Page 1

Piotr Konczak

Przebudzenie


2

Spis treści *** (WIERSZE MOJE...)................................................................................................................5 WIERSZE Z SZUFLADY...................................................................................................................5 Dni...................................................................................................................................................5 Wiersz dla zakochanych..................................................................................................................5 *** (chlebie powszedni...)...............................................................................................................6 Ecce homo........................................................................................................................................7 Żegluję.............................................................................................................................................7 Samokrytyka....................................................................................................................................8 IMPRESJE NIEOSWOJONE..............................................................................................................9 Noc...................................................................................................................................................9 Ranek...............................................................................................................................................9 Dzisiejszy świat (świat skrótów i wywieszek...).............................................................................9 Mikrokosmos.................................................................................................................................10 *** (czemu w kościoła...)..............................................................................................................10 Życie szpitalne...............................................................................................................................10 Burza - szkic do pejzażu................................................................................................................10 *** (moja choroba już nie boli...)..................................................................................................11 Migotanie przedsionków................................................................................................................11 Koniec lata.....................................................................................................................................12 Wigilia...........................................................................................................................................12 Miasto............................................................................................................................................12 5:30................................................................................................................................................13 MAŁY ŚWIAT...................................................................................................................................14 Szacunki.........................................................................................................................................14 Hodowla.........................................................................................................................................14 Trzebież.........................................................................................................................................15 Październik.....................................................................................................................................15 Człowiek i drewno.........................................................................................................................15 Przymrozek....................................................................................................................................16 Wraz z słońca narodzeniem...........................................................................................................16 Przez las.........................................................................................................................................17 Deszcz............................................................................................................................................17 Cztery pory miłowania...................................................................................................................18 Przed pierwszym listopada............................................................................................................19 W dłoniach ciemności....................................................................................................................19 Tańczmy.........................................................................................................................................20 Wtuleni...........................................................................................................................................20 11 listopada....................................................................................................................................21 Trzeciego sierpnia..........................................................................................................................21 Świt................................................................................................................................................21 Oczy koni.......................................................................................................................................22 Niewiersz na pewno.......................................................................................................................22 Szaman...........................................................................................................................................23 Chory.............................................................................................................................................23 PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


3 Podróż............................................................................................................................................24 Boże spacerowanie........................................................................................................................24 Remake paryski..............................................................................................................................25 Południe.........................................................................................................................................25 Jesiennie.........................................................................................................................................26 Jesienna impresja...........................................................................................................................26 Ewangelia Judasza.........................................................................................................................26 Listy...............................................................................................................................................27 Może gdyby...................................................................................................................................27 Sobieszewo....................................................................................................................................28 Śmiech i łza....................................................................................................................................28 PIELGRZYMKA...............................................................................................................................29 *** (czy w tej minucie...)..............................................................................................................29 Przy świecach................................................................................................................................29 Znowu............................................................................................................................................29 Do przyjaciół i wrogów.................................................................................................................30 Nie..................................................................................................................................................30 Podziękowanie...............................................................................................................................31 Córeczko........................................................................................................................................31 Talent?...........................................................................................................................................31 Pytania...........................................................................................................................................32 Różnica wieku................................................................................................................................32 Litania do.......................................................................................................................................33 Spowiedź........................................................................................................................................34 Pustka.............................................................................................................................................34 Direttissima....................................................................................................................................35 Milczałem......................................................................................................................................36 W ogrodzie.....................................................................................................................................37 Wizyta............................................................................................................................................37 Moje schody do nieba....................................................................................................................38 Para................................................................................................................................................38 Ławeczka.......................................................................................................................................39 Pan Adam.......................................................................................................................................40 Gdyby ktoś.....................................................................................................................................40 Trzynastego, w piątek....................................................................................................................41 Po burzy.........................................................................................................................................41 Pochwalony....................................................................................................................................41 Z LUŹNYCH KARTEK....................................................................................................................42 Trzeciego sierpnia..........................................................................................................................42 Krzyżówka.....................................................................................................................................42 Walim na walim.............................................................................................................................43 Śmiej się wietrze............................................................................................................................44 Śpiewają leśni................................................................................................................................45 Przez lasy i bory.............................................................................................................................46 Przyśpiewki....................................................................................................................................46 Gdy.................................................................................................................................................47 PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


4 Matki..............................................................................................................................................47 Lustra.............................................................................................................................................48 Gdybym urodził się w Krakowie...................................................................................................48 Bo cudem.......................................................................................................................................48 Żona poety.....................................................................................................................................48 Globalne ocieplenie.......................................................................................................................49

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


5 *** (WIERSZE MOJE...) "Romkowi - za odwalenie kamienia" Wiersze moje z dzieciństwa, gdzieście niebogi? Czyście wszystkie umarły, czy zmyliły drogi? Nie umarły, jeno zadrzemały jako ci rycerze pod Czantorią. I przyszedł jeden taki i je obudził. A one zapytały: Czy już czas? A on powiedział: Czas. Więc wstały i poszły do ludzi.

Wiersze z szuflady DNI kiedy dzień boli jak zerwana struna skrzypiec chciałbym mieć twoje wyspy szczęśliwe cichy zakątek twoich myśli ulotnych

WIERSZ DLA ZAKOCHANYCH Ach, gdyby się zdarzyło, to o czym każde skrycie marzy: przejść znowu się przez życie, zajrzeć do starych kalendarzy. Do kalendarzy naszych wiosen... W pożółkłe karty spotkań naszych... Raz jeszcze razem się zamyślić... I byle czego się wystraszyć... Ach, gdyby się zdarzyło... Lecz nigdy się nie zdarzy i dach, pod którym się spotkamy, nie będzie nigdy dachem naszym.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


6 *** (CHLEBIE POWSZEDNI...) chlebie powszedni o który modlą się od tysiącleci pokolenia mieszków kolumbów współczesnych czy ktokolwiek może cię dać przecie dopiero zdobyty wywalczony wyorany wykuty masz smak aromat barwę módlmy się pracę nam daj tobą owocującą pracę znojną abyś sól kroplistą z nas zebrał w swoim smaku i słońce nad nami niech przy pracy świeci jasno aby zaczyn zamieszać promieniem dla barwy i spożywać ciebie daj nam w pokoju

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


7 ECCE HOMO w klatce wyobraźni zamknięte odwróceniem ślepych źrenic ego czy bardziej jestem zabity w rozdeptanej mrówce czy w umierających w tej minucie tysiącach utuczony informacyjną papką wiem co czarne białe lepiej od papugi wygłaszam mowy obrończe oskarżycielskie politykuję ostrożnie wiem kiedy być za - przeciw wstrzymuję się

ŻEGLUJĘ żegluję po morzu bezbrzeżnym nieznanym nieogarnionym wzrokiem opartym o widnokres szukam portu spokojnego mgły bezsensu i sprzeczności przelewają się po mym oceanie i choć wiem że brzegu nie ma wciąż go wyglądam w dali

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


8 SAMOKRYTYKA Kiedy na krańcach bujnej wyobraźni, Iskra wrażenia płomień wznieci, Wtedy gdzieś w kącie swojej jaźni Czuję jak wiersz powstaje, który upadnie zanim wzleci. Bo na co komu wiersze moje? Kochanki tylko na nich się poznały... A może nawet one - przez kaprys jakiś Zachwyt nad nimi jeno udawały. Drukować moich wierszy nikomu się nie opłaciło. Nikomu też przez myśl nie przeszło, Ileż bezsennych nocy na wiersze moje się złożyło. Ja wiem, że wiersz ten to zwykła, podła, niska, Grosza niewarta, nędzna grafomania. Lecz chciałem go napisać, nie bacząc na zawistne krzyki i wyzwiska. Bo choć w "twórczości" mej (na szczęście) Żaden się krytyk nie wytarza I żaden uczeń za zadanie nie będzie miał Rozbioru moich wrażeń, to kontent jestem. Szczęście jak gaz w balonie tak we mnie siedzi I tak jak jego mnie rozdyma, Bo wiem, że choć kilku ludzi, Na chwilę, dla strof tych się zatrzyma.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


9

Impresje nieoswojone NOC Zamykam oczy i po lepszej stronie powiek chcę prześlizgnąć się do poranka. Ból, którym dobry Bóg zapewnia o swej miłości i całe moje życie zredukowane do 14 cali ekranu. I może jeszcze ten kosmyk na szyi siostry "Cii... Noc jest... Trzeba spać." RANEK dzień na mszę dzwonami idzie złotą stebnówką chmury zdobi horyzont kształtów znów nabiera i coraz lepiej widać jak daleko mi do tamtej góry

DZISIEJSZY ŚWIAT Świat skrótów i wywieszek, metek, indeksów, paragonów, gdzie wszystko ma swój numer: i bicie serc, i bicie dzwonów. A ja dzień za dniem słyszę dla traw zielonych podzwonne. Hej, ostatnie trawy schrońcie się do mnie! Schrońcie się do mej chaty, otoczcie ją jak częstokół, a wśród was niech zamieszka, choć jeden, malutki krokus. I nie pozwólcie na to nigdy, bym musiał korzystać z telefonu, gdy zechcę znów usłyszeć czy bicie serc, czy bicie dzwonów.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


10 MIKROKOSMOS 75 kroków wiary 75 kroków nadziei 75 kroków miłości dalej są drzwi.

*** (CZEMU W KOŚCIOŁA...) Czemu w kościoła czterech ścianach, W gościnnych progach domu Pana, Tak mało Ducha widzę, Tak trudno jest mi dostrzec Boga? Dlatego wielbię Go w świątyni Innej niż dzieła ludzkich rąk, W świątyni dnia każdego, Wśród lasów, pól i łąk. Tu prawość i uczciwość głoszą Z wieczora czy też z rana I nikt mi tutaj nie odmienia Żadnego z gestów mego Pana.

ŻYCIE SZPITALNE Dziś życie szpitalne Dżdżyste i wietrzne Sterylnie czyste Unormowane Mocz pomierzony Emocje w pigułkach Lub iniekcjach.

BURZA - szkic do pejzażu chmury w ucieczce na wschód drzewa w przedwymarszu nerwie góry deszczem w doliny zbiegłe i wiatr z pejczem gromu w dłoni

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


11 *** (MOJA CHOROBA JUŻ NIE BOLI...) moja choroba już nie boli mógłbym ją nawet polubić jednak oddziela mnie od wszystkiego gdzieś tam buki wyniosłe i sosny strzeliste bazylika przyrody a ja tutaj z modlitwą nie pasującą do miejsca w dżungli technologii pośród lian kroplówek lękam się utraty wiary w prostotę buka i sosny

MIGOTANIE PRZEDSIONKÓW lekarze mówią "fibrillatio atriorum" a dla mnie to dzwonek przed ostatnim aktem po foyer snują się znudzeni widzowie za kulisami aktorzy piją herbatę i już umawiają się na spotkania po spektaklu zostanie może w ich pamięci jakaś anegdota czyjaś wpadka widzowie cóż będą wygłaszać bufoniaste zdania o pewnych nutkach egzystencjalizmu inni pochwalą grę aktorów większość przyzna że nic odkrywczego autor nie zawarł w tekście a reżyser nie pokusił się o ciekawą interpretację generalnie to była nudna sztuka jak wiele

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


12 KONIEC LATA z każdą godziną zbliżam się do końca lata jeszcze je widzę za oknem czuję jego zapachy daniela mówi "wczoraj widziałam dojrzałe kasztany" tak chciałbym pobiec i sprawdzić to w parku ale dla mnie parkiem jeszcze długo pozostanie to łóżko i świat za moim oknem WIGILIA W świetle choinki ołówek zapisuje cienie słów. Przypominamy sobie na kilka godzin Wiarę, Nadzieję, Miłość. Czekamy aż zwierzęta przemówią ludzkim głosem. Kiedy doczekamy się, że człowiek zrozumie człowieka? Eli, Eli, lama sabachtani zamiast się narodzić? Krótkie chwile gdy dzielimy się ze wszystkimi a nic nas nie dzieli. MIASTO leżę dwa piętra ponad jękiem nocnych tramwajów otoczony tłumem spierających się Otellów i Desdemon z wielkiej płyty w rzeczywistości odmierzanej krwistymi błyskami neonu miasto przygniotło mnie wypełniło płuca stęchlizną bram wcisnęło hałasem pod czaszkę studnie podwórek nie zwilżyły ust czas zatoczył koło PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


13 5:30 kapłanki dnia wschodzącego żeglujące po archipelagu naszych wysp bólu wspierają dobrymi nowinami rodzące się nadzieje fiolki leków liturgiczne naczynia porannych i wieczornych nabożeństw przeciwbólowe błogosławieństwa w iniekcjach komunie w tabletkach ogromne oczekiwanie i ich kobiece ręce zmęczone dyżurem kojące i pomocne Otwock, 26.02.2014

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


14

Mały świat " ja mam swój intymny mały świat A Hen za morzem smutków, za górami marzeń tam. Wiedzie doń zagubionych ścieżek ślad Senne półksiężyce mogą wskazać drogę wam, Idę więc z mojego świata do was tu Niosę wam z mojego świata barwę kwiatów Bo ja mam swój intymny mały świat Senne półksiężyce mogą wskazać drogę wam." ["Intymny świat"A.Wojtyłło]

SZACUNKI idę przez las i udaję Boga decyduję kto żyć będzie kto padnie pod piłą ja niedouczony człowiek mocą dekretu upoważniony a las płacze szeptem kropel bo deszcz zostawił mój las w opłakanym stanie

HODOWLA pośrodku lasu ja czarodziej zamieniam drzewa na surowiec i z nietęgą miną pytam czy hoduję las czy drewno

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


15 TRZEBIEŻ Ryśkowi" Usuwam niepotrzebnych, nieprzystosowanych, spóźnionych, nad miarę wyrośniętych. Eutanazja lasu... Nad wszystkim żałobny krzyk jastrzębia i wiatr osuszający łzy deszczu

PAŹDZIERNIK Październik jak to październik, nikogo nie rozpieszcza. Już przedsmak mrozu w kroplach deszczu, już czerwień i żółć bledsza. Dni coraz później wstają by wcześniej zasnąć I szmer płynącego gdzieś ruczaju, żałobny raczej w swym divertimento. Wiatr od zrębu wbiegł między drzewa ukręcił bicz z liści, strzelił nim po pniach i opadł gdzieś w trawy, zrudziałe z żalu za ciepłem.

CZŁOWIEK I DREWNO mimo iż mamy dwudziesty pierwszy wiek i koniec świata ponoć bliski z drewnem związany każdy człek do trumny od kołyski

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


16 PRZYMROZEK pierwszy przymrozek ściął liście szronem ustroił trawy w kolie diamentowe leniwy opar nad jeziorem słońcu się skąpać nie pozwala lustrzaną taflę tylko łabędź kroi szmer trzcin bajkę jesienną opowiada i tylko buki jeszcze są zielone oszukać jesień wciąż próbują na przekór żółci i czerwieni brzóz i klonów

WRAZ Z SŁOŃCA NARODZENIEM... wraz z słońca narodzeniem las z wolna chmury rodzi w bezwietrznym trwaniu dymią mgłami drzewa jezioro leży nieruchome trzcin nic nie porusza brak już koncertów ptasich już tylko słychać ćwierknięcia i pogwizdywania przyroda z wolna dzień zaczyna lecz do snu zimowego widać i słychać przygotowania

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


17 PRZEZ LAS Słońce przebija się promieniem, poprzez kurtyny kolorowe, zdziwione trochę mgławo, że szron się przed nim chowa, zstępując rosą między trawy. Las pełen jest oparu, którym poranek się okrywa. I cisza wielka stoi wokół, na straży drzew co już jesienne, szelestem nawet niezmącona, bo wiatr się jeszcze nie obudził. A pośród tego porannienia stoję cały zasłuchany. I nie śmiem nawet się poruszyć, by nierozważnym krokiem ciszy tej nie spłoszyć...

DESZCZ Urągam niebu zszarzałemu, że wszystkie swoje wody wylewa tu i teraz. Brodzę w traw kobiercu mokrym, czuje na plecach dotyk wilgoci. Tylko za jedno jestem wdzięczny. Deszcz tak pięknie tłumaczy moje mokre oczy.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


18 CZTERY PORY MIŁOWANIA Świat wokół czerwienią się złoci. Słonko przyświeca niemrawie. Trzciny zrudziałe nad wodą i kaczki trzy kąpią się w stawie. To jesień, najmilsza, już jesień. Dla nas najlepsza, kochanie. Najlepsza to pora na nasze zwichrzone miłowanie. Diamentów na polach miriady. I drzewa odziane puchem. Krok każdy się znaczy tropem a mróz przysiadł za uchem. To zima, najmilsza, już zima. Dla nas najlepsza, kochanie. Najlepsza to pora na nasze zmrożone miłowanie. Świat ze snu powoli się budzi. Słońce radośnie przygrzewa. Wygania zieleń na trawy i pierwsze liście na drzewa. To wiosna, najmilsza, już wiosna. Dla nas najlepsza, kochanie. Najlepsza to pora na nasze zakwitłe miłowanie. Skwarem dyszą bory dokoła. Gdzieś obłok przepływa senny. Konik polny dla mrówek wygrywa koncert niezmienny. To lato. najmilsza, już lato. Dla nas najlepsze, kochanie. Najlepsza to pora na nasze spragnione miłowanie.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


19 PRZED PIERWSZYM LISTOPADA Tu wzgórek niewielki widzę Chrystusik odarty z krzyża Błądzę wzrokiem i idę Po zapomnieniu cmentarza. Cmentarze, polskie cmentarze, wam z kwiatów i świateł sukienka, a dla tych co zapomniane tylko ta skromna piosenka. I cóż że leżą tu wrogi? Że nazwisk przypomnieć nie umiem? Zapalmy i dla nich znicze, pomódlmy przed naszym Bogiem. Cmentarze, polskie cmentarze, wam z kwiatów i świateł sukienka, a dla tych co zapomniane tylko ta skromna piosenka. Takie jest piosnki przesłanie, proste, choć zasadnicze: zapomnieć czyjeś cmentarze to się z historią nie liczyć. Cmentarze, polskie cmentarze, wam z kwiatów i świateł sukienka, a dla tych co zapomniane tylko ta skromna piosenka.

W DŁONIACH CIEMNOŚCI Ciemność nocy zamknęła nas w swoich dłoniach. Poza nami nic nie istnieje, a jądro ciemności nazywa się dziś pożądanie. Błądząc po omacku pieszczotą pośród Twego ciała słyszę jak oddechem łapiesz strzępy powietrza.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


20 TAŃCZMY Tańczmy, miła, zatańczmy na kobiercu ze złotych liści. W ostatnich ciepłych promieniach dotańczmy się do miłości. A gdy tańcem znużeni opadniemy bez tchu i czucia ogrzej sobie swe dłonie w płomyczku mojego uczucia. A gdy tańcem znużeni opadniemy po szale uniesień niech nie szkodzi nam wcale że już kończy się jesień. WTULENI Zaplątała nam lato w pajęczyny jesień. Nie poradzisz nic na to Nadszedł, miła, nasz wrzesień. Nie ten polski, tragiczny lecz nasz własny, miłosny. Czasem szary i nostalgiczny ale częściej radosny. Niechże wolno mi będzie, niechże bogi pozwolą, tulić Cię miła wiecznie: w domu, w lesie, na polu. Abyśmy tacy wtuleni mogli przetrwać do wiosny, zimą nie zalęknieni, od wtulenia radośni.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


21 11 LISTOPADA Świąteczny dzień wstał dżdżysty. Jakże radować się w tę pogodę? Nijak nie mogę tego pojąć. Nijak? A może jednak mogę? A może Bóg litościw zapłakał deszczem w takiej chwili, widząc Rodacy ukochani cośmy z wolnością swą zrobili? Bo Polak zwarty i gotowy, kiedy po mordzie trza dać komu, lecz gnuśny i leniwy gdy trzeba sprzątać w domu...

TRZECIEGO SIERPNIA Jak trudno jest dziś być poetą gdy "politycy" żują Ojczyznę i plwając na wszystko żółtą śliną dla zysku rozjątrzą każdą krwawą bliznę. Już nic świętego nie zostało, wszystko zelżone słowem i czynem, a przecież trzeba zrobić tak mało by być tej ziemi dobrym synem. Nie, nie przepiszę wam recepty wszak poetą chcę być nie doktorem. Zresztą jak znam te wasze koncepty to wy wolicie Państwo chore.

ŚWIT świt zagląda mi w oczy mgły rozsnuwa nad horyzontem ledwie przeczucie słońca moje małe zmartwychwstanie tak oto staje się powszedni cud codzienności dzięki ci za niego Panie PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


22 OCZY KONI Nie patrzę w oczy koni na zrębie Bo widzę w nich jakiś wyrzut Czemu człowieku każesz mi ciągnąć Te ogromne kłody Nie lepiej by było Abyś wtulił się w mój kark I poszlibyśmy razem w puszczę

NIEWIERSZ NA PEWNO Pamiętaj, że jest się tylko TU i TERAZ. Nie roztrząsaj przeszłości. Ona już BYŁA. Nic nie zmienisz a tylko doprowadzasz swój organizm do przepaści która nazywa się stres. Pogódź się z przeszłością, wyciągnij z niej wnioski ale nigdy nie żałuj ani jednego wypowiedzianego słowa. Tylko na tu i teraz masz realny wpływ. Myśl nad teraźniejszymi decyzjami i wyborami. One jutro staną się przeszłością i nic już w nich nie zmienisz. Tak więc dbaj o DZIŚ bo z niego twoje WCZORAJ i JUTRO.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


23 SZAMAN ulotne słowa wytrwale składam i zda mi się że ukręcam z nich mikstury do sklejania pękniętych sumień dryjakwie tajemne wlewam do foremek zwanych wierszami warzę długo w cieniu księżyca a gdy już dojrzeją i skrzepną podaję wam ściśle odmierzonymi dawkami i mając nadzieję iż leczę popękane życiorysy nie życzę powrotu do zdrowia bo na cóż wówczas komu moje pisanie

CHORY zachorowałem zapadłem na miłość do drugiego człowieka chcąc podać dłoń spłoszyłem odbiegli mnie wszyscy więc teraz sypię okruszki myśli aby was zwabić do mego karmnika

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


24 PODRÓŻ Januszowi Kwiekowi - z wdzięcznością Dzisiaj zechciałem ruszyć w drogę, podróż rozpocząć wytęsknioną. Lecz dróg początku nie odkryłem i znowu sam zostałem w domu Góry jak zwykle mnie wołają, odkąd je same zostawiłem. A ja gnuśniejąc wciąż w fotelu wiem, że po prostu je zdradziłem. Podróż zaczyna się na progu. Czy na ulicę, czy kraj świata. Bo droga ma sens tylko wtedy, kiedy masz dokąd z niej powracać

BOŻE SPACEROWANIE Gdy pług zagłębia w glebę się, w czas siewu czy innego znoju, uśmiech ozdabia moją twarz: Bóg spaceruje po mym polu! Ponieważ z nieba bije żar czy to na Jego czy mą głowę, to krople potu Pana Boga znaczą się chabrem lub kąkolem. Jeśli stąpając nieostrożnie, zakłuje gdzieś się kolcem jakim, to widzę tego ślady, bo krew Jego kapie w zboże makiem. Bożych wędrówek kwietne ślady. wiatr, co Jego zda się być oddechem do szczęścia czegóż więcej trzeba, gdy się jest tylko zwykłym człekiem?

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


25 REMAKE PARYSKI wdeptałem wspomnienia w paryski bruk przeszedłem rue de la Seine o świcie dotarłem na most lecz tak jak wtedy tak i dziś Maga nie stała na Pont des Arts pobiegłem do metra by jak najszybciej dotrzeć na Boulevard Sebastopol goniąc złudzenie obecności ale i tam byli tylko obcy ludzie śladem Horatia wróciłem szukać kafejki na rue des Lombards czułem że w trzewiach miasta Maga czeka gdzieś ukryta prawdą jest że rzeki dzielą świat ale zszywamy je mostami może istnieją też takie mosty które zszyją pęknięte marzenia

POŁUDNIE na miedzy w cieniu brzozy chłonę gorący oddech dnia pająk wchodzi leniwie na badylek świdruje uszy gwar owadzi leniwie płyną stadka obłoków słychać na anioł pański wołanie dzwonne ciężkie powietrze pachnie przyszłą burzą ach jak wspaniale południeć tak wraz z łanami co wołają żęcia jakże pragnę trwać tak bez końca w zapachach i dźwiękach utopiony chwilą beztroski zaczarowany a potem zebrać skrzętnie te wszystkie zachwycenia i tobie zanieść ten bukiet południa

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


26 JESIENNIE Jesienne ranki w słońca promieniach, sady późnymi jabłkami rumiane. Już szronem i liśćmi zasłana ziemia, mgły ścielą się lepko nad ranem. Drzewa i krzewy chylą się ku zimie i ptaków poranny śpiew mniej radosny. A czasem deszcz wyszepce twoje imię, ogród pociesza się: byle do wiosny JESIENNA IMPRESJA jak co roku jesienią zaciąga niebo nostalgia plaża w zaciekach deszczu wypoczywa po rozwrzeszczanym lecie mewy spokojnie kroczą znacząc piasek jak haftem meandrami tropów stuletnie sosny pochylone w zadumie która z nas nie dotrwa wiosny jeżeli będzie jutro jeżeli jutro będę ja jeżeli będę pamiętał napiszę wesołą piosenkę EWANGELIA JUDASZA zdradziłem wczoraj bo mnie o to prosił zostałem synonimem zdrady bo mnie o to prosił odwrócili się ode mnie wszyscy bo mnie o to prosił będę żył z tym wiecznie bo mnie o to prosił to trudne lecz piękne bo prosił przyjaciel

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


27 LISTY jest piątkowy wieczór Basia opiekunka do dziecka pisze list z Birmingham zarabiam tu na tyle dobrze że stać mnie na opiekunkę dla córeczki w Polsce jest sobotni wieczór Hania opiekunka staruszki pisze list z Hanoweru zarabiam tu na tyle dobrze że stać mnie na opiekunkę dla matki w Polsce jest niedzielny wieczór wszyscy piszemy listy zarabiamy tu na tyle dobrze że stać nas na miłość w Polsce

MOŻE GDYBY Wojtkowi Belonowi mówiłeś "wpadnij do Buska" lecz ciągle coś się działo a to kawał był drogi może gdyby bliżej nie wiedziałem że czasu jest mniej niż mało odszedłeś jeszcze dalej może gdyby bliżej

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


28 SOBIESZEWO Siedzę "Pod Brzozą", obok mnie Janek, dzień ponad nami kiwa się sennie. Gdzie tam południe, dopiero ranek, w kuflach się piwo pieni wiosenne. Czas zamiast płynąć przysiadł tu z nami, jemu się także nigdzie nie spieszy, z uśmieszkiem głupim bębni palcami słodkie nieróbstwo i jego cieszy. Słońce rozgrzewa asfalt powoli, za chwilę w piekło dzień się zamieni. Sójka - złodziejka znowu swawoli, a piwo letnie już się nie pieni.

ŚMIECH I ŁZA Dopóki życia choć łut tli się w nas, Dopóki jeszcze nam się chce Śmiejmy się, śmiejmy raz po raz, Niech śmiech ten skryje łzę. Niech śmiech ten wstrzyma czas! Łzę uronioną nad młodością, Tą, co pierwszą była i tą drugą, Lecz śmiejmy się, śmiejmy, Przecież możemy jeszcze raz.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


29

Pielgrzymka *** (CZY W TEJ MINUCIE...) czy w tej minucie gdy serce moje stanęło w swoim spiesznym biegu chciałeś mi Panie coś powiedzieć przed czymś ostrzec pokazać cień drugiego brzegu nie wiem nie pojąłem wszystkich twych przestróg i nauk Panie kiedy mnie wiodłeś niebyłego w to moje małe zmartwychwstanie przepraszam że zawiodłem i nadal człek jest ze mnie słaby nadal tę skłonność mam do grzechu i ślinię się do młodej baby lecz jedno zalicz sobie Panie na plus zdarzenie małe bo uśmierciłeś we mnie małpę wskrzesiłeś zaś poetę by pisał na Twą chwałę

PRZY ŚWIECACH Rzucając wichrem o wybrzeże, Bóg zesłał mnie do czarnej dziury, zmuszając abym spojrzał w siebie, na lewą stronę mojej skóry. A tam, gdzieś za serca rogiem, co to sterane w piersi się klekoce, ledwo do życia znów wskrzeszona, dusza poety, co zarywa mu noce.

ZNOWU spojrzał za siebie aby zobaczyć beztroskie lata ale zobaczył tylko nadmiar alkoholi dymy kadzielnic okazały się dymkiem z papierosów miłosne ekstazy koślawymi karykaturami więc napił się znowu

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


30 DO PRZYJACIÓŁ I WROGÓW mój przyjacielu pomagasz zmagać się z problemem usuwasz kłody zrywasz zasłony z przyszłości i wkładasz mi różowe okulary mój wrogu przeszkadzasz tworzysz bariery między mną a bliskimi przez ciebie wyzywam od najgorszych ukochaną mój przyjacielu wrogi i wrogu przyjazny nie mam siły aby cię wyzwać na pojedynek kolejny raz jesteś silniejszy a ja słabnę mój nałogu

NIE nie kochał ludzi bo nie umiał już kochać siebie nie golił się nigdy aby nie patrzeć już w swoją twarz nie miał tylko problemu z niepodawaniem sobie ręki wiersze moje uratujcie mą duszę

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


31 PODZIĘKOWANIE Mistrzowie moi niedościgli, poeci spraw codziennych: Mistrzu Adamie, Mistrzu Józefie a także ty Mistrzu Romanie tym wierszem ja, czeladnik Euterpe chcę złożyć Wam podziękowanie. Za tłumaczenia świata, w swojej zwykłości cudownego, na język obcy choć zrozumiały dla każdego. Za przybliżenie mojej duszy do stóp Kaliope i Erato, dzięki Wam za to.

CÓRECZKO Przepraszam że kochałem cię za mało ... Nie, nie za mało .... Inaczej niż byś chciała, lecz bałem się byś opacznie mojej troski nie odczytała. Robiłem wszystko co w mej mocy abyś oparcie we mnie miała. Tylko robiłem nieudolnie, bo byłem ojcem pierwszy raz i to w dodatku nagle. Przepraszam dziś i proszę złych słów mi nie pamiętaj i o to proszę też, byś częściej była uśmiechnięta

TALENT? pławię się w recenzjach podobno mam talent ja szarlatan słowa lecz ciągle czekam na jakieś wiadro zimnej wody lub nawet pomyj nie mogę przecież być wspaniały jeszcze nie teraz

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


32 PYTANIA Boże poetów, lub Ty archaniele nocy nieprzespanych: Kim chcę być? Kim jestem? Kim się staję? Lekarzem dusz ? znachorem uczuć ? malarzem wrażeń ? czy może tylko wierszokletą? Ześlijcie na mnie objawienie. Przemówcie słowem choć. Bo chyba błądzę po omacku, na skraju pychy i marzenia.

RÓŻNICA WIEKU Spowiadam się ze słów niewypowiedzianych. Ze słów wstrzymanych konwenansami bo nie uchodzi. Spowiadam się kartce papieru, bo tobie tego nadal nie umiem powiedzieć bez wstydu. A może z obawy przed śmiesznością? Nie można niestety w życiu poczekać na siebie. Lepiej zostańmy tam gdzie jesteśmy. Każde po swojej stronie czasu.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


33 LITANIA DO... Tam gdzie pogoda, słońce i śmiech, radości życia doczesnego: Miłości moja, bądź ze mną. Bądź ze mną tam, bo tylko w Tobie moja siła. Gdy przeciwności, spiętrzone losem, na drodze cieniem się kładą: Miłości moja, bądź ze mną. Bądź ze mną tam, bo tylko w Tobie moja siła. Przy dzieciach naszych oraz przy wnukach, patrząc jak rosną i dorośleją: Miłości moja, bądź ze mną. Bądź ze mną tam, bo tylko w Tobie moja siła. Na świata krańcu, gdzie gasną światła, i nikt nie wraca z tej podróży: Miłości moja, bądź ze mną. Bądź ze mną tam, bo tylko w Tobie moja siła. A jeśli jest, tam za horyzontem, świat jakiś bardziej doskonały: Miłości moja, bądź ze mną. Bądź ze mną tam, bo tylko w Tobie moja siła. PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


34 SPOWIEDŹ spowiadam się Bogu ale czy obchodzi Go robaczek na pyłku wszechświata… i wam bracia i siostry no was to ciekawość i do piekła by pociągnęła że bardzo zgrzeszyłem bardzo to może nie no nie więcej niż inni myślą mową uczynkiem i zaniedbaniem chociaż to jest tu prawdą PUSTKA siedzę nad pustą kartką papieru czekam aż zacznie się zapełniać czekam aż poprzez moje palce spłynie na nią coś wzruszającego a może tym razem wstrząsającego nic nie spływa nic się nie rodzi w mojej głowie kartka pozostanie pusta ja pozostanę pusty wszystko pozostanie puste - Dać ci pół bułki? - Dać. śledź wędzony żałosny z głupią bułką jako towarzyszką życia na szczęście niezbyt długiego jakże wiele powiedział E. G. Kieffer w tych dwu zdaniach "Dlaczego masz takie wielkie zęby Buenos Aires? Żeby Cię lepiej zjeść, argentyniątko."

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


35 DIRETTISSIMA na szczyt na skrót na wprost nie w skos trawersem na łatwiznę zdobywam dziś ach co za dzień tę wysoczyznę a gdy już tam u nieba chmurą złoconych bram spojrzę w dół gdzie trud i znój i mój wróg nie zechcę wrócić a jeśli tak to w lot na skrót direttissimą ostatnią

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


36 MILCZAŁEM "Gdy się milczy, można usłyszeć muzykę innych ludzi" - Karel Plichal milczałem całe lata niemy i trochę zdziwiony że nic nie słychać wokół tygodniami zagubiony i trochę zabiegany z czasem wplecionym między palce i zaciśniętym na gardle pewnego dnia a pachniał on latem i końmi przystanąłem bo usłyszałem wreszcie muzykę innego człowieka piękną i ciepłą taką opiekuńczo łagodną przemówiłem bo już nie bałem się że nie usłyszę muzyki opowiadam o kwiatach które chciałem ci dać a które wciąż gdzieś rosną jestem tu i znów usiłuję nazwać moje uczucia aby móc je wydrukować a cisza siedzi i zagląda przez ramię udając uśmiech drwi z moich nieporadnych słów

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


37 W OGRODZIE widziałem dziś ogród który nie był ogrodem a w nim wszystkie pory roku które nimi nie były trwałem patrząc bezsilnie na ciągłe przemiany nie wiem jak i nie umiem pogodzić się z jesienią gdy kwiaty umierają żółknąc odchodzą liście gdy miękki dywan traw zastępują zeschłe kobierce ale jeszcze trudniej zrozumieć gdy wiosną nawałnica niszczy wschodzące łodyżki nie ma na to mojej zgody po co ci one Boże

WIZYTA W głębinach czasu zaginiona, pośród codziennych, małych trosk trwałaś, smutkami utulona, a ja wciąż kułem nie nasz los. I trwały owe beznadzieje po roku rok i jeszcze rok, aż nagle patrzę - niebo dnieje i wiem, że jesteś tu o krok. Lecz kiedy znowu się spotkamy będę ci jeszcze trochę bliski? Czy wspólne myśli nadal mamy? Nie, nie wnoś swojej walizki.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


38 MOJE SCHODY DO NIEBA Znalazłem dziś moje schody do nieba. Spiętrzone nad przełęczami, uwikłane w doliny. Tak wąskie, że nie wstąpiłem na nie, by ktoś idący z góry nie musiał zawrócić. Znalazłem wczoraj moje schody do nieba. Niezbyt okazałe, wąskie, niewygodne. Nikt po nich nie wchodził, to zrozumiałe - przecież są moje. Nikt też po nich nie schodził. Dziś spróbowałem wejść ale nikt po mnie nie wyszedł.

PARA usiądźmy jak niegdyś przy ogniu niech będzie to chociaż kominek napijmy się znowu herbaty i milcząc jak wtedy pospołu dotknijmy myśli nietykalnych tych które nosimy w ukryciu przed światem gnającym na oślep i których wymówić nie sposób bo należą do innego czasu lub do innych nas wspomnienia parujące w kubku blaszanym parzą wargi i grzeją ręce smakiem herbaty udając że nic się nie zmieniło

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


39 ŁAWECZKA znów jestem w tym mieście przeżyłem w nim dwadzieścia dwa lata lata pomiędzy dzieciństwem moim a dzieciństwem moich dzieci spaceruję po obcych znajomych ulicach spotykam nigdy nie widzianych ludzi to już nie jest moje miasto tam gdzie było kino jest teraz jakiś urząd niesłychanie ważny tablicami przy wejściu nogi zabierzcie mnie stąd do przeszłości idę przez park tu niewiele się zmienia alejki tak jak dawniej kręto zwijają się drobnym żwirkiem nawet krawężniki nadal są miejscami ukruszone a drzewa trwają ławeczki jak niespodzianki wyłaniają się z krzewów nareszcie jestem wróciłem i tylko nie ma Zbycha Artura Baśki żeby zawołać o pamiętacie tutaj graliśmy w gałę a tam biliśmy się z chłopakami z innej dzielnicy tam Zbychu wystraszył tego faceta z rowerem a tam za górką była nasza ławeczka taka jak inne ale była nasza wszyscy wiedzieli bo ktoś na oparciu wyciął nożem wyraźny napis ŁAWKA OSIEDLA jeszcze dwa kroki i zobaczę ją znowu pewnie nie ma napisu bo deski dawno wymieniono ale może ktoś z osiedla przypadkiem przyszedł posiedzieć tutaj z wnukami wchodzę na górkę i boję się spojrzeć przed siebie powoli podnoszę głowę a oczy wciąż uciekają w kierunku butów ale wiem że muszę spojrzeć nie ma jej tam mimo okularów zawsze na wietrze łzawią mi oczy tyle tylko że dziś nie ma wiatru

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


40 PAN ADAM Adamowi Ziemianinowi mój mistrz na pierwszy rzut oka nie wygląda na mistrza ot miły staruszek w typie świętego mikołaja albo ogrodowego krasnala ale gdy czyta swoje wiersze zatrzymuje się czas nadpływają obłoki wspomnień ulice stają się wyspami cudów codzienności uśmiech ciepły i ciepły głos trochę melancholii i cień tych wszystkich spotkanych aniołów bieszczadzkich które na mnie jeszcze czekają GDYBY KTOŚ Serce moje pika: pik, pik, pik. Za zakrętem otwiera się świat, za zakrętem za którym bym znikł, gdyby ktoś mógł mi dziś ująć lat. Dłoniami w dłoniach lub raczej oddechem w oddech wtulony, abym wreszcie mógł czuć inaczej niż codziennością strudzony. Przyjmij swe lata z godnością to frazes a też gówno prawda! Zwłaszcza gdy wiosenną wonnością świat odurzy mnie z nagła. Ale przecież mu to wybaczę nie można za to się dąsać. Dziś więc w lustrze zobaczę twarz dojrzałego gołowąsa!

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


41 TRZYNASTEGO, W PIĄTEK teraz niedopity kieliszek pochyla się nad wierszem niedopity ja pochylam się nad sobą łzy kapią tuszem na kartkę znacząc ją kleksami słów szyby znaczą meandry wody prawdziwi poeci piją wódkę ja piję piwo PO BURZY Werbel kropli z prawie pustej rynny. Promień słońca, z rozerwanego ostatnim gromem nieba. Ptaki strząsają małe tęcze z drzew. Tylko duchota trwa leżąc pod oknem. Burzy zabrakło tchu aby ją odegnać. Napojona świeżą wodą rzeka spogląda na niebo z wdzięcznością. Tomek Pułka1 nie żyje.

POCHWALONY za łąki bezmiar kwietny za nad polem skowronki za deszcze i słoty za to że mi się chce jeszcze za wczoraj i dziś za nadzieję na jutro za wszystkie uśmiechy za to co wytacza łzy za to co je osusza za wszystkie rozstania za trudne powroty za to że mimo wszystko jestem pochwalony niech będzie 1 Tomasz Pułka (ur. 21 czerwca 1988, zm. 9 lipca 2012) – tragicznie zmarły (utonął w Odrze) polski poeta.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


42

Z luźnych kartek... KRZYŻÓWKA Żonie żylak krzyżuje się z diakiem składka splata z krzyżakiem plotą się tłoczą słowa i słówka tak powstaje nowa krzyżówka a ja patrzę na nią ciekawie dłubiąc przy tym łyżeczką w kawie i tą myślą mózg swój targam życie nasze też jest jak diagram krzyżujemy się i splatamy los pionowy a czasem poziomy klepiąc czekamy by słońce zaszło tylko czasem nie wychodzi nam hasło

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


43 WALIM NA WALIM Arturowi Andrusowi Picie w Spale, spanie w Pile O co tutaj szumu tyle? Myśl co trwała tylko chwilę zaskoczyła mnie niemile. Spanie w Pile, picie w Spale może także się nawalę? A że ćpać nie chciałem w Pcimiu nawaliłem się w Walimiu. Teraz kac mnie męczy srodze, język zwisa ku podłodze, czemu miast ćpać ciorbę2 w Pcimiu nawaliłem się w Walimiu? Syn mój krzywo patrzy na to: "Jakże mogłeś, drogi tato, - to bez sensu choć do rymu tak nawalić się w Walimiu"? Cóż mam teraz rzec dziecięciu, co już nie ma lat dziesięciu? Wybacz ojcu, drogi synu, że nawalił się w Walimiu. Jeszcze córka i jej matka... Wór pretensji niech ktoś zatka! Choćbym sczeznąć miał gdzieś w Pcimiu nie nawalę się w Walimiu!

2 Ciorbă – zawiesista, pikantna zupa rumuńska.

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


44 ŚMIEJ SIĘ WIETRZE Za horyzontu nieznany kres prowadź nas życie tułacze, i nie spocznijmy nigdy wbrew sercu, co w piersi kołacze. Ref: Śmiej się wietrze, śmiej. Śpiewaj ballado, śpiewaj. Drogo, ty drogo trwaj, a słońce, ty nas zagrzewaj. Gdzieś tam daleko jest świata skraj i łąki co pachną inaczej. A Ty nam tylko szlak daj i niebo co deszczem zapłacze. Zapłacze deszczem i westchnie burzą lecz później uśmiechnie błękitem. A góry się z nami podzielą, tym co ukryte za szczytem. Ref. Śmiej się wietrze śmiej.... Ale się nie spiesz, nie spiesz zbyt i z drogi nas nie zawracaj. Bo dla nas droga jest życiem, bez niej się wszystko zatraca. I daj nam jeszcze kiedyś pozdrowić zielone bieszczadzkie Anioły, zanim nas zechcesz zaprosić w swój dom wspaniały, bukowy. Ref. Śmiej się wietrze śmiej....

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


45 ŚPIEWAJĄ LEŚNI Niech ptak zaśpiewa, Dzieciątku! Niech szumią drzewa, Dzieciątku! Niech woda płynie sławiąc Twe imię, niech lasy całe głoszą Twą chwałę, narodziło się Dzieciątko! (x2) A pośród lasów, Dzieciątku! Śpiewają leśni, Dzieciątku! Niechaj śpiewają, niech nie ustają, w leśną dziedzinę niosąc nowinę, narodziło się Dzieciątko! (x2) Niosą dar cenny Dzieciątku! Od lasów, borów Dzieciątku! Na chwałę Panie Twego Imienia A dla naszego duszy zbawienia narodziło się Dzieciątko! (x3)

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


46 PRZEZ LASY I BORY Wokoło mrok i cisza, las stoi jak zaklęty, czekają na coś wielkiego leśne ostępy. Czekają, nasłuchują i wzrok natężają, czegóż, ach czegóż tak wyglądają? Ref: Przez lasy i bory płynie nowina: w Betlejem Judzkiem, Panienka oto porodziła Syna Czekają na przyjście Króla Niebieskiego, z nadzieją od dawna wciąż wyglądanego. Tego co zbawi, tego co wyzwoli, najlichszą duszę z grzechu niewoli! Ref: Przez lasy i bory ... Świerki z dębami, buki z sosnami, wszystko weseli się ze zwierzętami. A pośród lasu śpiewają leśnicy na chwałę Dzieciątku i Marii Dziewicy! Ref: Przez lasy i bory …

PRZYŚPIEWKI Uciekałem długo od siebie. Biegłem na kraj świata. Choć nigdzie nie dobiegłem Alem se polatał. Hej! Bezsennością znużony Liczyłem barany Powinienem owieczki Byłbym teraz wyspany. Hej!

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


47 GDY Gdy stanę już u nieba bram tę jedna mam nadzieję, że jakieś góry będą tam, bez gór wszak dusza kapcanieje. Ref.: Więc dajcie mi u kresu dróg choć pagóreczek mały i jakąś bratnią duszę by wypić z nią gorzały. Gdy stanę już u raju bram tę jedną mam nadzieję, że jakieś góry będą tam, bez gór raj przecie nie istnieje. Ref.: Więc dajcie mi u kresu dróg... A gdyby jednak gór nie było niechże i nieba tam nie będzie, bo jak szczęśliwym wiecznie być gdy wzrok wśród turni nie ugrzęźnie? Ref.: Więc dajcie mi u kresu dróg...

MATKI stoją matki boleściwe spoglądają jak wstępujemy na nasze golgoty rodząc nas rodzą bowiem każdemu jego własny krzyż do końca dni pomagają nam nieść a nawet próbują go ostrugać aby był lżejszy nasze pogodne staruszki

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


48 LUSTRA w pękniętych lustrach dni przeglądam się skrycie widzę słowa na wiatr te co wróblem i wołem czy to jestem ja czy tylko rysa na szkle GDYBYM URODZIŁ SIĘ W KRAKOWIE Gdybym urodził się w Krakowie pewnie byłby ze mnie zupełnie inny człowiek Miałbym jak Wiesław Dymny siedem bestii swoich i nimb artystycznych niepokoi Ale ujrzałem świat (nic tego nie zmieni) we Wrocławiu mieście w ruinie i bez korzeni Wiec bestii mam bez liku i bez miary a wszystkie realne a nie jakieś zwidy mary BO CUDEM Bo cudem każdy dzień, którego się budzimy i przeżywamy nasze małe zmartwychwstanie. Bo cudem każda noc, w którą zasypiamy mówiąc: Wierzę, Panie... ŻONA POETY pisał dla niej wiersze przysłoniła mu świat zielenią oczu kochała go za wszystkie granatowe noce i dni w błękitach które ubierała dla niego jak sukienki teraz gotuje pierze sprząta drepcze w przydeptanych kapciach nadal go kocha na swój sposób choć on nie pisze już dla niej i ma pretensje że ona go nie rozumie

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak


49 GLOBALNE OCIEPLENIE te parę kwiatków i nieśmiały uśmiech składam na twe ręce ogłaszam globalne ocieplenie stosunków ciepłem twych dłoni ogrzany rozkwitam uczuciem ciepłym spojrzeniem roztapiam śniegi śniegi milczenia lody rozłąki

PRZEBUDZENIE

© Piotr Konczak

Przebudzenie  
Przebudzenie  
Advertisement