Page 4

‫ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺳﻰ ﻭ ﺷﺸﻢ‬

‫ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ‪ 4‬ﺍﺳﻔﻨﺪ‪/‬ﺣﻮﺕ ‪ 1392‬ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ـ ‪ 5692‬ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ‬

‫ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺻﻔﺤﻪ‪ :‬ﺻﺎﻟﺢ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻠﻴﻖ‬

‫ﺳﻪ ﺩﻭﺑﻴﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﺒﺪﺍﻟﻮ ّﻫﺎﺏ ﻣﺠﻴﺮ‬

‫� ﺑﺎرﮔﺎه �ﻮﻻ�ی ﺑ��ﯽ‬

‫ﺩﻝ ﺍﺯ ﺫﻭﻕ ﻟﺮﺯﺍﻥ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺑﺮﺳﺎﻥ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ‬ ‫ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺍﻱ ﺟﻼﻝ ﻭ ﺟﻠﻮﻩ ﻋﺸﻖ‬ ‫ﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﺑﻠﺦ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﻡ‬ ‫***‬ ‫ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﺖ ﺑﻨﺎﻟﻢ‬ ‫ﺍﺯ ﺍﻏﺎﺯ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻣﺖ ﺑﻨﺎﻟﻢ‬ ‫ﺳﻜﻮﺕ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﺴﺘﻪ ﻳﻲ ﺭﺍ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﺧﺎﻙ ﻧﺂﺭﺍﻣﺖ ﺑﻨﺎﻟﻢ‬ ‫***‬ ‫ﻧﻤﻲ ﻛﻮﻳﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻪ ﻫﺎ ﻛﻦ‬ ‫ﺩﻟﻢ ﺧﻮﺵ ﻛﻦ ﻛﻠﻮﻳﻢ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻛﻦ‬ ‫ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻛﺎﻫﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ‬ ‫ﺟﻨﻮﻧﻲ ﺑﺮ ﻏﺰﻟﻬﺎﻳﻢ ﻋﻄﺎ ﻛﻦ‬

‫ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺳﺎﻏﺮ‬

‫�ﻨﺎر ﮐﺎ�ــﯽ د�ﻮار�ی رو�‬

‫ﻣﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻮﺍﻯ ﺑﻬﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﺩﺍﻍ ﺩﻝ ﻻﻟﻪ ﺯﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬ ‫ﻣﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻟﺖ ﺻﺎﻑ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﻛﻦ‬ ‫ﻭ ﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺘﺎﻥ ﻣﺰﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﻛﺎﺷﻰ ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺿﻪ ﺷﺒﻰ‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﭗ ﻛﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻓﺮﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ…‬ ‫ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺨﺶ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﺮﻛﺸﻰ ﺩﺍﺭﻡ‬ ‫ﺑﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻟﺒﻢ ﻏﻨﭽﻪ ﺳﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬ ‫ِ‬ ‫ﺳﺨﺖ ﻣﺮﺍ‬ ‫ﻫﻮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻘﻰ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺩﻭ ﺷﻌﺮ ﺍﺯ ﺗﻬﻤﺎﺳﺒﻰ ﺧﺮﺍﺳﺎﻧﻰ‬

‫آرﯾﺎ�ﯽ �ﺒﺎر‬

‫ﺍﺯ ﻗﻴﻮﺩ ﻫﺮﺍﺱ‪ ،‬ﺁﺯﺍﺩﻡ؛ ﺑﻨﺪﻩﺍﻡ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻭ ﺩﻟﺸﺎﺩﻡ‬ ‫ﺗﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﻓﺮﻕ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻜﻮﺑﻢ‪ ،‬ﺟﺎ ِﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦﺑﻪﺩﺳﺖ؛ ﻓﺮﻫﺎﺩﻡ‬ ‫ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﺨﺎﻃﺒﻢ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺍﮔﻮﻳﻢ‬ ‫ِ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﺍﺳﺘﺎﺩﻡ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺝ ﺗﻮ ﮔﺮ ﻧﻤﻰﺁﻳﺪ‪ ،‬ﭘﻨﺒﻪ ﻭ ﮔﻮﺵ؛‬

‫ﺩﻭ ﺷﻌﺮ ﺍﺯ ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺷﺮﻳﻒ ﺳﻌﻴﺪﻯ‬

‫ﻟّ‬ ‫�‬ ‫�‬ ‫�‬ ‫�‬ ‫�‬ ‫� �ﻮی را�ﺖ �ﻮﻻ� �ﻮا ﯽ ﺖ ﻮ ﻮ زن‬

‫ﺍﻯ ﻣﻦﺍﻡ! ﺍﻯ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺩﺭﺩﻡ! ﺍﻯﻛﻪ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻩﺍﻯ ﻧﺸﺎﻧﺖ ﺭﺍ‬ ‫ﺍﻯ ﻣﻦ! ﺍﻯ ﺑﻰﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﺗﺮﻳﻦ؛ ﺍﻯ ﺗﻮ ﻫﻢﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩﻡ!‬

‫ﻟﺐ ﺩﺭﻳﺎ ﺩﻭ ﻛﻮﺩﻙ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬ ‫ﺩﻭ ﺑﺎﺯﻳﮕﻮﺵ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬

‫ﺁﺭﻳﺎﻳﻰﺗﺒﺎﺭ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮ! ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ‪ ،‬ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺖ‬ ‫ﺁﺭﻳﺎﻳﻰﺗﺒﺎﺭ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ؛ ﺑُﺮﺩﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ‪ ،‬ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ ﻳﺎﺩﻡ‬

‫ﺩﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺯ ﻟﺐ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺟﺎﻯ ﻣﺪ ﻛﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ّ‬ ‫ﺧﻂ ﻭ ﻋﺪﺩ ﺑﺎﺯﻯ‬

‫ﭼﻮﻥ ﮔﻠﻮﻯ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺧﻮﻧﻴﻦﺍﺳﺖ‪ ،‬ﭘﻨﺠﻪﻫﺎﻯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﺗﻮﻓﺎﻥ‬ ‫ﺳﺮﺥْ ﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ‪ ،‬ﮔﺸﺘﻪﺍﻡ ﻃﻌﻤﻪ‪ ،‬ﺍﻭﺳﺖ ﺻﻴﺎﺩﻡ‬ ‫ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ‬ ‫ﭘﺎﻯ ﻟُﭻ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻬﺮ ﺁﺯﺍﺭﻡ‪ ،‬ﺩﻳﻮ ﺟﻬﻞ ﻭ ّ‬ ‫ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺤﺶ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ؛ ﻣﻴﻬﻨﻢ ﺭﺍ‪ ،‬ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻡ‪...‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ‪ :‬ﺩﺍﻍ ﻣﻴﺮﻭﻯ ﺷﺎﻋﺮ! ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﺎﻫﺴﺖ‬ ‫ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺵ ﻋﻤﺮﻯ‪ ،‬ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ‬ ‫ﺟﮕﺮﻡ ﺳﻮﺧﺘﻪﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺒﻌﻴﺾ‪ ،‬ﺯﻳﻦ ﺳﺒﺐ ﻗﻮﻍ ﻭﺍژﻩ َﺩﺭ ﺩﺍﺩﻡ‬ ‫ﺗﻜﻪ ّ‬ ‫ﺯﻳﻦ ﺳﺒﺐ ُﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ﭼﻮﻥﻛﻪ؛ ﻣﻴﺪﻫﺪ ّ‬ ‫ﺗﻜﻪ ﺑﺮ ﺑﺎﺩﻡ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺧﻴﺰﻡ‪ ،‬ﻛﺸﻮﺭﻡ ﻧﺎﻡ ﻛﺸﻮﺭﻡ ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﻭﺭﻧﻪ ﭘﺎﻣﺎﻝ ﻫﺮ ﺳﮕﻰ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻭﺭﻧﻪ ﺑﻰﭘﺎﺳﺦ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻳﺎﺩﻡ‬

‫از ﺑ�ﺦ‪...‬‬

‫ﺳﺮ ﺭﺍﻩِ ﺩﻭ ﻣﺪ ﺑﺎﺯ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻳﻚ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﺪ‬ ‫ﺩﻭ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺣﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻮﻋﻠﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ‬ ‫ﻃﺒﻴﺐ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺟﺴﺪ ﺑﺎﺯﻯ‪:‬‬ ‫ﺑﺸﺮ ﻳﻚ ﺗﻮپ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ‬ ‫ﻛﻪ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻭﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪﺵ ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬ ‫ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩﻳﺴﺖ ﺑﺎ ّ‬ ‫ﺧﻂ ﻭ ﻋﺪﺩﻫﺎﻳﺶ‬ ‫ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻛﻨﺪ ﻫﺮ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬

‫� �ﻮار ﺑﺎرﮔﺎه �ﻮﻻ�ی ﺑ��ﯽ‬

‫ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻧﺎ ﻛﺠﺎ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﺳﻮﺩﺍﻯ ﺗﻮ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺗﭙﻴﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬ ‫ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺗﻮ ﺍﻯ ﻣﺮﺷﺪ ﻋﺸﻖ‬ ‫ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬

‫ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻫﻮﺍﻟﻠّﻬﻰ ﺳﺖ ﻫﻮ ﻫﻮ ﺯﻥ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻮ ﻫﻮ ﻭ ﻫﻰ ﻫﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﻤﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬

‫ﺷﻮﺭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ‬ ‫ﺍﺯ ﺑﻠﺦ ﺑﻪ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬

‫ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎ ﮔﺮﺩﺑﺎﺩ ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ژﺍﻟﻪ ﻫﻮ ﻫﻮ ﺯﻥ‬ ‫ﻭ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎﻯ ﺑﻴﻜﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺟﺰﺭ ﻭ ﻣﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬

‫ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ ﭘﺮﻓﻴﺾ ﺗﻮ ﺍﻡ‬ ‫ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺷﻮﻡ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬

‫ﺑﺸﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻳﺔ ﺳﺎﺩﻩ ﺳﺖ ﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﻣﻴﻮﺯﺩ ﺗﺎ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﻣﻴﻜﻨﺪ ﺑﺎﺯﻯ‬ ‫*‬ ‫ﺩﻭ ﮔﻮﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﻭﺧﺎﻣﻮﺵ ﺩﺭ ﭘﺎﻯ ﺩﻭ ﻛﻮﻩ ﺩﻭﺭ‬ ‫ﺩﻭ ﻛﻮﻛﻮ ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﻟﺤﺪ ﺑﺎﺯﻯ!‬

‫ﺍﺯ ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﻗﺪﺳﻰ ﺗﻮ ﺩﻝ‬ ‫ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﻮﺍﻯ ﺧﻮﺷﻪ ﭼﻴﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ‬

‫ﺷﺒﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺷﺪﻡ ﺍﻯ ﭘﻠﻨﮓ ﺭﻭﻳﺎﻳﻰ‬ ‫ﻣﺮﺍ ﭼﻮ ﺁﻫﻮﻯ ﻭﻗﺖ ﺷﻜﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﻭﺍﻯ ﺍﺯ ﺩﻣﻰ ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺗﻮﻓﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬ ‫ﺁﻣﻮﻯ ﺻﺨﺮﻩ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﻭﺍﺧﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﻯ ﻋﻜﺲ ﻣﺮﺍ‬ ‫ﻛﻤﻰ ﻣﻠﻴﺢ ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺯﻫﺮ ﻣﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﻭﺍﻯ ﺍﺯ ﺩﻣﻰ ﻛﻪ ﻏﻴﺮﺕ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ‪ُ ،‬ﮔﻞ ﻛﻨﺪ‬ ‫ﻧﻮﺵﺁﺫﺭﻯ ﺑﻴﺎﺭﺩ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻫﻮﺍﻯ ﺁﻣﺪﻧﻢ ﻫﻤﺼﺪﺍﻯ ﭘﺎﻯ ﺑﻬﺎﺭ‬ ‫ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﺩ ﻣﺮﺍ ﻣﺮﻏﺰﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺩﺭ ﭼﺎﺩﺭﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍ َ ِﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺯﺭ‬ ‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺩ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺭﺯﺍﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻭ ﻋﻄﺮ ﻣﻮﻯ ﻣﺮﺍ ﻳﻚ ﺣﻤﻞ ﺷﮕﻮﻓﺔ ﺗﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﭼﻮ ﺭﺳﻰ ﺷﻬﺴﻮﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺩ‪ ،‬ﺭﻭﺳﺮﻯﺍﺕ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻛﺎﺥ ﻫﻢ‬ ‫ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﻟﺒﺎﻧﺖ ﻣﺎﻫﻴﺎﻥ ﺳﺮﺥ ﻏﻠﻄﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﺗﻮﺭ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻮﺭ ﻭﭼﻨﮓ ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮﻫﺎ ﺣﻴﺮﺍﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﭼﻮ ﻛﻮﻩ ﺻﺒﺮ‪ ،‬ﻣﺮﺍ! ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺭﻭﻯ ﺷﺎﻧﻪ ﻯ ﻣﻦ ﺁﺑﺸﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺟﺎﻣﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ﺩﺍﻣﻨﺖ‬ ‫ﺁﺧﺮ ﻋﺬﺍﺏ َﻫﻮﻡ ﺗﻮ ﺯﺭﻭﺍﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﺗﻤﺎﺷﺎﺧﺎﻧﺔ ﺟﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ‬ ‫ﺩﻭ ﺟﺎﻡ ﺟﻢ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺳﻨﮕﭽﻞ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﻗﺼﻪ ﻳﻰ ﻛﻪ ﺗﺮﺍ ﻣﺎﻝ ﻣﻦ ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ‬ ‫ﻭ ّ‬ ‫ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﻗﻮﻍ ﺩﻟﻰ ﺑﻴﻘﺮﺍﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺗﺮﺳﻢ ﻛﻪ ﺩﻝ ﺧﻼﻑ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ ﭘﻮﺭﺷﺴﭗ‬ ‫ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﺎﻩ ﻣِﻬﺮ ﺗﻮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫ﺯﻣﻴﻦ ﻛﻮﻩ ﺳﻴﺎﻩ ﺧﺎﺭﻩ ﻭﺧﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﻮﻩ‬ ‫ﺩﻭﺑﺎﺯﺧﻮﻥ ﭼﻜﺎﻥ ﻭﺧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ‬ ‫ﻛﻨﺎﺭ ﻏﺰﻧﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﻗﻨﺪﻫﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺍﻯ ﺩﺧﺖ ﺷﻴﺮﺩﻭﺵ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ﭘﻴﺸﻪﮔﺎﻥ‬ ‫ﺍﻯ ﻋﺸﻮﻩﺍﺕ ﻛﻪ ﺑﻰﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ!‬

‫ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻣﺎﻩ ﻧﻮ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ ﺷﺒﻬﺎ‬ ‫ﺩﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﺍﻍ ﺍﺑﺮﻭ ﻭ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﺑﻴﺎ ﻭ ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﻳﺰ‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺎﺑﻞ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﺎﺭ ﺭﺳﻢ ﺑﻜﻦ‬

‫ﺭﺍﮔﺎﻯ ﭼﺸﻢﻫﺎﻯ ﺗﻮ ﺗﺮﺳﻢ ﻛﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ‬ ‫ﺍﺯ ﺑﻠﺦ‪ ،‬ﺩﺭﻛﺸﻴﺪﻩ ﺑﺪﺧﺸﺎﻧﻰﺍﻡ ﻛﻨﺪ‬

‫‪4‬‬

‫ﻣﺤ ّﻤﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﺼﻴﺎﻥ‬

‫ا�ر �ﻮ� ��� ﭘﺎره �ﺪ � �ﻨﺪ�ر داغ‬

‫ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﭼﺎﺩﺭﻯ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬ ‫ﺩﻭ ﻫﻤﺰﻧﺠﻴﺮ ﺍﺷﻜﻰ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﺍﻧﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻳﺖ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻗﻨﺪﻫﺎﺭ ﺩﺍﻍ‬ ‫ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﻳﺎﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ‪...‬‬

Perozi_36  
Perozi_36  
Advertisement