen of het openbaar vervoer, wat minder argeloos omspringen met consumptieartikelen, en boeken, speelgoed, kleren en meubelen een tweede leven geven via een rommelmarkt, vrienden of Kringwinkel. Pook: Hebben jullie er eigenlijk zicht op hoeveel CO2-uitstootvermindering de initiatieven opleveren? Sensibilisering en gedragsverandering zijn natuurlijk moeilijk te meten. Vaak maken vele kleintjes het verschil. Voor een concreet voorbeeld: Aan de actie Eet lokaal denk globaal (de eerste actie van de campagne Jongeren keren het klimaat) namen vorig jaar meer dan 66000 jongeren deel. Zij aten een lokaal geteelde appel of ander stuk seizoensfruit, waarmee ze maar liefst meer dan twee ton CO2 hebben uitgespaard. (sds) Meer info over Green vzw vindt u op www.greenbelgium.org.


als de artiest de passie preekt aardvark ‘Den beste folk komt uit Slenne, gemaakt door Aardvark.’ Dat beweren The Sloofs, een nieuwe hiphopformatie uit Eeklo, in hun Ode aan ’t Meetjesland. Maar who the fuck is Aardvark eigenlijk? Pook sprak op een zonnige maandagavond op het terras van den Oemtata met voorman Michel Goessens (zanggitaar). Vergezeld door een Augustijn hadden we het over het verleden, het heden en de toekomst van Aardvark.

De bevalling Hoe is Aardvark ontstaan? Aardvark bestaat sinds 2005 in zijn huidige vorm. Daarvoor speelden Werner en ik al vijftien jaar samen. Vroeger zong ik in het Engels. We brachten toen eigen werk en covers van onder andere JJ Cale en Richard Thompson. Waarom ben je overgeschakeld op het Sleins? De grote doorslag kwam er door het toneelstuk De Drumleraar van Arne Sierens. Op een bepaald moment komt daar een scène in waarin een van de personages spreekt over zijn broer die op tournee is in Engeland en daar een auto-ongeval heeft. Hij zingt dan wel in het Engels, maar hij weet niet hoe hij een takelwagen moet bellen in het Engels. Voor mij was dat een openbaring. Ik zong toen ook in het Engels, maar in feite was dat toch mijn taal niet. In dezelfde periode organiseerde Willem van ’t Schransken de Nacht van de Waanzin en ik had daarvoor een stand-up comedian voorzien. Die belde veertien dagen op voorhand af. Willem was in paniek want hij had een gat van een uur. Ik heb toen besloten dat gat zelf in te vullen. Op veertien dagen tijd heb ik toen vijftien nummers in het Sleins gemaakt. Hoe heb je Werner leren kennen? Ik heb Werner (Dumez, mondharmoncia, nvdr) leren kennen op Sidmar. Hij werkte daar vast en ik deed er een vakantiejob. Hij vertelde mij dat hij bij The Dirty Fingers speelde. Ik ben dan verschillende keren gaan kijken. Later is de gitarist van The Dirty Fingers bij Eskimo, mijn eerste elektrische band, komen spelen. Op een van de optredens van Eskimo in ’t Kot in Bassevelde viel de elektriciteit uit. Werner stond in het publiek met een mondharmonica, maar dat wist ik niet. Ik ben toen snel naar mijn auto om mijn akoestische gitaar gelopen

en ben een nummer beginnen te spelen in het donker. Vanuit het publiek hoorde ik plots iemand mondharmonica spelen, en dat bleek Werner te zijn. Op dat moment is de vonk tussen ons overgeslagen. Het was een soort aaneenschakeling van toevalligheden? Hoe loopt het in het leven? Er zijn bepaalde dingen die je niet kunt forceren, en dit was zo een van die magische momenten. Die momenten kan je alleen maar koesteren. pook 3

22

Zijn jullie beste vrienden? Wij zijn zeer goede maten. Wij hoeven maar naar elkaar te kijken en we weten wat we denken. Ik kan bijvoorbeeld een nummer maken en in mijn hoofd een bepaalde mondharmonicalijn horen. Op een volgend optreden kan ik, zonder dat met Werner te repeteren, dat nummer inzetten. Meestal speelt hij dan ook wat ik al in mijn gedachten had. Op dat vlak loopt dat zeer goed. Conflicten hebben we nooit gehad. We zijn eigenlijk een soort van muzikale soulmates.


inspeel. Op een van de laatste optredens in Kaprijke zat er iemand op het biljart en die riep op een bepaald moment: ‘Een beetje vet is geen verlet’. Ik vond dat zodanig schoon. Toen ik thuiskwam heb ik mijn gitaar vastgepakt en ik heb een nieuw nummer gemaakt: ‘Ze zat op den biljart en ze keek naar mij, recht in mijn ogen zei ze vrank en vrij, een beetje vet es geen verlet.’ Dat is dan het begin van een nummer en dan brei ik daar een verhaal rond. Dat kan alle kanten uitgaan. Ik laat mij ook inspireren door de actualiteit. Het nummer 1 Voor 1 is zo ontstaan. Er zijn nummers die ik soms maar één keer live speel. Het voordeel van veel te schrijven is dat je veel kan weggooien en toch nog veel over hebt. Van waar komt de naam Aardvark? De naam Aardvark heb ik gekozen omdat ik een keer in mijn leven, als ze alle groepen alfabetisch rangschikken, op 1 wou staan. Vorig jaar is de nieuwe editie van De Vlaamse Show-Encyclopedie verschenen en we staan daar effectief op de eerste plaats. Ik ben dus geslaagd in mijn opzet.

publiek. Ik kan even veel genieten van een kleinschalig huiskamerconcert.

Verhalen van onder de kerktoren

Je hebt vroeger een ongeval gehad waardoor je niet meer elektrisch kunt spelen. Inderdaad. Begin de jaren negentig bracht Wat waren de grootste successen ik tamelijk stevige rock met Eskimo. Ik van Aardvark? was niet de mens die stil kon staan op De Nekkawedstrijd in de AB en het een podium. Ik gaf altijd alles, tot over de 75-jarige bestaan van Eddy Wally in het grond liggen kruipen als ‘t moest. Na dat Sportpaleis. ongeval was ik geïmmobiliseerd en moest ik op het podium op een stoel gaan zitten. Hoe ben je daar terecht gekomen? Dat was niet meer hetzelfde natuurlijk. Ik heb vroeger veel op ’t Zandeken gefoDoor dat accident heb ik weer naar mijn tografeerd. Ik heb daar nog de allerlaatste kermis meegemaakt, en Eddy trad daar op. eerste liefde, de akoestische gitaar gegrepen. Mijn muziek is toen opnieuw de Ik had die nog nooit bezig richting van Neil Young en Bob gezien, maar ik vond dat zo “Ze zat op den Dylan uitgegaan. Zonder dat schoon dat hij, ondanks zijn accident had ik waarschijnlijk biljart en ze keek leeftijd, alles bleef geven voor zijn publiek. Eddy deed de naar mij, recht in nooit gestaan, of toch gezeten, mensen even al hun miserie mijn ogen zei ze waar ik nu zit. vergeten. vrank en vrij, een Hoe ging je er mee om toen Ik ben toen ’s nachts thuisbeetje vet es geen je besefte dat je je passie niet gekomen en ik heb toen het meer op dezelfde manier in verlet.” nummer De Keizer Van ‘t je muziek kon leggen? Schone Vloamse Lied geschreven. Niet veel later zat ik backstage met Werner Als je zoiets tegenkomt kan je twee dingen doen. Je kunt thuis zitten janken en gefrusen liet ik hem dat nummer horen. De treerd geraken, of je kan jezelf afvragen: organisator van de Nekka-Nacht was daar ‘Wat kan ik nog wel?’ In mijn geval was toen ook. Hij vertelde me dat ze het jaar dat op een stoel zitten, akoestisch spelen daarop een groot feest voor Eddy organien de dingen zingen die ik dacht dat ik seerden in het Sportpaleis en vroeg of we moest zingen. dat nummer wilden brengen. Aan welk optreden denk je nog regelmatig terug? Ik denk nog wel eens terug aan het voorprogramma van Flip Kowlier in de AB, bij het laatste optreden van zijn theatertournee. De AB zat vol en er was een luister-

Hoe ontstaan nummers van Aardvark? Ik schrijf heel veel. Ik heb thuis nog kilo’s nummers liggen, nummers die ik soms compleet vergeet. Soms gebeurt het dat ik op een optreden iets zie, of dat er iemand uit het publiek iets roept, en dat ik daarop

Vind je dat niet jammer om afgewerkte nummers weg te smijten? Voor mij is dat niet weggesmeten. Het blijft bestaan. Ik heb het trouwens meestal wel ergens opgenomen. Je bent een verhalenverteller. Zijn al je verhalen waar gebeurd? Niet alles is letterlijk gebeurd natuurlijk. Het nummer In ‘t Weekend En ’t Verlof, over een man die zijn vrouw vermoordt en in zijn diepvries bewaart, is bijvoorbeeld gebaseerd op een artikel dat ik ooit in de krant gelezen heb. Ik heb er daarna een verhaal over indianen-reenactors bij verzonnen. Je brengt vooral verhalen van onder de kerktoren met lokale figuren. Doe je soms ook iets met internationale kwesties. Zou je bijvoorbeeld een nummer over de Arabische Lente kunnen maken? Ik zou dat niet snel even uit mijn mouw kunnen schudden. Maar ik heb ooit wel eens een nummer gemaakt over dode Chinezen die ze teruggevonden hadden in een container. Ik heb dat toen een paar keer gespeeld. Ik heb natuurlijk niet het geld om al mijn nummers op cd te zetten en om drie cd’s op een jaar te maken, laat staan één cd. Niet alle nummers die ik maak komen ergens op. Vind je dat niet frustrerend? Ik ben geen mens van frustraties. Ik ben heel tevreden met wat ik doe en ik ben tevreden dat ik op veel plaatsen mag gaan spelen. Maar ik ga niet gefrustreerd zijn omdat ik dit of dat niet kan doen. Uit verzuring kan je moeilijk iets schoons laten bloeien. Wat is de rol van Werner in het schrijven van een nummer? Werner vertrouwt mij in het schrijven van


een nummer en ik vertrouw op Werner. Hij is iemand die altijd speelt in functie van het nummer. Hij is een ongelooflijke virtuoos op zijn instrument, maar hij zal daar niet mee te koop lopen. Hij luistert naar een nummer en hij kleurt dat in. Dat is zijn sterkte. Soms speelt hij bijvoorbeeld schuurpapier of percussie. Dat is vaak vrij miniem, maar het draagt wel bij tot de verrijking van het nummer. Zonder hem zou ‘t dus niet hetzelfde zijn? Ik ben al wel eens gaan spelen zonder hem als hij bijvoorbeeld op reis was. Dat is nog altijd wel geestig, maar dat is toch een heel ander concert. Soms gaat Gijs (Hollebosch, nvdr) mee, die lapsteel en mandoline speelt. Dat is dan opnieuw helemaal anders. Ik ben trouwens niet iemand die twee optredens hetzelfde zal spelen. Ik heb een set met een vijftigtal nummers waaruit ik vrij kan kiezen wat ik die avond zal spelen. Mis je Werner als hij er niet bij is? Ja natuurlijk. Het is altijd een gemis want dan moet ik de confrontatie met het publiek alleen aangaan. Met twee ben je altijd sterker dan alleen.

en ik zing nu eenmaal liedjes over het leven. Hoe gaat een opnameproces van Aardvark in zijn werk? De laatste cd (Eerlijk Echt, nvdr) is in mijn living opgenomen. Ik heb het geluk dat ik kan samenwerken met professionals, zoals Herman Temmerman. Dat is iemand met oren aan zijn kop en het muzikale hart op de juiste plaats. De opnames gingen heel snel. Op maandagvoormiddag zijn we beginnen opstellen, ’s namiddags zijn we beginnen opnemen en woensdag om drie uur stond alles erop. Dat was voor alle muzikanten verrassend. De nummers die ik maak hebben geen zware structuren. Ik hou het graag simpel. Als ik het met één akkoord kan doen, waarom zou ik er dan zeven insteken? Als je muzikanten rond u hebt die heel goed weten waar je mee bezig bent en die in functie van het nummer willen spelen, dan kan dat zeer snel gaan.

‘t Zandeken

Je hebt al verschillende nummers geschreven over ’t Zandeken. Heb je daar een soort van nostalgische band mee? Nostalgisch niet. Het Zandeken was mij Humor en interactie met het publiek niet echt bekend. Ik had er wel al van zijn heel belangrijk bij een optreden van gehoord, maar ik moest daar nooit zijn. Aardvark. Heb je achteraf al eens boze Op een bepaald moment werd ik gevraagd reacties gekregen op uitspraken die je om daar te fotograferen en ben ik gecondeed op het podium? fronteerd met de problematiek daar. Ik Onlangs heb ik een mail gekregen van vond dat zodanig schrijnend, die machiemand in naam van haar grootmoeder. teloosheid van het individu tegenover het Drie oudere dames waren net voor de systeem. Op onze vorige cd, Eikels Worden bisnummers vertrokken. Ik had de opmer- Bomen, staat een nummer over André, een king gemaakt: ‘De bekkenbodemspieren man die woonde op Zandeken nummer gaan trainen, dames?’ Blijkbaar mag je dat 1 (‘t Mes Op De Kele, nvdr). Een heel boven een bepaalde leeftijd vriendelijke mens. Ik ben bij niet meer vragen. Ze vonden hem thuis geweest. Zoals ik “De uitvergroting het optreden wel goed, maar het geschreven heb, is het ook vonden dat ik dat in feite niet van kleine dingen, gebeurd. Hij zei: ‘Ik val nog had mogen zeggen. Maar echt dat vind ik mooi.” liever dood dan hier te verhuiboze reacties heb ik nog nooit zen’, en verhuisd is hij niet. gekregen. Kwam er al reactie op het nummer Euthanasie, waar je een serieus thema heel vrolijk verwoordt? Als ik het nummer breng zingt het publiek vaak uit volle borst mee. Ik heb dat nummer ook niet zomaar geschreven. Ik heb al een bepaalde leeftijd en mijn ouders ook. Ik kwam eens bij mijn ouders thuis en zag op de kast brieven staan die, in geval van, hun instemming met euthanasie bewijzen. Dat onderwerp zou ik op mijn twintigste niet aangesneden hebben. Maar nu ik op een bepaalde leeftijd ben word ik daarmee geconfronteerd. Ik verwerk dat dan in een liedje. De dood is een deel van het leven,

groep die in het Engels zingt vraag ik mij wel snel af: ‘Waar ben je over bezig?’ Het steekt mij snel tegen. Inhoudelijk stelt het vaak weinig voor. Wanneer is een optreden van Aardvark geslaagd? Als ik naar huis kan gaan met meer energie dan waarmee ik toegekomen ben. Dat kan zijn doordat de mensen luisteren, of lachen op het juiste moment. Of doordat er iets onverwachts gebeurt waar ik op kan inspelen. Of doordat een nummer een bepaalde wending genomen heeft die ik niet op voorhand voorzien had. Het meeste last heb ik van het gevoel dat je moet opboksen tegen een muur van onverschilligheid. In het Meetjesland heb ik bij de laatste optredens die ik gedaan heb vaak gedacht ‘Wat zit ik hier nu te doen?’ Ik zing in de taal van de streek, iedereen verstaat het en weet waarover het gaat. Het verkeerde Terras is een nummer dat ontsproten is uit dat gevoel. Van de laatste tien optredens waren er acht in het Limburgse. Daar wordt op een heel andere manier geluisterd naar de muziek en de teksten. Je zou soms denken dat ze er weinig van meepikken, maar ze lachen meestal wel op de juiste momenten. Waar treed je het liefst op? Voor mij maakt de plaats niets uit. Ik heb wel al gemerkt dat ik in huiskamers of cultuurcentra de mensen veel sneller stil krijg. Als er ergens te veel lawaai is zal ik er wel vrij snel op reageren door te zeggen: ‘We spelen toch niet te luid, dat ge mekaar nog kunt verstaan?’ Wat zijn de muzikale voorbeelden van Aardvark? Mensen die met hun vak bezig zijn. Bijvoorbeeld JJ Cale. Dat is ook iemand die geen commerciële toegevingen doet. Hij heeft natuurlijk wel al genoeg nummers geschreven die hem toelaten om voor de rest van zijn leven op zijn gemak te zijn. Loudon Wainwright III, Neil Young, Bob Dylan en Steve Earle zijn ook voorbeelden, maar het is niet zo dat ik hen op de een of andere manier wil kopiëren. Het zijn allemaal mensen die het hart op de juiste plaats hebben en die in staat zijn om mij op de een of andere manier te raken.

Over ’t Zandeken hoorde je niets in de media, in tegenstelling tot over Doel. Was het de bedoeling om met dat nummer meer aandacht te genereren? Nee. Bij mij is het gewoon een vorm van verwerking. Dat nummer moest geschreven worden. Op een of andere manier moest het uit mijn systeem.

Leven voor de kunst

Kan je nog van muziek genieten zonder die onmiddellijk te analyseren? Jawel. Ik heb dan ook een hekel aan mensen die naar een optreden gaan en die dan direct naar de toonladders beginnen te zoeken die de sologitarist speelt. Als ik naar een optreden ga van een Belgische

Je bent leerkracht fotografie. Als leerkracht heb je een bepaalde voorbeeldfunctie voor je leerlingen. Botst die rol soms met het artiestenleven? Ik heb inderdaad een taak als leerkracht. Ik probeer van mijn leerlingen, in de mate van het mogelijke, goede fotografen te

pook 3

24


tografie betreft, ben ik nogal gefocust op de kleine dingen rondom mij. Elliott Erwitt kan dat ook. Hij doet vaak reclame, maar daarnaast hangt hij veel rond in buurten waar hij mensen observeert. Hij fotografeert op een zo’n manier dat er toch wel een bepaalde vorm van humor in zit, of dat de kleine kantjes naar boven komen. Dat vind ik altijd zo mooi. In mijn fotografie probeer ik dat ook te doen. De uitvergroting van die kleine dingen, dat vind ik mooi. Ook in mijn muziek zet ik die kleine dingen even op een piëdestal, en iedereen mag er dan het zijne van denken.

Nichepubliek Zijn er nog grote plannen voor de toekomst? Er komt een samenwerking met Wim Lasoen en de fanfare van Sleidinge. Wim zal verschillende nummers van mij bewerken voor harmonie. Ik hoop ook dat er tussen dit en een jaar nog een nieuwe cd komt. Heeft Aardvark ooit de ambitie gehad om groot te worden of om een hit te scoren? Op Radio 1 vinden ze Aardvark muziek voor een nichepubliek. Op Radio 2 waren we ontdekking van de week en ze hebben dan ook verschillende van onze nummers gedraaid. Als de dag er komt, dan komt hij er. Maar voorlopig hebben we blijkbaar geen nummer dat radiovriendelijk genoeg is om tien keer per dag op de radio te spelen.

maken, met een wijde blik op de wereld. Maar ik heb op een optreden nog nooit gedacht: dit kan ik niet zeggen of zingen omdat ik leerkracht ben. Er zijn trouwens maar weinig mensen op school die weten dat ik met muziek bezig ben. Ben je dan niet bang om leerlingen tegen te komen op een optreden van Aardvark? Ik ben niet de mens van de zware uitspattingen. Op een optreden blijf ik altijd nuchter omdat ik controle wil houden over waar ik mee bezig ben. Na een optreden zal ik wel eens een glas drinken, maar nooit op onverantwoorde wijze. Ik voel respect van de leerlingen. Ik ben niet de doorsnee leerkracht en ik zie er zo ook niet uit. Ik heb ook het voordeel dat ik een vak geef waar de leerlingen in principe in geïnteresseerd zijn. Leerlingen staan anders tegenover een leerkracht wiskunde dan tegenover een leerkracht fotografie. Heb je nog andere grote passies naast muziek en fotografie? Al mijn tijd steekt in die twee passies. Daar ben ik heel tevreden over, dat ik dat kan combineren. Ik heb ook al gehoord dat de dingen die ik beschrijf, vrij fotografisch zijn. Mensen kunnen er zich snel een beeld bij vormen. Als ik mijn foto’s bekijk en mijn nummers er naast leg, dan vormen die effectief een bepaald geheel. Fotografeer je wel eens op optredens? Ik heb dat vroeger veel gedaan. Het grote nadeel is dat je dan niet meer echt kan genieten van een concert. Ik ben dan zodanig gefocust op beeld dat de muziek mij ontgaat. Uiteindelijk, wat fo-

Vind je dat jammer? Ik lig daar niet wakker van. Ik had gedacht dat er op onze laatste cd wel iets meer respons zou komen dan bij de vorige. Dat was ook zo, maar niet in die mate dat er veel gebeurd is. Ik ben wel heel tevreden met de recensies die we gekregen hebben. RIFRAF was heel positief, P-magazine ook. Die recensenten waren toch enthousiast. We zijn niet in De Morgen of Humo gepubliceerd en compleet afgebroken. Ze hebben er gewoon niet over gesproken. Naar ’t schijnt is dat ook goed. Je bent getrouwd en hebt kinderen. Is muziek en gezin gemakkelijk te combineren? Er zijn wel momenten, zoals bij opnames, dat ik mij meer terugtrek. Mijn vrouw durft dan wel eens aan mijn mouw trekken. Maar we zijn al sinds 1986 samen. Ze weet wat ze aan mij heeft, en omgekeerd. De kinderen vormen ook geen probleem. Ik herinner me nog dat er bij hun geboorte bevriende muzikanten tegen me zeiden ‘Het zal nu wel gedaan zijn met de muziek’, want bij hen was dat ook zo gegaan. Maar ik ben nooit gestopt met spelen. Het gevolg is dat mijn kinderen nu ook haast continu met muziek bezig zijn. Mijn ene zoon drumt, de andere speelt piano. Heb je tot slot nog een grote boodschap voor de Pook-lezer? Doe waar dat je u goed bij voelt. (woord: beca / beeld: lm) CONCERTAGENDA 15/09 Cultuurcentrum, Zottegem 18/09 Volpenswege kermis, Sleidinge 05/11 De Ontginning, Zaffelare PRIJSVRAAG Win de laatste CD van Aardvark door je antwoord op volgende vraag door te sturen naar oemtata.vzw@gmail.com Wat is zo opvallend aan de eerste CD van Aardvark? http://www.myspace.com/aardvarkslenne http://www.aardvarks.be/


history in the making zuid soedan onafhankelijk Geen Pook zonder een portie gepook, en geen pook zonder een dik belegen boterham met achtergrond. Naar goede gewoonte wordt die voor u herkauwd, verteerd en ontlast in onze rubriek History in the making. Op 9 januari stonden duizenden Zuid-Soedanezen urenlang te wachten om hun stem uit te brengen voor of tegen de splitsing van hun land. De stemming was uitgelaten. Dit referendum zou een einde maken aan een jarenlange burgeroorlog met het noorden. Maar theorie is nooit praktijk. Pook legt de vinger op de wonde.

Soedan kent een lange geschiedenis van conflicten, coups en oorlogen. De laatste vijf decennia woedde hier een burgeroorlog tussen het Christelijke zuiden en het Islamitische noorden. De gruwels die de Soedanese bevolking heeft gezien, meegemaakt en zelf aan bijgedragen zouden we onze grootste vijand niet toewensen. Zo werden in het zuiden de Christelijke Dinka- en Nuerstammen afgeslacht of tot slavernij gedwongen door Islamitische groepen die door de overheid werden gesteund. Er vond een genocide plaats die geen menselijke grenzen kende. De oorlog tussen het Islamitische noorden en het voornamelijk christelijke zuiden gaat terug tot de jaren ’50, toen het land werd eengemaakt nadat Engeland en Egypte het uit handen hadden gegeven. De oorlog tussen noord en zuid brak uit in 1945, toen troepen uit het noorden het zuiden binnenvielen. Na een time-out tussen 1972 en 1983 woedde het conflict verder. Naar schatting zijn tussen 1983 en 2004 ten minste twee miljoen mensen slachtoffer geworden van deze

oorlog.

Lost boys Naast twee miljoen doden zijn evenveel mensen hun thuisland ontvlucht. Duizenden kinderen verloren hun thuis en hun familie. De meeste van deze kinderen gingen op de vlucht voor noordelijke, en zelfs hun eigen zuidelijke troepen. Meer dan 20000 jongens, voornamelijk uit de Nuer- en Dinkastammen, die hun ouders verloren tijdens de tweede burgeroorlog werden in het westen het symbool voor deze oorlog. Ze worden ‘The Lost Boys of Sudan’ genoemd. Ze werden meestal van hun familie gescheiden toen regeringstroepen en milities systematisch dorpen in het zuiden aanvielen. Vaak ontsnapten de kinderen aan de dood omdat ze ver weg van het dorp vee aan het hoeden waren. Velen onder hen konden vluchten en reisden jarenlang te voet op zoek naar hulp en veiligheid. Het werd voor the Lost Boys een reis van duizenden kilometers door drie landen, tot ze in vluchtelingenkampen in Ethiopië en Kenia konden blijven. pook 3

26

Meer dan de helft stierf onderweg door hongersnood, uitdroging, ziekte en aanvallen van wilde dieren en vijandige soldaten. Duizenden onder hen wonen nog steeds in vluchtelingenkampen. Sommige minderjarige jongens werden gerekruteerd door zuiderse rebellenlegers, terwijl andere door hun ouders aan de overheid werden overhandigd in ruil voor voedsel en veiligheid. Meisjes werden herhaaldelijk verkracht door soldaten en kwamen in het noorden in de slavernij terecht.

Hoe is het zover kunnen komen? In 1954 kwam het Christelijke en animitische (natuurgodsdienstige) zuiden in opstand tegen de overheersend Arabische regering in Khartoem. Na verschillende staatsgrepen en wissels van regimes liet toenmalig president Numeiri in 1971 een nieuwe grondwet opstellen. De grondwet beschreef Soedan als een democratische republiek met een voor zeven jaar gekozen president die telkens herkozen kon worden. De Islam werd de staatsgodsdienst


en Soedanese Socialistische Unie werd de enige toegelaten partij. Numeiri voerde een politiek van verzoening met het zuiden, dat een grote mate van autonomie kreeg. De relaties tussen noord en zuid waren enkele jaren lang relatief goed, tot het regime van Numeiri vanaf het einde van de jaren ’70 een sterker islamitisch karakter kreeg. In 1983 werd de sharia ingevoerd. Dit stuitte uiteraard op weerstand van het christelijke en animistische zuiden, en werd een van de redenen waarom de burgeroorlog zich hernam.

en wou het niet aanhoren. Pas in juli 2002 is er onder internationale druk geprobeerd een vredesregeling te treffen tussen noord en zuid. In 2005 hebben de SPLA in het zuiden en de regering in Khartoem een vredesovereenkomst ondertekend. Dit akoord, bekend als ‘The Comprehensive Peace Agreement’, maakte een einde aan een decennialange strijd in het olierijke zuiden van Soedan. Het uiteindelijke gevolg van dit vredesakkoord was het referendum dat afgelopen januari plaatsvond. De bevolking van ZuidSoedan heeft zoals verwacht gekozen voor de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan. 98,83 procent van de kiezers stemde voor onafhankelijkheid.

Er volgden nog twee staatsgrepen tot in 1989 een Revolutionaire Commandoraad aan de macht kwam, met generaal Omar al-Bashir als voorzitter. Al-Bashir werd ook opperbevelhebber van het leger en Vrolijke, vrolijke vrienden president van de republiek. Onder hem nam de rol van het leger en van de fundaNa de bekendmaking van de uitslag mentalistische organisatie NIF sterk toe. klonken er verzoenende woorden uit het Het NIF was actief betrokken bij de coup Zuid-Soedanese kamp. ‘We kunnen geen en voorstander van de invoering van de vijanden zijn. We moeten goede banden sharia, die onder Numeiri slechts gedeelte- opbouwen, omdat er veel dingen zijn die lijk werd doorgevoerd. De burgeroorlog in noord en zuid met elkaar verbinden’. Ook het zuiden ging gewoon door. De SPLM, Omar al-Bashir zei te streven naar goede de belangrijkste strijdende partij in het relaties gebaseerd op samenwerking. zuiden, probeerde in 1993 een staatsgreep Zuid-Soedan werd onafte plegen. Na deze mislukte hankelijk op 9 juli. Mooie poging ging de burgeroorlog Soedan is gesplitst, beloften werden gemaakt inhumae proporties aannemaar goede buren en het nieuwe volklied werd men. door duizenden mensen zijn ze nog lang

niet. Het conflict meegekweeld. President De oorlog in Soedan heeft al-Bashir van Soedan en in Darfur is nog zo’n grote omvang kunnen president Salva Kiir Mayaraannemen door het bewind steeds aan de gang. dit van het nieuwe Zuidin Khartoum, en door de Soedan, verklaarden te willen gigantische oogkleppen die de samenwerken om vrede te VN en de meeste westerse landen ophielbewerkstelligen. den. Zo brachten twee professoren uit Khartoum in 1987 een rapport uit over de Jammer genoeg zit er nog steeds een halve genocide van het Dinkavolk. Dit rapport pruik in de boter. Soedan is gesplitst, maar werd uiteraard compleet genegeerd door de goede buren zijn ze nog lang niet. Onder Soedanese overheid, maar ook volgens de andere het conflict in Darfur, dat ontVN was het rapport gebaseerd op vermoestond in navolging van een akkoord tussen dens en geruchten. De westerse wereld kon, noord en zuid in 2003, is nog steeds aan

de gang. In dat akkoord werden overeenkomsten gesloten over de manier waarop de inkomsten van de aardolie-exploitatie zouden worden verdeeld tussen noord en zuid. Deze overeenkomst was niet naar de zin van activisten in de Darfurregio. Twee rebellerende organisaties (het JEM en het SLA) beschuldigden de regering ervan de Afrikaanse bevolking achter te stellen op de Arabische bevolking. Dit gevoel van verwaarlozing en minderwaardigheid leefde al lang onder de bevolking van Darfur, en werd hierdoor versterkt. Na een aanval van de rebellen op olie-installaties en regeringstroepen, volgde er een periode van etnische zuiveringen. Tientallen Afrikaanse dorpen werden ontvolkt en platgebrand, terwijl Arabische dorpen onbeschadigd bleven. Beide partijen worden beschuldigd van plundering, massamoord en verkrachting. Duizenden mensen zijn gedood en meer dan een miljoen mensen, vooral Afrikanen, zijn gevlucht naar Tsjaad. De oorlog in Darfur wordt omwille van de voortdurende strijd om grondstoffen en water de eerste klimaatoorlog genoemd. Niet enkel in Darfur, maar ook in de rest van Soedan zijn er problemen of vraagstukken in verband met olie. Zuid-Soedan heeft een enorme olievoorraad, maar moet zijn olie exporteren via installaties uit het noorden. De huurprijzen die Soedan opgelegt zijn hoog. Verder zijn er nog steeds verhitte conflicten in enkele grensgebieden tussen de twee nieuwe landen. In onder andere Abyei en de zuidelijke provincie Zuid-Kordofan ging het er de laatste maanden nog hevig aan toe. De beloften zijn mooi, de vooruitzichten iets minder. Beide landen hebben nog lang niet alle wapens neergelegd. Bovendien is de schade van de decennialange burgeroorlog enorm. Soedan en Zuid-Soedan hebben nog een lange weg te gaan. Hopelijk gaan ze deze keer wél de goede kant uit.(lm)


poezie christophe vekeman

Leo Vroman

Christophe Vekeman heeft duidelijk zijn visitekaartje afgegeven op ons eigenste Oemta Dell’Arte. Wie deze dichter-performer niet heeft gehoord dient daar alleen maar spijt van te hebben. Edoch, Christophe is nog de kwaadste niet en geeft de afwezigen een herkansing met de publicatie van zijn gloednieuw ‘countrygedicht’ in Pook. Hij bracht dit gedicht ook voor het eerst en publique op 28 augustus tijdens Oemta Dell’Arte in de oude countryschuur bij Toine Van Thuyne.

Deze 96-jarige dichter-wetenschapper woont sinds 1947 in Amerika. Vroman (van Joodse afkomst) vluchtte van de nazi’s met een zeilboot naar Engeland. In Batavia, Nederlands Indië voltooide hij zijn studie. Nadat de Japanners Nederlands Indië binnengevallen waren, werd Vroman geïnterneerd in kampen. Na WOII kwam de hij in New York terecht, waar hij werkte als wetenschapper. In zijn vakgebied is zijn naam vereeuwigd in het Vroman-effect, de herkenning en opsporing van bepaalde bloedstollingverschijnselen. Leo woont al sinds 1947 in de Verenigde Staten. Toch won hij bijna alle mogelijke Nederlandse literaire prijzen. In zijn serviceflat in Forth Worth, bij Dallas, pende hij zijn verontwaardiging neer over de gruwelijke slachtpartij op het eiland Utoya in Noorwegen van 22 juli 2011 in onderstaand beklijvend gedicht. UTØYA Ik zie deze beboste plek gestippeld met volwassen kinderen. Hoe konden, Hoe kon één christelijke gek die vermeerderen en verminderen tot een dierentuin van dodelijke wonden? Ik verkies maar één van hen die ik geen van allen ken en hoor haar praten, houd haar geliefde hand want ze heeft niets in de gaten tot een kogel haar voor hoofd Jezus zij geloofd kreukt het voorhoofd been indeukt verplettert en daar door heen met haar hersenbrij een boom bespettert.

JEZUS, WILLIE, RICHARD EN IK Wel, ik zag Jezus Christus in een arbeiderscafé Hij droeg gescheurde panty’s en een kanten negligé Hij stond te dansen op muziek van een best of-cd Van Willie Nelson en zong luidkeels met de zanger mee Maar toen plots zijn collier brak en de parels in de rondte sprongen Keek hij me strak aan en sprak: ‘Oké, - wat nu gezongen?’ En ik zag Willie Nelson in een eenvoudige brasserie Waar hij met een glas martini en in vrouwenlingerie Te lezen zat in ’t evangelie met een concentratie die Bewees hoezeer hij was verslingerd aan Jezus’ biografie Met name de passage in dat arbeiderscafé Als de Messias en ikzelf, ja, wij alle twee Tegen de achtergrond van een door hem verzonnen melodie Parels aan het rapen zijn sprak zeer tot Willies fantasie Hij richtte zich tot mij en vroeg: ‘Is het werkelijk zo gebeurd?’ Ik zei: ‘Niet echt, eerlijk gezegd, - die panty’s waren niet gescheurd’ ‘Maar dat van die muziek van mij,’ vroeg hij, ‘dat is de waarheid dus?’ ‘Dat van die muziek van jou,’ antwoordde ik, ‘klopt als een bus’ Wel, toen verscheen plots Richard Nixon op ontzettend hoge hakken Hij sprak van blasfemie en wij vlogen zonder pardon de bak in Het is hier echt erg gezellig: Willie zingt de hele tijd En ook de wiet is alweer van de beste kwaliteit!

Help mij! Lieverd, niet zo telkens weer elke nacht worden doorkloofd en weer verstommen Jezus zij geloofd en zo gestorven weze Jezus godverdomme zij geprezen

Wie meer wil lezen van Christophe Vekeman kan dat: Alle mussen zullen sterven, 1999 Iedereen kan het, 2001 Wees maar niet bang, 2002 (verhalenbundel) Een borrel met Barry, 2005 Lege jurken, 2008 Leven is werk, 2009 Señorita’s: gedichten en andere podiumteksten, 2009 49 manieren om de dag door te komen, 2010 Alles of niets, 2010

PS Is er een God, in godsnaam laat dan die lieve God verdommen alle kogels en alle bommen naar een hel die niet bestaat. pook 3

28


actua(2) Herman Van Rompuy, reddende engel van Europa? Herman Van Rompuy is sinds december 2009 de eerste permanente voorzitter van de Europese Raad van staatshoofden en regeringsleiders. Omdat dat wat moeilijk bekt noemt iedereen hem de president van Europa. Een opmerkelijke functie, aangezien de Europese Raad lange tijd geen officiële instelling van de Europese Unie was. De staats- en regeringsleiders komen wel al sinds het begin van de Europese integratie op geregelde basis samen. De Europese Raad heeft in principe geen enkele wetgevende of uitvoerende macht. Die is voorbehouden aan de Europese Commissie, de Raad van Ministers en in mindere mate aan het Europees Parlement. Toch is het geen geheim dat de grote, historische beslissingen telkens door de (informele) Europese Raad genomen worden. Sinds het verdrag van Lissabon uit 2009 is het wisselend voorzitterschap van de Europese Raad afgeschaft en vervangen door een permanente voorzitter. De hoofdbedoeling van de nieuwe functie is vooral symbolisch. Men wil de Europese Unie een gezicht geven, en Van Rompuy bleek de perfecte compromisfiguur, aanvaardbaar voor alle 27 leden van de EU. Sinds 2005 komt

ook de Eurogroep geregeld samen. Dit is opnieuw een informeel orgaan, bestaande uit de ministers van Financiën van de 17 landen die de Euro gebruiken. De voorzitter daar is Luxemburgs premier Jean-Claude Juncker. Om de huidige Eurocrisis het hoofd te bieden denkt men eraan Herman Van Rompuy aan het hoofd te stellen van deze Eurogroep. Dat werd geopperd op een top tussen Frankrijk en Duitsland, de traditionele motor van de Europese Unie. Vraag is of men hier niet opnieuw aan windowdressing wil doen. Het economisch beleid van de EU is een groot lappendeken van los-vaste intergouvernementele akkoorden en maatregelen. Er is geen echte lijn in te trekken. Dit wordt beschouwd als een belangrijke oorzaak van de huidige malaise. Met Van Rompuy aan het hoofd kan men misschien de schijn wekken dat die lijn er wel is. Maar of dit de speculanten gerust zal stellen is maar de vraag. Pittig detail. Het was Juncker die bij de verkiezingen van de eerste president van Europa de duimen moest leggen tegen Van Rompuy. Zal hij zich een tweede keer laten passeren door de sympathieke grijsaard uit Etterbeek?

RandlopeR schrijft Top Wijftig-verkiezing uit RandlopeR, een eigenzinnig vrouwencollectief uit de Oemtatastal, roept muziekminnend Meetjesland en omstreken op om diens stem uit te brengen voor de Top Wijftig-verkiezing. ‘Nadat een eerste editie, al Stubru-luisterend, in mineur werd beëindigd door de overwinning van Anouk, hebben we beslist om dit jaar een eigen lijst samen te stellen en de alternatieve jongeman en het fijnbesnaard tulpenmeisje uit de buurt te laten beslissen over wie nu die Almachtige Muzikale Godin is die de hoogste Wijftig-top scheert’, vat Charlotte Coene als RandlopeR -afgevaardigde samen. Binnen afzienbare tijd verschijnt de lijst op Facebook, waarna u uw vijf favorieten, wegingcoëfficiënt inbegrepen, kunt posten. Het resultaat is integraal te beluisteren en te bekijken op donderdag 10 november in de Oemtata. De avond wordt opgeluisterd door Reena Riot, de groep waarin Naomi Sijmons haar imago van welgebekt Summerbummerdownerfolk-muurbloempje magistraal inruilt voor dat van een uit de kluiten gewassen frontvrouw.

Supercomputer produceert Melkwegstelsel Theoretici zijn er voor het eerst in geslaagd om het ontstaan en de evolutie van een sterrenstelsel zoals ons eigen Melkwegstelsel tot in detail na te bootsen. Zulke computersimulaties worden gebruikt om de vorming van sterrenstelsels beter te begrijpen. Voor de nieuwe simulatie, Eris geheten, zijn multi-processor supercomputers in de Verenigde Staten en Zwitserland ingezet. In totaal waren meer dan 1,4 miljoen processoruren nodig. Bij de simulatie van de geboorte van een sterrenstelsel worden zwaartekrachtsberekeningen losgelaten op tientallen miljoenen testdeeltjes die een grote wolk van voornamelijk donkere materie voorstellen. Die wolk stort onder zijn eigen gewicht ineen en begint te roteren. In eerdere simulaties konden op die manier wel bepaalde aspecten van sterrenstelsels worden nagebootst, maar een stelsel zoals ons eigen Melkwegstelsel, met een zware

centrale schijf, bleek altijd moeilijk te reproduceren.Dat dat met Eris nu wel is gelukt, is volgens de onderzoekers van de Universiteit van Californië in Santa Cruz en het Instituut voor Theoretische Fysica in Zürich te danken aan het gedetailleerd modelleren van de vorming en de evolutie van (zware) sterren. De geboorte en de explosieve dood van zulke sterren, in gebieden met een hoger-dan-gemiddelde dichtheid, blijken van grote invloed te kunnen zijn op de algehele structuur van

een sterrenstelsel. De resultaten worden gepubliceerd in The Astrophysical Journal. De nieuwe resultaten vormen een welkome ondersteuning voor de zogeheten cold dark matter -theorie. Die beweert dat het grootste deel van de materie in het heelal uit onzichtbare, mysterieuze elementaire deeltjes bestaat. De zorg dat de vorming van zware sterrenstelsels zoals het Melkwegstelsel met deze theorie niet verklaard zou kunnen worden, lijkt met de nieuwe simulaties te zijn weggenomen.


erfgoed revisited de legende van de ertveldse zeehond(2) ... Na drie verhuizingen drongen de Ertveldenaren aan om een kapel te bouwen voor Maria en kind op de uitverkoren plaats Stoepe. En zo geschiede. Maria kon met een gerust hart op de plek van haar roots blijven wonen. Ik zat er weer voor niets tussen, niemand wist nog van mijn bestaan behalve dan onze ex-doofstomme facteur, waarvan ik zeker was dat hij zou zwijgen. De vrouwe van Stoepe bedankte me en vertrouwde me toe dat het eeuwen geleden was dat ze nog een zo een hevige (poets)beurt had gekregen. Naar ze zich meende te herinneren was het trouwens een vogel die deze eer, haha, te beurt viel. Vandaar ook de enig zinnige verklaring voor het woord vogelen. Ze nodigde mij uit bij haar te gaan wonen, maar gezien mijn status als supercelibatair heb ik dat vriendelijk geweigerd, de echte reden was echter vooral haar vroegere relatie met een postduif ... Aangezien er altijd wel iets spectaculair gebeurde als ik op de proppen kwam, heb ik me opnieuw enkele eeuwen teruggetrokken in de wateren van de Hoge Averije. Maar na alle volgende oorlogen, waar ik, en ik zweer het, echt geen fuck mee te maken heb, vond ik dat het weer tijd werd om eens te gaan stappen. Ik huppelde naar Tervenen, waar na WOII een grote uitkijkpost was blijven staan. Daar zou ik mijn streek kunnen overschouwen en beslissen welke richting ik zou uitgaan. Maar eens daarboven bleek het bekende lied ‘en op de vene daar is een front, en op iedren toren ligt nen stront, dziemeleire boemela, dziemeleire boem’ toch werkelijkheid te zijn! Ik stapte in een drol, slipte en viel zo ongeveer vijf meter dieper, in het slijk. Dziemelere boemela, dziemeleire boem! Het enige wat ik mij nog herinner is dat een bakker zich over mij ontfermde. Hij droeg me in zijn armen naar zijn woonst in Ertvelde centrum. Daar reinigde hij me grondig: hij verwijderde alle slijk en stront, ja, ik had verdomme wel degelijk gescheten van het verschieten. Het bakkerken kreeg toen een immense niesbui. Met zijn bevuilde handen veegde hij neus en mond af en proefde zo mijn zoete uitwerpselen. In plaats van te kokhalzen glimlachte hij verbaasd en degusteerde nogmaals mijn faeces. Hij glunderde. Na een grondige analyse werd mijn kakpasta de basis van een nieuw koekjesrecept, meer

concreet, een super ‘niet meer normaal’ speculoosrecept, dat weliswaar wel sporen van zeehonden kon bevatten! In 1951 stampte ons bakkerken een koekjesfabriek uit de grond. Dit toch wel in de nabijheid van, je raadt het nooit, jawel Stoepe, vlakbij ons bestiale Marietjen. En dan hoor ik nu toch wel juist vertellen dat ze van die speculoos weer pasta gemaakt hebben en dat de mensheid nu dus vrolijk zeehondensdrek op zijn boterham smeert. Uit pure dankbaarheid liet den bakker een vijvertje aanleggen op het Ertveldse marktplein, een privé-zwembadje met pook 3

30

een schattig podiumpje waar ik mij kon etaleren voor de Ertveldenaren. Later werd ik verplicht regelmatig richting vijvertje te spuwen, nog later moest ik constant spuwen. Doordat ik zo al mijn levenssappen wegspekelde verstijfde ik volledig. Het liep werkelijk de spuigaten uit, ik was waarschijnlijk de enige zeehond ter wereld die dag in dag uit spuwde. Kinderen vonden dat natuurlijk wél leuk en klommen op mijn rug en reden zeehondje. Ze onderbraken meermaals mijn prachtige waterstraal met hun kleine vingertjes. Maar kinde-


ren animeren bleek echter ook niet mijn roeping en op een dag weigerde ik nog fontein te zijn. Stijf zoals ik was, bleef ik zitten en tot overmaat van ramp werd mijn zwembad afgebroken om plaats te maken voor drie parkeerplaatsen.

geschoven. Hij heeft al die jaren moeten leven als de holy whitespirit, die dan zogezegd de vader was van de zoon van zijn baas die eigenlijk, feitelijk de echte vader was en die zoon had geen vleugels, wat het bewijs was van de onschuld van Bird, hoewel 33 jaren later bleek dat die zoon dan Deze nare tijd werd gelukkig onderbroken toch kon vliegen en dat hij nog een grote toen op oudejaarsnacht van bek had ook… Begrijpe wie het millenniumjaar, een het begrijpe kan maar deze Valère plaatste me kwakkel blijkt nog steeds de bende plastrondragende op een barkruk en ronde te doen! Om het kort jonge kerels, rondom en over mij een lofzang zongen: ik kreeg nen Gust te maken, hij voelt zich hier ‘oemtata, oemtata en we van enen Frank, een nu meer dan in de bovengaan nog niet naar huis, rasechte nazaat van ste hemel en schreeuwde oemtata oemtata’. Heerlijk luidskeels en meerder malen: de Oude Belgen. was dat, al klonken ze meer ‘Hoera, hoera, het leven is dan dronken. Ze streelden een oemtata!’ me en namen me mee naar hun herberg. Ik beleefde er de nacht van De tijd vliegt in den Oemta en ik werd mijn leven. Ze trakteerden me op een Gust telkens opnieuw dronken terug naar het of twee, drie, vier… een biertje dat troumarktplein gebracht. Tot ons aller groot wens verdacht veel smaakte naar het bier jolijt herhaalde dit geestelijk verruimende van Stoonbergix uit mijn jeugdjaren. ritueel zich enkele jaren na elkaar. Hoera! Hoera! Maar ook dit mooie liedje bleef Tussen potten en pinten bedisselden mijn niet duren. De onverdraagbare nazaten gastheren dat we vanaf nu altijd samen van Gremmix en co konden niet verdragen nieuwjaarsnacht zouden vieren en het jaar dat ik opfleurde, en zeker al niet in de daarop schaakten ze me terug. Ik kreeg een omgeving van de Oemtabird. Ze pakten mooi plastron opgeschilderd en voelde dat me hardvochtig beet en metsten me vast ze me in hun hart droegen. Valère plaatste op mijn pjeedestal op het marktplein. me op een barkruk en ik kreeg nen Gust Ik verzette me hevig maar kon niet op van enen Frank, een rasechte nazaat van de tegen de overmacht, die me na een hevige Oude Belgen. Ik was herboren en voelde schermutseling met mijn zeehondenkop mijn levensappen terug stromen, ik kon in de verkeerde richting zette. Dat hadden weer bewegen en danste met den Frank ze niet mogen doen, ik werd nu verplicht wild in het rond. Ettelijke Gusten later richting motte te kijken, terwijl ik gewoon begon Frank te lachen! Mijn oerinstinct was hoopvol richting Oemtata te staren. herkende plots de lokroep van mannetjesGodverdomme, nu ik zou een vreselijke zeehonden voor het paringsritueel. zeehondenvloek kunnen uitspreken over dit dorp, maar mijn boezemvriend, de Als supercelibatair kon ik dit niet aanhoBird, die me dagelijks komt opzoeken, ren, ik negeerde Frank onopvallend en vindt het verstandiger dit niet te doen. schoof enkele barkrukken op. Mijn nieuwe Sorry Bird, ik doe het toch, ik doe het cafékennis bleek hier in 1977 neergedaald met hart en ziel: als ik niet in ere wordt te zijn. Het was een ietwat rare vogel: hersteld, zullen honderden witte zeehondhij had enkel een kop en twee vleugels. jes het Ertveldse marktplein bezetten en De Bird, zo werd hij genoemd, was zeer oorverdovend en onophoudelijk het oeuvre energiek en fladderde als een kolibrie ter van den ouden bart Wallix zingen! Ik voorplaatse, wat hier trouwens zeer verfrissend spel een totale leegloop van Ertvelde! overkwam. Met deze vloek in gedachten, kan ik rustig Enkele biertjes later vertelde hij me dat hij verder leven en zit ik hier nog steeds, boos, destijds hier beland was om te blijven. Hij maar trots met mijn zeehondengat naar de wou het verleden volledig achter zich laten. kerk gericht, hoopvol wachtend op betere Naar het schijnt was hij vroeger postduif tijden. Want ik weet zeker, op een gloriegeweest, maar doordat zijn meester hem rijke dag zal ik mijn ganse lijf afstoten, een loer gedraaid had ging hij nu incogzullen mijn vinnen vleugels worden en zal nito door het leven. Hij vermomde zich ik samen met de Bird, kunnen vliegen, met een Blériotpet en een pilotenbril. In ’t vliegen naar den oemtata… jaar nul had zijn baas, die toentertijd een zeer hoge piet zou geweest zijn, een ietwat Hoera, hoera! naïeve vrouw bezwangerd. Dit euvel werd Het leven is een oemtata! ten onrechte in den Bird zijn schoenen (pv)

pook zoekt geschifte frielansers scribbelt ge al eens wat? verft ge meer dan de muur van uw tuinkot? tekent ge graag schone wijven? vindt uw poëtisch talent de uitgang niet? Pook mee en meel uw pookidee naar oemtata.vzw@gmail.com

pook postkaartenwedstrijd kent zijn winnaar

Charlot van Chiro Sjaloom is een te gekke teef. Vooreerst graaide zij met voorbedachte rade een pook postkaart mee op reis. Vervolgens baande zij haar een onwaarschijnlijk interessante weg tussen kuddes mager edoch agressief vee, en slaagde zij erin een pen te vinden en een postkantoor te lokaliseren in het verre Nasca, Peru! Proficiat Charlot. U mag uw Sparta komen opeisen aan de toog van de Oemtata mits vertoon van reispas, reisfotoalbum ,littekens van inentingen en tieten. Driewerf hoezee voor de traditionele briefkaart!


laat eens een ballonnetje op burggraaf davignon wil graag meer betalen

Burggraaf Davignon zou heel graag meer Een tweede opmerking is dat de demarche belastingen betalen. Hier en daar wekt van de burggraaf volgens een licht achterhet voorstel twijfels op omtrent ’s mans dochtige gedachtegang ook kan geïntergeestelijke gezondheid, maar algemeen preteerd worden als mooi gecamoufleerd wordt het toch op positieve commentaar eigenbelang. Mensen die om den brode onthaald. Een gezonde reflex bij een derbeleggen, zoals de heer Davignon, worden gelijke opstoot van altruïsme is het peilen immers zwaar getroffen wanneer de econaar de beweegredenen die achter zoveel nomische groei vertraagt of stilvalt. In het vrijgevigheid schuilgaan. De burggraaf, geval dat mensen minder consumeren en die een niet-onaardig fortuintje vergaarde de bedrijven het dus moeilijk krijgen, zou in de wildernis die de aandelenmarkt is, het de aandelen van mijnheer Davignon maakt zich zorgen over de koopkracht ook niet voor de wind gaan. Een tijdelijke van de mensen. Hijzelf zou het niet al te meerkost zou in zijn geval dus grotere ingrijpend voelen mocht hij iets meer beverliezen vermijden. lastingen betalen, voor zover het een tijde- Voor de modale burger gelden de hierbolijke maatregel betreft, zo wist de edelman ven fiscale gunstmaatregelen evenwel niet. toe te voegen. De sterkste Hij of zij ziet ongeveer de schouders en de zwaarste helft van het inkomen weg“Wat we moeten lasten, weet u wel… vloeien naar de schatkist. doen is onze macht Maar van de volksprotesten, van het aantal laten burgerlijke ongehoorzaamEen eerste belangrijke opmerking die hierover gelden waar we het heid, lynchpartijen en rellen kan gemaakt worden, is nog kunnen: in het die dergelijke oneerlijkheid het feit dat de groei van het zou moeten teweegbrenstemhokje! “ fortuin van Davignon, en gen is vooralsnog niets te van andere fortuinen die merken. De reden voor dit op soortgelijke manier vergaard werden, uitblijven, is jammer genoeg doorheen de allerminst afgeremd werden (en worden) geschiedenis dezelfde gebleven; namelijk door een onmenselijk hoge belastingsvoet. het ontbreken van een adequate dosis Het tegendeel mag zelfs beweerd worden. gezond verstand en nieuwsgierigheid bij De meer gefortuneerde medemens kan het kiesvee. Door de verschillende eeuwen van allerlei wettelijke vehikels gebruik ma- heen wisten de gevestigde machten steeds ken om zijn ‘zuurverdiende’ centen uit de diverse ‘vijanden van het volk’ op te voegrijpgrage klauwen van de fiscus te houren waarop men de verantwoordelijkheid den. Hieronder vallen ook de topmanavoor de grieven van de ‘hardwerkende’ gers, die hun riante salarissen steeds vaker burgers kon afwentelen. Zo waren de innen via een vennootschap, waardoor christenen in het oude Rome vaak kop ook in dit geval de belastingsvoet op z’n van jut, zou het uitroeien van de ongelozachtst gezegd zeer menselijk blijft. vigen in de middeleeuwen soelaas brengen en werden in het Duitsland van de jaren pook 3

34

dertig de joden opgevoerd als verantwoordelijken voor de problematische economische toestand. Inderdaad, beste lezer, enige vergelijking met het stigmatiseren van onze Franssprekende landgenoten kan hier zeker gemaakt worden. Is alles peis en vree beneden de taalgrens? Vast en zeker niet! En enkele getransfereerde miljoenen zouden zeker een stuk beter kunnen besteed worden. Over de twintig miljard(!) euro om onze overkop-gaande banken te redden zijn er echter ook ernstige opmerkingen te maken. Daar wordt het geld immers gebruikt om de smakeloze graaicultuur te handhaven. Er worden weer riante bonussen uitbetaald en ook de risicobeleggingen worden allerminst geschuwd, alsof er nooit een vuiltje aan de lucht geweest is. Een pijnlijke voetnoot bij dit alles is dat onze banken nu belastingen betalen in Frankrijk of Nederland door het geniale reddingsplan van onze toenmalige regering. Maar terug naar onze vrijgevige edelman. Moeten we zijn uitspraken op gehoon onthalen? Neen, het zou immers een voorzichtige aanzet kunnen zijn van een zeker besef bij de hogere echelons dat de welvaartskloof niet te groot mag worden. Maar het zou ongepast zijn het voorstel van de burggraaf op gejuich te onthalen. Zoals eerder aangehaald is zijn voorstel gespeend van enig zelfbehoud. Neen, beste medeburgers, wat we moeten doen is onze macht van het aantal laten gelden waar we het nog kunnen: in het stemhokje! We mogen ons niet langer voor de kar van het patronaat laten spannen door te stemmen op partijen die de vrije markt of het VOKA dienen. Indien op dit gebied een mentaliteitswijziging ontstaat en het besef van de kiezer omtrent partijprogramma’s vergroot, in plaats van het herhalen van demagogische, inhoudsloze slogans, hoeft de heer Davignon zijn ongetwijfeld drukke dagen niet langer te onderbreken met overpeinzingen over de economische toestand. Hij zou immers, zoals elke burger, elk bedrijf en elke vennootschap op een rechtvaardige manier belast worden. Voeg daar eventueel nog een vleugje overheidscontrole bij in economisch gevoelige sectoren en wie weet was het woordje crisis zelfs niet gevallen. (md)


ook een sponsorpagina in pook? --> oemtata.vzw@gmail.com

sponsorpagina cirque constance heet u allen welkom!


OEMTATA KALENDER POEMTATA

EN DE BOOMGEESTEN ZON. 25 SEPT.

VROEMTATA

VROEMT DOOR ZEELAND ZON. 02 OKT.

RANDLOPER

OP HAAR GAT ZAT. 22 OKT.

RANDLOPER

TOT WIJFTIG DON. 10 NOV. MET REENA RIOT

POEMTATA

EN FIRMIN VAN HECKE ZON. 20 NOV.

RANDLOPER ONBESLIST ZAT. 10 DEC.

OEMTATA EINDEJAARS FEESTEN

35JAAR

OEMTATA


Pook jaargang 1, editie 3