Issuu on Google+

ตัง้ ใจ ฉากที่ 1 ภายนอก / โรงเรี ยนสอนศิลปะ / ตอนกลางวัน ห้ องเช่าเล็กๆเก่าๆซอมซ่อ ติดป้ายตัวหนังสือสีร้ ุงเขียนว่า โรงเรี ยนสอนศิลปะ พรี มเด็กสาวผมหยักศก มอง ด้ วยความลังเล พรี ม (เสียงความคิด) “ โรงเรี ยนศิลปะจริงๆเหรอเนี่ย น่ากลัวอย่างกับบ้ านผีสิง ” บรรยากาศภายในโรงเรี ยนสอนศิลปะ ทางเดินเงียบสงัด ฝาผนังทางเดินเต็มไปด้ วยผลงานศิลปะของ นักเรี ยนที่นี่อย่างทึง่ ๆ ในขณะที่พรี มเดินอยูน่ นมี ั ้ ชายแก่หนวดเยิ ้มเข้ ามาทักด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ ม ชายแก่หนวดเยิ ้ม “ ว่าไงหนูมาสมัครเรี ยนหรื อ ฉันเป็ นเจ้ าของและเป็ น ครูหสอนที่นี่ ” พรี ม (มองอย่างพินิจพิเคราะห์) “ ค่ะ เตรี ยมตัวสอบเข้ ามหาวิทยาลัย สามารถเริ่มเรี ยนวันนี ้ได้ เลยไหมคะ ? ” ชายแก่หนวดเยิ ้ม (อารมณ์ขนั ) “ ได้ สิ แต่ต้องคุยเรื่ องคอร์ สเรี ยนและค่าใช้ จา่ ยก่อนนะ วันนี ้อุปกรณ์ยงั ไม่มีมาดูเพื่อนๆน้ องๆเรี ยนกันก่อนก็ได้ นะ ” พรี มเดินตามอาจารย์ไปยังห้ องเรี ยนศิลปะ พรี มมองซ้ ายมองขวาเพื่อเก็บรายละเอียดโรงเรี ยนแห่งนี ้ โดยเฉพาะภาพผลงานต่างๆ ฉากที่ 2 ภายใน / ห้ องโถงเรี ยนศิลปะ / ตอนกลางวัน ( ภายในห้ องโถงใหญ่มีนกั เรี ยนอยูป่ ระมาณ 30 คน )


นักเรี ยนต่างพูดคุยกันเสียงดัง บางคนกาลังจับจองพื ้นที่นงั่ บางคนจับกลุม่ นัง่ เตรี ยมอุปกรณ์วาดภาพ พรี ม เลือกมุมห้ องที่ไม่คอ่ ยมีใครนัง่ นัก สักพักมีชายหนุม่ เดินมาใกล้ ๆพรี มพร้ อมกับอุปกรณ์วาดรูปพะรุงพะรัง ชายหนุม่ (เสียงร่าเริง) “ สวัสดีเราชื่ออาร์ ต ขอนัง่ ด้ วยคนนะ ” อาร์ ตค่อยๆหย่อนตัวลงนัง่ ข้ างๆพรี มอย่างสนิทสนมกันมาก่อน พรี มหันขวับมองหน้ าชายหนุม่ คิ ้วขมวด พร้ อมสารวจตังแต่ ้ หวั จรดเท้ า พรี ม (เสียงความคิด) “ จะนัง่ ก็นงั่ ไปสิ แค่เด็กที่ชอบศิลปะดูเนิร์ดๆ ไม่นา่ จะมีเพื่อน ” ขณะนันพรี ้ มก็หนั กลับไปสนใจอาจารย์สวมชุดม่อฮ้ อมที่กาลังอธิบายเรื่ องของศิลปะอยู่ พรี มไม่ร้ ูเลยว่ามี ใครคนหนึง่ กาลังจ้ องมองเธอด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ ม อาร์ ต (เสียงความคิด) “ ผมว่าทุกอย่างบนโลกใบนี ้ไม่ใช่เรื่ องบังเอิญที่ทาให้ เรามาเจอกัน ” ฉากที่ 3 ภายใน / ห้ องครัว / ตอนกลางคืน ห้ องครัวห้ องเล็กๆ มีผ้ หู ญิงวัยกลางคนผมยาวสลวยกาลังเตรี ยมอาหารเย็นอยู่ บนโต๊ ะมีอาหารมากมาย เพื่อเอาใจคนในบ้ าน ขณะนี ้พ่อ แม่ ลูกทัง้ 2 คน มาพร้ อมกันที่โต๊ ะอาหาร ผู้หญิงวัยกลางคน (ใบหน้ ายิ ้มแย้ ม) “ พรี ม วันนี ้แม่ทาแกงส้ มกุ้งของโปรดพรี มด้ วยนะ ” พรี มเงยหน้ าจากจานข้ าวขึ ้นมามองแล้ วก้ มหน้ ากินข้ าวต่อ พ่อ (ทาเสียงดุ) “ พรี ม แม่เค้ าพูดด้ วยทาไมไม่พดู ด้ วย เป็ นเด็กไม่นา่ รักเลยนะ ” พรี มวางช้ อนลงบนจานเสียงดัง


พรี ม (อารมณ์โกรธ) “ พรี มโตแล้ วนะพ่อ ไม่ใช่เด็กๆแล้ วด้ วย อีกอย่างพรี มมีแม่คนเดียว ” พรี มเน้ นเสียงประโยค “ มีแม่คนเดียว” พรี มแลตามองแม่เลี ้ยงพร้ อมกับลุกออกจากโต๊ ะอาหารขึ ้นห้ องไป พ่อ (ตะโกน) “ พรี ม! กลับมาก่อนนะ มาขอโทษแม่เค้ าก่ อน ทาตัวแบบนี ้จะเป็ นเยี่ยงย่างให้ น้องได้ ยงั ไง ” พรี ม (ตะโกนตอบ) “ พรี มเป็ นลูกคนเดียว และไม่ได้ เกิดมาเป็ นตัวอย่างให้ ใครด้ วย! ” บรรยากาศภายในห้ องครัวแย่ไปถนัดตา ไม่มีเสียงใดใดนอกจากพ่อกาลังปลอบแม่เลี ้ยงคนใหม่พร้ อมลูก สาวอายุ 5 ขวบ ฉากที่ 4 ภายใน / โรงเรี ยนสอนศิลปะ / ตอนเช้ า พรี มเดินเข้ ามาในห้ องเรี ยนอย่างหน้ าตาย อาร์ ตเดินเข้ ามาทักทายพรี มอย่างอารมณ์ดี อาร์ ต “ สวัสดีพรี ม เมื่อคืนหลับสบายไหม ” พรี มมองหน้ าอาร์ ตอย่างนอยด์ๆ พรี ม “ ก็ดี ถามทาไม ” อาร์ ตยังคงยิ ้มให้ พรี มอย่างสดใสร่าเริง อาร์ ต (ทาหน้ าตายิ ้มกริ่ม) “ เปล่า”


พรี มเริ่มไม่สบอารมณ์คิ ้วขมวดมองอาร์ ตตาขวาง พรี ม (เสียงความคิด) “ ทักแค่นี ้เพื่ออะไร คงไม่มีใครเป็ นเหมือนนายนี่อีกแล้ ว ” พรี มนัง่ เช็คอุปกรณ์ศลิ ปะในกระเป๋ าต่อเพื่อเตรี ยมไปเรี ยนรู้นอกสถานที่ อาจารย์ “เอาล่ะเด็กๆทุกคน วันนี ้เราจะไปเรี ยนรู้นอกสถานที่ที่วดั กั นนะ ถ้ าพร้ อมแล้ วก็ขึ ้นรถกันได้ แล้ ว ” เสียงของเด็กๆส่งเสียงดัง บางคนแสดงอาการเริ่งร่าพร้ อมขนมติดไม้ ตดิ มือขึ ้นรถ ในขณะที่พรี มเดินไปนิ่งๆ พร้ อมกับอาร์ ตที่เดินขนาบข้ างมาติดๆ ที่มีข้าวของพะรุงพะรัง ฉากที่ 5 ภายนอก / วัด / ตอนกลางวัน เมื่อมาถึงวัดทุกคนต่างชมบริเ วณวัดโดยรอบพร้ อมกับจับจองพื ้นที่วาดภาพตามโจทย์ที่ได้ รับจากอาจารย์ พรี มเลือกนัง่ ใต้ ต้นไม้ ที่สามารถมองเห็นโบสถ์ที่อยูใ่ กล้ ๆกับสระน ้า อาร์ ตถือวิสาสะนัง่ ใกล้ ๆ อาร์ ต “ พรี ม เรายืมดินสอหน่อยสิลืมเอามา ” พรี มมองด้ วยหางตาพร้ อมหยิบดินสอในกระเป๋ าส่งให้ อาร์ ต และเริ่มลงมือร่างรูปโบสถ์ที่อยูด่ ้ านหน้ า อาร์ ต นัง่ วาดภาพอย่างใช้ สมาธิ ทาให้ พรี มเอะใจทังที ้ ่อาร์ ตไม่ใช่คนเงียบ พรี มจึงหันไปมองภาพที่อาร์ ตกาลังวาด ถึงกับทึง่ ในความสามารถของอาร์ ต พรี ม “ ลายเส้ นนายสวยจัง ” อาร์ ต (มองหน้ าพรี ม) “ แน่นอน คนวาดหน้ าตาดีนี่ ” พรี ม(มองอย่างเอือม)


“ มัง.. ้ สอนเราบ้ างสิ ” อาร์ ต (นัง่ วาดภาพต่อ) “ ของแบบนี ้สอนกันไม่ได้ หรอก มันอยูท่ ี่เรามันต้ องใช้ เวลากับมัน ” พรี ม(ทาหน้ าครุ่นคิด) “ มันง่ายขนาดนันก็ ้ ดี ” อาร์ ต “ มันก็ต้องง่ายบ้ างยากบ้ าง แต่ถ้าเราไม่เปิ ดใจยอมรับมันเราก็ไม่มีวนั ที่จะได้ เจอสิ่งใหม่ๆหรอกนะ เปิ ดใจที่ จะเรี ยนรู้ ที่จะรัก ที่จะแบ่งปั น และที่สาคัญเปิ ดใจกับโลกความเป็ นจริง ” พรี มมองอาร์ ตอย่างทึง่ ๆอีกครัง้ ไม่คดิ ว่าผู้ชายที่ขี ้เล่นกับทุกคนดูไม่สนใจอะไรกับมีความคิดดีดีมากมาย อาร์ ต (หันมองพรี ม) “ พรี ม ยืมสีน ้าหน่อยสิลืมเอามา ” พรี ม(สะดุ้งจากภวังค์) “ นี่นายวาดเสร็จแล้ วหรอเนี่ย เร็วชะมัด ว่าแต่เป็ นลูกเจ้ าของโรงเรี ยนสอนศิลปะจริงหรื อเปล่า ไม่มีความ พร้ อมเอาสะเลย ” พรี มทาเสียงประชดประชันอาร์ ตแต่ก็ให้ ยืมแต่โดยดี อาร์ ต(พูดกึ่งหัวเราะ) “ แน่สิ คนเราก็ต้องพลาดบ้ างอะไรบ้ าง แต่ขอบใจนะที่ให้ ยืม ” พรี มเผลอยิ ้มออกมาให้ อาร์ ตโดยไม่ร้ ูตวั พรี มเรี ยกสติตวั เองกลับมาพร้ อมกับนัง่ วาดภาพต่อ และ ขณะเดียวกันอาร์ ตก็มองพรี มกลับด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ มเช่นกัน หลังจากนันทั ้ งคู ้ ก่ ็ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีใครรู้วา่ อาร์ ตเก็บอุปกรณ์ ศลิ ปะไว้ ที่ใต้ ท้องรถทัวร์


ฉากที่ 6 ภายใน / ห้ องนอน / ตอนกลางคืน (Flash back) พรี มนัง่ มองอุปกรณ์วาดภาพนึกถึงเรื่ องเมื่อตอนเช้ าและกลางวันจนอมยิ ้มออกมา พรี ม (เสียงความคิด) “ การเปิ ดใจคุยกับคนแปลกหน้ าก็ทาให้ เราได้ ร้ ูจกั มุมมองอะไรใหม่ๆเหมือนกัน ” ฉากที่ 7 ภายใน / โรงเรี ยนศิลปะ / ตอนเย็น พรี มเดินเล่นชมผลงานภายในโรงเรี ยน ท่ามกลางความเงียบสงัด เสี ยงฝี เท้าของใครคนหนึ่งเดินเข้ามา อาร์ ตเพื่อนสนิทที่ทาให้ชีวติ พรี มได้เปลี่ยนไปหลังจากที่พรี มมาเรี ยนที่นี่ท้ งั สองคนพากันเดินชมผลงาน ศิลปะไปเรื่ อยๆอย่างเงียบๆ ฉากที่ 8 ภายนอก / สวนหย่อม / ตอนเย็น อาร์ ตพาพรี มออกมานัง่ ที่สวนหย่อม อาร์ต “ พรี ม เป็ นไงบ้าง ” พรี ม “ ก็ดี ทาไมหรอ ” อาร์ต (ทาหน้ากรุ่ มกริ่ ม) “ เปล่า ” พรี ม (มองค้อน) “ นายนี่เป็ นแบบนี้ทุกทีเลยนะ ได้แต่ตอบว่าเปล่า แต่สายตานี่ไม่ได้หมายถึงแบบนั้นเลย ” อาร์ต (หัวเราะ)


พรี ม “ อาร์ต... ขอบคุณนะ นายทาให้ฉนั ได้���รี ยนรู ้อะไรหลายๆอย่าง ” อาร์ต (ยิม้ มองพรี ม) “ รู้อะไรหรอ ? ฉันก็มีแต่กวนประสาทเธอ ” พรี มได้แต่ยมิ้ ตอบไม่พดู อะไร อาร์ ตยิม้ กลับพรี มจะไม่ได้ตอบคาถามกลับมาอาร์ ตก็รู้คาตอบอยูแ่ ล้ว ฉากที่ 9 ภายใน / ห้องครัว / ตอนกลางคืน เย็นวันนี้หลังจากคุยกับอาร์ ตเสร็ จพรี มรี บกลับบ้านเพื่อมาเตรี ยมอาหารรอเวลาที่ทุกคนจะกลับมาทานอาหาร พร้อมกัน พรี ม (ทาหน้าเศร้า) “ แม่คะ... พรี มขอโทษนะคะสาหรับทุกเรื่ องที่ผา่ นมา หลังจากนี้พรี มจะเปิ ดใจและรับสิ่ งใหม่ๆจากครอบคัว มากขึ้น ” คุณพ่อและแม่เลี้ยงของพรี มทาสี หน้าตกใจที่ได้ยนิ พรี มเรี ยกอย่างนั้น แม่เลี้ยง (ยิม้ แสดงความดีใจ) “ ไม่เป็ นไรนะลูก ขอแค่พรี มเข้าใจพ่อเค้า และเปิ ดใจรับน้าก็เพียงพอแล้ว ” ทั้งสองกอดกันอย่างเข้าอกเข้าใจ พ่อ “ นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ลูกผมคนเดิมได้กลับมาแล้ว ” ทั้งสามคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน มีเพียงเด็กน้อยหนึ่งคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของเรื่ องนัง่ ทาตาปริ บๆ พ่อ “ เอาล่ะวันนี้ก็ถือว่าเป็ นวันพิเศษ พ่อขอกอดครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาหน่อยสิ ”


ทั้งสี่ คนก็กอดกันหยอกล้อกันอย่างมีความสุ ข พรี ม “ ทุกคนคะ เรามาทานข้าวกันเถอะค่ะ วันนี้พรี มทาสุ ดฝี มือเลยนะ มีของโปรดของคุณพ่อคุณแม่ และก็พราว ด้วยนะคะ ” บรรยากาศในโต๊ะอาหารวันนี้คึกคักเป็ นพิเศษเพราะสิ่ งที่ขาดหายไปกลับมาเติมเต็มอีกครั้ง


Screenplay