Page 1

ΠΛΗΡΩΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ Tαχ. Γραφείο ΑΘΗΝΑΣ 61 Aριθμός Άδειας 01-8563

ƌƒƚƈ Hellenic Post

ȂȘȞȚĮȓĮ!ʌİȡȚȠįȚțȒ!ȑțįȠıȘ!IJȦȞ!ǼȞİȡȖȫȞ!ȆȠȜȚIJȫȞ!x!ȉİȪȤȠȢ!"#Ƞ!x!ǻǼȀǼ$%ȇǿȅȈ&ǿǹȃȅȊǹȇǿȅȈ!'()"!x!#*((+


Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ

TEYXOΣ 43ο ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Περιοδική έκδοση των Ενεργών Πολιτών Ιδιοκτησία: “Πολίτες” Αστική µη Κερδοσκοπική Εταιρεία Εκδότης: “Πολίτες” Αστική µη Κερδοσκοπική Εταιρεία Συντακτική Επιτροπή: ∆ηµητροκάλλη Μπούµπα, Καζάντη Κατέ, Σαράφη Λη, Μπάµπης Χριστακόπουλος Έδρα Περιοδικού “Πολίτες”: Σπύρου Βλάικου 7, Ν. Φιλοθέη, Τ.Κ. 11524, τηλ.: 210 6917878 e-mail επικοινωνίας: bubadim5@gmail.com ∆ηµιουργικό-Εκτύπωση: —›—†›¥¨˜®£›’ ™ˆÊɾÙ’˜Ì¢ÔÚÇËÃ’×¾Ðà 

ΣΥΝ∆ΡΟΜΕΣ Ετήσια:ÇÛÔÓÇÌØÖÇÛÔÓ Εξάµηνη:ÇÛÔÓÇÌØÖÇÛÔÓ Για νέους:ÇÛÔÓ „ÊÏÀÕËÑ, ¥ÔÉÃÐ, ›ÆÔÂÏ, ¨Ô¢Ò:  ÇÛÔÓ ¥Ë ÃÐÃÉÐÓÕÖÇÙ ÒÑÛ ×½ÎÑÛÐ Ðà ÃÐÃÐÇÓ ÕÑÛÐ ÖÊ ÕÛÐÆÔÑϾ ÖÑÛÙ ÏÒÑÔÑÂÐ Ðà ÖÊÐ ÍÃÖÃ×½ÕÑÛÐÕÖÑÎÑÉÃÔËÃÕÏÀ 151/9614271 της Εθνικής Τράπεζας, ÉÔ¢ÈÑÐÖÃÙ ÃÒÃÔÿÖÊÖÃÖÑÀÐÑÏ¢ ÖÑÛÙ

ŒÚÀÎËà  2-4 ¥Œ­¦›™’ÑËÕÛÐËÕÖÓÕÇÙÍÃËÖÑ©ÇÐËÿѪÍÀÏÏà   ¨ÑÀÎÑÐÖÊÙÒÑÎËÖË;Ù ∆ηµήτρης Παπαχρήστος  6-7 —¿ÃÍÃË„ËÍÃËÑÕÂÐÊ Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης  8-9 ˆÑÂ×ÃÄÔÑÂÏÇÖÃÎÇÈÖ¢ Εύη Καρακώστα  10-11 ˆÃÔÃÉØÉË;ÃÐÃÕÛÉÍÔÀÖÊÕÊÍÃËÒÑÎËÖËÕÏË; ÃÐÃɽÐÐÊÕÊ Μάνος Κατριβάνος 12-13 ˆÀÕÑ×ÃÃÐÖ½ÌÑÛÐ ÖÃÛÒÇÔÚÔÇØϽÐÃÐÑËÍÑÍÛÔË¢, Τζένη Βαµβακά   ¨ÑÍÇÐÀÉÔ¢ÏÏÃÖØЩÍÇÐÖÔÑÕÑÕËÃÎËÕÖÓЪœÃÖ½œÃÜ¢ÐÖÊ   šÃÔËÕÖÇÔ¢ÚÔÇË¢ÜÇÖÃËÇÒ¿ÍÃËÔÇÙÇÒÇÌÇÔÉÃÕ¿ÇÙÍÃËÒÇËÕÖËͽÙ ÃÒÃÐÖ¾ÕÇËÙ Άκης Μπαδογιάννης  17 ›ÆÔÛÖË;ŒÛÐÆË¢ÕÍÇÅÊ£½ØЙ­¦›™’ Μπ. Χ. 18 ˆÎÑÛÔÃÎËÕÏÀÙÕÖËÙÃÒÀÅÇËÙÃÛÖÑÐÑÏ¿ÃÕÖÊÐÑÔÉ¢ÐØÕÊ Πέτρος Σανταµούρης  19 ’ÒÀ©ÚÃϽÐÊÉÇÐË¢ªÐÃÉ¿ÐÑÛÏÇÉÇÐË¢ÖÊÙÃÐÃÖÔÑÒ¾Ù Σπύρος Ραπανάκης  20 ËÃÐÇÑÎÿÃÕÒ¿×ÃÃÉØÐËÕÖÓÐÍËÐÊÖÑÒÑ˾ÕÇØÐ, Παναγιώτης Μωράκης 21 œÃÖÓÖÇÔÊÖØÐÒÇÔËÕÖ¢ÕÇØÐÊ›ÆÔÛÖË;ŒÛÐÆË¢ÕÍÇÅÊ ÖÊÙ£Œ­¦›™’ Ηλίας Κυρούσης  22 ¥нÑÙÚÔÀÐÑÙÃÙÇ¿ÐÃËÚÔÑÐË¢ÃÎÎÃÉÓÐÃÖÑÏËÍÓÐ ÍÃËÕÛÎÎÑÉËÍÓÐ Κώστας Καλούδης  23 ¨ÑÕÚ½ÆËÑÒÃÔ¢ÆÑÕÊÙÖØÐ’˜›ÕÇËÆËÓÖÇÙ>ÕÛнÐÖÇÛÌÊÏÇ ÖÑÐ’ÒÑÕÖÀÎÊ’ÎÇÌÀÒÑÛÎÑ@ Λη Σαράφη  24-27 ¨Ë ×½ÎÑÛÐ ÑËÍÛÔ¿ÃÔÚÑË ÉËÃÖшÃÐÇÒËÕÖ¾ÏËÑ, Μιχάλης Κατερίνης-Λινάρδος 28 ËÃÈÑÔ¢Í˽ÐÃÐÍÃËÔÀ¾ÖÃÐÊÃÌËÑÎÀÉÊÕÊ Μαρία Καζάντη 29 ¨Ñ¨ÃÌ¿ÆËÖÑÛ°ÔÃÕÏÑÛ   Προκόπης Παπαστρατής 30-33 ’ÐÃÕÍÀÒÊÕÊ Μπάµπης Χριστακόπουλος  34-41 °ÐÃнÑÕÛÐÆËÍ¢ÖÑÃÔÚÓÐÕÖÊÐÛÒÊÔÇÕ¿ÃÖÑÛÎÃÑ Μανώλης Ραπανάκης 42-43 ¥ÛÒÑÍÔËÖ¾ÙÇ¿ÐÃËÒ¢ÐÖÃÒÔÀ×ÛÏÑÙÍÔËÖ¾Ù, Αλέξανδρος Καζαντζίδης 44 šÃÐÃÉÍÃËÀÖÊÖÃÖÊÙÒÑÎËÖË;ÙÕÛÏÏÃÚËÓÐ Μιχάλης Λυµπεράτος 45-47 ½ÕÊ’ÐÃÖÑξ½ÐÃÒÃÜÎÃÕÂÏÏÇÖÔØÐÇÒËÔÔÑÓÐ, Ελένη Τζερεζόλε  ’ÒÀÖÑÛÙ©ÖÔÑÏÑÍÔ¢ÖÇÙªÕÖÑÛÙ©ÕÛÐØÏÀÖÇÙª Θωµάς Σιδέρης 49 :š˜Î΢ÆÃÕÖÑ ÖËÏÀÐËÖÊÙ˜ÛÔØÒÃÝ;Ù°ÐØÕÊÙ, Νάνη Πολίτου 50 ™ÃÒÃÖ¿ÕÖÃÙ°ÐÃÙ ¢ÎÎÑÙÍÀÕÏÑÙÇ¿ÐÃËÛÒÃÔÍÖÀÙ!, Κυριακή Κολιαράκη 51 „ËÃÖ¾ÔÊÕʾÍÃÖÇÆ¢ÈËÕÊ Γιώργος Μ. Χατζηστεργίου  52-51 …˜’¨¦¥¥Ò½ÍÇÖÕÖÊИÎ΢Æà Τέσσυ Αναστασία ∆εληγιάννη  54-55 ¥­Œ›œšØÕÃÝÍÀ Μαρινίκη Κολιαράκη  56 —›—†›¥ 57 £š˜Œ 58-60 ƒ†¡ŒŒ¥ƒ£¡Œ¨›œ’ 61 „›šƒš’¥ÒÃÔ¢ÏÇÕÑÙ Ειρήνη Βεργοπούλου  62-63 ¨ÑÇËÍÑÕËÒÇÐÖ¢ÇÛÔØÍÃËÒÓÙÐÃÖÑÉÎËÖÓÕÇÖÇ Ζαβολιάρα 64 Οι “Πολίτες” είναι βήµα ελεύθερης έκφρασης. ÀÐÑÉËÃÀÕÃÍÇ¿ÏÇÐÃÆÇнÚÑÛÐÛÒÑÉÔÃȾ ȽÔÇËÖÊÐÇÛ×ÂÐÊÊÕÛÐÖÃÍÖË;ÑÏ¢ÆÃÖÑÛÒÇÔËÑÆËÍÑ šÇÛ×ÂÐÊÖØÐÍÇËϽÐØÐÃоÍÇËÕ·ÃÛÖÑÂÙÒÑÛÖÃÛÒÑÉÔ¢ÈÑÛÐ


ˆ™|™˜

Η Αριστερά ως Καθαρτήριο Σ

ε ένα περιβάλλον ακόµα µεγαλύτερης σήψης µπήκε η νέα χρονιά στη χώρα. ∆εν είναι µόνο η κατρακύλα, που έχει πάρει η κοµµατοκρατία που κυβερνούσε και κυβερνά τη χώρα επί δεκαετίες. Είναι και η οσµή των σκανδάλων, που βλέπουν το φως της δηµοσιότητας µε όλο και πιο πυκνό ρυθµό. Ξεκινώντας από τις λίστες των οικονοµηµένων, µέχρι τις αποκαλύψεις για το πάρτυ στο Ταχυδροµικό Ταµιευτήριο, µε τα λεφτά του λαού, η εικόνα της διακυβέρνησης της χώρας τις τελευταίες τρεις δεκαετίες µαρτυρά ένα διαρκές πλιάτσικο του χρήµατος των πολιτών, άλλοτε για να πλουτίσουν ηµέτεροι και αεριτζήδες, που βαφτίστηκαν επιχειρηµατίες και άλλοτε για να εκµαυλιστούν προνοµιούχα κοµµάτια του λαού, που η κοµµατική εξουσία χρησιµοποιεί επί χρόνια για πραιτωριανούς της. Η πραγµατική είδηση δεν είναι στα πρόσωπα, που αποκαλύπτεται να εµπλέκονται σ' αυτό το µεγάλο φαγοπότι. Αλλά στα απείρως πολυπληθέστερα πρόσωπα, που δεν αποκαλύπτονται και στα σκάνδαλα, που δεν βγαίνουν στη φόρα. Επειδή δεν υπάρχει τοµέας του δηµόσιου που να µη λειτουργούσε ο νόµος της προµήθειας, της προνοµιακής µεταχείρισης των κολλητών, της κατασπατάλησης του λαϊκού χρήµατος, της µοιρασιάς των χρηµάτων, που ο ελληνικός λαός πλήρωνε είτε από τη φορολόγησή του, είτε µε τα τοκοχρεωλύσια του υπέρογκου εξωτερικού δανεισµού. Σ' αυτά να βάλει κανείς δίπλα την ασυλία και την ατιµωρησία που επιφύλλασσε και επιφυλλάσσει ακόµα το διεφθαρµένο και βαθειά διαπλεκόµενο κοµµατικό σύστηµα για όλους τους εκλεκτούς του, αεριτζήδες και ψηφοθηρικές στρατιές. Εκτός από ελάχιστους που παραδίνει στην Αλεξόπουλος Αποστόλης Ανδρεάδης Γιάγκος Βλαχοπάνος ∆ηµήτρης ∆αφέρµος Ολύµπιος ∆ηµητριάδης ∆ηµήτρης Ζαφειρίου Λεύκιος Καζαντζίδης Αλέξης Καζάντη Κατέ Καζάντη Μαρία Καλέµης Αλέξανδρος Kαραγεώργη Xρύσα Καρτάλια Κατερίνα Κασόλας Μήτσος Κορφιάτης Γιώργος Κράγκαρης ∆ιονύσης

Ενεργοί

πυρά για ξεκάρφωµα, στα πλαίσια µιας δήθεν κάθαρσης για τα µάτια του κόσµου και για να έχει να ξεθυµαίνει ο λαός στο Κολοσσαίο. Όλη αυτή η σαπίλα, που µένει στο απυρόβλητο και η αντίστοιχη νοοτροπία που τη γέννησε και την έθρεψε, µαζί µε τα τσιράκια τους, δεν έχουν εξαφανιστεί. Αντιθέτως, έχουν κολλήσει σαν βδέλες εκεί που νοµίζουν, ότι θα µπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι το διεφθαρµένο παιχνίδι τους και περιµένουν να γιορτάσουν τα επινίκεια, παριστάνοντας τώρα τους ριζοσπάστες και τους επαναστάτες. Η Αριστερά, που βρίσκεται µια ανάσα από την εξουσία έχει καθήκον όλον αυτό τον εσµό να τον αποµονώσει και να τον στείλει εκει που ανήκει: Στην αρµοδιότητα των εισαγγελέων και της διαπόµπευσης. Η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη να ζήσει ένα καθαρό µέλλον Πολιτών και όχι συνενόχων σε πλιάτσικα. Αξιοκρατίας και όχι κολλητοκρατίας. Ιδανικών και όχι δανεικών. Επειδή αυτό τη συµφέρει στην καθηµερινότητα. Εποµένως, η Αριστερα έχει µόνο ένα δρόµο να διανύσει. Αυτόν της κάθαρσης και της παραδειγµατικής τιµωρίας των ενόχων. Όσοι κι αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται για ό,τι αποκαλύπτεται. Αν δεν το κάνει θα λερωθεί κι αυτή από τη συνενοχή στη συγκάλυψη και την ατιµωρησία. ∆εν θα διαφέρει σε τίποτε από τη σηµερινή και τη χτεσινή σαπίλα. Κι αυτό θα είναι έγκληµα ενώπιον του λαού. Γιατί η Αριστερά δεν υπάρχει για τον εαυτό της. Εκπροσωπεί το λαό και πρωτίστως τα πιο αδύναµα κοµµάτια του. Και δεν έχει δικαίωµα να του απαξιώνει τις ελπίδες του. Ŷ

Σ ΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟ∆ΙΚΟΥ Κυρούσης Άγγελος Λάµπος Κώστας Λιοδάκης Αντώνης Λουλάκη Ιωάννα Μακρής ∆ηµήτρης Μαλανδρής Ηλίας Μανταίος Πέτρος Μαραγκοζάκη Σωτηρία Μαρκόπουλος Γιώργος Μελανίτης Ι. Γιώργος Μητσιάλης Νίκος Μιτζάλης Νίκος

Μπαλαούρας Μάκης Μπαρσάκης ∆ηµήτρης Mπεζιργιαννίδης Παναγ. Μπίρµπα Ειρηάννα Νάνος Παναγιώτης Nταβέας ∆ηµήτρης Ξανθόπουλος Παναγιώτης Οικονόµου Γιώργος Σουβατζής Νίκος Πανούσης Γιάννης Παντελόγλου Κώστας Παντινάκης Μανώλης

Παπαδηµητρίου Eυθύµης Παπαδηµητρίου Μαρίνα Παπαδόπουλος-Τετράδης Γ. Παπαϊωάννου Ηλίας Παπαχρήστος ∆ηµήτρης Παυλίδης Σπύρος Πορφύρης ∆ηµήτρης Ρεντζής Θανάσης Ρουσιάκης Αχιλλέας Σαράφη Λη Σηφακάκης Γιάννης Σταυρόπουλος Στάθης

Τζάθας ∆ηµήτρης Τζήκας Γιάννης Τζώρτζης Γιάννης Τριάρχη-Μακρυγιάννη Αδαµαντία Τσαγκρής Νίκος Tσακουρίδης Aναστάσιος Tσιροπούλα Γεωργία Φραγκουλόπουλος Γιάννης Χαραλαµπίδης Π. Κων/νος Χατζηγώγας Γιάννης Χατζηνάκης Μανόλης Χατζηστεργίου Γιώργος Quader Ayman

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 1


! Ερωτά ο αφελής: «Στη δικοµµατική Κυβέρνηση, ποιος τελικά αποφασίζει; Ο Αντώνης Σαµαράς ή ο Ευάγγελος Βενιζέλος;» ! «Η Άγγελα Μέρκελ, η οποία ήδη έχει συζητήσει µε τον Βόλφαγκ Σόιµπλε, ο οποίος έχει ήδη συζητήσει µε τον Θόδωρο Πάγκαλο». ˜!¼¾Ä±ÊÁ¿ÁÉ

»¸!½‰„½‰…¸! ‡¸…!¸!“³„

!$

s¸!‡r«Š”½! ¸!r“„Ž¸!©…©ˆ±¸ Να κάψετε την εφηµερίδα Αυγή. Μετά τον Όµηρο, µετά τον Αριστοφάνη, µετά την Παλατιανή ανθολογία, µετά τον Καβάφη και µετά τον Ελύτη. Ο άνθρωποι αυτοί ήταν τυφλοί, αθυρόστοµοι, είχαν σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και µελοποιήθηκαν από κουµµουνιστές. Και να κρατήσετε µόνο το «ο αγών µου». Και µ' αυτό το βιβλίο να διαπαιδαγωγήσετε τα παιδιά σας κύριε Γεροντόπουλε. Αρκεί να σας θυµίσω κύριε Γεροντόπουλε, τι είπε στο γυιό του το Βεζύρη, ο ταπεινός πατέρας του, όταν τον συνέλαβε, γιατί δεν ενέκρινε τις πράξεις του: «Παιδί µου, Βεζύρης έγινες, άνθρωπος δεν έγινες».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακηρύξει ότι θα καταργήσει τα Μνηµόνια και θα διαγράψει τα χρέη. Ως προς τη διαπραγµάτευση µε τους ∆ανειστέςΤοκογλύφους, έχει δηµιουργηθεί όµως και οµολογουµένως µια κάποια σύγχυση. Ας το ξεκαθαρίσουµε, λοιπόν. Στην κατάργηση των Μνηµονίων και στη διαγραφή του χρέους δεν θα ρωτήσουµε κανέναν. Θα το πράξουµε διότι θα έχουµε τη γνώµη του κυρίαρχου λαού. Το πρόγραµµά µας, εφ’ όσον το εγκρίνει ο λαός και µας δώσει την πλειοψηφία, δεν θα το µαταιώσουµε εµείς. Συνεπώς δεν θα ζητήσουµε εµείς διαπραγµάτευση. Εάν όµως οι δανειστές-τοκογλύφοι, µας ζητήσουν να το διαπραγµατευθούµε, θα το δεχτούµε. Να διαπραγµατευθούµε, δηλαδή, τι; Τις συνέπειες για τους δανειστές από την κατάργηση και τη διαγραφή. Θα δεχτούµε να ακούσουµε, συνεπώς τις αξιώσεις τους, θα τις θέσουµε ενώπιον του λαού, του µόνου κριτή, ο οποίος και θα αποφασίσει τι θα γίνει. Εµείς πάντως τα µνηµόνια και τα χρέη θα τα καταργήσουµε και θα τα διαγράψουµε. 2 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

m¸ˆŒ’!­‰!‹®ƒ

!%

¶Šˆ…³’

!#

!"

ƒŸ˜}ˆ

Εντύπωση προκάλεσε στους υποστηρικτές της Τρόικας και του Συστήµατος καταπίεσης του Ελληνικού λαού η απουσία του Αλέξη Τσίπρα από την επιδεικτική πανηγυρική εκδήλωση (κ. φιέστα) της ανάληψης της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν όµως πήγαινε, θα επιβεβαίωνε: Πρώτον: Ότι η Προεδρία από την Ελλάδα δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός πως τις αποφάσεις θα εξακολουθήσει να τις παίρνει το ∆ιευθυντήριο (Commission) µε καθοδήγηση από την Αυτοκρατορία των G8-20.

∆εύτερον: Ότι το ∆ιευθυντήριο έχει διαπράξει σε βάρος της Ελλάδας εγκλήµατα κατά της Ανθρωπότητας και την έχει φέρει στο χείλος της καταστροφής. Επιτέλους πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Ευρώπη των Λαών που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καµία σχέση µε το ∆ιευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των τοκογλύφων και των τροµοκρατών, της αυθαιρεσίας και της κατάλυσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ενεργοί


!&

l!†Š”Ž±¸!Š”!ˆ¸Š¬ Το Σύνταγµα της Ελλάδας καθιερώνοντας τη µορφή του Πολιτεύµατος, χαρακτηρίζει, στο άρθρο 1 § 2, το βάθρο του, καθώς: «θεµέλιο του πολιτεύµατος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Στο επόµενο άρθρο, όµως, ενώ τονίζει ότι: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους»,

i‹Š±¸ Ως να το ανακάλυψε για πρώτη φορά ο Πρωθυπουργός κατηγόρησε, όχι µονάχα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιευρωπαϊστής, αλλά και αντινατοϊκός.

!'

ƒŸ˜}ˆ

Κάνει πως δεν καταλαβαίνει και ταυτίζει το ∆ιευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης µε την Ευρώπη του Λαού. Αλλά για το ΝΑΤΟ δηµιουργεί µια απορία: Το ΝΑΤΟ ποιον έχει αντίπαλο;

ανατρέπει τη θεµελιακή αρχή, προσθέτοντας:

»Š!‚ŠŠˆŠƒ…‡

«και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγµα». (άρθρο 1 § 3). Για να µην υπάρχει ανατροπή, πρέπει να διακηρύξει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό, ανήκουν στο λαό και ασκούνται από τον ίδιο το λαό». Αυτό το αξίωµα εφαρµόστηκε στην πράξη στην Οµηρική Εποχή, στην Κλασσική Εποχή, στην Αναγέννηση της Ελλάδας, στην Κατοχή στην Ελεύθερη Ελλάδα και σε µικρές Κοινότητες, από το 1987 ως το 1997. Αλλά, και να µην υπήρχε αυτή η πολύτιµη προϊστορία, πρέπει να εφαρµοστεί. ∆ιότι ριζώνει και αγκαλιάζει, όλο και πιο πολλούς το όραµα, όπου: «κανένας δε µπορεί να αποφασίζει για µένα, χωρίς εµένα». Κι ας µην ξεχνάµε: πριν υπάρξει η βάρκα, δεν υπήρχε. Το ίδιο και το αεροπλάνο και το υποβρύχιο.

´”‡®!n³¸

!(

Μετά τη Λευκή Νύχτα των εµπορικών καταστηµάτων, τη Λευκή Εβδοµάδα ζητάνε οι έµποροι. Αν δεν διώξουµε την κυβέρνηση αγαπητοί ελευθρο-επαγγελµατίες και βιοτέχνες δεν θα δείτε "Λευκή Μέρα".

Ενεργοί

Η µάνα µου, όταν παραιτήθηκε πήρε το εφ' άπαξ της. Πλήρωσε φόρο. Με τα χρήµατα αυτά οι γονείς µου αγόρασαν ένα οικόπεδο. Πληρώσανε φόρο. Ο πατέρας µου πήρε δάνειο για να χτίσει. Πλήρωσε φόρο. Χτίσαµε ένα σπίτι. Το ισόγειο ο πατέρας µου, µου το έκανε γονική παροχή, κρατώντας την επικαρπία. Πληρώσαµε φόρο. Ο πατέρας µου πέθανε και το σπίτι περιήλθε αυτοµάτως και αυτοδικαίως σε µένα. Πλήρωσα φόρο. Το σπίτι αυτό το έκανα... γονική παροχή στο γυιό µου, κρατώντας την επικαρπία. Πλήρωσα φόρο. Όταν πεθάνω, το σπίτι θα περιέλθει στο γυιό µου. Θα πληρώσει φόρο. Στις πιο πάνω πληρωµές δεν έχω συµπεριλάβει τα χαράτσια των τριών τελευταίων χρόνων.

!) ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 3


n³Š’!Š”!“³Š”’ Μια µερίδα του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει, ότι πρέπει να διαγραφεί «µέρος τους χρέους». ∆εν ξεκαθαρίζει όµως πόσο: 20%, 50%, 80%; και γιατί και σε ποιους δανειστές. Εάν εννοεί τα οµόλογα, που ανάγκασαν να αγοράσουν τα Ασφαλιστικά Ταµεία, αναµφισβήτητα, ναι. ∆εν πρόκειται να υποχρεώσουµε τα Ασφαλιστικά Ταµεία να πληρώσουν τα σπασµένα. Εάν εννοεί ορισµένα άτοµα, τα οποία εξαπατήθηκαν και αγόρασαν οµόλογα, θα εξεταστεί κάθε περίπτωση χωριστά. Συνεπώς, οι σύντροφοι που υποστηρίζουν τη διαγραφή µέρους του χρέους, να ξεκαθαρίσουν τι εννοούν.

"!

»¸!""#!‡¸Š½$!”Œ Ž!‹rŽ“Š‰’ Όσο για τον γυρολόγο τηλεπαραθυρόφιλο, που βλέπει µόνον αριθµούς και όχι πάσχοντες (συν)ανθρώπους, στο ερώτηµά του, πού θα βρεθούν τα 110 εκατοµµύρια ευρώ, που χρειάζονται για τη νοσηλεία των πασχόντων πολιτών, απαντάµε: «Πέρα από τα δις ευρώ που πήραν σε εγγυήσεις και σε ειδικούς τίτλους, πήραν και 5 δις ευρώ σε ρευστό. Ούτε ως δάνειο µε τόκο, ούτε ως άτοκο δάνειο, αλλά χάρισµα. Απ’ αυτά, λοιπόν, τα 5 δις ευρώ που πήραν χάρισµα οι Τράπεζες, ας δώσουν τα 110 εκατοµµύρια, που απαιτούνται για τα νοσήλεια των ασθενών (συµ) πολιτών». Επί πλέον η δικοµµατική διατυµπανίζει, ότι πέτυχε πρωτογενές πλεόνασµα 2,7 δις ευρώ. Ας πάρει, λοιπόν, απ’ αυτό τα 110 εκατοµµύρια ευρώ, που χρειάζονται για τη νοσηλεία των συνανθρώπων µας

4 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

""

!*

ƒŸ˜}ˆ

»Š!‹‘Šƒ‰³’! ‹ˆ‰¸Ž½¸ ∆ιατυµπανίζει η δικοµµατική κυβέρνηση, ότι πέτυχε πρωτογενές πλεόνασµα 2,7 δισεκατοµµύρια ευρώ. Και µόνο απ’ αυτή τη διατύπωση αποδεικνύεται πόσο αγράµµατοι είναι οι θεωρητικολογούντες οικονοµολόγοι της Ν.∆. και του ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για δηµοσιονοµικό πλεόνασµα και όχι πρωτογενές. ∆ηλαδή τα έσοδα του ∆ηµόσιου Ισολογισµού, υπερέβησαν τα έξοδα, πλεονάζουν έναντι των εξόδων, κατά 2.7 δισεκατοµµύρια ευρώ. Πρωτογενές πλεόνασµα θα υπάρξει µόνο από τον πρωτογενή παραγωγικό τοµέα ανάπτυξης, δηλαδή από την αγροτική οικονοµία.

"$ »±¸!‹Š”ˆr‡…¸!‡rŠ‰¸… ŽŠ”!´…r‹„!Š!‹©r•… Κελαηδούν και του λένε πλούτη δίνει µε νάζι -τους φτωχούς άς τους να κλαίνεο Θεός Πλούτος, νά 'τα, νά 'τα τη µοίρα αυτός χαράζει µη δειλιάς, πάρτα, φά’τα.

Ενεργοί


˜}šŽ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι συνιστώσες και το «ενιαίο» κόµµα Ο

ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά τη νέα χρονιά µε το βλέµµα στην εξουσία, έτσι όπως ποτέ η Αριστερά δεν ήταν πιο κοντά στην εξουσία µε κοινοβουλευτικά µέσα. ∆εν είναι µόνο οι δηµοσκοπικές αποτυπώσεις που δείχνουν αυτή την εξέλιξη. Είναι και ο ψίθυρος στους δρόµους και στα σπίτια της χώρας. Ενώ, όµως, αυτή είναι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ προς τα έξω, προς τον κόσµο, η πραγµατικότητα µέσα στην ευρεία αυτή συµµαχία δυνάµεων της Αριστεράς δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Μετά το πρόσφατο Συνέδριο, ο  Συνασπισµός και µερικές Συνιστώσες αυτοδιαλύθηκαν και συγκρότησαν νέο πολιτικό σχηµατισµό. Ο σχηµατισµός αυτός, όµως, «άρπαξε» τον τίτλο του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, που αυτοονοµάστηκε ΣΥΡΙΖΑ (!) και ενεργεί εξ ονόµατος του όλου ΣΥΡΙΖΑ. Μέσα στα πλαίσια της δηµοκρατικότητας και της ελευθερίας στη λήψη αποφάσεων ήταν δικαίωµα των πολιτικών αυτών εκφράσεων να αυτοδιαλυθούν. Σ' αυτά τα πλαίσια ήταν δικαίωµά τους να συγκροτήσουν νέο πολιτικό σχηµατισµό. Το ερώτηµα είναι µε ποιο δικαίωµα «άρπαξαν» τον τίτλο του ΣΥΡΙΖΑ!

3. Η προερχόµενη από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ πολιτική δύναµη, 4. Η προερχόµενη από την ΑΚΟΑ πολιτική δύναµη, 5. Η προερχόµενη από την ΚΟΕ πολιτική δύναµη,  και 6. Η λεγόµενη προεδρική πολιτική δύναµη. Κανένας συνεπώς δεν αυτοδιαλύθηκε. Όχι µόνο δεν διαλύθηκαν, αλλά και παρουσιάζονται µε µεγαλύτερη συνοχή και µε πιο µεγάλη πίστη στην ιδεολογική προέλευσή τους. Γι’ αυτό και αρνήθηκαν να θέσουν στον Ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ τα έντυπά τους, όπως πρότεινε η Κίνηση «Ενεργοί Πολίτες». Ο «δρόµος της Αριστεράς», ανήκει στην ΚΟΕ και εκφράζει τις ιδεολογικές και πολιτικές απόψεις της. «Η Εποχή», ανήκει στην ΑΚΟΑ και αποτυπώνει την ιδεολογική και πολιτική άποψη των µελών της. «Η Αυγή» ανήκει στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και στις τάσεις του και αν θέλει φιλοξενεί και τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ, εφ’ όσον συµφωνεί. Το ίδιο και ο ραδιοφωνικός σταθµός «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ».

∆ιότι υπάρχουν και άλλες πολιτικές δυνάµεις στον ΣΥΡΙΖΑ και µάλιστα ιδρυτικές, οι οποίες δεν δέχτηκαν να αυτοδιαλυθούν και δεν δέχτηκαν να αλλοιωθεί ο συµµαχικός χαρακτήρας τού Ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ.

Η Κίνηση ενεργοί Πολίτες, ως εκδήλωση έµπρακτης απόδειξης, ότι πρέπει να υπάρχουν µόνο κοινές δραστηριότητες και όχι ξεχωριστές, σταµάτησε τη µηνιαία έκδοση του περιοδικού της «ΠΟΛΙΤΕΣ». Αυταπάτη.

Εποµένως, αυτοµάτως γεννιέται το κορυφαίο ερώτηµα: Με ποιο δικαίωµα εκπροσωπούν τον Ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ, αγνοώντας τις άλλες πολιτικές δυνάµεις του;

Κανένας δεν θέλησε να την ακολουθήσει. ∆ιότι ο καθένας, πέρα απ’ αυτά που λέει, στην πράξη παραµένει στην άποψή του, µε περισσό πείσµα. Με αφάνταστη, µάλιστα, επιµονή, ώστε να προβαίνουν σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις και να εξακολουθούν να συνεδριάζουν κιόλας οι ηγεσίες των πολιτικών εκείνων δυνάµεων, που αυτοδιαλύθηκαν, ονοµάστηκαν τάσεις και ενεργούν ως κοµµατικές δυνάµεις. Η κοµµατοκρατία επιζεί ακόµα και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα ερωτήµατα αυτά δεν θα ήταν ίσως τόσο καίρια αν δεν ορθωνόταν µπροστά τους ένα: Μήπως αυτή η εξ αντικειµένου «διχαστική» κατάσταση, εµποδίζει τον ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει µπροστά και να κερδίσει την εµπιστοσύνη τού κόσµου και γι’ αυτό έχει καθηλωθεί, στα ίδια δηµοσκοπικά επίπεδα, εδώ και ενάµισυ χρόνο; Παρ όλα αυτά:  Έγινε το ενιαίο κόµµα, ενιαίο;  Από τότε που αυτοδιαλύθηκαν και ανασυγκροτήθηκαν, παρουσιάζονται µε ξεχωριστές ανακοινώσεις, εκδηλώσεις και ενέργειες, οι εξής   ι δ ε ο λ ο γ ι κ ο ί  και πολιτικοί σχηµατισµοί: 1. Η αριστερή πλατφόρµα, 2. Η πασοκογενούς προέλευσης πολιτική δύναµη,

Ενεργοί

Αυτή είναι η πραγµατικότητα και κανένας δεν µπορεί να τη διαψεύσει. Γι’ αυτό απαιτείται, το   γρηγορότερο  να αποκατασταθεί και να αποτυπωθεί. Ο Ενιαίος  ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από ξεχωριστές ιδεολογικές και πολιτικές δυνάµεις, οι οποίες όµως δρουν ενιαία, βοηθούν το λαό και αγωνίζονται να ανατρέψουν την Κυβέρνηση, την Τρόικα και το Σύστηµα, για να φέρουν το λαό στην εξουσία. ˜}šŒƒ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 5


˜}šŽ

Το όλον της πολιτικής του ∆ΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ Συγγραφέας

εν µπορώ να συµπονέσω, ούτε να κλάψω, γι’ αυτούς που δεν αγωνίζονται και δεν διεκδικούν το δικαίωµα στη ζωή, που είναι το έχειν τους και η ύπαρξή τους. Η λύπηση, αλίµονο, είναι το χειρότερο που µπορεί να πάθουµε. Αν καταντήσουµε να µας παρηγορούν, να µας λοιδωρούν και να µας δουλεύουν, όπως έγινε στο όνοµα της Ελληνικής Προεδρίας και πολλοί αξιωµατούχοι δήλωσαν πως αποτίουν φόρο τιµής στους δοκιµαζόµενους Έλληνες για τις µεγάλες θυσίες που υπέστησαν, χαθήκαµε. Ο Μπαρόζο έφτασε στο σηµείο να πει πως «οι θυσίες του Ελληνικού λαού αµείβονται»!!! ∆εν πρέπει λοιπόν να τα βάζουµε µε τους συγκυβερνώντες εντολοδόχους! Κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους ως εκτελεστικά όργανα των τροϊκανών. Η επικοινωνιακή πολιτική όµως έχει κοντά ποδάρια. Η παράταση του χρόνου διαχείρισης της διακυβέρνησης καταντά µαρτύριο χειρότερο εκείνου της σταγόνας. Το να κλέβεις χρόνο, δεν σηµαίνει πως κερδίζεις χρήµα και ξεφορτώνεσαι τα δανειακά-µνηµονιακά βαρίδια που συσσωρεύονται και µετακυλύονται στις επόµενες γενιές και κρατάνε τη χώρα µας σε υποδούλωση. Μάλλον σηµαίνει πως αγνοείς το «µέτρον χρηµάτων πάντων άνθρωπος» που πρέπει να τίθεται πάνω από τα κέρδη. Η ελίτ της Ε.Ε. αντιµετωπίζει τους ανθρώπους σαν ποσοστά στους λογαριασµούς της για το πειραµατόζωο που µας επιβλήθηκε να είµαστε. Και δεν χολοσκάει γι' αυτό γιατί τη συµφέρει, καθότι θέλει να επεκτείνει τη λιτότητα σε όλες τις χώρες. Ο Νότος µπορεί να υποφέρει, αλλά πέρα από τις όποιες αντιδράσεις και διαδηλώσεις, δείχνει να υποµένει και να περιµένει, την όποια ανάκαµψη και έξοδο, που από πουθενά δεν έρχεται, γιατί ήδη το καπιταλιστικό χρηµατοπιστωτικό σύστηµα προσπαθεί να ανανεωθεί, να ανασυγκροτηθεί και να αντεπιτεθεί µέσα και από τη δική του κρίση. Και µε επιτυχία το κάνει. Έχει ξανασυµβεί και στο παρελθόν, καθότι κρατάει στα χέρια του «και το καρπούζι και το µαχαίρι». Η Αριστερά, η ολική, στην προσπάθειά της να ανασυνταχθεί σε ένα εθνικοταξικό πατριωτικό και απελευθερωτικό µέτωπο κατακερµατίζεται και είναι δυστυχώς τα επαγγελµατικά στελέχη οι λεγόµενοι νοµεγκλατουρίστες που µένουν στον καταγγελτικό λόγο, στις γενικότητες που βρίθουν αντιφάσεων, πράγµα που σηµαίνει πως µένουν και απευθύνονται στους µετακινούµενους ψηφοφόρους και όχι στους ενεργούς πολίτες.

6 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Ψάχνουν να βρουν το δικό τους ρόλο και συµπεριφέρονται ως να έχουν καβαλήσει το καλάµι της διαχείρισης της καλύτερης και φυσικά όχι της πραγµατικής εξουσίας που βρίσκεται αλλού. Ο αντισυστηµικός αγώνας οδηγεί στη σύγκρουση και στη ριζική ανατροπή που είναι αναπότρεπτη. Μόνο που η Αριστερά, η ολική, δεν προετοιµάζει το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό έδαφος γι' αυτό. ∆εν συνειδητοποιεί πως και την απόλυτη πλειοψηφία να πάρει, δεν έχει δηµιουργήσει τις κοινωνικές συµµαχίες για να µπορέσει να κυβερνήσει. Η ενωµένη Ευρώπη δεν είναι ενωµένη ούτε καν οικονοµικά, πολύ περισσότερο, πολιτικά. Η Ευρωζώνη δεν έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο της διάλυσής της, επειδή δεν έσπασε ο ασθενής κρίκος της Ελλάδας. Αν οι λαοί τής Ευρώπης, που δοκιµάζονται, και τα 25 εκατοµµύρια των ανέργων και τα 5,5 εκατοµµύρια των νέων δεν αντιδράσουν, για τη δηµιουργία της δικής τους οµοσπονδιακής δηµοκρατικής ενωµένης Ευρώπης της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης και της ισότητας µέσα στη διαφορετικότητα της κάθε χώρας, µε πνεύµα ελευθερίας και αδελφότητας, τότε θα είναι ανάξιοι της ιστορίας τους και ο ∆ιαφωτισµός της θα έχει βυθιστεί στο σκοτάδι. Σήµερα χρειάζεται ένας νέος διαφωτισµός, που θα στοχεύει στον εξανθρωπισµό των ανθρώπων και των κοινωνιών, γιατί έχει επικρατήσει ο καταναλωτικός αλλοτριωτικός καπιταλισµός της βαρβαρότητας, όπου η επιτάχυνση καταστρέφει τη µνήµη και τη σκέψη. Η ολική Αριστερά µένει ακόµα σε µια οικονοµιστική πολιτική των ποσοστών και θεωρεί πως όταν έρθει στα "πράγµατα" θα τα κάνει καλύτερα! Ακούσαµε λόγια ανέξοδα και διφορούµενα που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση, η οποια αδυνατεί να αντιµετωπίσει τα προβλήµατα, που πολλαπλασιάζονται από τα «φοροµπηχτικά» µέτρα, που «την υποχρεώνουν» να πάρει. Τα 65 CD µένουν στα ράφια και οι φοροδιαφεύγοντες και αυτοί που ξέπλυναν και ξεπλένουν µαύρο χρήµα παραµονεύουν και καλύπτονται πίσω από τις ελάχιστες µεµονωµένες περιπτώσεις, που βλέπουν το φως της δηµοσιότητας. Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε και ο Βενιζέλος σε συνέντευξή του στην εφηµερίδα «FAZ» στο Βερολίνο «... αν δεν δείξουν κατανόηση για τα εληνικά αιτήµατα [...] τότε θα µπορεί να έρθει στην Αθήνα στην εξουσία ένα ευρύ µέ-

Ενεργοί


˜}šŽ

τωπο αντι-ευρωπαϊκών δυνάµεων από την άκρα δεξιά µέχρι την άκρα αριστερά, το οποίο και θα απορρίψει ενδεχόµενη αποπληρωµή των δανείων...». ∆εν θα µπορούσε να µη µιλήσει για την πολιτική των δύο άκρων, που σκοπίµως τα εξισώνει, ελπίζοντας να διασώσει την κατάρρευση του κόµµατός του, έχοντας γατζωθεί στην κυβέρνηση της Ν.∆. Ο Ξηρός έγινε βούτυρο στο στόµα τους για να στριµώξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει κάποιους κατά τον ανεκδιήγητο Τατσόπουλο, συµπαθούντες της «17Ν».

Ενεργοί

Όλοι βλέπουν πως ο ευρωσκεπτικισµός µεταβάλλεται σε µέτωπο αντιευρωπαϊκό, δηλαδή εναντίον της Ενωµένης Ευρώπης, της Γερµανίας και του κεφαλαίου, που ξεπερνάει τα όρια της Ελλάδας. Χρειάζεται βαθιά ψυχή και βαθιά πολιτική, που θα εµπνέει και θα πείθει πως είναι εφικτό µε τη συµµετοχή, την ενεργητική του καθενός, το µέρος να γίνει στήριγµα και αγκωνάρι για να δηµιουργηθεί το όλον της πολιτικής. Κι αυτό µπορεί να γίνει, όταν συνειδητοποιήσουµε εν τοις πράγµασι πως ο πολιτισµός δεν είναι συµπλήρωµα της πολιτικής, αλλά το όλον της ύπαρξής µας. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 7


˜}šŽ

Βία και ∆ικαιοσύνη του Γ. ΠΑΠΑ∆ΟΠΟΥΛΟΥ-ΤΕΤΡΑ∆Η

Ένα από τα συχνότερα ερωτήµατα, που µπαίνουν στο τραπέζι της πολιτικής είναι αν µπορεί µια κοινωνία να περάσει από την ανωµαλία στη οµαλότητα µε ήπιο τρόπο. Θεωρητικώς, θα έπρεπε. Για την ακρίβεια, τη συµφέρει. Επειδή όµως η πολιτική είναι η επιστήµη του εφικτού, δηλαδή του πρακτέου, δηλαδή του έµπρακτου και όχι του θεωρητικού, η ιστορία έχει αποδείξει, ότι µόνο σε εξαιρέσεις µπορεί µια κοινωνία να περάσει από την ανωµαλία στην οµαλότητα ήπια και οµαλά. Και προϋπόθεση σ' αυτές τις εξαιρέσεις ήταν η λειτουργία µιας Αληθινής ∆ικαιοσύνης. Η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγµή σ' αυτό το στάδιο. Της έκρηξης. Το διεφθαρµένο κοµµατικό σύστηµα, που δηµιούργησε ένα διεφθαρµένο κράτος και εξέθρεψε µια διεφθαρµένη ιδιωτική οικονοµία, πεθαίνει !για την ακρίβεια, πέθανε! χωρίς να πεθάνει, όµως, γιατί αντιστέκεται σθεναρά µέχρις εσχάτων !τραβώντας µαζί του στον τάφο και τη χώρα ολόκληρη. Αδιάψευστοι µάρτυρες της κατάστασης είναι η απόλυτη απραξία και αντίσταση σε κάθε αλλαγή, που επιδεικνύεται από τις εδώ και τέσσερα χρόνια κυβερνήσεις σε κάθε κοµµάτι λειτουργίας του δηµόσιου και ιδωτικού τοµέα. Από το αξιοκρατικό ξεκαθάρισµα του υπαλληλικού προσωπικού, µε γνώµονα την αναδιανοµή ολόκληρου του προσωπικού σε χρήσιµες θέσεις πραγµατικής και στην πράξη εργασίας και όχι σε απλώς κοµµατοψηφοθηρικές θέσεις ηµιαπασχόλησης, άχρηστες για το κοινωνικό σύνολο, µέχρι: •

τη διάλυση των µηχανισµών προµηθειών υγείας, κατασκευών, αναλώσιµων, εξοπλισµών, πολιτικού και στρατιωτικού υλικού

τη διάλυση του αντικοινωνικού προστατευτισµού κάθε επαγγελµατικής συντεχνίας, που µέχρι σήµερα υπηρετεί µόνο τα µέλη της σε βάρος του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου

τη διάλυση της ασυδοσίας µελών του προσωπικού της Υγείας, της Παιδείας, της Ακίνητης Περιουσίας, των Συνεταιρισµών, των Μεταφορών, των Εταιριών στις λεγόµενες Κοινωφελείς Υπηρεσίες ∆ηµοσίου Συµφέροντος, που κερδοσκοπούν υπέρ εαυτών σε βάρος της οικονοµίας και της ποιότητας ζωής των Πολιτών, στους οποίους υποτίθεται ότι παρέχουν υπηρεσίες

8 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

τη διάλυση των κυκλωµάτων εµπορίας και διακίνησης κάθε είδους Ενέργειας, καθώς και των κυκλωµάτων στις Μεταφορές, που ανεβάζουν κατά πολύ το κόστος ζωής των Πολιτών.

Τη διάλυση των κυκλωµάτων διαπλοκής του κοµµατικού κράτους µε τον υπόκοσµο της Οικονοµίας, που λυµαίνεται την καθηµερινή ζωή των φορολογούµενων, των εταιριών και των νόµιµων πολιτών, µέσω των οικονοµικών υπηρεσιών εφόρων και τελωνειακών, αστυνοµικών, δηµοσιογράφων, δικηγόρων, µηχανικών, συµβολαιογράφων και ποικίλων υπαλλήλων σε δηµοτικές και δηµόσιες υπηρεσίες, και την αρχή εκτεταµένης δικαστικής έρευνας για ξεκαθάρισµα της Κόπρου του Αυγείου και παραποµπή στη ∆ικαιοσύνη όλων των ενόχων: πολιτικών, ένστολων και πολιτών, που εµπλέκονται σε απιστία κατά την υπηρεσία, κατασπατάληση και διασπάθιση δηµοόσιου χρήµατος. Όσοι ζουν δραστήρια σ' αυτή τη χώρα διαπιστώνουν καθηµερινά εδώ και χρόνια, ότι όλοι σχεδόν οι νόµοι και τα συνοδευτικά προεδρικά διατάγµατα ή οι υπουργικές αποφάσεις (κυρίως αυτάνδρου έχουν ψηφιστεί από τις εκάστοτε Βουλές προστατεύουν τους εργοδότες, αλλά όχι τους εργαζόµενους. Προστατεύουν τους κλέφτες, αλλά όχι τους κλεπτόµενους. Προστατεύουν τους απατεώνες, αλλά όχι τους έντιµους. Προστατεύουν τους µεγάλους παράνοµους (και φυλακίζουν τους µικρούς) αλλά όχι τους νόµιµους. Προστατεύουν εν τέλει τους ισχυρούς, αλλά όχι τους αδύναµους. Αυτοί οι νόµοι, που έχουν ψηφιστεί από τις Βουλές των τελευταίων τουλάχιστον 25 χρόνων, καθώς και τα διατάγµατα µε τις αποφάσεις, που τους συνοδεύουν, έχουν από κάτω υπογραφές και ονοµατεπώνυµνα. Έχουν ψήφους κοµµάτων. Έχουν προέδρους και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους. Έχουν επώνυµους, που ευθύνονται. Έχουν αυτούς, που µε τις υπογραφές τους έχουν βάλει την ταφόπλακα στη ∆ηµοκρατία, στην Ισοπολιτεία και στη ∆ικαιοσύνη προς Όφελος του Λαού και έχουν εγκαθιδρύσει ένα κράτος διεφθαρµένων µηχανισµών και προσώπων. Ένα κράτος κλέφτη σε βάρος του λαού, και τα κυριότερο, διαφθορέα του λαού. Στον οποίο έχουν φυτέψει τη νοοτροπία της διαφθοράς στην καθηµερινή του ζωή. Για να µπορέσει να επιζήσει σ' αυτόν τον διαφθερεώνα. Αυτό το κράτος που εισπράτει τα οφειλόµενα µε τόκο από την πρώτη ώρα, αλλά επιστρέφει τα δικά του οφειλόµε-

Ενεργοί


˜}šŽ

να άτοκα, διατηρώντας και το θρασύ δικαίωµα να µην τα επιστρέφει, αυτό το κράτος, που καθυποτάσσει τους εργαζόµενούς του µέσα από βρώµικες συνδικαλιστικές συναλλαγές, αυτό το διεφθαρµένο συνοθήλευµα σιχαµερών συναλλαγών στην καθηµερινότητα αφού εξάντλησε τα όρια της οικονοµικής του δυνατότητας να ζει µε ξένα κόλυβα, τώρα ξεψυχάει, χρεώνοντας το λογαριασµό του στα θύµατά του, παραµένοντας το ίδιο αλώβητο!! Αυτοί που το έχτισαν, το προώθησαν και το καρπώθηκαν κυβερνάνε και σήµερα τον τόπο. Ακαταδίωκτοι και ατιµώρητοι. Το χειρότερο: θρασσείς κουνάνε το δαχτυλάκι απειλητικά σε κάθε απόπειρα να κουνηθούν από τις καρέκλες τους. Σε κάθε απόπειρα να αλλάξει το κράτος τους. Υπερασπίζονται το νοσηρό τους δηµιούργηµα µε τέτοιο πείσµα, που βυθίζουν τη χώρα σε ακόµα µεγαλύτερη φτώχεια, αποµυζώντας τον κόπο, τη δουλειά και τις οικονοµίες ενός λαού εδώ και 4 χρόνια χωρίς αποτέλεσµα. Χωρίς οι ίδιοι να χάνουν τίποτε από την εξουσία και την περιουσία τους. Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί των κοµµάτων εξουσίας δεν έχουν καταλάβει, ότι µε την πολιτική νοοτροπία, που ακολούθησαν και ακολουθούν, η χώρα απειλείται πραγµατικα µε µακελειό. Αλλά από το λαό εναντίον Ντούσαν παραµένουν ακαταδίωκτοι και ατιµώρητοι όσοι έχουν,

αδικοπραγώντας και αδικονοµώντας, σπρώξει το λαό στον σηµερινό του εξευτελισµό. Σε όποια παράταξη και αν ανήκουν. Η φάρσα της πολιτικής ευθύνης, πίσω από την οποία κρύβονται οι πολιτικοί πρέπει κάποτε να τελειώσει. Τα δεινά του λαού έχουν ονοµατεπώνυµα. Όπως έχουν και αυτοί που τα προκάλεσαν. Η ευθύνη όσων διαχειρίζονται οικονοµία και ζωές δεν είναι άυλη. Υπάρχει ενώπιον των νόµων. Όπως υπάρχει, κάθε µέρα, και για τις ευθύνες των πολιτών. Η σηµερινή απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας δεν είναι ένα αδίκηµα ακαταδίωκτο. Ούτε το σύστηµα διαπλοκής και διαφθοράς, που λυµαίνεται τη χώρα είναι ακαταδίωκτο. Ούτε µπορεί ο λαός να πληρώνει µονίµως τις αυθαιρεσίες των διαχειριστών της τύχης τούτο κυριότερο: ∆εν µπορεί να προχωρήσει η χώρα όσο τις τύχες της ορίζουν εκείνοι που την κατέστρεψαν. Σ' αυτή τη χώρα γεννήθηκε η Τραγωδία. Την οποία ζει µονόπλευρα ο λαός. Που περιµένει τη Λύτρωση. ∆εν υπάρχει λύτρωση χωρίς Κάθαρση. Και δεν υπάρχει κάθαρση χωρίς Νέµεση. Αλλά, η νέµεση προϋποθέτει βία. Κατά των Υβριστών του λαού. Η ∆ικαιοσύνη πρέπει να πάρει το λόγο µε καθαρότητα, συνέπεια και διάρκεια. Γιατί, αλλιώς, θα τον πάρει µια µέρα βίαια ο λαός. Ŷ

Ενεργοί

“­! !©¤º²±¶¥­! µ©!¢°²»¹!¶²»¹!¥±¥«±³µ¶©¹! ©»¶»º­µvŸ±¬!¯¥­!¨¬v­²»´«­¯ !º´²±­‘"

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 9


˜}šŽ

Πού θα βρούµε τα λεφτά; της ΕΥΗΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ Αρχιτέκτονας - Πολεοδόµος - Μέλος των Ενεργών Πολιτών

Ε

πειδή οι πραγµατικές εικόνες-ιστορίες δίνουν τις καλύτερες απαντήσεις, εγώ θα πάω µία επίσκεψη στο χωριό µου την Νεράιδα Τρικάλων, εκεί επάνω στα Τζουµέρκα και σε υψόµετρο 1100 µ. και πάνω. Στην περιοχή υπάρχουν παραδοσιακά κτηνοτροφικά χωριά µικρά ή µεγαλύτερα όπου παρήγαγαν εξαιρετικό βούτυρο, τυρί, φέτα και βέβαια υπέροχα κρέατα από ζώα ελεύθερης βοσκής. Αναµφίβολα δύσκολη ζωή τόσο στο χώρο εργασίας τους όσο και στο επίπεδο ζωής της οικογένειάς τους λόγω έλλειψης κοινωνικών παροχών, πολιτιστικών και παροχών παιδείας. Ήρθε όµως η εποχή της “αλλαγής”, όπως µε µια λέξη υποσχέθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Μπήκαµε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και, ώ τι θαύµα, δόθηκαν οι επιδοτήσεις για την ανάπτυξη της περιφέρειας. Χρόνος επίσκεψής µου ο Φλεβάρης του 2012. Τα χωράφια στρωµένα µε λίγο χιόνι. Πολύ ευχάριστο το περπάτηµα για µας τους ανθρώπους της πόλης. Παρέα µε τον ξάδερφό µου τον Χρήστο πήγαµε µέχρι τη στάνη του. Εκτρέφει περίπου 60 ζώα (γελάδια-µοσχάρια). Μία πρόχειρη αποθήκη από λαµαρίνες γεµάτη τροφή και έξω στο χιόνι τα ζώα. Πήρε στην πλάτη του την “µπάλα” από χόρτο και άρχισε να την µοιράζει στα ζωντανά πάνω στο χιόνι. Εδώ οφείλω να σηµειώσω ότι αυτά τα ζώα σφάζονται από 60 έως 80 άντε 100 κιλά. Ο ξάδερφός µου ο Χρήστος γεννήθηκε-µεγάλωσε-ζει σ’ αυτό το χωριό, που τον χειµώνα εδώ και µερικά χρόνια ζουν µόνο 20-25 άτοµα. Το 2012 ήταν και η τελευταία χρονιά που λειτούργησε ∆ηµοτικό Σχολείο στη ∆ιευρυµένη Κοινότητα Νεράιδας (6 χωριά). Ο ξάδερφός µου ο Χρήστος όπως και οι υπόλοιποι κτηνοτρόφοι στο χωριό µου, επιδοτούνται για κάθε ζώο που έχουν. Μερικοί δηλώνουν και κανένα ζώο επιπλέον µια και έτσι είναι το «σύστηµα» προκειµένου να πάρουν κάτι παραπάνω. Έτσι όταν ο Πάγκαλος τους είπε ότι όλοι µαζί τα φάγαµε αυτοί ένοιωσαν κλέφτες και προσευχήθηκαν διπλά για συγχώρεση αµαρτιών. Στό ερώτηµά µου «γιατί Χρήστο αφού δικαιούσαι επιδότησης να κατασκευάσεις έναν ωραίο στάβλο για τα ζώα να µην είναι στο κρύο» µου απάντησε: «Εύη για να πάρω επιδότηση πρέπει πρώτα να ξοδέψω καµµιά 20αριά χιλάδες ευρώ και άν την πάρω. Να λαδώσω κιόλας»... 10 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Πράγµατι έπρεπε να πληρώσει: Ŷ αρχιτέκτονα για τα σχέδια και την έκδοση της οικοδοµικής άδειας Ŷ οικονοµολόγο για την οικονοµικοτεχνική µελέτη Ŷ περιβαντολόγο για την περιβαλλοντική µελέτη Ŷ γεωπόνο σύµβουλο Ŷ κάποιο γραφείο για την προώθηση του φακέλλου και άν... Πώς να τα κάνει όλα αυτά ο κτηνοτρόφος Χρήστος απ’ την Νεράιδα Τρικάλων; Έτσι λοιπόν χωρίς δυνατότητες και διεξόδους, µε την οικογένεια στην πόλη για να σπουδάσουν τα παιδιά, παρέµεινε στα παλιά πίνοντας κανένα τσίπορο παραπάνω, να πνίγει το φόβο του µήπως ανακαλύψουν πως τα έφαγε µαζί µε τον Τσοχατζόπουλο, τον Λιάπη και λοιπούς... Σκέφτοµαι τώρα εγώ η αρχιτέκτονας ελεύθερος επαγγελµατίας ενάντια στα συµφέροντά µου βέβαια... Άν; Άν λέω είχαµε ή θέλουµε να δηµιουργήσουµε ένα οργανωµένο κράτος όπου ο αρχιτέκτονας, ο οικονοµολόγος, ο περιβαντολόγος, ο γεωπόνος, δηµόσιοι υπάλληλοι, όλοι, σχεδίαζαν τον σύγχρονο στάβλο του Χρήστου και τον κατασκεύαζε µε χρήµατα της επιδότησης που τόσα χρόνια του δίνουν στο χέρι, τον δίδασκαν κιόλας πώς να περιποιείται τα ζώα του το αποτέλεσµα ποιό θα ήταν; Ο Χρήστος να εργάζεται σε εξαιρετικές συνθήκες που θα ζήλευε και η κόρη του που τελείωσε Τ.Ε.Ι ζωικής παραγωγής και σήµερα είναι άνεργη. Τα ζώα του θα αποκτούσαν πολλαπλάσιο βάρος στο ίδιο χρονικό διάστηµα. Άρα ο Χρήστος θα κέρδιζε από την πώληση του επιπλέον κρέατος. Θα απαιτείτο για τη χώρα πια, µικρότερη ή και καθόλου εισαγωγή κρέατος. Άρα µικρότερη εξαγωγή συναλλάγµατος. ∆ηµιουργία µιας χώρας µε αυτάρκεια στη διατροφική αλυσίδα σε µεγάλο ποσοστό. Επιστροφή των νέων στην περιφέρεια (αποκέντρωσηπεριφερειακή ανάπτυξη). Και βέβαια όλα τα παραπάνω δηµιουργούν ελεύθερα επαγγέλµατα στον ιδιωτικό αγροτικό τοµέα µιά και γύρω απ’ το παράδειγµα που ανέπτυξα µπορούν να δηµιουρ-

Ενεργοί


˜}šŽ

γηθούν πολλές µεταποιητικές οικογενειακές δραστηριότητες και µε κάλυψη της τοπικής κατανάλωσης των προϊόντων, και γιατί όχι, και εξαγωγές. Για να γίνουν αυτά είναι προαπαιτούµενο, ένας σωστά οργανωµένος, παραγωγικός δηµόσιος τοµέας, ένα κράτος που φροντίζει τον άνθρωπο, που τον επιµορφώνει, που του παρέχει τη δυνατότητα δηµιουργίας κοινωνίας και όχι αποµονωτισµού. Ένα κράτος που του διαµορφώνει συνθήκες ασφάλειας για την οικογένειά του, την υγεία τους, τη µόρφωση των παιδιών του. Ένα κράτος που του διαµορφώνει υγιές εµπορικό δίκτυο για τα προϊόντα του, τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και στις εξαγωγές. ∆ηλαδή, ένα κράτος που σχεδιάζει και έχει την ευθύνη του σχεδίου. Για όλα τα παραπάνω, δεν χρειάστηκε να διαθέσουµε ούτε ένα ευρώ πέραν αυτών που ήδη διαθέταµε µέχρι σήµερα χωρίς παραγωγικό αποτέλεσµα. Θα µε ρωτήσει κανείς, οι κυβερνώντες τόσα χρόνια δεν ήξεραν να τα κάνουν όλα αυτά; Μα και βέβαια! Όµως, δεν θα πουλούσαν εξυπηρέτηση στον χωριανό µου ώστε να τους ψηφίζει, χωρίς να του δίνουν τη δυνατότητα να επιµορφωθεί, να καλυτερέψει τις συνθήκες της προσωπικής του ζωής. Έτσι, τον κρατούν στον φόβο και την εξάρτηση. Άν δεν φρόντιζαν να ερηµώσουν τα χωριά, δεν θα αι-

Ενεργοί

τιολογούσαν τον Καποδίστρια και στη συνέχεια τον Καλικράτη, ώστε να δηµιουργούν ένα απόλυτα ελεγχόµενο-συγκεντρωτικό κράτος εύκολα µεταβιβάσιµο στον ιδιωτικό τοµέα. Άς προχωρήσουµε λοιπόν µε θάρρος, χωρίς φόβο, σε µια ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τοµέα, στη µεταποίηση των προϊόντων τους, σ’ αυτή την υπέροχη χώρα µε αυτό το υπέροχο κλίµα. Να δόσουµε την ευκαιρία στους ανθρώπους της επαρχίας να νιώσουν παραγωγικοί και αξιοπρεπείς στον τόπο που γεννήθηκαν και που θέλουν να ζουν. Έτσι, από επιλογή θα υπάρξει η περίφηµη περιφερειακή ανάπτυξη που πρεσβεύει η αριστερά, αλλά απαιτεί και η ισόρροπη ανάπτυξη. Για αυτά δεν χρειάζεται να ξοδέψουµε ούτε ένα ευρώ. Αντίθετα διαµορφώνουµε ένα απαραίτητο δηµόσιο, σωστά οργανωµένο, µε αξιοκρατία, διαφάνεια. Ουσιαστικά παραγωγικό και συµπαραστάτη στον ιδιωτικό τοµέα. Αυτά πρέπει να γίνουν κτήµα των Ελλήνων πολιτών ώστε να φύγει ο φόβος πως χωρίς τα δάνεια των «τοκογλύφων» δεν µπορούµε να ζήσουµε. Πρέπει µε τη δύναµη του χαρακτήρα των Ελλήνων, µε τον ήλιο, τα βουνά και τη θάλασσά µας, να απαντήσουµε: «Εµείς θα τα βγάλουµε πέρα χωρίς δανεικά». Θα παράγουµε τα δικά µας προϊόντα, θα αξιοποιήσουµε τις δικές µας δυνάµεις µε πρόγραµµα, δουλειά και εντιµότητα. Αυτός είναι ο πλούτος µας. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 11


˜}šŽ

Παραγωγική ανασυγκρότηση και πολιτισµική αναγέννηση ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ Μέλος των Ενεργών Πολιτών

Σ

την πολιτική συγκυρία κυριαρχεί η επίθεση που δέχεται η χώρα και ο λαός µας. Επίθεση σε όλα τα επίπεδα, οικονοµικό, πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό. Επίθεση που εξελίσσεται µε όπλα την ύφεση και τις µνηµονιακές πολιτικές λιτότητας, έχοντας τους εξής στόχους: • Την καταλήστευση του φυσικού πλούτου της πατρίδας µας, µε στόχο τη µετατροπή της χώρας σε αποικία. • Τη φτωχοποίηση του λαού, µε στόχο τη µετατροπή του από πολίτες µε δικαιώµατα σε πληθυσµό προς διαχείριση. • Την εµβάθυνση του καπιταλισµού, µε τη λεηλασία του µικροµεσαίου κεφαλαίου και την ενσωµάτωση των εγχώριων µέσων παραγωγής στις πολυεθνικές ελίτ.

• Το δικαίωµα του ελληνικού λαού στην εκµετάλλευση του φυσικού πλούτου της πατρίδας µας και η δίκαιη κατανοµή του οφέλους σε όλο το λαό. Το δικαίωµα αυτό υποδηλώνει τον αγώνα που δίνουµε για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. • Το δικαίωµα των τοπικών κοινωνιών να συναποφασίζουν στον καθορισµό των χρήσεων γης και στον χαρακτήρα της ανάπτυξης, µε κοινωνική συνοχή. Το δικαίωµα αυτό υποδηλώνει τον αγώνα που δίνουµε για λαϊκή κυριαρχία και άµεση δηµοκρατία. • Το δικαίωµα των µελλοντικών γενιών στην ανάπτυξη και ευηµερία. Η προστασία του περιβάλλοντος και η αειφορική ανάπτυξη αποτελούν αδιαπραγµάτευτα κριτήρια του αγώνα µας.

Η απάντηση

Η ισορροπία

Απέναντι σ’ αυτή την επίθεση οφείλουµε να απαντήσουµε άµεσα, µε ένα σύγχρονο και ριζοσπαστικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας. Το περιεχόµενό του αφορά και τους τρεις συντελεστές παραγωγής και τις µεταξύ τους σχέσεις:

Μεταξύ των δικαιωµάτων αυτών είναι ανάγκη να βρεθεί µια ισορροπία. Ισορροπία που θα στεριώσει πάνω στον θεµέλιο λίθο της αναγέννησης της παιδείας και του πολιτισµού. Η παραγωγική ανασυγκρότηση, µε το χαρακτήρα που περιγράφεται παραπάνω, δεν πρόκειται να εφαρµοστεί µε επιτυχία, αν δε θεµελιώνεται:

• Την ανασυγκρότηση των µέσων παραγωγής, των κεφαλαιοκρατικών υποδοµών και των τραπεζών, δηλαδή του κεφαλαίου. • Την αναµόρφωση του εργασιακού και ασφαλιστικού περιβάλλοντος και των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή της εργασίας. • Τον ανακαθορισµό της εκµετάλλευσης των φυσικών πόρων γενικά (νερό, ενεργειακοί πόροι, ορυκτός πλούτος κτλ.), καθώς και την ανάπτυξη της πρωτογενούς αγροτικής παραγωγής. Τα κριτήρια Η κατεύθυνση που θα δοθεί στην ανασυγκρότηση αυτή, επιβάλλει τον καθορισµό ενός σαφούς κανονιστικού πλαισίου, επιβάλλει δηλαδή τη θέσπιση συγκεκριµένων κριτηρίων. Τρία κριτήρια, τρία δικαιώµατα που οφείλουµε να περιφρουρήσουµε: 12 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

• Στην αναµόρφωση του εκπαιδευτικού συστήµατος, µε στόχους τόσο την πλατιά µόρφωση του λαού, όσο και την εξειδίκευση του ανθρώπινου δυναµικού της χώρας σε συγκεκριµένους τοµείς των επιστηµών. • Στην αναγέννηση της παιδείας, µε στόχο την κοινωνία των ενεργών πολιτών που θα οδηγήσει σε µια πραγµατική δηµοκρατία, µε το λαό κυρίαρχο στον τόπο του. • Στην πολιτισµική αναγέννηση, που θα αποτελέσει τον πυρήνα µιας ανελικτικής πορείας, αντίστροφης ακριβώς του φαύλου κύκλου που ζούµε. Μιας πορείας ανόδου που θα ξεκινά από τον πολιτισµό και την παιδεία και θα καταλήγει στην πολιτική, κοινωνική και οικονοµική ζωή του τόπου.

Ενεργοί


˜}šŽ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ Τοπική Κοινωνία (Λαϊκή Κυριαρχία - Άµεση ∆ηµοκρατία)

ΕΡΓΑΣΙΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Αναγέννηση Παιδείας & Πολιτισµού

Λαός & Έθνος (Εθνική Ανεξαρτησία Κοινωνική ∆ικαιοσύνη)

ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ

Η δίνη στην οποία έχει περιπέσει η χώρα και ο λαός µας κατατρώγει πλέον όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Εκφασισµός της πολιτικής, γενοκτονία της κοινωνίας και κίνδυνος διαµελισµού της χώρας σε ειδικές οικονοµικές ζώνες. Απέναντι σ’ αυτή την κρίση που άρ-

Πληροφορούµε τους αναγνώστες που κινούνται στην Αθήνα, που δεν είναι συνδροµητές του περιοδικού µας, και κάποιος φίλος τούς συνιστά να το αγοράσουν, ότι θα το βρουν και στα εξής βιβλιοπωλεία:

Ενεργοί

Ì Ì Ì Ì Ì Ì

Μελλοντικές γενιές (Περιβάλλον - Αειφορία)

χισε ως οικονοµική, το αντίδοτο δεν κρύβεται σε ένα νέο «οικονοµισµό» από τα παλιά, αλλά στην αστείρευτη δύναµη του λαού µας για αναγέννηση του πολιτισµού, της παιδείας και της τέχνης. Και δόξα το λαό µας, διαθέτει µεγάλο πλούτο “πολιτιστικών αντισωµάτων”. Ŷ

ΘΕΜΕΛΙΟ Σόλωνος 85 ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ασκληπιού 1 ΙΑΝΟΣ Σταδίου 24 ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΙΑ Μαυροµιχάλη 7 ΠΑΠΥΡΟΣ Μαιανδρουπόλεως 43, Αµπελόκηποι ΚΙΒΩΤΟΣ ∆ραγάτσι 1, Πειραιάς

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 13


˜}šŽ

Πόσο θα αντέξουν τα υπερχρεωµένα νοικοκυριά; Θα αφήσουµε να µας πάρουν τα σπίτια µας; της TZENΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑ Βουλευτής Β΄ Πειραιά ΣΥΡΙΖΑ

Τ

ι να αναλύσουµε για τον ΕΝΦΙΑ, που πέρασε στο νοµοσχέδιο για τα ακίνητα, το Υπουργείο Οικονοµικών; Τι να πρωτοκαταγγείλουµε; Σχεδόν ενάµισης χρόνος πέρασε από τότε που η Κυβέρνηση –τριµερής τότε- ξεκίνησε να διαβουλεύεται στο εσωτερικό της για το νέο νόµο που θα αντικαθιστούσε το περιβόητο χαράτσι και τον ΦΑΠ. Μάλιστα στο απόγειο του συνεχούς πάρε-δώσε µεταξύ του Υπουργείου Οικονοµικών και των Βουλευτών της Συµπολίτευσης, λίγο έλειψε να αποφασιστεί η συνέχιση της είσπραξης του χαρατσιού από τη ∆ΕΗ. Από ένα φόρο σχετικό µε τα ακίνητα, σε µια χώρα µε εξαιρετικά άδικη κατανοµή των φορολογικών βαρών, όπως είναι η Ελλάδα αυτή τη στιγµή, θα περίµενε κανείς το αυτονόητο. ∆ηλαδή, το κράτος να ενισχύσει τα έσοδά του, ζητώντας όµως από τα ανώτερα κοινωνικά στρώµατα να συνεισφέρουν περισσότερο και να κυνηγηθούν όσοι έχουν συσσωρεύσει, τα χρόνια της ανάπτυξης, τεράστιες περιουσίες, µε δεδοµένο ότι αρκετές από αυτές συνδέθηκαν µε φαινόµενα, φυσικά, φοροδιαφυγής. Η Κυβέρνηση µε τον ΕΝΦΙΑ επιτείνει την αδικία στο φορολογικό σύστηµα, παγιώνει την υπερφορολόγηση της µικρής και µεσαίας ιδιοκτησίας, αφού οι φόροι που θα εισπράττονται εφεξής από τα ακίνητα θα είναι 6,5 φορές µεγαλύτεροι από τα προ κρίσης επίπεδα. ∆εν προβλέπει αφορολόγητο και δεν προστατεύει την πρώτη κατοικία και την ιδιοκτησία. Ο βασικός φόρος του ΕΝΦΙΑ θα επιβάλλεται από το πρώτο τετραγωνικό µέτρο ανά ακίνητο, σε όλα τα ηλεκτροδοτούµενα και µη ακίνητα, σε οικόπεδα και αγροτεµάχια. Η φορολογία στηρίζεται σε εξωπραγµατικές αντικειµενικές αξίες που σε πολλές περιπτώσεις είναι υψηλότερες έως και 60% από τις εµπορικές αξίες, ενώ εµπεριέχουν και στρεβλώσεις στη διαµόρφωση των τιµών ζώνης από περιοχή σε περιοχή. ∆εν προστατεύει αυτούς που αντικειµενικά δεν µπορούν να πληρώσουν. Η Κυβέρνηση εµπαίζει τις αδύναµες κοινωνικές οµάδες, υποσχόµενη δήθεν εξαιρέσεις από το φόρο. Τα εισοδηµατικά και άλλα κριτήρια που θεσπίζει ως προϋποθέσεις καθιστούν

14 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

αδύνατη την ένταξη των πολιτών. Οι πολίτες δεν πρέπει να έχουν ληξιπρόθεσµες οφειλές στο δηµόσιο και τα ασφαλιστικά ταµεία, όπως λέτε. Εποµένως, ο άνεργος µε τεκµαρτό εισόδηµα από µία κατοικία και ένα αυτοκίνητο θα πρέπει να πληρώσει. Είναι δυνατόν να µη χρωστούν στο δηµόσιο, νοικοκυριά σε πλήρη οικονοµική αδυναµία; ∆εν είναι δυνατόν. Εκτός ελαφρύνσεων µένουν βέβαια και τα άτοµα µε βαριές αναπηρίες, όπως εγκεφαλική παράλυση, νοητική αναπηρία, αυτισµός, σύνδροµο ντάουν κλπ, που έχουν χαρακτηριστεί ανάπηροι σε ποσοστό 67%. Όµως, αυτό το νοµοσχέδιο φοροελαφρύνει σκανδαλωδώς, σε σχέση µε το τι ισχύει φέτος, την πολύ µεγάλη ακίνητη περιουσία, αφού στην κλίµακα του συµπληρωµατικού φόρου δεν συµπεριλαµβάνει την ανώτερη κλίµακα 2% του ΦΑΠ, που ίσχυε µέχρι σήµερα. Επιβαρύνει σηµαντικά τις µονοκατοικίες όπως στα χωριά, γιατί εκεί κυρίως, είναι διαδεδοµένη αυτή η ιστορία µε τις µονοκατοικίες- αφού πέρα από το κτήριο, θα επιβάλλεται επιπλέον φόρος και στο οικόπεδο ή στο αγροτεµάχιο που βρίσκεται το ακίνητο. Η Κυβέρνηση ψεύδεται, όταν ισχυρίζεται ότι το τελικό σχέδιο επιβάλλει µικρότερες επιβαρύνσεις στα αγροτεµάχια, σε σχέση µε το αρχικό σχέδιο. Το µόνο που κάνει είναι να απαλλάσσει από το φόρο όλα τα ακίνητα, για τα οποία έχει κυρωθεί µε νόµο σύµβαση παραχώρησης εκ µέρους του δηµοσίου. Οι επενδυτές που θα εκµεταλλευτούν τα ακίνητα που θα αγοράσουν από το δηµόσιο, όπως για παράδειγµα ο Αστέρας της Βουλιαγµένης που η πώλησή του ολοκληρώθηκε, θα έχουν ιδιαίτερη φορολογική αντιµετώπιση. Ο νέος φόρος ακινήτων θα συσσωρεύσει νέα ληξιπρόθεσµα χρέη στα ήδη υπερχρεωµένα νοικοκυριά, αφού σύµφωνα µε τα στοιχεία που παραθέτει το ίδιο το Υπουργείο, θα βεβαιωθούν 3,24 δισεκατοµµύρια, για να εισπραχθούν 2,65 δισεκατοµµύρια περίπου. Συνεπώς, θα δηµιουργηθούν 600 εκατοµµύρια νέα ληξιπρόθεσµα χρέη, µε δύο στους δέκα φορολογούµενους να µη µπορούν να πληρώσουν.

Ενεργοί


˜}šŽ Τέλος, ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος µε ελάχιστη ανταποδοτικότητα και αυτό, σε αντίθεση µε τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες όπου ο φόρος ακίνητης περιουσίας –οι περιουσίες εν γένει- κατευθύνεται σε συγκεκριµένες ανταποδοτικές δαπάνες και γι’ αυτό κυρίως αποτελεί πόρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στο νοµοσχέδιο που κατέθεσε µε τη µορφή κατ’ επείγοντος η Κυβέρνηση που αφορά τους πλειστηριασµούς και τη δηµιουργία Συµβουλίου ∆ιαχείρισης ∆ηµοσίου Χρέους, έχουν συµπεριληφθεί διατάξεις που αφορούν αλλαγές στον Κώδικα Είσπραξης ∆ηµοσίων Εσόδων, οι οποίες δηµιουργούν µια νέα σειρά φορολογικών ρυθµίσεων που επιβαρύνουν υπέρµετρα τις επιχειρήσεις και διαµορφώνουν ένα τοπίο φορολογικής τροµοκράτησης. Τα συµπεράσµατα που προκύπτουν από την επεξεργασία των στοιχείων έρευνας είναι:

γελµατίες και καταργείται το αφορολόγητο. Επιβολή προστίµου από 100-1000€ για την υποβολή τροποποιητικών δηλώσεων ΦΠΑ. Τροµο-ρυθµίσεις για κατασχέσεις χρηµάτων και περιουσιακών στοιχείων χωρίς ειδοποίηση, όπως και για την απροειδοποίητη είσοδο σε κατοικίες. Πολλές επιβαρύνσεις που διαλύουν το κοινωνικό κράτος. Πλήττεται από αυτή τη φοροληστεία η λαϊκή οικογένεια. Εµείς δεν θα αφήσουµε να συµβεί αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ µε τροπολογία που κατέθεσε πριν ένα µήνα, ζητούσε παράταση προθεσµίας αναστολής πλειστηριασµών και απαγόρευση άµεσης ή έµµεσης µεταβίβασης στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων σε Εισπρακτικές Εταιρίες.

Το 35% των νοικοκυριών έχει συσσωρευµένες οφειλές, στις οποίες εκτιµάται ότι δεν θα µπορέσει να ανταποκριθεί το επόµενο έτος. Το 28,1% των νοικοκυριών µε ιδιόκτητο σπίτι έχει στεγαστικό δάνειο. Αυτό σηµαίνει ότι περίπου 1εκ. νοικοκυριά έχουν δανειακά βάρη στο ακίνητο που διαµένουν. Ένα στα 3 νοικοκυριά φοβάται ότι θα χάσει το σπίτι του εξ αιτίας τόσο των συσσωρευµένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων). Η ανασφάλεια αυτή δηµιουργεί ένα φαύλο κύκλο αποεπένδυσης και κατάρρευσης των αξιών των ακινήτων. Με βάση τις νέες διατάξεις (άρθρο 7, παρ. 6, εδάφιο 1) που θα ισχύσουν από τις αρχές του 2014, από τη στιγµή που οποιοδήποτε ποσό φόρου καταστεί ληξιπρόθεσµο χρέος στην Εφορία θα επιβαρύνεται µε τόκους. Το επιτόκιο ορίζεται µε απόφαση του Γ.Γ. ∆ηµοσίων Εσόδων. Στην περίπτωση που παρέλθουν δύο µήνες από την ηµέρα που έγινε ληξιπρόθεσµο το χρέος, τότε ο οφειλέτης θα κληθεί να πληρώσει και πρόστιµο 10% επί του χρέους που δεν κατέβαλε εµπρόθεσµα. Μετά από ένα έτος το πρόστιµο διπλασιάζεται και γίνεται 20% επί του ποσού που οφείλεται, και µετά από δύο χρόνια 30%. Η διάταξη αυτή καταφέρεται εναντίον κάθε έννοιας κοινωνικής σύµβασης και δίκαιης οργάνωσης της πολιτείας. Οι ποινικές κυρώσεις συνεχίζουν να ισχύουν, ακόµα και όταν επέλθει συµβιβασµός. Ο συµβιβασµός πρέπει αυτόµατα να αναστέλλει κάθε ποινική διαδικασία, εκτός από τις περιπτώσεις σοβαρής φοροδιαφυγής µε πλαστά τιµολόγια. ∆ιατηρείται ο φόρος 26% στους ελεύθερους επαγ-

Ενεργοί

Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά µε τη φορολόγηση περιουσίας έχει καταθέσει πρόταση εδώ και αρκετούς µήνες στην ελληνική κοινωνία για διαβούλευση. Περιλαµβάνει καταγραφή σε περιουσιολόγιο –το λέµε συνέχεια αυτό- και µε σύγχρονες πραγµατικές αξίες του συνόλου της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Προβλέπει υψηλό αφορολόγητο όριο, έντονη προοδευτικότητα της κλίµακας και φορολόγηση στο σύνολο της περιουσίας και όχι ανά ακίνητο. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται ότι τα φτωχότερα κλιµάκια θα απαλλαγούν εντελώς ή θα επιβαρυνθούν, αν χρειαστεί, λίγο, ενώ τα ανώτερα κλιµάκια θα φορολογηθούν περισσότερο και επιπλέον και για µέσα αποθησαύρισης, για τα οποία ως τώρα απαλλάσσονταν.

Εµείς δεν θα αφήσουµε κανένα άνθρωπο στο ∆ΡΟΜΟ!!! ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 15


˜}šŽ

Το κενό γράµµα των «κεντροσοσιαλιστών» της ΚΑΤΕ ΚΑΖΑΝΤΗ Αν/τής Καθηγητής Κοινωνιολογίας Παν/µίου

Π

ατάω σε δυο βάρκες: οι πολιτικοί που ενστερνίζονται τη θεωρία της περιβόητης κεντροαριστεράς ή της σοσιαλδηµοκρατίας –διαλέγετε και παίρνετε ορολογία-, η οποία κινείται µεταξύ σοσιαλισµού και φιλελευθερισµού και «επιδιώκει τη δηµιουργία µιας µεικτής οικονοµίας της αγοράς µε στήριξη του κράτους πρόνοιας και υψηλή φορολογία στα µεσαία και υψηλά εισοδήµατα», όπως µας λέει και η Βικιπαιδεία, τι ακριβώς πράττουν σε συνθήκες κρίσης; Πέφτουν και πνίγονται: τούτο τουλάχιστον διδάσκει το ελληνικό παράδειγµα των τελευταίων ετών. ∆ιότι τα δύο κόµµατα (ΠΑΣΟΚ–∆ΗΜΑΡ) και η παραφυάδα τους (Κίνηση 58, κατ’ άλλους 57, 59 ή 60) που αυτοτοποθετούνται σε τούτο το χώρο, µε τις πολιτικές που στηρίζουν, δικαίως περιπίπτουν σε ιδεολογική ανυποληψία. Η φιλοσοφία του πολιτικού χώρου στα αριστερά του ! άλλου περιβόητου! κοινωνικού καπιταλισµού εµφανίστηκε αρχικώς ως η υπερασπίστρια θεωρητική δύναµη της αρχέγονης πάλης του ανθρώπου ενάντια στην τυχαιότητα και την αυθαιρεσία των κοινωνικών συνθηκών. «Ο καθένας σύµφωνα µε τις ικανότητές του, στον καθένα σύµφωνα µε τις ανάγκες του»: αν τούτη υπήρξε η βασική αρχή της µαρξιστικής αριστεράς, από αυτήν εµπνέονταν οι δεξιότερα κινούµενοι. Απορρίπτουν βέβαια την επανάσταση του προλεταριάτου και την ταξική πάλη, όχι όµως και το όραµα του κοινωνικού µετασχηµατισµού. Πρώτιστος στόχος τους είναι η µεταρρύθµιση του καπιταλισµού, ώστε να εγγυάται το τρίπτυχο υγεία, παιδεία, εργασία για τους πάντες. Κι αν στο δεύτερο µισό του 20ού αιώνα στην Ευρώπη οι λεγόµενες χριστιανοδηµοκρατικές κυβερνήσεις µιµούνταν τις σοσιαλδηµοκρατικές (κεντροαριστερές) σε δηµόσιες δαπάνες για κοινωνικούς σκοπούς, τα πράγµατα, ιδίως και µετά την πτώση του τείχους, άλλαξαν. Η προνοιακή πολιτική του κράτους, µε τη δηµιουργία ενός προστατευτικού ιστού για τους εργαζόµενους και τα δικαιώµατά τους αλλά και για τους ανέργους, εγκαταλείπεται και παρατηρείται µια γενικευµένη οπισθοχώρηση. Το κοινωνικό κράτος απειλείται ευθέως. Πρόταγµα πλέον γίνεται η οµαλή λειτουργία των αγορών, οι οποίες αυτορυθµίζονται δίχως κρατική παρέµβαση, και όχι η ευηµερία της κοινωνίας των ανθρώπων. Οι διαφορές µεταξύ «δεξιών» και «σοσιαλιστών» γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτες.

16 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Οι «κεντρο-σοσιαλιστές», αποµακρυσµένοι από τις ιδεολογικές αναφορές τους, γνήσιοι πατροκτόνοι, προχωρούν φονεύοντας τις θεωρητικές αναφορές τους (Μαρξ και µεταµαρξιστές) και εγκαταλείποντας τα αναλυτικά εργαλεία τους. Πώς, όµως, µπορεί ο οιοσδήποτε να δράσει πολιτικά χωρίς ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς; Η συνεχής διολίσθησή τους, σε επίπεδο θέσεων και πρακτικής, από τα δεξιά της κοµµουνιστικής αριστεράς, στο κέντρο και κατόπιν ολοένα δεξιότερα, είναι το θεωρητικό «κακούργηµα» που σταδιακά τους κατέστησε ανυπόληπτους πολιτικά. Το φαινόµενο είναι πανευρωπαϊκό. Στην Ελλάδα της κρίσης, επαληθεύεται η αρχή πως όταν το κεφάλαιο απειλεί, οι κεντρο-σοσιαλιστές ενδίδουν, χωρίς δεύτερη σκέψη. Πώς θα ’νοιωθε άραγε ο «αναθεωρητής» Μπερνστάιν σήµερα; Ο θεµελιωτής αυτού του πολιτικού χώρου θεωρούσε πως κάποια χρονική στιγµή οι εργάτες θα µπορούσαν, χωρίς επανάσταση, να αναλάβουν οι ίδιοι τη διεύθυνση των επιχειρήσεων. Αυτό θα γινόταν µε νοµοθετικές παρεµβάσεις ενός κοινοβουλίου στο οποίο σταδιακά οι σοσιαλιστές θα αποκτούσαν την πλειοψηφία. Τι έκαναν στο εδώ και τώρα οι αυτοαποκαλούµενοι επίγονοι του Μπερνστάιν; Πράξεις νοµοθετικού περιεχοµένου! Να τι κατάφεραν οι «ερασιτέχνες του ρεαλισµού, όπως τους ονοµάζει η Ρόζα Λούξεµπουργκ, «που δεν κουράζονται να φωνάζουν για τις θετικές επιτυχίες της κοινοβουλευτικής δράσης της σοσιαλδηµοκρατίας»: παρέα µε ό,τι πιο ακραίο έχει να επιδείξει η εν Ελλάδι δεξιά, εκθεµελίωσαν εργασιακές σχέσεις και κοινωνικό κράτος, κατάργησαν τις συλλογικές συµβάσεις, έκλεισαν νοσοκοµεία και σχολεία, στήριξαν τον πολιτικό σκοταδισµό µε την !επίσης διαβόητη! θεωρία των Άκρων. Θα έλεγε κανείς πως ο πολιτικός αφανισµός τους θα ήταν δίκαιη τιµωρία, αφού συνεπικούρησαν για να εφαρµοστούν οι πολιτικές που επέφεραν τα χειρότερα, δεινά για το λαό στη µεταπολεµική ιστορία,. Και τούτο διαφαίνεται από τις δηµοσκοπήσεις. Η πολιτική στάση, λοιπόν, των διαρκών εκχωρήσεων ΠΑΣΟΚ και ∆ΗΜΑΡ είναι το καλύτερο προς αποφυγήν παράδειγµα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκινούµε βέβαια από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, στοχεύουµε σε άλλο τέρµα. Ας προσέξουµε όµως: οι οπισθοχωρήσεις πληρώνονται. Ŷ

Ενεργοί


˜}šŽ

Η αριστερά χρειάζεται επίκαιρες επεξεργασίες και πειστικές απαντήσεις του AKH MΠΑ∆ΟΓΙΑΝΝΗ µέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Ζ

ούµε στην καρδιά µιας ζοφερής εποχής, το µαγκάλι έχει αντικαταστήσει το καλοριφέρ για πολλές οικογένειες και το σφυρί καραδοκεί για την πρώτη κατοικία πολλών. Η χώρα είναι πρώτη στην ανεργία, η µετανάστευση φαίνεται λύση για τους νέους, ξεπέρασαν τα 3 εκατοµµύρια οι ανασφάλιστοι που ψάχνουν για την πρωτοβάθµια φροντίδα της υγείας τους στα κοινωνικά Ιατρεία, ενώ ήδη κάποιοι πεθαίνουν πριν κατορθώσουν να νοσηλευτούν.

Η προκήρυξη εκλογών και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτές, είναι η ελπίδα αριστερών, και όχι µόνο, πολιτών. Παρόλα αυτά υπάρχει ένας κόσµος που ενώ διαπιστώνει ότι πλήττεται βάναυσα από τις εφαρµοζόµενες πολιτικές, την ίδια ώρα αντιµετωπίζει µε ερωτηµατικά και σκεπτικισµό την προοπτική αυτή. Χαρακτηριστικό είναι ότι στις δηµοσκοπήσεις, παρ’ ότι καταγράφεται η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και αντίθεση της µεγάλης πλειοψηφίας στην εφαρµοζόµενη πολιτική, το αίτηµα για άµεση προσφυγή στις κάλπες είναι ακόµη χαµηλά στις προτιµήσεις των πολιτών. Ερωτήµατα όπως «που θα βρείτε τα λεφτά», «τι θα κάνετε αν κοπεί η ρευστότητα» παίρνουν απαντήσεις που συχνά είναι δύσκολο να κατανοηθούν. Είναι γνωστό ότι για ένα µεγάλο κοµµάτι του ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την ευρωζώνη είναι προϋπόθεση για την επιτυχία ενός αναπτυξιακού ανορθωτικού προγράµµατος µιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Βεβαίως αυτή δεν είναι η πλειοψηφούσα άποψη και είναι σεβαστή η άποψη της πλειοψηφίας. Είναι όµως, την ίδια στιγµή, θέση σχεδόν όλων µας ότι στην εφαρµογή της πολιτικής της, η κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα υποκύψει σε εκβιασµούς που σχετίζονται µε τη ρευστότητα και δεν θα κάνει πίσω στην εφαρµογή του ανορθωτικού προγράµµατός της. Πόσο επαρκείς είναι, αλήθεια, απαντήσεις που περίπου θεωρούν ότι η Αριστερά θα ανατρέπει τα µνηµόνια και τις πολιτικές τους, θα ανοίγει νέους ελπιδοφόρους

Ενεργοί

δρόµους και η χώρα θα τροφοδοτείται ανελλιπώς µε ρευστότητα, όταν µάλιστα η καθυστέρηση των δόσεων χρησιµοποιείται σαν εργαλείο πίεσης και συµµόρφωσης των εθελόδουλων που κυβερνούν; Πρέπει να δίνεται απάντηση στο «τι θα κάνετε αν σας κόψουν τη ρευστότητα». Κι εδώ απαντήσεις του τύπου «θα προσφύγουµε στο λαό» δεν είναι επαρκείς. Στο λαό πρέπει να µπορούµε να καταθέσουµε πειστική πρόταση διεξόδου. Και διέξοδος υπάρχει µόνο σε σύγκρουση µε τις πολιτικές της ευρωζώνης και της ΕΕ. Ίσως κάποιοι να θεωρούν επαρκές επιχείρηµα ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, εθελούσια ή αναγκαστική, θα δηµιουργήσει µεγάλα προβλήµατα στους υπόλοιπους, ενώ άλλοι παραπέµπουν τη λύση του δράµατος σε µια γενικότερη αλλαγή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Το αποτέλεσµα, όµως, είναι η πολιτική µας να φαντάζει σε έναν κόσµο σαν µια πολιτική καλύτερης διαπραγµάτευσης από εκείνη της Ν∆ και του ΠΑΣΟΚ και όχι ανατροπής της πολιτικής τους. Η ανάγκη για επίκαιρες επεξεργασίες και τεκµηριωµένες απαντήσεις σε ερωτήµατα είναι αδιαµφισβήτητη. Αν δεν υπάρξουν τέτοιες θα µπορεί καθένας να καταστροφολογεί µε επιχειρήµατα περί «τεράστιας υποτίµησης», περί «αδυναµίας να βρούµε φάρµακα πετρέλαιο κ.λπ.». Είναι αναγκαία έστω τώρα η εκπόνηση τέτοιων επεξεργασιών µε αξιοποίηση επιστηµόνων διεθνούς κύρους που µπορούν να φωτίσουν τις επιπτώσεις της εξόδου από την ευρωζώνη µε τρόπο αντικειµενικό µακριά από τις καταστροφολογίες που ακούµε από διάφορους. Είναι βέβαιο εξ άλλου ότι πολλοί, εκτός από εµάς, µέσα κι έξω από τη χώρα, έχουν επεξεργαστεί και επεξεργάζονται για λογαριασµό των συµφερόντων τους το ενδεχόµενο της εξόδου της Ελλάδας. Αλίµονο αν φτάσουµε ανέτοιµοι στην κρίσιµη ώρα. ∆ιότι τότε µπορεί να επαληθευτούν οι στοχεύσεις του συστήµατος για ένα σύντοµο αριστερό διάλειµµα στην Ελληνική τραγωδία. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 17


—Œ˜}ˆˆ

Ιδρυτική Συνδιάσκεψη Νέων ΣΥΡΙΖΑ «Μπορούµε να ζήσουµε αλλιώς» Οι πολιτικές διαδικασίες κρίνονται σηµαντικές κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής τους αναφοράς. Η ιδρυτική συνδιάσκεψη των νέων ΣΥΡΙΖΑ που έγινε το τετραήµερο 1922 ∆εκεµβρίου στο ΣΙΝΕ Κεραµεικός ήταν αδιαµφισβήτητα µια κεντρική πολιτική διαδικασία, αφού η πολιτική της αναφορά βρίσκεται στο 70% των νέων ανέργων, σε ένα "νέο" Πανεπιστήµιο που σχεδιάζει και προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση στους νέους που µεταναστεύουν. Οι στόχοι και τα διακυβεύµατα ήταν λίγο ως πολύ αυτά που παραδοσιακά οι πολιτικές νεολαίες θέτουν ως κυρίαρχα. ∆ηµοκρατία, συµµετοχή, αντίσταση, ανατροπή, µόνο που στη σηµερινή συγκυρία αποχτούν άλλη βαρύτητα.

18 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Η νοελαία ΣΥΡΙΖΑ, είχε κι άλλο διακύβευµα όµως να αντιµετωπίσει. Ήδη από τους "µεγάλους" γνωρίζουµε ότι η διαδικασία εννιοποίησης των συνιστωσών είναι µια δύσκολη και επώδυνη διαδισία. Η επιτυχία τους µπορεί να κριθεί µόνο σε βάθος χρόνου. Το στοίχηµα πάντως, όπως και σε κάθε ανάλογη περίπτωση, εξακολουθεί: Οι νέοι-νέες ΣΥΡΙΖΑ θα µείνουν το άθροισµα των συνιστωσών τους ή θα γεννήσουν µια νέα δυναµική που θα εκφράσει και θα ανατρέψει; Σε κάθε περίπτωση, οι διαδικασίες συγκρότησης της νεολαίας !παρά τα όποια προβλήµατα! είναι µια προσπάθεια που γεννά ελπίδα και προσδοκίες. Στο µέτρο που µας αναλογεί οι ΠΟΛΙΤΕΣ συµµετέχουν και στηρίζουν τον δηµόσιο διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων. Μπ. Χ.

Ενεργοί


—Œ˜}ˆˆ

Πλουραλισµός στις απόψεις αυτονοµία στην οργάνωση του ΠΕΤΡΟΥ ΣΑΝΤΑΜΟΥΡΗ Μέλος Κ.Σ. Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Η

Πανελλαδική Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της Νεολαίας

 ΣΥΡΙΖΑ πραγµατοποιήθηκε µέσα σε ένα φόντο συ-

νολικής υποτίµησης της ζωής των νέων ανθρώπων. Οι όροι διαβίωσης της σηµερινής νεολαίας χειροτερεύουν διαρκώς σε όλα τα επίπεδα: από το χώρο εργασίας και την καθιέρωση µίας γκρίζας ζώνης επισφάλειας-ανεργίας, µέχρι τις αλλαγές στην παιδεία και την εµπέδωση ενός πιο ταξικού - αυταρχικού εκπαιδευτικού µοντέλου. Ταυτόχρονα το ζήτηµα της δηµοκρατίας και της υπεράσπισης των πολιτικών ελευθεριών γίνεται µείζον στο βαθµό που η κυβέρνηση εφαρµόζει µία πολιτική που βρίσκει αποκλειστικό στήριγµα στη φυσική και ιδεολογική καταστολή. Πολιτική που αδιαφορεί για τα µείζονα κοινωνικά προβλήµατα και ταυτόχρονα τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από τον φασισµό και την απειλή της Χρυσής Αυγής.

Παράλληλα, πολιτικό συµπέρασµα της Συνδιάσκεψης είναι η ανάγκη να δώσουµε εκ νέου νόηµα στη συµµετοχή της νεολαίας στην πολιτική ζωή. Άλλωστε το αξιακό µας πρόταγµα για κατάργηση της εκµετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κοινωνική απελευθέρωση δεν µπορεί παρά να έχει στον πυρήνα του τη δηµοκρατία και την πολιτική συµµετοχή. Με αυτή την έννοια, και γνωρίζοντας πως τα προβλήµατα που αντιµετωπίζει η νέα γενιά έχουν ιδιαίτερο χαρακτήρα, δηµιουργείται η ανάγκη για τη σύσταση µίας αυτόνοµης οργάνωσης νεολαίας. Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να στοιχειοθετήσει µία στρατηγική µε άµεση αναφορά στα σύγχρονα προβλήµατα των νέων που ταυτόχρονα θα διευρύνει τη δηµόσια σφαίρα δίνοντας χώρο έκφρασης στις νέες και τους νέους.

Την ίδια στιγµή που δέχεται αυτή την εκτεταµένη επίθεση, η σύγχρονη νεολαία διαθέτει ένα τεράστιο µορφωτικό και πολιτιστικό κεφάλαιο. Οι δυνατότητες της νέας γενιάς όµως συνθλίβονται στο έδαφος της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας, ενώ οι προσδοκίες της διαψεύδονται ενισχύοντας ένα αίσθηµα κοινωνικής αδικίας. Για όσες και όσους συµµετείχαµε στη Συνδιάσκεψη είναι σαφές πως µόνο ένα συνολικό σχέδιο ανατροπής της υφιστάµενης πολιτικής είναι δυνατό να βγάλει τη νεολαία από το αδιέξοδο. Οι µαζικοί νεολαιίστικοι αγώνες και η άνθιση εγχειρηµάτων κοινωνικής αλληλέγγυας οικονοµίας αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατροπή και µόνη φωτεινή διέξοδο προς ένα καλύτερο µέλλον. Το βασικό λοιπόν ζήτηµα που απασχόλησε τη Συνδιάσκεψη είναι η πυροδότηση κινηµάτων και εστιών αντίστασης και αλληλεγγύης µέσα στα οποία η νεολαία θα διαδραµατίζει καθοριστικό ρόλο. Αγώνες που θα υπηρετούν τον στόχο τής συνολικής ανατροπής και ταυτόχρονα θα ξεδιπλώνουν δηµιουργικά τις δυνατότητες της νέας γενιάς µεταπλάθοντάς την σε φορέα ριζοσπαστικοποίησης όλης της κοινωνίας. Η συγκρότηση µίας ολοένα πιο ριζοσπαστικής ταυτότητας της νέας γενιάς, µέσα από την επαφή µε την κοινωνική κίνηση και τις προοδευτικές τάσεις που αναπτύσσονται σε αυτήν, αποτέλεσε κεντρικό ζήτηµα συζήτησης. Άλλωστε η προβολή ενός συνολικά αντιπαραθετικού κοινωνικού παραδείγµατος που θα βάζει τις ανάγκες των πολλών σε πρώτο πλάνο προϋποθέτει «επιµονή» στο ιδεολογικό στοιχείο.

Ενεργοί

Τέλος η συγκρότηση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να καθρεφτίζει στις δράσεις και τη λειτουργία της, τις αξίες που υπερασπίζεται. Με αυτή την έννοια ο δηµοκρατικός χαρακτήρας της οργάνωσης που θα διασφαλίζει τον πλουραλισµό των απόψεων και τη δέσµευση στις συλλογικές αποφάσεις κρίνεται αναγκαίος. Μένοντας µακριά από τη λογική των κυβερνητικών κοµµάτων που χαρακτηρίζονται από µονολιθικότητα και προωθούν µία λογική απλής διεκπεραίωσης καθηκόντων για τα µέλη τους, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί για τον εαυτό της ένα διαφορετικό περίγραµµα εξωστρεφούς παρέµβασης και εσωτερικής λειτουργίας. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 19


—Œ˜}ˆˆ

Από «χαµένη γενιά» να γίνουµε γενιά της ανατροπής του ΣΠΥΡΟΥ ΡΑΠΑΝΑΚΗ µέλος Κ.Σ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Ζ

ούµε την επανάσταση της αστικής τάξης, πάνω στα σώµατα των εργαζοµένων και κυρίως της νεολαίας. Η µεγάλη πλειοψηφία των νέων ζουν στη γκρίζα ζώνη επισφάλειας - ανεργίας – µετανάστευσης, τη στιγµή που οι κυβερνήσεις και τα µνηµόνια υλοποιούν µε συνέπεια το σχέδιο της δηµιουργίας µιας «Χαµένης γενιάς».

Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από το αν θα µπορέσει να είναι κοινωνικά χρήσιµη και ταξικά επικίνδυνη. Βασικός άµεσος στόχος πρέπει να είναι η εκπόνηση ενός συνολικού σχεδίου αντιµετώπισης της ανεργίας των νέων, κάτι που θα αποτελέσει οδηγό και για την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Η επίσηµη ανεργία των νέων κάτω των 25 αγγίζει το 60%, µε τα πραγµατικά ποσοστά να εκτοξεύονται, ενώ η επισφαλής εργασία, είναι πλέον κανόνας.

Ž!"Ÿ–ÄÆ´!{¼¾´¼È֋–ÆÈÀ#!ÈÉ!·¼´¾¯Ä˽»!ʸ¼Ä´¹®Æ»Å»É

Χιλιάδες είναι οι πτυχιούχοι νέοι επιστήµονες που παίρνουν το δρόµο της µετανάστευσης, µε όρους µονιµότητας και όχι ως µια προσωρινή κατάσταση. Τους τελευταίους µήνες ζήσαµε τις δολοφονίες 3 νέων ανθρώπων, δύο ταξικές στο Περιστέρι και στην Οµόνοια και µία πολιτική στο Κερατσίνι. Ο αυταρχισµός, η τροµοκρατία και η καταστολή εντείνονται. Παράλληλα, στη Μανωλάδα, στη Σητεία και αλλού, µετανάστες δουλεύουν για ένα ευρώ την ηµέρα υπό την απειλή του όπλου. Έτσι, γεννάται ένα ακόµα βασικό ερώτηµα. «Πόσες Μανωλάδες χωράει αυτή η χώρα;» «Όσες επιτρέψουµε», είναι η απάντηση. Είµαστε η πρώτη γενιά, λοιπόν, που το µόνο που έχουµε εξασφαλίσει είναι ότι δεν έχουµε εξασφαλίσει απολύτως τίποτα για το παρόν και το µέλλον µας. Ž!Áĺ–ÀÈÅ»!Æ»É!À®´É!¸ÂÁʯÉ!¾´¼!»!´À´ÆÄÁ¯! Êĸ¼–ÌÁÀÆ´¼!ÂÁ¿¼Æ¼¾±!ÅÊ®·¼Á Σε αυτές τις συνθήκες καλούµαστε εµείς να συγκροτήσουµε τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, τη νέα οργάνωση της νέας εποχής. Οργάνωση της νέας εποχής σηµαίνει ότι µπορεί να αντιλαµβάνεται τη σύγχρονη στιγµή, τη µορφή της ταξικής πάλης σε δεδοµένο χρόνο και κοινωνικό σχηµατισµό. Βάσει αυτών, εµφανίζεται η δυνατότητα άµεσης εµπλοκής στις κοινωνικές συγκρούσεις, µε σαφή ταξικό µεροληπτικό τρόπο που παρεµβαίνει, κινεί, οργανώνει και συνδέει τους µερικούς αγώνες µε το αίτηµα για συνολική ανατροπή. Μια οργάνωση που θα αναλύει µε µαρξιστικά εργαλεία τη συγκυρία.

20 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Παράλληλα, ο αγώνας µας θα είναι αγώνας για την ηγεµονία µέσα από τη δηµιουργία, την ελπίδα και το θετικό πρόταγµα. Η εποχή της εκφώνησης και της αυτοαναφορικότητας έχει τελειώσει. Όσοι και όσες συγκροτήσαµε την «Αριστερή Κίνηση» παρουσιάσαµε και υποστηρίξαµε το σχέδιο για την πυροδότηση ενός πολιτικού ρεύµατος νεολαίας και της δηµιουργίας της «Χάρτας δικαιωµάτων» για τη νέα γενιά, µιας διακήρυξης χειραφέτησης που θα νοηµατοδοτεί στο σήµερα το πώς εµείς «µπορούµε να ζήσουµε αλλιώς», µέσω µιας διαρκούς και ανοιχτής διαδικασίας. Ένα πλαίσιο διεκδίκησης και συνέργειας των νέων ανθρώπων που βήµα-βήµα ο αγώνας για µια διαφορετική ζωή θα αρχίζει να παίρνει «σάρκα και οστά». Έτσι, βασικό µέληµα της νέας οργάνωσης είναι η παρέµβαση σε κάθε κοινωνικό χώρο που ζει και αναπνέει η νεολαία, σε σχολεία, πανεπιστήµια, χώρους δουλειάς, στέκια και γειτονιές. Όχι ως «σοφή πρωτοπορία», αλλά µέσα από την αλληλεγγύη, τη συµµετοχή και τη συλλογικότητα. Τα πρώτα βήµατα έχουν γίνει, αφού η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία των Jumbo, στην ACS, δίπλα στον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων. Θα βρεθούµε στα νοσοκοµεία ενάντια στο χαράτσι των 25 ευρώ, σε όποια γειτονιά τολµήσουν να κατασχέσουν σπίτι, σε κάθε µικρή και µεγάλη µάχη. Η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται σε µετάβαση αλλά σε ίδρυση. Όχι από το µηδέν, αλλά σίγουρα από την αρχή. Η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ενιαία και όχι άθροισµα συνιστωσών. Πολυτασική, µε ανοιχτές δηµοκρατικές διαδικασίες και όχι οµοσπονδία. Μια οργάνωση που θα αναλύει τη συγκυρία µε τα µάτια προς τα έξω και όχι προς το εσωτερικό της, που θα εµπνέει τους νέους και τις νέες για το µεγάλο και όµορφο αγώνα της χειραφέτησης και της ανατροπής. Ŷ

Ενεργοί


—Œ˜}ˆˆ

Μια νεολαία-σπίθα αγωνιστικών κινητοποιήσεων του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΩΡΑΚΗ Μέλος Κ.Σ. Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Η 

Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον γεγονός. Η πανελλαδική, ιδρυτική, ενοποιητική διαδικασία ολοκληρώθηκε µε επιτυχία στις 22 ∆εκέµβρη γεννώντας τη νέα οργάνωση της νεολαίας της Αριστεράς. Μία οργάνωση που κρατά τις εµπειρίες και τις µάχες, που δόθηκαν όλο το προηγούµενο διάστηµα, ενώ αφήνει πίσω αγκυλώσεις και δυσλειτουργίες του παρελθόντος. Πέρα όµως από τα ευχολόγια και το αισιόδοξο κλίµα που είναι λογικό να επικρατεί µε τη δηµιουργία µίας καινούργιας οργάνωσης, είναι σίγουρο πως τα µέλη της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (παρά τις δηµιουργικές διαφορετικές ιδεολογικό-πολιτικές προσεγγίσεις τους) αναγνωρίζουν τα καθήκοντα που επιβάλει η εποχή των µνηµονίων και του αδυσώπητου νεοφιλελευθερισµού. Ζούµε στην εποχή του φόβου και της ανασφάλειας µε το 60% των νέων ανθρώπων να είναι άνεργοι ή να δουλεύουν χωρίς τα ελάχιστα εργασιακά δικαιώµατα. Η ανεργία ακολουθείται από την επισφαλής εργασία και τούµπλαλιν αποτρέποντας οποιοδήποτε νέο από το να προγραµµατίσει τη ζωή του και να απογαλακτιστεί από την οικογενειακή εστία. Συνοπτικά, θα µπορούσαµε να πούµε πως όλη η Ελλάδα κοντεύει να γίνει Μανωλάδα στρέφοντας τη νεολαία, δηλαδή την παραγωγικότερη δύναµη της χώρας, στη µετανάστευση. Πραγµατοποιείται δηλαδή µία άνευ προηγουµένου βίαιη προλεταριοποίηση. Επιπρόσθετα, οι νέοι µαθητές βρίσκονται αντιµέτωποι µε ένα λύκειο, του οποίου το µόνο πρόταγµα είναι οι συνεχείς και εξαντλητικές εξετάσεις αποστραγγίζοντας κάθε σταγόνα δηµιουργίας και πραγµατικής θέλησης για µάθηση. Οι ταξικές αντιθέσεις αυξάνονται, άρρηκτα συνδεδεµένες µε την υποχρηµατοδότηση και την εξάρτηση από την παραπαιδεία. Αλλά ακόµα και αν κάποιος καταφέρει να εισαχθεί σε κάποια σχολή βρίσκεται αντιµέτωπος µε τη σφοδρή εντατικοποίηση των σπουδών, την αναγκαιότητα αναζήτησης εργασίας, την υποτίµηση της επιστήµης προς όφελος της αγοράς και προσεχώς τα δίδακτρα.

που θα µπορούσε να αποκαλεστεί Greek Dream, δεν µπορούµε να υποστηρίξουµε πως υπάρχει αντίστοιχη κατάρρευση των νεοφιλελεύθερων αξιών. Αντίθετα, οι νέοι και οι νέες φαίνεται να είναι ακόµα εγκλωβισµένοι σε κοινωνικά πρότυπα που δηµιούργησαν την κρίση. Αποκηρύσσουν την πολιτική ως µια διαδικασία που µπορεί να δώσει λύσεις και απέχουν ή δεν πρωταγωνιστούν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διεκδίκησης των αυτονόητων. Αναγιγνώσκοντας λοιπόν την πολιτική συγκυρία, η νεοσύστατη Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιµέτωπη µε το βαρύ φορτίο να οργανώσει την έφοδο στον ουρανό. Χρέος της όµως είναι η γείωση σε κάθε κοινωνικό χώρο αποτελώντας την σπίθα αγωνιστικών κινητοποιήσεων που θα φέρουν τη συνολική ανατροπή διεκδικώντας δουλειά µε δικαιώµατα, ζωή µε αξιοπρέπεια. Στόχος της η δηµιουργία ενός µαζικού, ριζοσπαστικού, πολιτικού κινήµατος νεολαίας που θα συµπυκνώνει και θα συνθέτει όλους τους επιµέρους αγώνες, θα δίνει νέο νόηµα στον όρο πολιτική, θα µετατοπίζει ιδεολογικά τη νεολαία και συνολικά την κοινωνία απαντώντας στις ανάγκες του σήµερα, αλλά ταυτόχρονα θα προετοιµάσει το έδαφος για τον Σοσιαλισµό του 21ου αιώνα. Σε αυτό το δύσκολο αλλά ελπιδοφόρο ταξίδι, η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να συνεισφέρει, στο µέτρο που της αναλογεί, στη δηµιουργία ενός συλλογικού οράµατος που θα µετατρέψει τη «χαµένη γενιά» στη «γενιά της ανατροπής». Ένα όραµα που θα περιγράφει µε υλικούς όρους την πρωταγωνιστική θέση των νέων στην καινούργια κοινωνία που θέλουµε να οικοδοµήσουµε. Ένα όραµα που δεν θα προτάσσει µια απλή διαχείριση της µιζέριας ούτε φυσικά θα αυτοεγκλωβίζεται στις κόκκινες γραµµές του αντιπάλου είτε αυτές είναι η διαγραφή του χρέους είτε η έξοδος από την ευρωζώνη. Ŷ

Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται η βίαιη καταστολή ως µοναδική απάντηση της αστικής τάξης και της κυβέρνησής της σε όποιον τολµά να αντισταθεί. Παρά όµως τη σοβαρή επιδείνωση των υλικών όρων διαβίωσης των νέων και τη διάψευση αυτού

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 21


—Œ˜}ˆˆ

Κατώτερη των περιστάσεων η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της Ν. ΣΥΡΙΖΑ του ΗΛΙΑ ΚΥΡΟΥΣΗ Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Νέας Σµύρνης

Η Νεολαία πρέπει να στραφεί σε µια επαναστατική κατεύθυνση!

Η

Συνδιάσκεψη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ πραγµατοποι-

 ήθηκε το τετραήµερο 19-22 ∆εκέµβρη σε µία πε-

ρίοδο εξαιρετικά κρίσιµη για το εργατικό κίνηµα και τη νεολαία. Βρισκόµαστε στον κυκλώνα µιας καπιταλιστικής κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα τη νέα γενιά, µε την ανεργία στους νέους να φτάνει το 60%. Την ίδια στιγµή, η στροφή στα αριστερά του εργατικού κινήµατος και της νεολαίας έχει φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των πυλών της κυβερνητικής εξουσίας. Σε µία τέτοια περίοδο, η συγκρότηση µιας µαχητικής οργάνωσης Νεολαίας που θα συσπειρώσει την πρωτοπορία των νέων, είναι µια επιτακτική ανάγκη. ∆υστυχώς όµως, µε την ευθύνη των ηγεσιών της Νεολαίας Συνασπισµού και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, η συγκρότηση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ καθυστέρησε δραµατικά. Η Συνδιάσκεψη της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ οργανώθηκε 1 χρόνο µετά την αντίστοιχη Συνδιάσκεψη του κόµµατος που καλούσε στην άµεση συγκρότηση Νεολαίας. Και ενώ οι διαδικασίες συγκρότησης της Νεολαίας καθυστέρησαν, η συνδιάσκεψη της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ οργανώθηκε µε ένα βιαστικό και πρόχειρο τρόπο, αφαιρώντας χρόνο από την τόσο αναγκαία πολιτική συζήτηση για το πρόγραµµα και τη στρατηγική, της υπό ίδρυση Νεολαίας. Παρά το γεγονός ότι ο χρόνος ήταν περιορισµένος, η συζήτηση στη Συνδιάσκεψη και στον προσυνδιασκεψιακό διάλογο δεν περιστράφηκε γύρω από τα κρίσιµα πολιτικά ζητήµατα της περιόδου που διανύουµε, αλλά γύρω από οργανωτικά ζητήµατα. Τα οργανωτικά ζητήµατα βέβαια έχουν τη σηµασία τους και πολλές φορές µπορεί να αντανακλούν πολιτικές διαφωνίες για το χτίσιµο της οργάνωσης. Στη συγκεκριµένη περίπτωση όµως οι διαφωνίες δεν αφορούσαν ζητήµατα αρχών αλλά την υπεράσπιση µεθόδων για την εκλογή περισσότερων συνέδρων από τις 2 µεγαλύτερες τάσεις της Νεολαίας ΣΥΝ. Η αντιπαράθεση για τα «οργανωτικά» κορυφώθηκε στη Συνδιάσκεψη, όπου η πολιτική συζήτηση πάνω στα κείµενα ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Τον τόνο στη συνδιάσκεψη έδωσε η φραξιονιστική διαπάλη ανάµεσα σε 2 οµαδοποιήσεις της Νεολαίας Συνασπισµού για τον έλεγχο του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Η δηµιουργία τάσεων και η πολεµική πάνω σε πολιτικά κείµενα και οργανωτικές µεθόδους είναι βέβαια θεµιτή και µπορεί να ανεβάσει

22 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

το πολιτικό επίπεδο των µελών όταν οι διαφωνίες είναι διατυπωµένες µε σαφήνεια. Στη συγκεκριµένη περίπτωση όµως δεν υπήρχαν ουσιαστικές διαφωνίες ανάµεσα στις 2 οµάδες της ηγετικής πλειοψηφίας. Η «Αριστερή Πλατφόρµα» κατέθεσε εναλλακτικό κείµενο, κάτι που ήταν ένα θετικό βήµα σε σχέση µε την τακτική κατάθεσης τροπολογιών που ακολουθήθηκε στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το κείµενο αυτό όµως, είναι ανεπαρκές ακριβώς στο πιο σπουδαίο ζήτηµα, το πολιτικό πρόγραµµα. Επίσης, η ηγεσία της Αριστερής Πλατφόρµας δεν έµεινε έξω από την «οργανωτική» αντιπαράθεση καθώς υπερασπίστηκε µε θέρµη τους αριστίνδην διορισµούς των συνιστωσών στο ΚΣ της Νεολαίας. Σαφέστατα, η διαφορετική άποψη πρέπει να µπορεί να εκφράζεται και να εκπροσωπείται στα όργανα, όχι όµως να διορίζεται επειδή είναι διαφορετική άποψη. Ειδικότερα δε, οι σύντροφοι των συνιστωσών που µιλούν στο όνοµα του επαναστατικού µαρξισµού, αντί για την στήριξη ενός κειµένου που προβάλει την αναγκαιότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί σε σοσιαλιστική και επαναστατική κατεύθυνση, προτίµησαν να στηρίξουν ένα θολό αριστερό-ρεφορµιστικό κείµενο για χάρη της συµµαχίας µε το «Αριστερό Ρεύµα» της Νεολαίας ΣΥΝ, όπως ακριβώς έκαναν και στο Συνέδριο του κόµµατος. Το εναλλακτικό κείµενο της ΚΤ παραδόθηκε στην οργανωτική επιτροπή 1 βδοµάδα µετά τη δηµοσιοποίηση του κειµένου του «συντονιστικού» της Ν. ΣΥΡΙΖΑ. Το κείµενό µας όµως δεν τυπώθηκε µαζί µε τα υπόλοιπα κείµενα και τελικά τυπώθηκε µετά την ολοκλήρωση της συζήτησης πάνω στα κείµενα στις Οργανώσεις Μελών (ΟΜ). Παρ’ όλα αυτά οι σύντροφοι της ΚΤ παρουσιάσαµε το εναλλακτικό αυτό κείµενο σε ΟΜ και στη Συνδιάσκεψη προσπαθώντας να επαναφέρουµε τη συζήτηση στα µεγάλα πολιτικά ζητήµατα. Τονίσαµε ότι το κύριο καθήκον της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ είναι να συσπειρώσει τους πρωτοπόρους νέους και να παλέψει ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να εγκαταλείψει το σοσιαλδηµοκρατικό δρόµο της διαχείρισης του συστήµατος και να παλέψει για µια επαναστατική κυβέρνηση της Αριστεράς που θα εφαρµόσει ένα σοσιαλιστικό πρόγραµµα. Υπερασπιζόµενη αυτές τις θέσεις η ΚΤ κατάφερε να εκλέξει ένα µέλος στο ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Η ΚΤ θα παλέψει την επόµενη περίοδο για την µαζικοποίηση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και για να γίνουν οι ιδέες του Επιστηµονικού Σοσιαλισµού πλειοψηφικές µέσα στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ŷ

Ενεργοί


—Œ˜}ˆˆ

Ο νέος χρόνος ας είναι χρονιά αλλαγών ατοµικών και συλλογικών του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΟΥ∆Η µέλος ΣΥΡΙΖΑ Γκύζη

Η

προσυνδιασκεψιακή περίοδος που προηγήθηκε σίγουρα δεν χαρακτηρίστηκε από ενθουσιασµό. Ήταν υποτονική, δεν προσπάθησε να αγκαλιάσει ακροατήρια πέρα από τα στενά κοµµατικά και η κυριότερη αντιπαράθεση αρκέστηκε στην καλύτερη σε οργανωτικά ζητήµατα, πέρα από τα προβλήµατα και την αγωνία χιλιάδων συνοµιλήκων µας. Όχι επειδή δεν µπορούσε να γίνει κάτι άλλο, αλλά επειδή δεν υπήρξε ειλικρινής διάθεση και προσανατολισµός προς τα εκεί. Η συνδιάσκεψη, λοιπόν, λίγα προσέφερε στην υπόθεση της χειραφέτησης και της διεξόδου της νέας γενιάς. Η εικόνα που παρουσίασε, δηµιουργεί προβληµατισµό και απογοήτευση. Τόσο για το τι συζητήθηκε πολιτικά, όσο και για τη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας που πήρε µέρος. Η κατάσταση µε τις έντονες στρατοπεδεύσεις, τις αντιπαραθέσεις έξω από το λαό, τους µηχανισµούς και τις λίστες δεν συµβάλει στην καλλιέργεια µιας αγωνιστικής κοσµοαντίληψης. Αντιθέτως, οδηγεί σε λαθεµένες αντιλήψεις και στην αποστράτευση ενός δυναµικού που έχει πολλά να δώσει στον αναγκαίο αγώνα για µια άλλη πορεία. Το ότι δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά θέµατα για το ρόλο της νεολαίας στη διέξοδο της χώρας και µονοπώλησε την αντιπαράθεση ο προσυνδιασκεψιακός διαχωρισµός βάσει των κειµένων των -µετέπειτα- τάσεων είναι απόρροια της κατάστασης αυτής. Είναι αποτέλεσµα της αντίληψης διάφορων “ηγετικών κλιµακίων” για το τι είναι πολιτική και πώς αυτή µπορεί να γίνεται. Όταν ανακοινώσαµε πως σε αυτήν τη διαδικασία θα είµαστε παρατηρητές κάναµε µια σειρά εκτιµήσεων, εξηγώντας τους λόγους που οδήγησαν σε αυτές. Θελήσαµε έτσι να στείλουµε ένα µήνυµα σε ολόκληρο τον Σύριζα, αφού τον αφορά !ή θα έπρεπε να τον αφορά! η αυτονόµηση της νεολαίας του. Το σύνολο των εκτιµήσεων, βάσει των παραπάνω, που µας οδήγησαν στην επιλογή της στάσης του παρατηρητή, επιβεβαιώθηκαν. ∆εν υπήρχε πρόθεση να φτιαχτεί η νεολαία του κόµµατος που αναδείχθηκε σε αξιωµατική αντιπολίτευση, που η νεολαία του τόπου έχει ανάγκη για να εκφραστεί και να αγωνιστεί για αξιοπρέπεια. Αρκεί η αναπαραγωγή των γνωστών αµφιθεατρικών αριστερών µικρόκοσµων. Αρκεί η απόσταση από την κοινωνία, όσο είµαστε “καθαροί”,

Ενεργοί

όσο η αγωνιστική ταυτότητά µας διατυµπανίζεται σε πολυσέλιδα κείµενα - που είναι ζήτηµα πόσους αφορούν, όσο προκύπτουν κάποια νέα στελέχη που θα παίξουν ρόλο στα πράγµατα. Είναι βέβαιο πως δεν ήταν ανάγκη να γίνει έτσι. Θα µπορούσε να είχε εξελιχθεί αλλιώς η διαδικασία αυτή, εάν υπήρχε µια διαφορετική αντίληψη, έξω από λογικές κατοχύρωσης συσχετισµών. Θα µπορούσαµε να µην µεταφέρουµε όλα τα αρνητικά στοιχεία του Σύριζα στη νεολαία του, και µάλιστα διογκωµένα. Θα µπορούσαµε να είχαµε προχωρήσει σε µια ανοιχτή καµπάνια διεύρυνσης-απεύθυνσης στη νεολαία, ακούγοντάς την, βάζοντας µπροστά την ανάγκη να συγκροτηθεί σε υποκείµενο που αγωνίζεται για διέξοδο. Αυτά, όµως, δεν έγιναν. Υπερίσχυσαν άλλες λογικές, οι οποίες φαίνεται να υπερισχύουν και στο κόµµα. Τα αποτελέσµατα αυτών των λογικών είναι προφανές για όσους θέλουν να δουν, ότι δεν βοηθούν. Φάνηκε στην ιδρυτική συνδιάσκεψη από το διάχυτο προβληµατισµό και τη γενικευµένη αδιαφορία. Φαίνεται στον Σύριζα από τη έλλειψη συµµετοχής των µελών του στις διαδικασίες. Φαίνεται στο λαό που ρωτάει “που είναι ο Σύριζα”. Πρέπει η νέα χρονιά να µας βρει αλλιώς. Είναι µια πρόκληση για ευρύτερες αλλαγές, προσωπικές και συλλογικές. Να αγωνιστούµε για ένα πολιτικό ρεύµα διεξόδου που θα είναι η ραχοκοκαλιά µιας µεγάλης πολιτικής αλλαγής. Που θα τροφοδοτεί, θα ελέγχει, θα διαµορφώνει µια κυβέρνηση του λαού στην πορεία των µεγάλων συγκρούσεων και ρήξεων που θα πρέπει να πραγµατοποιηθούν. ∆ιότι χωρίς αυτό, λίγα µπορούµε να καταφέρουµε. Να πασχίσουµε λοιπόν για να συγκροτηθεί η νέα γενιά σε σώµα κόντρα στη διάλυση, την αποσύνθεση και την παραίτηση που επιχειρείται. Με θετικές πρωτοβουλίες διεξόδου κόντρα στην καταγγελιολογία και την ευκολία. Μια γενιά χωρίς τόπο και χωρίς µέλλον. Πως η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ συνολικά θα αλλάξει το σύνθηµα σε «Μια γενιά µε µέλλον, στον τόπο της». Αυτά νοµίζουµε πρέπει να µας απασχολήσουν το επόµενο διάστηµα, εκεί να προσανατολιστούν και συγκεντρωθούν τα χέρια και τα µυαλά µας. Ίσως τότε, η επόµενη πρωτοχρονιά να µας βρει πιο χαµογελαστούς, πιο αισιόδοξους, πιο κοντά σε αυτά που ονειρευόµαστε. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 23


Συνέντευξη µε τoν Aποστόλη Αλεξόπουλο

Το σχέδιο παράδοσης των ΑΕΙ σε ιδιώτες της ΛΗ ΣΑΡΑΦΗ

|¼¶¦¶º¯¼͸±!º·¼!¸·ͻº©´±!´¯͸©¸·¼´·¼ ¶"!‰¬ͷ±°±º§!º·¼!“µ§µ¬º·ͺ!s¯ͽ´·°¨¬ͺ!³¬²! s¯ͽ¸¯͹²­´´·¶º·ͺ!º·¼!x¬¶¯¸²ͻº±µ¨·¼!ͷ±¶¹¶! Η κατάσταση είναι απελπιστική. Η υπﳬ²!„·¼´¯¼º§!º·¼!|—’ˆ†!ͻº±!„#!ͷ±¶¹¶ χρηµατοδότηση και η υφαρπαγή των

// Ποιά

είναι η κατάσταση σήµερα στα ΑΕΙ;

αποθεµατικών τους έχει οδηγήσει τα Πανεπιστήµια σε οικονοµική ασφυξία. Τα περιφερειακά !όπως λέγονται! Πανεπιστήµια αδυνατούν να διδάξουν πολλά µαθήµατα επειδή έχει µπλοκάρει η πρόσληψη του κατάλληλου διδακτικού προσωπικού. Η διαθεσιµότητα δεκάδων διοικητικών υπαλλήλων, µε την απόλυση των περισσοτέρων εξ αυτών να επικρέµαται, και η ανεπαρκής φοιτητική µέριµνα, έχουν οδηγήσει τα Πανεπιστήµια σε συρρίκνωση, σε υποβάθµιση και σε αδυναµία ουσιαστικής λειτουργίας τους. Οι κυβερνώντες και τα χειραγωγηµένα από αυτούς Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης δυσφηµούν συστηµατικά τα Πανεπιστήµια, ενώ οι Πρυτανικές Αρχές διώκονται. Εν ολίγοις, τα Πανεπιστήµια συνεχώς απαξιώνονται, η δε ∆ηµόσια Παιδεία, αλλά και η Έρευνα, έχουν τεθεί υπό διαρκή διωγµό. Επιπλέον, µε τον νόµο για το νέο Λύκειο που ψηφίστηκε πρόσφατα, η κυβέρνηση οδηγεί χιλιάδες παιδιά εκτός της εκπαίδευσης. Το εκπαιδευτικό σύστηµα µετατρέπεται σε διαρκή µαραθώνιο εξετάσεων κατάρτισης και συλλογής τίτλων προς δόξα των επιχειρηµατικών ιδιωτικών συµφερόντων στο χώρο της Παιδείας.

// Ποια είναι η στάση των κυβερνήσεων απέναντι στην Ανώτατη Παιδεία;

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, επέµεναν στην εφαρµογή µιας σειράς συνεχώς τροποποιούµενων, νόµων, που

24 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

υποτίθεται ότι θα αναβάθµιζαν το εκπαιδευτικό σύστηµα της χώρας µας. Οι νόµοι αυτοί συνάντησαν την καθολική αντίδραση της πανεπιστηµιακής κοινότητας και όλων των Οργάνων διοίκησης των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυµάτων. Είναι σαφέστατο ότι η εφαρµογή των νόµων αυτών οδηγεί µε µαθηµατική ακρίβεια στην κατεδάφιση της δηµόσιας και δωρεάν Ανώτατης Εκπαίδευσης, στην υποβάθµιση των σπουδών, στην ουσιαστική κατάργηση των χορηγούµενων πτυχίων και των επαγγελµατικών δικαιωµάτων των πτυχιούχων, στη διάλυση των συλλογικών Οργάνων των Α.Ε.Ι., στην κατάργηση του αυτοδιοίκητου των Ιδρυµάτων και στην ακύρωση της πολλαπλής εκπαιδευτικής, ερευνητικής και διοικητικής προσφοράς των µελών τους. Οι κυβερνώντες δίνουν την Παιδεία βορά στα αδηφάγα ιδιωτικά συµφέροντα, εµπορευµατοποιώντας την, θέτοντας ταξικούς φραγµούς στη µόρφωση, και ενισχύοντας τα πάσης φύσεως ιδιωτικά κολλέγια και ιδιωτικά κέντρα επαγγελµατικής κατάρτισης. Όλα τα παραπάνω είναι πλέον αναγνωρίσιµα στους έχοντες σχέση µε την Πανεπιστηµιακή κοινότητα, αλλά διαπιστώνουµε ότι τα αντιλαµβάνεται και µεγάλο µέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το ζήτηµα είναι να συνειδητοποιήσει η κοινωνία πως δεν πρέπει να παρακολουθεί παθητικά αυτές τις εξελίξεις, αλλά πρέπει να αντιδράσει έχοντας συνείδηση ενός δεδοµένου που οι κυβερνώντες ή δεν έχουν αντιληφθεί ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, ότι δηλαδή η ∆ηµόσια ∆ωρεάν Παιδεία είναι Επένδυση για το µέλλον και όχι ανυπόφορη δαπάνη, από την οποία πρέπει µε κάθε τρόπο να απαλλαγεί η χώρα. Τα Πανεπιστήµια γίνονται τα εξιλαστήρια θύµατα µιας άδικης και άνισης δηµοσιονοµικής πολιτικής, αντί να ενισχύονται προκειµένου να συµβάλουν ουσιαστικά στη διέξοδο από την κρίση.

// Υπάρχει δηλαδή σχέδιο αποδόµησης των ΑΕΙ; Σαφώς υπάρχει σχέδιο όχι µόνο αποδόµησης των ΑΕΙ, αλλά σχέδιο διάλυσης ολόκληρης της ∆ηµόσιας και ιδιαίτερα της δωρεάν ∆ηµόσιας Παιδείας. Το σχέδιο εκπορεύεται:

Ενεργοί


ƒž—Œ—šŒž~Ž α) από τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δηµιουργία του "ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου εκπαίδευσης", (σηµειώνω ότι η δηµιουργία αυτού του χώρου απέτυχε παταγωδώς σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες), και β) από το διακαή πόθο επιχειρηµατικών συµφερόντων να εµπορευµατοποιήσουν την Παιδεία. Η δουλοπρεπής κυβέρνηση σπεύδει τον πόθο αυτό να τους τον ικανοποιήσει.

// Αντιλαµβάνεται η πλειονότητα των φοιτητών και των διδασκόντων σε τι αδιέξοδα οδηγεί η εφαρµοζόµενη κυβερνητική πολιτική;

Θα απαντήσω στην ερώτηση πληροφορώντας κατ’ αρχήν τους φοιτητές µας ότι µε την αποµάκρυνση, και µάλιστα µε βάρβαρο, αντικοινωνικό και οριζόντιο τρόπο, εκατοντάδων διοικητικών υπαλλήλων, σε συνδυασµό µε την περικοπή των δαπανών και την καταλήστευση των αποθεµατικών των ΑΕΙ, όχι µόνο η ποιότητα των σπουδών τους θα πληγεί µόνιµα, αλλά και ότι θα βρεθούν µπροστά σε πραγµατικό αδιέξοδο αν τελικά καταργηθούν τα γνωστικά αντικείµενα που σπουδάζουν ή αν διασπαστούν τα πανίσχυρα ελληνικά πτυχία σε δύο κύκλους σπουδών, αν µπουν δίδακτρα στο δεύτερο κύκλο σπουδών, κάτι στο οποίο αποσκοπεί η κυβερνητική πολιτική. Η κυβέρνηση "γλυκοκοιτάζει" προς την ιδιωτική εκπαίδευση, κατά παράβαση του άρθρου 16 του Συντάγµατος, το οποίο µε σαφήνεια ορίζει: "η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύµατα που αποτελούν πρόσωπα δηµοσίου δικαίου µε πλήρη αυτοδιοίκηση". Όπως είπα προηγουµένως, η κυβέρνηση στηρίζει απροκάλυπτα τα Κολλέγια και τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτικά Κέντρα και γι' αυτό, σε πρώτη φάση, διέλυσε ή απαξίωσε τα Επαγγελµατικά Λύκεια και τις Επαγγελµατικές Σχολές (ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ). Επίσης, γι' αυτόν τον λόγο αποµάκρυνε εκατοντάδες εξειδικευµένους καθηγητές της επαγγελµατικής εκπαίδευσης. Γι' αυτό αφήνει να απογυµνώνονται τα ΑΕΙ από ∆ιδακτικό Επιστηµονικό Προσωπικό και δεν προχωρά στον διορισµό 1000 περίπου καθηγητών που έχουν εκλεγεί κανονικά εδώ και 3-4 χρόνια. Πρόσφατα το Υπουργείο εξήγγειλε την πρόσληψη τετρακοσίων περίπου εξ αυτών, ο διορισµός τους όµως καρκινοβατεί. Γι' αυτό κατάργησε ή συγχώνευσε τµήµατα και σχολές µέσω του «σχεδίου Αθηνά», και γι' αυτό προετοιµάζει νέα επιχείρηση συρρίκνωσης των πανεπιστηµιακών ιδρυµάτων. Γι' αυτό βλέπουµε την κυβέρνηση να προσπαθεί µε κάθε τρόπο να κάµψει τις αντιστάσεις

Ενεργοί

όσων αντιδρούν στα σχέδιά τους µε τελευταίο παράδειγµα τις λυσσαλέες προσπάθειες που κατέβαλλε για να καταστείλει τον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων. Η κυβέρνηση επιστράτευσε άφθονο αυταρχισµό µέσω της «κινητοποίησης» των εισαγγελικών παρεµβάσεων για να διαπιστώσει τις δήθεν έκνοµες ενέργειες των ιδρυµάτων. Ακόµη δεν δίστασε να παραπέµψει τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) στη δικαιοσύνη και στο πειθαρχικό ως υπεύθυνο, αν είναι δυνατόν!!!, !για την κατάσταση που έχει δηµιουργηθεί στο ΕΚΠΑ. Ταυτόχρονα κάνει ό,τι µπορεί για να πυροδοτήσει κοινωνικούς αυτοµατισµούς, δείχνοντας υποκριτικά το «ενδιαφέρον» της για τις εγγραφές των πρωτοετών, για τις εξετάσεις, για την παραµονή των Πανεπιστηµίων ανοιχτών κ.λπ. Γιατί αυτά είναι τα σχέδια της κυβέρνησης: Αφού απαξιώσει τη ∆ηµόσια Παιδεία να την εµπορευµατοποιήσει, να την παραδώσει κι αυτή στα χέρια των ιδιωτών και να ορθώσει ταξικούς φραγµούς στην εκπαίδευση. Αυτό θα το πετύχει αν καµφθούν οι κάθε λογής αντιστάσεις, όπως ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 25


ƒž—Œ—šŒž~Ž Γι' αυτό οι φοιτητές πρέπει να στηρίζουν τον αγώνα των εργαζοµένων. Θα χάσουν πολλά περισσότερα απ' όσα ευελπιστούν ότι θα κερδίσουν από τη λειτουργία κατακρεουργηµένων Πανεπιστηµιακών Ιδρυµάτων. Κι ακόµα περισσότερα θα χάσουν οι φοιτητές των επόµενων χρόνων. Πιστεύω ότι ακόµη περισσότερα θα χάσουν οι διδάσκοντες. Ας δουν τι µεταβολές στις εργασιακές τους σχέσεις ευαγγελίζεται το δίδυµο των νόµων 4009/2011 και 4079/2012. Και ας αφυπνιστούν κι αυτοί. Επιπλέον, µε το νέο σχέδιο Αθηνά ΙΙ φηµολογείται ότι θα γίνει κι άλλη συρρίκνωση και κλείσιµο Τµηµάτων, Σχολών και Πανεπιστηµίων. Μέσα από το σχέδιο αυτό θα προκύψουν πια και υπεράριθµοι διδάσκοντες. Και τότε θα πάρουν κι αυτοί το δρόµο της απόλυσης. Επαναλαµβάνω ότι δεν µιλώ πια για διοικητικούς υπαλλήλους, αλλά για διδάσκοντες! Από τα Πανεπιστήµια σήµερα εκλείπουν οι παλιοί, οραµατιστές, αγωνιστές καθηγητές. Αυτοί έχουν πια φύγει, έχουν αποχωρήσει ή είναι στο τέλος της καριέρας τους. Τολµώ να πω ότι πάρα πολλοί από τους «νέους» διδάσκοντες ουδόλως κόπτονται για τη δωρεάν παιδεία, για το κοινωνικό κράτος, για τη συµµετοχή τους στα συλλογικά όργανα. Το ίδιο συµβαίνει και µε τους φοιτητές, που στη µεγάλη πλειοψηφία τους δυστυχώς είναι απολιτικοί.

// Με τι κριτήρια αποφάσισε το υπουργείο Παιδείας τις απολύσεις και τη διαθεσιµότητα των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστηµίων;

Οι προς διαθεσιµότητα διοικητικοί υπάλληλοι προέκυψαν µέσα από µια διαδικασία η οποία είναι έωλη! Στηρίζεται σε κριτήρια τα οποία το ίδιο το υπουργείο συνεχώς άλλαζε, ενώ βαθµολογούσε κάθε κριτήριο κατά τέτοιο τρόπο ώστε τελικά να προκύψει ο µαγικός αριθµός των 1.349 υπαλλήλων, που ήταν η µνηµονιακή υποχρέωση του υπουργείου Παιδείας να συνεισφέρει σε απολυόµενους δηµοσίους υπαλλήλους! Σε τέτοια συνεισφορά υποχρεώθηκαν και όλα τα άλλα Υπουργεία, έτσι ώστε στο τέλος του 2013 να έχουν βρεθεί οι 4.500 δηµόσιοι υπάλληλοι που θα έπρεπε να απολυθούν. Η εφαρµογή της διαθεσιµότητας στα Πανεπιστήµια δεν γίνεται στα πλαίσια εξορθολογισµού της λειτουργίας και της διοίκησης των Πανεπιστηµίων. Έγινε µια προσπάθεια από το Υπουργείο να βρεθεί ένας αλγόριθµος έτσι ώστε να καλυφθεί ο αριθµός των 1.349 που του αναλογούσαν, για να απολυθούν τώρα, υπακούοντας, όσο και να µη θέλει να το παραδεχθεί το Υπουρ-

26 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

γείο, στις εκβιαστικές επιταγές της τρόικα. Κι αν λάβουµε υπ’ όψη µας ότι µέχρι το τέλος του 2014 θα πρέπει να απολυθούν άλλοι 11.000 περίπου δηµόσιοι υπάλληλοι, καταλαβαίνει κανείς πόσοι έπονται να πάρουν το δρόµο για το σπίτι τους. Εποµένως, η πρόσφατη υπόσχεση του υπουργού Παιδείας προς τους διοικητικούς υπαλλήλους ότι δεν θα γίνουν απολύσεις, αλλά ότι απλά µέσα από την κινητικότητα θα επιδιωχθεί η κάλυψη των κενών άλλων πανεπιστηµιακών ιδρυµάτων είναι ψευδής και αβάσιµη. Όπως αβάσιµη είναι και η υπόσχεση ότι οι σε διαθεσιµότητα ευρισκόµενοι υπάλληλοι θα µεταπηδήσουν σε άλλες θέσεις (θέσεις Ειδικού Τεχνικού και Επιστηµονικού Προσωπικού ΕΤΕΠ και ΕΕ∆ΙΠ), και τούτο γιατί δεν υπάρχει το κατάλληλο νοµικό πλαίσιο γι' αυτή τη µεταπήδηση. Κι ενώ 1.254 υπάλληλοι έχουν ήδη τεθεί σε διαθεσιµότητα και δεν προσφέρουν πια τις υπηρεσίες τους στα Πανεπιστήµια, κάτι που έχει ως αποτέλεσµα να µην µπορούν να λειτουργήσουν πολλά εξ αυτών, το ΑΣΕΠ, εσπευσµένα προχωρά στην ανασύνταξη της λίστας αυτών που θα τεθούν τελικά σε καθεστώς διαθεσιµότητας, επιτείνοντας το κοµφούζιο που έχει ήδη δηµιουργηθεί στα ΑΕΙ.

// Κάνοντας αποτίµηση της απεργίας των διοικητι-

κών υπαλλήλων των Πανεπιστηµίων τι συµπεράσµατα βγαίνουν; Οι κινητοποιήσεις αυτές πέτυχαν κάποιους στόχους;

Απαντώ στο ερώτηµά σας παραθέτοντας τις απόψεις ενός εκ των πρωταγωνιστών του κινήµατος ενάντια στη διαθεσιµότητα των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, του Ζαχαρία Τριγάζη, µέλους του Κ.Σ. της Οµοσπονδίας ∆ιοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθµιας Εκπαίδευσης (Ο∆ΠΤΕ), µε τις οποίες συµφωνώ απολύτως. "Το τελευταίο τετράµηνο του 2013 διεξήχθη ένας µεγάλος σε έκταση και ένταση αγώνας των εργαζόµενων στις υπηρεσίες διοικητικής και τεχνικής υποστήριξης των Ιδρυµάτων Τριτοβάθµιας Εκπαίδευσης. Ξεκίνησε για την απόκρουση της κυβερνητικής πολιτικής της διαθεσιµότηταςαπολύσεων, µετασχηµατίστηκε σε αγώνα υπεράσπισης της δηµόσιας ανώτατης εκπαίδευσης και εξελίχθηκε σε µιας µεγάλης κλίµακας αναµέτρηση µε τις µνηµονιακές κυβερνητικές πολιτικές, µε τις αντιδηµοκρατικές πρακτικές αυταρχισµού και καταστολής. Αυτός ο αγώνας δυσκόλεψε και καθυστέρησε τους πολιτικούς σχεδιασµούς της κυβέρνησης για την εφαρµογή του µέτρου της διαθεσιµότητας στο δηµόσιο. ∆υσκόλεψε και καθυστέρησε τα σχέδια της κυβέρνησης για περαιτέρω υπονόµευση του δηµόσιου δωρεάν και ακαδηµαϊκού χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης.

Ενεργοί


ƒž—Œ—šŒž~Ž

Στην αποφασιστικότητα των αγωνιζόµενων εργαζόµενων διοικητικών και στη συµπόρευση µαζί τους της ακαδηµαϊκής κοινότητας σκόνταψαν και ακυρώθηκαν όλες οι αυταρχικές µεθοδεύσεις και οι προσπάθειες της κυβέρνησης και του συστήµατος ενηµέρωσης για ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοµατισµού και του διχασµού των ίδιων των απεργών. Ο αγώνας αυτός οργανώθηκε από τα κάτω, κόντρα στη φανερή ή και πολλές φορές καλυµµένη αρνητική βούληση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και «φρόνιµων» συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάµεων. Μέσα από αυτόν τον αγώνα αναδείχτηκαν µεγάλα ηθικά και πολιτικά µεγέθη, της συλλογικότητας, της συντροφικότητας, της κατανόησης και της ανοχής των διαφορετικών απόψεων, του πνεύµατος αλληλεγγύης, αντίστασης και ανυπακοής στην αυθαιρεσία και τον ετσιθελισµό".

// Η κατάσταση στα ΑΕΙ µπορεί να είναι αναστρέψιµη; Βεβαίως και είναι αναστρέψιµη η κατάσταση. Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να σταµατήσει η εφαρµογή του καταστρεπτικού για τη δηµόσια εκπαίδευση νοµικού οπλοστασίου των τελευταίων κυβερνήσεων. Η πανεπιστηµιακή κοινότητα έκανε µεγάλους αγώνες και πολλές προσπάθειες για να µην ορισθούν τα Συµβούλια ∆ιοίκησης των Ιδρυµάτων που προβλέπονται στο νόµο 4009/2011, γιατί ο ορισµός τους θα επέτρεπε πλέον την απρόσκοπτη εφαρµογή και των υπολοίπων διατάξεων του νόµου αυτού αλλά και κάποιων άλλων µεταγενέστερων τροποποιητικών διατάξεών του. ∆υστυχώς µε αυταρχικό και αντισυνταγµατικό τρόπο ολοκληρώθηκε από την κυβέρνηση, δια του Υπουργού της κ. Αρβανιτόπουλου, η εκλογή των Συµβουλίων Ιδρύµατος, οπότε είναι πλέον ανοιχτός ο δρόµος της αποδόµησης των Πανεπιστηµίων και της εφαρµογής για την Παιδεία των σχεδίων των µνηµονιακών κυβερνήσεων. Εποµένως πρέπει να αντισταθούµε στις λυσσαλέες προσπάθειες της κυβέρνησης να κατεδαφίσει το κοινωνικό αγαθό της δηµόσιας και δωρεάν παιδείας. Βασικό µέληµά µας πρέπει να είναι η ανατροπή της παρούσας κυβέρνησης για να σταµατήσει η παραπέρα εφαρµογή των νόµων αυτών. Από εκεί και πέρα, µια νέα κυβέρνηση της Αριστεράς, µε πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ, εφαρµόζοντας το σχέδιο που έχει ήδη καταστρώσει για το εκπαιδευτικό µας σύστηµα, και που αυτό τον καιρό µας δίδεται η ευκαιρία να παρουσιάσουµε σε διάφορες εκδηλώσεις, θα αναστρέψει την υφιστάµενη κατάσταση και θα αναβαθµίσει την προσφερόµενη από την Πολιτεία, ∆ηµόσια και ∆ωρεάν Παιδεία, στην οποία θα έχουν όλοι πρόσβαση, χωρίς κοινωνικούς, ταξικούς και άλλους φραγµούς. Ŷ

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 27


ˆ{Œˆ

Τι θέλουν οι κυρίαρχοι για το Πανεπιστήµιο; του ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΤΕΡΙΝΗ-ΛΙΝΑΡ∆ΟΥ Μέλος Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Τ

ο Πανεπιστήµιο αποτέλεσε στο παρελθόν κατεξοχήν χώρο διεκδικήσεων και αγώνων. Αγώνων συχνά διαφορετικών από αυτούς που µας έχει συνηθίσει η κρίση, οι οποίοι δεν υπερασπιζόντουσαν παλαιότερα κεκτηµένα και σηµεία ισορροπίας, αλλά αντίθετα έθεταν επιθετικά προτάγµατα, µετατόπιζαν την αντζέντα και πετύχαιναν νίκες, τόσο για το ίδιο το Πανεπιστήµιο όσο και για το κοινωνικό σύνολο. Αυτοί οι αγώνες έθεσαν και τους όρους για το µεταπολιτευτικό Πανεπιστήµιο, µε το οποίο σήµερα οι κυρίαρχοι επιλέγουν να πάρουν οριστικό διαζύγιο.

τήµατα. Σε µια εποχή όπου η ανεργία των νέων ξεπερνάει το 60% ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας υφίσταται µια βίαιη κατεδάφιση του επίπεδου διαβίωσής της, η αµφισβήτηση του δηµόσιου Πανεπιστηµίου δεν αλλάζει τους όρους επαφής της νέας γενιάς µε τη γνώση, αλλα στην ουσία την αποκλείει από αυτήν. Με αυτή την έννοια η εκπαιδευτική µεταρρύθµιση αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγµα του σχεδίου των κυρίαρχων για τη νέα γενιά. Μια γενιά που θυσιάζεται στον βωµό της κρίσης, που βλέπει τα όνειρά της να κατεδαφίζονται, που καταδικάζεται στη διαρκή επισφάλεια.

Χωρίς, σε γενικές γραµµές να είναι λάθος, δεν είναι ακριβές το να καταλήγουµε στο ότι οι µνηµονιακές πολιτικές διαλύουν το Πανεπιστήµιο. Παρόλο που οι µεταρρυθµίσεις των δύο τελευταίων χρόνων, µε αξονα τoυς νόµους ∆ιαµαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, λειτουργούν διαλυτικά για πολλές πτυχές της λειτουργίας του, σήµερα δεν µιλάµε για µια ανευ αρχών διάλυση του Πανεπιστηµίου, αλλά για ένα συγκεκριµένο όραµα και σχέδιο για το νέο Πανεπιστήµιο, το ρόλο του και τη λειτουργία του.

Το γεγονός είναι ότι η νέα γενιά αποκόβεται, όχι µόνο από τα εργασιακά δικαιώµατα που παραδοσιακά συνδέονται µε το Πανεπιστήµιο, αλλά και από την ουσιαστική επαφή µε τη γνώση, µε την επιστήµη, µε την έρευνα. Στο νεοφιλελεύθερο Πανεπιστήµιο που τώρα οικοδοµείται είναι σαφές, ότι ολόκληρη η ερευνητική, αλλά και εκπαιδευτική διαδικασία, σταδιακά εντάσσεται σε ένα πλαίσιο επιταγών και αναγκών των αγορών, παίρνοντας διαζύγιο από παλιότερες λογικές λειτουργίας των Πανεπιστηµιακών ιδρυµάτων ως χώρων αµφισβήτησης, δηµιουργικότητας, ελεύθερης σκέψης.

Σε αντίθεση µε το µεταπολιτευτικό Πανεπιστήµιο, το Πανεπιστήµιο των µνηµονιακών πολιτικών φιλοδοξεί να ευθυγραµιστεί µε µια πολύ ευρύτερη κοινωνική µετάλαξη που συντελείται ακολουθόντας το νεοφιλελεύθερο δόγµα. Σε αυτό το πλαίσιο και οι ψηφισµένοι νόµοι, διέπονται από µια λογική που αντιλαµβάνεται πολύ περισσότερο την τριτοβάθµια εκπαίδευση σαν ένα εµπόρευµα στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς, η πρόσβαση στο οποίο έχει προϋποθέσεις, παρά σαν ένα καθολικό δικαίωµα της νεολαίας. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και όλη η λογική των νόµων που σκιαγραφεί τη λειτουργία των Πανεπιστηµίων ως ΑΕ, “απελευθερώνοντας” τις δυνατότητές τους να αναζητήσουν πόρους στην αγορά ή και στους ίδιους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες. Αυτό συνιστά και την τοµή της µεταρρύθµισης. Μιας µεταρρύθµισης που µόλις λίγα χρόνια µετά την ήττα της πρότασης για αναθεώρηση του άρθρου 16, στην ουσία καταργεί το δηµόσιο – δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης. Αυτή η µετάλαξη του Πανεπιστηµίου, µπορούµε να καταλάβουµε, ότι συνεπάγεται και τη συνολική αλλαγή του ρόλου του µέσα στον κοινωνικό σχηµατισµό σε µια εποχή όπου παραµένουν ανοιχτά πολύ µεγάλα πολιτικά ερω28 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Οι αγώνες που δόθηκαν το τελευταίο διάστηµα ενάντια στην εκπαιδευτική µεταρρύθµιση, µε πιο πρόσφατο την µεγαλειώδη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, καθιστούν σαφές ότι η “µάχη” για το δηµόσιο Πανεπιστήµιο δεν έχει χαθεί. Στη µνηµονιακή πραγµατικότητα λίγοι αγώνες έχουν καταφέρει να κάµψουν την αποφασιστικότητα υπουργών και κυβερνήσεων στο βαθµό που το έκανε σύσσωµη η Πανεπιστηµιακή κοινότητα κατά τη διάρκεια της απεργίας των εργαζοµένων. Και αυτό γιατί αγώνες σαν κι αυτόν καταφέρνουν πέρα από το να ορθώσουν αντιστάσεις, να δώσουν περιεχόµενο στο ερώτηµα του «τι Πανεπιστήµιο θέλουµε». ∆ανειζόµενοι στοιχεία από το παρελθόν, αλλά και διαµορφώνοντας µέσα από τη δηµοκρατία και την αυτοοργάνωση της Πανεπιστηµιακής κοινότητας, το δικό µας όραµα για το Πανεπιστήµιο των αναγκών σαν κοµµάτι µιας διαφορετικής κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο η ανατροπή στο Πανεπιστήµιο πάει χέρι χέρι µε τη συνολική κοινωνική και πολιτική ανατροπή. Σε αυτό το πλαίσιο και οι αγώνες στο Πανεπιστήµιο είναι «καταδικασµένοι» να συµβάλουν στην ανατροπή αυτή! Ŷ

Ενεργοί


ˆ{Œˆ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η αξιολόγηση… της ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΖΑΝΤΗ ∆ηµοσιογράφος

Σ

την αίθουσα της έκτης δηµοτικού, σ’ ένα νησί του νότιου Αιγαίου το 1977, την τέταρτη ώρα της Γεωγραφίας, δεν θα ‘λεγες πως δεν ακούγεται κιχ! Ιαχές θριάµβου ακούγονται και µαύρα γάντια εκτοξεύονται στο ταβάνι για να προσγειωθούν στα γυαλιά του δασκάλου-διευθυντή που µόλις µπαίνει. Σε πείσµα των καιρών, καµία βέργα δε φαίνεται στον ορίζοντα. Απεναντίας, ο δάσκαλος-διευθυντής χαµογελά, πιάνει τελετουργικά το γάντι και λέει: «Η… ρίψασα !γυναικείο φαίνεται! να πάρει τα κλειδιά και ν’ ανοίξει το εργαστήριο». Εργαστήριο εστί η αίθουσα που φιλοξενεί το µηχάνηµα προβολής slides, τον πολύγραφο που τυπώνεται η εφηµερίδα του σχολείου, εργαλεία για πειράµατα φυσικής, χειροτεχνίες παιδιών και άλλα πολλά. Η τάξη µετακοµίζει και το πάρτι του µαθήµατος αρχίζει, µε προβολή. Λιµάνι Ρόδου. CUT! Κάστρο Λίνδου. CUT! Κοιλάδα Πεταλούδων. CUT! Χτύπηµα στην πόρτα. CUT! Παγωµένο χαµόγελο δασκάλου-διευθυντή. CUT! Ο επιθεωρητής µπαίνει γραβατωµένος και αγέρωχος. Χαράς ευαγγέλια για τους «κακούς» µαθητές, αδιαφορία απ’ τους «καλούς» !στην τελική σήµερα ο δάσκαλος εξετάζεται, το ξέρουν το κόλπο! αγωνία για το δάσκαλο-διευθυντή. Τώρα πρωτοπορεί που κάνει µάθηµα µε slides ή λουφάρει που δεν παραδίδει µιλώντας διαρκώς; Τώρα αν σηκώσει για µάθηµα τον/την «στασιµία» θα είναι ανίκανος ή µε 40 παιδιά στην τάξη και πάλι καλά τα καταφέρνει. «Πού βρίσκεται η Λίνδος;» Πρώτα ο αγέρωχος - γραβατωµένος. Σαράντα ζευγάρια µάτια καρφώνονται στην µπορντό γραβάτα µε τις πράσινες µικρές βουλίτσες και δεν απαντούν. Σταγόνες ιδρώτα στο µέτωπο δασκάλουδιευθυντού, σπίθες θυµού στα µάτια του επιθεωρητού !λουφάρεις δάσκαλε!! µούγκα κατ’ εξακολούθηση οι µαθητές, προεφηβάκια γαρ, παρ’ ότι ξέρουν, κάνουν χάζι την άσκηση εξουσίας που δεν τους αφορά. Ο δάσκαλοςδιευθυντής µάλλον δεν προήχθη. Έτσι απλά! Την επόµενη χρονιά διευθυντής έγινε εκείνος µε τα λιγότερο αριστερά φρονήµατα. Τι κι αν οι µαθητές ήξεραν ακόµη και τη «∆ωρική Εξάπολη»; Τι κι αν οι 20 στους 40 τελείωσαν πανεπιστήµιο αργότερα; Τι κι αν ο δάσκαλος δίδασκε µε τη µέθοδο που χρόνια µετά ονοµάστηκε «project», η απίστευτη µοντερνιά των καιρών µας; Η συµπαθέστατη κοινωνική και οικονοµική τάξη των εκπαιδευτικών, ειδικά της πρωτοβάθµιας εκπαίδευσης έχει άραγε αποτυπωµένη στο DNA της συλλογική µνήµη, απαρτιζόµενη από τέτοιου τύπου προσωπικές εµπειρίες

Ενεργοί

ή την έχει απολέσει στο βωµό της «αξιολόγησης», της «αξιοκρατίας», της δίψας της εξουσίας των στελεχών της εκπαίδευσης; Πόσο αλλιώτικη από τη δεκαετία του 1970 µπορεί να είναι σήµερα η τόσο απαραίτητη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών; Τι παραπάνω θα προσφέρει στην εποχή του άκρατου νεοφιλελευθερισµού, σ’ ένα ολοένα και πιο ταξικό σχολείο όπου διδάσκοντες και διδασκόµενοι θα ‘ναι απολίτικοι και θα σκύβουν το κεφάλι ακόµη κι αν δεν τους το ζητά κανείς; Ενδεχοµένως τα µέγιστα. Άλλωστε πλέον η παιδεία και η υγεία χρήζουν οργάνωσης µε αρχές management και πρέπει να αποδίδουν εµπορεύσιµα ανταγωνιστικά προϊόντα. Τι κι αν τα προϊόντα είναι ανθρώπινα πλάσµατα; Ανθεκτικά µα και αναλώσιµα, έτσι πρέπει να κατασκευαστούν για να 'ναι χρήσιµα. Τουτέστιν, ο δάσκαλος πρέπει να είναι πρωτίστως ικανός ή υπάκουος, αποκλίνων ή πρωτοπόρος, συστηµικός και πειθαρχηµένος ή σκεπτόµενος και πολιτικοποιηµένος; Σε κάθε περίπτωση, στόχος της αξιολόγησης του έµψυχου δυναµικού της σχολικής µονάδας είναι η τιµωρία µέσω του αποκλεισµού από τις προαγωγές –βλέπε αύξηση µισθού- και, ακόµη χειρότερα, οι απολύσεις. Όσο για τις σχολικές µονάδες, η καλύτερη κερδίζει. Αλλά ποια; Αυτή µε τους δασκάλους που κάνουν τα προωθηµένα προγράµµατα ή η άλλη, αυτή που έχει χουβαρδά σπόνσορα; Ο άξιος κερδίζει! Μα στη συλλογική µνήµη µας δεν είναι αποτυπωµένο πως συνήθως τα κριτήρια για την «αξιοκρατία» τα βάζει η κυρίαρχη αστική τάξη και συνήθως τα τέκνα της επιβραβεύει; Πόσες πιθανότητες έχει ένα σχολείο σε νησί του Νοτίου Αιγαίου, µε εκπαιδευτικούς που τοποθετούνται «καλό ∆εκέµβρη» να κερδίσει εκείνο των Βορείων προαστίων της Αθήνας; Για να µη µιλήσουµε για τις διαφορές στο ευρύτερο πολιτιστικό περιβάλλον των µαθητών και τις επιδράσεις τους στην εκπαίδευση… Και για την ιστορία: ο επιθεωρητής της υπόθεσης ήταν συγγενής πρώτου βαθµού γνωστού περιφερειάρχη πρωτοβάθµιας εκπαίδευσης και η ρίψασα το γάντι η υπογράφουσα. Υ.Γ.1 Άσχετο: Τι δουλειά έχει µεγαλοστέλεχος εταιρείας να βγάζει λόγο κατά την ορκωµοσία πτυχιούχων πληροφορικής του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου Θες/νίκης; Ο ευρών την απάντηση αµείβεται. Υ.Γ.2 Σχετικό: Γιατί το 2014 εκκρεµούν πειθαρχικές διώξεις εναντίων πολλών αριστερών δασκάλων; Ο ευρών την απάντηση αµείβεται εις διπλούν.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 29


ˆ{Œˆ

Το Ταξίδι του Έρασ%ου (1987-2013): Η Πολιτική Παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Πρόγραµµα Erasmus/Socrates του ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΗ Οµότιµος Καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήµιο

Η

παρουσίασή µου διακρίνεται σε δύο µέρη: το πρώτο αφορά στην εξέλιξη της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πανεπιστηµιακή εκπαίδευση όπως αυτή αντικατοπτρίζεται και στο πρόγραµµα Erasmus-Έρασµος και το δεύτερο µέρος αφορά σε προβλήµατα που αντιµετωπίζει το πρόγραµµα αυτό ως προς την αποδοχή και λειτουργία του.

Οι προκηρυγµένοι στόχοι του Σωκράτη ήταν:

A. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης & το πρόγραµµα Erasmus

δ) να προωθήσει τη γνώση των ευρωπαϊκών γλωσσών.

Είναι πλέον ευρύτατα σαφές ότι η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την τριτοβάθµια εκπαίδευση χαρακτηρίζεται από µία συνειδητή και πολύπλευρη προσπάθεια υποβάθµισής της. Ενδεικτικά αναφέρω τον εύγλωττο καταγγελτικό λόγο στο θέµα αυτό του πρώην Πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και υφυπουργού Ανάπτυξης Θεµιστοκλή Ξανθόπουλου, όπως αυτός αποτυπώνεται τόσο στο βιβλίο του «Ελληνική Παιδεία: ∆οκίµιο Εξορθολογισµού και Ανασυγκρότησης» (Gutenberg, 2005) όσο και στα άρθρα του.

Το διαδέχθηκε ο Σωκράτης ΙΙ (2000-2006).

Σ΄ αυτή την πολιτική υποβάθµισης αποφασίστηκε να ενταχθεί και το πρόγραµµα Έρασµος όπως προκύπτει από την εξέλιξή του από το 1987, όταν ξεκίνησε, µέχρι την τελευταία µετατροπή του το 2007, όταν υποτάχθηκε στο Πρόγραµµα "∆ια Βίου Μάθηση".

Το έδαφος όµως προπαρασκευαζόταν κατάλληλα από καιρό:

Ο Έρασµος στηρίχθηκε σε πιλοτικά προγράµµατα ανταλλαγής φοιτητών την περίοδο 1981-1986 και άρχισε να λειτουργεί από το ακαδηµαϊκό έτος 1986-1987, αφού ξεπεράστηκαν διαφωνίες µεταξύ των κρατών µελών που αφορούσαν στον ανεπαρκή τριετή προϋπολογισµό του, που πρότειναν ορισµένα από αυτά τα κράτη. Η εξέλιξή του ήταν ραγδαία: 3.244 φοιτητές τον πρώτο χρόνο, πάνω από 150.000 φοιτητές το 2006 (περίπου το 1% του ευρωπαϊκού φοιτητικού πληθυσµού και το 1,9% του διδακτικού προσωπικού της τριτοβάθµιας εκπαίδευσης). Η πρώτη αλλαγή στον Έρασµο έρχεται το 1995 όταν εντάσσεται στο πρόγραµµα Socrates-Σωκράτης. Στο πρόγραµµα αυτό αλλά και στο Leonardo da Vinci (που προωθεί την κατάρτιση) εντάσσονται και τα άλλα έξι προγράµµατα που ξεκίνησαν στο β’ µισό της δεκαετίας του 1980: Petra, Youth for Europe, Lingua, Eurotecnet, Force, Comet.

30 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

α) να ισχυροποιήσει την Ευρω-διάσταση της εκπαίδευσης σ’ όλα τα επίπεδα, β) να προωθήσει τη συνεργασία και την κινητικότητα µέσω της εκπαίδευσης και των ίσων ευκαιριών, γ) να ενθαρρύνει την καινοτοµία µέσω της εκπαίδευσης,

Η έµφαση όµως στην εκπαίδευση µειώνεται σταδιακά και θα αλλάξει η έννοιά της όταν αντικατασταθεί ο Σωκράτης ΙΙ από το πρόγραµµα της ∆ια Βίου Μάθησης το 2006. Η αιτία για αυτή την καταλυτική αλλαγή στην πολιτική για την Παιδεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η ∆ιακήρυξη της Bologna και οι νέες προτεραιότητες που αυτή προωθεί.

Στα τέλη Μαΐου 1998 οι Υπουργοί Παιδείας της Γερµανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Βρετανίας εκδίδουν στο Παρίσι τη ∆ιακήρυξη της Σορβόννης. Θέλουν να δείξουν µε αυτό τον τρόπο γι' άλλη µία φορά ότι αυτοί παίρνουν τις σηµαντικές αποφάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι τα ίδια κράτη που είχαν αρχικά αντιρρήσεις στη συγκρότηση και λειτουργία του Έρασµου. Η ∆ιακήρυξη της Σορβόννης θέτει τις βάσεις πάνω στις οποίες αναπτύσσονται, ένα χρόνο αργότερα, τα κύρια σηµεία της ∆ιακήρυξης της Bologna δηλαδή οι δύο κύκλοι σπουδών, το σύστηµα πιστωτικών µονάδων, η κινητικότητα, ο Ευρωπαϊκός Χώρος Ανωτάτης Εκπαίδευσης, χωρίς να διευκρινίζεται τι ακριβώς σηµαίνει ο τελευταίος και κυρίως ποιά ιδρύµατα περιλαµβάνει. Η ∆ιακήρυξη της Σορβόννης, πέρα από τις συνήθεις µεγαλόσχηµες γενικότητες για την εδραίωση της θέσης της Ευρώπης στον κόσµο µέσω της εκπαίδευσης, περιείχε και σαφείς προειδοποιήσεις. «Οδεύουµε», τόνισαν οι υπουργοί των 4 χωρών, «προς µία περίοδο καίριων

Ενεργοί


ˆ{Œˆ αλλαγών στην εκπαίδευση και στις σχέσεις εργασίας, οδεύουµε προς µία διαφοροποίηση των µαθηµάτων για να αποκτηθούν γνώσεις για την επαγγελµατική σταδιοδροµία που θα συνδυάζουν εκπαίδευση και δια βίου µάθηση (training through life, είναι ο ακριβής όρος που εισάγει τότε η Σορβόννη). Είναι πλέον καθαρά υποχρέωση µας», υπογραµµίζουν. Η ∆ια Βίου Μάθηση λοιπόν, που από το 2007 επιδιώκεται, δια της συνεχούς επαναλήψεως η υποχρεωτική εµπέδωση της σηµασίας της, επίσηµα τουλάχιστον παρουσιάστηκε στη ∆ιακήρυξη της Σορβόννης το 1998. Μετά την υιοθέτηση από το σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης των αλλαγών που επιθυµούσε στην εκπαίδευση, το επόµενο βήµα ήταν να τεθεί σε κίνηση η διαδικασία αποδοχής τους, ιδιαίτερα επειδή έπρεπε να διασκεδαστούν και οι αντιδράσεις που προκάλεσαν. Αυτό το ανέλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστηµίων που εδρεύει στις Βρυξέλλες και πάντα χαρακτηρίζονταν για την πειθήνια στάση της στις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα θέµατα αυτά. Ένα χρόνο λοιπόν µετά τη διακήρυξη της Σορβόννης οργανώθηκε στη Bologna συνέδριο µε θέµα «Ο Ευρωπαϊκός Χώρος της Ανωτάτης Εκπαίδευσης». Στο τέλος του συνεδρίου 31 Υπουργοί Παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υποψήφιων µελών υπέγραψαν τη ∆ιακήρυξη της Bologna. Η επιλογή του Πανεπιστηµίου δεν ήταν φυσικά τυχαία. Στον ίδιο χώρο, έντεκα χρόνια πριν, στις 18 Σεπτεµβρίου 1988, είχαν συγκεντρωθεί 430 Πρυτάνεις Πανεπιστηµίων για να εορτάσουν τα 900 χρόνια του Πανεπιστηµίου της Bologna, και να υπογράψουν τη Magna Charta Universitarium Europaeum (Μεγάλη Χάρτα των Ευρωπαϊκών Πανεπιστηµίων). Όπως χαρακτηριστικά υπογράµµισε ένας έγκυρος µελετητής, τού πάντα επίκαιρου αυτού ζητήµατος πρόκειται για ένα «κείµενο διαπιστώσεων, αρχών και µέσων για την υλοποίηση της αποστολής του Πανεπιστηµίου στο σύγχρονο ευρωπαϊκό, και όχι µόνο, κόσµο». «Τα Πανεπιστήµια για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των κοινωνιών τις οποίες στηρίζουν», τόνιζε η Magna Charta, «πρέπει η έρευνα και η διδασκαλία τους να είναι ηθικώς και πνευµατικώς ανεξάρτητες από κάθε πολιτική εξουσία και οικονοµική δύναµη». Αυτό όµως που στόχευε να γίνει η απαρχή µίας νέας εποχής η διαδικασία της Bologna το έχει µετατρέψει σε κύκνειο άσµα της. Στην προκήρυξη της Bologna η συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης καταγράφεται ως επακόλουθο της Magna Charta. Πρόκειται για µία στρατηγική µε στόχους που ακυρώνουν τις βασικές αρχές της Magna Charta όπως ήξεραν

Ενεργοί

πολύ καλά οι αρχιτέκτονες της Bologna. Στην ουσία επεδίωξαν να εκµεταλλευτούν, αν όχι να σφετεριστούν, το κύρος της Magna Charta, αυτών που την υπέγραψαν, και γενικότερα του θεσµού του Πανεπιστηµίου για το νεόκοπο δηµιούργηµά τους, δίνοντας µια ψευδή εικόνα συνέχειας και συνάφειας µεταξύ των δύο κειµένων. Στο πλαίσιο των αγοραίων εκτροπών από το ιδεώδες των Universitas, η διαδικασία της Bologna εισάγει νέους στόχους µε αποτέλεσµα να τροποποιούνται αντίστοιχα και τα προγράµµατα που µας ενδιαφέρουν. Όροι της αγοράς εργασίας όπως: απασχολησιµότητα (sic) (πρόκειται για µετάφραση του όρου 'employability'), ανταγωνιστικότητα, εξασφάλιση ποιότητας (της εκπαίδευσης), πιστωτικές µονάδες (αντί για βαθµολογία), και φυσικά η κατάρτιση, που προβάλλονται ως η νέα πανάκεια που θα λύσουν όλα τα προβλήµατα της παιδείας, ενώ είναι σαφές ότι δεν έχουν καµία σχέση µε αυτήν. Η προσπάθεια να εισαχθούν τα κριτήρια της αγοράς στα Πανεπιστήµια µε στόχο να διαµορφώσουν το πρόγραµµα σπουδών τους είναι πολύ παλαιότερη της Bologna και αναπτύσσεται µε µεθοδικότητα και στρατηγική. Ενδεικτικά, αναφέρω ότι στις αρχές του 1994 το Πανεπιστήµιο Rand Africaans της Ν. Αφρικής κάλεσε τα ΑΕΙ της Ελλάδας να στείλουν διδακτικό προσωπικό για να λάβουν µέρος σε συνέδριο στην Πραιτόρια µε θέµα “Total Quality Management in Changing Education Societies” (Ολοκληρωµένη ∆ιαχείριση Ποιότητας στις Μεταβαλλόµενες Κοινωνίες της Εκπαίδευσης). Όπως προκύπτει και από τη λειτουργία του Έρασµου και µάλιστα από την αρχή της δραστηριότητάς του, οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραµένουν σταθερά προσηλωµένες στην επικράτηση της κατάρτισης εις βάρος της εκπαίδευσης. Η αλλαγή στις εκπαιδευτικές προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ήδη θεσπισµένη από την αρχή της λειτουργίας του Έρασµου. Το Συµβούλιο της Ευρώπης τροποποίησε στις 14 ∆εκεµβρίου 1989 το πρόγραµµα Έρασµος που το ίδιο είχε εγκρίνει δύο χρόνια νωρίτερα στις 15 Ιουνίου 1987. Το αρχικό άρθρο 2 όριζε ως δεύτερο στόχο «Να προωθήσει (το Πρόγραµµα) για την ευρεία και εντατική συνεργασία µεταξύ των πανεπιστηµιακών όλων των κρατών µελών». Αυτό τροποποιείται σε «να προωθήσει ευρεία και εντατική συνεργασία στον τοµέα της επαγγελµατικής κατάρτισης µεταξύ Πανεπιστηµίων σε όλα τα κράτη µέλη». Ο τρίτος στόχος του Έρασµου στο ίδιο άρθρο είναι «να αξιοποιήσει όλο το πνευµατικό δυναµικό των Πανεπιστηµίων της Κοινότητας µέσω της µεγαλύτερης κινητικότητας του Συνέχεια στις επόµενες σελίδες

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 31


ˆ{Œˆ διδακτικού προσωπικού κατά τρόπο ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης που παρέχονται από τα Πανεπιστήµια αυτά µε σκοπό τη διαφύλαξη της ανταγωνιστικότητας της Κοινότητας στην παγκόσµια αγορά. Αυτός ο στόχος τροποποιείται µε τη διαγραφή της λέξης "εκπαίδευσης" µε αποτέλεσµα η φράση "ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης" να µετατραπεί "ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της κατάρτισης"». Το αποτέλεσµα της τροποποίησης είναι ότι στους τέσσερεις στόχους του Έρασµου δεν περιλαµβάνεται ούτε µια φορά ο όρος «εκπαίδευση» ενώ αντίθετα υπογραµµίζεται η «κατάρτιση». Η ευγενής αυτή προσπάθεια να αποκαθαρθούν τα προγράµµατα αυτά από την µιασµατική προφανώς έννοια της «εκπαίδευσης» ανακόπτεται εν µέρει µε την ένταξη του Έρασµου στο Σωκράτη I (1994-1999) και στον Σωκράτη II (2000-2006) όπου η έµφαση είναι στην εκπαίδευση, όπως ήδη έχουµε αναφέρει. Μία µελέτη των κειµένων που έλαβε υπ΄ όψη το Συµβούλιο για να αποφασίσει το Πρόγραµµα Έρασµος θα αποκάλυπτε ότι η χρήση του όρου «εκπαίδευση» µειώνεται σταθερά αλλά και αλλάζει η έννοιά του. Με την έναρξη του προγράµµατος της ∆ια Βίου Μάθησης, ο όρος «εκπαίδευση» χρησιµοποιείται πλέον ουσιαστικά ως διακοσµητικό δεκανίκι της κατάρτισης. Είναι προφανές ότι οι σχεδιαστές του προγράµµατος αυτού γνωρίζοντας πολύ καλά την ανατροπή που απεργάζονται στο χώρο της Πανεπιστηµιακής Εκπαίδευσης και εξ αιτίας των αντιδράσεων που έχουν προκληθεί, χρησιµοποίησαν τον όρο «εκπαίδευση» σε µία προσπάθεια να εκµεταλλευτούν την ανέκαθεν θετική αντιµετώπισή του από την κοινωνία. Του λόγου το αληθές πιστοποιεί η Ανακοίνωση της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συµβούλιο, την Ευρωπαϊκή Οικονοµική και Κοινωνική Επιτροπή και την Επιτροπή Περιφερειών µε τίτλο «‘Ένα επικαιροποιηµένο στρατηγικό πλαίσιο για την ευρωπαϊκή συνεργασία στην εκπαίδευση και την κατάρτιση» (Βρυξέλλες, 16.12.2008,COM(2008)865 τελικό). Όπως προκύπτει από το κείµενο, ο µόνος στόχος είναι η δηµιουργία µεγαλύτερων δεξιοτήτων µε το Πρόγραµµα της ∆ια Βίου Μάθησης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει διαφοροποιηθεί στο θέµα αυτό, αλλά ούτε και ως προς τη δευτερεύουσα σηµασία που αποδίδει στην εκπαίδευση από τότε που για πρώτη φορά τον Οκτώβριο 1995 επίσηµα τουλάχιστον, ανακοινώνει την πρόθεσή της να θεσπίσει το Lifelong Learning (∆ιά Βίου Μάθηση), ανακηρύσσοντας το 1996 ως «Ευρωπαϊκό Έτος για τη ∆ια Βίου Μάθηση».* Ο λεπτοµερής και συντονισµένος από τις Βρυξέλλες σχεδιασµός των σχετικών εκδηλώσεων δείχνει τη ση*

µασία που απέδιδε από τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση στην εκστρατεία να εµπεδωθεί η αναγκαιότητα της ∆ια Βίου Μάθησης. Β. Τα προβλήµατα του προγράµµατος Είκοσι τρία χρόνια µετά την πρώτη επίσηµη αναφορά στη ∆ια Βίου Μάθηση το Ανακοινωθέν της ∆ιάσκεψης των Υπουργών των Υπεύθυνων για την Ανώτατη Εκπαίδευση στο Louvain του Βελγίου στις 28 και 29 Απριλίου 2009 παραδέχεται ότι ο στόχος για το 2010 δεν επιτεύχθηκε και µετατίθεται για το 2020. Το ανακοινωθέν εντάσσει τη ∆ια Βίου Μάθηση στο ευρύτερο σχεδιασµό της Ανώτατης Εκπαίδευσης ως µία από τις προτεραιότητές της. Ορισµένες από αυτές όπως: το ∆ιεθνές Άνοιγµα (openness) της Ανώτατης Εκπαίδευση, η συλλογή στοιχείων, η Εκπαίδευση, Έρευνα και Καινοτοµία, και τα Εργαλεία Πολυδιάστατης ∆ιαφάνειας, επαναλαµβάνουν προηγούµενες και εν πολλοίς γενικόλογες τοποθετήσεις. Οι σηµαντικότερες από αυτές είναι κατά τη γνώµη µου: η χρηµατοδότηση, η απασχολησιµότητα, η επικεντρωµένη στον φοιτητή εκπαίδευση, η διδακτική αποστολή της Ανώτατης Εκπαίδευσης και η κινητικότητα. Ως προς τη χρηµατοδότηση: Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβεβαιώνει ότι η δηµόσια χρηµατοδότηση παραµένει η κύρια προτεραιότητα που θα εγγυηθεί ισότητα πρόσβασης και περαιτέρω σταθερή ανάπτυξη των αυτόνοµων εκπαιδευτικών ιδρυµάτων. Για άλλη µία φορά όµως δεν προτείνει συγκεκριµένα µέτρα. Η έµφαση στην απασχολησιµότητα υπογραµµίζει και πάλι την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης στη λογική των επιχειρήσεων. Είναι χαρακτηριστική η φράση στη σελίδα 3 του ανακοινωθέντος σχετικά µε την προτεραιότητα αυτή: «Αυτό θα επιτρέψει στα Ιδρύµατα να ανταποκριθούν καλύτερα στις ανάγκες των εργοδοτών και στους εργοδότες να κατανοήσουν καλύτερα την εκπαιδευτική προοπτική». Και η επόµενη προτεραιότητα που αφορά στη διδακτική αποστολή της ανώτατης εκπαίδευσης κινείται στο ίδιο µήκος κύµατος. Η κινητικότητα τώρα, ανεξάρτητα από τη σκοπιµότητα που της αποδίδει η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πλαίσιο στο οποίο την τοποθετεί, αποτελεί, κατά τη γνώµη µου, µία από τις σηµαντικότερες προτεραιότητες για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες µετά τη διαδικασία µύησης στη µάθηση. Αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος για τον οποίο ασχολούµαστε, ορισµένοι για δεκαετίες, µε το Πρόγραµµα Έρασµος στέλνοντας χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες σε δεκάδες Πανεπιστήµια από την εποχή

95/431/EC: Decisions No 2493/95/EC of the European Parliament and of the Council of 23 October 1995.

32 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Ενεργοί


ˆ{Œˆ που λειτουργούσαν τα πολυµελή δίκτυα. Από την πείρα που απέκτησα στη διαδικασία αυτή µου έγινε σαφές ότι οι φοιτητές έχουν εντελώς διαφορετικά κίνητρα για να µετακινηθούν στο εξωτερικό από τους στόχους του Έρασµου που παραµένουν βασικά οι ίδιοι παρά τις οβιδιακές µεταµορφώσεις που έχει υποστεί και πολύ πιθανόν να υποστεί για όσο διάστηµα κρίνεται χρήσιµη η διατήρησή του. Οι στόχοι των φοιτητών, αλλά και οι δικοί µου, είναι διαµετρικά αντίθετοι µε τους στόχους του Έρασµου που επιδιώκει τη βελτίωση της ποιότητας της κατάρτισης που παρέχεται από τα Πανεπιστήµια «µε σκοπό τη διαφύλαξη της ανταγωνιστικότητας της Κοινότητας στην παγκόσµια αγορά». Ξεκινούν αυτό το ταξίδι του Έρασµου µε τις δικές τους προτεραιότητες, σε πλήρη αδιαφορία, όπως έχω διαπιστώσει, για τα κελεύσµατα και τις επιθυµίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Πρόγραµµα Έρασµος έχει πετύχει, παρά τα εµπόδια και τα προβλήµατα που αντιµετώπισε και εξακολουθεί να αντιµετωπίζει επειδή όσοι εργάζονται γι’ αυτό πιστεύουν ότι η εκπαιδευτική διαδικασία διευρύνεται ακόµα περισσότερο όταν οι φοιτητές εµπλουτίζουν τις εµπειρίες τους σε διαφορετικό ακαδηµαϊκό περιβάλλον από εκείνο της σχολής τους. Πρόβληµα επίσης δηµιουργεί στην αύξηση της κινητικότητας των φοιτητών/τριών η αδράνεια που επιδεικνύει το µεγαλύτερο µέρος των µελών ∆ΕΠ να εµπλακούν στη διαδικασία του Έρασµου και άλλων παρεµφερών προγραµµάτων που µετακινούν φοιτητές. Η αδράνεια αυτή οφείλεται σε εγγενείς αδυναµίες µελών ∆ΕΠ να λάβουν µέρος σε προγράµµατα που απαιτούν ενεργό συµµετοχή σε εκπαιδευτική διαδικασία εκτός Ελλάδας. Οφείλεται όµως και στο γεγονός ότι δεν υπάρχει αµοιβή για τους επιστηµονικούς υπεύθυνους. Παραγνωρίζουν ότι υπάρχει πλούσια ανταµοιβή, ανεκτίµητη θα έλεγα, από την εµπειρία της επαφής µε αλλοδαπό φοιτητικό πληθυσµό και Πανεπιστήµια, και όχι µε ιδρύµατα στον Ευρωπαϊκό χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης όπως µας παροτρύνει µετά φορτικότητος η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε συνέχεια µε το παραπάνω θα ήθελα να επισηµάνω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παροτρύνει µέσω του ΙΚΥ να συναφθούν διµερείς συµφωνίες Έρασµος µε ποικιλώνυµα κολλέγια της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης µε µικρότερη διάρκεια φοίτησης. Η προσπάθεια υποβάθµισης των Πανεπιστηµίων και γενικά των Ιδρυµάτων 4ετούς φοίτησης, που στην περίπτωση της Ελλάδας περιλαµβάνει και τα ΤΕΙ, µέσα

Ενεργοί

από τη διαδικασία της Bologna είναι σαφέστατη ήδη από τη Σύνοδο της Salamanca το Μάρτιο του 2001. Η Σύνοδος αυτή αποτελεί σταθµό στη µεθοδευµένη πορεία υποβάθµισης του θεσµού του Πανεπιστηµίου. Για πρώτη φορά συµµετέχουν µη πανεπιστηµιακά ιδρύµατα ανώτερης εκπαίδευσης και επιβάλλονται ως ισότιµα µε Πανεπιστήµια. ∆εν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο όρος «Πανεπιστήµιο» έχει εξαφανιστεί από τα κείµενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Έρασµος στο µακρύ ταξίδι του προς την πλήρη εδραίωση της ∆ια Βίου Μάθησης, γνωρίζει µία επιπλέον διεύρυνση. Προκηρύσσει χρηµατοδοτούµενες θέσεις πρακτικής άσκησης φοιτητών σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιπλέον της κινητικότητας για σπουδές. Οι φοιτητές µπορούν να απασχοληθούν σε επιχειρήσεις ή άλλους οργανισµούς από τρεις ως δώδεκα µήνες. Η ακαδηµαϊκή αναγνώριση που προβλέπεται για αυτή την πρακτική άσκηση συνίσταται στην απόκτηση ακαδηµαϊκών µονάδων ανάλογα µε τη διάρκειά της. Με το νέο σύστηµα απόκτησης των πτυχίων, που έχει επιβληθεί µε βάση τη Συµφωνία της Bologna, οι µονάδες αυτές προσµετρώνται για την απόκτηση του πτυχίου. Είναι σαφές ότι µε αυτόν τον τρόπο επιδοτείται η κατάρτιση εις βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Είναι επίσης σαφές ότι µε δεδοµένα τα υψηλά ποσοστά ανεργίας στη νεολαία, αναµένεται ο φοιτητικός πληθυσµός να στραφεί για πρακτική άσκηση στις επιχειρήσεις. Με βάση την έµφαση που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην κατάρτιση προκύπτει αβίαστα το συµπέρασµα ότι όλη αυτή η διαδικασία αποβλέπει στο να διευκολύνει τις επιχειρήσεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιλέγουν µεταξύ των φοιτητών/τριών τής πρακτικής άσκησης τα καλύτερα µελλοντικά στελέχη τους. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ενισχύσει τη στροφή προς την κατάρτιση και στο πρόγραµµα του Έρασµου, µε δέλεαρ αυτές τις χρηµατοδοτούµενες θέσεις πρακτικής άσκησης, είναι πρόσφατη. Σ΄ αυτή τη διάβρωση της Ανώτατης παιδείας, από τα προτάγµατα της οικονοµίας της αγοράς, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που αποφασίζουν να ταξιδεύσουν µε τον Έρασµο επιλέγουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Σύµφωνα µε τα διαθέσιµα στοιχεία η επιλογή αυτή, και το αντίστοιχο αισιόδοξο µήνυµα που εκπέµπει, αντέχει στις επιπτώσεις της οικονοµικής κρίσης, προς το παρόν... Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 33


ˆ—ˆƒ˜ŽƒŽ!"#$%

ˆ—˜žˆ™˜ƒ

!"

του ΜΠΑΜΠΗ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΕ ΤΟΝ ΗΧΟ των Καλάσνικοφ που πυροβολούσαν στοχεύο-

ντας τα παράθυρα του γραφείου του Αντώνη Σαµαρά στη Λ. Συγγρού και την ψήφιση, στη βουλή των αλλαγών στο εργασιακό, την κατάργηση της µετενέργειας και των συλλογικών συµβάσεων άρχισε η νέα χρονιά. Στις 17, το µαχαίρι των ακροδεξιών στο Περιστέρι, στόχευσε θανάσιµα τον Σαχτζάν Λουκµάν, που έχασε τη ζωή του στο δρόµο για την νόµιµη και ασφαλισµένη εργασία του. Το ∆ΝΤ επιρρίπτει την ευθύνη για την λάθος πολιτική στο πρόβληµα του ελληνικού χρέους στον «λάθος πολλαπλασιαστή», που ωστόσο έχει επιτύχει να διαιρέσει την ελληνική κοινωνία σε επιστρατευµένους και ανέργους. Οι εργαζόµενοι στο µετρό ήταν αυτοί που πρώτοι φόρεσαν το «χακί».

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ CIA και το θρυλικό «βαλιτσάκι», δεν ήταν το εργαλείο που οδήγησε στη σύλληψη των µελών της Συνωµοσίας Πυρήνων της Φωτιάς στον Βελβεντό Κοζάνης. Η πρόκληση όµως για τις διωκτικές αρχές ήταν µεγάλη. Από τη δίαιτα του photoshop για τα µοντέλα, η ίαση του photoshop για τους βαριά χτυπηµένους συλληφθέντες που προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις. Πέντε ηµέρες µετά, στις 5 Φλεβάρη, επιστρατεύονται και οι απεργοί ναυτεργάτες, ενώ στις 17, µια εµπρηστική πολυπληθής επίθεση στο εργοτάξιο της Ελληνικός Χρυσός στην Ιερισσό, προκαλεί στη Χαλκιδική ευρείας κλίµακας αστυνοµικές επιχειρήσεις, συλλήψεις και εισβολές σε σπίτια. Στο τέλος του µήνα και έπειτα από µια πολύκροτη δικαστική υπόθεση καταχρήσεων και διασπάθισης δηµοσίου χρήµατος, ο Ιπτάµενος Γιατρός, Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, καταδικάζεται σε ισόβια φυλάκιση για την κατάχρηση, κατά την περίοδο της θητείας του ως δήµαρχου Θεσσαλονίκης. Λίγες µέρες νωρίτερα, τον ίδιο δρόµο είχε πάρει κι ο υπεραθλητής Όσκαρ Πιστόριους προφυλακιστέος ωστόσο, για τη δολοφονία της φίλης του.

34 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

!$ ’Œ‹™˜žˆ™˜ƒ

Ενεργοί


kinisienergoipolites.blogspot.com

Ο ΟΥΓΚΟ ΤΣΑΒΕΣ ξεκινά για το µεγάλο ταξίδι ενώ η Βενεζουέλα µπαίνει σε µια

ˆ™}˜ƒ

!#

πολιτική αποσταθεροποίηση για περισσότερο από ένα µήνα. Αµφίσηµο ήταν το ΟΧΙ που είπε το κυπριακό κοινοβούλιο στο κούρεµα των τραπεζικών καταθέσεων που µετά από 10 περίπου ηµέρες οικονοµικού εµπάργκο από το εξωτερικό και εσωτερικού τραπεζικού σαµποτάζ, υπέκυψε τελικά στο µνηµόνιο της τρόϊκα µε ένα µεγάλο ΝΑΙ. Ένα κύµα αλληλεγγύης και υποστήριξης στην Κύπρο που προσπάθησε να ορθώσει το ανάστηµά της γεννιέται στην Ελλάδα τη στιγµή που στη Λάρισα 4 φοιτητές χάνουν τη ζωή τους από ασφυξία εξαιτίας του µαγκαλιού που άναψαν για να ζεσταθούν.

Ενεργοί

!% ‘ˆ™š˜ƒ

ΜΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ∆ΙΑΦΟΡΑ από τον σοσιαλιστή Ούγκο Τσάβες, η πατριάρχης

του άγριου δυτικού νεοφιλελευθερισµού, Μάργκαρετ Θάτσερ, φεύγει από τη ζωή. Η εκλογή του Μαδούρο στη θέση του προέδρου της Βενεζουέλας, γεµίζει αισιοδοξία τους σοσιαλιστές ανά τον κόσµο, αλλά στη χτυπηµένη από την κρίση Ιταλία η κάλπη γεννά ένα ιδιαίτερο αποτέλεσµα: Το κόµµα του Ιταλού Παπαδήµου, Μάριο Μόντι, εκλέγεται µεν στο Ιταλικό κοινοβούλιο αλλά µε ισχνή παρουσία. Η Ιταλική πολιτική ζωή είναι παραδοσιακά γεµάτη “εκπλήξεις”. Ένας κωµικός, ο Πέπε Γκρίλο αποτελεί τον ρυθµιστή της πολιτικής και οικονοµικής επιβίωσης της γείτονος. Ήταν στραβός ο «πύργος», ήρθε και ο γεννηµένος στην Πίζα, Ενρίκο Λέτα. Στα δικά µας, δεν ήταν έκπληξη η αποχώρηση της Αλέκας Παπαρήγα από τη γραµµατεία της ΚΕ του ΚΚΕ µετά από 22 χρόνια και η εκλογή του ∆ηµήτρη Κουτσούµπα. Ούτε επίσης και ο τραυµατισµός των 25 από τους 200 περίπου αλλοδαπούς απεργούς εργάτες των φραουλοχώραφων της Μανωλάδας από τα πρωτοπαλίκαρα των φραουλάδων. Όσο οι σκηνές από το αίµα που βάφτηκε κόκκινο του Βασίλη Γεωργιάδη αναβίωναν στην ελληνική ύπαιθρο, η ελληνική κυβέρνηση και τα κανάλια έπαυαν να σφυρίζουν το «fly me to the moon»και έπεφταν από τα σύννεφα. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Βοστόνη των ΗΠΑ, 5 νεκροί και 1264 τραυµατίες από δύο βόµβες στον τερµατισµό του µαραθωνίου παγώνουν τον πλανήτη!

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 35


‘ˆ„˜ƒ

!&

ˆ—ˆƒ˜ŽƒŽ!"#$%

ΟΓΚΩ∆ΕΙΣ ΑΝΤΙΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ διαδηλώσεις στην πλατεία

Ταξίµ µε αφορµή την ανάπλαση µιας πλατείας-άλσους µε ιδιαίτερο συµβολισµό για τους Τούρκους. Οι εικόνες έµοιαζαν να είναι βγαλµένες από το αρχείο των τηλεοπτικών συνεργείων που κάλυπταν την Αραβική Άνοιξη ή τις κινητοποιήσεις της Πλατείας Συντάγµατος. Το γεγονός, ωστόσο, που χαρακτήρισε τον πέµπτο µήνα της χρονιάς -και µάλλον σε παγκόσµια κλίµακα- ήταν η προληπτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να µην µπορεί να διαχειριστεί τη φτώχεια, να µην έχει πρόγραµµα αποκατάστασης των νέων ανέργων και πτυχιούχων, που αγγίζουν σε ποσοστό το 70%, αλλά τα κατασταλτικά της αντανακλαστικά λειτουργούν εξαίρετα!

36 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

˜ž—˜ƒ

!)

ΕΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΚΑΝ∆ΑΛΟ ξεσπά

στις αρχές Ιουνίου. Ο πρώην «ειδικός σύµβουλος» της Αµερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Έντουαρτ Σνόουντεν, αφήνει να διαρρεύσουν σειρά εγγράφων που αποδεικνύουν ότι οι ΗΠΑ παρεµβαίνουν και παρακολουθούν το σύνολο των επικοινωνιών παγκοσµίως. Και ενώ οι πολίτες ανακαλύπτουν έκπληκτοι ότι οι πάντες µπορούν να βλέπουν τα πάντα, οι µόνοι που δεν µπορούν, είναι οι Έλληνες τηλεθεατές. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίµος Κεδίκογλου (µε σπουδές στην ΕΣΣ∆, για τη σηµειολογία), εκφωνεί ένα ανατριχιαστικό διάγγελµα αντίστοιχο µε αυτό του Γιώργου Πεταλωτή δύο χρόνια νωρίτερα. Μόνο που αυτή την φορά το διάγγελµα δεν αφορούσε µείωση µισθών, συντάξεων και δώρων, αλλά την απόλυση περίπου 2500 εργαζοµένων από την ΕΡΤ και το κατέβασµα του διακόπτη εκποµπής σήµατος. ∆εν είναι σίγουρο ακόµα αν το βάρος της απόφασης ή οι σπουδές του εκφωνητή ήταν αυτές που βάρυναν στην απόφαση, ωστόσο η ∆ΗΜΑΡ, αποφασίζει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Η ίδια, επί της πολιτικής απόφασης, είχε συµφωνήσει λίγες µέρες νωρίτερα! Έκτοτε, σειρά παραβιάσεων των αποφάσεων του Συµβουλίου Επικρατείας αλλά και διεθνής κατακραυγή χαρακτηρίζουν και αναφέρονται στην ελληνική κυβέρνηση. Το µεγαλειώδες κίνηµα αλληλεγγύης αποκτά διαστάσεις πολιτικών γεγονότων µεγάλης κλίµακας. Φυσικά, δεν έλειψαν οι προσαγωγές και οι συλλήψεις.

Ενεργοί


kinisienergoipolites.blogspot.com Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΜΟΡΣΙ να συµβιβάσει

˜ž}

!'

˜ƒ

τις αντιθέσεις στην Αίγυπτο, οδηγεί στην ανατροπή του µε ένα στρατιωτικό πραξικόπηµα και τον Αντλί Μασούρ µεταβατικό πρόεδρο. Φαίνεται ότι η αίσθηση πως οι «µεγάλες δυνάµεις» δεν βρίσκουν ικανοποιητικές µεταβατικές ηγεσίες για την Αίγυπτο την εποχή της Αιγυπτιακής Άνοιξης, δεν ήταν απλώς σενάρια συνωµοσίας. Την ίδια περίοδο, τον εκτροχιασµό της πολιτικής ζωης της Αιγύπτου, ακολουθεί ο εκτροχιασµός επιβατικού τρένου στο Κεµπέκ του Καναδά µε 47 νεκρούς και λίγες µέρες αργότερα ένας δεύτερος εκτροχιασµός στον σταθµό Σαντιάγκο ντε Κοµποτέλλα στην Ισπανία από έκρηξη µαγκιάς του µηχανοδηγού. Εδώ ο απολογισµός ήταν 78 νεκροί και δεκάδες τραυµατίες. Εν τω µεταξύ, ο Πρίγκηψ της Ουαλίας Γεώργιος, διάδοχος του Βρετανικού θρόνου γεννιέται! Η εσωτερική επικαιρότητα τον Ιούλιο, ακολουθεί τη διεθνή. Ο υπουργός Οικονοµικών που έβαλε τη χώρα στο µνηµόνιο κατηγορείται για την απόκρυψη της πολυσυζητηµένης λίστας Λαγκάρντ και παραπέµπεται σε δίκη. Σε δίκη παραπέµπεται και ο δηµοσιογράφος Κ. Βαξεβάνης ο οποίος καλείται να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουµένου διότι αποκάλυψε τη «χαµένη» λίστα Λαγκάρντ που τελικά δεν ήταν σε φλασάκι αλλά σε cd. Προς απόδειξη της οµοιότητας της διεθνούς και της εγχώριας ειδησιογραφίας, πέραν από την αποκαθήλωση του Γ. Παπακωνσταντίνου και την γέννηση ενός νέου ενόχου... και το τρένο που δεν µπήκε µέχρι σήµερα στις γραµµές του: Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε την αυτοδιάλυση των συνιστωσών και την ενιαιοποίηση του κόµµατος και των δοµών του. ∆ιατελούµε εν αναµονή...

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΩ∆ΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ «να ζη κανείς ή να µη ζή» δεν κατάφερε

ˆžz˜žƒš˜ƒ

!(

να το απαντήσει ούτε ο Σαίξπηρ ούτε και οι θρησκείες! Τέτοιες σοβαρές απαντήσεις µπορούν µόνο οι ελεγκτές εισιτηρίων του ΗΛΠΑΠ να δώσουν! Πιθανό να µοιάζει ένα φθηνό λογοπαίγνιο αλλά για τον νεαρό άνεργο Θανάση Καναούτη από το Περιστέρι, ένας ελεγκτής τρόλλεϋ έγινε αφορµή «να µη ζή» αφού δε δύναται να πληρώσει εισιτήριο και τον οδήγησε µε τη στάση του, έξω από την πόρτα! Τον ίδιο δρόµο, µέσες-άκρες παίρνουν και 640 περίπου οπαδοί του Μόρσι στην Αίγυπτο που διαµαρτύρονται στην πλατεία Ταχρίρ για την έκπτωση και την κράτησή του ενώ κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, 1429 άµαχοι(!!!!!!) βρίσκουν τον θάνατο από χηµική επίθεση στη ∆αµασκό της Συρίας που βρίσκεται σε εµφύλιο πόλεµο τα τελευταία δύο χρόνια. Στη διεθνή κοινότητα άρχισε να εξελίσσεται ένα διπλωµατικό θρίλερ µε δηλώσεις, προθέσεις και θέσεις που διατυπώνονται από όλους τους γεωστρατηγικούς παίχτες. Πρώτος απ’ όλους ο αντιπρόεδρος Ε. Βενιζέλος που έσπευσε να δηλώσει την ελληνική διαθεσιµότητα για στρατιωτική επέµβαση, ενώ φυσικά δεν ήταν αυτό µνηµονιακή δέσµευση. Στην αρχή του Αυγούστου πάντως, µία άλλη επέµβαση ή απόβαση συνετελέσθη όταν η ηγεσία του ΚΚΕ αποφάσισε να πουλήσει τη δηµόσια συχνότητα που της παραχώρησε το κράτος σε offshore εταιρεία µε έδρα την Κύπρο και απροσδιόριστη εταιρική σύνθεση. Την ίδια περίοδο, σε ένα από τα πολλά ελληνικά Γκουαντάναµο, στην Αµυγδαλέζα, οι µετανάστες «φιλοξενούµενοι» των κέντρων υποδοχής, καίνε τα κελιά τους διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 37


ˆ—ˆƒ˜ŽƒŽ!"#$%

!* ƒŒšŒ‘‹™˜ƒ

Στο Κερατσίνι, ο χρυσαυγίτης Ρουπακιάς, εκτελεί εν ψυχρώ τον µουσικό αντιφασίστα Παύλο Φύσσα προκαλώντας το παγκόσµιο αίσθηµα και την κοινή λογική αφού σε απόσταση αναπνοής βρίσκονταν αστυνοµικές δυνάµεις! Κατά τη σύλληψή του, θα σπεύσει να ενηµερώσει τους αστυνοµικούς ότι είναι µέλος της Χρυσής Αυγής. Ήταν το δεύτερο δολοφονικό χτύπηµα των ταγµάτων εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης σε µία εβδοµάδα αφού είχε προηγηθεί επίθεση σε κλιµάκιο αφισοκόλλησης του ΚΚΕ.

38 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

"!

˜š•‹™˜ƒ

ΤΗ ∆ΗΛΩΣΗ ΤΟΥ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ» ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ και του «σοσιαλιστή» Ολάντ ακολουθεί και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Οµπάµα, ο οποίος υπόσχεται µικρής κλίµακας στρατιωτική επέµβαση στη ∆αµασκό. Το Αµερικανικό Κογκρέσο, δεν του δίνει έγκριση, η Ρωσία παρεµβαίνει, η Συρία που αρχικά ορθώνει ανάστηµα, ελίσσεται και εν τέλει η µπίλια της ρουλέττας, που ενώ είναι Ρώσικη, αλλά δεν έχει περίστροφο και σφαίρα, «κάθεται» στην απόφαση του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να θέσει υπό τη δική του επιτήρηση τα χηµικά όπλα της Συρίας (που µάλλον ήταν τα ίδια µε του Σαντάµ Χουσεΐν αφού κανένας δεν τα βρήκε ποτέ). Ίσως βέβαια, η εξέλιξη να ήταν διαφορετική αν στο τέλος του µήνα δεν ήταν προγραµµατισµένες οι γερµανικές εκλογές. Η Α. Μέρκελ συγκρούεται µε τον Στάινµπρουκ και µετά από τη µεγαλειώδη µάχη, επιβεβαιώνεται το ρητό του Βρετανού Γκάρυ Λίνεκερ. «Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από δύο οµάδες και στο τέλος κερδίζουν οι Γερµανοί!» Στην Ελλάδα, η ΜΚΟ «Κλίµακα» ανακοινώνει ότι σύµφωνα µε τις µελέτες και τις καταγραφές της, από τον Ιανουάριο µέχρι τον Αύγουστο έχουν γίνει 231 αυτοκτονίες µε αφορµή την κρίση.

Τη δολοφονία Φύσσα ακολούθησε ένα ποτάµι αποκαλύψεων. Τα κορυφαία στελέχη της Χρυσής Αυγής, προεξάρχοντος του γ. γραµµατέα της Ν. Μιχαλολιάκου, προφυλακίζονται στις φυλακές Κορυδαλλού µε τις κατηγορίες σύστασης εγκληµατικής οργάνωσης και όλο τον ποινικό κώδικα σχεδόν «επ’ ώµου» (στρατιωτικής δοµής οργάνωση γαρ), ενώ σύµφωνα µε τη δικογραφία για το χτύπηµα στο Κερατσίνι είχε ενηµερωθεί και το είχε εγκρίνει σχεδόν το σύνολο της ηγεσίας της. Οι ΗΠΑ, αντιµετωπίζουν το φάντασµα της χρεωκοπίας ενώ για µία περίπου εβδοµάδα οι κεντρικές πολιτείες όπως και η κεντρική οµοσπονδιακή διοίκηση βρίσκονται εκτός λειτουργίας εξαιτίας Στάσης Πληρωµών. Ένας πόλεµος που δεν έγινε, µια συµφωνία που δεν επετεύχθη µεταξύ ρεπουµπλικανών

Ενεργοί


kinisienergoipolites.blogspot.com

και δηµοκρατικών, δείχνουν σε κοινή θέα το βασιλιά µε τα πραγµατικά του ρούχα. Γυµνό! Η συµφωνία επιτυγχάνεται και η αµερικανική οικονοµία επανακινείται αλλά στη Λαµπεντούζα της Ιταλίας 2 πλοιάρια µε στοιβαγµένους µετανάστες, ναυαγούν µε διαφορά µίας εβδοµάδας. Ο τραγικός απολογισµός του θανάτου: 359 άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά! Η Le Monde αποκαλύπτει ότι γάλλοι αξιωµατούχοι παρακολουθούνταν από τις αµερικανικές µυστικές υπηρεσίες. Το αυτό και στη Γερµανία λίγες ηµέρες αργότερα. Στην Ελλάδα, ο τέως υπουργός εξωτερικών Θ. Πάγκαλος δηλώνει µε περίσσια αµετροέπεια ότι κι εµείς παρακολουθούσαµε την Αµερικάνικη Πρεσβεία! Το γεγονός ότι κανείς δεν τον κάλεσε ή τον εγκάλεσε για αυτή του τη δήλωση, γεννά προβληµατισµό για το εάν ήταν τελικά αποκάλυψη κρατικών µυστικών ασφαλείας, προπέτασµα καπνού και κίνηση αποπροσανατολισµού ή κάτι άλλο! Η πλειοψηφία δηµοσίων δοµών υγείας βρίσκεται µεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, διοικήσεις νοσοκοµείων αποστέλλουν έγγραφα στον υπουργό Άδωνι Γεωργιάδη για τις κρατικές χρηµατοδοτήσεις, που τελείωσαν και τις ελλείψεις σε υλικά πρώτης ανάγκης και υγιεινής ενώ η ΕΛ.ΑΣ. επιχειρεί εφόδους στο Μητροπολιτικό Ιατρείο

Ενεργοί

Ελληνικού και στο Ιατρείο των Γιατρών του Κόσµου στο Πέραµα, προκειµένου να ελέγξει ανώνυµες καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών ουσιών! Ο µήνας κλείνει µε τις σχολικές παρελάσεις των µαθητών της Ιερισσού µε τις µάσκες, των µαθητών του Κερατσινίου και της ∆ραπετσώνας µε τα αντιναζιστόσηµα και το σύνολο των διεθνών µέσων να καταγράφουν εικόνες αντίστασης και δηµοκρατίας σε κάθε γωνιά µιας χώρας, που δοκιµάζεται αλλά και µέρος του Λαού που δεν έχει απολέσει ακόµα την αγωνιστικότητά του.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 39


ˆ—ˆƒ˜ŽƒŽ!"#$%

—˜Œ‘‹™˜ƒ

""

ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ από έναν οπλοφόρο έξω

από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο Αττικής, ο βαρύς τραυµατισµός ενός και ο ακαριαίος θάνατος δύο ακόµα µελών της εγκληµατικής οργάνωσης (κατά τις δικαστικές αρχές), ήταν ο ειδησεογραφικός απολογισµός της πρώτης ηµέρας του Νοέµβρη. Η προκήρυξη που «αφίχθη» λίγες ηµέρες αργότερα, γέννησε περισσότερα ερωτηµατικά από όσα ήθελε να απαντήσει. Η επανεκλογή Οµπάµα στις ΗΠΑ και η πρώτη συµφωνία Μέρκελ - Στάινµπρουκ για το πρόγραµµα συγκυβέρνησης στη Γερµανία, φαίνεται να εξοµαλύνουν τους διεθνείς συσχετισµούς και τις γεωπολιτικές αντιθέσεις. Η ελληνική κυβέρνηση διατάσσει τις αστυνοµικές δυνάµεις να καταλάβουν το ραδιοµέγαρο της ΕΡΤ ενώ οι αυτόπτες µάρτυρες µιλούν για «διακοσµητικό» ρόλο των δικαστικών λειτουργών και για την αστυνοµική κυριαρχία. Το Ραδιοµέγαρο καταλαµβάνεται, το απεργιακό δελτίο συνεχίζει να βγαίνει στον αέρα από το οδόστρωµα της Λ. Μεσογείων αυτή τη φορά, ενώ η ΕΡΤ 3 συνεχίζει να εκπέµπει το απεργιακό σήµα της από τη Θεσσαλονίκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, καταθέτει µία µάλλον ανέξοδη πρόταση µοµφής, αφού το πολιτικό αποτέλεσµα δεν δικαιολογεί την πρωτοβουλία αυτή.

40 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Ενεργοί


kinisienergoipolites.blogspot.com

Ενεργοί

{ŒŒ‘‹™˜ƒ

"$ $!"%

Στην ερώτηση αν τα ευτράπελα είναι ελληνικό προνόµιο, τότε µια απάντηση ότι µάλλον είναι προνόµιο των φτωχών και απελπισµένων θα είναι πιο ακριβής. Η Άννα Μποτέγια, δήµαρχος Μαδρίτης επιβάλλει ποινή προστίµου €750 σε κάθε άστεγο που θα συλλαµβάνεται να κοιµάται στο δρόµο, στα παγκάκια ή στα πεζοδρόµια. Το γεγονός ότι τα 750€ είναι περίπου το αντίτιµο που θα αποκοµίσει ο ισπανός εργαζόµενος σε διάστηµα περίπου 2 µηνών εργασίας, µάλλον αποτελεί µια µικρή λεπτοµέρεια για τη δήµαρχο της Μαδρίτης. Τέλος, η Ιταλική βουλή, ψηφίζει την παραποµπή Μπερλουσκόνι για φοροδιαφυγή µε τον ίδιο να διεκδικεί ένα χρόνο κοινωνικής εργασίας αντί για κατ’οίκον περιορισµό που του επιτρέπει η ηλικία του. Η απάντηση που τελικά θα πάρει από την Ιταλική δικαιοσύνη είναι αρνητική... µάλλον φοβούµενοι ότι δωρεάν κοινωνική εργασία θα µπορούσε να θεωρηθεί και η πρωθυπουργία, µιας και η αστάθεια στην ιταλική κυβέρνηση εξακολουθεί.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ επισκίασε τη διεθνή επικαι-

ρότητα. Ο ιδρυτής του Αφρικανικού Κογκρέσου τιµήθηκε από όλους τους διεθνείς ηγέτες στην κηδεία του και έγινε αφορµή για την ιστορική συνάντηση και την χειραψία του Μπαράκ Οµπάµα µε τον Ραούλ Κάστρο. Και ενώ αυτή η συνάντηση προκάλεσε αισθήµατα ευφορίας στη διεθνή κοινότητα µια άλλη συνάντηση, αυτή της ∆ανής πρωθυπουργού µε τον Αµερικανό πρόεδρο αποτέλεσε την κύρια είδηση για τα ΜΜΕ. Στα ψιλά επίσης πέρασε η αθώωση των 42 κατηγορουµένων για την υπόθεση του χρηµατιστηριακού κραχ του 1999 στο ΧΑΑ ελέω της απερίγραπτης φόρτισης των µπαταριών του πολυτελούς τζιπ του τέως Υπουργού Μεταφορών Μ. Λιάπη. Με τις κατηγορίες της πλαστογραφίας πινακίδων κυκλοφορίας, ανασφάλιστου οχήµατος, και οδήγησης χωρίς δίπλωµα, ο τέως υπουργός και ο εξ’ απορρήτων του εθνάρχη Κων. Καραµανλή, οδηγείται στο δικαστήριο όπου αποφασίζει την αναβολή της εκδίκασης προκειµένου να µη χάσει ο τέως υπουργός και εξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού το ταξίδι του στη Μαλαισία. Στις δηλώσεις του θα κάνει λόγο για την κρίση που έχει πλήξει και τον ίδιο. Στον αντίποδα, η µικρή Σάρα από τη Λάρισα, θα ξεκινήσει ένα µακρύτερο ταξίδι αφού το µαγκάλι που ζέσταινε αυτή και τη µητέρα της θα γίνει η αιτία να χάσει τη ζωή της και η µητέρα της να απελαθεί!!!!!!!!! Φαίνεται ότι η κρίση είναι λιγάκι πιο ευγενική σε κάποιες περιπτώσεις. Ŷ

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 41


˜}šŽ

Ένα νέο συνδικάτο αρχών στην υπηρεσία του λαού του MANΩΛΗ ΡΑΠΑΝΑΚΗ Μέλος του ∆.Σ και Ε.Ε της ΠΕΤ-ΟΤΕ Με το ΕΝΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Ε

ίµαστε στον τέταρτο χρόνο της παράδοσης της χώ-

 ρας σε ξένη κατοχή και ολοκληρωτική διάλυση.

Η ανεργία καλπάζει µε τέτοια ταχύτητα που το 30% (1.500.000 άνεργοι) του ενεργού πληθυσµού της χώρας να φαίνεται το πιο πιθανό σενάριο. Η πλειονότητα του λαού µας, εργαζόµενοι, αγρότες, νέοι, συνταξιούχοι αλλά και µικροέµποροι και µικροεπιχειρηµατίες είναι στα πρόθυρα της απόγνωσης και πολλοί από αυτούς ζουν την καταστροφή τους, φθάνοντας ακόµα και στην αυτοκτονία µε καθηµερινά περιστατικά, που τα πουληµένα ΜΜΕ δεν έχουν συµφέρον να αναδείξουν. Οι µισθοί και οι συντάξεις τα τρία τελευταία χρόνια συµπιέζονται κατόπιν εντολών των ∆ιεθνών τοκογλύφων στους υπαλλήλους τους στη χώρας µας (Ν.∆.-ΠΑΣΟΚ) στοχεύοντας στην εξαθλίωση και εξάντληση του λαού µας, που χωρίς ελπίδα θα είναι διατεθειµένος για κάθε συµβιβασµό και έτσι θα συναινεί µέσα στην απελπισία του στο ξεπούληµα του ∆ηµόσιου πλούτου της χώρας, στον πλειστηριασµό όποιας ακίνητης περιούσιας του αποµένει, αλλά και σε πολλά άλλα µύρια που έχουν έρθει ή θα έρθουν το επόµενο διάστηµα, στα ντόπια και ξένα αρπαχτικά. Όλα αυτά γίνονται µε την υπογραφή και συνενοχή του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού που µε δουλοπρέπεια συναινεί και έχει το θράσος αφού µας έριξε στο γκρεµό να θέλει τώρα να µας σώσει, διαλύοντας και καταστρέφοντας µία γενιά νέων χωρίς όνειρα επιβάλλοντάς µας να είµαστε ζητιάνοι και δούλοι µέσα στην ίδια µας τη χώρα. ∆ήθεν για να µας σώσουν υπερψηφίζουν 155 ανδρείκελα το «Μεσοπρόθεσµο» που πολλοί δεν µπήκαν ούτε στον κόπο να το διαβάσουν και χωρίς να τολµούν µέχρι σήµερα να φέρουν τη ∆ανειακή Σύµβαση στη Βουλή απαξιώνοντας την ίδια τη ∆ηµοκρατία. Οι κυβερνήσεις της Ν.∆.–ΠΑΣΟΚ που για 40 χρόνια έφτιαξαν ένα σάπιο κράτος µέσα στη διαφθορά, τις µίζες και τη ρεµούλα τώρα µας θυσιάζουν στα ξένα αφεντικά τους για τα οικονοµικά τους συµφέροντα ντόπια και ξένα, αλλά για τη δική τους επιβίωση. Αλλά και µία αριστερά που δεν µπορεί στην καταστροφή ενός ολόκληρου λαού να δώσει τη λύση και την ελπίδα για µία νέα αρχή, αγκυλωµένη και διασπασµένη, µε µόνη ελπίδα την ίδια

42 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

την κοινωνία να κάνει σιγά-σιγά την ανατροπή της µη υπακούοντας στις διάφορες πολιτικές του. Έτσι φαίνεται αχτίδα φωτός στο πολιτικό τούνελ µετά τις τελευταίες εκλογές και ένα µεγάλο κοµµάτι του λαού µας γυρνάει την πλάτη στα δυο πρώην µεγάλα κόµµατα. Μια ελπίδα για το αύριο, µια και σήµερα ζούµε µια καινούργια Γερµανική κατοχή και όχι µόνο µε οικονοµικά δεδοµένα, που όµως έχει τα ίδια θέλω του λαού µας που συνεχίζει να αγωνίζεται για ψωµί – παιδεία – ελευθερία – δηµοκρατία. Μέσα σε αυτήν την επίθεση που δέχονται οι εργαζόµενοι θα έπρεπε να υπήρχε ένα συνδικαλιστικό κίνηµα να αντιπαρατεθεί µε τον ταξικό του αντίπαλο το ∆ιεθνές κεφάλαιο και τους πατρόνες τους Ε.Ε. – ∆ΝΤ – Τράπεζες, όλους αυτούς που θέλουν να επιβάλλουν τον οικονοµικό ολοκληρωτισµό, χίλιοι (1000) άνθρωποι περίπου εναντίον όλων των λαών του κόσµου. Όµως ΓΣΕΕ – Α∆Ε∆Υ – ΟΜΟΣΠΟΝ∆ΙΕΣ – ΣΩΜΑΤΕΙΑ δυστυχώς ελέγχονται απόλυτα από αυτό το διεφθαρµένο πολιτικά κατεστηµένο µιας και αποτελούν κοµµάτι τους που χτίστηκε µαζί µε αυτούς τα 40 αυτά χρόνια της µεταπολίτευσης. Οι ίδιες πολιτικές ηγεσίες που κυβέρνησαν έλεγξαν µε τη σειρά τους τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (∆ΑΚΕΠΑΣΚΕ) και φαίνεται να µη µπορούν να ορθώσουν το ανάστηµά τους φοβούµενοι ότι µπορεί να χάσουν τα προνόµιά τους. Έφτασαν σε σηµείο να φοβούνται και να ντρέπονται να παρουσιαστούν µπροστά στους εργαζόµενους που δήθεν εκπροσωπούν. Να έρχονται κάθε τρίµηνο νέα καταστροφικά µέτρα χωρίς να µπορούν να εµπνεύσουν και ξεσηκώσουν τους εργαζόµενους σε πάλη και αγώνα µε όλα τα µέσα, έναν εργαζόµενο λαό που βράζει και ψάχνει διέξοδο και ελπίδα. Ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήµατος µέσα από τις καθοδηγούµενες παρατάξεις να συναινούν και να υπογράφουν εδώ και τρία χρόνια ΣΣΕ που έχουν µόνο βάρη και επώδυνα µέτρα για τους εργαζόµενους µε την ίδια απειλή που η κυβέρνηση των µνηµονίων τροµοκρατεί ένα λαό µε τον ίδιο ακριβώς τρόπο απειλεί και τροµοκρατεί το συνδικαλιστικό κατεστηµένο τους εργαζόµενους να δεχθούν µειώσεις µισθών και αλλαγές των εργασιακών τους σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαι-

Ενεργοί


˜}šŽ ωµάτων τους, µετά από υποτιθέµενoυς διαλόγους µε τους «θεσµικούς παράγοντες» για το τι θα περικόψουµε από τη µισθωτή εργασία υπό την απειλή ότι αν δεν τα δεχθούµε θα έρθουν χειρότερα µέτρα και περισσότερες περικοπές. Έτσι δέχθηκαν (µε τον τρόπο τους) µείωση µισθών ακόµα και του κατώτατου που πλέον έχει καταντήσει ένα µικρό χαρτζιλίκι, αλλά και έναν µεσαίωνα για τις εργασιακές µας σχέσεις. Αποτέλεσµα αυτής της τακτικής είναι η ΟΜΕ-ΟΤΕ να υπογράψει στον χώρο µας ΣΣΕ µε 12% µείωση µισθών µε την απειλή και τροµοκρατία προς τους εργαζόµενους ότι αν δεν υπογράφαµε η µείωση µπορεί να ξεπερνούσε και το 20%. Αυτό είχε σαν αποτέλεσµα την αύξηση των κερδών της Επιχείρησης και «γαλαντόµα» όπως είναι να µοιράσει BONUS στο προσωπικό (ψίχουλα στους εργαζόµενους, εκατοµµύρια ευρώ στα ανώτερα στελέχη) µε τέτοιο τρόπο που να επιταχύνει τους στόχους της, δηλαδή τη διάσπαση των εργαζοµένων που µέσα από την εξαθλίωσή τους να βλέπουν µόνο το τυρί και όχι τη φάκα.

µας πιστεύοντας ότι το παλιό έχει σαπίσει και έχει τόσο απαξιωθεί στα µάτια των εργαζοµένων που πρέπει να ανατραπεί εκ βάθρων κάνοντας την αυτοκάθαρσή τους και ξεκινώντας από την αρχή. Στήνοντας ένα συνδικάτο αρχών και ταξικά ταγµένο στα δίκαιά του για την ευηµερία των εργαζοµένων, παλεύοντας µε όραµα και µε καθηµερινές ανατροπές που µπορούν να ξεκινήσουν άµεσα !από εχθές! αν αυτό ήταν δυνατόν κάνοντας πράξη ό,τι οι εργαζόµενοι οραµατίζονται βλέποντας ότι δεν έχουν από πού αλλού να ελπίζουν. Ŷ

Επιπλέον, γενικότερα άλυτα εργασιακά προβλήµατα που θα µπορούσαν να λειτουργήσουν προς όφελος των εργαζοµένων αλλά και της Επιχείρησης καταντούν να είναι θηλιά στο λαιµό των συναδέλφων µε πολλά συµπτώµατα άγχους, κατάθλιψης µιας και στο βωµό τού όλο µεγαλύτερου κέρδους που θέλει ο εργοδότης και στη λογική του ανταγωνισµού τίθεται πλέον σε κίνδυνο και η ζωή των συναδέλφων µας (µονοπρόσωπα συνεργεία), άραγε στην δική µας ΠΕΤ-ΟΤΕ οι παρατάξεις που ηγούνται έχουν ακούσει για τα τελευταία θεσµικά µετερίζια (Υγιεινή και Ασφάλεια – Επιθεώρηση Εργασίας) κάτι που το έχουν δυστυχώς ξεχάσει. Μέσα σε αυτό το πολιτικό, κοινωνικό και συνδικαλιστικό περιβάλλον κάποιοι συνάδελφοι-φίλοι, είπαµε να κάνουµε τη δική µας µικρή επανάσταση έξω από τις µέχρι τώρα κοµµατικές µας προσεγγίσεις, αναλογιζόµενοι και τις δικές µας προσωπικές ευθύνες κάνοντας την αυτοκριτική

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 43


˜}šŽ

Ο υποκριτής είναι πάντα πρόθυµος… κριτής του ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙ∆Η

A

ν υποθέσουµε !διότι ο δρόµος για την κόλαση είναι

 σπαρµένος µε καλές προθέσεις! ότι η Ευρωπαϊκή

Ένωση, µέσα στη φιλοσοφία της να… εκµεταλλεύεται τους ανθρώπους, έχει αγαθές πραγµατικά προθέσεις και ήθελε πραγµατικά να βγάλει µία οδηγία εναντίον της εκµετάλλευσης των ανθρώπων µε τη µορφή της εµπορίας. Μία οδηγία που δεν αφορά µόνο στις γυναίκες. Αφορά την εµπορία και εκµετάλλευση ανθρώπων. Σύµφωνα, λοιπόν, µε την οδηγία, δίνεται η δυνατότητα να µη διώκονται τα θύµατα για παράνοµες πράξεις που διέπραξαν όσο ήταν υπό τον έλεγχο δουλεµπόρων, αλλά και να προσάγονται πολίτες της Ε.Ε. που εµπλέκονται σε δουλεµπόριο σε χώρες εκτός Ε.Ε. Επί της αρχής, η εµπορία ανθρώπων είναι το σύγχρονο δουλεµπόριο, η εργασιακή εκµετάλλευση, η διακίνηση γυναικών. Μοιάζει καλή η πρόθεση εναντίον της εµπορίας ανθρώπων. Ποιος δεν θα το δεχθεί; Μα, µήπως δεν έχουµε σύγχρονο δουλεµπόριο µε αποφάσεις της... Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κεντρικής πολιτικής; Για παράδειγµα, η ενοικίαση εργαζοµένων χωρίς δικαιώµατα πώς δικαιολογείται; Νοικιάζεις εργαζόµενο και τον κουβαλάς! Παίρνεις, λοιπόν, καθαρίστριες, τις βάζεις σε ένα πούλµαν και σήµερα καθαρίζουν το «Ελευθέριος Βενιζέλος», µεθαύριο καθαρίζουν κάτι άλλο. Παίρνεις τους εργάτες από τα ορυχεία εδώ, τους πας για 6 µήνες στο ορυχείο στη Σλοβενία, µετά στο Βέλγιο, χωρίς κατοχύρωση, χωρίς τίποτα! Και λένε ότι είναι καλή η πρόθεση γιατί το πούλµαν έχει… air condition, ότι είναι ανθρωπιστικό και δεν θα πεθάνουν από ζέστη. Άρα, η παλιά γαλέρα έχει γίνει εκσυγχρονισµένη σήµερα. Τι είναι, όµως, το trafficking; Είναι, στα καθ΄ ηµάς, η Ελλάδα των δούλων της Μανωλάδας, των Βούλγαρων δούλων που κατά καιρούς έχουν αποκαλυφθεί, η Ελλάδα που η αντίληψη για τα παιδιά σε αδύναµη θέση είναι ίδια µε τη φωτογραφία της καταστηµατάρχου της ∆ιονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα που κλωτσάει πεντάχρονο τσιγγανάκι το οποίο βαστάει ένα ακορντεόν, γιατί της χαλάει τη «µόστρα». Αυτή είναι µέχρι σήµερα, εν πολλοίς, η εφαρµογή της πολιτικής αντίληψης ότι είµαστε πολιτισµένοι. Όταν µαζεύεις τους ανθρώπους, όπως µαζεύτηκαν τα 502 παιδιά των φαναριών και τώρα τα ψάχνουµε και δεν υπάρχουν επίσηµα στοιχεία να µας πουν τι απέγιναν οι ψυχές από την «Αγία Βαρβάρα», όταν µετατρέπεις ανθρώπους σε µπόγιες, όταν τους µετατρέπεις σε εµπόρους, δεν έχει καµία σηµασία αν η ταµπέλα λέει: «Έµπορος νταντάδων. ∆ιακινώ

44 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Βρετανίδες νταντάδες», γιατί θα έρθουν εδώ και δεν θα έχουν ίχνος δικαιώµατος. ∆εν µπορείς µετά να κόπτεσαι για την εµπορία ανθρώπων. Πόσο µάλλον, όταν οι µαφιόζικες µέθοδοι που χρησιµοποιούνται από εγκληµατικά κυκλώµατα, γίνονται κατά τεκµήριο µε τη συνέργεια της Αστυνοµίας. Ο «Ξένιος ∆ίας» µετέτρεψε την έννοια της φιλοξενίας «∆ιός» σε µπόγια... Είναι άλλο πράγµα η πρόνοια και άλλο πράγµα ο µπόγιας. Είµαστε παιδί της Ευρώπης. Αυτής, στην οποία ήρθη η Συνθήκη Σένγκεν, για να έρθει επαρκής αριθµός… πορνών για κάλυψη των αναγκών του φιλοθεάµονος κοινού στο µουντιάλ στη Γερµανία. Για να µπορεί να µπει ικανός αριθµός λευκών από ανατολικές χώρες. Και ενώ η νοµιµοποίηση της πορνείας ως επαγγέλµατος -η οποία, πλην Γαλλίας, αφήνει άθικτη την αντίληψη της εκµετάλλευσης από πλευράς πελάτη- είναι αναγνωρισµένο πολιτικό δικαίωµα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Άρα, δικαίως… αίρεται η Σένγκεν, δικαίως εκµεταλλεύεσαι και «κουβαλάς» φουρνιές. Αυτοί, λοιπόν,θα δώσουν οδηγίες; Στον σύγχρονο παράδεισο σήψη και παρακµή είναι σύµφυτες έννοιες. Και από κοντά η υποκρισία να λέγεται αυτό ανεπτυγµένος κόσµος. Έχεις µουσείο, για παράδειγµα, στον δυτικό κόσµο για το «Enola Gay», το αεροπλάνο το οποίο έριξε τη βόµβα στη Χιροσίµα- δίπλα από το λύκειο «Κολουµπάιν» όπου εκεί έγινε και πριν από πολλά χρόνια στη Σκωτία, η πρώτη !ερεθιστική για την κοινή γνώµη! µαζική δολοφονία µαθητών από δυο µαθητές που ήταν φασιστοειδή. Και το λύκειο «Κολουµπάιν» είναι χορηγούµενο από την εταιρεία, «LOCKHEED» που έχει κάνει το µουσείο για το «Enola Gay». Τι είσαι, φιλάνθρωπος, χορηγός, νοµιµοποιητής να ελέγχεις τη χρήση πυρηνικών όπλων σε άλλες χώρες; Το πολιτικό µέτρο έχει χαθεί εδώ και καιρό. Είναι µερικές ουσιαστικές έννοιες, που δεν χρειάζεται κάποιος να είναι µανιχαϊστής, να πάει πίσω στις αιρέσεις, για να καταλάβει ότι η διαφορά ενός πολιτισµού και η εξέλιξή του είναι στο να µην αποτιµά ως res τον άνθρωπο, ως αντικείµενο. Αυτή είναι η βασική διαφοροποίηση του πολιτισµού. Γι’ αυτό και λέγεται βάρβαρη κάθε µορφή αντιµετώπισης του ανθρώπου ως παραγώγων αίµατος. Στο κάτω-κάτω της γραφής 4 µε 4,5 κιλά αίµα έχουµε όλοι, ανεξαρτήτως φυλής, χρώµατος, ύψους, βάρους. Κανένας από εµάς δεν έχει κάτι πολυτιµότερο και καλύτερο. Ακόµα και το «γαλάζιο» αίµα δεν γίνεται από µελάνι... Ŷ

Ενεργοί


˜}šŽ

Η αναγκαιότητα της πολιτικής συµµαχιών του MIXΑΛΗ ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΥ Ιστορικός, εντεταλµένος διδασκαλίας στο ΠΜΣ του Παντείου Πανεπιστηµίου

Υ

πάρχει ένα ερώτηµα: για ποιό λόγο, οι µαζικές αντιδράσεις δεν είναι αντίστοιχες του µεγέθους του κοινωνικού προβλήµατος και της έκτασης της κρίσης; Στο ερώτηµα υπάρχει κατ' αρχήν η απάντηση από τα οικονοµικά στοιχεία που µας δείχνουν τη µερική µόνο συρρίκνωση των ιδιωτικών καταθέσεων, δηλαδή, ότι περισώθηκαν ως ένα βαθµό, τουλάχιστον µέχρι τώρα, τα εφάπαξ και οι µικροκαταθέσεις των ιδιωτών. Αυτό το γεγονός είναι προφανώς ένα αίτιο της κινηµατικής στασιµότητας, υπάρχουν όµως και δύο άλλοι λόγοι, ακραιφνώς πολιτικοί. Αφενός, έχει καλλιεργηθεί η λογική του µονόδροµου σε σχέση µε τις κρατούσες πολιτικές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι άνθρωποι φοβούνται ότι, χωρίς να προσφέρεται αποτελεσµατική εναλλακτική λύση, η περαιτέρω επιδείνωση των οικονοµιών τους είναι προ των πυλών. Και ο φόβος τους οδηγεί στην παραλυσία. Αφετέρου, οι άνθρωποι διαπιστώνουν το πόσο ισχυρός είναι ο αντίπαλος (µνηµονιακά κόµµατα, εργοδοτικές οργανώσεις, διεθνές κεφάλαιο, ΜΜΕ, κρατική γραφειοκρατία), πόσο καλά αρθρωµένη η στρατηγική του, πόσο ευέλικτη η πολιτική συµµαχιών του (οι πιο επιτυχηµένες εκτονώσεις της κοινωνικής αντίδρασης αφορούσαν στην αξιοποίηση τέτοιων συµµαχιών, έστω και ασταθών, όπως µε τη ∆ΗΜΑΡ, το ΛΑΟΣ, τεχνοκράτες τύπου Παπαδήµου ή Στουρνάρα). Αυτό ακριβώς το δέος έναντι ενός πολυπλόκαµου και καλά προετοιµασµένου αντιπάλου είναι και ο κύριος παράγοντας που έχει δηµιουργήσει µια ευρεία απογοήτευση αλλά κυρίως έχει εδραιώσει στην κοινή συνείδηση την εκτίµηση ότι οι παραδοσιακοί τρόποι διεκδίκησης, κυρίως η απεργία και η διαδήλωση, είναι αναποτελεσµατικές. Υπάρχουν βεβαίως και βαθύτερα αίτια όπως π.χ. η δοµή των σχέσεων εξουσίας στη µνηµονιακή Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ είχε στήσει ένα εξαιρετικά αποτελεσµατικό µηχανισµό ελέγχου των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων, όπου µια οµάδα συνδικαλιστών προωθούσε απεργίες των οποίων ικανοποιούνταν σχεδόν πάντα τα ελάσσονα αιτήµατα. Όµως την εποχή των µνηµονίων αυτή η πρακτική εγκαταλείφθηκε, αφήνοντας έκπληκτο το τµήµα εκείνο της εργατικής τάξης που είχε συνηθίσει να κερδίζει κάτι µετά από µια µικρής έντασης συνήθως διεκδίκηση.

Ενεργοί

Αυτός ο παράγοντας υπονόµευσε το κύρος της απεργίας ως µορφή διεκδίκησης, αφού είναι πολύ δύσκολο να αντιπαρέλθει κανείς το κόστος µιας εκτεταµένης απεργίας, όπως απαιτείται σήµερα. Επιπλέον οι διαδικασίες εκφοβισµού της κοινωνίας, είτε για κίνδυνο επεισοδίων και των συνεπειών τους εις βάρος ανυποψίαστων διαδηλωτών ή πολιτών, είτε µε τη χρήση ωµής και εκτεταµένης βίας εναντίον τους, επέβαλε τη συρρίκνωση των τεράστιων αρχικά συγκεντρώσεων. Σε αυτά τα πλαίσια, διαπιστώνει κανείς και την αδυναµία της Αριστεράς όλων των αποχρώσεων να βρει κοινούς βηµατισµούς και να συνθέσει τις στρατηγικές της, επιδεινώνοντας την κατάσταση στο κοινωνικό µέτωπο. Παράλληλα, η διάλυση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωµάτων, η ανεργία, η φτώχεια, οι αυτοκτονίες, η απίσχναση του λαϊκού εισοδήµατος, η κατάργηση του κράτους πρόνοιας και κοινωνικής ασφάλισης είναι πρωτοφανή που δείχνουν ισοπεδωτική ήττα και όχι ταξικές επιτυχίες. Άλλωστε, και η κρίση στις σχέσεις των κοµµάτων της Αριστεράς και η αναπαραγωγή του κατακερµατισµού τους αυτήν την ήττα αποδεικνύει. Αυτές ακριβώς οι συνθήκες καθιστούν κυρίαρχης σηµασίας τις πολιτικές συµµαχιών ως το µόνο µέσο για να επιτευχθεί άµεσα η ανάκαµψη του λαϊκού κινήµατος και να εξασφαλιστούν πραγµατικές νίκες (ή την αίσθηση ότι µπορούν να συντελεστούν), γεγονός που θα τονώσει το κινηµατικό αίσθηµα. Γιατί όταν το µόνο διεκδικήσιµο πεδίο είναι η κεντρική πολιτική σκηνή µε την έννοια της ανατροπής της κυβέρνησης Σαµαρά είναι προφανές ότι µόνο µέσω µιας ευρύτατης συµµαχίας µπορεί αυτή να έχει βάσιµες πιθανότητες να διεκδικηθεί. Και αυτή η πιθανότητα, µπορεί να αντιστρέψει το κλίµα ηττοπάθειας που έχει προκληθεί. Επειδή οι «εκρήξεις» και οι µαζικές εκδηλώσεις δεν προκύπτουν εκ του µηδενός, είναι αναγκαίο να δηµιουργηθεί αυτή η εντύπωση της προοπτικής της νίκης. Και αυτό µπορεί να γίνει µόνο µε τον προσανατολισµό σε πιθανές συµµαχίες. Για να συντελεστούν οι συµµαχίες αυτές χρειάζονται πρωτοβουλίες, επιµονή και επεξεργασίες προσφερόµεΣυνέχεια στις επόµενες σελίδες

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 45


˜}šŽ νων πολιτικών προγραµµάτων στη βάση συµβιβασµών. Το πρόβληµα είναι ότι αρκετοί φοβούνται τις συµµαχίες αυτές ως να συγκροτούσαν µια ανυπέρβλητη δέσµευση που υποθηκεύει το µέλλον του ενεργήµατος στις «ορέξεις» των συµµάχων. Ο κίνδυνος είναι πάντα ορατός, όπως συνέβη επί ΕΑΜ µε τις συµφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας και το ρόλο που έπαιξαν σε αυτές οι τότε σύµµαχοι του ΚΚΕ Τσιριµώκος και Σβώλος. Εντούτοις, µια προσεκτικότερη ανάγνωση αναδεικνύει πως το πρόβληµα έγκειτο στον τρόπο που εκδήλωσε την αδυναµία του το ΚΚΕ να διαχειριστεί το πρόβληµα εξουσίας της εποχής. Με άλλα λόγια, το ΕΑΜ δεν κατέληξε έτσι επειδή ακολούθησε πολιτική συµµαχιών. Είναι προφανές ότι το εγχείρηµα των συµµαχιών είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά και απολύτως αναγκαίο. Το έδειξε η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012, που εξασφαλίστηκε επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δηµιούργησε την εντύπωση ότι είναι εφικτή η διεκδίκηση της εξουσίας και «ανοίχτηκε» έτσι σε έναν ευρύτερο χώρο πολιτικών δυνάµεων που ξεκινούσε από τους ανένταχτους και έφτανε στις αριστερόστροφες δυνάµεις του ΠΑΣΟΚ, όπως το Νέο Αγωνιστή. Συγκρότησε, δηλαδή, µια de facto συµµαχία πίσω από την αίσθηση ότι διεκδικούσε την εξουσία. Το σηµαντικότερο από όλα ήταν το ποσοστό που απέσπασε ο ΣΥΡΙΖΑ, ποσοστό που αποτελούσε τη µόνη πραγµατική νίκη του ταξικού κινήµατος από τη στιγµή της εκδήλωσης της κρίσης. Πράγµατι, οι σύγχρονες πολιτικές συνθήκες επιβεβαίωσαν αυτό που εµφανίστηκε στις ιστορικές περιπτώσεις που η Αριστερά διεκδίκησε ηγεµονική θέση στην πολιτική σκηνή, όταν υλοποίησε πολιτικές συµµαχιών στα πλαίσια ειδικών στιγµών κορύφωσης της ταξικής πάλης, µε πιο χαρακτηριστικό παράδειγµα το ΕΑΜ. Εκτός από το ΕΑΜ, και η Ε∆Α συνδέθηκε µε τις πολιτικές συµµαχιών. Παρά τη φιλολογία του «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», σε πείσµα των προκλήσεων µε τις δολοφονίες Μπελογιάννη, Γαβριηλίδη, Νικηφορίδη και των συντρόφων τους, τη διάλυση της Νεολαίας της και την επιβολή του πλειοψηφικού, η Ε∆Α επέµεινε σχεδόν µέχρι τέλους στην πολιτική των συµµαχιών. Εκεί, όµως, που η πολιτική των συµµαχιών έδειξε τι µπορούσε να αποδώσει ήταν µε την προϊούσα πορεία της Ε∆Α ως αξιωµατική αντιπολίτευση το 1958. Με την τακτική συµµαχιών η Ε∆Α κατάφερε να αντιπαρέλθει τους περιορισµούς των εκλογικών νόµων, να καταστεί αξιωµατική αντιπολίτευση, να υποσκελίσει το κόµµα των Φιλελευθέρων αλλά και να εξασφαλίσει ισχυρή παρουσία ακόµα και στις µεσοαστικές και αγροτικές περιοχές της χώρας που µέχρι τότε ήταν απροσπέλαστες. Ακόµα και αν υποθέσει κανείς ότι οι κεντροαριστερές συγκλίσεις συρρίκνωσαν τους κοινωνικοπολιτικούς

46 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

προσανατολισµούς της Ε∆Α, Αµερικανοί, παλάτι και κατασταλτικές δυνάµεις είχαν τελείως διαφορετική γνώµη: Μετά το εκλογικό αποτέλεσµα του 1958 ο στρατός προετοίµαζε πραξικόπηµα, η CIA εξέταζε τις πιθανότητες να εξαγοράσει τις πολιτικές δυνάµεις που συνοµιλούσαν µε την Ε∆Α, η αµερικανική πρεσβεία µεθόδευε πιέσεις προς την κυβέρνηση Καραµανλή ώστε να κηρύξει την Ε∆Α παράνοµη, ενώ οι κατασταλτικές δυνάµεις έκαναν αβίωτη τη ζωή των αριστερών ψηφοφόρων. Άλλωστε, οι διώξεις που επακολούθησαν, έχοντας χαρακτήρα πολιτικού πογκρόµ (εκρήξεις, εµπρησµοί, δολοφονίες, συλλήψεις, απαγορεύσεις συγκεντρώσεων, εκτοπισµοί, φυλάκιση του Μ. Γλέζου), είχαν ως κύριο στόχο τους συµµάχους και τις επιρροές της Ε∆Α και λιγότερο τα ίδια τα µέλη και τους οπαδούς της. Εν τέλει, ένα χρόνο αργότερα, στις ∆ηµοτικές εκλογές του 1959, απέδωσε το σχέδιο αποσύνδεσης της Ε∆Α από τις επιρροές της αφού δεν εξέλεξε δήµαρχο σε κανέναn από τους µεσαίους επαρχιακούς δήµους εκτός από τη Μυτιλήνη, όπως και σε κανένα από τους 5 µεγάλους δήµους της περιφέρειας (Πάτρα, Βόλο, Λάρισα, Καβάλα, Ηράκλειο). Είναι ενδεικτικό ότι στη Λάρισα εκλέχτηκε δήµαρχος της ∆εξιάς, ο ∆. Χατζηγιάννης, πρώην σύµµαχος της Ε∆Α στα 1954. Μάλιστα, ακόµα και στους περιφερειακούς δήµους της Αθήνας που είχε στις εκλογές του 1958 τη συντριπτική πλειοψηφία (Κερατσίνι, Νίκαια) υπέστη συρρίκνωση. Αντίθετα, η Ε∆Α παρουσίασε άνοδο στη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά αλλά και σταθεροποίησε το ποσοστό της στην Αθήνα (Αγ. Τσουκαλάς) εκεί όπου διαφύλαξε τις συµµαχίες της. Η εξέλιξη αυτή ήταν η απαρχή της προϊούσας υποχώρησης των δυνάµεών της και το πάνω χέρι σύντοµα ανέλαβε η Ένωση Κέντρου. Και αν τότε η αποτυχία των συµµαχικών πολιτικών προήλθε από την πίεση των Ανακτόρων, των Αµερικανών, του κρατικού µηχανισµού και του αστικού κόσµου, στις εκλογές του 2012 προήλθε και από την αδυναµία της Αριστεράς, πλην του ΣΥΡΙΖΑ, να κατανοήσει ότι, στις ειδικές συνθήκες µιας µετωπικής επίθεσης του κοινωνικού αντιπάλου, η Αριστερά δεν έχει άλλη λύση παρά να αντιτάξει το δικό της µέγιστο των δυνάµεων, δηλαδή την ενότητά της. Οι συσχετισµοί άλλαξαν όταν τέθηκε ανοικτά η πρόταση µιας ευρείας πολιτικής συµµαχίας των δυνάµεων της Αριστεράς µε κατάληξη µια ενδεχόµενη κυβέρνησή της. Όταν διαψεύστηκε η δυνατότητα αυτών των συµµαχιών, ο αστικός κόσµος πήρε την πρωτοβουλία. Η κατάληξη των πραγµάτων έδειξε, ιδίως σε συνάρτηση µε τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, ότι η πολιτική των συµµαχιών της Αριστεράς δεν κατόρθωσε να υπερβεί τις αδυναµίες της: δεν είχε γίνει η απαραίτητη σύνθεση µε τα κοινωνικά κινήµατα που γέννησε η αντιπαράθεση µε το Μνηµόνιο, και ήταν ανεπαρκείς οι κινηµατικές διαδικασίες. Έλειπε επίσης και η έµπρακτη παρο-

Ενεργοί


˜}šŽ χή αποδείξεων ότι οι σχέσεις συµµαχίας µπορούσαν να αποκτήσουν και οργανωτικά χαρακτηριστικά. ∆εν αναδείχθηκε επαρκώς η προοπτική της παραγωγής ενός µαζικού λαϊκού κινήµατος. Αντίθετα, προσχώρησαν στη λογική αυτή κυρίως στελέχη προερχόµενα από τα αριστερά της σοσιαλδηµοκρατίας, δίνοντας λαβές στην εντύπωση ότι οι συγκλίσεις θα εξαντλούνταν σε τέτοιες συγχωνεύσεις. Αξίζει να σηµειωθεί ότι όπου επιβλήθηκε η κατάργηση των «οργανώσεων» και των τάσεων µέσα στα αριστερά συµµαχικά µορφώµατα προς όφελος του ενός κόµµατος, τα αποτελέσµατα ήταν αρνητικά, µε πιο χαρακτηριστικό παράδειγµα την Ε∆Α. Όταν της επιβλήθηκε, εξαιτίας και των εκλογικών νόµων, η µετατροπή σε κοµµατικό σχηµατισµό από το 1959 και µετά, η οµογενοποίηση δεν της εξασφάλισε κανένα από τα επιδιωκόµενα αποτελέσµατα. Αντίθετα, ταυτίστηκε µε το παράνοµο ΚΚΕ και υπέστη, εκτός από απώλειες υπέρ της Ένωσης Κέντρου, και κρίση στις σχέσεις της µε το λαϊκό κίνηµα. Άλλο πρόβληµα επίσης προέκυψε από την αδυναµία του ΣΥΡΙΖΑ να διευρύνει το αίτηµα για µια αριστερή κυβέρνηση προς την ενσωµάτωση και άλλων αντιµνηµονιακών δυνάµεων, όπως των Ανεξάρτητων Ελλήνων, έστω και µε τη µορφή µιας σχέσης κοινοβουλευτικής υποστήριξης. Το γεγονός ότι έκλεισε απότοµα κάθε ενδεχόµενο συνεννόησης, στην πραγµατικότητα παρέδωσε το κοµµάτι αυτό που διαφοροποιήθηκε από τη Μνηµονιακή ∆εξιά στην αγκάλη της φυσιολογικής φθοράς που έχουν τέτοιοι σχηµατισµοί, όταν αποκλείονται από κάθε άλλη πολιτική προοπτική. Με τη µετατροπή του σε ενιαίο κόµµα ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε σε αδυναµία να αρθρώσει προτάσεις για συµµαχία. Οι συνιστώσες (που του 'δυσκόλευαν' τη ζωή, αλλά αποτελούσαν απτή απόδειξη της πολιτικής των συµµαχιών στο εσωτερικό του) είχαν εµπειρία κινηµατικών πρακτικών, διάχεαν το λόγο του σε ευρύτερες ανένταχτες δυνάµεις και µπορούσαν να λειτουργήσουν ως γέφυρες µε την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Σηµειώνουµε τελειώνοντας ότι οι πολιτικές συµµαχιών είναι απολύτως αναγκαίες όταν συγκροτούνται συνθήκες για την ανάληψη κυβερνητικής εξουσίας. Στην περίπτωση αυτή, ο µόνος τρόπος για να αντιπαρέλθει η Αριστερά τα πολυποίκιλα προβλήµατα που θα προκύπτουν από τους πολιτικούς και κοινωνικούς αντιπάλους, είναι να απευθυνθεί στις ευρύτερες µάζες και να τις δραστηριοποιήσει κινηµατικά. Ŷ

[

Όσοι συνδροµητές επιθυµούν να ανανεώσουν τη συνδροµή τους µπορούν να την καταθέσουν στην Εθνική Τράπεζα, αριθµός λογαριασµού 151/96142-71, γράφοντας απαραίτητα το όνοµά τους. Ενεργοί

]

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 47


{Œ|—Ž

Μέση Ανατολή, ένα παζλ ασύµµετρων επιρροών… της ΕΛΕΝΗΣ ΤΣΕΡΕΖΟΛΕ

Σ

ήµερα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο, η Μέση Ανατολή δικαιώνει τον τίτλο της ως µία από τις περιοχές του κόσµου που παράγει τις περισσότερες ειδήσεις. Πέραν όµως από αυτή την, τεχνικο-δηµοσιογραφική παρατήρηση, είναι γεγονός ότι οι ραγδαίες εξελίξεις στις χώρες της περιοχής έχουν αντίκτυπο, µε τη µια ή την άλλη (πολιτική, ενεργειακή, οικονοµική, µεταναστευτική, κοινωνική) στον υπόλοιπο κόσµο. Τουρκία, Συρία, Ιράν, Αίγυπτος, βρίσκονται στο επίκεντρο της διεθνούς δηµοσιότητας τον τελευταίο καιρό – κάτι που προβλέπεται να συνεχιστεί και στη διάρκεια του 2014, µε τις τέσσερις χώρες να επηρεάζουν, µε τον τρόπο της η καθεµία, τη σύνθετη, πολιτική, ενεργειακή, θρησκευτική γεωγραφία της περιοχής και της ευρύτερης «γειτονιάς», όπου συµπεριλαµβάνεται κι η χώρα µας. Τροφοδοτώντας παράλληλα αλυσιδωτές εξελίξεις στο ευρύτερο παίγνιο επιρροής µεταξύ των µεγάλων δυνάµεων – ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας. Στην Τουρκία, όποια κι αν είναι η εξέλιξη της πολυεπίπεδης υπόθεσης διαφθοράς που θίγει ακόµη και το στενό κύκλο του Ερντογάν, ένα είναι βέβαιο: το «µοντέλο» του Τούρκου πρωθυπουργού, αυτό του µετριοπαθούς συντηρητικού πολιτικού Ισλάµ έχει αγγίξει τα όριά του. Πλέον τίποτε δεν θα είναι όπως ήταν πριν, είτε στο εσωτερικό (ο ανταγωνισµός µε την πανίσχυρη οργάνωση του Φ. Γκιουλέν αφήνει ανοικτά τραύµατα) είτε στο εξωτερικό της χώρας (η ακτινοβολία του κόµµατος ∆ικαιοσύνης και Ανάπτυξης «σκιάστηκε»). Η «εξάντληση» του µοντέλου Ερντογάν ανοίγει νέο κεφάλαιο, µε πολλές άγνωστες παραµέτρους για την περιοχή: π.χ. εξελίξεις στο Κουρδικό, στο Κυπριακό, στις σχέσεις µε τις ΗΠΑ, µε το Ισραήλ αλλά και µε τη χώρα µας. Οι εξελίξεις αυτές περιορίζουν την παρεµβατικότητα της χώρας στο µέτωπο της Συρίας, όπου γίνεται ορατή µια πολιτική λύση, στο πλαίσιο της Γενεύης ΙΙ το ερχόµενο κα-

48 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

λοκαίρι. Ενόψει αυτής της προοπτικής οι αντιµαχόµενες πλευρές, καθεστώς και ετερογενής, µε έντονο το στοιχείο της αλ Κάιντα, αντιπολίτευση, επιχειρούν να βελτιώσουν στο πεδίο της µάχης τις θέσεις τους (αυξάνοντας το βαρύ φόρο αίµατος των αµάχων), έτσι ώστε να προσέλθουν από θέση ισχύος στην τελική διαπραγµάτευση, µε τη

…½Ã“ÁôÆ!¿­»·Æ!Â÷!€ÈÁց°" ∆αµασκό να προωθεί ενεργά την παρουσία της Τεχεράνης στη διαδικασία. Στην τελευταία, η εκλογή του έµπειρου όσο και µετριοπαθούς Ροχανί στην προεδρία, επιβεβαίωσε τη µακρά παράδοση πραγµατισµού στην εξωτερική πολιτική µιας χώρας, οι διπλωµάτες της οποίας υπενθυµίζουν συχνά ότι ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της δεν ξεκίνησε πόλεµο. Ενδεικτική της νέας περιόδου και η προσαγωγή σε δίκη, από το Ανώτατο ∆ικαστήριο, του τέως προέδρου, Μ. Αχµαντινεζάντ γιατί «παραβίασε το νόµο» κατά τη θητεία του… Η σύµπραξη Ρωσίας – ΗΠΑ που αποµάκρυνε, in extremis, τον Σεπτέµβριο το βοµβαρδισµό της Συρίας µε αφορµή το χηµικό οπλοστάσιο της ∆αµασκού και έκανε δυνατή τον Νοέµβριο τη συµφωνία των πέντε χωρών

Ενεργοί


{Œ|—Ž

Από τους «τροµοκράτες» στους «συνωµότες» του ΘΩΜΑ ΣΙ∆ΕΡΗ

Κωνσταντινούπολη του ΣΑ του ΟΗΕ (συν την Γερµανία) µε την Τεχεράνη, σε ό,τι αφορά το πυρηνικό πρόγραµµα της τελευταίας, δηµιουργεί νέα δεδοµένα στον άξονα Συρίας – Ιράν. Το γεγονός ότι το τελευταίο βγαίνει από τη διεθνή αποµόνωση, δεν του ανοίγει µόνο το δρόµο συµµετοχής στη διαπραγµάτευση για το µέλλον της Συρίας, αλλά αναµένεται να επαναδιαµορφώσει δραστικά τους συσχετισµούς δυνάµεων στην περιοχή καθώς πλέον η Σαουδική Αραβία θα βρίσκεται µε ένα σοβαρό ανταγωνιστή στο πολιτικό, ενεργειακό και θρησκευτικό επίπεδο, την ίδια στιγµή που η Αίγυπτος ταλαντεύεται µεταξύ στρατοκρατίας και Αδελφών Μουσουλµάνων. Με ένα νέο Σύνταγµα στα σκαριά, το οποίο διατηρεί τις εξουσίες του στρατού, µε τους Αδελφούς Μουσουλµάνους, την πρώτη πολιτική δύναµη της χώρας, να τίθεται εκτός νόµου, µε το δικαίωµα των διαδηλώσεων να περιορίζεται δραστικά, η Αίγυπτος του στρατηγού αλ Σίσι συνεχίζει να αναζητά τον βηµατισµό της µετά από την πτώση του σύγχρονου Φαραώ, Χόσνι Μουµπάρακ. Η φετεινή χρονιά θα είναι καθοριστική για την πορεία της χώρας ωστόσο ένα είναι σίγουρο: στη διαπάλη για την περιφερειακή επικυριαρχία, η Αίγυπτος κάνει βήµατα προς τα πίσω προς µεγάλη ικανοποίηση των ανταγωνιστών της –Σ. Αραβία! αλλά και των άλλων µοναρχιών του Κόλπου. Σύνθετο, αντιφατικό, εκρηκτικό όσο και ευµετάβλητο, το τοπίο της Μέσης Ανατολής θα παραµείνει πεδίο συγκρούσεων για τους περιφερειακούς και διεθνείς παίκτες, µε µεγάλους χαµένους τους παράγοντες εκείνους στο όνοµα των οποίων, υποτίθεται, ότι διεξάγονται οι συγκρούσεις αυτές: τους λαούς της… Ŷ Ενεργοί

Ο

ι διαδηλωτές της πλατείας Ταξίµ, οι «τροµοκράτες» του Γκεζί Παρκ για τον Ταγίπ Ερντογάν, δεν έφυγαν ποτέ από εκεί. Πρόκειται για µια πολυπληθή µορφωµένη νεολαία που από την περασµένη άνοιξη έως και σήµερα παλεύει για το αυτονόητο: το ποτάµι δε γυρίζει πίσω. Οι νέοι της Πόλης και των µεγάλων αστικών κέντρων λένε ένα ηχηρό όχι στην ισλαµοποίηση της τουρκικής κοινωνίας, λένε όχι σε ένα κράτος που οι ιµάµηδες είναι περισσότεροι από τους γιατρούς και τους δασκάλους, λένε όχι σε ένα βαθιά διεφθαρµένο κράτος, λένε όχι στον ασφυκτικό περιορισµό των ατοµικών και κοινωνικών ελευθεριών. Την ίδια στιγµή ο Ερντογάν προωθεί τον νεο-οθωµανισµό του και εξαγγέλλει φαραωνικά έργα (δηµιουργία του µεγαλύτερου αεροδροµίου στον κόσµο στην ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης, διάνοιξη νέου θαλάσσιου διαύλου προς τη Μαύρη Θάλασσα κλπ.), παίζοντας όπως πάντα µε τις λέξεις. ∆ίπλα στους «τροµοκράτες» προστέθηκαν οι «συνωµότες». Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας βλέπει συνεχώς µπροστά του τα φαντάσµατα του Φετουλάχ Γκιουλέν (µέχρι πρόσφατα «συνέταιροι» στο νεο-οθωµανικό όνειρο) και προχωρά σε εκκαθαρίσεις στην αστυνοµία και ασφυκτικό έλεγχο στις δικαστικές αρχές της χώρας και στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αντίστροφη πορεία για την κατάρρευση του οικοδοµήµατος που λέγεται Ερντογάν και χτίστηκε µε αµερικανικά και γερµανικά κεφάλαια έχει αρχίσει. Η τουρκική οικονοµία, βασισµένη κυρίως στις κατασκευές, υπερ-µεγενθυµένη και έωλη, συµπαρασέρνει µαζί της στα τάρταρα µια ευηµερούσα αστική τάξη της Πόλης, που στηριζόταν στο τρίπτυχο: τζαµί-πόρσε καγιέν-dress code Εµινέ Ερντογάν. Μέσα σε 100 χρόνια, το οθωµανικό όνειρο γκρεµίζεται για δεύτερη φορά. Ŷ

|»°Ã´ց°!—°¹ց¼" ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 49


{Œ|—Ž Πού πας καραβάκι µε τέτοιο καιρό;

2014 Η Ελλαδα στο τιµόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης της ΝΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΟΥ Μέλος στη Γραµµατεία Του Τµήµατος ∆ιεθνών Σχέσεων και Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ

Η

καινούργια χρονιά βρίσκει όλο τον πλανήτη ανάστατο και ιδιαίτερα την Ευρώπη στο πιο κρίσιµο σταυροδρόµι. Όλοι οι λαοί της γης πλέον βιώνουν στις κοινωνίες τους την απόλυτη ανασφάλεια σαν αποτέλεσµα της βαθιάς και πολυδιάστατης καπιταλιστικής κρίσης όπου όσο οι κοινωνικές, περιφερειακές και διεθνείς ανισότητες διευρύνονται, τόσο η κρίση αυτή διογκώνεται και προκαλεί σε παγκόσµιο επίπεδο µεγάλες διεθνείς ανακατατάξεις. Ο πιο άγριος καπιταλισµός αυτός του 21ου αιώνα µας οδηγεί σε ένα πολυπολικό κόσµο, βάζοντας σε κίνδυνο την ειρήνη και ασφάλεια από τους νέους οξύτατους διεθνείς ανταγωνισµούς που τροφοδοτούν το µιλιταρισµό και που γεννούν εστίες νέων πολέµων. Οι λαοί της Ευρώπης υφίστανται µια πρωτοφανή νεοφιλελεύθερη επέλαση, που ανοίγει τις καταπακτές της ιστορίας και οδηγεί στην επανεµφάνιση των αποκρουστικών φαινοµένων του φασισµού, του επιθετικού εθνικισµού και του ρατσισµού σε όλες τις µορφές του µε πιο πρόσφατη εκείνη της ισλαµοφοβίας. Στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια «η καρδιά του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισµού», οι κοινωνικές και δηµοκρατικές κατακτήσεις των λαών που κερδήθηκαν µετά από µεγάλες επαναστάσεις όπως η Γαλλική και η Οκτωβριανή και µέσα από σκληρότατους αγώνες, όπως οι αντιφασιστικοί αγώνες κατά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Ποτέ η Ευρωπαϊκή Ιδέα δεν είχε δεχτεί τόσο σοβαρά πλήγµατα όσο σήµερα. ∆ιότι µια ενωµένη Ευρώπη των λαών και των πολιτών, στη βάση του σεβασµού των εθνικών ταυτοτήτων, της ισότιµης συνεργασίας και αλληλεγγύης, είναι ασυµβίβαστη µε τον νεοφιλελευθερισµό και τον ατλαντισµό των σηµερινών ηγεσιών της. Έχει αρχίσει από το Νότο τουλάχιστον µια σοβαρή αµφισβήτηση για µια µεγάλη ανατροπή και ριζική αλλαγή των ευρωπαϊκών δοµών και κοινωνιών, µέσα από την ήττα του νεοφιλελευθερισµού και του ευρωατλαντισµού. Η Ελλάδα αποτελεί το στοίχηµα για µια τέτοια ριζική αλλαγή µε την ανάδειξη µιας κυβέρνησης της Αριστεράς µε κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η ιδέα της αλλαγής πρέπει να αποκτήσει νέα χαρακτηριστικά και νέο περιεχόµενο στην κατεύθυνση µιας κοινωνικής, δηµοκρατικής και οικολογικής Ευρώπης, ανοιχτής σ’ ένα σοσιαλιστικό µέλλον µε δηµοκρατία και ελευθερία. Στην ουσία θα πρόκειται για µια νέα Ευρώπη, απαλλαγµένη πλήρως από το αποικιοκρατικό παρελθόν της. Μια Ευρώπη που µπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας για όλον τον κόσµο, στο βαθµό που θα προωθηθεί και µια νέα δοµή πανευρωπαϊκής συνεργασίας µέσα από µια νέα ισότιµη σχέση της ΕΕ µε τη Ρωσία. Μια Ευρώπη χωρίς παρωχηµένες στρατιωτικές συµµαχίες, όπως το ΝΑΤΟ που αποτελεί κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέµου και πρέπει να διαλυθεί. Παράλληλα πρέπει να οικοδοµηθούν στην Ευρώπη νέες συνεργασίες, π.χ. στα Βαλκάνια, ακόµη και µια ισχυρή διάσταση ασφαλούς συνερ-

50 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

γασίας στη Μεσόγειο µε στόχο τη γεφύρωση του χάσµατος Βορρά- Νότου. Μια Μεσογειακή διάσταση, που δεν θα επιτρέπει τραγωδίες όπως η Παλαιστινιακή, η Συριακή και η Κυπριακή, καθώς και η πρόσφατη κοντά στην Λαµπεντούζα. Η χώρα µας δικαιούται και µπορεί να κατακτήσει µια νέα ισότιµη θέση στην ΕΕ και γενικότερα στην Ευρώπη χωρίς σύνδροµα υποταγής και ψωροκώσταινας όπου θα συνδέεται αδιάρρηκτα µε την ικανότητά της να συµµετέχει στις διαδικασίες και θεσµούς µε διεκδικητικό πνεύµα. Η συµµετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη δεν αναιρεί την αναγκαία Εθνική στρατηγική, αποτελεί κύριο συστατικό της, στο βαθµό που θα επιβληθούν ριζικές προοδευτικές αλλαγές στο σηµερινό ευρωπαϊκό οικοδόµηµα. Στην εποχή της παγκοσµιοποίησης και της αυξανόµενης διεθνούς αλληλεξάρτησης, εθνοκεντρικές και επιλογές εθνικής αποµόνωσης δεν εξυπηρετούν τα συµφέροντα του ελληνικού λαού και τα εθνικά θέµατα της χώρας µας, η οποία βρίσκεται σε ένα κρίσιµο διεθνές σταυροδρόµι, όπου σηµειώνονται ραγδαίες ανακατατάξεις και άκρως επικίνδυνοι γεωπολιτικοί κλυδωνισµοί. Μαζί µε τους άλλους λαούς της Ευρώπης, µε τις δυνάµεις της Αριστεράς και των κινηµάτων σ’ όλη την ήπειρο, σε συµµαχία µε τις χώρες και τους λαούς του ευρωπαϊκού νότου µπορούµε να αλλάξουµε την Ευρώπη, αντλώντας αισιοδοξία και από τις ελπιδοφόρες αλλαγές στη Λατινική Αµερική, που µέχρι πρόσφατα χαρακτηριζόταν «ξέφραγο αµπέλι» των ΗΠΑ. «Με την ήττα του νεοφιλελευθερισµού ακόµα και σε µια χώρα σαν την Ελλάδα, που ο λαός της ζει τη σύγχρονη τραγωδία των µνηµονίων, µε τραγικά επακόλουθα την πρωτοφανή ανεργία και τη φτώχεια µπορούν να προκύψουν Αριστερές Εναλλακτικές πολιτικές. Γι' αυτό το λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχθεί σε µεγάλη ελπίδα για την Ελλάδα και την Ευρώπη». Ŷ

Ενεργοί


{Œ|—Ž

ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ: Ένας άλλος κόσµος είναι υπαρκτός!  Εµείς δεν πάµε σε πόλεµο για να σκοτώσουµε ή να σκοτωθούµε. Πήγαµε στον πόλεµο, προκειµένου να ακουστούµε. Υποδιοικητής Μάρκος της ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΟΛΙΑΡΑΚΗ

Ι

ανουάριος 1994: µόλις  20  χρόνια πριν, ένα µεγαλειώδες κίνηµα γεννιέται στο Μεξικό. Με αφορµή την εφαρµογή της Βορειοαµερικάνικης Συµφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών (NAFTA), που βάθαινε το χάσµα µεταξύ πλουσίων και φτωχών, 3.000 αντάρτες Ζαπατίστας εξέδωσαν την «1η ∆ιακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα» και ξεχύθηκαν στις πόλεις της πολιτείας Τσιάπας του Μεξικού, καταλαµβάνοντας κάποιες από αυτές, µαχόµενοι ενάντια στο µεξικανικό κράτος. Προχώρησαν σε απελευθέρωση κρατουµένων από τη φυλακή του San Cristobal και έκαψαν κτήρια της αστυνοµίας και στρατώνες. Η επιτυχία τους όµως δε κράτησε για πολύ, αφού την επόµενη ηµέρα ο µεξικάνικος στρατός αντεπιτέθηκε φέρνοντας βαριές απώλειες στους Ζαπατίστας, οι οποίοι κατέτρεξαν στη γύρω ζούγκλα. Έκτοτε, συγκρούσεις επαναλήφθηκαν τον Φλεβάρη του ’95 όπου έχοντας πλέον αµέτρητους υποστηρικτές και µεγάλο µέρος της Τσιάπας υπό τον έλεγχό τους, κατάφεραν να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατίστικος Στρατός (EZLN-Ejército Zapatista de Liberaci"n Nacional) αποτελείται κυρίως από αγρότες ιθαγενείς και αντλεί έµπνευση από επαναστάτες όπως ο Emiliano Zapata, ιδρυτής  του  Νότιου Απελευθερωτικού Στρατού κατά τη διάρκεια της Μεξικανικής επανάστασης και ο  CheGuevara. Ηγετική φιγούρα των Ζαπατίστας, ο υποδιοικητής Μάρκος ή αλλιώς «Delegado Cero» (εκπρόσωπος µηδέν) που ηγήθηκε της εξέγερσης του Ιανουαρίου του ‘44. Η ιδεολογία τους, ο Ζαπατισµός, συνθέτει τις παραδοσιακές πρακτικές των Μάγια µε τα στοιχεία του ελευθεριακού σοσιαλισµού, του αναρχισµού και του µαρξισµού. Η αλληλεγγύη αποτελεί µία από τις βασικές αξίες τους, ενώ χαρακτηριστικά έχουν το εξής σύνθηµα: «Για τον καθένα τα πάντα, για εµάς τίποτα» (Para todos todo, para nosotros nada). Ο αγώνας τους είναι αδιάκοπος: ενάντια στην καταπίεση και το νεοφιλελευθερισµό, αγώνας για αυτοδιάθεση και πραγµατική συµµετοχική δηµοκρατία. Οι Ζαπατίστας έχουν δηµιουργήσει 32 αυτόνοµους δήµους-κοινότητες στην Τσιάπας που λειτουργούν βάση των νόµων και των αξιών τους, µε τις αποφάσεις να λαµβάνονται από τα κάτω προς τα πάνω. Το παράδειγµα του EZLN αποδεικνύει πως ένας άλλος κόσµος, πέρα απ’ τον καπιταλισµό, όχι µόνο είναι εφικτός, αλλά υπάρχει. Από κει και πέρα οι λαοί αποφασίζουν πότε και πώς θα πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους! Ŷ

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 51


˜}šƒ‘˜ƒ

∆ιατήρηση ή Κατεδάφιση; του ΓΙΩΡΓΟΥ Μ. ΧΑΤΖΗΣΤΕΡΓΙΟΥ Πολιτικός µηχανικός και συγγραφέας

Κ

άθε τόσο στην Ελλάδα ένα θέµα επικείµενης εξαφάνισης έρχεται στην επιφάνεια: "Κλείνει το τάδε θέατρο ή το δείνα περιοδικό!" ή "Γκρεµίζουν εκείνο το κτίριο!". Η αίσθηση της απώλειας αναδεικνύεται οξυµµένη και ο αποδέκτης αυτού του κλίµατος µένει µε την πικρή γεύση ότι για µια ακόµα φορά άφησε ένα αθώο θύµα αβοήθητο. Όχι πως πολλές φορές δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται κανείς έτσι. Μόνο που η αντίδραση ενίοτε είναι υπερβολική. Η αλήθεια είναι ότι ο οδοστρωτήρας των ριζικών µεταβολών λειτουργεί µε τόση ένταση στη µεταπολεµική Ελλάδα και προξενεί τόσο βαθιά ρήγµατα µεταξύ µιας φάσης και της προηγούµενης που η υπερβολή στις αντιδράσεις έναντι των µεταβολών είναι συχνά δικαιολογηµένη. Από την άλλη µεριά, η υπερβολή είναι συνήθως αντιπαραγωγική, καθώς µπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις "τραβεστί", όπως η επιβολή σε γνωστό κοσµηµατοπωλείο του κέντρου της Αθήνας να λειτουργήσει κρατώντας στην πρόσοψη όλα τα διακριτικά στοιχεία ενός ουζερί που είχε προϋπάρξει στην ίδια θέση. Η υπερβολή µπορεί να καταλήξει σε παραλογισµούς όταν π.χ. οι νόµοι 'παγώνουν' τα κτίρια στον χρόνο, µη λαµβάνοντας υπ' όψιν την οικονοµική κατάσταση των ιδιοκτητών που αδυνατούν να τα ανακαινίσουν, οπότε αυτά να κινδυνεύουν να καταντήσουν µισογκρεµισµένες εστίες παραβατικότητας. Η υπερβολική έµφαση στη διατήρηση εκτρέπει τη συζήτηση από την πραγµατική της ουσία, ότι δηλαδή της κατεδάφισης ενός κτιρίου έχει προηγηθεί η κατεδάφιση ενός τρόπου ζωής που δηµιούργησε αυτό το κτίριο και ζυµώθηκε µαζί του. Με άλλα λόγια, παραβλέπεται συνήθως ότι το περιοδικό που κλείνει δεν το έπαιρνε πια κανείς ή ότι το θέατρο που έβαλε λουκέτο λειτουργούσε πρακτικά χωρίς θεατές. Ποια είναι η θέση λοιπόν των διατηρητέων ή µη κτιρίων σ’ αυτή την κατάσταση; Πρέπει τα κτίρια να κατεδαφίζονται όταν "φάνε τα ψωµιά τους" ή πρέπει να τους δίνουµε το φιλί της ζωής; Τα ερωτήµατα αυτά επανέρχονται κάθε τόσο στη δηµόσια συζήτηση και η προσπάθεια να απαντηθούν εµπλέκεται αναπόφευκτα σε ζητήµατα που αφορούν το δηµόσιο χώρο και τον πολιτισµό. Ας πάρουµε τα πράγµατα µε τη σειρά: η τάση για τη διατήρηση κτιρίων παλαιότερων εποχών αναπτύχθηκε στην Ευρώπη µετά τις µαζικές καταστροφές των πόλεων στον Β΄

52 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Παγκόσµιο Πόλεµο. Η βασική ιδέα αυτής της τάσης αφορούσε την ανάγκη της διατήρησης της συλλογικής µνήµης, καθώς και της αίσθησης συνέχειας των ρηµαγµένων από τον πόλεµο κοινωνιών. ∆ευτερευόντως, η διατήρηση ορισµένων κτιρίων µε ειδικά χαρακτηριστικά συντελούσε στη διάσωση της ιστορίας της κατασκευαστικής τεχνολογίας, της ιστορίας των αρχιτεκτονικών θεωριών, καθώς και των αισθητικών τάσεων των κτιριακών όψεων. Η καταστροφή της νεοκλασικής Αθήνας Σε αντίθεση µε το κλίµα της µεταπολεµικής διατήρησης υφιστάµενων κτιρίων και οικιστικών συνόλων στην Ευρώπη, η καταστροφή είχε δεσπόζουσα θέση στην Ελλάδα. Πρακτικά η νεοκλασική Αθήνα κατεδαφίστηκε απ’ άκρου εις άκρον τις πρώτες µεταπολεµικές δεκαετίες. Αυτή η Αθήνα που χάθηκε, ήταν µια µεσογειακή πρωτεύουσα µε τη θεατρικότητα που της προσέδιδε το νεοκλασικό σκηνικό των κτιριακών όψεων, µε χαµηλή ένταση των ρυθµών της ζωής στη µικρή κλίµακα των σπιτιών που διέθεταν µικρούς

Ενεργοί


˜}šƒ‘˜ƒ και ζωντανούς κήπους, αλλά και µε το εξαιρετικό µικροκλίµα της. Αυτή η Αθήνα θα είχε κατακτήσει µε το σπαθί της µια θέση στον χώρο της παγκόσµιας κληρονοµιάς. Κατά τα άλλα, τα εναποµείναντα σήµερα κτίρια εκείνης της εποχής σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι παρά ψήγµατα που παρεµβάλλονται τελικά ως "ξένο σώµα" στη θάλασσα των άλλων τύπου κατασκευών που τα περιβάλλουν. Τα ψήγµατα αυτά βέβαια λειτουργούν ως υποµνήσεις ενός άλλου πολιτισµού και τρόπου ζωής αλλά δεν έχουν πια παρά µόνο τοπικό ενδιαφέρον, αφού τα µεµονωµένα κτίρια των πόλεών µας δεν µπορούν να συγκριθούν µε τον αισθητικό πλούτο των ευρωπαϊκών πρωτευουσών – όχι µόνο του Λονδίνου, του Βερολίνου ή της Βουδαπέστης και του Βουκουρεστίου – καθώς και πολυάριθµων ιστορικά διαµορφωµένων ιταλικών και γαλλικών πόλεων. Τα νέα διατηρητέα

Με γνώµονα το µέτρο

Την τελευταία περίπου δεκαπενταετία, το ενδιαφέρον υπέρ της διατήρησης υφιστάµενων κατασκευών στην Ελλάδα έχει επεκταθεί και στις κατασκευές του Μεσοπολέµου από οπλισµένο σκυρόδεµα, ακολουθώντας ανάλογα ευρωπαϊκά ρεύµατα. Η τάση αυτή έχει αυτονόητη αξία, καθώς έτσι επιχειρείται η διάσωση προϊόντων µιας πολύ κοντινής σε µας αλλά παρελθούσας πια φάσης της ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας, φέρνοντας στην επιφάνεια έργα του ιδιότυπου ελληνικού µοντερνισµού. Η ανάδειξη αυτών των κατασκευών µας απαλλάσσει επί τέλους από αγοραία κλισέ του τύπου "το µπετόν φταίει που καταστράφηκαν οι πόλεις µας!" που µόνον παραπλανητικά και συσκοτιστικά µπορούν να λειτουργήσουν στην αποτίµηση των εξελίξεων της µεταπολεµικής Ελλάδας.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Πρέπει πάντως να σηµειωθεί ότι υπάρχει ακόµη και µεταξύ των µοντερνιστών µια ισχυρή θεωρητική τάση υπέρ της κατεδάφισης των κτιρίων από µπετόν µόλις εξαντλήσουν τη χρησιµότητά τους. Σύµφωνα µε αυτές τις απόψεις, η έννοια της διατήρησης είναι θεµελιακά αντίθετη µε τις αρχές του "µοντέρνου κινήµατος" της αρχιτεκτονικής, αφού τα κτίρια δεν πρέπει να θεωρούνται µνηµεία ή σπάνια αντικείµενα τέχνης αλλά λειτουργικά εργαλεία προορισµένα να εξυπηρετήσουν µόνο τις κοιΣτην Ελλάδα των Μνηµονίων, όπου ένας οδοστρωτήρας βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία προκαλώντας τη µία κοινωνική καταστροφή µετά την άλλη και όπου ένα πολύ µεγάλο τµήµα του πληθυσµού κινδυνεύει να µείνει άστεγο, εκτός από άνεργο, η υπόθεση των διατηρητέων αποκτά µία πρόσθετη συµβολική σηµασία, τόσο στο επίπεδο των κοινών κατασκευών όσο και των µνηµείων. Είναι εντυπωσιακό το πάθος των κατοίκων

Ενεργοί

νωνικές ανάγκες ή τις οικονοµικές διαδικασίες για τις οποίες κατασκευάστηκαν. Σε αυτά τα πλαίσια, οι υπέρµαχοι της διατήρησης ενός δηµόσιου κτιρίου στο βόρειο Λονδίνο, έργο του αρχιτέκτονα Σέντρικ Πράις (Cedric Price), συνάντησαν ένα απροσδόκητο εµπόδιο: ο ίδιος ο αρχιτέκτονας (που θεωρείται ότι ενέπνευσε την αισθητική του µεταγενέστερου Κέντρου Ποµπιντού στο Παρίσι) είχε ετοιµάσει τη µελέτη κατεδάφισης του κτιρίου του, λέγοντας χαρακτηριστικά: "Το κτίριο δεν έγινε για να ζήσει αιώνια!".

Είµαστε τελικά υπέρ ή κατά της διατήρησης των κατασκευών των ελληνικών πόλεων; Η απάντηση πρέπει να έχει ως γνώµονα το µέτρο αντί του δογµατισµού. Η διατήρηση του συνόλου των υφιστάµενων κατασκευών είναι µια εφιαλτική προοπτική, ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπ' όψιν του το τρόπο µε τον οποίο κτίστηκε η µεταπολεµική Ελλάδα. Το αποτέλεσµα θα ήταν ένα "Μουσείο Λεηλασίας του Περιβάλλοντος" που δεν είναι καν πρωτότυπο αφού ο πλανήτης έχει γεµίσει σήµερα µε πανοµοιότυπα χαµηλής ποιότητας οικιστικά σύνολα. Ανάλογα όµως εφιαλτική θα ήταν και η προοπτική µιας συνολικής κατεδάφισης των πόλεων χωρίς προηγουµένως να έχουµε καταλάβει και συµφωνήσει για το τι είναι αυτό που θα χτιστεί στη θέση τους. Σε κάθε περίπτωση, το κλειδί για την ουσιαστική προσέγγιση αυτών των ζητηµάτων είναι η δηµιουργική διάθεση για ζωή. Ποιητικές παρεµβάσεις όπως αυτή του Τσαρούχη που αξιοποίησε ως σκηνικό τον χώρο ενός υπαίθριου πάρκινγκ µαζί µε τους ακάλυπτους των γύρω πολυκατοικιών για την υψηπέτιδα παράσταση των "Τρωάδων" του Ευριπίδη, µας δείχνουν τον δρόµο για τη διαχείριση του οικιστικού περιβάλλοντος που µας έτυχε.

του Μυρόφυλλου στην Πίνδο υπέρ της διατήρησης του ιστορικού µοναστηριού του Αγίου Γεωργίου εν όψει του κατακλυσµού της περιοχής από το φράγµα της Μεσοχώρας. Αντίστοιχα το πάθος των κατοίκων του Αιγίου υπέρ της αναστήλωσης του κατεστραµµένου από σεισµούς ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, έργου του Τσίλερ. Το πάθος αυτό αναδεικνύει το αίσθηµα συλλογικότητας και κοινωνικής µνήµης, που ισοδυναµεί µε δήλωση: δεν είµαστε µόνοι και δεν ερχόµαστε από το πουθενά.

Όσα αναφέρονται στο άρθρο µπορούν να έχουν εφαρµογή στο ζήτηµα της διατήρησης ή όχι των υφιστάµενων δοµών στην Ελλάδα. Η κίνηση του ισοπεδωτικού οδοστρωτήρα των Μνηµονίων δεν πρέπει να µας προκαλεί απόγνωση. Μαζί µε την προσπάθειά µας να τον σταµατήσουµε προκειµένου να επιβιώσουµε, οφείλουµε να ετοιµάσουµε τις προτάσεις µας για ένα καλύτερο µέλλον υπέρ του συνόλου της κοινωνίας.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 53


Ο Μπέκετ στην Ελλάδα (2009-2010)1 ΤΗΣ ΤΕΣΣΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ∆ΕΛΗΓΙΑΝΝΗ Ψυχολόγος

Ο

Γουίλυ, από τη µεριά του, ήταν υπερβολικά εµφα-

 νής και δραστήριος στην πρώτη πράξη. Σχεδόν

εµπόδιζε την προσοχή όσων είχαν πληρώσει εισιτήριο για να επικεντρωθούν στα λόγια, τις κινήσεις και τη συνοχή µιας Γουίνυ που ανέµεναν κλασσική. Στη δεύτερη πράξη, επίτηδες παρατηµένος να κάθεται σε µια καρέκλα λίγο παραδίπλα από τους θεατές, έλειπε εντελώς από τη σκηνή. Και τότε σχεδόν τον αναζητούσαµε. Γιατί ενώ προέκυψε ως νέος ρόλος σκηνικά, που ακολούθησε τις ατάκες αλλά όχι τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μπέκετ (αφού όµως ο Μπέκετ είναι συγγραφέας και ο Λυγίζος σεβάστηκε απόλυτα το µεταφρασµένο κείµενο του Γουίλυ, δεν τίθεται θέµα ανεπίτρεπτης διασκευής ή απόδοσης), ήταν τόσο εξαιρετικά ερµηνευµένος από τον Ερρίκο Λίτση που «προχώρησε» τον «παλιό» Γουίλυ, υπογραµµίζοντας και βαθαίνοντάς τον, σαν ακριβώς να ανθρωποποιείται Οργουελικά ένας χοίρος, ή το αντίστροφο, όπως στη Φάρµα των Ζώων, όπου στην τελευταία σκηνή τα ζώα απ’ έξω κοίταζαν από το γουρούνι στον άνθρωπο και από τον άνθρωπο στο γουρούνι και ξανά από το γουρούνι στον άνθρωπο που συνεδρίαζαν. Αλλά ήταν πια αδύνατο να αποφανθεί κανείς ποιός ήταν ποιός. Ίσως για το λόγο αυτό ακόµα κι ένας διαβασµένος και υποψιασµένος θεατής θα «έχανε» τις έξυπνες λεκτικές και εκφραστικές επαναλήψεις της Γουίνυ που ο Μπέκετ έχει επίτηδες προσθέσει (φαίνεται και από τις χειρόγραφες παραλλαγές του έργου καθώς και από τις σηµειώσεις του για το δικό του ανέβασµα στο Σίλερ Τιάταρ της Στουτγάρδης το ‘70) και της φαίνονταν σχεδόν πρωτάκουστες στο δεύτερο µέρος της παράστασης. Χαρακτηριστικό παράδειγµα το γνωστό «Αυτό είναι που θαυµάζω». Αν αυτή η αφαίρεση είχε γίνει επίτηδες από τον 1

B

ΜΕΡΟΣ

|Œˆš™˜

σκηνοθέτη, για να εστιάσει στην κατάσταση κι όχι στη σηµασία των λέξεων, όπως θα ήθελε ο Μπέκετ, η µέθοδος θα ήταν προβληµατική γιατί η επανάληψη είναι η κατάσταση που κάνει το νόηµα των λέξεων να χάνεται στον Μπέκετ. Μάλλον πρέπει να αναζητήσουµε την αιτία αυτών των αλλαγών αµέσως παρακάτω. Ο Λυγίζος γνωρίζει από Μπέκετ, αδιάφορο αν τον έµαθε ή τον ένοιωσε πριν ή κατά τη διάρκεια των εξάµηνων περίπου προβών του (τρεις από τους οποίους αποκλειστικά µε τη Γουίνυ και τους υπόλοιπους όλοι µαζί). Φωτεινά σηµάδια του ότι η σκηνοθεσία του Λυγίζου πειραµατίστηκε σοβαρά και δεν απάντησε σοβαροφανώς, απετέλεσαν το ότι χάραζε ακόµα την υπάρχουσα βασική της γραµµή από το ένα βράδυ στο άλλο χωρίς να µπήγει ταµπέλες στα θεωρητικά σταυροδρόµια και συνέθεσε, λιτά, διάφορα αυθεντικά κοµµάτια Μπέκετ αντί να προσπαθεί να µιµηθεί την αποσύνθεση που επιχείρησε ο Μπέκετ. Με την ενδογενή ανάγνωση του θεάτρου του Μπέκετ που έχει κάνει ο σκηνοθέτης, σ’ ένα ενδιαφέρον παιχνίδι ηχούς, καθρεφτισµών, παραλληλισµών και, τελικά, πολύ ευρύτερων επαναλήψεων από αυτών που οριοθετεί στο εσωτερικό του ένα µόνο κείµενο του συγγραφέα: χρησιµοποιήθηκε γιγαντοοθόνη δίπλα από το κουτίπλατό όπου εκτυλισσόταν η δράση (αν και θα ήταν προτιµότερη στο κέντρο ως φόντο του κουτιού αν οι πρωταγωνιστές κατάφερναν να µην έχουν επίγνωση), για να φέρει κοντά το πρόσωπο της Γουίνυ, κλείνοντας έτσι το µάτι στο στόµα του Όχι εγώ· ακούγαµε σαν ηχογραφηµένη τη ζωντανή φωνή της Γουίνυ, µε διαµεσολαβητή πότε τα µικρόφωνα, που κρέµονταν εµφανώς, και τα ηχεία, και πότε έναν τηλεβόα επιπλέον, ή κάποιες στιγµές δεν την ακούγαµε πια καθόλου ενώ η Γουίνυ ανοιγόκλεινε το στόµα, θυµίζοντας τη φωνή στο Έϊ Τζο και τις φωνές που κατοικούν µες στα Μπεκετικά κεφάλια· οι τεχνικοί παρενέβαιναν στο τέλος σαν το Θεατή στην

Σε αυτή τη σειρά τριών άρθρων που θα δηµοσιευτούν διαδοχικά, επιχειρείται µία παρουσίαση της σύγχρονης παραστασιογραφίας Μπέκετ στην Ελλάδα, ως αφορµή για πολιτιστική ανάλυση και κριτική µε παρακλάδια πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, λογοτεχνικά, ιστορικά. Εδώ, στο πρώτο µέρος, γίνεται ανάγνωση των εξής παραστάσεων: 1. Ευτυχισµένες µέρες (νέα µετάφραση στα ελληνικά από τον ∆ιονύση Καψάλη), Θέατρο Χώρα, Αθήνα, 1η Οκτώβρη – 8η Νοέµβρη 2009. Σκηνοθεσία: Έκτωρ Λυγίζος, Γουίνυ: Μίνα Αδαµάκη, Γουίλυ: Ερρίκος Λίτσης, κοστούµια/σκηνικά: Μαγιού Τρικεριώτη, φωτισµοί: ∆ηµήτρης Κασιµάτης. 2. «Μέσα σ’αυτήν την ανθρακιά»: Περιµένοντας τον Γκοντό, Ευτυχισµένες Μέρες, Τέλος παιχνιδιού, ∆ηµοτική Αγορά Κυψέλης, Αθήνα, 20-21 Ιουνίου 2010. Σκηνοθεσία: Έλενα Βόγλη, κοστούµια/σκηνικά: Μαρία Καραθάνου, φωτισµοί: Μιχάλης Μπουρής, τεχνική υποστήριξη/πιανίστας: Παντελής Παντελόγλου, κάµερα Θωµάς Γκίνης, µοντάζ Ντίνος Βαµβακούσης, ερµηνεία από τους σπουδαστές της δραµατικής σχολής «Μοντέρνοι Καιροί»: Ξένια Αλεξίου, Αντώνης Βούλτσος, Ρωµανός Καλοκύρης, Λία Καράµπελα, Ηλέκτρα Μαντζουρίδου, Ευγενία Μουρσιώτη, Σοφία Ρούσου, Μαριάννα Τσιφλίδου, Κωνσταντίνα Χαρατσάρη. Στο δεύτερο µέρος, θα βρείτε ανάγνωση των παραστάσεων Τέλος Παιχνιδιού και Η τελευταία µαγνητοταινία του Κραπ του Νίκου Καµτσή στο Θέατρο «Τόπος Αλλού», και του ανεβάσµατος του Περιµένοντας τον Γκοντό µε τέσσερις γυναίκες, στο Θέατρο Τέχνης. Στο τρίτο µέρος, θα διαβάσουµε την παράσταση Play, της οµάδας Tubiacanga από το Ναύπλιο, και το ιδιαίτερο θεατροκινηµατογραφικό πρότζεκτ της Κάτιας Γκουλιώνη µε τίτλο Ευτυχισµένες µέρες στους τεφρούς κήπους.

54 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Ενεργοί


|Œˆš™˜ Ελευθερία και το Αγόρι στο Περιµένοντας τον Γκοντό ή µόνταραν φρεσκοτραβηγµένα πλάνα από πολλά διαφορετικά µόνιτορς, παίζοντας τον σκοτεινό ρόλο του τρίτου ή του παρατηρητή που τόσο εξέφρασε και προβληµάτισε τον Μπέκετ· έτσι και το ζευγάρι Γουίνυ-Γουίλυ ντύθηκε εκτός από τα δικά του «ρούχα» και αυτά όλων των άλλων Μπεκετικών ζευγαριών, κάτι που γινόταν αντιληπτό συγκινώντας απρόσµενα το κοινό. Γι’ αυτό δυνάµωσε σκηνικά τον ρόλο του Γουίλυ, αφήνοντας την εκθεσιοµανή Γουίνυ να υστερεί για να τηρηθούν οι αναλογίες, µε αποτέλεσµα να παραπέµπουν οι δυο τους στους Χαµ και Κλοβ, µε τη µάταιη σύγκρουση εξουσίας ανάµεσα στον ανάπηρο αυταρχισµό και την αναπόφευκτη υποδούλωση που εναλλάσσονται και αλληλοεξαρτώνται. Σα να λέµε «σύγχρονη ελληνική οικογένεια»· σα να λέµε το στίγµα της αναζήτησης, τόσο θεατρικής όσο και κινηµατογραφικής, του Έκτορα Λυγίζου. Το πρόγραµµα τέλος αποτελεί το εντυπωσιακά, ειδικά για τα ελληνικά δεδοµένα, µελετηµένο από την Κατερίνα Κωνσταντινάκου alter της παράστασης όσον αφορά τη συνειδητή αρχική ιδέα και φόρµα της. Το ασυνείδητο της ego που φανερώνεται τελικά, το νεύρο της, αποδείχτηκε ακόµη ανώτερο. Και αρκετά διαφορετικό. Η σύνθεση διαγραµµάτων και χειρογράφων για σκηνοθεσία του ίδιου του Μπέκετ µαζί µε τα µεταφρασµένα αποσπάσµατα από τον Ακατανόµαστο, από τα σεξουαλικά και τα εγκληµατολογικά του Φουκώ και από δοκίµια ακαδηµαϊκών όπως ο Connor, η Fehsenfeld και η McMullan είναι ανεκτίµητα για όσους τα ψάχνουν και δεν τα βρίσκουν στην Ελλάδα, και η συνέντευξη του καµεραµάν, και στενού συνεργάτη του Μπέκετ, Jim Lewis θα ικανοποίησε, µε το διαλογικό της ύφος και το πρακτικό περιεχόµενό της, τους λιγότερο ειδικούς. Το διαφορετικό που ήρθε στη σκηνή µετά από το πρώτο ξεφύλλισµα του προγράµµατος στο φουαγιέ και πριν από το δεύτερο, για όσους δεν αφέθηκαν και προσπαθούσαν ακόµα να καταλάβουν, έχει ειπωθεί από τον ίδιο τον Μπέκετ χαρακτηριστικά: I’m not unduly concerned with intelligibility. I hope my piece may work on the nerves of the audience, not on its intellect.2 Το τηλεοπτικό πλατό µέσα στο οποίο θέλησε ο Έκτορας Λυγίζος να διαδραµατίζονται οι Ευτυχισµένες µέρες του, είναι λοιπόν ένα διφορούµενο µέρος. Όπως και το ανθρώπινο κεφάλι, που έχει χρησιµεύσει, τόσο ερµηνευτικά3 όσο και σκηνοθετικά4, σε κάποιους που δοκίµασαν την τύχη τους µε τα έργα του Μπέκετ. Το ίδιο και οι πλατείες του παλιού καιρού, όπου εµπορικές στοές περιέκλειαν αλλά και έκαναν ακριβώς έτσι να αναδύεται στο κέντρο τους µια Αγορά, ένα σηµείο συνάντησης και κάθε είδους ανταλλαγής, όπως αυτή της Κυψέλης, στο κέντρο της Αθήνας, ανέκαθεν σκεπαστή και ανενεργή

Ενεργοί

πια, που χρησιµοποίησε η Έλενα Βόγλη και θα δούµε στη συνέχεια. Ο παραλληλισµός των τριών τόπων (κεφάλι, Αγορά, τηλεόραση) καταδεικνύει τρία παραδείγµατα µιας γνωστής συνύπαρξης και σύγκρουσης: του εσωτερικού µε το εξωτερικό, του ιδιωτικού µε το δηµόσιο, του ασυνειδήτου µε το προϊόν γνώσης. Το παιχνίδι αυτό ανάµεσα σε εαυτό και σύνολο, αυτοσχεδιασµό και µάθηση, προσωπικά µυστικά και κοινώς αποδεκτά αξιώµατα, αποτελεί πυλώνα του έργου του Μπέκετ και δικαιολογεί τέτοια χωροταξικά ανεβάσµατα του έργου του, σαν αυτά που επιχείρησαν ο Λυγίζος και η Βόγλη: τα πρώιµα ποιήµατά του είναι τόσο κλειστά σαν αυτοαναπαραγόµενα στρείδια και ταυτόχρονα τόσο διαυγή σαν καθρέφτες, ο Μπελάκουα παραπαίει ανάµεσα σ’έναν ιδιαίτερο ψυχισµό και µια ιδιαιτέρων απαιτήσεων κοινωνία, οι µεταγενέστεροι µυθιστορηµατικοί ήρωες (Μέρφυ, Μολόυ/ Μοράν και Γουάτ) εµφανίζονται σαν ταγµένοι µάρτυρες µε κάποια επιβληθείσα αποστολή τους στον κόσµο αλλά χωρίς συστατικό ή καταστατικό δόγµα, και τα θεατρικά του περιέχουν όλα τα παραπάνω αντιφατικά δίπολα συν ένα βήµα (σανίδι, οθόνη, ποµπός) από όπου οι χαρακτήρες εξ ορισµού καλούν σε θέαση ή/και ακρόαση των αντιφάσεών τους. Τέτοιοι τόποι (το ευαίσθητο και παντοδύναµο κεφάλι, η υπνωµένη και υπνωτική τηλεόραση, η µαζική αγορά µε της ιδιωτικές ζωές πωλητών και αγοραστών) δίνουν τουλάχιστον µια απάντηση για το πού, όσο διφορούµενο κι αν είναι αυτό: στο µεταίχµιο, στο σύνορο, στην περιφέρεια, όπου σφύζει το κέντρο. 2 Letter to Jessica Tondy. 3 Enoch Brater, Beyond minimalism: Beckett's late style in the theater, σελ.39 και 84, Oxford University Press, USA, 1990. 4 Frederick Neumann, αρχές Σεπτέµβρη του 1997, σε µια αναπαράσταση του κειµένου Company µε το γκρουπ Mabou Mines και την εικαστική συµµετοχή της Sabrina Hamilton από το Williams Theater Department στη µιµητική κρανίου ζωγραφική και τα ενδεικτικά ενόρασης φώτα.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 55


‘˜žƒŽ

Μωσαϊκό της ΜΑΡΙΝΙΚΗ ΚΟΛΙΑΡΑΚΗ

“·! ¸²¶·! µ·¼$! ¦¶¬! ©͹ͷ²·! „%&'()%*+'*$! µ¬«͹·$! º·! ¸·«´±ͻ¬! ³·®·»͹·¶²! º·! #,-"! …¨»¬µ¯! ³º²! ¬¸͹©ͻµ¯. ¶¬!¦͸·͵¬!º©º¯"!/“·!0͵²¬³·. ¸¦ͺ!µ¯!¦͸·͵¬!º±ͺ!³¼­¦͹¶±. ͻ±ͺ1! ͵¯¶! ¯¨¶¬²! ¬¸·´«ºͽͺ! ¬³͹²­¦ͺ$! ¸´±͹¹¶¯²ͺ! ³. ¸·²¬!ͻ¼µµ¯º·»§2" Š·¼!¦´¯²®¯$!¬´´!¸͹·ͻ¬͹. µ©ͻº±³¬3! ¦µ¬ͷ¬! ¶¬! ¸¬¨Ͷͽ! »ͽ͹¨ͺ! ¸²¶·"! |º²ͺ! ͻ¯´¨͵¯ͺ! ¯¶©ͺ! ­²­´¨·¼$! ͻ¯! ¸°³·¼ͺ$! ͻº·!º͹¬¸¦Ͷ²$!·¸·¼͵§¸·º¯"! “¬!͵»º¼´!µ·¼!ͷ¼µ·«¶º¬¶! º²ͺ!¶©º¯ͺ"!šº͹¯»¬¶!¬¶¬²º¨ͽͺ! ³¬²! ±»¬! °²¬! ©ͻ·¼ͺ! ͵¯¶! §͸¯͹¬¶$!µ¬!ͻº·!µ¼¬´©!µ·¼! °¯¶¶·«ͻ¬¶!¯͸¬¨ͻ²¯ͺ!µ·¼ͻ². ³¦ͺ!/»¹͹²¬!¸·¼!¸¯º«»¬²¶¬! º±¶!º¦´¯²¬!¯³º¦´¯ͻ±!»ͽ͹¨ͺ! ¯͸ͻ³±ͻ±2" “¹͹¬! ¦»ͽ! ¸²¶·! /͵¹͹·! ³¸·²·¼! ¬ͷ¯͹¸¯¼º¬! ͹·. µ¬¶º²³·«2$! ¬´´! ³¬²! ͹¯¼. µ¬º·¯²͵§! ¬͹ͷ͹¨º²͵¬"! ¤º¬¶! ¸·¶ͽ$! ͻº¦³ͽ! ¬¸©! ¸¶ͽ! º·¼! ³¬²! ¬³·«ͽ! µ¦ͻ¬! µ·¼"! ³©µ¬!¸¬¨Ͷͽ" s²¹͹°·ͺ!u¯·»͹±ͺ 56 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

«Έντονη καταστολή σε αντικυβερνητική συγκέντρωση εκατοντάδων ανθρώπων που ζητούσαν παραίτηση του πρωθυπουργού της χώρας, µε αφορµή σκάνδαλο διαφθοράς και όλα αυτά τέσσερις µήνες πριν τις δηµοτικές εκλογές». Η είδηση αυτή ήρθε λίγο πριν την πρωτοχρονιά. ∆εν πρόκειται για µια ακόµα αντικυβερνητική συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγµατος, αλλά για µια συγκέντρωση εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν. Τι κι αν η Ελλάδα, η Κύπρος και η Τουρκία είναι πια ευρωπαϊκές χώρες; Οι χώρες αυτές παραµένουν ανατολικές, διατηρώντας τις ταραγµένες σχέσεις από το παρελθόν και κρατώντας παράλληλα και ένα φονταµενταλιστικό στοιχείο. Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ, Παλαιστίνη, Συρία, ισλάµ, χριστιανισµός, εβραϊσµός. Όσο όµως κι αν προσπαθούν να µας πείσουν για αυτά που µας χωρίζουν, οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου έχουν περισσότερα κοινά από τα πικάντικα φαγητά και το τσιφτετέλι. Η Ανατολική Μεσόγειος είναι από µόνη της ένας πολιτισµός. Η θάλασσα, ο γεωλογικός πλούτος και το ιδιαίτερο κλίµα, από νωρίς γέννησε το εµπόριο, τη ναυσιπλοΐα αλλά και τις εδαφικές διεκδικήσεις. Ο Μέγας Αλέξανδρος µπορεί να ειδωθεί και σαν ένας κατακτητής. Ακόµα και τον πιο σκληρό επικριτή του, όµως, δεν µπορεί να τον αφήσει αδιάφορο ο τεράστιος πολιτισµός που εκτείνονταν από τη Μακεδονία µέχρι την Αίγυπτο και την Ινδία, καρπός πολιτισµών που άνθισαν µε µια ιδιότυπη, πολεµική για κάποιους, επικονίαση. Ένα µεγάλο ψηφιδωτό µε κάθε ψηφίδα ξεχωριστή, ιδιαίτερη, σηµαντική που όλες µαζί συνθέτουν µια εικόνα η οποία για κανένα δεν µπορεί παρά να µην είναι ελκυστική. Με το πέρασµα των αιώνων η Ανατολική Μεσόγειος παρέµεινε µια περιοχή οµογενής αλλά και γεµάτη αντιθέσεις. Από τη µία η Κωνσταντινούπολη, αυστηρή και σταθερή παρά τις εναλλαγές των πληθυσµών που πέρασαν από αυτή - η Πόλη µε κεφαλαίο «Π». Έγινε πρωτεύουσα τριών µεγάλων αυτοκρατοριών, χωρίς να αλλάξει όνοµα, Ρωµαϊκή, Βυζαντινή και Οθωµανική. Σαν να κρατάει το ρυθµό της µουσικής ή το περίγραµµα του σχεδίου. Από την άλλη η ταραγµένη περιοχή του Ισραήλ, της Γάζας, της Παλαιστίνης, της Ιερουσαλήµ. Σύνορα και πληθυσµοί που µετακινούνται και µεταβάλλονται. Αλλάζουν χρώµατα, αλλάζουν τόνο, αλλάζουν ήχο. Αυτήν την οµοιογένεια αλλά και τη διαφορετικότητα βάλθηκε να θυµίσει στο δεύτερο cd του, ο κιθαριστής Γιώργος Τοσικιάν. Ο ίδιος έχει Αρµένικη και Ποντιακή καταγωγή, µεγαλωµένος στο σταυροδρόµι του Πειραιά. Μέσα από τη µουσική ο Τοσικιάν καταφέρνει να εκφράσει τόσο την κοινή ατµόσφαιρα των Βαλκανίων, της Μικράς Ασίας, της Αρµενίας, της Ελλάδας, της Περσίας αλλά και τις ιδιαιτερότητες της καθεµίας. Λαοί µεταξύ ∆ύσης και Ανατολής, λαοί που βρέθηκαν διαχρονικά στο επίκεντρο των µαχών, χώρες που αποτέλεσαν πέρασµα προς την «ελπίδα» για µια «νέα ζωή» µετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισµού». Ŷ

Ενεργοί


‹‹}˜ i´ml!kjl

´tumi°!i¯j´t°

n!½Šˆ¬©…!‚r½‹!sŠ!"

#$%&'()!*)+,+» ,ƒ“…±­…Š!·Šˆ……‡®’!·¸…­±¸’

Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Σελίδες: 392 Τιµή: 16,60 € Καθισµένη µπροστά στο µεγάλο τραπέζι της κουζίνας, δαγκώνοντας την άκρη του µολυβιού της, η νεαρή κοπελίτσα ψάχνει τις λέξεις που θα χρησιµοποιήσει για να γράψει το γράµµα της υπηρέτριας, στον αρραβωνιαστικό της. Το αποτέλεσµα φέρνει συγκίνηση και δάκρυα… Εκεί λοιπόν, σ’ εκείνο το τραπέζι γεννήθηκε η πιο πολυδιαβασµένη και πολυβραβευµένη Ελληνίδα συγγραφέας, η Άλκη Ζέη. Το νέο µυθιστόρηµά της, είναι αυτοβιογραφικό, όµως περιγράφει τις ζωές όλων των νέων της παρωχηµένης εκείνης εποχής, της εποχής που τα ελληνικά νιάτα δεν ανέχονταν το ζυγό της σκλαβιάς και δρούσαν µε κίνδυνο της ζωής τους για την αποτίναξή του. Ταυτόχρονα όµως, οι πνευµατικές ανησυχίες τους, έβρισκαν τρόπο να πραγµατωθούν και σε άλλες δραστηριότητες. Απλά και συγκλονιστικά, η Άλκη Ζέη µας βάζει στην ατµόσφαιρα της εποχής εκείνης κι αυτή είναι η µεγάλη προσφορά της στα ελληνικά γράµµατα, γιατί οι πιο παλιοί ξαναζούν και οι πιο νέοι µαθαίνουν. Τα µυθιστορήµατά της, απευθύνονταν πάντα σε αναγνώστες από έξι έως ενενήντα έξι ετών. Μην παραλείψετε λοιπόν να διαβάσετε και το: «µε µολύβι φάµπερ Νο 2». Ένα ακόµη κόσµηµα στη λογοτεχνία µας.

Ενεργοί

Εκδόσεις: ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ Ρήγας Βελεστινλής, Αντόνιο Γκράµσι, ∆ηµήτρης Γληνός, Ιµµάνουελ Καντ, Μπερνάρ Κασέν, Ναόµι Κλάιν, Κάρελ Κόσικ, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Παναγιώτης Κονδύλης, Γιάννης Μακρυγιάννης, Σεραφείµ Μάξιµος, Γιαν Μαρέινισεν, Χέρµπερτ Μαρκούζε, Καρλ Μαρξ, Μιχαήλ Μπακούνιν, Ετιέν Ντε Λα Μποεσί, Νορµπέρτο Μπόµπιο, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Τοµ Ναιρν, Στέφανος Νεµάνια, Κοστάντσο ά Π Πρέβε, έβ Ν Νατάσα ά Πολονύ, Μαξιµιλιανός Ροβεσπιέρος, Ζαν Ζακ Ρουσώ, Έντουαρντ Σαΐντ, Βίκτορ Σερζ, Αντρέ Σιφρίν, Γεώργιος Σκληρός, Μαο Τσε Τουνγκ, Τζούλιο Τζιράλντι, Αλέξης Ντε Τοκβίλ, Μαξ Χορκχάιµερ, Τεοντόρ Αντόρνο, Νίκος Ψυρούκης... Τριάντα τέσσερις διανοητές που υπηρέτησαν τις ιδέες και τον πολιτικό στοχασµό διευρύνοντας τους ορίζοντές τους. Τριάντα τέσσερις διανοητές που τα γραπτά τους µένουν αλώβητα στον χρόνο και στον χώρο, ως ζωντανή µνήµη, θίγοντας θεµελιώδη ζητήµατα που αφορούν όλους µας. Στον παρόντα τόµο, που ανθολόγησε ο συγγραφέας Λουκάς Αξελός, η απλή παράθεση κειµένων που αναδεικνύουν το πολυδύναµο και διαχρονικό της σκέψης των συγγραφέων τους, δεν είναι το µόνο ζητούµενο. Το κυρίως ζητούµενο είναι πώς τα επιλεγµένα, ξεχωριστά αλλά και αλληλοσυµπληρούµενα αυτά κείµενα, τα οποία συµπυκνώνουν µ' έναν ουσιαστικό τρόπο απόψεις, ιδέες και κριτικές παρατηρήσεις, µπορούν να αποτελέσουν επιβοηθητικά εργαλεία στην προσπάθεια ανασυγκρότησης ενός νέου ηθικού-πολιτιστικού και πολιτικού πλαισίου, αντιθετικού και αντίρροπου στον επερχόµενο Μεσαίωνα. Υπ' αυτή την έννοια, η συλλογή αυτή φιλοδοξεί να αποτελέσει κατά πρώτο λόγο ένα εγχειρίδιο δηµοκρατικής πολιτικής παιδείας, χρήσιµο στην κατάρτιση του σύγχρονου ενεργού πολίτη και κατά δεύτερο µιαν αφετηριακή βάση για κάθε σκεπτόµενο άνθρωπο που έχει µιαν ενεργή σχέση µε τον κόσµο των γραµµάτων και των ιδεών, αλλά και αντιλαµβάνεται, τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά τη σηµασία του θεωρητικού και πολιτικού του επανεξοπλισµού, τη σηµασία για µια κριτική επαναθεµελίωση του σηµερινού αξιακού µας συστήµατος.

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 57


‘—Ž‘Œƒ

Peter o' Toole

(2 Αυγούστου 1932 - 14 ∆εκεµβρίου 2013) της ΛΗ ΣΑΡΑΦΗ

Ε

ίδα τον Peter O' Toole 14 ετών στην ταινία Laurence of Arabia, τον ερωτεύτηκα, και τσακώθηκα µε την κολλητή µου που προτιµούσε τον Οµάρ Σαρίφ. Υπήρχαν βέβαια κι άλλοι όµορφοι ηθοποιοί του κινηµατογράφου αλλά κανείς τους !µα κανείς άλλος!! δεν είχε αυτά τα µάτια... ∆ιάβασα πρόσφατα σε βρετανική εφηµερίδα πως ήταν µάτια οραµατιστή και αναχωρητή, µάτια αγίου και αµαρτωλού ταυτόχρονα. Στην ταινία «Λώρενς της Αραβίας» αυτά τα µάτια έκαιγαν από πυρετό. Ο O' Toole έκανε στο «Λώρενς της Αραβίας» ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεµπούτα στην ιστορία του κινηµατογράφου. Ο σκηνοθέτης της ταινίας David Lean τον επέλεξε για τον κεντρικό ρόλο (ο παραγωγός τού είχε προτείνει αρχικά τον Marlon Brando και, όταν αυτός απάντησε αρνητικά, τον Albert Finney) ενώ ο Peter O’ Τoole είχε περισσότερες θεατρικές παραστάσεις κλασσικού ρεπερτορίου παρά κινηµατογραφικές ταινίες στο ενεργητικό του. Είχε σπουδάσει µε υποτροφία στην περίφηµη Βασιλική Ακαδηµία της ∆ραµατικής Τέχνης (RADA). Συµφοιτητές του ήταν ο Albert Finney και ο Alan Bates. Σε µια συνέντευξή του αργότερα είπε πως η τάξη του ήταν από τις πιο ξεχωριστές που πέρασαν από την Ακαδηµία «παρά το ότι δεν µας έδιναν και πολύ αέρα τότε». Κι όµως στο «Λώρενς» ξεπήδησε από το πουθενά ένας αυθεντικός και πλήρως σχηµατισµένος σταρ του κινηµατογράφου. Το πρωτοφανές µε αυτή την ταινία του 1962 ήταν πως έλειπαν εντελώς οι γυναίκες και δεν υπήρχε ερωτική ιστορία. Παράλληλα, ο David Lean «ψιθύρισε» ελαφρά υπονοούµενα για την οµοφυλοφιλία του T.E. Laurence. Στην ταινία όµως, η σωµατική παρουσία του Peter O’ Toole απέπεµπε µια µεγαλοπρέπεια, ενώ τα µάτια του ανέδιδαν µια βασανισµένη και εκλεπτυσµένη ψυχή κάνοντάς τον εξωφρενικά γοητευτικό. Απλά δεν χρειαζόσουν ερωτική ιστορία.

Μετά από τόσες υποψηφιότητες και καµία νίκη, του απονεµήθηκε το 2003 τιµητικό oscar για τη συνολική παρουσία του στον κινηµατογράφο. ∆εν σταµάτησε εκεί: στα 74 χρόνια του πρωταγωνίστησε στην ταινία «Venus» σε σενάριο του Hanif Kureishi, όπου υποδύθηκε έναν γερασµένο ηθοποιό που βασανίζεται από πόθο για µια όµορφη νέα γυναίκα (την Jodie Whittaker - βρετανίδα ηθοποιό του θεάτρου, 24 ετών τότε). Ο O’ Toole παρουσιάζει έναν άνθρωπο που καταφεύγει στην πολυµάθεια και στην επιτήδευση για να γοητεύσει το αντικείµενο του πόθου του και τελικά φαίνεται ακόµα πιο αδύναµος και τρωτός. Η ταινία του έδωσε την τελευταία υποψηφιότητα για oscar, και χαµογέλασε 'βρετανικά' όταν ανακοινώθηκε πως ο νικητής ήταν ο Forrest Whittaker για την ταινία «Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας» και ο ίδιος «έχασε» για όγδοη φορά. Είχε τον ρόλο του Πρίαµου στην ταινία "Τροία" (2004). Μου έµεινε αξέχαστη η σκηνή στην οποία πάει νύχτα στη σκηνή του Αχιλλέα (Brad Pitt) να ζητήσει το σώµα του σκοτωµένου γιού του Έκτορα για να το θάψει. Ήταν για µένα η αντιπαράθεση δυο αντρών και ηθοποιών σε όλα τα επίπεδα: ξανθοί, γαλανοµάτες και οι δυο, ο ένας πρώην, ο άλλος νυν όµορφος. Ο ένας, Βρετανός, εκπαιδευµένος ηθοποιός του Σαιξπηρικού θεάτρου, µε την άρθρωση και εκφορά της Βασιλικής Ακαδηµίας. Ο άλλος, Αµερικανός, καλός ηθοποιός, όµως τίποτα περισσότερο. Ήταν συντριπτική η υπεροχή του O’ Toole.

Στην ταινία του Anatol Litvak «Η νύχτα των στρατηγών», αυτά τα µάτια ήταν σκέτος πάγος: ο O’ Toole υποδύονταν έναν σαδιστή στρατηγό της Wermacht, υπεύθυνο για την κτηνώδη ισοπέδωση της Βαρσοβίας.

Οι πολιτικές πεποιθήσεις του Peter O' Toole δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστές, πάντως φοιτητής στη Βασιλική Ακαδηµία είχε αντιταχθεί στην βρετανική ανάµιξη στον πόλεµο στην Κορέα, ενώ τη δεκαετία του '60 εκφράστηκε ανοιχτά κατά της αµερικανικής επέµβασης στο Βιετνάµ. Η σκηνή στο «Laurence of Arabia» όπου εισέρχεται φορώντας κελεµπία στο club των Άγγλων αξιωµατικών στο Κάιρο κρατώντας τον νεαρό Άραβα από το µπράτσο, επιβάλλοντάς τον στους εµβρόντητους αποικιοκράτες λευκούς, φτάνει στο µπαρ και παραγγέλνει «δυο µεγάλα ποτήρια λεµονάδα µε πάγο», είναι από τις πιο πολιτικές σκηνές που έχω δει στο σινεµά.

Εφτά φορές ήταν ο Peter O’Toole υποψήφιος για oscar µα δεν πήρε ποτέ το χρυσό αγαλµατάκι. Η πρώτη του υποψηφιότητα ήταν για το «Laurence of Arabia», κι έχασε από τον Gregory Peck πρωταγωνιστή της ταινίας 'To kill a mockingbird'.

Το 1959 παντρεύτηκε την ηθοποιό Sian Phillips µε την οποία απέκτησε δυο κόρες. Χώρισαν έπειτα από 20 χρόνια και στη συνέχεια, ο O' Toole απέκτησε έναν γιό από τη σχέση του µε το µοντέλο Karen Brown. Η µεγάλη του κόρη και ο γιός του είναι ηθοποιοί.

58 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Ενεργοί


‘—Ž‘Œƒ

Υποκλίθηκε στο κοινό τελευταία φορά στις 10 Ιουλίου 2012 όταν ανακοίνωσε:

Αγαπητοί µου, Ήρθε ο καιρός να «µαζευτώ». Να αποσυρθώ από τις ταινίες και τη σκηνή. Νιώθω ότι έχασα το κουράγιο πια και δεν θα το ξαναβρώ. Η επαγγελµατική ζωή µου στο θέατρο και τον κινηµατογράφο, µου παρείχε δηµόσια αναγνώριση, συναισθηµατική ολοκλήρωση και οικονοµική άνεση. Μ’ έφερε σε επαφή µε υπέροχους ανθρώπους, καλούς συντρόφους µε τους οποίους µοιράστηκα το αναπόφευκτο στοιχείο της ζωής ενός ηθοποιού: τις αποτυχίες και τις επιτυχίες. Παρά ταύτα πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει να αποφασίζει για τον εαυτό του πότε κλείνει ο κύκλος. Έτσι, αποχαιρετώ το επάγγελµα χωρίς δάκρυα αλλά µε µεγάλη ευγνωµοσύνη. Πάντα δικός σας, Peter O’ Toole

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ

“ΕΠΟΧΗ”

Ενεργοί

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 59


‘—Ž‘Œƒ

Με το ΟΧΙ ψηλά στον Θόδωρο Καλλίνο (∆εκέµβριος 1915 - Ιανουάριος 2012) του ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ 08/01/2014

Στης ανατολής την ώρα τότες που το φως καµακώνει τα σκότη στα κρησφύγετα του φόβου και διώχνει τους εφιάλτες που λεηλατούν της ησυχίας τον ύπνο µια φωνή µε φέρνει από τον ύπνο στον ξύπνιο. Ένας νεκρός, µου είπαν σε καλεί, σε φωνάζει. Τινάχτηκ’ απάνω και σ’ αντίκρυσα. Ήσουν εσύ Θόδωρε, ο καπετάνιος του ΟΧΙ και δεν ήσουν νεκρός, κρατούσες ψηλά την ιστορία σου άθαφτη. Στους προµαχώνες της Μακεδονίας στις 6 τ’ Απρίλη το 1941 κι ύστερα από τριήµερη νικηφόρα αντίσταση στον πάνοπλο εισβολέα σε διέταξαν να παραδοθείς κι είπες το ΟΧΙ. Σύναξες τους συµµαχητές του λόχου σου ανάλυσες τι σηµαίνει υποταγή στης προδοσίας τη διαταγή και µε το ΟΧΙ πιο ψηλά βρεθήκατε στην Κρήτη να πολεµάτε για τη λευτεριά. Έχουν να λένε οι Κρητικοί για το νεαρό αξιωµατικό που πολεµούσε όρθιος και τον φοβόντουσαν τα βόλια. Απ’ εκεί στην Όθρυ τη δασειά µε τα λασιαύχενα άντρα και τις λασιαύχενες χαίτες ύψωσες ακόµα πιο ψηλά το ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ σ’ ανάδειξε καπετάνιο της Οµάδας Μεραρχιών Ρούµελης του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Με το ΟΧΙ στα χέρια σε γνώρισα στα 1945 τότες που χτίζαµε το ριζιµιό στο Κάστρο

60 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

από το Βοτανικό και το Μεταξουργείο ως το Μπαρουτάδικο και το Περιστέρι. Πρωτοχτίστης ο καπετάν Λευτεριάς από κοντά εσύ ο καπετάν Αµάρµπεης µαζί µε τον καπετάν Θεσσαλό κι η αφεντιά µου µ’ ένα δισάκι λόγια να διαφωτίζω τους ηττηµένους νικητές πως καλά κάναµε και δώσαµε τα έχια του λαού, που µ’ αίµα κέρδισε πως πρέπει να µην αντιδρούµε στις ανείπωτες ύβρεις, στους ξυλοδαρµούς, στον εξευτελισµό και στις δολοφονίες πως είναι πρέπον να κάνουµε αποχή πως, πως, πως άδεια πουκάµισα οι λέξεις ώσπου ένα Λιτόχωρο τις γέµισε µε ψύχα. Το νοµίσαµε, το πιστέψαµε, δώσαµε το είναι µας όλο. Ξεχάσαµε όµως το οµηρικό απόφθεγµα «݃ijȡȒIJȦȡ"#ܻșȑȝȚıIJȠȢ"#ܻȞȑıIJȚȠȢ#‫ݏ‬ıIJȚȞ ‫݋‬țİ߿ȞȠȢ#‫ݺ‬Ȣ#ʌȠȜȑȝȠȣ#‫ݏ‬ȡĮIJĮȚ#‫݋‬ʌȚįȘȝȓȠȣ#‫ݷ‬țȡȣȩİȞIJȠȢ» (Ιλ. Ι 63-64)

Από τότες που τα κύµβαλα αλαλάζουν «Ƞ‫ރ‬Į‫ޥ‬#IJȠ߿Ȣ#‫ݘ‬IJIJȘȝȑȞȠȚȢ», ως τα σήµερα έµεινες να κρατάς ψηλά το ΟΧΙ της αντίστασης. Αρνήθηκες, τα εντοιχισµένα αποφθέγµατα τις κορνιζαρισµένες σκέψεις. ∆ε δέχτηκες ποτέ τα δόγµατα ως σηµαίες της Επανάστασης. Κι όταν σε καλούσαν να δεις τους νεκρούς µας συντρόφους που τους είχαν πλύνει και τα µάτια σφαλίσει οµορφοντύσει µε το πιο καλό κουστούµι και τα χέρια σταυρωτά στα στήθη έτοιµους για τη θανή τιναζόσουν απάνω και βροντοφώναζες ΟΧΙ δεν πέθαναν, ζουν, µας µιλούν, µας φωνάζουν µας καλούν µε τα ονόµατά µας να δώσουµε το παρών στης ιστορίας το κάλεσµα.

Ενεργοί


z}•ƒƒ˜z—•ƒšˆ

!!´ÆÌ¿°´ !!µ¼ÄƼÀÂ!ËÅ®ÂÊ !!º¼–Ã»Ê !!À°Í´ ασυλία: Στα αρχαία ελληνικά σήµαινε το δικαίωµα να έχει ο οποιοσδήποτε άσυλο, δηλαδή απαραβίαστο χώρο, όπου δεν µπορεί κανένας να τον συλλάβει. Ετυµολογικά η λέξη προέρχεται από το στερητικό α και το ρήµα συλώ (λεηλατώ), οπότε α+συλώĺάσυλονĺασυλία. Στα νεοελληνικά εφαρµόζεται στη διπλωµατική γλώσσα και υπάρχει η διπλωµατική ασυλία, στα πανεπιστήµια και εξ αυτού η πανεπιστηµιακή ασυλία και τέλος στη Βουλή και γι’ αυτό η βουλευτική ασυλία. Στην πράξη ο βουλευτής µπορεί να κλέβει, να ληστεύει το ∆ηµόσιο, αλλά επειδή απολαµβάνει της βουλευτικής ασυλίας, δεν διώκεται. Όταν όµως έχει διογκωθεί η λαϊκή οργή, τότε η Βουλή αίρει τη βουλευτική ασυλία, από τον παρανοµούντα βουλευτή, ο οποίος όµως απολαµβάνει της ανύπαρκτης θεσµικά και νοµικά δικαστικής ασυλίας και άκουσον-άκουσον, εξακολουθεί να είναι βουλευτής και να ψηφίζει τους νόµους, οι οποίοι κανοναρχούν τη ζωή των πολιτών. Από την κρίση και δώθε κανένας βουλευτής, του οποίου έχει αρθεί η βουλευτική ασυλία, δεν έχει δικαστεί. Γιατί; ∆ιότι, σύµφωνα µε τη γλώσσα της κρίσης, καρπούται την ανύπαρκτη θεσµικά και νοµικά δικαστική ασυλία. βιώσιµο χρέος: Βιώσιµος είναι αυτός ο οποίος µπορεί να επιζήσει, να επιβιώσει. Στη γλώσσα της κρίσης, οι ιθύνοντες τη χρησιµοποιούν µε την έννοια της αντοχής του λαού στα φορολογικά µέτρα, ώστε να µπορεί να ξεπληρώσει το χρέος. Στην ουσία η βιωσιµότητα του χρέους εξαρτιέται από την ικανότητα του λαού να ανταποκριθεί στη φορολαίλαπα της δικοµµατικής κυβέρνησης. γιάπης: Ο καταξιωµένος νέος επιχειρηµατίας, ο αστός που βγάζει λεφτά. Είναι ακρωνύµιο. Προέρχεται ετυµολογικά από τις λέξεις young (νέος) + urban (αστός) +professional (επαγγελµατίας). Οπότε y+u+pĺyupĺyuppyĺγιάπης. Ο γιάπης χαρακτηρίζεται ως ο νέος επαγγελµατίας, που έχει αποκτήσει πλούτη (δεν έχει σηµασία το πόθεν έσχες) και γι’ αυτό έχει και κοινωνικό κύρος, µε την υιοθέτηση συµβόλων και συµπεριφορά του πετυχηµένου, αλλά και επιδειξία ταυτόχρονα. Προσοχή: Μη µπερδέψετε τη λέξη γιάπης µε τη λέξη γιαπί και γιαπιτζής. Ούτε βέβαια µε τη λέξη Λιάπης. Προς Θεού. δωροδοκία: ∆ες τη λέξη µίζα & εξαγορά: το ίδιο µίζα: η αµοιβή του µεσολαβητή σε αγοραπωλησίας, η προµήθεια του µεσάζοντος, η αµοιβή από παράνοµα κέρδη. Το προϊόν, το αντάλλαγµα της εξαγοράς και της δωροδοκίας.

Ενεργοί

¸©!º±¶!¬͹»§!º¬!]σρρ„}ƒσρ†! €Ê! ¯¸²»¯¨͹±ͻ¬¶! ¶¬! ¬ͻ»·´±ͷ·«¶! µ¯! ´¦͸¯²ͺ$! ¸·¼! ­͹¨ͻ³·¶º¬²! ͻº±¶! ¯¸²³¬²͹©º±º¬" |º±¶! ¯¸¬¶¯³³¨¶±ͻ±! º·¼! ¸¯͹²·͵². ³·«! µ¬ͺ$! ±! ¯¶¬ͻ»©´±ͻ§! µ¬ͺ$! ͷ¬! ¬ͼ·͹! ´¦͸¯²ͺ! º±ͺ! ¯¸²³¬²͹©º±º¬ͺ"! …¸²´¦͸¬µ¯!°²4!¬¼º©$!©»²!´¦͸¯²ͺ!µ¯! ¶·±µ¬º²³§! ¯¶©º±º¬$! ¬´´! ¬¼º¦ͺ! ·²! ·¸·¨¯ͺ! ¯³ͼ͹Ͷ·¼¶! µ²¬! ¯²͵²³§! °´¹ͻͻ¬$! º±! °´¹ͻͻ¬! º±ͺ! ³͹¨ͻ±ͺ$! µ¯! ͻº©»·! ¶¬! ͼ¦͹·¼¶! ͻ«°»¼ͻ±! ͻº¬! µ¼¬´! ºͽ¶! ¸·´²º¹¶! ¶¬! º·¼ͺ! ͵¼ͻ³·´¯«·¼¶!³¬²!¶¬!º·¼ͺ!µ¸¯͹. ͵¯«·¼¶"!

Ετυµολογικά προέρχεται από τη γαλλική λέξη mise, θηλ. του mis µετοχής του ρήµατος mettre (θέτω, βάζω). Η νόµιµη προµήθεια, τα λεγόµενα µεσιτικά, που εισπράττει ο µεσολαβητής, ο µεσίτης, σε αγοραπωλησία ή σε σύναψη δανείων ή και σε ενοικίαση σπιτιού, ανέρχεται το πολύ-πολύ σε 2% του δανείου ή της αξίας του προϊόντος ή του ενοικιαζοµένου. Όταν όµως λαδωθεί ο αρµόδιος για να µεσολαβήσει ν’ αγοράσει το ∆ηµόσιο, ό,τι του χρειάζεται, από εξοπλισµούς έως την κατασκευή έργων, η προµήθεια µεταβαφτίζεται σε µίζα και υπερβαίνει κατά πολύ το 2%, που πολλαπλασιάζεται σε υπέρογκα ποσά. Οι µιζαδόροι, αυτοί που παίρνουν µίζες, διακρίνονται σε πολλές κατηγορίες. Σ’ αυτούς που ξεσκεπάζονται και οδηγούνται στα δικαστήρια. Σ’ αυτούς που ξεσκεπάζονται, οδηγούνται στα δικαστήρια και απαλλάσσονται λόγω παραγραφή. Εδώ ισχύει, αυτό που αναφέραµε παραπάνω: η δικαστική ασυλία. Σ’ αυτούς που κρύβονται και δεν έχουν αποκαλυφθεί ακόµα. Ο Λεξοσυλλέκτης

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 61


{ŽzŽ‘ˆ

Ο παράµεσος της ΕΙΡΗΝΗΣ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

s²¬!¶¬!°͹®¯²ͺ!¦¶¬!͵²§°±µ¬! 5---!´¦͸¯ͽ¶$!¸͹¦¸¯²!¸͹¹. º¬!¬¸#!©´¬!¶¬!¬¸·ͼ¬ͻ¨ͻ¯²ͺ! ¬¶!ͷ¬!­´¯²ͺ!³·¶º·¸¨ͷ¬͹¯ͺ! §! µ¬³͹·¼´¦ͺ! ´¦͸¯²ͺ"! š»¯²! ͻ±µ¬ͻ¨¬"! š¸¯²º¬! ¶¬! ºͻ¯. ³·¼͹¹ͻ¯²ͺ!¯¸¨ͷ¯º¬!³¬²!¶¬! ͵¹ͻ¯²ͺ! ¸͹·ͻ·»§! ͻº¬! ͹§. µ¬º¬"! …¸²¸´¦·¶! ¸͹¦¸¯²! ¶¬! ¬͹¸¬»º¯¨ͺ! µ¯! º·¼ͺ! §͹ͽ¯ͺ! º·¼!͵²±°§µ¬º·ͺ$!©¸ͽͺ!͵¯¶! ¦³¬¶¯ͺ!¸·º¦"!…¨¶¬²!³¸·²·²! ͻ¸º¬´·²!ͻ¯!´¦͸¯²ͺ!³¬²!¯¸². ͼ¶¯²¬! ³¬²! ¯³¯¨! ¸͹¦¸¯²! ¶¬! ͼ¬¶¯¨ͺ!³¦͹­¯͹·ͺ"!¬!º·¼ͺ! ͻ¸ͻ¯²ͺ! 6º±! µ¯°´±! ²͵¦¬6$! ©º²! ¯¨¶¬²! º»¬! µ·¼! µ¯°. ´·²!§͹ͽ¯ͺ!§!͸²·²!¸·´´¹¶! ¬͹͵ͽ¶"!¤»²!³«͹²¯$!͵¯¶!¯¨. ͻ¬²! §͹ͽͺ! »²´¨ͽ¶! ´¦͸¯ͽ¶$! ¬´´! ¦¶¬ͺ! º²¸·º¦¶²·ͺ! ºͽ¶! ͵¦³¬!§!ºͽ¶!¯¨³·ͻ²$!¬¶!ͻ¼. ¶¯»¨ͻ¯²ͺ! ¶¬! ͻ¼µ¸¯͹²ͼ¦͹¯. ͻ¬²!¦ºͻ²"! ¤¸ͽͺ! ¦´¯°¯! ³¬²! ·! v·«²ͺ! ‰͹·´!ͻº±¶!´¨³±"0º„"ξÂy" |Ńy" ƒy" μ|Åο|‡" …„Ƈ" €Êƒ|" €„‰‚ʃ†„1 •!Ž! 62 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Τ

υχαία διαδροµή σταθερής τροχιάς. Συριγµοί, ξεροί ήχοι από πόρτες που σε σχετικά τακτικά χρονικά κοµµάτια, ανοιγοκλείνουν. Ένα λαχάνιασµα τότε, άψυχου µετάλλου, που, λόγω της συνάφειας µε τους έµψυχους, έχει αντιγράψει ωστόσο το ανθρώπινο χασµουρητό ρουτίνας γραφείου. Πολλές στάσεις, πολλές αποστάσεις, πολλές νοητές αποστάσεις. Μεταξύ τεσσάρων ζευγαριών από γόνατα, στον τετραθέσιο καναπέ, ωκεανοί και ήπειροι ενδιάµεσα. Ο κάθε καθισµένος, µια άλλη χώρα. Με σύνορα αυστηρά. Ή, µετρίως ασφαλισµένα. Ή, ευάλωτα. Και είναι πρωί, κάνει κρύο, και δεν επιδιώκω καµία αίτηση βίζας προς πουθενά να κάνω. Εντοιχισµένοι και προστατευµένοι στον ατοµικό χώρο των σκέψεων. Οριζόντιες γραµµές σαν πλαγιαστές σιδερόβεργες, καθηλώνουν το πάνω χείλος µε το κάτω, ραµµένα. Καµιά φορά, εκτίθεται κανείς αν µονολογήσει κάτι και προδοθούν τα λόγια του, σαν µπαλονάκια ήλιου που ξεφεύγουν προς τα πάνω. Πιο ευπρεπές φυσικά, αν απλά συνεννοείται στο handsfree: εκεί η καθηµερινή παράνοια είναι δικαιωµένη και δικαιολογηµένη. Πολλοί όρθιοι, κυρίως νεότεροι, κρατούν χάρτινα χρωµατιστά κυπελλάκια µε ζεστό καφέ στο ένα χέρι. ∆εν ξέρω αν ζηλεύω περισσότερο την πολύ µικρή τους ηλικία ή το άχνισµα που δραπετεύει από το φρέσκο ρόφηµα. Κάποια στιγµή ένα µικρό βαρίδι αισθάνοµαι κάπου να µε ακουµπάει. Σαν ένα ελαφρύ βάρος να µε έχει αγγίξει. ∆εν είναι κάτι απτό, είναι µόνο ένα βλέµµα. Ανιχνεύω την πορεία του βλέµµατος. Προήλθε από το κορίτσι που κάθεται µπροστά µου και αριστερά, και κατευθύνθηκε προς το αριστερό χέρι µου. Τσεκάρω το γιατί. Το βλέµµα της είχε τελικά στοχεύσει, για λίγα δευτερόλεπτα, το παράµεσο δάχτυλο του χεριού µου. Κοιτώ λίγο λιγότερο αφηρηµένα και παρατηρώ πιο προσεχτικά, ότι το ψεύτικο νύχι αυτού του δάχτυλού µου έχει σπάσει. Όλα τα άλλα δάχτυλά µου έχουν τις ακρυλικές µύτες άθικτες. Αυτή του παράµεσου όµως, έχει σπάσει, και αυτό το ασήµαντο ατύχηµα, προκάλεσε την περιέργεια και το έκπληκτο βλέµµα της κοπέλας. Την κάνω ούτε για είκοσι χρόνων, µάλλον δεκαεννιά. Εφηβικά αδύνατη, µε αδιάφορα καστανά λιπαρά µαλλιά, µαζεµένα σε σεµνότατη και απλότατη αλογουρίτσα. Χλωµούλα, λεπτούλα, µε κάνα δυο, σπαστικά για αυτήν σίγουρα, µπιµπικάκια, και άβαφα µάτια. Σε ένα αλλόκοτο δηλαδή ηλικιακά µεταίχµιο, όπου πρέπει να αισθάνεται ενήλικη, αλλά την µπερδεύει ότι µέχρι πριν σύντοµο σχετικά καιρό, είχε το συγχωρητέο της παιδικής ηλικίας ακόµα. Πόσο πολύ θα πρέπει να την εντυπωσίασε το άνευ σηµασίας τεχνητό µου ελάττωµα. Κανείς από τους άλλους δυο καθήµενους συνεπιβάτες, ούτε κανείς από τους κοντινούς, τους σκοτισµένους µε τα δικά τους όρθιους, δεν το έχει προσέξει, ούτε και θα τους ενδιέφερε βέβαια. Πόσο αλώβητο από άλλες έγνοιες

Ενεργοί


{ŽzŽ‘ˆ και µνήµες είναι άραγε ακόµα το µυαλό της, που είχε χώρο για να αφιερώσει τόση έκπληξη σε κάτι τόσο αβαρές. Και όταν κατάλαβε ότι και εγώ της ανταπέδωσα το κοίταγµα, δείχνοντας ότι κα-

νουν και γίνονται αινιγµατικές σαν Τζοκόντες. Τα αινίγµατα κείτονται όµως ακόµα όλα µπροστά τους. Ο συρµός συνεχίζει, και στον επόµενο σταθµό παρατηρώ έναν άγνωστό µου, που µου θυµίζει έντονα έναν φίλο µου, σε νεότερη ηλικία όµως. Σαν να µεσολάβησαν δεκαπέντε χρόνια προς τα πίσω, από τον ένα σταθµό στον άλλο. Στην επόµενη αποβάθρα, θα µας δω πάλι παιδιά άραγε, να προσµονούµε τα τρένα, σαν τεράστια παιχνίδια, µε την καρδιά γεµάτη λαχτάρα; Όχι πολύ πιθανό. Σηκώνοµαι γιατί ήρθε η ώρα να αποβιβαστώ. Κάνω µια κίνηση να φορέσω το µπερεδάκι µου για το κρύο. Το timing είναι τέτοιο, που τη στιγµή που ακουµπά αυτό στα µαλλιά µου, ανοίγουν ξερά οι πόρτες και ακούγεται ένα κλακ, σαν να έπεσε το καπέλο µε πολλά κιλά στο κεφάλι µου. Κανείς δεν το προσέχει. Ŷ

τάλαβα πού καρφωνόταν, στράφηκε ένοχα και τσαντισµένα αλλού, σαν να κάκιωνε τον εαυτό της που πρόδωσε τη ζαβολιάρικη παιδική της περιέργεια. Με είχε ωθήσει όµως ήδη, να παρατηρήσω λίγα δευτερόλεπτα και εγώ τον παράµεσό µου. Ξαναπρόσεξα τα ‘µαξιλαράκια’ στο πρώτο οστούν, που έχουν τα δάχτυλά µου. Σαν των αδελφιών µου, και όπως ήταν του πατέρα µου. Συχνά µας το λένε οι θείοι µας αυτό. «Έχετε το τάδε από τον µακαρίτη, έχετε το δείνα». Έχουµε δηλαδή οι απόγονοι το µέτωπο έτσι, το πέλµα έτσι, τον αγκώνα κάπως. Κοµµατάκια από τους ανθρώπους µας που λείπουν. Τι άχρηστες τελικά συγκρίσεις. Λες και µπορούµε τους απόντες να τους ξανασυναρµολογήσουµε από τα δώθε και κείθε κοµµάτια τους. Τον παράτησα τον παράµεσο, και κοίταξα από το τζάµι του συρµού προς τα έξω, ενώ περνούσε από τη σήραγγα. Έφθανε σε καινούργιο σταθµό. Το τζάµι είναι φυµέ και δηµιουργεί, εν αγνοία του µηχανικού µάλλον, ένα φίλτρο, µια αίσθηση αναγεννησιακής ή µεσαιωνικής τέχνης καθώς περιβάλλει την έξω εικόνα. Τα κορίτσια που στέκονται στην αποβάθρα, µε τα µακριά µαύρα µαλλιά, οµορφαί-

Ενεργοί

x·«!¸¶¯!º¬!¸·²§µ¬º¬ Πετούν διστακτικά απ’ το παράθυρο, µετεωρίζονται για λίγο σε καθρέφτη ουρανό κι ύστερα γέρνουν τις µαύρες τους φτερούγες και ακολουθούν την κατακόρυφη πορεία προς τα κάτω. Μόνο σπάνια κάποιο απ’ αυτά ξεγελάει τον νόµο της βαρύτητας και προλαβαίνει να σε αγγίξει εκεί κοντά στο στόµα πριν γκρεµιστεί για πάντα µες στην άβυσσο. Γι' αυτό το ένα ποίηµα γράφω ακόµα.

Χλόη Κουτσουµπέλη Ανθολόγησε: Μπούµπα ∆ηµητροκάλλη

∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014 | 63


Το εικοσιπεντάευρο και πώς να το γλιτώσετε της ZABOΛΙΑΡΑΣ

Τ

ην ηµέρα της πρωτοχρονιάς, την πήρα αρκετές φορές τηλέφωνο. ∆εν απαντούσε. Επειδή δεν µ’ αρέσει να βάζω κακές σκέψεις στο νου µου, σκέφτηκα ότι µπορεί να πήγε σε κάποια φίλη της. Τη δεύτερη και την τρίτη ηµέρα, ξαναπήρα, και πάλι δεν µου απάντησε. Ανησύχησα και µάλιστα πολύ. Ογδόντα χρονών γυναίκα, να µην απαντά τρεις µέρες στο τηλέφωνο, ούτε να µε έχει πάρει, δεν µπορεί να είναι καλό. Μια και δυό λοιπόν την τέταρτη ηµέρα σηκώθηκα και πήγα σπίτι της. Χτύπησα και ξαναχτύπησα το κουδούνι, καµιά απάντηση. Εκείνη την ώρα µια ένοικος της πολυκατοικίας, έβγαζε τα σκουπίδια της. Με είδε, µε γνώρισε και µε ρώτησε αν περιµένω τη θεία µου τη Μαρίκα. Της απάντησα πως ναι, για κείνην είχα έρθει, και τότε µου είπε: - Περάστε να καθίσετε σπίτι µου, να σας κεράσω καφέ και κουραµπιεδάκι. Η θεία σας δεσποινίς δεν θα αργήσει. Πριν από λίγο πήρα τηλέφωνο στο σπίτι που ήταν και µου είπαν πως όλα πήγαν κατ’ ευχήν, και έρχεται. «Όλα πήγαν κατ’ ευχήν». Αδύνατον να καταλάβω. Σε δέκα λεπτά, όπως είµαι καθισµένη στο σκαλοπάτι, τη βλέπω ν’ ανοίγει την εξώπορτα. Και τρόµαξα και εξεπλάγην. Φορούσε τα ρούχα του σπιτιού, ένα σκούφο, τα παπούτσια που αντικαθιστούν τις παντόφλες και έδειχνε πολύ κουρασµένη. Την αγκάλιασα κι ανεβήκαµε στο διαµέρισµά της. Έπεσε κυριολεκτικά στην πολυθρόνα, έβγαλε σκούφο και παντόφλες έκανε το σταυρό της και είπε ξεψυχισµένα: «∆όξα σοι ο Θεός. Όλα πήγαν καλά». ! Θείτσα, πες µου σε παρακαλώ τι συµβαίνει; – Κοκόνα µου η κόρη της µανάβισσας, που είχε το µαγαζάκι απέναντι, αλλά µε την κρίση το έκλεισε, γεννούσε και είχε δύσκολο τοκετό. Είµαι δέκα πέντε ώρες όρθια και άγρυπνη. Ευτυχώς τελικά όλα πήγαν καλά. Της έβαλα κάτι αγριοφωνάρες, που ακούστηκα στη Λειβαδιά. ! Βρε θεία είσαι µε τα καλά σου; Στην ηλικία σου είναι να ξενυχτάς και να ταλαιπωρείσαι; Η κοπέλα και άντρα έχει και Μάνα και αδελφές και γιατρούς να την κοιτάξουν, τι δουλειά έχεις εσύ στο µαιευτήριο, δίπλα της; Εεε; ! Τζιέρι µου δεν κατάλαβες. Εγώ την ξεγέννησα. Ξέχασες ότι στα νιάτα µου ήµουν µαµή;

64 | ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΣ-ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Μου ’πεσε το τσιγάρο από το χέρι, παρά λίγο να της κάψω το χαλί. Έµεινα για δέκα λεπτά άφωνη. Η θειά µου το πέρασε για αδυναµία και πέρασε στην επίπληξή µου. ! ∆εν έµαθες κυρά µου ότι αυτός που κάνει τον Υπουργό Υγείας, έβαλε από την πρώτη του µηνός χαράτσι και στην υγεία, 25 ευρώ; Πού να τα βρει η κοπέλα τα 25 ευρώ να πάει στο Μαιευτήριο. Η Μάνα της χωρίς µανάβικο και χωρίς σύνταξη. Ο άντρας της άνεργος. Της είπε λοιπόν η κόρη τής πρώην θυρωρού µας ότι είµαι µαµή και µόλις την έπιασαν οι πόνοι µε φωνάξανε. Αλλά και την πρωτοχρονιά και την επόµενη µέρα, πάλι σε γέννα ήµουνα. Κι αυτά τα καηµένα τα κορίτσια δεν είναι ότι γλυτώνουν µόνο το χαράτσι αυτουνού, γλυτώνουν, τα πουρµπουάρ των νοσοκόµων, των φοριοµεταφορέων, τα φακελάκια των γιατρών, το ευρώ από τις συνταγές των φαρµάκων και πολλά άλλα. ! Και το µωρό, ποιος το εξετάζει; – Εγώ! Το µωρό που είναι καλά, δε χρειάζεται γιατρό. Φασκές και βυζί χρειάζεται. Αν τώρα ο, µη γένοιτο µας τύχει κάτι στραβό, ε τότε θα καταφύγουµε σε γιατρό. Και στη λεχώνα, δίνω εγώ ένα σωρό µατζούνια και για να κατεβάζει γάλα και για να είναι ήρεµη κι έχω προβλέψει και για τα πονάκια του µωρού, χαµοµηλάκι από το χωριό κι ένα σωρό άλλα βότανα. – Πρέπει να ξέρεις ψυχή µου, ότι κατ’ αυτό τον τρόπο, µπορούµε µόνοι µας να αντιµετωπίσουµε βαριά κρυολογήµατα, δυσκοιλιότητες, ευκοιλιότητες, αρκεί να εµπιστευόµαστε αυτά που µας δίνει το βουνό, το λιβάδι και η ακρογιαλιά. Οι µόνοι που σκέφτοµαι και βουρκώνω, είναι οι καηµένοι οι νεφροπαθείς, που µπαίνουν µέρα παρά µέρα στο νοσοκοµείο, και είναι µια πάθηση που δεν ξέρω να την αντιµετωπίσω. Και αµφιβάλω αν η διάνοια αυτή µε τα γουρλωµένα µάτια και τις κραυγές που βγάζει όταν πουλάει βιβλία, έχει προβλέψει κάτι γι’ αυτούς τους δυστυχισµένους. Ύστερα σου λέει ότι οι αθρώποι των γραµµάτων… άντε µη πω καµιά βαριά κουβέντα, Θεέ µου σχώραµε. Είναι η πολλοστή φορά που σκέφτοµαι ότι αν η Θειά µου η Μαρίκα ήταν 40 χρόνων, θα τη βλέπαµε σκαρφαλωµένη σε κατάρτια πλοίων, σε κολώνες της ∆ΕΗ, σε καταλήψεις εγκαταλελειµµένων κτιρίων, και δεν ξέρω σε τι άλλο. Τόσο ακτιβίστρια νοµίζω πως γεννήθηκε. Ŷ

Ενεργοί


Polites43 11  
Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you