Issuu on Google+


“Αγόρι   αγαπάει   κορίτσι”.   Αυτό   είναι   το   σύνηθες   σχήμα.   Ίσως   και     “Κορίτσι   αγαπάει   κορίτσι”   ή   “Αγόρι   αγαπάει  αγόρι”. Το   Trap   είναι   κάτα   κάποιο   Το τρόπο   μία   ιστορία   αγάπης.   Μπορεί  και  όχι. Είναι  μία  διαδρομή  και  μία   Είναι ιστορία   εγκλεισμού   και   εγκλωβισμού.   Εγκλωβισμού   τόσο  κυριολεκτικού,  σε  ένα   χώρο   γεμάτο   χρώματα   και   χαρά  –εν  είδη  ψευδαίσθησης   και   αυταπάτης-­,   όσο   και   μεταφορικού  σε  καταστάσεις   μεταφορικού απροσδιόριστες   και   αναπόφευκτες   όπως   αυτές   που   δημιουργεί   η   κτητικότητα  των  ανθρωπίνων   σχέσεων. Η   τεχνική   “μη   αρτιότητα”   είναι   ζητούμενη   καθώς   είναι   το   μέσο   που   τονίζει   στο  βίντεο  την  ανεμελιά  και   την   ελευθερία,   έννοιες   απατηλές  και  οι  δυο.


Το   βίντεο   αυτό   περιγράφει   την   εμμονική   προσκόλληση   ενός   ανθρώπου   στην   τελειότητα   και   σε   κάτι   του   οποίου   η   σημασία   του   διαφεύγει   ακόμα   και   του   ιδίου.  Προέκυψε  έπειτα  από  μία   συζήτηση  στα  πλαίσια  του  γιατί   συχνά   το   χιούμορ   αποφεύγεται   συχνά στα  πλαίσια  της  τέχνης  και  του   καλλιτεχνικού   έργου.   Αυτό   εικαστικά  μεταφράζεται    με  μία   κοπέλα   η   οποία   αρειμανίως   γράφει-­   σβήνει,   θέλοντας   να   πετύχει   το   «τέλειο»,   όπως   εκείνη  το  έχει  στο  μυαλό  της.   εκείνη Στο   τέλος   του   βίντεο   δίνεται   στον  θεατή  η  δυνατότητα  να  δει   από  κοντά  με  τι  καταπιάνεται  η   κοπέλα   τόσο   πεισματικά,   αφού   έχει   ήδη   καταστρέψει   το   υλικό   της.   Το   τελικό   αποτέλεσμα   της   δουλειάς   της   δεν   περιλαμβάνει   δουλειάς παρά   ένα   αρκτικόλεξο   του   οποίου   το   νόημα,   σαφώς   και   διαφεύγει   του   θεατή   και   του   φαίνεται   αστείο,   ίσως   και   γελοίο.   Το   βίντεο   αυτό   πέρα   από   την   απόδοση   μίας   χιουμοριστικής  χροιάς,  έχει  ως   χιουμοριστικής αντικείμενο   και   το   να   σατιρίσει   την   διαδικασία   «εγκλεισμού»   και   αποστασιοποίησης   του   καλλιτέχνη   κατά   τη   διάρκεια   της   δημιουργικής   διαδικασίας,   όχι   μόνο   στο   πεδίο   των   όχι εικαστικών,   αλλά   της   τέχνης   γενικά   και   πιο   συγκεκριμένα   στην   προκειμένη   περίπτωση   της   συγγραφής.


Το   έργο   αυτό   έχει   βασιστεί  σ’  αυτό  που  οι   σουρεαλιστές   ονόμαζαν   exquisite   corpse,   ή   exquisite  cadaver  (από   τον   γαλλικό   όρο   ca-­ davre  exquis).    Σ’  αυτό   το   το παιχνίδι   οι   συμμετέχοντες   έγραφαν   σε   ένα   κομμάτι   χαρτί   μία   λέξη   ή   φράση   και   στη   συνέχεια   το   προωθούσαν   στον   επόμενο.   Έτσι   λοιπόν   και   οι   σουρεαλιστές     και την   πρώτη   φορά   που   έπαιξαν   το   συγκεκριμένο   παιχνίδι,   δημιούργησαν   τη   φράση   “Le  cadavre  /  exquis  /   boira   /   le   vin   /   nou-­ veau”   (σε   ελεύθερη   μετάφραση:   το   έξοχο   πτώμα   θα   πιει   το   νέο   κρασί),   εξ’   ου   και   το   όνομα  του  παιχνιδιού. Το   βίντεο   αυτό   δημιουργήθηκε   με   βασική   αφορμή   την   παρατήρηση   ότι   υπάρχουν   πράγματα   που   οι   κοινωνικές   συμβάσεις   δεν   μας   επιτρέπουν   να   κάνουμε   επιτρέπουν δημοσίως.  Έτσι  λοιπόν,   δίνοντας   και   μία   χιουμοριστική   χροιά,  

υπάρχει  καταγραφή  μίας   γυναίκας   όταν   εκείνη   τακτoποιεί  το  εσώρουχό   της   που   την   ενοχλεί   ή   όταν   μυρίζει   τις   μασχάλες  της.  Όλα  αυτά   όμως   σαν   ένα   ψηφιακό,   οπτικό   οπτικό exquisite   corpse.  Στην  ουσία  δεν   πρόκειται   για   ένα   έργο,   αλλά   για   πολλά,   ανάλογα   με   τη   σειρά   (από  πάνω  προς  τα  κάτω   και   τούμπαλιν)   με   την   οποία   οποία τα   διάφορα   βίντεο   που   αποτελούν   το   σύνολο,   αναπαραχθούν.


Με   αφορμή   το   Fluxus   και   παίρνοντας   κυριολεκτικά   τη   λέξη   flux   (ροή)   δημιουργήθηκε   αυτό   το   βίντεο.   Δεν   πρόκειται   παρά   για   μία   βρύση   απ΄την   οποία   στάζει   σταγόνα-­   σταγόνα   νερό.   Έτσι   παραβιάζεται  η  έννοια  της  ροης.  Αν  και  υπάρχει  είναι  αργή,  βασανιστική,  σχεδόν  εκνευριστική. Στην   πορεία   το   βιντεο   αρχίζει   να   παίζει   ανάποδα   από   το   τέλος   προς   την   αρχή,   όλο   και   πιο   Στην γρήγορα.  Ανατρέπεταιη  βαρύτητα    και  η  βρύση  ρουφάει  τη  σταγόνα.  Όταν  η  ταχύτητα  αρχίζει  να   αυξάνεται  σχεδόν    χάνεται  η  σειρά  με  την  οποία  όλα  συμβαίνουν.  Η  σταγόνα  ξεκινάει  από  τη  βρύση   ή  καταλήγει  σ΄αυτη;;  Το  βασικό  σκεπτικό  του  Non-­Flux  έχει  να  κάνει  με    το  αν  τα  πράγματα  είναι   όπως   φαίνονται,   όπως   τα   βλέπουμε   ή   αν   κάποιες   φορές   ξεγελιόμαστε   από   αυτό   που   μας   μοιάζει   πραγματικό.  (Παίζουν  τα  μάτια  και  η  σκέψη  μας  παιχνίδια;;)


Η  λέξη  Way  δεν    περιγράφει    μόνο  τη  διαδρομή,   αλλά  στην  αγγλική  γλώσσα  μπορεί  να  σημαίνει   και  την  επιλογή  ή  τον  τρόπο.  Γι’  αυτό,  αν  και   παρακολουθούμε   τη   διαδρομή   μιας   γυναίκας   μέσα  στην  πόλη,  σε  δεύτερο  επίπεδο  ανάγνωσης   παρακολουθούμε  τον  τρόπο  σκέψης  της  και  τις   συγκεκριμένες   επιλογές   της.   Στο   τέλος   της   ταινίας  η  γυναίκα  βρίσκει  αυτό  που  αναζητεί   ταινίας σε  όλη  τη  διάρκεια  της  περιπλάνησηής  της  και   ξεφεύγει   από   δαιδαλώδεις   διαδρόμους   και   απαγορεύσεις,  καταλήγοντας    σε  ένα  χώρο  που   της  αφήνει  το  περιθώριο  να  “αναπνεύσει”. Το   συγκεκριμένο   έργο-­   βωβή   μικρού   μήκους   ταινία   είναι   ένας   πειραματισμός   ως   προς   τη   χρήση   αναλογικών   μέσων   στην   καταγραφή   κινούμενης   εικόνας.   Γυρίστηκε   στην   Αθήνα   στις  26  και  27  Ιουνίου  2012  σε  super  8  με  τη   χρήση  κάμερας    Canon  310  xl.  Επειδή  τα  super   8   έχουν   πρόβλημα   μe   την   καταγραφή   ήχου,   επέλεξα  να  μην  προσαρμόσω  ήχο  ούτε  μετά  την   επέλεξα ψηφιοποίηση  του  φιλμ.  Το  μοντάζ  έχει  γίνει  on   camera,  δηλαδή  οι  σκηνές  είναι  γυρισμένες  με   τη   σειρά   και   δεν   προσαρμόστηκαν   στο   επιθυμητό   εκ   των   υστέρων   και   με   τη   χρήση   μουβιόλας  και  κολέζας.


Το  πόσο  γρήγορα  ωριμάζουμε  ή  συμπεριφερόμαστε  σα  να  πιστεύουμε   πως  έχουμε  ωριμάσει  πραγματεύεται  αυτό  το  βίντεο. Ένα  κορίτσι  χοροπηδάει  σε  κρεβάτι. Όχι  όμως  μικρό  κορίτσι.  Σχεδόν  γυναίκα.  Πόσο  συνάδει  αυτό  με   την  ηλικία  της;; Όλη  αυτή  η  παιδική  ενέργεια  που  μεταδίδεται  από  το  χοροπηδητό   Όλη αναιρείται   από   μία   μουσική   ρυθμική   που   σκοπό   έχει   να   δημιουργήσει  άγχος. Κι  εδώ  είναι  που  αρχίζει  να  δημιουργείται  ένας  φαύλος  κύκλος.   Κι Πρόκειται   για   την   προσπάθεια   ενός   απεελπισμένου   ενηλίκου   να   ξαναβρεί   την   παιδικότητα   ή   για   την   απέλπιδα   προσπάθεια   ενός   παιδιού  να  μεγαλώσει  πρόωρα  και  να  αποκτήσει  υποχρεώσεις  που   σαφώς  συνεπάγονται  και  άγχη;; Η  επιλογή  του  κρεβατιού  δεν  είναι  καθόλου  τυχαία.  Το  κρεβάτι   λειτουργεί  ως  σύμβολο  διότι  είναι  το  πιο  άρρηκτα  συνδεδεμένο   με  το  σεξ  αντικέιμενο,  σαφώς  στο  μυαλό  ενός  ενηλίκου  και  όχι   ενός  παιδιού. Τελικά   δεν   προκειται   παρά   για   μία   περίεργη   παρεμβολή   σε   μία   τηλεόραση,   την   οποία   ένας   αθέατος   τηλεθεατής,   αδιάφορος   ως   προς  την  εικόνα  που  βλέπει,  την  σβήνει.


(μεταγενέστερη   “υποσυνείδητη”   διαφήμιση   -­sub-­ liminal  ad-­  της  Coca-­Cola,  με  γυναίκα  ξαπλωμένη   στον  αφρό)

Τη   δεκαετία   του   ‘50   στις   Η.Π.Α,   ένας   διαφημιστής   που   ονομαζόταν   James   Vicary,   θέλοντας   να   αυξήσει   τις   πωλήσεις  σε  popcorn  και  Coca-­Cola  στους   κινηματογράφους,   αποφάσισε   να   παρεμβάλει  σε  μία  ταινία  που  προβαλόταν   εκείνη  την  εποχή  τις  φράσεις  “Eat  Pop-­ corn”  και  “Drink  Coca-­Cola”. Οι   φράσεις   αυτές   εμφανίζονταν   για   ένα   καρέ   του   δευτερολέπτου,   χρόνος   ελάχιστος   για   να   γίνει   συνειδητή   πρόσληψη   του   περιεχομένου,   πλην   όμως   αρκετός   για   να   καταγραφούν   τελικά   στο   υποσυνείδητο  του  θεατή.  Το  1957  λοιπόν,   αυτού   του   είδους   η   υποσυνείδητη   διαφημιση   (subliminal   ad)   δημιούργησε   διαφημιση μία   αύξηση   στις   πωλήσεις   των   popcorn   και   της   Coca-­Cola   στους   κινηματογράφους,   αντίστοιχα   57,8%   και   18,1%. Έτσι   το   Subliminal,   βασισμένο   σ’   αυτή   τη   λειτουργία   του   εγκεφάλου,   που   καταγράφει   τα   πάντα,   επιχειρεί   να   προβάλλει   μία   λέξη   συνεχώς,   ανά   συγκεκριμένα   διαστήματα   και   να   διερευνήσει   αν   ο   θεατής   μπορεί   τελικά   να  διαβάσει  τη  λέξη. Αυτή   η   συνεχής   επανάληψη   συμβολίζει   Αυτή πέρα   από   όλα   τα   άλλα   τη   συσσώρευση   (ιδεών,   αγαθών   κοκ)   των   σύγχρονων   κοινωνιών   ως   προς   κάθε   πτυχή   της   καθημερινότητάς   μας.   Και   το   ίδιο   επιδιώκει   και   η   λέξη   αυτή   καθ’   εαυτή   (socialise),   καθώς   η   κοινωνικοποίηση   δεν   αφορά   σε   μία   μονάδα,   αλλά   σε   ενα   δεν πλήθος.


Το   “πείραμα”-­   έργο   επαναλήφθηκε   πολλές  φορές,  σε  διαφορετικό  κοινό   και   σε   διαφορετικές   “εκτελέσεις”   (ως   προς   τη   θέση   της   λέξης   στο   βίντεο,  ως  προς  τη  σταθερότητα  της   θέσης  της,  ως  προς  τη  διάρκεια  και   τη  συχνότητα  της  επανάληψης). Τελικά   επιλέχθηκε   μία   βερσιόν   η   Τελικά οποία   περιλαμβάνει   δύο   προβολές,   σε   δύο   απέναντι   τοίχους.   Στη   μία   προβολή  η  θέση  της  λέξης  παραμένει   σταθερή   και   πο��ύ   σύντομα   γίνεται   αντιληπτή  (η  λέξη)  ,  στη  δε  άλλη  η   θέση  της  λέξης  μεταβάλλεται  και  ο   θεατής   δυσκολεύεται   πάρα   πολύ   να   θεατής τη  διαβάσει.


Το  Bed  Time  Stories  (Παραμύθια  για  την  ώρα  του  ύπνου)  ξεκίνησε  με  βασικό  γνώμονα   τις   αϋπνίες   που   σχεδόν   όλοι   στις   σύγχρονες   κοινωνίες   αντιμετωπίζουμε   και   περιστρέφεται   γύρω   από   το   ζήτημα   του   ύπνου.   Το   έργο   είναι   μία   εγκατάσταση   που   αποτελείται   από   το   βίντεο   και   το   μαύρο   σκελετό   ενός   ράντζου.   Βίντεο   και   σκιές   περιπλέκονται   και   ο   αργός   ρυθμός   της   εναλλαγής   των   λέξεων   του   βίντεο   βάζουν   το   θεατή   σε   μία   κατάσταση   ηρεμίας,   όπως   αυτή   των   στιγμών   ακριβώς   πριν   κοιμηθούμε.   Υπάρχει   ως   δεδομένο   το   κρεβάτι   (ο   σκελετός   του)   και   όλη   η   υπόλοιπη   πληροφορία   δίνεται   μέσα   απ’   την   ανάγνωση   των   λέξεων.   Το   βασικό   παιχνίδι   που   επιχειρεί   να   δίνεται παίξει   στο   ανθρώπινο   μυαλό   αυτή   η   εγκατάσταση   έχει   να   κάνει   με   την   όπτικη   αναγνώριση  των  αντικειμένων  από  τη  μία  και  με  την  οπτική  αναπαράσταση  αντικειμένων-­   καταστάσεων  μέσω  της  γλώσσας  (γραφής  στην  προκειμένη  περίπτωση)  από  την  άλλη.


[…Στη  Βίβλο  η  ιστορία  της  δημιουργίας   της  γυναίκας  αναφέρεται  δυο  φορές,  με   δυο   διαφορετικούς   τρόπους,   χωρίς   η   δεύτερη   να   είναι   ένας   τυχαίος   σχολιασμός  της  πρώτης…] Στην   πρώτη   διήγηση   υπάρχει   η   φράση   Στην “και   εποίησεν   ο   Θεός   τον   άνθρωπον,   άρρεν   και   θήλυ   εποίησεν   αυτούς”.   Αντίθετα  στη  επόμενη  σελίδα  ,  λέει  πως   ο  Θεός  πλάθει  τον  Αδάμ,  μετά  σκέφτεται   πως  δεν  είναι  καλό  να  μείνει  μόνος  του   ο  άντρας,  παίρνει  ένα  από  τα  πλευρά  του   και   με   το   πλευρό   αυτό   πλάθει   μία   και γυναίκα,   ή   μάλλον   μία   “Männin”,   μία   ανθρωπίνα,   το   θηλυκό   του   ανθρώπου.   Βλέπεις   εδώ   πάει   περίπατο   πια   η   ισότητα.   Λοιπόν,   υπάρχει   ένας   κόσμος   που   πιστεύει   πως   δεν   είναι   μόνον   οι   ιστορίες   διαφορετικές   αλλά   και   οι   γυναίκες,  και  ότι  η  πρώτη  γυναίκα  δεν   γυναίκες, ήταν  η  Εύα,  το  πλευρό  του  άντρα,  αλλά   η   Λίλιθ.   Μόνο   που   η   ιστορία   της   Εύας   έχει  γραφτεί  και  την  ξέρουν  όλοι.  Ενώ   την   ιστορία   της   Λίλιθ   τη   διηγούνται   μόνο,   και   έτσι   λίγοι   είναι   αυτοί   που   την   γνωρίζουν,   την   ιστορία   ή   μάλλον   τις   ιστορίες,   γιατί   υπάρχουν   πάρα   τις πολλές…]

Το  έργο  για  τη  Λίλιθ  είναι  ένα  βίντεο  το   οποίο   περιλαμβάνει   αποσπάσματα   από   ιερά   εβραϊκά   βιβλία,   χαρακτηριστικά   της   σημασίας   που   έχει   αποδοθεί   στη   Λίλιθ   στην   εβραϊκή   παράδοση.   Τα     αποσπάσματα   είναι  στα  εβραϊκά  παρμένα  από  το  Ζοχάρ  ,   το   Βαβυλωνιακό   Ταλμούδ,   την   Παλαιά   Διαθήκη  και  το  Άλφα  Βήτα  Μπεν  Σιρά.  Εδώ   Διαθήκη το  κείμενο  λειτουργεί  ως  εικόνα  από  μόνο   του  καθώς  ο  μέσος  θεατής  στην  Ελλάδα  δεν   έχει  τη  δυνατότητα  να  διαβάζει  εβραϊκά,   όμως   έχω   επιχειρήσει   την   περαιτέρω   αποδόμηση   του   κειμένου   με   την   ψηφιακή   του  επεξεργασία,  με  τρόπο  τέτοιο  ώστε  να   αντιλαμβάνεσαι  ότι  πρόκειται  για  κείμενο   αντιλαμβάνεσαι μεν,  να  μην  σε  καλύπτει  οπτικά  ως  κείμενο   δε.   Η   λέξεις   δεν   έχουν   πια   λόγο   αλληλεπίδρασης   η   μία   με   την   άλλη,   αφού   δεν   είναι   κατανοητές   ως   λέξεις,   παρά   μόνο   ως   σύμβολα-­   εικόνες.   Το   βίντεο   αναπαράγεται   από   μία   ψηφιακή   κορνίζα   μικρών   διαστάσεων   ,   η   οποία   είναι   μικρών τοποθετημένη   σε   σημείο   που   να   την   καθιστά   ανεξάρτητη   από   τις   άλλες   δυο   εγκαταστάσεις.  Και  αυτό  λόγω  της  μικρής   διάστασης   του   έργου   αλλά   και   λόγω   του   αργού  ρυθμού  του  βίντεο,  που  έρχεται  σε   αντίθεση  με  των  άλλων  έργων.



Portfolio Oikonomou Pantzou Nefeli