Issuu on Google+

CONCURSO DE FOTOGRAFÍA  PONTEPEDRIÑA  FOTOS DAS VECIÑAS E VECIÑOS 


1º
PREMIO:


ATA R D E C E R E S D E L

T R E N

E N

E L

P U E N T E


2º
PREMIO:


S O L

D E

P O N T E P E D R I Ñ A

Amor Ruibal coma eixo fundamental do barrio, unindo as dúas beiras e as dúas pontes que lle dan nome ao barrio. O río Sar e o "río" das vías do tren ao outro lado. Un apracible día, cun home entrando nun dos bares máis tradicionais do barrio, co antigo matadoiro hoxe reconvertido en Centro Sociocultural e detrás un Instituto, o nº 6 de Compostela, por onde pasaron milleiros e milleiros de mozos e mozas ao longo destes anos, percorrendo Amor Ruibal ata chegar ás aulas onde permanecerían uns anos importantes das súas vidas.



3º
PREMIO:


D E

PA S O

Nunca sentiches esas formigas no estómago cando estás alegre? Cruzando o outro día a rúa decateime da fermosura do barrio, do noso barrio e sorrín 



L A S

B R A Ñ A S

D E S D E 


M I

V E N TA N A


ESTES UMEIROS SON O S S E N T I N E L A S D O B A R R I O , POLA PARTE DO MURO DA RENFE. SON TRES, ESTE DA FOTO ESTÁ UN POUCO AFASTADO DOS OUTROS E PINTÁRONLLE UN GRAFFITI PARA FACERLLE COMPAÑÍA. VESE QUE ESTÁN A GUSTO XUNTOS 



C H O I VA

D E

P É TA L O S 



A LTA

V E L O C I DA D E 



N O I T E F U GA Z Quédaste parvo escoitando o ruído dalgúns coches; a noite, esa noite de barrio tan iluminada, tan fugaz 



C H O V E N O B A R R I O Un dos moitos días chuviosos deste pasado mes de abril na nosa cidade. Desde a beira oposta da primeira imaxe, mirando cara o norte, onde chegan os ferrocarrís que supuxeron o xermolo do barrio. Os asubíos que se escoitan desde as nosas casas e que van marcando o ritmo do día, desde os trens de última hora da noite aos de primeira hora da mañá que espertan o bulir das rúas. Amor Ruibal sempre presente. A "Gran Vía" de Pontepedriña une e vertebra ao barrio, tamén neses días de choiva, co paraugas dominando a paisaxe húmida dunha primavera estrana. Os días seguen o seu curso nas rúas do noso barrio ... 



U B I S

U N T 



L ATA N D O

AO

I N S T I T U T O PA R A C O L L E R C E R E I X A S A espontaneidade duns mozos que faltan a clase de galego para ir a roubar cereixas. A versión urbana dos pícaros de toda a vida nas aldeas 



A M A N I TA

M U S C A R I A , S E TA S P I T U F O S 


D E

L O S


A VIDA XORDE INCLUSO NAS MÁIS DIFÍCILES CIRCUNSTANCIAS, C Ó M P R E A P E N A L O I TA R 



B A L C Ó N

D E

M I

C A S A , 


G E R A N I O S


CANDO CHEGAMOS AO BARRIO ESTA FIESTRA TIÑA A P E R S I A N A E N T R E A B E R T A E, DENTRO, AFANÁBANSE TRABALLANDO UNHA RECUA DE XENTE. ERAN CHINESES. NÓS DUBIDABAMOS CADA DÍA, AO PASAR, VINDO AQUEL AMOREAMENTO, PERO NON CHEGAMOS A NINGUNHA CONCLUSIÓN. NAQUELA ÉPOCA SAÍAN NOS MEDIOS CADA DÍA NOVAS SOBRE TRABALLADORES CLANDESTINOS 



Fotos concurso (veciños)