Issuu on Google+

222

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


223

12 เสียงปนราวกับประทัดตรุษจีน จากเบื้องหนาสงบลงแลว เสียงปาแตก ตนไมลมก็ หางไกลออกไปเปนลําดับ จนกระทั่งในที่สุดทุกสิ่งทุกอยางก็ตกอยูในความสงบเงียบเหมือนเดิม ไม มีวี่แวววาโขลงชางปาจะเตลิดผานมาทางดานของรพินทร ทุกคนหันมามองดูกัน แลวคอยๆ เคลื่อนออกจากที่กําบังเขามารวมกลุม “คุณชายกับพวกนั้นคงจะยิงไลแตกกระจายไปทางอื่นหมดแลวครับ” พรานใหญพดู เบาๆ ไชยยันตกับดารินยังอยูในอารมณตนื่ เตนมองเห็นไดถนัด โดยเฉพาะ อยางยิ่ง ม.ร.ว.หญิงคนสวย หลอนไมมีไรเฟลถือติดมืออยูดวย นอกจากปนสั้นขางเอวเทานัน้ และ เดี๋ยวนีห้ ลอนเริ่มรูสึกตัวในคําเตือนของจอมพรานแลว ในกรณีที่เขาพร่ําพูดไวนักหนาวา นอกจาก ภายในบริเวณที่ตั้งแคมปแลว ทุกฝกา วไมวาจะยางไปไหน ไมควรจะใหไรเฟลหางมือ หลอนนึก วาดภาพไมถูกเหมือนกันวา ถาชางโขลงยกขบวนผานมาทางดานนีห้ ลอนจะทํายังไง “เอ...ไปยังไงมายังไงกันนี่?” ไชยยันตพูดยิม้ จืดๆ ประหมาตอเหตุการณยิ่งเสียกวาตอนที่ถูกวัวแดงไลเสียอีก “พวกเราอาศัยทางของมันเดินไปครับ ผมเขาใจวาคณะของคุณชายคงจะเดินสวนกับ โขลงของมันอยางจัง เพราะตางฝายตางเดินเงียบๆ และระยะที่ประจันหนากันก็คงจะใกลจวนตัว เต็มที เพราะดานมันโคงสูงต่ําเปนลอน ไมสามารถจะมองเห็นขางหนาไดไกล” รพินทรบอกความเห็นตามคาดคะเน “ไมรูวาพวกเราเปนยังไงกันบางหรือเปลา เสียงยิงกันยังกับจะถลมปา” ดารินบนอยางวิตกกังวล หนาของหลอนซีด มือเทาเย็นไปหมด “คงไมมีใครเปนอะไรหรอกครับ เสียงปนแสดงวามีการยิงปะทะไวอยางแนนหนา เหลือเกิน พวกมันคงแตกกระจายกันออกไปกอนที่จะบุกเขามาถึงตัว” “ผมวาเราสงสัญญาณเรียกใหพวกนั้นรูตวั ดีกวา วาเราตามมาขางหลังหางกันเพียงแคนี้ เอง เขาจะไดรอ” ไชยยันตวา “ก็ดีเหมือนกันครับ” รพินทรเห็นดวย หันมาทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน บอกวา “คุณหญิงครับ ขอแรงนิด ยิงปนสั้นของคุณหญิงสักสามนัดยิงขึ้นฟา เวนระยะเปนชวงให ไดจังหวะกันนะครับ อยายิงติดกันเกินไป” หญิงสาว ชักปนออกจากซองดานขาวเอง ชูขึ้นเหนือศีรษะแลวเหนี่ยวไก เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ออกไปเปนจังหวะสามนัด เสียงของมันสะทานกองไปทั้งหุบเขา ตามคําสั่งของเขา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


224 เพียงอึดใจเดียว ก็มีเสียงปนจากเบื้องหนาดังกังวานขึ้นสามนัดเชนกัน เปนการตอบรับ รพินทรยิ้มออกมาเล็กนอย “เอาละครับ เขารูตัวแลววาเรากําลังตามมา ปานนี้คงจะหยุดรอ เรารีบไปเถอะ” ทั้งหมดเริ่มเดินรุดหนาตอไปอยางเรงรีบ เต็มไปดวยความรอนใจประมาณ 10 นาที หลังจากนัน้ ก็มีเสียงกูโหวกเหวกสวนทางมา และอึดใจเดียวทุกคนก็เห็นเกิด พรานพื้นเมืองของ รพินทรถือปนเดินอาวตรงเขามาดวยหนาตาตื่น ยังไมทนั จะถึงตัวก็ตะโกนบอกมาวา “สวนกับชางครับ ทั้งโขลงเลย” รพินทร ไชยยันต ดาริน ก็ปราดตรงเขาไปหาเกิดโดยเร็ว ภายหลังจากการซักถามก็ได ความตรงตามที่พรานใหญเขาใจไวแตแรกไมมีผิด ขบวนของ ม.ร.ว.เชษฐาซึ่งกําลังเดินลงมาจาก เนินลาดชันตอนหนึ่ง ก็ประจันหนากับโขลงชางประมาณ 20 กวาตัว กําลังจะเดินไตเนินสวนขึ้นมา ระยะทีพ่ บกันหางเพียง 50 เมตรเทานั้น จันผูเดินนําขบวนไปเบื้องหนา ไดยิงขึ้นฟาเปนการไล แต โขลงของมันทั้งหมดนําขบวนโดยเจาสีดอตัวมหึมากลับพยายามจะสวนบุกขึน้ มาใหได ม.ร.ว. เชษฐาจึงสั่งใหยิงปะทะไว โชคดีเหลือเกินที่การประจันหนาเกิดขึ้นบนหนทางที่ฝา ยคนอยูบนทีส่ ูง ชันกวา อํานาจการยิงจึงสามารถสกัดกั้นไวไดทัน แตถงึ กระนั้นก็หวุดหวิดจวนเจียนจะถึงตัวทีเดียว เกิดรายงานวาเจาตัวจาโขลงถูกระดมยิงลมลง เมื่อมันวิ่งเขามาใกลเกวียนของเชษฐาเพียง ไมกี่วาเทานั้น สวนลูกโขลงแตกกระจายลงปาขางทางเจ็บไปหลายตัว ขณะนี้ขบวนเกวียนยังคงหยุด กันอยูที่เดิม เพราะไดยินเสียงปนยิงเรียกมาจากฝายของรพินทร เชษฐาจึงใหเกิดรีบยอนกลับมารับ รพินทรเดินเรงฝเทาขึ้นอีก เขาฟงการบอกเลาของเกิดและซักถามไปพลาง โดยไมให เสียเวลา ตอจากนั้นอีกครูเดียวพวกที่เดินตามมาเบื้องหลังก็มาถึง ขบวนเกวียนที่ลว งหนามากอน ของเชษฐา ซึง่ ในขณะนี้รวมขบวนกันหยุดรอ ตางฝายตางซักถามกันแซดในเหตุการณที่เกิดขึ้น ม.ร.ว.เชษฐายืนอยูกับพืน้ ในมือถือดับเบิลไรเฟล .600 ไนโตรเอกซเปรส สีหนาของราชสกุลหนุม สอแววตืน่ เตนเล็กนอย มีแงซายยืนอยูขางๆ บนทางลาดต่ําไปเล็กนอย ภูเขายอมๆ ลูกหนึ่งกองขวางอยูที่นนั่ มันคือพลายสีดอตัว มหึมานอนฟุบอยูในทาหมอบ เลือดยังคงไหลรินไมขาดสายออกมาจากแผลถูกยิงเกือบทั้งตัว แต แผลฉกรรจที่สุด คือแผลที่เนินน้ําเตาของกระสุนขนาด .600 จากดับเบิล้ ไรเฟลของเชษฐา “เปนยังไง เรายังไมทันจะลามันเลย มันจะขยี้เราเขาใหเสียกอนแลว” เชษฐาเอยขึ้นบนหัวเราะ ขณะที่รพินทรมาหยุดยืนพิจารณาดูซากชางอยูใกลๆ โดยมีไชย ยันต ดาริน และพวกที่ตามมาสมทบทีหลังมุงอยูดวย “ผมนึกแลวตอนที่ไดยนิ เสียงปน ผมตามหลังคุณชายมาหางไมถึง 2 กิโล ใจหายหมด” พรานใหญพดู เบาๆ ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหนาแลวถอนในเฮือก โคลงศีรษะชาๆ “จันกับเกิด ขวัญดีเหลือเกิน สมแลวที่เปนลูกศิษยของคุณ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


225 เชษฐากลาวชมเชยพรานพืน้ เมืองของเขายิม้ ๆ “ระยะมันจวนตัวกะทันหันเหลือเกิน ผมเองขณะนั้นตะลึงไปหมดเพราะไมทันรูตวั คาด ฝนมากอน จันกับเกิดสงเสียงตะโกนไลมนั พอมันวิ่งเขาใสทั้งโขลงก็ยังอุตสาหยิงขึน้ ฟาใหโอกาส มันเสียอีก แตแหม! ไมไหวเลยนี่ ไอพวกนักเลงโตงากุดพวกนี้ มันเจตนาจะยกโขลงเขามาเหยียบเรา จริงๆ อีตอนนี้เองที่เราซัดกันหูดับตับไหม ไมรใู ครเปนใคร ทีแรกผมนึกวาโขลงไอแหวงอยางคุณ วาเสียอีก แตจนั กับเกิดบอกวาไมใช” “ผมสงสัยวา จะเปนโขลงเดียวกันกับทีเ่ ราไดยนิ เสียงเมื่อคืนวานซืน ตอนที่ผมกับคุณชาย ไปดักยิงไอกดุ อยูดวยกันนั่นแหละครับ มันจะบายหนาออกทุง เราบังเอิญเดินสวนมันพอดี ลง ประจันหนากันในระยะจวนตัวอยางนี้มันก็บุกเขาใสแนๆ ทางของมันเสียดวย” จอมพรานพิจารณาดูรอยบาดแผลจากกระสุนขนาด .600 อยางสนใจอีกครั้ง แลวเงยหนา ขึ้นยิ้มกับเชษฐาพึมพําเบาๆ “คุณชายยิงแมนเหลือเกินครับ เขาเนินน้ําเตาพอดี” “ปูโธ!” ม.ร.ว.เชษฐารองออกมา พรอมกับหัวเราะลั่น “บอกตามตรง ผมนะมือเย็นตีนเย็นหมดแลว มารูสึกตัวเอาครั้งสุดทายมันวิ่งเขามาหางไม เกิน 10 วา แงซายเปนคนตะโกนเตือนสติผมนั่นแหละผมจึงไดกดตูมออกไป งวงมันเกือบจะถึงตัว ผมแลวดวยซ้ําขณะทีย่ ิง จนกระทั่งเดีย๋ วนีผ้ มยังนึกไมออกเลยวา ปนกระบอกนี้มนั ขึ้นมาอยูในมือ ของผมตั้งแตเมื่อไหร แงซายเพิ่งจะบอกผมเมื่อตะกีน้ ี้เองวา เขาเปนคนหยิงสงใหผม นับตั้งแตเขา เห็นมันวิ่งรี่เขามา ถาไมไดเกิด จัน แลวก็แงซาย ที่แตละคนลวนสติดีกนั ทั้งนั้น ป���านนี้ขบวนของเรา ทั้งหมดก็คงแหลกไปแลว” “เสียดายเหลือเกิน ที่ผมไมมโี อกาสไดเห็นพิษสงของ .600 ไนโตรเอกซเปรส กระบอกนี้ ที่คุณชายยิง” พรานใหญพดู ตามความรูสึกแทจริง เขาไปพิจารณารอยกระสุนอีกครั้งอยางสนใจเปน พิเศษ แลวหันไปมองดูตัวปนที่เชษฐาถืออยูในมือ “ปฏิบัติการของมันเปนยังไงบางครับ?” “โอย! ผมบอกแลววาผมกําลังตกใจ อกสั่นขวัญแขวนไปหมด มีโอกาสยิงมันดวยปน กระบอกนีเ้ พียงนัดเดียวเทานัน้ และก็เปนการยิงอยางเผาขนเพราะขวนตัว พอลํากลองยกมันก็ตมู ออกไปก็เห็นมันทรุดฮวบลงทันที ผมเองก็ยังไมรูเหมือนกันวาอานุภาพของมันจะศักดิ์สิทธิ์สัก ขนาดไหน เพราะบังเอิญเพียงนัดแรกทีย่ ิงก็เขาที่สําคัญเหลือเกิน อยาวาแต .600 กระบอกนี้เลย ตอ ใหไรเฟลขนาดเล็กกวานี้มาก ลงถาเจาะเนินน้ําเตาก็ตองทรุดทั้งนั้น และนี่กเ็ ปนครัง้ แรกของผมที่มี โอกาสใชปน กระบอกนีย้ ิงสัตว นอกจากการซอมยิงเปา ถาเราอยากจะเห็นอานุภาพของมันจริงๆ ตองทดลองยิงในระยะหางหนอย และเปาหมาย อยาใหถูกจุดสําคัญนัก เปนตนวากลางลําตัวหรือ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


226 สะบัก แลวก็ดูผลวาชางมันจะสะเทือนสักแคไหน นั่นแหละเราถึงประมาณ ‘น็อก ดาวน เพาเวอร’ ของมันไดถูกตอง เอาไวใหเราตามลาโขลงไอแหวงตามแผนเดิมของคุณเสียกอน บางทีเราจะได ทดลองอีกครั้ง” หัวหนาคณะเดินทางบอกกับเขาโดยเปดเผย ทั้งสองฝายซักถามถึงพฤติการณที่เกิดขึน้ ในระหวางชางโขลงยกขบวนเขาใสอีกครู พอ คลายความตื่นเตนกันลงบางแลว ไชยยันตก็เขาตบไหลเชษฐาพูดสัพยอก “แกเดินลวงหนาฉันไป ชนิดไมเปดโอกาสใหฉันตามทันนะเชษฐา ฉันยิงหมูปาแกเลน กวางเขาใหกอนแลว ฉันรบกับหมีแกก็คว่าํ วัวแดงตัดหนาฉันไปอีก มิหนําซ้ํายังซัดไอกุดไดถึงสอง นัด ทีนี้พอฉันทําคะแนนเรื่องวัวแดงไดทัน แกก็กระโดขามขึ้นไปลอชางเขาเลย เด็ดจริง!” ทั้งหมดพากันหัวเราะอยางครึกครื้น เหตุการณอนั ตืน่ เตนใจหายใจคว่ําที่ตางเผชิญมา กลายเปนเรื่องสนุกสนานออกรสชาติยิ่ง “เออ วายังไง เรื่องวัวแดง?” เชษฐาเพิ่งจะนึกขึ้นมาได เพราะไชยยันตเอยขึ้นหันมาถามอยางกระตือรือรน “ไดไหม? ตอนที่ฉันผละแยกจากแกและรพินทรเดินหางมาไดสัก 20 นาที ก็ไดยินเสียง ปนอยางละนัด ครั้งแรกสองนัดติดตอกัน เวนมาอีกสัก 4 นาทีก็ไดยนิ รัวถี่ยิบกันทีเดียว ชักเอะใจ เหมือนกัน จะยอนกลับไปดูแลว พอดีเกิดกับจันบอกวาไมตองหวง สันนิษฐานวาคุณรพินทรกับเส ยคงจะไดโอกาสหมายยิงชนิดถลมลงทั้งฝูงเลย ฉันเลยหมดกังวล เพราะถือวารพินทรไปดวย ได ความวายังไงมัง่ ละ มัวแตตื่นเตนกันเรื่องชางเลยลืมถามถึงดานแก” รพินทรอมยิ้ม ไชยยันตกับดารินมองดูหนากันแลวหัวเราะกากออกมางอหาย เมื่อนึกถึง เหตุการณฉุกละหุกตอนวัวไล แลวทั้งสองก็ทําหนาที่บรรยายให ม.ร.ว.เชษฐาฟงอยางละเอียด ไชยยันตหนั กนกางเกงที่ถกู วัวเจากรรมขวิดจนฉีกขาด ออกไปใหเพื่อนดูในตอนทาย ประกอบการเลา เชษฐาหัวเราะจนตัวงอดวยความขบขัน สวนจอมพรานวางสีหนาเรียบๆ เปนปกติ คณะนายจางทัง้ สองของเขาเห็นเรื่องที่เสี่ยงชีวิตหวุดหวิดจวนเจียนที่ผา นมา อัน เนื่องมาจากความหละหลวมประมาทเปนเรื่องตลกขบขันไปเสียหมด “พรานใหญของเราก็วิ่งแจนเหมือนกัน วิ่งเร็วกวาไชยยันตเสียอีก เสียดายที่พใี่ หญไมได เห็นตอนนั้น” ม.ร.ว.หญิงดาริน พูดพลางหัวเราะพลาง หลอนหัวเราะจนหนาแดงก่ํา การเดินทางวันนี้คณะนายจางของเขาสัมผัสกับรสชาติที่ถึงอกถึงใจยิ่ง รพินทรไมได กลาวอะไรอีกทั้งสิ้น ใหคณะนายจางพักผอนสนทนากันอยางสนุกสนาน อีกครูหนึ่งก็เตือนใหออก เดินทางตอ เพราะมืดลงทุกขณะแลว บรรยากาศของขบวนเกวียนเริม่ อบอุนขึ้นอีกครั้ง เมื่อทั้งสอง ฝายตามมาทันกันและมีพรานใหญนําขบวนตามเดิม [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


227 ม.ร.ว.หญิงดาริน ไมลืมถายภาพชางตัวนัน้ ไวหลายภาพ กอนที่ขบวนเกวียนทั้งหมด จะ เดินแอบชิดขางทาง หลีกซากของมันที่นอนขวางทะมึนราวกับภูเขาเลากาอยูกลางดานเลยผานไป อากาศในหุบเขาขมุกขมัวลงทุกขณะ มิหนําซ้ํายังมีฝนปรอยหยิมๆ เริ่มเย็นเยือกลงเปน ลําดับ ในการเดินครั้งนี้คณะนายจางของเขาทั้งสามคนไมมีใครนั่งไปบนเกวียนเลย ตางลงมาเดิน เคียงคูกับเขาทัง้ สามคน และสนทนากันไปอยางครื้นเครงตลอดทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน ไมลืมมีไร เฟล .270 ของหลอนถือติดมืออยูดวย หลอนไมกลาชะลาใจอีกแลวเพราะเหตุฉกุ เฉินที่เกิดขึ้น เปน บทเรียนใหเห็นถึงสองครั้งติดๆ กัน เชษฐายังคงคุยกับรพินทรถึงเรื่องโขลงชางที่ประจันหนากัน ถามพรานใหญดว ยความ สงสัยวา ทั้งโขลงอันดุรายของมัน เขาสังเกตไมเห็นมีชางงาเลยสักตัว ลวนเปนสีดอทั้งนั้น ซึ่งจอม พรานก็อธิบายใหทราบวา ชางโขลงที่เพนพานอยูใ นปานี้ สวนมากลวนเปนชางสีดอที่ไมมีงาทั้งสิ้น ถาจะมีชางงาอยูบางก็เปนโขลงของไอแหวง อันเปนโขลงรายกาจเปนพิเศษเทานั้น เพราะตามปกติ แลว ถาปรากฏวามีชางงาแมแตเพียงตัวเดียวหลงอยูในโขลงใด เปนตองถูกพรานพืน้ เมืองตามลาเอา งาจนไมมีเหลือ พวกพรานพืน้ เมืองไมกลาที่จะตามพิชติ ก็แตเฉพาะโขลงของไอแหวงเทานั้น “พรานปาหลายคนแลวครับ ที่พยายามจะตามโขลงไอแหวง แตถูกขยี้เสียทุกรายไปจนไม มีใครกลา” รพินทรบอก “ทําไมหรือ? หรือวามือพรานพวกนั้นไมถึง?” เชษฐาถามอยางสงสัย พรานใหญหวั เราะเบาๆ “มันพูดยากครับ พวกพรานพื้นเมืองจะวามือไมถึงก็ไมได แตละคนเกงๆ กันทั้งนั้น แตที่ ทําไมสําเร็จและตองเสียทาถูกขยี้แหลกไป ผมคิดวาเปนเพราะความดุรายและฉลาดเยีย่ มของโขลงนี้ มากกวา พอพรานเขาไปยิงมัน แทนที่มนั จะหนีเหมือนโขลงอื่นๆ มันกลับชวยกันดาหนาเขาใสรมุ กันเขามาทั้งโขลงทีเดียว โดยไมมกี ารถอย พวกพรานพื้นเมืองสวนมากก็ใชปน แกป หรือมายก็ปน ร.ศ.รุนเกา และไปกันอยางมากก็แคสามคน กําลังคนนอยอยางหนึ่ง ปนที่ดอยอานุภาพอีกอยางหนึง่ ทําใหปะทะหนามันไวไมอยู ถึงตายกันเสมอ แตถาปนของเราดี และรูห ลักปลอดภัยเพียงพอในที่จะ เขาลามันก็ไมมีอะไรตองวิตกนัก” “ปนแกปหรือปน ร.ศ.ที่พวกพรานปาใช มันจะไปลมชางไดยังไง?” ไชยยันตถามมาบาง “สวนมาก พรานปาจะเขาไปยิงชางในระยะประชิดตัวเลยครับ พูดแลวไมนาเชื่อ บางคน ยิงหางเพียงแค 10 วาเทานัน้ ทีนี้ถายิงกันในระยะใกลๆ แมปนจะหยอนอานุภาพไปบางก็พอจะ ไดผลถาเขาที่สําคัญ ผมเองถาไมจวนตัวก็ไมเคยหาญเขาไปยิงชางในระยะที่ใกลกวา 30 เมตรเลย พวกพรานพื้นเมืองเขากลากันมากทีเดียวครับ แลวก็กระเดียดไปในทางเชื่อมั่นไสยศาสตรเวทมนตร [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


228 คาถา ถึงไดตายกันบอย เพราะในระยะประชิดตัวแคนนั้ ถานัดแรกชางไมลม พรานก็เละไมมีชนิ้ ดี ชางมันก็เปนบางโขลงบางตัวเหมือนกันครับที่จะดุรายเปนพิเศษ สวนมากถาถูกเจ็บก็มกั จะหนี อยางโขลงที่ปะทะกับคุณชายเมื่อตะกี้นี้ แตบางโขลงยิ่งเจ็บ ยิ่งบาเลือด มันขึ้นอยูก ับตัวจาโขลงเปน สําคัญ สําหรับไอแหวงไมตองพูดถึง นิสัยของมันชอบรังควานอยูก อนแลวเปนประจํา” “คุณเองเคยตามมันมากอนหรือเปลา?” “ยังไมเคยเจอกันจังหนาสักทีครับ มันเคยมารื้อแคมปผมครั้งหนึ่ง ระหวางที่ผมทิ้งแคมป ออกสํารวจสัตว ผมออกตามมันไมทัน ไอครั้นจะตั้งหนาตั้งตาตามมันจริงๆ ผมก็ติดงานไมมีเวลา วางพอ คิดอยูก อนเหมือนกันวาโอกาสเหมาะๆ ใหวางสักนิดจะลองตามมันใหจริงจังดูสักครั้ง ผม กะลมไอแหวงใหไดตัวเดียวเทานั้น โขลงของมันก็จะหมดฤทธิ์ไปเอง พวกบานปาจะไดนอนตา หลับลงบาง เพราะตลอดระยะ 2 ปที่แลวมานี่ ผมไดรับการรองทุกขจากพวกบานปาอยูเปนประจํา” ไชยยันตเบปาก หันไปมองเชษฐา “แลวคุณคิดวามือขนาดผมกับเชษฐา พอจะตามหลังคุณไปรบกับโขลงไอแหวงไหว เหรอ?” พรานใหญหัวเราะ “สบายเลยครับ กําลังใจเปนพื้นฐานขั้นแรก อาวุธดีเปนสวนประกอบที่สอง ทั้งคุณชาย และคุณไชยยันตก็มีอยูพ รอมแลวชนิดไมตองหวง” “เอะ! ไมเห็นเอยถึงฉันบางเลยนี่ หรือวาเห็นฉันไมมีความหมาย” หญิงสาวลอยหนา สอดขึ้นเปรยๆ “สําหรับคุณหญิง ไมตองพูดถึงหรอกครับ พิเศษเหนือกวาทุกคน” รพินทรตอบหนาตาเฉย “คุณชายกับคุณไชยยันตรวมกันเขาสองคน ก็ยังไมไดครึ่ง โธ...มือขนาดลมหมีโคเดี้ยก หรือควายปาแอฟริกากันมาแลว” “ดีละ” เสียงหลอนครางออกมาเบาๆ อยางหมายมัน่ ปนมือ ปรายหางตาแวบไปทางพรานใหญ ยิ้มดุๆ “ถาโชคดีไมตองพึ่งหมอ หรือวิทยาการทางแพทยบางก็แลวไป ขอใหหลีกเลี่ยงเข็มฉีดยา จากแพทยหญิงดาริน วราฤทธิ์ใหพนก็แลวกัน” เชษฐากับไชยยันตหวั เราะ แตรพินทรเพียงยิ้มๆ ไมไดตอบอะไรทั้งสิ้น เขาไมตองการตอ ลอตอเถียงหรือยั่วเยาใดๆ กับราชสกุลสาวตอหนาพี่ชายของหลอน เพราะรูสึกวามันไมเปนการ สมควร

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


229 พอมืดสนิท ขบวนเกวียนก็ตดั ทางแยกลงจากดานชางเขาสูเชิงผาตอนหนึ่ง เปนบริเวณที่ ราบโลงเตียน พรานใหญสั่งใหปลดเกวียนและสรางแคมปขึ้นที่นั่น พรอมทั้งใหลงมือหุงหาอาหาร “ตรงนี้แหละครับ ที่คุณชายอนุชาในนามของชด ประชากรมาปลดเกวียนพัก และไดพบ กับผมเปนครั้งสุดทายเมื่อปกลายนี”้ รพินทรบุยปากไปที่โขดหินกอนใหญใตรม เงาของตนหลุมพอ ซึ่งขณะนีพ้ วกลูกหาบ กําลังจัดการกระโจมสําหรับคณะนายจางอยู เชษฐา ดาริน และไชยยันต พากันนิ่งงันเงียบไปในทันที ความสนุกสนานบันเทิงใจกลาย มาเปนความซึมเศรากังวล โดยเฉพาะอยางยิ่งสําหรับดาริน น้ําตาของหลอนคลอเมื่อมองเหมอไปยัง โขดหินกอนนัน้ “พรานพื้นเมืองของพี่กลางที่ชื่อหนานอิน เทาที่คุณรูจักเปนคนยังไง?” หลอนถามขึ้นแผวเบา น้ําเสียงสั่นเครือ “เปนคนอายุประมาณปลาย 50 ฝมือในการลาสัตวและเดินปาเยีย่ มทีเดียวครับ” “ฉันหมายถึงอุปนิสัยใจคอ โดยเฉพาะอยางยิ่งความซื่อสัตยของเขา” “ก็...เทาที่ผมเห็นมา หนานอินพอจะไววางใจไดในเรือ่ งนั้น แกเปนคนซื่อสัตยกตัญู รูคุณ มีความกลาหาญเด็ดเดี่ยว และรูสึกวาจะจงรักภักดีตอคุณชายอนุชามากทีเดียว แตผมไมทราบ ประวัตวิ าหนานอินกับคุณชายอนุชาไปพบปะคบหาสมาคม จนกระทัง่ เกิดความรูสึกซาบซึ้งตอกัน ตั้งแตเมื่อไหร และโดยวิธีใด” “เราออกเดินทางตามหลังเขาเปนเวลาถึงหนึ่งป” ม.ร.ว.เชษฐาพึมพําออกมาเศราๆ อยางปราศจากความหมาย “แตฉันเชื่อเหลือเกินนะ” ไชยยันตเอยขึน้ ดวยเสียงจริงจังหนักแนน “คลายๆ จะมีอะไรมาบอกใหฉันมั่นใจงั้นแหละวา อนุชายังมีชีวิตอยูแ ละเราจะตองตาม เขาพบ” จอมพรานอธิบายใหคณะนายจางของเขาทราบวาตําแหนงที่ตั้งแคมป เปนบริเวณที่ราบ สูงตอนหนึ่งในระหวางสวนลาดเชิงเขาสองลูกมาบรรจบกัน ไมมีธารน้าํ ไหลผานบริเวณนี้อันผิดกับ เมื่อคราวตั้งแคมปที่เขาโลน คงมีแตบริเวณแองหรืออยางที่ชาวบานปาเรียกวา ‘พุ’ แหงหนึ่ง อยูต ่ํา กวาระดับที่ตั้งแคมปลงไปประมาณ 100 เมตร แองนั้นจะมีตาน้ําซึมขังไวสําหรับพวกสัตวหรือพวก เดินปาไดใชอาศัยดื่มกินอยูตลอดทั้งป มีเนือ้ ที่กวางประมาณ 1 ไร ในหนาแลงอันเปนฤดูกันดารน้าํ สวนที่ขังน้ําลึกที่สุดจะมีระดับแคหวั เขาเทานั้น ทีนยี้ อมอัตคัดน้ํากวาเขาโลน ซึ่งมีลําธารไหลผาน อยางไรก็ตาม น้ําในแองก็มีพอที่จะใหลกู หาบขนขึ้นมาเตรียมสํารองใชอาบสําหรับคณะนายจางได บางแมจะไมสมบูรณนัก”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


230 “นี่มันมืดสนิทเสียแลวเลยทําใหมองอะไรไมเห็น พรุงนี้เชาผมจะพาไปดูแองน้ําขางลางนี่ ชัยภูมิมนั ไมเลวเลย ปะเหมาะไมตองไปเดินทางไกล เราอาจไดยิงกระทิงที่แองน้ําใกลๆ แคมปของ เรานี่ก็ได” ไชยยันตสูบลมหายใจลึก แลวกวาดสายตาไปยังความมืดทึบรอบดาน “รูสึกวาบรรยากาศมันอับๆ ทึบๆ ยังไงพิกลนะ ที่นไี่ มสบายเหมือนตอนที่เราพักอยูทเี่ ขา โลนเลย” “บรรยากาศในหุบเขาลึกมันเปนอยางนี้แหละครับ เขาโลนเปนทุงโลงจึงสบายกวา บริเวณหุบเขาบางตอนเราจะพักกันไมไดเลยเพราะกลิ่นใบไมแหง ทีห่ ลนลงทับถมกันอยูตามพืน้ ดิน บางชนิดนี้ ทําใหหายใจไมสะดวกตะครั่นตะครออยางไรพิกล จิตใจก็พลอยไมปกติไปดวย โดยเฉพาะอยางยิ่งสําหรับคนที่ไมเคยชินมากอน ดีไมดีพาลเปนไขไปเลย” ทุกสิ่งทุกอยางกวาจะเรียบรอย ก็เปนเวลาประมาณ 2 ทุมเศษ กอนเวลาอาหารเล็กนอย รพินทรก็โผลเขามาในกระโจมพัก มือถือขวดเหลาขาว 40 ดีกรี แตบรรจุน้ําที่มีสีแดงคล้ําขุนขนมา ดวยขวดหนึ่ง เขาเดินตรงไปที่ไชยยันตผูบัดนี้กําลังนอนแผหลาอยูบนเตียงสนามอยางหมดเรี่ยว หมดแรง เพราะการเดินหนักมาทั้งวัน จัดแจงเปดขวดออกรินใส แลวเอื้อมมือไปเขยาปลุกอดีตนาย พันตรีทหารปนใหญ พรอมทั้งสงไปใหบอกยิ้มๆ วา “นี่ไงละครับ ยาแกเมื่อยอยางที่ผมบอกไว ทานเสียกอนเวลาอาหารก็ยิ่งดีทําใหเจริญ อาหาร รับรองวาคืนนี้คณ ุ ไชยยันตหลับสบาย พรุงนี้หายเมื่อยเปนปลิดทิ้ง” ไชยยันตรับมาดม ทําจมูกฟุดฟดแลวเงยหนาขึ้นมองดูพรานใหญอยางงงๆ เชษฐากับดา รินพากันหันมาจองอยางสงสัย “เอะ! กลิ่นคลายๆ เหลาโรงแฮะ ผสมอะไรนี่?” รพินทรหัวเราะ พยักหนา “ทานเสียกอนเถิดครับ แลวผมจะบอกให” “อืม เอาก็เอา” ไชยยันตครางปนหัวเราะ พยักหนาอยางวางายแลวยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด สีหนาเฉยๆ ไมรูสึกอะไรเลย “เปนยังไงครับ?” “ก็ดีนี่ รูสึกจะเปนเหลาโรงธรรมดีนี่เอง ผสมอะไรบางนิดหนอย รสฝาดๆ แตก็ไมถึงกับ กินยากอะไรนัก ใหกินสักขวดก็ยังไหว” “ก็เหลาโรง 40 ดีกรีธรรมดานี่แหละครับ แตตัวยาที่ผสมก็คือ...” พรานใหญหัวเราะอีกครั้ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


231 “เลือดคางสดๆ ครับ พอยิงตูมกลิ้งลงมาจากยอดไม ก็เชือดคอรองเลือดใสถวย แลวเท ผสมลงไปในเหลา เขยาๆ ใหเขากัน วิธีทํางายนิดเดียว กินเปนยาแกเมื่อยขบและบํารุงกําลังไดชะงัด นัก” ไช���ยันตกะพริบตาปริบๆ หนาตื่น สวน ม.ร.ว.หญิงดาริน รองลั่นมา “ยี้! อะไรกันนี่ ยาบาอะไรกันเอาเลือดคางสดๆ ผสมกับเหลาโรง อวก! ...ไชยยันตเธอกิน เขาไปไดยังไงกันนะ” ตรงกันขามกับ ม.ร.ว.เชษฐาผูเปนพี่ชาย พอไดยนิ วาเลือดคางผสมเหลา ก็เทบรั่นดีในแกว ที่ถืออยูทิ้งกระโดดเขามาอยางกระหาย รองออกมาเร็วปรือ๋ “วิเศษจริง รพินทรใหผมมั่งซิ บะ! ไมยอกบอกแตแรก” รพินทรหันไปรินใหเชษฐา ซึ่งยกดื่มอยางแชมชื่นพออกพอใจ แสดงวาเคยรูสรรพคุณดี มากอนแลว ในขณะทีน่ องสาวคนสวยรองเอ็ดตะโรลั่นเต็นททําทาผะอืดผะอม เชษฐาหัวเราะหันมา บอกวา “นี่แหละเขาวาไมรูอะไร เลือดคางผสมเหลาโรงเปนยาวิเศษนัก พี่เคยลองมาแลว ศักดิ์สิทธิ์เชื่อถือไดเลย เขาปาทุกครั้งไมเคยพลาด บอกใหพรานเขาทําใหทุกที มาคราวนี้ลืมเสียอยาง สนิท ไมนึกวาคุณรพินทรจะเตรียมไวให ดีแท! ไมเพียงแตแกเมื่อยเทานั้น ยังแกหนาวเปนปลิดทิ้ง ทีเดียว” “ตําราของเภสัชกรคนใดไมทราบ?” นองสาวรองถามมาอยางไมศรัทธา หอไหลเบปาก มีอาการเหมือนจะอาเจียน “เถอะนา เราไมรูอะไรก็เฉยๆ เถอะ วาแตจะลองดูมั่งไหมละ” พี่ชายพูดยิ้มๆ พยักหนากับพรานใหญสงแกวไปขออีกพรอมกับไชยยันต “อวก! เอาเหอะ เชิญพี่ใหญกบั ไชยยันตตามสบาย ดูซ.ิ ..ดูก ินกันเขาไปได” แลวหญิงสาวก็สะบัดหนาหันหลังใหเสีย สามชายพากันหัวเราะ ไชยยันตหนั ไปทาง เชษฐา “เอ...นี่แกก็รูจกั ‘ยาแกเมื่อย’ ขนานนี้เหมือนกันหรือ” “ปาดโธ ทําไมจะไมรูจกั นักเดินปาคนไหนไมรูจักยาวิเศษขนานนีก้ ็อยามาเปนนักเดินปา เลย ฉันกินเปนครั้งแรกที่ปาชุมพร ขนาดอยูในเมืองยังตองสั่งใหเขาสงไปใหเลย” “อือม ถางั้นฉันก็ยังโงอยูมากซินะ วาแตคณ ุ รพินทรยิงคางตอนไหน ไมไดยนิ เสียงปนสัก นัด” “ผมทําเอาไวตงั้ แตวานซืนตอนที่เรายังอยูเ ขาโลนแลวละครับ ตามปกติก็ตองมีไวเปน ประจําเสมอ” “แปลกนะ ถาคุณไมบอกผมก็ไมรูวาเลือดคาง เพราะมันไมมีกลิ่นคาวสักนิด” ไชยยันตพูดอยางสนใจเขยาขวดพิจารณา เชษฐาตอบแทนใหวา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


232 “เลือดคางไมมีกลิ่นคาวหรอก พูดถึงเจาสัตวคางนี่มีประโยชนไมใชนอ ยทีเดียว ดีของมัน วิเศษไมใชยอย ดีสดๆ นี่แหละ อยาทําใหแตก หยอนกลืนลงไปในคอทั้งถุง ตามดวยเหลานิดหนอย ตามืดตามัวก็กลายเปนตาสวาง ดีกวายาหยอดตาเสียอีก มันสมองสดๆ ของมันก็ยอยเสียเมื่อไหร เฉาะกะโหลกออกมาใหดี มะนาวบีบ หอมซอยลงไป พริกขี้หนู เหยาะเกลือนิดหนอย โอย! หอย นางรมสูไมได” “อวก!!” ม.ร.ว.หญิงดาริน รองดังๆ มาอีก “คุณชายนีย่ อดเยีย่ มจริงๆ” รพินทรกลาวชมเชยมาปนหัวเราะ มองดูดว ยประกายเลื่อมใส “ผมนึกไมถึงกอนเลยวา คุณชายจะโชกโชนชํานาญกับวิธีการของพวกบานปามาแลวเปน อยางดี อยางนีห้ มดหวงเลยครับ” “เมื่อรักในการที่จะทองปา เราก็ควรตองรูเรือ่ งของปาไวทกุ อยาง คุณอาจดูผมผิดไปมากก็ ได รับรองวาพวกพรานปาเขากินอะไรไดผมก็กินไดทั้งนั้น และเคยกินมาแลว อึ่ง, บึ้ง, ตะกวด, กิ้งกา สารพัดละที่คนจะกินกันได อยูเมืองเราอาจกินคอรวัวซิเยร กับคารเวียร อยูปาผมก็ลอเหลาโรง กับเนื้อตะกวด มันแลวแตภูมปิ ระเทศ สิ่งแวดลอมและความจําเปน” รพินทรลุกขึ้นยืน กมศีรษะใหอยางยอมรับนับถือ อาหารมื้อค่ํานั้นผานไปดวยความราเริงแจมใสของทุกคน รพินทรอธิบายคราวๆ ให ทราบถึงแผนการลากระทิงในวันรุงขึ้น “นอกจากกระทิงแลว มีอะไรชุมบางแถวนี?้ ” เปนคําถามจากไชยยันตตามเคย “เสือดาวที่เรายังไมเคยเห็นกันมาเลย นับตัง้ แตเริ่มออกเดินทางก็พอจะไดเห็นกันบางที่นี่ แหละครับ ผมอยากจะเตือนไวลวงหนาดวยวา เวลาเดินพยายามมองสูงๆไวบางเพือ่ ความปลอดภัย ...” แลวเขาก็หันมาทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน บอกวา “สําหรับคุณหญิง ถาจะลาเกมเล็กแกเบื่อฆาเวลาในระหวางที่ผมออกไปสํารวจรอย ผมก็ มีพวกไกฟาและกระทาดงซึง่ ชุมเปนพิเศษ นกเขาเขียวก็มาก เดินใกลๆ แคมปแคนเี้ หลือหลายแลว แตอยางที่ผมบอกไวแลวนัน่ แหละ ถาจะไปก็จะตองมีคนของผมไปเปนเพื่อนดวย เกิด จัน หรือเสย คนใดคนหนึ่งก็ได” “ดีเหมือนกัน” พี่ชายวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


233 “ชักเบื่อพวกเนื้อสี่ตีนเต็มทีแลว หมูปาตัวหนึ่ง เลียงผานับสิบ กวางอีกหนึ่ง วัวแดงอีก สาม เลนเอาเอือมเนื้อไปนานทีเดียว อยากกินแกงสับนกหรือมายก็ขาวตมนกกระทา พรุงนี้นอย ออกไปหนอยซินะ เรามันถนัดเรื่องนกเรื่องหนูไมใชเหรอ” “เขาใจหลอกลอไวนี่นายพราน ที่พูดยังงี้จะกีดกันฉันไวไมใหมีโอกาสไปยิงกระทิงดวย ใชไหมละ อยาเลย ฉันตั้งใจไวแลว กระสุนที่จะลั่นนัดตอไปสําหรับฉัน ถาไมใชกระทิงก็ไมยิง คุณ เปนพรานนําทางคุณตองหาใหฉันยิงใหได มายงั้นไมยอม ไกฟา นกกระทาอะไรที่วานั่นก็ดี เหมือนกัน เราจะไดเปลี่ยนรสชาติอาหารเสียบาง แตคณ ุ ใหเด็กของคุณไปหาเถอะ ฉันนะไมไปแน พอฉันออกไปยิงนก คุณกับพี่ใหญ ไชยยันตก็ทิ้งฉันไป ปลอยใหฉนั อยูเฝาแคมปใชไหมละ ไมเอา หรอกฉันจะไปดวย” เมื่อรับประทานอาหารเสร็จเรียบรอย ดารินก็เอายาออกมาแจกสําหรับกอนนอนอันเปน กิจวัตร แตแลวหลอนก็ชะงักเสีย ไมยอมสงใหพี่ชาย ไชยยันตและรพินทร กลับรองเรียกแงซายผูยืน รับใชอยูใกลๆ ใหเอาไปกินคนเดียว “เอา! มีเราสองคนเทานั้นที่ไมไดกนิ ยาวิเศษ ‘เลือดคางกับเหลาโรง’ เพราะฉะนัน้ เราก็ ตองพึ่งยานี่ไปตามเคย พวกที่เขากินยาวิเศษแลวก็ไมตองไปแจกใหเขา” หลอนพูดหนาตาเฉย ชายหางตาคอนไปทางสามชาย แงซายหัวเราะยิงฟนรับยาไปโดยดี แงซายเปนเพียงคนเดียวของลูกหาบพื้นเมืองที่ไดรับการแจกยาทุกคืน เพราะรับใชอยูใกลชิดคณะ นายจาง และดารินสนิทสนมพอใจเปนพิเศษ เชษฐากับไชยยันตไดแตกะพริบตาปริบๆ มองหนากัน พูดอะไรไมออก สวนรพินทรอมยิ้ม ทันใดนั้นเอง กอนที่ใครจะพูดอะไรออกมาในวงสนทนาหลังอาหาร ทุกคนภายในเต็นท สะดุงขึ้นพรอมกันดวยเสียงชนิดหนึ่ง ที่ดงั แววเขามาไดยินอยางถนัด ทามกลางความเงียบสงัดของ บรรยากาศอันเปนดงทึบรอบดาน มันเปนเสียงแผดคํารามอยางดุราย ระคนไปกับความตะหนกตกใจ เสียงของการดิน้ รน ตอสูอยางชุลมุนชนิดพงไมหกั ราบ ไมมีปญหา...สัตวสองตัวกําลังฟดฟาดกันอยูอ ยางถึงเลือดถึง ชีวิต ตนเสียงคํารามชนิดนี้จะเปนอื่นไปไมได นอกจากเสือ! ทั้งสี่พรวดขึ้นยืนแทบจะเปนเวลาเดียวกัน โดยไมตองนัด เชษฐาและไชยยันตควาปนโดย สัญชาตญาณ สวนพรานใหญยังคงยืนขมวดคิ้วเงี่ยหูเหมือนจะจับเสียงใหแน เสียงนั้นยังคงดัง ติดตอกันอยูโดยไมไดยตุ ิลงโดยงาย ชัดเจนยิ่งกวาครั้งแรก เปนเสียงที่บอกถึงความเกรี้ยวกราดและ เจ็บปวด “เสือแน ฟดกับอะไรใหแลวที่แองน้ําใกลๆ เรานี่เอง !” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


234 พรานใหญพดู โดยเร็ว พรอมกับหยิบไฟฉายผลุนผลันออกมาจากกระโจม คณะนายจาง ของเขาทั้งสามต���างควาไฟฉายและปนวิ่งตามออกมาดวย เบื้องนอกอันเปนบริเวณกองไฟที่พวก ลูกหาบกอเรียงรายอยูเปนหยอมๆ พวกลูกหาบทุกคนพากันลุกขึ้นยืน หนาตาตื่นเลิกลั่กมองฝาความ มืดไปทางดานแองน้ําเปนตาเดียว เพราะตางก็ไดยินอยางถนัดชัดเจนทัว่ ทุกคน รพินทรรองสั่งใหคน เหลานั้นสงบเปนปกติภายในบริเวณแคมปพัก นอกจากพรานของเขาสามคน ซึ่งไดรับคําสั่งใหตาม เขาไปดวย แลวสาวเทาออกนอกบริเวณแคมป เดินบายหนาตามดานสัตวลงไปสูแองน้ําอันเปนทีม่ า ของเสียงในทันที เชษฐา ไชยยันตและดาริน ก็วิ่งตามหลังมาดวยติดๆ เพียงอึดใจเดียว พรานใหญเดินนํารุดไปทามกลางแสงไฟฉายขนาดแปดทอนไมต่ํากวา 4-5 อัน ที่สาดจาไปยังที่มาของเสียง ภาพที่ปรากฏทําใหทุกคนอุทานมาดวยความตืน่ เตนตกตะลึง แทบไมเชื่อสายตา ที่บริเวณพงไมเตี้ยๆ ริมแองน้ําตอนหนึ่ง รางของอะไรสองรางกําลังฟดกันติดพันชุลมุน มองเห็นในแสงไฟแตเพียงสีเหลืองสลับจุดดําเปนดวงพรอยไปทั้งตัว และสีเทามืด ทัง้ สองตอสูกัน อยูอยางดุเดือดฟดกันกลิ้งคลุกคลีอยูในพงรกใบไมขาดกระจุย ระคนไปกับเสียงขูคํารามดุราย และ เสียงหายใจหนักๆ ระยะหางออกไปประมาณ 50 เมตร รพินทรขยับปน แตแลวก็เสยปากกระบอกขึ้นเสีย คงสะกดภาพเบือ้ งหนาไวดว ยลําไฟ ฉายอยูเชนนั้นโดยไมยิง เพียงอึดใจเดียวทามกลางการจองตะลึงของทุกคน รางทั้งสองก็สงบนิ่งเปน ดุษณีนอนรวมกันอยูใ นพงไมมีการเคลื่อนไหวหรือเสียงใดๆ อีกทั้งสิ้น ทั้งหมดก็พรูกนั เขาไป ณ บัดนั้น ภาพที่ปรากฏชัดอยูกับสายตา กวางหนุม ฉกรรจตัวหนึ่งสูงใหญเกือบจะเรียกไดวานองๆ วัวแดง...นอนตายสนิท บนกิ่งเขาโงงแหลมของมัน คือรางของเจาเสือดาวขนาดเขือ่ ง เสียบติดแนน อยูตายคาที่เชนเดียวกัน...เปนภาพทีง่ ดงามที่สุดชนิดที่ยากนักใครจะมีโอกาสไดเห็นมากอน!!! รพินทรหันไปมองดูหนาเชษฐา ไชยยันต ดารินแลวยิ้ม ถามเบาๆ วา “คุณชายกับคุณไชยยันตเที่ยวปามาหลายครั้ง เคยมีโอกาสเห็นภาพงามๆ อยางนี้มากอน ไหมครับ” คณะนายจางทัง้ สามของเขา ยังคงเต็มไปดวยความตื่นเตนเหลือที่จะกลาว “โอโฮ! อะไรกันนี่ ใหตายซิ ผมแทบจะไมเชื่อสายตาเลยรพินทร” เชษฐาครางออกมาพรอมกับจุปากลั่น จองมองภาพนัน้ ตาไมกะพริบ แลวกมลงสํารวจ อยางใกลชิด “มันเกิดขึ้นไดอีทาไหนนี่?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


235 ไชยยันตรองงงๆ “มันเปนเรื่องการพลาดทาของเจาเสือดาว ที่หิวจนหนามืดตัวนี้ครับ เจากวางลงมากินน้ํา เจาเสือดักซุมอยูกอนบนกิ่งไม พอกวางกมกินน้ํามันก็โจนลงมาใส แตผากระโจนลงมาทางดานเขา กวาง เจากวางเลยสะบัดเสยขึ้นรับ นานๆ ผมถึงจะไดเห็นความยุติธรรมของกฎแหงปาอยางนี้สกั ครั้ง” “แปลวานี่ไมใชเหตุการณครั้งแรกใชไหม ที่สัตวอันเคยแตจะตกเปนเหยื่อ เลนงานเจา สัตวที่เคยแตจะพิชิตมันถึงตาย” ดารินถาม หลอนจองภาพมหัศจรรยที่ไมคาดฝนวาจะไดพบเห็นนั้นตาไมกระพริบ “ไมใชครั้งแรกหรอกครับ เคยปรากฏอยูบา งเหมือนกัน แตไมบอยนัก ในชีวิตเดินปาของ ผมกวา 15 ป เพิ่งจะไดเห็นรายนี้เปนรายที่สอง รายแรกเมื่อเกือบสิบปมาแลวทีป่ าอุทัยธานี เสือ ลายพาดกลอนตัวหนึ่งตายในลักษณะเดียวกับเจาเสือดาวตัวนี้ไมมีผิด ในขณะทีก่ ระโจนเขาตะครุบ ควายลากไมของพวกชาวบานที่เขาปลอยใหออกหากินอยูชายดง มันคงกระโจนเขาทางดานหนา ของควาย จึงถูกควายตักเขารับเสียบติดเขาอยางจังดิน้ ไมหลุด แตมนั ก็ฝงเขี้ยวฝงเล็บลงไปบนคอ ของควาย จนควายขาดใจตายพรอมๆ กับมันเหมือนกัน บาดแผลที่มันตะกุยขุดลงไปบนคอของ ควายเหวอะหวะเปนแผลยับเยินนากลัวมาก เปนการลงเขี้ยวเล็บครั้งสุดทายของมัน กอนที่มันจะ ตาย สังเกตดูทบี่ าดแผลของเจากวางตัวนี้ซคิ รับ มันนากลัวเพียงไรบาง เสือลายพาดกลอนกับควายคู นั้นเหมือนกับเจาเสือดาว และกวางคูนี้ไมมผี ิด” แลวพรานใหญก็หันไปสั่งเกิดใหขึ้นไปตามพวกลูกหาบจํานวนหนึง่ ลงมา เพื่อใหชวยกัน หามกวางกับเสือดาวขึ้นไปบนแคมป ดารินรองสั่งเกิดใหเขาไปในกระโจมพักของหลอน และนํา กลองถายรูปลงมาใหดว ย คณะนายจางทัง้ สามยังคงยืนมุงอยูที่ซากของสัตวปาคูกรณีทั้งสองอยาง สนใจยิ่ง “เจากวางตัวนี้ ตองนับวาเปนกวางขั้นวีรบุรุษของพวกกวางทั้งหลายทีเดียว” ไชยยันตวา พรอมกับหัวเราะ “แตถึงอยางไร มันก็ยังคงเปนสัตวที่มีฐานะถูกลาและถูกฆาตายอยูว ันยังค่ํา แมวามันจะ ทําใหฝายที่ลามันถึงกับชีวิตไปดวย ทําไมนะเจาเสือจะถูกกวางขวิดตายฝายเดียว ใหประวัติศาสตร ของปาจารึกไวเสียหนอยไมไดเทียวรึ” ดารินเอยมาเบาๆ เหมือนจะรําพึง “อยาใหถึงกับยังงั้นเลย โลกมันจะวิปริตไปหมด...” พี่ชายทวงนองสาวพลางยิ้ม เอื้อมมือมาลูบที่ศีรษะหญิงสาว “เอาเพียงแคกวางขวิดเสือตาย กอนที่ตวั มันเองจะตาย ก็นับวาเปนเรื่องมหัศจรรย เหลือหลาย ชนิดที่เลาใหใครฟง เขาก็แทบจะไมเชื่ออยูแ ลว ดูไวเปนตัวอยางนะ แมกระทั่งในปาใน ดง มันก็ยังอุตสาหมีเหตุการณมาสนับสนุนกฎความจริงในขอที่วา ความประมาท...คือความตาย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


236 เสือตัวนี้เมื่อมันมองเห็นกวางมันก็คงนึกยิม้ กริ่มอยูในใจ แตมันคงไมเฉลียวใจแมแตสักนิดเดียววา เหยื่ออันแสนจะโอชะและสะดวกงายดายที่สุด จะทําพิษเอามันถึงตายได” เกิดเดินกลับลงมาอีกครั้ง พรอมกับนายเมยและพวกลูกหาบ 7-8 คน มีกลองถายรูปติดมือ มาให ม.ร.ว.หญิงดารินตามคําสั่งดวย กอนที่พวกนั้นจะชวยกันขนลําเลียงซากของเจาสองสัตวขึ้น ไปบนแคมป หญิงสาวถายภาพไวหลายภาพในลักษณะเดิมของมัน “นอยนี่กแ็ กถายรูปเสียจริง พีว่ ามันจะมีประโยชนอะไร เมือ่ เรายังไมรูเลยวาจะไดกลับไป ลาง และอัดภาพพวกนี้ไดเมือ่ ไหร” เชษฐาบนอยางไมศรัทธา ซึ่งนองสาวก็ตอบวา “ก็ไมเห็นจะยุง ยากลําบาก เหลือบากวาแรงอะไรเลยนี่คะพี่ใหญ นอยตั้งใจวาจะเก็บภาพ เหตุการณในการเดินทางของเราไวทุกระยะเทาที่จะเก็บได อยางนอยที่สุดมันก็จะไดเปนพยาน หลักฐาน และอนุสรณ นอยตั้งใจไววา นอยจะฝากฟลมเหลานี้กับพวกลูกหาบที่จะแยกเดินทางกลับ ใหเขาเอาไปใหคุณอําพลจัดการลางอัดไวดูพลางๆ กอน สวนพวกเราจะไดกลับไปดูภาพเหลานี้ หรือไม ก็แลวแต” ทั้งหมดกลับมายังแคมป รพินทรสั่งใหถลกหนังกวางและเสือดาวคูนนั้ ภายในคืนนั้น สําหรับกวางหมักเกลือเปนเสบียงตอไป สวนเสือดาวใหลอกเอาไวเฉพาะหนัง ม.ร.ว.เชษฐาพอเห็น ปริมาณของเนือ้ ตางๆ อันมีอยูมากมายเกินความตองการก็เบปาก “เราจะทํากันยังไงดี เจาเนือ้ พวกนี้มันมากมายเกินไปเสียแลว เลี้ยงทหารไดทั้งกองพัน แลวเรายังมีแผนที่จะลากันตอไปอีก” “คุณชายไมตองหวงหรอกครับ เรื่องเนื้อมากมายเหลานี้มนั เปนประโยชนแกเราแน ถึงไม ทางตรงก็ทางออม เมื่อถึงหลมชาง เราจะแจกใหกับหมูบ านกะเหรี่ยงที่นั่น พวกเขาจะพอใจกันมาก ���พราะเราก็ตองอาศัยเขาโดยการขอฝากสิ่งของสัมภาระตางๆ ที่เราไมสามารถจะเอาติดตัวไปได พวกลูกหาบทัง้ หมดของเรานี่ก็เหมือนกัน เราควรจะแบงสันปนสวนใหพวกเขาทั่วทุกคน กอนทีจ่ ะ ใหเขาเดินทางกลับ ดีกวาจะไดรางวัลอยางอื่นเสียอีก พวกนี้ตองการโปรตีนกันทุกคนแหละครับ เพราะฉะนั้นยิง่ ไดมากเทาไหรก็ยิ่งดี” พรานใหญอธิบาย นายจางของเขาพยักหนาอยางเห็นดวย “ถางั้นก็หมดกังวลไปเสียที ผมนะไมกลัวอะไรหรอก กลัวไปวาจะลามาทิ้งเปลา ประโยชนเสียเทานั้น ถามันเปนประโยชนไดก็ดี วาแตเกลือที่เราเตรียมมาจะพอหรือเปลาเทานั้น” “ผมใหเขาจัดเตรียมมาอยางเหลือเฟอทีเดียวครับ เพราะตั้งใจจะเอาไปฝากหัวหนา กะเหรี่ยงที่หลมชางดวย เกลือจําเปนสําหรับพวกนั้นยิง่ กวาอะไร เห็นเกลือราวกับเห็นแกว เวลาผม ผานไปที่นั่นทีไรผมจะตองเอาไปฝากพวกนั้นทุกครั้ง” “คุณรอบคอบดีเหลือเกิน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


237 ม.ร.ว.เชษฐากลาวชมเชย มองดูจอมพรานดวยประกายตาไววางใจรักใครอยางสนิท สนทนาอยูดว ยอีกครูเดียว พรานใหญก็ขอตัว และกลาวเตือนใหคณะนายจางของเขา พักผอน ตนเองขยับจะปลีกตัวออกไป แตเชษฐากับไชยยันตรองทวงไว บุยปากไปทีเ่ ตียงสนาม ซึง่ ขึงสํารองไวอีกเตียงหนึ่ง อยูช ิดกับเตียงของไชยยันต “นอนในเต็นทดวยกันเถิดนา รพินทร ผมใหเขากางเตียงไวเผื่อใหคณ ุ แลว เครื่องนอน ครบ” รพินทรสายศีรษะชาๆ ยิ้มออนโยน “ขอบคุณครับ กรุณาอยาเปนหวงเลย ผมนอนขางนอกสะดวกกวา จะไดดูแลอะไรงายเขา แตไหนแตไรมาแลว เวลาเดินปาผมชอบนอนกับพืน้ มากกวานอนในเต็นท เพราะชวยใหฟงเสียง สัตวไดงาย” แลวพรานใหญก็ผลุบหายออกไป เชษฐาหันไปมองดูไชยยันตพรอมกับโคลงศีรษะชาๆ บน “รพินทรเปนคนสงบเสงี่ยม และระมัดระวังตัวทุกขณะทีเดียว ฉันอยากจะบอกใหเขาได เขาใจเสียทีวา เราไมไดถือเขาเปนลูกจาง หรือเราเปนนายจางอะไรทั้งสิน้ ” “เขาเปนคนดีเกินไป ดีเกินกวาที่เราจะเชื่อไดแตแรก” ไชยยันตเสริม แต ม.ร.ว.หญิงดาริน ขัดโพลงมาวา “นอยวาดีแลวละคะพี่ใหญ ธุระอะไรจะใหตาพรานไพรใจฉกาจนั่นมาตีเสมอ เขามานอน อยูในเต็นทกับเรา เขาเปนลูกจางก็ควรจะใหสํานึกในฐานะของตนไว พี่ใหญกับไชยยันตขืนโอแบบ นี้ หนอยจะไดใจ แคนกี้ ็กําแหงพอแรงแลว” สองชาย คนหนึ่งเปนพี่ อีกคนหนึ่งเปนเพื่อน ขมวดคิว้ หันขวับไปจองหญิงสาวอยางไม พอใจ แต ม.ร.ว.คนสวยเอนตัวลงนอน ชักผาหมขนสัตวขึ้นคลุมศีรษะเสีย ปลอยใหทงั้ สองบนอะไร กันพึมพํา อากาศหุบเขาของ ‘โปงกระทิง’ หนาวเย็นยิ่งกวาทีเ่ ขาโลนมาก เงียบสงัดวังเวงจับใจ เหลือที่จะกลาว เบื้องนอกคงไดยินแตเสียคุยกันงึมงําของพวกลูกหาบที่นอนลอมกองไฟกันอยูเปน หยอมๆ เสียงควายเทียมเกวียนสะบัดเขาและหายใจฟดฟาดเปนระยะ ในที่สุดก็คอยๆ เงียบหายไป คงไดยินแตเสียงฟนปะทุไฟ และนานๆ ครั้งสัตวปาจะรองแววตามลมมาสักครั้ง เชษฐากับไชยยันต หลับสนิทไปแลว เพราะความออนเพลียในการเดินทางหนักมาทั้งวัน แตหญิงสาวยังคงพลิก กระสับกระสายนอนลืมตาอยูคนเดียว หลอนลุกขึ้นเดินไปคนควาหีบพิมพดดี กับแฟมเครื่องเขียนออกมา ตั้งใจจะเขียนวิทยา นิพนธฆาเวลาจนกวาจะงวง แตแลวก็นั่งเทาคางเฉยไมมีสมาธิพอที่จะทํางานได นึกถึงเครื่องเลน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


238 จานเสียงขึ้นมาได จัดแจงคนขึ้นมาเปดฟงเบาๆ เพลงทีห่ ลอนเลือกเปนเพลงประเภทเซริเนตเย็นๆ ทั้งสิ้น จบไปสองสามเพลงหลอนก็สุดแสนที่จะขืนทนฟงตอไปได บรรยากาศสิ่งแวดลอมมันไมกลมกลืนกันเสียเลย ถูกแลว ในภาวะเชนนีห้ ลอนไมตองการฟงเพลงเลย มันเปนแตเพียงอารมณลวงของคนที่ กระสับกระสาย ไมรูจะทําอะไรเทานัน้ หลอนบอกกับตนเองวา ไมควรเลยที่จะหอบเอาสิ่งเหลานี้ มาใหเกะกะ...มาให ‘ตาพรานไพรใจเหีย้ ม’ คนนั้นหัวเราะเยาะ หญิงสาวปดเครื่องเลนจานเสียง ลุกขึ้นยืนหักนิว้ นาฬิกาพรายน้ําที่ขอมือบอกเวลาเที่ยง คืนตรง หลอนเดินวนไปมาอยูในบริเวณกระโจม แลวแหวกประตูกระโจมออก มองออกไปยัง แคมปเบื้องนอกอยางปราศจากความหมาย สัมผัสกับอากาศอันเย็นเฉียบสะทานใจจากไอของ น้ําคางปา แงซายนั่งเอาผาผวยคลุมตัวอยูห นากองไฟทีใ่ กลเต็นทที่สดุ เงยหนาขึ้นมองดูหลอน แลว ยิงฟนยิ้มไมมคี ําพูดใดๆ ในเมื่อหลอนไมไดถามหรือพูดดวยกอนอยูตามเคย หางออกไปเปนกองไฟ ที่กอไวเปนระยะๆ สองแสงอยูวอมแวม ใตตนไมใหญ ริมเกวียนที่ปลดไว มีไฟกองใหญสุมอยูทนี่ ั่น เห็นเงาตะคุมรางๆ ของคน สามสี่คน นั่งลอมวงกันอยูเ หนือกองไฟ มีหมอลูกใหญตั้งอยูกําลังสงควันฉุย พวกนั้นกําลังคุยกัน เบาๆ และกินอะไรที่ตมอยูใ นหมอนั้น ระยะหางจากกระโจมที่พักออกไปประมาณ 30 เมตร มันเปน วงรอบนอกสุดของอาณาเขตแคมป ดูเหมือนจะเปนกลุมเดียวทีย่ ังตืน่ อยู ยกเวนเจาแงซายผูไมมีวัน หลับในเวลากลางคืน ดารินออกเดินทอดนองชาๆ ตรงไปที่แงซาย “พวกลูกหาบกลุมนั้นทําอะไรกันอยูน ะ ยังไมนอนอีกหรือ” “ไมใชพวกลูกหาบหรอกครับ นายหญิง” แงซายตอบ “...ผูกอง กับพวกพรานของเขาสามคน” “เขาทําอะไรกัน?” “ผมไมทราบ” หญิงสาวยิ้มออกมานิดหนึ่ง ตาจับอยูทภี่ าพเงาตะคุมในแสงสลัวของกองไฟนั้นไมเปลี่ยน “แงซายอยูที่นแี่ หละ ไมตองตามฉันมาหรอก ฉันจะเขาไปดูหนอย วาพวกเขาทําอะไรกัน อยู” “ครับ” แงซายรับคําโดยดี แตกก็ ลาวเตือนมาวา “ที่นี่อันตรายยิง่ กวาที่ ‘เขาโลน’ นายหญิงควรจะระวังตัวใหมาก อยาชะลาใจเหมือนอยาง ที่แลว” “ไมตองหวงหรอก ฉันจะไมกาวออกไปพนบริเวณของเราเลย” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


239 หลอนกลาว แลวก็เดินตรงไปยังภาพทีเ่ ห็น เสย เกิด และจัน ที่นั่งลอมวงกองไฟอยู ตางเงยหนาขึน้ อยางประหลาดใจ แลวยิ้มกลาว ทักทายหญิงสาวอยางออนนอมกุลีกุจอ เวนไวแตพรานใหญคนเดียว ที่เหลือบตาขึ้นมองแวบหนึง่ แลวก็กมหนากมตาซดน้ําในถวยอันสงควันฉุย หอมกรุนตอไปอยางเอร็ดอรอย มิหนําซ้ํายังยื่น สงไปใหเกิด พยักหนาเปนความหมายใหตักเพิ่มใหอีก ม.ร.ว.หญิงดาริน มาหยุดยืนกอดอกค้ําอยู ขางๆ เขา “สี่คนที่นั่งลอมวงโจอะไรอยูนี่ มีคนเปนใบอยูคนหนึ่งนะ” หลอนเปรยขึน้ ลอยๆ พรานพื้นเมืองทั้งสามพากันหัวเราะมองไปยังพรานใหญผูเปนหัวหนา แลวเปลี่ยนไปจับ อยูที่รางงามที่ยืนเดนอยู “นายหญิงยังไมนอนอีกหรือครับ?” เกิดเปนคนถาม “ก็หลับไปแลวละ แตที่ตื่นขึ้นก็เพราะไอกลิ่นที่สงควันฉุยอยูในหมอนั่นแหละ เลยเดิน ตามกลิ่นมา แหม กินกันนาอรอยจริงๆ นะ อะไรนะ?” หลอนแกลงพูด “ซุบสันวัวแดงครับ นายหญิงจะลองสักถวยไหมครับ?” จันตอบปนหัวเราะ เชิญชวนมา “อือม ก็เขาทีดีนี่ แตอยากลัวเลย ฉันไมแยงกินหรอก อุตสาหมาแอบซุมตมกินกลางคืน กลัวคนอื่นเขาจะขอกินบาง” ปากหลอนตอบจัน แตหางตาชําเลืองไปทางรพินทร พวกนั้นพากันหัว���ราะขึ้นอีก เขาคง นิ่งเฉย เคี้ยวตุย ๆ อยูตามเดิม เหมือนจะไมไดยนิ หรือเห็นอะไรนอกจากเจาสิ่งโอชะที่หอมกรุน อยู ในถวยที่ถืออยูเ ทานั้น จัน เกิด เสย มองดูตากันเอง แลวตางก็คอยๆ ทยอยหางเลี่ยงออกไป ปลอยให พรานใหญนั่งอยูคนเดียวกับหญิงสาวผูเปนนายซึ่งมายืนค้ําอยู หลอนเดินเอื่อยๆ ออมไปหยุดยืนอยูตรงหนาเขา “ขอโทษเถิดเจาคะ ดิฉัน หมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์ กําลังยืนอยูที่น”ี่ หลอนเนน ลากเสียงประชด รพินทร ไพรวัลย เงยหนาขึ้นอีกครั้งจากถวยซุบ พูดหนาตาเฉย “ออ โลงอกไปที ทีแรกนึกวานางไมเสียอีก” “ถาฉันเปนนางไม ฉันจะไมละโอกาสในการหักคอมนุษยกวนประสาทอยางคุณเลย” “คอของ รพินทร ไพรวัลย ไมเปราะนักหรอก กลัวแตวา มืองามๆ ของนางไมจะเคล็ด เสียกอนเทานัน้ ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


240 “แตไหนแตไรมาแลว นับแตพบกันครั้งแรกทีเดียว คุณไมสุภาพในสายตาของฉันเลย” “ถางั้นก็คงเปนเพราะเมื่อเด็กๆ ผมไมเคยเรียนธรรมจริยา” พูดพลาง เขาก็ตักซุปอันเดือดพลั่กๆ อยูในหมอใสถวยอีก “อยางนอยที่สดุ ครูเขาไมสอนบางเลยทีเดียวหรือวา ควรจะปฏิบัติอยางไร เมื่อตัวเองนั่ง แลวสุภาพสตรีมายืนอยูด วย โดยเฉพาะอยางยิ่ง สุภาพสตรีคนนั้นเปนนายจางของคุณเสียดวย” “ครูของผม อาจไมเหมือนครูของคนอื่นก็ได” “ทําไม?” “เพราะครูของผมเคยสอนไววา เมื่อผมนั่งอยู แลวมีสภุ าพสตรีบุญหนักศักดิใ์ หญมายืน พูดค้ําหัวอยู ไมวาจะเปนนายจางหรือเปนอะไร ใหฉดุ สุภาพสตรีผูนั้นลงมานอนคว่ําตีกนอยางแรง เสียหกที ผมอาจเปนลูกศิษยที่ไมเอาถานก็ได จึงมักจะละเลยคําสั่งสอนของครูในขอนี้ไป” “บา!...คุณเลวทรามขนาดไหนแลว ครูของคุณยิ่งเลวหนักลงไปกวานัน้ อีก” “แตก็เปนความดีของคุณหญิงเหลือเกิน ที่เลือกเอาคนเลวทรามมาเปนพรานนําทาง” “ขอใหรูไวเสียดวยวา ฉันไมไดเปนคนเลือกคุณ พี่ชายฉันตะหากเปนคนเลือก และฉันก็ ไดคัดคานเขาแลว” “ถึงวาซิ นี่ถาคุณหญิงเปนคนเลือกผมดวยตัวเอง ตอใหคาจางสักลานผมก็ไมตกลง” “ทําไม?” “ธุระอะไรผมจะยอมรับจางมาถูกชวนทะเลาะ จากเชาจรดค่ํา จากค่ํา...” ยกนาฬิกาขอมือขึ้นดู “...จรดตีหนึ่ง สองยาม” “ฉันไมไดเจตนาจะทะเลาะกับคุณหรอกนะ แตคุณเจตนากวนประสาทเหลือเกิน ดูเอา เถอะมีอยางหรือ พอลับหลังพี่ชายของฉันคุณปฏิบัติตอฉันอยางไร เห็นฉันเปนเหมือนตัวอะไรตัว หนึ่งเทานัน้ ถามจริงๆ เถอะ คุณเห็นฉันเปนอะไรไปไมทราบ คุณไมใหเกียรติฉันเลย ไมวาจะใน ดานกิริยาหรือวาจา” “ผมจะเห็นคุณหญิงเปนอะไร ก็เปนเด็กผูหญิงที่บรมดื้อเอาแตใจตัวเอง ชอบพาลหาเรื่อง ชนิดที่นาจะตีใหสักเผียะสองเผียะนะซิ” “บาๆ! ดูซิ นี่อวดดีมาพูดกับฉันถึงอยางนีท้ ีเดียวรึ” หลอนแผดเสียงลั่น รพินทรหัวเราะหึๆ “อยากจะพูดใหยิ่งกวานีเ้ สียอีก แตมานึกขึ้นไดวา ‘เด็กดือ้ ’ คนนั้น คือแพทยหญิง ซ้ํายัง เปนนักศึกษามานุษยวิทยาทีก่ ําลังจะทําปริญญาเอกอยูรอมรอ ก็เลยพูดเพียงแคนี้แหละ” “ฉันจะฟองพีใ่ หญ คุณบังอาจกาวราวดูหมิ่นฉันดวยกิริยาวาจาบัดซบเชนไรบาง คอยดู นะ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


241 หลอนพูดโดยเร็ว หายใจหนักๆ จนอกงามสั่นกระเพื่อมเปนระลอก “ก็ดีเหมือนกัน ผมจะไดบอกคุณชายเสียทีวา นองของทานไมยอมเชือ่ ฟงคําสั่งผม แอบ ลงไปอาบน้ําที่ลําธาร ไมมีผาผอนติดตัวสักชิ้นจนกระทัง่ ชางปามันไล เอาซิ ผลัดกันฟองก็ไดเอา ไหมเอย” หญิงสาวลืมตาโพลง รองออกมาเร็วปรื๋อละล่ําละลัก “อยานะ!...ถาคุณบอกพีใ่ หญ หรือไชยยันต ฉันฆาคุณจริงๆ ดวย ไมเชื่อลองดู” “ถางั้นเปนอันหายกัน ตางคนตางไมตองฟอง” แลวเขาก็หันไปทางถวยอีกลูกหนึ่ง ซึ่งวางอยูในเขงใกลๆ ควาขึ้นมาตักสิ่งที่อยูในหมอใส จนเต็ม พลางยืน่ สงไปใหหลอน “...เอาเสียสักถวยซิครับ แกประสาทเสียดีนกั ” “เชิญคุณกินไปคนเดียวเถอะ ฉันไมตองการหรอก” หลอนพูดสะบัดๆ ตาคว่ํา “อาว! แลวกัน ไหนบอกวากลิ่นมันสงฉุยเขาไปจนถึงกระโจมพักยังไงละ ผมนึกวา คุณหญิงอยากทานเสียอีก ถึงไดอุตสาหลุกขึ้นจากที่นอนเดินออกมากลางดึกอยางนี”้ ดารินครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง ควักบุหรี่ออกมาจากกระเปาเสื้อแจ็กเกต แตหลอนควานไมพบไลท เตอร รพินทรควาฟนดุน หนึ่งจากกองไฟยื่นสงไปให หลอนจองหนาเขาตาเขียวๆ อยูอึดใจ ก็ กระชากดุนฟนดุนนัน้ ไปจุดตอกับบุหรี่แลวโยนคืนลงไปในกองไฟพูดหวนๆ คานกับความจริงที่ รูอยูกับใจตนเอง “ฮึ! ถาฉันรูวาคุณนั่งอยูทนี่ ี่ ก็จะไมเดินเขามาหรอก นึกวาพวกลูกหาบเขานั่งทําอะไรกัน อยู ก็เลยไถลมาดูงั้นเอง” “ออ” เขาพยักหนารับรู ควักบุหรีอ่ อกมาบาง แตแทนที่จะจุดดวยฟนในกองไฟเหมือนอยางที่ สงไปใหหลอนเมื่อครูนี้ กลับควักไลทเตอรออกมาปองสูบอยางดี ดารินมองเห็นเขาก็เมมริมฝปาก “ขอบคุณเหลือเกินนะที่อุตสาหสงดุนฟนมาใหฉันตอบุหรี่ ทั้งๆ ที่คุณก็มีไฟแช็ก” “ดุนฟนมันยาวดี ผมสงไปใหคุณหญิงได โดยที่ผมไมจําเปนตองลุกขึ้น” “ถามจริงๆ เถอะ นายพราน คุณไมชอบหนาฉันมากนักหรือ?” “เอ ผมนาจะถามคุณหญิงมากกวานะครับ” “คุณไมพอใจที่จะใหฉันรวมเดินทางมาในครั้งนี้ดวยใชไหม?” รพินทรยักไหล เปาควันบุหรี่อยางสบายใจ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


242 “ผมไมมีความเห็นอยางใดในเรื่องนี้ครับ คุณหญิงดาริน ผมเปนลูกจาง ผมก็มีหนาที่แต เพียงปฏิบัติตามสัญญาจางอยางเดียว คุณชายเปนนายจางของผมโดยตรงในการเดินทางครั้งนี้ อยา วาแตคณ ุ หญิงเลย จะเปนใครอีกสักกี่คนก็ได ถาคุณชายอนุญาตใหไปดวย ก็ไปได” “แตฉันรูวาคุณไมพอใจเลย อากัปกิริยามันสอชัด” “คนเราจะไดรับความพออกพอใจของตนเองไปเสียทุกอยางไมไดหรอกครับ เพราะเรายัง เปนกิเลสชนอยู ผมเองก็รูสึกเสียใจเหมือนกันวา ในฐานะลูกจาง ผมไมสามารถจะทําตัวใหคณะ นายจางพอใจผมไดทั่วทุกคน” “ฉันไมไดมาตัง้ ตัวเปนอริศัตรูอะไรกับคุณหรอกนะ...” เสียงของหลอนออนลง ฝนยิม้ แคนๆ “...ถาเพียงแตวาคุณจะมีความสุภาพกวานีอ้ ีกสักนิดสําหรับฉัน ปฏิบัติตอฉันใหถกู ตอง ในสิ่งใดควรและไมควร คุณเปนคนกระดางจนกระทัง่ บางขณะหยาบคาย ฉันไมไดเปนคนถือยศถือ อยาง หรือทรี้ดคุณแบบลูกจางอะไรหรอก แตในฐานะที่ฉันเปนผูห ญิง คุณจะปฏิบัติตอฉันใน ลักษณะของสุภาพบุรุษทัว่ ไปสักนิดก็จะดีไมนอย คุณทําเหมือนกับวาฉันเปนเด็กที่ไมมีความหมาย อยางใดทั้งสิ้น ติดสอยหอยตามมากับคณะเดินทางนี่ดว ยเทานั้น” “ถางั้นผมก็ตองขออภัย ที่ผมทําใหคุณหญิงชื่นชมไมได เทาทีแ่ ลวมา คุณหญิงก็นาจะ ทราบดีอยูแลววา ชีวิตของผมมันอยูกับปาดง จะใหผมเหมือนกับสุภาพบุรุษในกรุงไดอยางไร ชีวติ ในปา...ตองการน้ําใสใจจริงอันบริสุทธิ์ครับ ไมตองการมารยาหลอกลวงหรือปลอมแตงใดๆ ทั้งสิ้น ผมอาจไมไดพดู กับคุณหญิงดวยวาจาที่ออนหวานไพเราะหู อาจไมไดลุ���ขึ้นโคงคํานับ และเชิญให คุณหญิงนั่งอยางชาวสังคมทั่วไป ที่เขาปฏิบัติตอคุณหญิง แตถาอันตรายใดๆ มันจะมาถึงคุณหญิง แลวละก็ ผมยินดีที่จะเผชิญหนากับภัยอันตรายนั้นกอน ไมวามันจะรายแรงสักขนาดไหน และจะรับ ใชคุณหญิงไปจนถึงที่สุดโดยไมมีการทรยศหักหลัง” แววตาของหลอน ผอนความเกรี้ยวกราดลง แตไมคลายหงุดหงิดหมัน่ ไส แสงไฟที่แลบ เลียอยูในกอง สองจับผิวหนาเปนสีผิวมะปรางงามบาดอารมณ ตรงขามกับใบหนาเปนมันเกรียม เขียวครึ้มไปดวยเคราของจอมพราน เขาสบตาหลอนนิ่งโดยไมหลบ ริมฝปากบางเกินกวาที่จะเปน ริมฝปากของชายผูใชชีวิตอยูอ ยางกราวกรานนั้น ยิ้มใหหลอนนอยๆ หลอนเปนฝายเชิดหนา เมินไป เสีย “ขอนั้นฉันพอใจและขอขอบใจ แตจะอยางไรก็ตาม คุณไมใชคนดงนะ คุณไดรับ การศึกษามาอยางดีแลว เปนคนที่เจริญแลว คุณควรจะปฏิบัติอยางไรที่ชอบที่ควรใหถูกตองเวนไว แตคุณจะเสแสรง ฉันคิดวาคุณนาจะเปนคนนานิยมไดมากกวานี”้ “ไมมีใครดีไดพรอมหรอกครับ คุณหญิง ถาดีในดานหนึ่ง ก็อาจหยอนในดานหนึ่ง ผม กลาที่จะพูดไดทีเดียววา ถาตองการใครสักคนหนึ่งเปนพรานนําทาง คุณหญิงเลือกผมจะไมเปนการ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


243 เลือกที่ผิดเลย แตถาคุณหญิงตองการเลขานุการหรือสุภาพบุรุษ เพือ่ เปนเพื่อนคุยในดานงานสังคม คนหนึ่งแลวมาเลือกเอาผม ก็จัดวาเปนการเลือกที่ผิดมา” หลอนยิ้มอยางหมิ่นๆ รองเบาๆ วา “เชอะ! ไมตองมาบอกหรอก ฉันเห็นจะไมมีวันเลือกคุณในหนาที่อยางหลังแนนอน” “ก็นั่นนะซีครับ เพราะฉะนัน้ ก็ไมนาจะมีปญหาอะไรเลย ในการที่คุณหญิงก็ไดคนรับใช ที่ถูกตองกับภูมิประเทศเหตุการณและสิ่งแวดลอมแลว ในปาเราตองใชเกวียนเทียมควาย แตในเมือง เราตองนั่งรถเกง มันคนละอยางกันอยูแลว จะเอารถเกงที่เราเคยนั่งสบายไปตามถนนคอนกรีต มาวิ่ง ตามดานชางหรือดานกระทิงไดยังไง” “คุณนี่เปนคนมีวาจาเลี้ยวลดสําคัญนักนะ” “ตรงขามเลย ผมพูดอะไรซือ่ ๆ ตรงๆ ที่สุด และอาจเปนเพราะตรงเกินไปนี่เอง ที่ทาํ ให นายจางสาวสวยของผมพอใจไมได แตผมไมแครหรอกในขอนั้น” “ใชซิ คุณจะตองแครอะไร ในเมื่อคุณก็รแู นอยูวาพวกเราตองพึ่งคุณอยูเต็มที”่ “ไมเมื่อยบางหรือครับ ที่มายืนทะเลาะกับผม?” “แลวคุณคิดยังไง? ฉันควรจะแกความเมื่อยดวยการหนาดานนั่งลงเอง โดยไมไดรับการ อนุญาตเชื้อเชิญจากคนใจดําที่นั่งอยูกอนแลวงั้นรึ?” “ไมมีมนุษยคนไหนอยากจะเชิญใหคนที่เจตนามาทะเลาะกับตนนั่งลงหรอกครับ แต สําหรับผมอาจผิดไปจากคนอื่นๆ ก็ได เพราะฉะนัน้ ...” รพินทรผายมือทั้งสอง พรอมกับยิ้มกวางๆ กมศีรษะนิดหนึ่ง “...เชิญคุณหญิงนั่งลงเถอะครับ จะไดทะเลาะกับผมไดถนัดหนอยไมตอ งเมื่อย ที่ขอนไม นั่นแหละครับ เหมาะที่สุดแลวเพราะมันคือโซฟาประจําปา ไมตองซื้อไมตองเชา” ดารินคอนเขาอีกครั้ง กอนทีจ่ ะทรุดตัวลงนัง่ บนขอนไมรมิ กองไฟ นางจางสาวของพรานหนุม อังมือทั้งสองผิงไอไฟเพราะความหนาวเย็นของอากาศปา กลางดึก แลวเอามาประคองนาบกับผิวหนา รพินทร ไพรวัลย อมยิ้ม ทั้งสองนั่งหันหนาเขาหากัน หางสองวา โดยมีกองไฟกั้นกลาง “นอนไมหลับอีกตามเคย?” เขากลาวลอยๆ ตอมา น้ําเสียงออนโยนนุมนวลลง “บางทีจะเปนเพราะฉันไมไดกินเลือดคางผสมกับเหลาโรง โอสถวิเศษขนานนัน้ ของคุณ กระมั้ง” หลอนพูดเบาๆ จอมพรานหัวเราะ “เปนไงบางครับ เหนื่อยไหม ในการเดินทางระยะที่สองนี?่ ” “สนุกดี” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


244 “คุณหญิงเคยใชชีวิตกรากกรําอยางหนักมากอนแลวหรือ?” “ไมมีใครเคยอะไรมากอนทั้งนั้นแหละ เวนไวแตจะเริ่มตนทดลอง ฉันรูวาตอไปเราจะ ลําบากกันมากทีเดียว แตฉนั ก็พรอมที่จะตอสูกับมันทุกอยางตามที่บอกไวแลวแตแรก คุณไมตอง กังวลกับฉันนักหรอก” “ผมยังไมเคยเห็นผูหญิงคนไหน กลาอยางคุณหญิงมากอนเลย” “ฉันควรจะเกิดมาเปนผูชาย แตธรรมชาติบงั คับใหฉันตองเปนผูหญิง นี่พวกคุณยังไม นอนกันอีกหรือ?” หลอนพูดกับเขาดวยเสียงปกติลง “อีกสักประเดีย๋ วก็จะนอนเหมือนกันแหละครับ แตบังเอิญหิวก็เลยชวนพวกนั้นลุกขึน้ มา เกิดเคีย่ วซุปไวตั้งแตหวั ค่ําแลว เพิ่งจะมาไดที่เอาตอนเที่ยงคืนนี่เอง คุณหญิงจะไมยอมทดลองดูบาง หรือ ผมรับรองวาจะหาทานที่ภัตตาคารใดๆ ในโลกนี้ไมไดเลย นอกจากภัตตาคารริมกองไฟที่โปง กระทิง” ม.ร.ว.หญิงคนสวยยิ้มเจื่อนๆ สูดจมูกฟุดฟดกับกลิ่นไอทีโ่ ชยหอมหวนชวนชิม ขึ้นมาจาก หมออันกําลังเคี่ยวไฟอยูนนั้ รพินทรซอนยิ้มยกถวยที่ตกั ไวแตแรกสงไปใหอกี ครั้ง หลอนสบตาเขา อีกแวบหนึ่งก็รับไปดม ครางเบาๆ “อือม! หอมนากินดีน”ี่ เขาสงชอนสังกะสีเคลือบ อันเปนเครื่องมือกินของพรานพื้นเมืองมาให ดารินตักขึ้นจิบ แลวเลิกคิว้ นอยๆ เอียงหนาอยางทึ่งๆ จากนั้นหลอนก็เริ่มรับประทานอยางออกรสจนหมดถวย รพินทรขยับจะตักใหอีก แตหลอนสายหนาปฏิเสธ วางถวยลงกับพืน้ “พอแลว เปน ‘ซัปเปอร’ ที่วิเศษเกินคาดทีเดียว วาแตซุปอะไรนะ?” “ซุปหางเสือดาว!” อีกฝายหนึ่งตอบหนาตาเฉย หญิงสาวรองออกมาสุดเสียง ลืมตาโต “หา! อะไรกัน? วายังไงนะ นี่นะหรือซุปหางเสือดาว?” “ตัวที่ถูกกวางขวิดตายเมื่อหัวค่ํานี่แหละ!” ม.ร.ว.หญิงดาริน พรวดพราดลุกขึ้นจากขอนไมที่นั่งโดยเร็ว วิ่งไปทีโ่ คนตนไม ทําทา เหมือนจะอาเจียนออกมา แตรพินทรกระโดดตามเขาถึงตัวเสียกอน ควาตนแขนไว พูดปนหัวเราะ “เดี๋ยวครับ อยาเพิ่งคายออก โธ! ผมลอเลนนะ ไมใชหางเสือดาวหรอก สันในของวัวแดง ที่เรายิงเมื่อตอนบายนี่ตะหาก แฮะ แฮะ” หญิงสาวทําหนาปนยากที่สุด หันกลับมาจองหนาเขา จะหัวเราะก็ไมใชจะรองไหก็ไมเชิง “จริงๆ นะ?” “โธ จริงๆ ซิครับ ไมเชื่อถามพวกนั้นดูก็ได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


245 ดาริน ทําทาผะอืดผะอมเหมือนจะไมแนใจอยูเชนนั้น พอจอมพรานหัวเราะกากออกมา หลอนก็เหวีย่ งกําปนโครมเขามาที่ทรวงอกเขาอยางเดือดดาลระคนขัน รพินทรยกมือกุมหนาอก ครางอู “นี่แนะ! รายกาจนัก จะเปนซุปสันวัวแดงหรือซุปหางเสือดาวอะไรก็ตามแตเถอะ รับรอง วาฉันไมอาเจียนออกมาแลว ใหมันรูไปวาเสียรูคนเจาเลหแ สนกล แหม! อยากตอยหนานักเชียว คน ผี!” รพินทรกลั้นหัวเราะ พยายามวางหนาเฉยเปนปกติ ม.ร.ว.หญิงดาริน บนอุบอิบอยูใน ลําคอ คอนเขาตาขุนตาเขียว เดินเขามาเอากระบวยตักลงไปในหมอซุป ควานหาเนื้อขึ้นมาพิจารณา ดูเพื่อพิสูจนใหแนชดั แลวหัวเราะออกมาอยางกระเงากระงอด ซุปเนื้อวัวจริงๆ ไมใชซุปหางเสือ อยางที่เขาหลอกหลอนไวใหเสียเสน “เดี๋ยวเถอะ เดีย๋ วเทเสียใหหมดทั้งหมอ ไมตองกินกันเทานั้น มาหลอกไดนี่ บาจัง อยางนี้ ยังไงละ ที่บอกวากวนประสาทอยูเปนประจํา” อีกครั้งหนึ่งทีร่ พินทรบอกกับตัวเองเงียบๆ วา ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ มีความงาม นารักเกินกวาที่คิดไวแตแรก ยามเมื่อหลอนอยูในอารมณเชนนี้ เปนอาการที่เกิดขึ้นโดยที่เจาตัวเองก็ ไมรูสึกตัว หลอนคอนเขาอีกครั้งหมุนตัวขยับจะผละกลับไปยังเต็นท ทันใดนั้น เกิด จัน และเสย ก็ เดินเขามากระซิบกระซาบอะไรกับพรานใหญ หลอนชะงักดวยความสงสัย เดินตรงเขามาถามวา “อะไร? มีอะไรหรือ?” “เปดปาครับ” เกิดตอบ หัวเราะแฮะๆ ดารินขมวดคิ้ว “อะไร? เปดแถวนี้ก็มีดว ยเหรอ?” “เปดปา เปนภาษาพื้นเมืองของพวกนี้ เขาหมายถึงเมนนะครับ เกิดบอกวาไดยนิ เสียงเมน สองสามตัว ขุดรากไมกนิ อยูท างพงดานโนน หางจากบริเวณแคมปของเราออกไปนิดหนอยเทานั้น พวกเขาอยากจะกินเมน” รพินทรบอก “อะไรกัน เมนกินไดเหรอ?” “เนื้อเปด ยังไงก็ยังงั้นแหละครับ ถาไมบอกก็แทบจะไมรทู ีเดียว เขาถึงเรียกมันวาเปดปา” “อาว! แลวทําไมถึงไมจัดการละ?” หลอนหันไปพูดกับพวกพรานพื้นเมืองของรพินทรอยางใจดี พวกนัน้ ไมตอบ ไดแต หัวเราะแฮะๆ รพินทรเปนคนตอบแทนมาวา “ผมหามเขาเอาไวเองแหละครับ ไมใหยงิ เสียงปนมันจะทําใหคณ ุ ชายกับคุณไชยยันต ตกใจตืน่ ขึ้นเสียเปลาๆ ดีไมดจี ะเขาใจผิดนึกวาเกิดเหตุรายอะไรขึ้น” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


246 “เมนตัวเล็กนิดเดียว เอาปนลูกกรดยิงก็ไดนี่นา” “พวกเราไมมปี นลูกกรดกันเลย ถาจะยิงก็ตองยิงดวยลูกซอง” “ถางั้นรอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปเอาลูกกรดมาให แลวจะไปดูดวย” ดารินบอกโดยเร็วอยางกระตือรือรน ผละออกวิ่งกลับไปที่เต็นทกอนทีร่ พินทรจะทักทวง เชนไร อึดใจเดียวก็วิ่งกลับมา พรอมกับปนลูกกรดยาวกระบอกหนึ่งสงใหรพินทร “เอา! ปน เมนมันอยูที่ไหนละ ขอฉันไปดูดว ยคน” จอมพรานจีปากเบาๆ โคลงศีรษะ “คุณหญิงจะใหยิงจริงๆ นะหรือครับ?” “อาว! ก็ไหนพวกนี้บอกวาอยากจะไดยังไงละ เอาปนมาใหยังไมดีอีกหรือ” “ผมกลัวเสียงปนจะไปรบกวน คุณชายกับคุณไชยยันตใหตื่นเสียเปลาๆ” “เถิดนา ไมเปนไรหรอก ลูกกรดดังไมมากนัก ฉันอยากจะดูดว ย” “ถางั้น คุณหญิงเปนคนยิงดีไหมครับ ผมจะพาไป?” หลอนพยักหนา สลัดคานเหวีย่ ง สงกระสุนขึ้นลํากลองของมารลินกระบอกงามนัน้ “ตกลง ใหฉันยิงก็ได พาไปซิ” “ตามผมมา เดินคอยๆ ก็แลวกัน ไมตองพูดอะไรอีกทั้งนัน้ ” วาแลวพรานใหญก็หันไปพยักหนากับเกิดเปนความหมายใหพาไป เกิดยิ้มแปนนําออก สวนเสยกับจันคงนั่งลงลอมกองไฟตามเดิม ไปจากบริเวณแคมปทางดานตะวันตกในทันทีนั้น ไมไดติดตามไปดวย เพราะตางก็รูดีอยูว าการไปกันมากคน เทากับทําใหเกิดเสียงเตือนใหเมนฝูงนัน้ ไหวตัวและผละหนีไปเสียเปลาๆ คงปลอยใหเกิด รพินทร และ ม.ร.ว.หญิงดาริน ไปกันเพียงสาม คน ผานกองไฟกองสุดทายอันเปนบริเวณรอบนอกสุดของแคมป เขาสูความมืดมิดราวกับ เหวนรกรอบดาน เกิดผูเดินอยูเบื้องหนา นําไปดวยฝเทาเบากริบ ตามดานเล็กๆ สองขางทางเปนพง เสือหมอบ และสุมทุมพุมไมอันขึ้นรกทึบ โดยใชแสงไฟฉายที่กดต่ําอยูกับพื้น มองเห็นเพียงแค ระยะกาวตอกาวที่จะเดินไป พอแยกเลี้ยวซายตรงตนยางใหญ รพินทรก็กาวเขาไปชิดคนของเขา ซุบซิบอยางรูกันอยูอดึ ใจดวยเสียงที่เบาทีส่ ุด แลวเกิดก็เดินไปอยูทางดานหลังรั้งทาย รพินทรควา แขนนายจางสาว ดึงตัวใหมาอยูทางดานซายของเขา กระซิบ “ไดยินไหมครับ ทางดานหนาซายมือของเรานี่ หางอยางมากก็ไมเกิน 30 เมตร” หลอนถือปนในทาเตรียมพรอม พยายามจองฝาออกไปในความมืด เงีย่ หู แลวก็สั่นหนา กระซิบบอก “หูฉันอาจไมดีเทาคุณก็ได เพราะไมไดยนิ เสียงอะไรเลย นอกจากเสียงหมาปาทีห่ อนอยู ไกล” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


247 “เอาละ ไมไดยินก็ไมเปนไร เตรียมยิงใหทันก็แลวกัน ผมจะฉายไฟให ถาเห็นลูกตา สะทอนแสงไฟก็ยิงไดเลย คอยตามลําไฟฉายใหด”ี ดารินพยักหนาแทนคําพูด รพินทรยกไฟฉายขึน้ ในความมืดนั้นเพื่อใหหลอนกะระยะ หญิงสาวประทับปนโดยการคํานวณวา ถาเขาฉายไฟ หลอนจะตองมองเห็นศูนยไดในทันที แลว พยักหนาอีกครั้ง จอมพรานฉายไฟปราดขึ้นสูงในบัดนั้น แลวฟาดต่ําลงมาดวยความเร็วพอประมาณ ทับทิมเล็กๆ ประมาณ 7-8 คู ก็สะทอนแสงไฟวูบวาบ ตอบมายังบริเวณใตพงออริมจอม ปลวกใหญตอนหนึ่ง บางคูอยูนิ่งกับที่ บางคูก็หลบวิ่งพลานเขาซุกพงอยางจาละหวัน่ พรอมกับที่ลําแสงคนพบเปาหมายเหลานั้น .22 จากมารลินโดยมือของ ม.ร.ว.หญิงคน สวยก็ลั่นขึ้นอยางทันทีทันควัน เสียงของมันไมดังจนเกินไปนักพอนัดแรกลั่น หลอนก็สลัดคาน เหวีย่ งอยางรวดเร็ว ยิงนัดทีส่ อง และสามออกไปติดๆ กัน กอนทีด่ วงทับทิมเหลานั้นจะซุกหายเขา ไปในพงหมด “เด็ดเลยครับ นายหญิง โอโฮ!” เสียงเกิดรองออกมาเบาๆ อยางลิงโลด แลวก็ฉายไฟวิ่งตรงเขาไปที่นนั่ โดยเร็ว หญิงสาว ทําหนาตื่น ขยับจะวิ่งตามเขาไปดวย หลอนเองไมรูเลยวาผลการยิงทั้งสามนัดเปนอยางไรบาง แต รพินทรควาขอมือไว “ปลอยใหเกิดเขาไปเอาดีกวา เรารออยูนี่แหละ มันรกเกินไป” “คุณวาถูกหรือเปลา ฉันมองไมเห็นมันอยูส ักตัว” “เดี๋ยวก็รู แนะเกิดหิว้ มาโนนแลว” เกิดเดินบุกพงสวบสาบกลับออกมา ยิ้มรา หิ้วเอาเจาสัตวประเภทที่มีขนเปนเกราะกําบัง ตน โดยมัดกับเถาวัลยมาดวยสามตัว กองลงกับพื้นตรงหนาของรพินทร และหญิงสาว “นัดละตัวเลยครับ ขมองทั้งนั้น” ดารินยิ้มตืน่ ๆ รองออกมา “อยูทั้งสามตัวเลยเหรอ ฉันคิดวาไมถูกสักตัวเสียอีก ฟลุกจริงๆ” รพินทร ไพรวัลย ชําเลืองมองดูนองสาวคนสวยของนายจางดวยความพอใจอยูเงียบๆ ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ยังคงเปนนักยิงปนมือชัน้ เยี่ยมยอดอยูตามเดิม แตตองหมายถึงวา หลอน ไมตกอยูในอารมณตื่นเตนตกประหมาหรือขวัญเสีย เขาคิดวา ถาหลอนสามารถจะใชฝมือในการยิง ชั้นเลิศเชนนี้ไดในทุกสถานการณ ไมวาจะเกิดวิกฤติการณใดๆ ขึ้น เขาจะเบาใจกวานี้อีกไมนอย หลอนยิงปนไดดีกวาไชยยันต หรือบางทีก็อาจดีกวาเขาเสียอีก สําหรับเปานิ่ง และในยามที่มีสติ มั่นคง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


248 “ไมใชฟลุกหรอกครับ ฝมือกับสติตะหาก ถาคุณหญิงสามารถปรับอารมณตัวเองในขณะ ยิงสัตวใหญอนั ตรายไดเหมือนกับวาคุณหญิงยิงเมนนี่ละก็ รพินทร ไพรวัลย หรือพวกอาชีพคนไหน ก็ไมมีวนั สูคุณหญิงได” หลอนหัวเราะออกมาอยางไมมีความหมาย เขาชวนหลอนกลับแคมป โดยมีเกิดหิว้ เมนตามหลังมาดวย เสยกับจันวิ่งออกมารับ ทั้ง สองพอมองเห็นเมนก็ดีใจกันแทบกระโดด ยิ่งพอรูวาโดยฝมือนัดละตัวของ ‘นายหญิง’ ก็ยิ่งยินดี ตื่นเตนเปนพิเศษ ชมกันเปาะ แลวจัดการชวยกันถลกหนังในทันทีนั้น ตลอดเวลาหลอนนั่งดูอยูดว ย ความสนใจยังไมยอมกลับไปนอน แมวารพินทรจะเตือนเชนไร “ฉันยังไมงว งหรอก อยากจะดูวิธีถลกหนังเมน” หลอนบอก เชษฐากับไชยยันต ยังคงหลับสนิทอยูเชนนั้น เสียงลูกกรดทั้งสามนัดไมทําใหทงั้ สอง รูสึกตัวเลย โดยเฉพาะอยางยิง่ ตําแหนงทีย่ งิ เมนเปนบริเวณอยูใ ตลม พวกนั้นเมื่อจัดการถลกหนังเสร็จเรียบรอย ก็ผาแบะออกตัดไมไผแผเปนตับ ขึงยางไฟกัน เลย พอไฟเลีย น้ําตก กลิ่นเนือ้ เมนยางก็เริ่มหอมหวนชวนชิม ดารินนั่งบนขอนไม เอาปนพาดตักเทา คาง มองดูดวยอารมณสนุก คุยกับพวกพรานพื้นเมืองของรพินทรไปพลาง “ฉันเพิ่งจะเคยไดกลิ่นเนื้อเมนครั้งนี้เปนครัง้ แรก จริงดวยเหมือนเปดยางไมมีผิด” หลอนหันไปพูดกับพรานใหญอยางญาติดี ลืมเรื่องอริเสียชั่วขณะ “เนื้อเมนมีมันมาก แลวก็คอ นขางจะคาวจัด ตามปกติแลวก็ไมใชอาหารดีวิเศษอะไรนัก แตพวกขี้เหลาอยางเจาพวกนีโ้ ปรดปรานนัก” รพินทรบอกเรือ่ ยๆ มองดูเมนที่กาํ ลังยางไฟอยูอยางไมศรัทธา “ผมเอง ถาไมอดอยากจริงๆ ก็ไมอยากจะกินมันนัก และไมขอเสนอเนื้อสัตวชนิดนีข้ ึ้น โตะ ในรายการอาหารของคณะนายจางของผม” “อาว! ทําไมละ พีใ่ หญกับไชยยันตชอบกินของแปลกๆ อยูเสมอ คุณไมคิดจะใหเขากิน ในรายการอาหารสําหรับพรุงนี้บางหรือ?” ดารินถามปนหัวเราะ รพินทรสั่นศีรษะชาๆ แลวยอนถามวา “วาแตคณ ุ หญิงจะลองทานดูบางไหมละครับ” หลอนเบปาก สั่นหนาโดยเร็ว “ถาไมรูมากอน ทําเปนอาหารสําเร็จรูป แลวมาหลอกใหกินก็เปนอีกเรื่องหนึ่ง แตถา ลงรู วาเปนเจาตัวมีขนเปนหนามนี่จางก็ไมเอา เห็นตัวแลวกินไมลง” “ออกจากหลมชางไปแลว ตอใหยิ่งกวาเมนคุณหญิงก็ตอ งทาน ถามายงั้นไมมีโอกาสไป ถึงขุนเขาพระศิวะแน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


249 “เมื่อความจําเปนสุดยอดมาถึง ขอใหคุณแนใจวา ฉันทําไดทุกอยางเชนที่คุณหรือพวกทํา กันได เพราะฉะนั้นยุติในการที่จะพูดขูฉันเสียที เขาใจ?” “ครับ เปนอันวาเขาใจกันเสียที” “คุณยังไมไดอธิบายถึงเนื้อเมนใหฉันรูรายละเอียดเลยวา มันเปนยังไง ถึงไมอยากจะให พวกเรากิน” “เมนเปนสัตวที่ชอบขุดรากไมหรือพวกหัวพืชที่ฝงอยูใตดินกินโดยไมเลือกครับ ธรรมชาติของมันเปนเชนนัน้ รากไมหรือหัวพืชบางชนิดเปนอันตรายตอคน แตมันกินไดอยางสบาย เพราะฉะนั้นเปนการเสี่ยงอยูเหมือนกัน สมมติวาถาเรายิงเมนมาได แลวเอาเนื้อมันมากิน ถาเมนตัว นั้นกินพวกพืชที่ไมเปนอันตรายกับคน ก็ไมเกิดอะไรขึน้ แตถาบังเอิญมันกินพืชประเภทเบื่อเมา เรา กินเนื้อมันเขาไปเปนไดเรื่อง เปนพิษขึ้นมาทันที พวกพรานพื้นเมืองเขาไมกลัวกัน แตสําหรับผมไม คอยจะกลานัก เนื้อเสือหรือเนื้อหมีเสียอีก ถาจะขืนกินกัน ก็ยังพอกินไดโดยไมตองกลัวอะไร เวน ไวแตเราจะกินไมลงเองเทานั้น เนื้อชางก็ไมเลว 80 เปอรเซ็นตของเนื้อเค็มที่ขายกันอยูในตลาด กรุงเทพฯ ในสมัยกอนนี้ ขอใหรไู วดวยวาเปนเนื้อชาง น้ํามันหมูที่บรรจุปบขายกันนั่นก็เหมือนกัน เจอน้ํามันชางเมื่อไหร ชาวกรุงก็ไมมีวันรู กินกันไดหนาตาเฉย” ดารินยกมือลูบอก ทําตาโต รองออกมา “ตาย! จริงๆ นะเหรอ อะไรกัน เนื้อชาง?” พรานใหญหัวเราะ “อาว! นี่แหละเห็นไหม มันเปนความโงอยางมีเกียรติยงิ่ ของชาวกรุง ที่หารูไมวาถูกชาว ปาหรืออยางทีเ่ รียกกันวา ‘คนดง’ หลอกเอาเชนไรบาง คุณหญิงลองถามเกิด เสย หรือจันที่นั่งอยูน กี่ ็ ไดครับ วาปหนึ่งๆ เขาลมชางเอาเนื้อทําเค็ม เอาน้ํามันมาเคี่ยว แลวสงไปขายใหแกพอ คาหัวแหลม ในกรุงเทพฯ ปละเทาไหรบา ง แตพวกนี้เลิก...พวกพรานพื้นเมือง พรานกะเหรี่ยงอืน่ ๆ ก็ยังมีอีกแยะ คนกรุงก็ฉลาดอยางชาวกรุงซิครับ คนดงเขาก็ฉลาดตามประสาชาวดงของเขา” “อกแตกเลย นีเ่ ปนความรูใหมสําหรับฉันอีกอยางหนึ่งทีเดียว” หลอนครางออกมา มีสีหนาพิกล “เนื้อเกง ทีว่ างขายอยูในตลาดนัดสนามหลวงสมัยกอนก็เหมือนกัน” รพินทรกลาวปนหัวเราะหึๆ ตอมา “หรือมิฉะนั้นก็เนื้อเกงตามภัตตาคารหรูๆ ตางๆ ที่คุณหญิงอาจเคยไปสั่งมาทานแลว อะไรนะ ‘เกงผัดเผ็ด’ ‘เกงยํา’ หรือวา ‘บาบีคิวเกง’ อะไรจําพวกนี้ คุณหญิงเคยหรือเปลาครับ” “ก็...” หลอนยิ้มกรอยๆ ตอบออมแอม ซอกเปลือกตามองดูเขา “เคยบางเหมือนกันแหละ ทําไม?” “คุณหญิงเอาอะไรมาพิสูจนวา เปนเนื้อเกงจริงๆ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


250 “ก็ไมรูเหมือนกัน เขาบอกวาเกง เราก็เกงดวยนะซิ ภัตตาคารออกใหญโตมีชื่อเสียงอยาง นั้น เขาจะมาหลอกลวงเราทําไม แลวเวลากิน มันก็ไมเหมือนกับเนื้อวัว สังเกตดูมันละเอียดกวา” “ถาคุณหญิงทานเนื้อเกงมาจนชํานาญดีแลว จนสามารถจะแนใจวามันเปนเนื้อเกงจริงก็ แลวไป นับวาครั้งนั้นเปนครั้งที่โชคดีที่สุด ผมนะไมกลัวอะไรหรอก กลัวจะไปเจออีเกงของ เทศบาลนครกรุงเทพเขาไปเทานั้น” หลอนยิ่งงงจัด “เกงเทศบางนครกรุงเทพอะไรกัน?” “อาว อีเกงประเภทที่รอง ‘เอง’ แทนที่จะรอง ‘เปก’ นะซิครับ เกงที่กินเศษอาหาร เหา หอนวิ่งอยูตามถนนในกรุงเทพ ตามลานวัดแทนที่จะเล็มใบหญาไมอยูตามปาดงพงไพร” ม.ร.ว.หญิงดาริน คิดอึดใจเดียวก็หวั เราะคิก แลวปนหนาบึ้งโดยเร็ว เอากอนหินเล็กๆ ขวางมายังจอมพราน รองเบาๆ “บา มีอยางเหรอ เขาจะเอาเนื้อหมามาใหคนกิน พูดใหอาเจียนอยูได” “คุณหญิงเคยมีโอกาสไปพิสูจนหลังครัวของภัตตาคารเหลานั้นหรือครับ ทุกครั้งที่ผมเขา ไปในกรุงเทพ ถาผมเกิดนึกอยากจะกินเนื้อสุนัข ซึ่งความจริงผมก็ชอบกินอยูแ ลวเหมือนกัน ผม จะตองไปยังรานอาหารที่เขาเขียนไววามีเนือ้ กวาง หรือเนื้อเกงสําหรับประกอบอาหาร แลวผมก็สั่ง ตามเมนูมา นัน่ แปลวา ผมไดกินเนื้อสุนัขสมใจทุกที บังเอิญรานไหนที่ผมเขาไปสั่งแลวเกิดเอาเนือ้ เกงเนื้อกวางใหผมจริงๆ ก็ตองนับวาผมถูกหลอกลวงอยางจังทีเดียว แลวก็ดเู หมือนแทบจะไมเคย ถูกหลอกอยางวานั้นซักที” หญิงสาวรอง “บา” ออกมาอีกคําเดียว ก็สะบัดกนลุกขึน้ ผละเดินกลับเขาไปในกระโจม โดยเร็ว ปลอยใหรพินทรยืนหัวเราะกึกๆ มองตามหลังไปจนลับตา “นายหญิง นองสาวของนายผูชายสวยมากนะครับ ยังกะนางฟา” จันพูดขึน้ เบาๆ เมื่อรางของหญิงสาวลับตาไปแลว “ฮือม...” พรานใหญครางต่ําๆ ยกมือขึ้นลูบคางอันเขียวครึ้มไปดวยเครา ตาสีเหล็กมีประกายเครียด ลง “แตจะมีประโยชนอะไรเลา เมื่อความสวยอันนี้ จะมาเปนภาระหนักใหกับเราในอนาคต ที่ยังทายอะไรไมถูก ขุนเขาพระศิวะ...คงจะไมใหความปราณีกับความสวยอันนาถนอมนี้หรอก” “แตนายหญิงก็เปนคนกลาผิดผูหญิง แลวก็ยิงปนแมนเหลือเกิน” เสยวา “แตก็หนีความจริงไปไมพน นั่นก็คือ เปน ‘ผูหญิง’ รพินทรพูดขรึมๆ สั่งความพรานของเขาอีกสองสามคําก็แยกไปนอน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


251 ตีสองกวาเล็กนอย จอมพรานสะดุงตื่นเพราะเสียงสะบัดเขาและหายใจฟดฟาดของควาย เทียมเกวียน ที่ผูกไวเปนวงลอมรอบบริเวณแคมป เขาขยับตัวลุกนั่ง เงี่ยหูสดับฟง พวกลูกหาบ หลับใหลกันหมดสิ้นภายใตโปงผาคลุม ไฟทุกกองเริ่มจะมอดแดง ยกเวนแตไฟกองใหญหนา กระโจมพักของคณะนายจางที่ยังปะทุเปนเปลวอยูว อมแวม ในความมืดสลัวนั้น เขากวาดสายตาอันเฉียบไวไปรอบดาน ตะเกียงรั้วที่แขวนอยูบน ปลายไม สองแสงใหมองเห็นบริเวณหนาเต็นทไดรางๆ ไกลออกไป นอกจากเสี���งลมพัดกิ่งไมไหว เสียงตุก แกดงที่รองอยูเปนระยะแลว นอกนั้น เปนความเงียบ พรานคูใจของเขาทั้งสามหลับเปนตาย เพราะเหลาขาวกับเนื้อเมนยางที่สวาปามกัน เขาไปอยางตะกละเมื่อตอนเที่ยงคืน ที่ขอนไมหนากระโจมนายจาง ไมมีรางของแงซาย ที่กองไฟใหญใกลกระโจมก็ไมมี และ ไมมีแมแตเงาของหนุมชาวดงพเนจรผูลึกลับภายในอาณาบริเวณเขตของแคมปเลย จากสายตาที่ กวาดคนหาของจอมพราน แงซายอันตรธานไปไหนเสียแลว... สัญชาตญาณของเสือพราน อันเปนคุณลักษณะของนายตํารวจตระเวนชายแดนประการ หนึ่ง สัญชาตญาณของจอมพรานผูเจนตอชีวิตปาดงพงไพรอีกประการหนึ่ง เตือนสังหรณเขาใน ฉับพลันทันใดนั้นวา ไดเกิดสิ่งผิดวิกลขึ้นเสียแลว กลิ่นไอของภยันตรายมันโชยมาแตะจมูกเขาอยู รําไร แมจะไมสามารถบอกไดแนชดั วามันคืออะไรกันแน รพินทรควา .375 ขึ้นมา ขยับลูกเลื่อนสํารวจดูกระสุนในรังเพลิง อีกมือหนึ่งหยิบไฟฉาย คอยๆ ลุกขึ้นอยางแผวเบา สายตาเฉียบไวกราดไปทัว่ นับจํานวนลูกหาบที่นอนกันอยูเปนหยอมๆ และพรานของเขาทุกคนอยูครบจํานวนเรียบรอยดี ขาดหายแตแงซายเพียงคนเดียวเทานั้น แลวก็ เคลื่อนดวยฝเทาเบากริบตรงเขาไปที่กระโจมพักนายจาง คอยๆ แหวกกระโจมเขาไป ทามกลางแสงตะเกียงเจาพายุ ที่จุดสวางไวตลอดทั้งคืน คณะนายจางของเขาทั้งสามคน คงนอนอยูบนเตียงสนามภายใตมุงคลุมเปนปกติดี ทุกคนหลับสนิท แตไมมีเงาของแงซายในนั้น เขาถอยออกมาชาๆ อีกครั้ง หันหนาออกไปยังราวปาใหญ คิ้วขมวดครุนคิด และทันใดก็ ไดยนิ เสียงควายทางดานตะวันตกของบริเวณแคมป สะบัดเขาทําเสียงฟดฟาดอีกครั้งจากแสงจางๆ ของกองไฟที่รบิ หรี่อยูนั้น มองเห็นมันแหงนเบิ่งและเตนเหยาะไปมาอยางกระสับกระสาย พยายาม จะดึงเชือกรอยจมูกที่ผูกลามติดไวกับตนมะคาจนตึง มีอาการเหมือนจะกระชากใหขาด อีกสองตัวที่ ผูกหางกันออกไปประมาณ 20 เมตร ก็มีอาการคลายๆ กัน ลักษณะที่เห็นอยูนี้ พรานใหญอยางเขาบอกไดในทันทีวา นัน่ คือการยางกรายเขามาใกล ของเจาปา ถาไมลายพาดกลอน ก็เจาดาวอยางไมมีปญหา ลมดึกโชยริว้ มาวูบหนึ่ง กลิ่นสาบของมัน ยิ่งฟองชัด [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


252 แต...แงซายไปไหน เขายองตรงไปที่ตนมะคาตนนั้น อยางชาๆ หูเงี่ยสดับจับเสียงทุกเสียงที่จะเกิดขึน้ อยาง พิเคราะห ไฟฉาย และไรเฟลพรอมอยูในมือ มาหยุดอยูท ี่หินกอนหนึง่ ณ บัดนี้ มันเปนความเงียบอยางประหลาด จักจั่นเรไรและตุกแกทีจ่ ะตองรองอยูเปน ประจํา พากันหยุดนิ่งราวกับนัดกันไว ปาทั้งปาไมมีเสียงอะไรเลยชัว่ ขณะหนึ่ง แมแตลมพัดใบไม ไหว กลิ่นสางๆ นั้นก็เลือนหายไป อาการดิ้นรนกระสับกระสายของควายก็ดูจะสงบลง นอกจากจะ แหงนเบิ่งยืนเฉยจองตาออกไปยังความมืดของดงทึบเบื้องหนา รพินทรเคลื่อนตัวเองอยางแผวเบาที่สุด ออมไปทางไมใหญที่ลมอยู แลวยกไฟฉายขึน้ แต แลวกอนทีเ่ ขาจะกดสวิตชปลอยลําแสงใหพุงจาออกไปนั่นเอง เสียงกระซิบก็ดังมาจากเบื้องหลัง “อยาเพิ่งฉายไฟครับ ผูกอง” “แก แงซาย” “ครับ ผม” “แกมาทําอะไรอยูที่นี่?” เขาจองหนาแงซาย ในความมืดนั้น มองเห็นแตฟน ขาว หนุมชาวดงนักพเนจรทรุดคุกเขา อยูเบื้องหลังเขาในระยะประชิดตัว “ผมมาอยูที่นี่กอนผูกองจะตื่นสักครูใหญแลว เสือไมนอยกวาสองตัว เดินเวียนรอบ แคมปของเราอยูสักครึ่งชั่วโมงที่แลว ผมไมแนใจวา มันเพียงแตจะแอบเขามาดู หรือวาตองการ ควายเรา” “ทําไมแกไมปลุกฉัน ทําไมแกไมปลุกพวกเราสักคนหนึ่ง?” “ผมไมแนใจวาปลุกคนอื่น จะเปนการดีหรือเปลา แตสําหรับผูกอง ผมเชื่อแนวาไมตอง ปลุก เสียงควายตื่นสะบัดเชือกดังมาก เจาควายที่ผูกองคัดมาพวกนี้มันสูท ุกตัว กอนจะถึงคนมันตอง ผานควายพวกนี้กอน” “แลวที่แกยองมาซุมอยูแถวนี้ แกจะใหมนั ขบสมองแกแทนควายรึ หรือแกคิดวาแกจะยิง มันได?” แงซายสายหนาชาๆ ในความมืด ไมเห็นสีหนาและแววตาของกันและกัน “ไมมีเสือตัวไหนทําอะไรผมได ตราบเทาที่ผมรูตัวและตื่นอยู และทีผ่ มมาอยูที่นี่กย็ ังไม คิดที่จะยิงมัน มันเห็นผมและผมก็เห็นมันแลว กอนที่ผูกองจะมาที่นี่ มันถอยหลบออกไปทางพงทาง ขวามือโนน เรื่องเสือไมสําคัญหรอกครับ ผูกอง อะไรสักอยางหนึ่ง มันนาคิดกวานั้นและทําใหผม มาซุมอยูที่น”ี่ “อะไร?” “ผูกองไดกลิ่นอะไรหรือเปลา ไดยนิ เสียงอะไรไหม นอกจากไอลายทีห่ ลบไปแลว”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


253 รพินทรฉงนยิง่ ขึ้น เขาสะกดลมหายใจนิ่ง แลวคอยๆ สูดกลิ่นอยางระมัดระวัง ประสาทหู เปดพรอม ลมดึกโชยมาจางๆ และบัดนั้นเอง ดวงตาของเขาก็สวางโพลง เขาใจในความหมายของแง ซายทันที พรอมดวยหัวใจอันเตนแรง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


254

13 มันเปนกลิ่นอับๆ ของโคลนตม หรือใบไมเนาที่หมักหมมอยูตามปลักราวกับวาจะมีใคร ขุดคุยเลนอยูใกลๆ กลิ่นนั้นโชยตามลมมากระทบจมูกอยางชัดเจนในบางขณะ และก็จางหายไปใน บางขณะเมื่อลมนิ่ง มีเสียงกิง่ ไมไหว อันไมใชเปนลักษณะของธรรมชาติ เสียงน้ําในหนองที่อยูตา่ํ ลง ไปสั่นไหวกระฉอกนอยๆ ยืนยันใหทราบชัดวา ที่มาของกลิ่นและเสียงอันเบาแสนเบานั้น คงจะเปน บริเวณริมหนองนั่นเอง บัดนี้ แงซายกมตะแคงหนาลงไปเอาหูแนบกับแผนดิน อึดใจใหญก็คอ ยๆ เงยขึ้น “อาจเปนโขลงเดียวกันกับทีป่ ะทะกับนายใหญ และพวกแกที่กลางดานเมื่อใกลค่ํา” รพินทรพูดแผวต่ํา แงซายยิ้มกรานๆ สั่นศีรษะกระซิบตอบมาวา “ผมแนใจวาไมใชครับ โขลงนั้นปานนีเ้ ตลิดไปไกลแลว ผูกองเองผมก็เชื่อวาคงไมคิดวา เปนโขลงนั้น” จอมพรานอึ้งไป ถูกแลว เจาหนุมแงซายดูเหมือนจะอานใจลวงรูทันความคิดเขาไปหมด ทุกอยาง รพินทร ไพรวัลย ในขณะนีก้ ําลังเผชิญอยูกับปญหาสะกิดใจลึกลับอันเต็มไปดวยสังหรณ ราย จากเสียงและกลิ่นทีจ่ บั ไดดว ยสัญชาตญาณพรานของเขาในขณะนี้บอกชัดไดวา มีชา งโขลง หนึ่งเขามาปวนเปยนเลียบเคียงอยูที่บริเวณหนองน้ํา มันกําลังชุมนุมกันอยูที่นนั่ ในลักษณะนาคิด พิกล เพราะมันไมไดมาอยางหากินหรือวามาเลนน้ําในหนองตามธรรมดา แตทวาเปนการยองเขามา อยางเงียบกริบ ชนิดที่จะเรียกไดวามีเจตนาทีเดียว และเมื่อพวกมันสอเจตนาที่ยองเงียบเขามา อะไรเลาที่เปนเจตนาในขัน้ ตอไปของมัน? และถาการแผวพานเขามาของมันบงชัดถึงเจตนาซึ่งไมใชเปนการหากินโดยลักษณะปกติ ของมันแลว มันก็ยอมผิดไปจากธรรมชาติวิสัยของชางปาทั่วๆ ไป ที่เขาเคยรูเคยเห็นในอาณาจักรพง ไพรแหงนี้ ทุกฝกาวยางทุกการเคลื่อนไหวของมันเต็มไปดวยการระมัดระวัง เพื่อจะไมทําใหบังเกิด เสียงเทาที่ความฉลาดอยางสัตวของมันจะอํานวยใหได ไมมีเสียงการหักไมกิน ไมมีเสียงการ เคลื่อนไหวอันเปนนิสัยโดยปกติสามัญ และภายหลังจากเฝาสดับตรับฟง ก็ไมมีวแี่ วววาพวกมันจะเดินผานเลยไป นอกจากการ รวมกลุมกันอยูอยางสงบ “แลวแกคิดวายังไง?” “เมื่อปเศษลวงมาแลว ผมรับจางฝรั่งสองคนที่มาพรอมกับนักลาสัตวชาวกรุงอีก 3 คน พา เที่ยวอยูในปาแถบหวยเสือรอง คืนหนึ่งผมตื่นขึ้นดวยลักษณะผิดปกติเหมือนเชนที่เราพบอยูใ น ขณะนีไ้ มมีผิด ชางโขลงหนึ่งเอาโคลนพอกตัวมันเสียเพื่อดับกลิ่นสาบ แลวก็ยกโขลงเงียบขึ้นมาที่ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


255 ปางพักของพวกเรา ผมปลุกนายฝรั่งกับนายคนไทย และเตือนใหรวู ามันจะเกิดอะไรขึ้น พวกนั้นหา วาผมฝนไป ตอจากนั้นไมถึง 10 นาที ปางพักของเราแหลกละเอียดยอยยับไมมีชนิ้ ดี นายฝรั่งสอง คนกับนายคนไทยอีกหนึ่งคน เละเทะไปทั้งตัวจนจําไมได กระโจมที่พักเครื่องใชทุกชิ้นภายใน บริเวณปางไมเหลืออยูในรูปเดิมเลยสักสิ่งเดียว ผมหนีเอาตัวรอดไปไดเพราะบังเอิญมีปาไผอยูใกล นายคนไทยที่เหลืออยูอีกสองคนและลูกหาบอีก 4 ก็พลอยรอดไปไดเพราะปาไผเดียวกัน ผูกองคิด วาไอตวั ไหนครับที่เปนจาโขลงนั้น...ผมสาบานไดวา ผมเห็นมันกับตาในขณะนัน้ กอนที่กระโจม พักของนายจางจะถลมลง ไอตัวนั้นเกือบเทาภูเขา งาขางหนึ่งเรี่ยดิน อีกขางหนึ่งพนปากออกมาศอก เดียว หูขางขวาของมันแหวงไปครึ่งหนึ่ง! มันเปนชางตัวเดียวเทานั้นที่มีสมองพอสําหรับการ วางแผน กอนที่จะเขาทําลายคนที่มันถือวาเปนศัตรูสําคัญ เรายังไมทันจะไปพบมันที่ ‘ปาหวาย’ แต มันกลับเปนฝายมาเยีย่ มเราเสียกอนแลวที่ ‘โปงกระทิง’ นี่” คําพูดของแงซาย ชวยใหพรานใหญตัดสินใจโดยเด็ดขาดไดในบัดนัน้ เอื้อมมือไปตบ ไหลหนุมชาวดงรางยักษ พูดโดยเร็ว “ถางั้นความเขาใจของฉันกับแกตรงกัน เร็วเขาเถอะแงซาย ปลุกพวกเราทุกคนใหตนื่ ขึ้น เดี๋ยวนี้ สําหรับพวกลูกหาบ ยังไมตองบอกใหรวู าเกิดอะไรขึ้น แกไปปลุกเกิด เสย จัน ขึ้นกอน ฉัน จะเขาไปทีพ่ ักของพวกเจานาย” แงซายผละแยกจากเขาอยางรวดเร็ว ตรงไปปลุกพวกพรานทั้งสามของรพินทร ในขณะที่ พรานใหญตรงเขาไปในกระโจม คนแรกที่เขาปลุกขึ้นก็คือเชษฐา เปนการปลุกโดยพยายามไมใหมี อะไรเปนที่ตนื่ เตนตระหนกตกใจ แตถึงเชนนั้น ม.ร.ว.เชษฐาก็ไมวายประหลาดใจและเฉลียวคิด ในทันที เมื่อลืมตาขึ้นเห็นรพินทรเปนคนปลุกเรียกเขา ราชสกุลหนุมพรวดขึ้นจากเตียงโดยเร็ว “รพินทร เกิดอะไรขึ้นรึ?” เขาถามโดยเร็ว สลัดความงัวเงียออกไปในทันที “ไมมีเรื่องรายแรงอะไรนักหรอก เพียงแตวา ‘ไอแหวง’ ที่เราพูดถึงมันอยูตอนหัวค่าํ นี่ แอบยกโขลงมาชุมนุมกันอยูท ี่หนองน้ําขางลาง ผมไมแนใจวามันจะบุกเขามาที่แคมปของเราหรือ เปลา” เชษฐาไมตะลึงไมมัวซากถามอะไรใหเปนที่เสียเวลาอยูเ ลยแมแตวินาทีเดียว เขาเผนไปที่ ราวปนควา .600 ไนโตรเอกซเปรสขึ้นมาหักลําสํารวจดูกระสุนในลํากลองที่บรรจุไวเตรียมพรอม แลวเพื่อความแนใจอีกครั้ง แลวก็ตรงเขาไปปลุกไชยยันตกับดารินอีกตอหนึ่งอยางรวดเร็ว เพียงไมกี่อึดใจตอมา ทั้งไชยยันตและดารินก็ตื่นขึ้นรับรูเ หตุการณที่เกิดขึ้นคราวๆ แมจะ เต็มไปดวยความตื่นเตน แตทุกคนไมมีใครเสียขวัญเลย ไชยยันตกระโดดเขาฉวย .470 ดับเบิลไร เฟล ในขณะที่ ม.ร.ว.หญิงดารินกระชาก .458 แอฟริกันแม็กนั่ม กระบอกซึ่งในเวลาไมเกิดเหตุ ฉุกเฉินวิกฤติการณขึ้น หลอนก็ไมแนใจเหมือนกันวาจะกลาเหนี่ยวไกมันหรือไม เพราะอํานาจแรง [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


256 สะทอนถอยหลังที่เกินกําลังของผูหญิง ทวาในยามแววชื่อ ‘ไอแหวง’ เชนนี้ หญิงสาวดูเหมือนจะลืม อํานาจสะทอนถอยหลังของมันอยางสนิท ทุกคนไมมีใครตกประหมาเงอะงะเสียเวลาอยูเลย มันคลายกับจะเปนการฝกทดลองความ พรอมเพรียงฉับไวเพื่อตอนรับเหตุฉุกเฉินทีร่ พินทรเห็นเปนครั้งแรกจากคณะนายจางของเขา พรานใหญควาตะเกียงเจาพายุที่จุดสวางไปที่เสากลางเต็นทติดมือออกมาดวย สวนเชษฐา ไชยยันต ดาริน ชวยกันหอบไรเฟลชั้นฉกรรจที่มีสํารองอยูอีก 4 กระบอก วิ่งตามออกมา ทั้งสาม ยอมมีสติดีพอที่จะรูไดวา บรรดาพวกลูกหาบและพรานพื้นเมืองของรพินทรมีอาวุธประจํามือเพียง แคปนลูกซองเดี่ยว บรรจุครัง้ ละนัดเทานั้น ซึ่งในการประจันหนากับโขลงชางรายเชนนี้ มันแทบจะ ไมมีความหมายอะไรเลย และในภาวะจําเปนแขงกับความเปนความตายจากภัยชางโขลงเชนนี้ ปน ขนาดหนักทุกกระบอก ควรจะถูกแจกจายใหไปอยูในมือของพวกนัน้ ไมใชใหกระบอกไหนถูกวาง สงบนิ่งอยูในราวของมันเฉยๆ เมื่อกาวออกมาพนเต็นท ตลอดทั้งแคมปหรือปางพัก ทุกคนก็ตนื่ ขึ้นพรอมแลวโดยการ ปลุกของแงซาย พวกลูกหาบยังคงงงงวยไมทราบสาเหตุวา ไดเกิดอะไรขึน้ ไดแตหนาตื่นเลิ่กลั่ก แต พรานทั้งสามของรพินทรรูเรื่องแลว ทั้งเกิด เสย และจัน พากันวิ่งพรูเขามา เชษฐากับไชยยันตกส็ ง ไรเฟลที่หอบอยูแจกจายไปใหคนละกระบอก พวกนัน้ รับไปอยางเขาใจอะไรดีอยูแลว ชนิดที่ไม ตองพูดกันใหเสียเวลา กระบอกสุดทายคือ .375 ซึ่ง ม.ร.ว.หญิงดาริน สงไปใหกับแงซายแทนขนาด .44-40 โบราณของเขา “จะเอายังไงกัน?” ไชยยันตถามขึ้นโดยเร็ว รพินทรวางแผนไวพรอมสรรพแลว เพราะฉะนั้นจึงบอกโดยไมตองเสียเวลาคิด “แงซาย จันและเสย นําทุกคนขึ้นไปหลบเขาประจําที่ตามโขดหินบนไหลเขาโนน ไม ตองดับไฟ ถาเห็นมันบุกเขามาก็ยิงปะทะไว พวกเราอยูบนที่สูงชันและกําบังดี พวกมันคงไมมีทางที่ จะบุกเขาถึงตัวไดหรอก” แลวพรานใหญก็หันมาทางเชษฐา “ผมกับเกิดเพียงสองคน จะยองลงไปดูพวกมันทีห่ วยขางลางนี่ บางทีถามันรูวาพวกเรา ไหวทันอาจถอยไปกอนก็ได แตถามันบุกเขามาจนถึงแคมปก็ไมจําเปนตองลังเลนะครับ ยิงเลย แลว ไมตองเปนหวงผมกับเกิดดวย” “ตกลง” ทุกคนผละออกจากบริเวณแคมปโดยการนําของแงซาย จันและเสย ไตขึ้นไปบนไหลเขา อันสูงชัน ซึ่งเปรียบเหมือนผนังกําแพงดานหนึ่งของที่ตงั้ แคมป และแยกยายประจําที่ สามารถมอง ลงมาเห็นบริเวณที่พักไดอยางถนัด โดยอาศัยกองไฟทีก่ อ ไวในระยะไมเกิน 40 เมตร เชษฐากับดา รินซุมประจําอยูที่โขดหินใหญลูกเดียวกันแตคนละดาน โดยมีแงซายเฝาอยูใกลๆ สวนไชยยันต [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


257 แสดงออกโดยสัญชาตญาณนายทหารของเขา จัดกําลังพวกลูกหาบประจํากันอยูในที่ซึ่งสามารถจะ ใหผลในการยิงไดมากที่สุดเปนชุดๆ ไป และตัวเขาเองก็คอยควบคุมสั่งการอยูทางดานพวกลูกหาบ นั้น รพินทรยืนกระสับกระสาย มองดูทุกคนไตขึ้นไปอยูบ นที่ซึ่งใหความปลอดภัยไดเพียง พอตามที่เขาสั่งแลว ก็วางตะเกียงเจาพายุไวกลางบริเวณแคมป เพื่อใหพวกขางบนมองเห็นบริเวณ ไดถนัดขึ้นอีก แลวหันมาพยักหนากับเกิดชวนกันเดินตามดานเล็กๆ บายหนายองกริบลงไปยัง หนองน้ํา ลมเริ่มพัดใบไมกระดิกอีกครั้ง กลิ่นโคลนขาดๆ หายๆ ไป แสดงวากระแสลมพัดทวน กลับไปกลับมา ไมมีทิศทางที่แนนอน พรานใหญเต็มไปดวยความหนักใจ โดยเฉพาะอยางยิง่ เขา กําลังจะเดินเขาไปหา ‘ไอแหวง’ ผูซึ่งมันก็คงกําลังสดับตรับฟงการเคลื่อนไหวของฝายเขาอยู เชนกัน ทั้งสองเดินคลําก���นไปในความมืดดวยความชํานาญ โดยอาศัยหนทางตามดานนั้น ไฟฉาย เพียงแตถือเตรียมพรอมอยูในมือเทานั้น “บางทีลมก็พัดจากมันมาทางเรา บางทีก็พดั จากเราไปหามัน” เกิดกระซิบกับเขาเบาที่สุด “ความจริงที่ตงั้ ปางพักของเรา อยูเหนือทางลมของสัตวทุกชนิดที่จะมาที่หนองนั่น มันได กลิ่นพวกเราอยูกอนแลว แทนที่จะผละหลบไปมันกลับมาซุมนิ่งอยูทนี่ ั่น เพราะฉะนั้นมันจะเปน โขลงอื่นไปไมได นอกจากโขลงไอแหวง” รพินทรกระซิบตอบ “นายคิดยังไงครับ ทําไมมันถึงแอบมารวมโขลงกันอยูท ี่หนอง ทั้งๆ ที่มันก็ไดกลิน่ รูอยู แลววาพวกเราตั้งปางอยูที่นี่ มันจะกลาบุกขึ้นไปเชียวหรือ” “หลายครั้งมาแลว ไอแหวงใชวิธีการแบบเดียวกันนี้ มันยองเงียบเขามาดูลาดเลาใกล แคมป แลวก็จโู จมเขาใสในเวลาที่คนในแคมปเผลอไมทันจะระวังตัว คืนนี้ก็อาจเหมือนกัน” “ก็แลวทําไมมันถึงไมบุกขึ้นมาเสียใหรแู ลวรูเรื่อง มารวมพวกแอบนิ่งอยูทําไม?” “ไอแหวงไมโงนักหรอก มายงั้นก็คงไมอยูมาจนถึงบัดนี้ มันอาจสงบรอดูใหแนใจวา พวกเราไมทันรูสึกตัวแนๆ เสียกอน มันอาจรูแลวดวยซ้ําไปวาพวกเรามากันมากคนแลวถามันรูว า เราไหวทัน มันอาจหลบไปกอนก็ได” พรานใหญแยกทางจากดานที่เดินยองมา ปนขึ้นไปบนตลิ่งอันสูงชัน ซึ่งเปนบริเวณฝงสูง ตอนหนึ่งของหนองน้ําแลวใชไฟฉายกดแสงลงต่ํา คอยๆ คลานไปตามพื้นอันเกลื่อนไปดวยใบไม แหง เหนือศีรษะคือเครือเถาวัลยที่พันเกีย่ วกันอยูเปนซุม ทึบราวกับอุโมงค เกิดเลือ้ ยตัวเองราวกับงู [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


258 มาเคียงขางเขา แชมชาระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหว ตรงไปยังริมตลิ่งดานที่ตดั ชันลงสูบริเวณ หนองน้ํา อีกประมาณ 30 กาวกอนทีจ่ ะถึงริมตลิ่งนัน้ ทั้งสองก็ไดยินเสียงเทามหึมาหลายคูเคลื่อน ไหวในบริเวณหนองน้ํา เสียงพื้นเหลวบางตอนถลมลงเพราะถูกเหยียบ และปาใหญเบื้องหนาฝงตรง ขามไหวยวบยาบ “มันรูตัวเสียแลววา เรากําลังยองใกลเขามา” รพินทรกระซิบกับพรานของเขา “กําลังเบนผละแลวครับนาย ฉลาดรายกาจทีเดียวไอแหวงนี่ ซัดตามหลังไปดีไหมครับ มันจะไดรูรสเสียบาง” เกิดคําราม ปะทับปนพรอมกับฉายไฟไปยังปาตรงขามกับหนอง ที่ไดยนิ เสียงเคลื่อน ขบวนอยู แตรพินทรตะปบศีรษะพรานพืน้ เมืองของเขาไวเสียกอน “อยาเพิ่ง! เราฉายไฟพรอมกัน ถาเห็นจาโขลงตัวการก็ยิงทันทีเลย ตองยิงใหอยูดว ย! แต ถาไมเห็นมัน เห็นแตตัวอืน่ ยิงขึ้นฟาไลมันไปกอน ไมมีประโยชนอะไรที่จะยิงตัวอื่นถาไมใชไอ แหวง เพราะถาเรายิงพวกมันเจ็บหรือตายในคืนนี้ เชื่อวาคงไมตองนอนกันทั้งคืน มันคงยกโขลง กลับมาจองกวนเราจนรุงเชาทีเดียว” เกิดพยักหนารับ ในความมืด เสียงชางที่ชุมนุมกันอยูริมหนองเบื้องลาง เคลื่อนขบวนเรียงแถวผละขึ้นปา ฝงตรงขามอยางใจเย็นเปนการเดินไปอยางเงียบๆ ไมมีอะไรกระโตกกระตากทั้งสิ้น รพินทรกับเกิด พุงไฟฉายปราดออกไป ณ บัดนั้น จากลําอันสวางจาของไฟฉายขนาดแปดทอนสองกระบอก ภูเขาหลายลูกกําลังเคลื่อน ดุมๆ จากบริเวณที่ลุมริมหนอง ตัดขึ้นดานของฝงตรงขามอยางเปนระเบียบเรียบรอย แตแลวอัน เนื่องมาจากแสงไฟที่ฉายตามหลังมาอยางจูโจมนั่นเอง พวกมันก็อลหมานหันรีหันขวาง โบกหูชงู วง พรอมกับแผดเสียงรองขึน้ สนั่นปาแตกฮือออก ไมมีไอแหวงเสนาธิการ หรืออีกนัยหนึ่งแมทัพของเจาชางเกเรโขลงนัน้ ปรากฏใหเห็นอยู ในลํากราดคนหาของไฟฉาย รพินทรกับเกิดเสยปากกระบอกปนไรเฟลขึ้นไมไดหมายจับไปที่ตวั ใด หากแตใหวิถกี ระสุนเลยผานหัวพวกมันไปเสีย แลวก็ลั่นสนั่นปา ออกไปคนละนัด พริบตานั้นเอง ปาฝงตรงขามก็แตกสะเทือนสะทานไปหมดดวยเสียงวิ่งกระเจิงของชาง ทั้งโขลง ไมไรหักลมราวกับถูกพายุสลาตัน ระคนไปกับเสียงแปรแปรนอื้ออึง ประหนึ่งแผนดินจะ ถลมทลาย เสียงครืนๆ ไปเบื้องหนาทามกลางความเงียบสงัดของราตรี เสียงรองดวยความตืน่ ตนใจ และเสียงปาหักดังหางออกไปอยางรวดเร็ว จนในทีส่ ุดก็จางหายไปกลายเปนความสงบตามเดิม บริเวณปาฝงตรงขามมองเห็นจากแสงไฟฉายหักลูเปนทาง ราวกับใครเอาแทรกเตอรมาไถ “มันนาจะซัดใหกองอยูสักสองสามตัว นี่ถานายไมหามไวผมเอาแน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


259 เกิดสบถออกมาอยางเดือดดาลใจ ทั้งสองพากันเดินกลับมายังบริเวณแคมป ซึ่งเปนเวลาเดียวกับที่คนทั้งหมดถอยลงมา ชุมนุมกันอยูเบื้องลางตามเดิม เพราะไดยนิ เสียงชางฝูงนั้นแตกหนีไปแลว เชษฐา ดาริน และไชย ยันตกรากเขามารุมลอมรพินทรในทันทีทเี่ ขาโผลไปถึง และภายหลังจากการบอกเลาของพรานใหญ ทุกคนถอนหายใจออกมาอยางโลงอกพรอมกัน “ใหตายซิ! ผมนึกวาคืนนี้พวกเราไดทําศึกใหญกับไอแหวงกันแนแลว ตอนที่ไดยินเสียง ปนจากคุณกับเกิดสองนัดก็คดิ วา มันคงจะบุกตะลุยเขามา โชคดีเหลือเกินที่มันเปนฝายเปดหนี” เชษฐาวา “ครับ โชคดีทั้งฝายเราและมันที่ไมมีการปะทะเกิดขึ้น” รพินทรหัวเราะเบาๆ “ทําไมคุณไมยงิ ใหมันตายลงบาง จะไดสาสมกับที่มันเจตนารายกับเรา” ไชยยันตถามอยางเดือดดาล ไอแหวงจอมเกเร เขายังตืน่ เตนไมหาย “ไมมีประโยชนหรอกครับ ที่จะยิงตัวอื่นๆ ในโขลงของมัน ยกเวนแตเราจะมีโอกาสลม จาโขลงตัวการสําคัญลงได ถาเรายิงพวกมันตายหรือเจ็บลงเมื่อกี้นี้ ก็เทากับวาเราสรางความแคน ความพยาบาทใหมันจองเปนศัตรูกับเรารายกาจขึ้นไปอีก ดีไมดีคืนนี้มันหาทางกวนเราทั้งคืนโดยไม ตองนอน ผมเลยใชวิธีไลมันไปกอน แลวอีกอยางหนึ่ง เรามีแผนที่จะพักอยูที่นี่อกี สองสามคืน ถา ชางมาตายอยูใ กลๆ แคมปเขาสักตัวเราเห็นจะตองเดือดรอนยายแคมปเพราะทนกลิ่นไมไหว” “เรายังไมทันจะลามันเลย มันจะลาเราเขาใหเสียกอนแลว เมื่อหัวค่ํานีเ้ รายังพูดถึงมันกัน อยูเลย ไมใชหรือ?” ม.ร.ว.หญิงดาริน ครางออกมา “ผมเคยบอกใหทราบลวงหนาแลวนี่ครับวา ไอแหวงมันรายกาจขนาดไหน สําหรับ เหตุการณคืนนี้ พิสูจนไดวามันเปนฝายมาพบเรากอนที่เราจะไปพบมัน” “คุณมีแผนยังไงเกี่ยวกับไอชางเกเรโขลงนี้ สําหรับเดี๋ยวนี้?” เชษฐาหันมาขอความเห็น รพินทรยิ้มดวยอาการเปนปกติเยือกเย็นเหมือนเดิม “ก็ยังไมจาํ เปนจะตองวางแผนอะไรใหผิดไปจากเดิมของเราหรอกครับ คืนนี้เปนการ แอบเขามาหมายจะชิมลางทดลองพวกเรา พอเรารูตัวมันก็เปดหนีไปเสียกอน ผมเชือ่ วามันคงยังไม กลาจะยอนกลับมารังควานอะไรอีกในระยะนี้ เราก็ควรจะทําเปนไมรูไมชี้เสีย ปลอยมันไปกอน เพียงอยาประมาทเทานั้น เสร็จจากการลากระทิงกับเสือ ตามที่คุณชายตองการแลวทีนี้เราคอยหันไป จัดการกับมัน พรุงนี้ผมจะตรวจรอยดูวามันมาจากไหน และบายหนาไปไหน” “นับวาเปนบุญเหลือเกินนะ ที่คุณกับแงซายรูสึกตัวเสียกอน มายงั้นแคมปนี้ทั้งแคมปคง จะแหลกละเอียดไปแลว” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


260 เชษฐากล���ว หันไปมองดูไหลเขาสูงชัน อันเปรียบเหมือนกําแพงดานหนึ่งของบริเวณ ที่ตั้งแคมป พลางเหลือบกลับมาจับอยูที่ใบหนาพรานใหญ ยิ้มออกมา “ผมเพิ่งจะมาจับเคล็ดในการตั้งแคมปของคุณไดคืนนี้เองรพินทร เห็นตั้งแตตอนทีค่ ุณตั้ง แคมปเราที่เขาโลนแลว แตตอนนั้นไมมอี ะไรเฉลียวใจคิด คุณชอบตั้งแคมปในตําแหนงที่สูงชัน และมักจะชิดกับเชิงผาเสมอ ที่แทก็เตรียมไวสําหรับตั้งรับกองทัพชางนี่เอง จริงซินะ ในเวลาเกิดเหตุ ฉุกเฉิน ชางมันยกโขลงบุก เรายังพอมีที่กาํ บังตั้งมั่นยิงปะทะไวได เพราะมันไมมีทางจะไตผาขึ้นมา เลนงานเราไดถนัดดีกวาที่จะอยูในที่ราบโลง” “การตั้งแคมป ตองคํานึงถึงความปลอดภัยเปนหลักใหญ และสิ่งที่เราควรคํานึงที่สุดก็คือ ชาง ถามันยกโขลงบุกเขามาเหยียบ ถึงอยางไรเราก็ยิงไมทันแน ยกเวนแตจะมีที่กําบังดีพอ มันจะ เหยียบแคมปแหลกไปก็ชางมัน แตชวี ิตของคนในแคมป ตองมีทางปลอดภัยไวกอน” “อีกอยางหนึ่ง ที่เราควรจะรูไวเปนบทเรียนสําหรับคืนนี”้ ไชยยันตพูดขึน้ บางดวยเสียงขรึมๆ “ปนของเรา ไมควรจะใหมนั วางเฉยๆ อยูใ นเต็นท พวกเราสามคนจะใชปนเหลานี้ไดใน วินาทีฉุกเฉินที่สุด ก็คนละกระบอกเทานัน้ ควรจะจายใหพรานของคุณรพินทรทุกคน และแงซาย อีกคนหนึ่งถือประจําไวกับมือ เพื่อเตรียมรับกับสถานการณที่มันอาจเกิดขึน้ โดยที่เราไมรูตวั ลวงหนา พวกนี้มีแตปนลูกซองเทานั้น เขาไมมีทางจะชวยอะไรเราไดเลย ถาเกิดเหตุการณอยางเชน ที่เกิดขึ้นเมื่อตะกี”้ “ถูกของไชยยันตคะพีใ่ หญ นอยเห็นดวย เราควรจายไรเฟลใหแกสี่หาคนนี้ไวเปนปน ประจํามือเลย ดีกวามาคอยสงใหเปนครั้งๆ ไป เพราะพวกนี้มีหนาที่คุมกันแคมปและพวกเราทุกคน อยูแลว มายงัน้ เกิดอะไรขึ้นจะไมทนั การ” เชษฐาหันไปมองดูตารพินทร...เหมือนจะขอความเห็นพรานใหญกมศีรษะรับ “ก็เปนความคิดที่ดีครับ แตก็ไมควรจะเกินจํานวน 5 กระบอกคือพรานของผมสี่คน แง ซายอีกคนหนึง่ สําหรับพวกลูกหาบผมเห็นวาไมจําเปน เพราะปนจะเปนปนไดก็ตอเมื่อตกอยูใ นมือ ของผูที่รูจักและใชมันเปนเทานั้น” “ตกลง ถางั้นผมก็มอบหนาทีใ่ นการจายปนใหกับคุณก็แลวกัน ตามแตคณ ุ จะพิจารณา ผม ก็คํานึงถึงอยูในขอนี้เหมือนกัน จึงขนมาอยางเหลือเฟอพอที่จะจายประจํามือไดอยางทั่วถึงทีเดียว” “เอาละครับ กลับเขาไปนอนเสียเถอะ ผมรับรองวาจะไมเกิดอะไรขึ้นอีกสําหรับคืนนี้ ขอใหหลับสบาย” คณะนายจางของเขา พากันเดินกลับเขาไปในกระโจมพัก พรานใหญเดินตามไปสงจนถึง เต็นท หิ้วตะเกียงเจาพายุเขาไปแขวนไวใหตามเดิม แลวยอนกลับออกมาบอกใหพวกลูกหาบที่ยงั คง นั่งพูดคุยกันอยูดวยความตื่นเตนตกใจหลับนอนเสีย นอกจากพวกที่ถกู จัดไวเปนเวรผลัดเปลี่ยนสุม ไฟ แลวก็เดินตรงมาที่แงซายผูนั่งมวนใบยาสูบอยูริมกองไฟหนาเต็นท [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


261 “อยาคิดวาฉันจะเปนผูว ิเศษ จมูก หู หรือตา เปนทิพยไปเสียหมด” รพินทรพูดหาวๆ “ตั้งแตนี้เปนตนไป ถาแกไดกลิ่นไดเห็นหรือไดยินอะไรที่มันผิดปกติในขณะที่ฉนั ยัง หลับ แกจงปลุกฉัน ไมใชรอใหฉันตืน่ ขึ้นเอง” “ครับ ผูกอง” หนุมชาวดงผูล ึกลับตอบเสียงต่ําลึก ยิ้มอยางที่รพินทรไมชอบ พรานใหญยนื จองอยูครูก็ ผละไป เชาของวันรุงขึน้ ภายหลังเวลาอาหารที่ผานไปเรียบรอยแลว รพินทรชวนคณะนายจาง ของเขาออกไปสํารวจรอยรอบๆ บริเวณแคมป ในละแวกใกลเคียงและที่หนองน้ํา รอยของชาง โขลงที่ลงมาชุมนุมกันอยูที่ริมหนอง และพากันแตกหนีปาราบไปเพราะตกใจเสียงปนที่เขากับเกิด ยิงไลปรากฏอยูใหเห็นชัด มันมาจากทางดานตะวันตกเฉียงใตอันเปนทุงโลงอยูในระหวางกําแพง ลอมของเขาใหญส่ดี าน และเตลิดบายหนาไปทางดานเหนือ ซึ่งรพินทรอธิบายใหคณะนายจางทราบ ตามคาดคะเนวา คงจะขึน้ ปาหวายอันเปนถิน่ ของมัน “ถาจะตามกันจริงๆ ก็ยังไหว แต ‘ไอแหวง’ ยังไมใชเปาหมายสําคัญของเราในขณะนี”้ พรานใหญวา ทอดสายตามองไปยังมานเถาวัลยซุมไมที่ถูกแหกเปนทางลูยับไป อันเกิด จากการเคลื่อนขบวนหนีอยางไมมีระเบียบของมัน “คุณแนใจไดอยางไรวา ชางโขลงนี้จะเปนโขลงไอแหวง?” ไชยยันตสงสัย “สัญชาตญาณเคยชินบางอยางที่ผมก็อธิบายไมถูกครับ แตสําหรับหลักฐานที่พอจะ พิสูจนไดบางก็เห็นจะเปนกองมูลที่พวกมันถายทิ้งไวเหลานี้” รพินทรตอบ พยักหนาไปยังกองมูลสดๆ ที่พวกมันถายไวเกลื่อน แลวหัวเราะเบาๆ ยอน ถามมาวา “คุณไชยยันตลองสังเกตดูซิครับ มีอะไรผิดปกติไปจากขี้ชางธรรมดาทั่วๆ ไปที่เราเคย เห็นมาบาง นับตั้งแตเราเริ่มตนออกเดินทางพบเห็นมา” อดีตนายพันตรีทหารปนใหญขมวดคิ้ว พิจารณาดูขี้ชางเหลานั้นอยางถีถ่ วน แลวเงยหนา ดูรพินทร “เอ...ผมก็ไมแนใจวาผมจะคนพบอะไรผิดสังเกตอยางทีค่ ุณวาหรือเปลานะ แตถาจะให เดาก็คือ...” ไชยยันตยกมือลูบคาง หันกลับไปพิจารณาอีกครั้ง “รูสึกวาขี้ของพวกมันโขลงนี้ จะมีสีดําคล้าํ ผิดไปจากขี้ชา งอื่นๆ ที่เคยเห็น” จอมพรานกมศีรษะ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


262 “ถูกแลวครับ อาณาเขตปานับตั้งแตหนองน้ําแหงไปจนกระทั่งหลมชาง มีชางปาอยูห ลาย โขลง แตมีโขลงเดียวเทานั้นที่ขี้ของมันสีดําผิดไปจากโขลงอื่นๆ” “เอะ! เปนเพราะอะไร?” เชษฐาถามโดยเร็วอยางฉงน “ขอนี้ผมจนปญญาจริงๆ ครับ ไมทราบเหมือนกันวา มันเปนเพราะอะไร แตอยากจะ สันนิษฐานวาบางทีอาจเปนเพราะโขลงของมันชอบกินใบไมและพืชบางชนิด อันทําใหขี้กลายเปน สีดําโดยพวกชางโขลงอื่นๆ ไมชอบกินก็ได เชื่อวาคงจะเปนเรื่องอาหารมากกวาอยางอื่น แตถาจะ ไปถามชาวปาหรือพรานพื้นเมือง เขาก็บอกวาชางที่มีขี้สดี ําจะดุรายมีอภินิหารเปนพิเศษ” “ฉันเชื่ออยางที่คุณวามากกวา เพราะมันเปนเหตุผลในทางชีววิทยาที่มีน้ําหนักกวาอยาง หลัง” ม.ร.ว.หญิงดาริน เสริมมาเบาๆ นอกจากรอยอันสับสนของโขลง ‘ไอแหวง’ แลว รอบๆ หนองน้ําเปนเทือกไปดวยรอย สรรพสัตวที่ลงมากินน้ํา ทัง้ รอยเกาและรอยใหม นับตัง้ แตหมูปาขึ้นมาจนกระทั่งกระทิงย่ําทับกัน เปรอะไปหมด ซึ่งเชษฐาและไชยยันตก็ยอมรับวาผานมาหลายปาแลว ยังไมเคยเห็นรอยที่ไหนชุก ชุมมากมายเทากับที่เห็นอยูในขณะนี้ “ยังกะปาสงวนซาฟารี” เชษฐาพึมพําออกมาอยางตื่นเตนพอใจ “ฮือม ถึงวาซิ ถาไมชุมจริงๆ เมื่อคืนนี้เราคงไมมีโอกาสเห็นไอดาวฟาดกับกวางจนถึงตาย ไปดวยกันทั้งคู” ไชยยันตรับรองอีกคนหนึ่ง “ไมเฉพาะเสือดาวกับกวางคูน ั้นหรอกครับ” พรานใหญบอก หัวเราะเบาๆ “เมื่อคืนกอนชางจะเขา ไอลายสามสี่ตัวก็เดินเลียบแคมปของเราในระยะใกลทีเดียว แต อาหารสําหรับพวกมันแถวนีส้ มบูรณมากกวาที่มันจะกลาเสี่ยงเขาเลนงานควาย หรือวาพวกเราคน ใดคนหนึ่ง จึงเพียงแตเตรๆ เขามาดูเลนตามประสาสันดานสอดรูสอดเห็นของมันอยางที่คุณชายเคย วาเทาน���น้ ” “เราเห็นจะตองระวังตัวกันมากขึ้นกวาที่แลวมา หรือยังไง?” “ไมประมาทไวแหละดีครับ” “รอยกระทิงทีห่ นองนี่เต็มไปหมดอยางนี้ เราพอมีทางจะดักยิงเอาแถวนี้ไมไดหรือ” ไชยยันตเปรย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


263 “ก็อาจไดเหมือนกันครับ แตผมเกรงวาจะตองใชเวลาเฝากันนาน เรามาตั้งแคมปอยูเหนือ หนองน้ํานีห่ างขึ้นไปไมเทาไหร สัตวใหญอยางกระทิงมักจะไมยอมเขางายๆ ถาพวกเกง,กวาง,หมู ปา,หรือแมแตเสือก็ยังมีทางงายกวา” หลังจากนําสํารวจบริเวณโดยรอบ เปนการใหคณะนายจางไดศึกษาเขาใจภูมิประเทศตั้ง แคมปแลว รพินทรก็ชวนกลับมายังที่พกั อีกครั้ง เพื่ออธิบายแผนการนําลากระทิงของเขา “เราจะเริ่มตนกันยังไง?” เชษฐาเอยขึ้น ในขณะที่ตางนั่งดื่มกาแฟกันอยูใตรมไมใหญหนาเต็นท รพินทรเงียบไปครู มองดูหนานายจางของเขาทีละคนแลวยิ้มเจื่อนๆ พูดขึ้นอยางระมัด ระวังวา “คงจะทราบดีกันอยูแ ลวนะครับวา เกมทีเ่ สี่ยงกับชีวิตทีส่ ุดอีกเกมหนึง่ ก็คือการลากระทิง และวิธที ยี่ ิงเสี่ยงมากที่สุดก็คือการเดินแกะรอยยิง” “แตการเดินแกะรอยยิงเปนศิลปชั้นที่สูงที่สุด ในเกมลาสัตวซึ่งผมเองก็นิยมอยู” เชษฐาวา “เหนื่อยมาก เสี่ยงอันตรายมาก แลวก็อาจเสียเวลาอยางมากอีกดวย ทัง้ สามอยางนี้มันอาจ เปนอุปสรรคและคานกับเจตนาเดิมของเราที่มุงในการเดินทางมาในครัง้ นี้ เมื่ออยากจะลากระทิง ผม จึงอยากจะแนะนําในวิธีที่สะดวกสบายกวานี้” “แปลวาคุณจะใหพวกเรานั่งหางตามเคย” ไชยยันตสรุป “เอาอยางนี้ดไี หมครับ” จอมพรานพูดชาๆ “สําหรับวันนีผ้ มจะนําแกะรอยดูสักวันหนึง่ กอน ชนิดพอหอมปากหอมคอ เปนการพา เที่ยวเดินยิงในบริเวณปาแถบนี้ ถาโชคดี เราก็อาจมีโอกาสใหเห็นตัวหรือไดยิงกันเลย แตถาวันนี้ไม พบ หรือมีทาวาจะยืดเยื้อชนิดที่ตองตามกันขามคืนขามวันเราก็เลิกเสีย พรุงนี้กใ็ ชวิธนี ั่งหางซึ่ง รับรองวาตองไดยิงแน ไมตอ งมาเสียเวลาแกะรอยใหเหนื่อยเปลา มิหนําซ้ํายังเสี่ยงโดยใชเหตุ ถาคิด อยากจะไดรับความตื่นเตนจากการเสี่ยงสุดยอดก็ไมตองกลัววาจะผิดหวัง เอาไวใหเราตามโขลง ‘ไอแหวง’ กันเถิดครับเปนไดพบแน เพราะเราจะตองเดินเขาไปยิงมันอันตรายเสียยิ่งกวาการเดิน ตามรอยกระทิงหลายเทานัก” เชษฐาและไชยยันตหันไปปรึกษากันเบาๆ ครูเดียวก็หนั มาทางพรานใหญ “ตกลงดีเหมือนกัน ลองเดินยืดเสนยืดสายกันดูสักวัน ผิดนักก็นั่งหางเสีย ถูกของคุณแลว ถาจะคิดเดินยิงกันจริงๆ มันก็อาจตองเสียเวลาและเหนื่อยกันนานโดยใชเหตุ เรามานีไ่ มใชเจตนาจะ มาลาสัตวเปนเปาหมายใหญ การลาสัตวเปนแตเพียงผลพลอยไดในระหวางทางของเราเทานั้น ไม [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


264 จําเปนจะตองจริงจังกับมันนัก ผมเองก็เคยแกะรอยกระทิงมาแลวอยางคุณวานั่นแหละ ตามกันเปน อาทิตยทีเดียว ขามเขาขามทุงนับไมถวน พอพบตัวเขาจริงๆ ก็หมดแรงแทบจะยกปนไมไหว ถาจะ ยิงกระทิงกันใหไดจริงๆ ในครั้งนี้ และตองใหลงแรงกันถึงอยางนี้ ผมก็ไมเอาเหมือนกัน เปลือง เวลา” เชษฐาเปนคนพูด “ถางั้นก็เตรียมตัวไดครับ ผมจะนําไปตอนสี่โมงเชานี่” รพินทรลุกขึ้นยืนเรียกจันเขามาสั่งใหจัดเตรียมเสบียง สําหรับระหวางทางทีจ่ ะออก ตระเวน และหันไปบอกคณะนายจางวาเขาจะออกไปสํารวจปาสักครู ควาปนขึ้นขยับจะผละไป ไชยยันตก็รองบอกมาปนหัวเราะวา “เลือดคางผสมเหลาโรงที่ใหผมกินเมื่อคืนนี้ วิเศษจริงๆ ดวย ผมไมรูสึกเมื่อยหรือเพลีย เลย ทั้งๆ ที่เมื่อวานนี้เดินเสียเกือบตาย” รพินทรยิ้มไมตอบวากระไร แตหันมาทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน ถามหนาตาเฉยวา “คุณหญิงเห็นหนองน้ําที่เราเดินลงไปดูกนั เมื่อครูนี้ โดยละเอียดแลวไมใชหรือครับ” “เห็นแลว ทําไม?” “ผมคิดวา...งา มันไมนาจะลงไปอาบเลย หรือยังไงครับ?” หญิงสาวเพิ่งจะรูตัววาเขาหมายถึงอะไร คอนควับหนาแดง กระชากเสียงหวนๆ “ฉันรูแลวละยะ ไมจําเปนจะตองบอกหรอก” “ออ! แลววันนี้คุณหญิงก็คงจะไปแกะรอยกระทิงดวย?” “ออ แนนอน” “จะเคยหรือไมเคยมากอนก็ตามครับ สําหรับวันนี้ปนประจํามือของคุณหญิงอยางต่าํ ที่สุด ตองขนาด .375 ถาแบกหรือยิงปนขนาดนีไ้ มไหวก็ไมตอ งไป” “จะไมเปนการบังคับมากไปหนอยเรอ!” ดารินรองออกมาอยางฉุนเฉียวตาลุกวาว แต รพินทร ไพรวัลย ไมสนใจกับอาการเดือด ดาลไมพอใจของหลอน ผละเดินจากไปพรอมกับเสย ปลอยให ม.ร.ว.หญิงดาริน ตาขุนเขียว ตามหลังไป หลอนหันไปบนอยางโกรธแคนกับสองชาย ซึ่งเปนพีแ่ ละเพื่อน “ไดยินไหมคะ พี่ใหญ ไชยยันต ไดยินตาพรานนั่นพูดกับนอยไหม นี่ตอ หนาตอตาพีใ่ หญ ทีเดียวนะ วาจาสามหาวกระดาง ยั่วยวนโทสะอยูตลอดเวลา เจ็บใจเหลือเกิน เกลี๊ยด เกลียด คนผี อะไรยังงีก้ ็ไมรู” “เขาก็เตือนนอยดวยความหวังดีถูกตองแลวนี่นะ ถานอยจะไปเดินแกะรอยกระทิงดวย อยางต่ําที่สุดนอยก็จะตองใชปนขนาด .375 เพื่อความปลอดภัยของตัวนอยเอง และพวกเราทุกคน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


265 ปนขนาดเบากวานั้น ไมมีทางจะยิงกระทิงอยู ถาไมถูกทีส่ ําคัญจริงๆ ยิ่งกวานัน้ เทากับเปนการยุให มันรี่เขาเลนงานในเวลาถูกเจ็บ” พี่ชายกลาวแกพรอมกับหัวเราะเบาๆ อยางอารมณดี “ขอนั้นนอยรูด ีอยูหรอกคะพี่ใหญ แลวก็ตั้งใจอยูแ ลววาจะใชปน ขนาดนั้น ไอการเตือน กันนะเปนการดีอยูหรอก แตพี่ใหญไมฟง คําเขาพูดในตอนทายหรอกหรือคะ เขาบอกวาถานอยแบก หรือยิงปนขนาดนี้ไมไหวก็ไมตองไป พูดแบบนี้ยวนหาเรื่องนี่คะ มิหนําซ้ําทําวางอํานาจ” “รพินทรกระเซาเลนหรอกนะ เธอเตรียมตัวจะหาเรื่องเขาอยูกอนแลว ก็เลยตีความหมาย ไปอีกอยางหนึ่ง ตอใหเธอมือเปลาไมถือปนเลยสักกระบอกเดียว ถาเธอตองการจะไปดวยจริงๆ รพินทรก็ตองเอาเธอไปอยูวนั ยังค่ํา อยามัวแตคอยคิดหาเรื่องอยูเลยนา” ไชยยันตหนั มาดุเบาๆ พรอมกับจุปาก หญิงสาวตาปะหลับปะเหลือก ขวางถวยพลาสติก สําหรับกินกาแฟกระเด็นไปอยางหงุดหงิด “ฮึ! ชาติกอนนี้คงจะเคยเปนศัตรูคูแคนกันมา ชาตินี้ถึงมาพบกันเขาอีกจนได ฝากไวกอน เถอะ ไมถึงทีบางก็แลวไป” หลอนบนอาฆาตอยูในลําคอ พรานใหญหายไปประมาณชั่วโมงเศษ ปลอยพวกนายจางไวสําหรับการจัดเตรียมตัวแลว เขาก็โผลกลับมา ขณะนั้นทัง้ สามเตรียมตัวพรอมแลว กําลังตรวจปนประจํามืออยูทโี่ ตะสนามหนา เต็นท เชษฐากับไชยยันตตางถือวินเชสเตอร .458 แอฟริกันแม็กนั่มคนละกระบอก สวนราช สกุลสาวคนสวยหัวรั้นมี .375 ฮอลแลนด แอนด ฮอลแลนดแบบศูนยเปดกระบอกงานกะทัดรัด วาง พาดอยูบนตัก นั่งสูบบุหรี่หนาบอกบุญไมรับอยู พอมองเห็นเขาโผลกลับมาก็ทําเปนยกปนตรวจดู เปดสลักล็อกถอดลูกเลื่อนออกแลวยกขึ้น ทําเปนสองดูเกลียวในลํากลอง ปากกระบอกปนหันไป ทางรพินทร และใบหนาของพรานใหญปรากฏอยูในรูลํากลองปนพอดี ราวกับวาหลอนจะใชลํา กลองของปนก���ะบอกนัน้ แทนกลองสองทางไกล พี่ชายหันมาเห็นเขาก็รองดุมาเสียงต่ําๆ “นอย! แลวกัน ทําไมเอาปนสองไปทางรพินทรอยางนัน้ !” ดารินยิ้มเครียดๆ “เปลาหรอกคะ นอยจะสองดูเกลียวในลํากลอง พี่ใหญไมเห็นหรือคะ นอยถอดลูกเลื่อน ออกแลว” “สองดูเกลียวลํากลอง ก็ทําไมจะตองสองไปทางคนอยางนั้นดวย นาเกลียดจริง!” “สองไปทางอื่นมันไมเห็นเกลียวนี่คะ แตสองไปที่หนาของนายคนนัน้ แสงสะทอนเขา ลํากลองมองเห็นเกลียวถนัดดีพิลึก แหม! แงซายลางลํากลองไดสะอาดหมดจรดดีจริง เปนมันปลาบ ทีเดียว” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


266 รพินทรเดินเขามาถึง ปากกระบอกของเอฟเอนกระบอกนัน้ คงสองตามใบหนาของเขาทุก ระยะ จนกระทั่งขณะที่เขาหยุดยืนอยู มันหางจากใบหนาเขาเพียงศอกเดียว “เปนไงครับ หนาผมเหมือนกระทิงมากไหม?” จอมพรานถามยิ้มๆ “เหมือนเลียงผามากกวา” หลอนตอบหนาตาเฉย ลดปนสอดลูกเลื่อนกลับเขาที่แลวยัดลูกซิลเวอรทิป น้ําหนัก 300 เกรน บรรจุเขาซองกระสุนทีละนัดชาๆ ตายังคงมองสบตาเขาอยูเชนนั้น พอกระสุนเต็มซองในตัว ปนก็กระแทกลูกเลื่อนโดยแรง สงกระสุนนัดหนึ่งขึ้นประจําลํากลองเสียงดังกรวม พรานใหญกลืน น้ําลายลงคอฝดๆ ดารินลุกขึ้นยืนกลาวตอมา “ความจริง .375 มันก็เปนปนขนาดกลางเทานั้น ยังไมจัดเขาขั้นขนาดใหญอะไรนักใน บรรดาปนลาสัตวของโลก แตนนั่ แหละ ฉันก็ยังไมแนใจวาฉันจะแบกหรือวายิงมันไดไหวไหม ไหน! คุณลองไปยืนคาบบุหรี่อยูที่โคนตนมะคาโนนหนอยซิ ถาฉันเด็ดบุหรี่คุณไมขาด ฉันก็จะยอม เฝาแคมปอยูทนี่ ี่ หรือจะใหกลับกรุงเทพฯ โดยไมติดตามไปกับการเดินทางในครั้งนีก้ ็ยอม หรือยิ่ง ไปกวานั้น เราวางเดิมพันกันสักจํานวนเทาไหรก็ไมอนั้ ” “ถาบุหรี่ไมขาด แตคอรพินทรขาดไปแทนละครับ” “ฉันยอมรับโทษตามกฎหมาย ในฐานฆาคนตายโดยเจตนา และยินดีที่จะจายเงินคาทํา ขวัญใหแกผูรบั มรดกของคุณ ตามแตจะถูกเรียกรอง” “วา! นอยนี่เปนยังไงนะ...” ไชยยันตรองมา หนายูย ี่อยางรําคาญใจ “พับผาซิ! นี่ถาเปนผูชายตอผูชายดวยกันละก็ ฉันจะใหวางมวยกับรพินทรเสียใหเข็ด จะ เปนกรรมการใหเอง” ดารินหัวเราะกระดางๆ ยักไหล “ถึงวาซิ ถึงเปนผูหญิงอยางนี้ก็ยังอยากจะทาตอยดวยเลย กลัวแตวาถาทาออกไปแลวจะ ไมสูเทานั้น” รพินทรพนมมือไหวหลอนทวมศีรษะ “ผมกลัวคุณหญิงแลวครับ” หลอนตวัดหางตาผานหนาเขาอยางนากลัว แลวยกปนขึ้นประทับเล็งไปยังตนมะคาตน นั้น รพินทรหมุนตัวอยางรวดเร็ว เบีย่ งมายืนอยูทางดานหลังของหลอน ทุกคนพากันมองไปยัง ทิศทางที่หญิงสาวเล็งเห็นงูเขียวตัวหนึ่ง พันอยูกับกิ่งแหงเล็กๆ กําลังหอยหัวลงมา ระยะมันหาง ออกไปประมาณ 30 เมตร พวกพรานพื้นเมืองและลูกหาบทั้งหลายพากันคอยจองมองเปนตาเดียว “ใครจะวางเดิมพันเทาไหรสําหรับงูเขียวตัวนั้น” ดารินพูดขึ้นลอยๆ ลดปนจากการประทับจริงจังลง แตตายังจับนิ่งอยูที่เปาหมาย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


267 “อวดดีจริง นอย .375 แม็กนั่มนา ไมใชลกู กรด” ไชยยันตขัดคออยางไมศรัทธา หลอนยิ้มขุน ๆ “เหอะนา .375 นี่แหละ วามาเลยถาอยากพนัน” “ตอใหสิบหนึง่ ก็แลวกัน ถาถูกจายใหหมืน่ หนึ่ง ถาผิดเอาแคพันเดียวเทานั้น จะจายกันที่ กรุงเทพ ถาไดกลับไปอีกครั้ง” “ตกลง! พี่ใหญละคะ?” “เงื่อนไขอยางเดียวกับไชยยันต แตเพิม่ ใหเปนยี่สิบหนึ่ง” พี่ชายบอกมา หลอนเมมปากพยักหนา “เอา! ทีนี้คุณละนายพราน คุณจะเอาเทาไหรไมตองตอใหฉันอยางพี่ใหญกับไชยยันต หรอก เลนเสมอกันเลย” รพินทรหัวเราะเบาๆ “ผมไมมีเงินจะเลนพนันกับคุณหญิงหรอกครับ แลวจะตองพนันไปทําไม ในเมือ่ ผม ศรัทธาเชื่อมั่นในฝมือยิงปนของคุณหญิงอยางเต็มที่อยูแ ลว” “ไมตองมาพูดดี! รายการนีต้ องพนันกัน ฉันจะยิงปนขนาดที่ฉันไมเคยชินมากอน แลว ฉันก็ไมแนใจเหมือนกันวาฉันจะควบคุมวิถีกระสุน ตลอดจนแรงสะทอนถอยหลังของมันไวไดแค ไหน พอเหนีย่ วไกฉันอาจถูกมันถีบหงายหลัง ไหลเคล็ดสะบักแพลง หรือถูกมันตบเอาคางหักไปก็ ได แตฉนั ก็จะยิงละ และเปาหมาย ก็คือหัวงูเขียวนั้น ไอครั้นจะยิงทดลองดูเฉยๆ มันก็ใชที่ มันตองมี การพนันขันตอกันบาง ตลอดเวลาฉันถูกดูหมิ่นดูแคลนนักรวมทั้งถูกขมขูนานาประการ โดยเฉพาะ อยางยิ่งจากคุณ คุณไมกลาพนันกับฉันรึ” “โธ ผมไปดูหมิ่นดูแคลนหรือวาขมขูอะไรคุณหญิงกันครับ” รพินทรบอกเสียงออยๆ หัวเราะขันๆ อยูเชนเดิม “นั่นแหละ จะอยางไรก็ตาม ฉันตองการใหคุณพนันกับฉันในการยิงปนขนาดนี”้ “ผมก็บอกแลววาผมไมมีสมบัติพัสถานหรือวาทรัพยสนิ อะไรจะพนันกับคุณหญิง” “ไมตองเอาทรัพยสินอะไรก็ได เรามาพนันกันโดยเงื่อนไขอยางนี้เอาไหมละ” “อยางไหนครับ?” “ถาผิด แปลวาฉันแพฉันจายเงินพิเศษใหคุณหาพันบาท แลวยอมอยูเฝาแคมปโดยไมตาม ไปดวย แตฉนั ยิงถูก ไมเอาอะไรมากหรอก คุณไมตองใชลูกหาบคนไหนใหทําหนาทีต่ ักน้ําขึ้นมาให ฉันอาบที่แคมปนี่ แตคุณเองนั่นแหละเปนคนไปหิว้ น้ํามาใหฉนั อาบทุกเชาเย็น จนกวาเราจะยาย แคมปจากทีน่ ี่ ตกลงไหม?” รพินทรอมยิ้ม “โธ คุณหญิงครับ ถาคุณหญิงตองการจะอาบน้ําโดยฝมือหิ้วหรือหาบของผม ผมก็ยินดีจะ รับใชคุณหญิงอยางเต็มใจทีเดียวครับ ขอเพียงใหสั่งมาเทานั้น ไมจําเปนเลยที่จะตองพนัน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


268 ดารินหัวเราะหึๆ อยูในลําคอ “แปลวาคุณไมยอมพนันดวย?” “ถาผมจะพนัน ผมก็ขอพนันทางฝายคุณหญิงครับ คือเอาถูกไมใชเอาผิด เรามาเขาหุนกัน ดีกวา ผมถือหางคุณหญิงเต็มที่ อยางนอยเราก็มีคูพนันแลวถึงสองคือคุณชายกับคุณไชยยันต ถา คุณหญิงยิงถูก เราไดสามหมื่นมาแบงกันคนละหมื่นหา แตถาคุณหญิงยิงผิด คุณหญิงเสียเพียงสอง พันบาท ผมชวยออกใหยี่สิบบาท อยางนีด้ ีไหมครับ” เชษฐา ไชยยันตหวั เราะครืน ดารินคอนขวับอีกครั้ง ปนหนาบึ้ง แตก็อดหัวเราะออกมา ไมไดเชนกันในคําพูดของเขา ดูหลอนจะคลายความแคนเคืองลงบาง บนออกมาเบาๆ วา “บา!” แลว ก็ตวัดปนขึ้นประทับบาอีกครั้งโดยไมพูดอะไรอีก หลอนเล็งเพียงครึ่งเดียวของชวงระยะอึดใจ จากนั้น .375 เอฟเอน กระบอกงามในมือ ก็ แผดกึกกองสะทานไปทั้งบริเวณแคมป ภาพที่ทุกคนเห็น งูเขียวตัวนั้นหัวขาดกระเด็นไปในพริบตา มันแกวงตลบคลายตัวเอง จากที่พันกิ่งไมไวสองสามรอบโดยแรงเหวี่ยง แลวก็รวงลงมาเหมือนเสนเชือก ทามกลางสายตาที่ จองตะลึงของทุกคน แรงสะทอนถอยหลังของไรเฟลกระบอกนัน้ เพียงแตผลักให ม.ร.ว.หญิงคนสวยผงะ สะเทือนไปบางเทานั้น...ไมถงึ กับเซหรือเสียการทรงตัว เสียงพึมพําแซดดังมาจากพรานพื้นเมือง และเหลาลูกหาบทั้งหลาย ตางพากันมองดูหญิงสาวอยางงุนงนระคนเลื่อมใส เชษฐาหัวเราะเบาๆ ไชยยันตรอง “วา!” ออกมาดังลั่นเพราะแพพนัน สวนรพินทรคงอมยิ้มอยูเชนเดิม บอกมาวา “อยาลืมนะครับ แบงกันคนละหมื่นหา” “ธุระอะไรฉันจะไปใหคณ ุ ���ันไมไดยอมรับคุณเปนหุนสวนดวยนี”่ ดารินหันไปตวาดแวด พลางหัวเราะอยางถอนฉิว แลวหันไปทางพี่ชายกับเพื่อนหนุม บอกวา “นอยไมเอาเงินของพี่ใหญ กับไชยยันตหรอกคะ เจตนาจะพนันกับพรานของเรา โดยเฉพาะ แตก็นกรูเหลือเกิน ไมยอมพนันดวย นาเสียดาย” “มือดีจังนอย เปนอันวายอมแพราบ สําคัญอยูแตวา ถาเจอะกระทิงหรือสัตวอันตรายอืน่ ๆ ก็ขอใหยิงไดอยางยิงงูเขียว นีก่ ็แลวกัน” ไชยยันตยอมชูหัวแมมือให และกลาวชมเชยจากใจจริงเปนครั้งแรก เขาทราบดีอยูแลววา เพื่อนสาวเปนนักยิงปนที่ทําแตมชั้นเลิศ แตเขาไมเชื่อวาหลอนจะยังคงรักษาแตมนัน้ ไวได เมื่อหัน มาจับปนที่มีขนาดใหญ ซึง่ มีแรงสะทอนถอยหลังหนักหนวงเกินกําลังตานทางของผูหญิงโดยราย เฉลี่ยทั่วไป และก็ไมเคยเห็นดารินยิงปนขนาดนี้มากอน สวนเชษฐารูนิสัยของนองสาวลึกลงไปกวา นั้น...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


269 ทายไดถูกวา เพราะแรงทิฐมิ านะในการทีจ่ ะเอาชนะรพินทรใหไดนั่นเอง ทําใหดารินยิง ปนกระบอกนัน้ ได และอยูใ นชั้นเยีย่ ม ซึ่งมันก็ไมนาจะยากเย็นอะไรนัก สําหรับคนที่คุนเคยชํานาญ เปนทุนเดิมอยูก อนแลวอยางหลอน เมื่อทุกสิ่งทุกอยางพรอม รพินทรก็เริ่มตนออกนําทาง เขามอบหนาที่ใหเกิดกับเสย อยู ควบคุมแคมป คงใหจันและแงซายเทานัน้ ที่จะติดตามไปดวย โดยใหเหตุผลวา การไปกันมากคน สําหรับการแกะรอยยอมเปลาประโยชน และที่เอาจันกับแงซายไปดวยนั้น ก็มิใชวาจะไปชนิด รวมกลุมกันทัง้ หมดหกคนเชนนี้โดยตลอด แตจะแยกกันออกเปนสองพวก พวกละสามคน เมื่อการ ติดตามรอยกระชั้นชิดเขาไป คณะนายจางของเขาสามคนก็จะตองถูกแบงออกไปดวย เพราะฉะนั้น จันก็ดี หรือแงซายก็ดยี อมจะทําหนาที่ในการนําทาง หรืออีกนัยหนึ่ง พรานคุมกันใหแกฝา ยที่แยกไป จากเขา สวนใครจะแบงพวกไปอยูกับใครนั้น คอยหารือกันทีหลัง ทิศทางการเดินไมไดวกลงมาสูหนองน้ํา แตตัดดานทางตะวันออก ครูเดียวก็ลงสูลําหวย แหงเดินไปตามลําหวยอันคดเคี้ยว ซึ่งเบื้องบนเปนปาทึบปกคลุมไปดวยเถาวัลย ราวกับอุโมงค รพินทรกระซิบเตือนคณะนายจางของเขาใหระวังดานบนไว พอเลยบริเวณอันรกทึบ ก็ไตขึ้นฝงขวา ผานไปในระหวางปาสักและยางสูที่ลาดต่าํ ซึ่งอับชื้น แสงตะวันสองสอดใบไมลงมองเห็นเพียงรางๆ เงียบสงัดวังเวงปราศจากเสียงใดๆ ทั้งสิ้น เวลาผานไปประมาณครึ่งชั่วโมงใหหลังไมมีอะไรแผวพานมาใหเห็นเลยแมแตนกสักตัว รพินทรเดินนําอยูเบื้องหนา หนีบไรเฟลไวในซอกแขน ปากกระบอกกดต่ําดูไมจริงจังหรือมีทาที เตรียมพรอมอะไรนัก อันเปนลักษณะธรรมดาโดยทัว่ ๆ ไป แตนนั่ ยอมแนใจไดวาถาหากเกิดเหตุ ฉุกเฉินใดๆ ขึ้นเขายอมสามารถจะสั่นกระสุนเขาสูเปาหมายไดในทุกพริบตา และสั่งไดทีเดียว คน อื่นๆ ก็ถือปนอยูในลักษณะพรอมไมประมาท มีเพียงแต ม.ร.ว.หญิงดาริน คนเดียวเทานัน้ ที่สะพาย ปนอยูกับไหล มองซายมองขวาอยางเพลินใจเหมือนจะมาเดินชมดงเสียมากกวาที่จะคิดแกะรอย หลอนเดินอยูต รงกลาง ขนาบโดยไชยยันตและจัน มีแงซายคุมอยูทายขบวนเชนเคย สวนเชษฐา เดิน เคียงคูไปกับรพินทรติดๆ พรานใหญมาหยุดยืนเหลียวซายแลขวาเหมือนจะคํานวณอะไรอยูครู ก็บายหนาขึ้นสูดาน เหนือ หนทางชันเหมือนจะเลียบไปตามไหลเขา ตัดลําหวยแลงแคบๆ อีกตอนหนึง่ แลวก็ผานมาถึง หนองน้ําเล็กๆ ในระหวางโขดหินกลุมใหญ ตรงเขาไปสํารวจดูรอยย่าํ เปรอะอยูริมหนอง ซุบซิบพูด กับจันเบาๆ พอเชษฐา ไชยยันต และดารินเดินเขาไปสมทบ ก็เงยหนาขึน้ โคลงหัวชาๆ กระซิบเบาๆ “รอยเกาทั้งนัน้ ครับ มีแตหมูโทนลงมาเกลือกปลักเพิ่งจะผละไปเมื่อหยกๆ นี่เอง กอนเรา มาถึงไมกี่อึดใจ” พรอมกับพูดเขาบุยปากไปยังแองน้ําที่ยังเปนรอยขุนคลั่ก และชี้ไปที่โคนตนลานใกลๆ แองน้ํา มีรอยเช็ดโคลนสดๆ เปอนอยู มีขนบางเสนของมันรวงติดอยูกบั รอยเช็ดนัน้ ดวย ตําแหนงที่ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


270 เจาหมูโทนตัวนั้น เอาสีขางของมันขัดสีกบั ตนลานไวสงู ในระดับตะโพกของคนรางสูงอยางเชษฐา บอกขนาดของตัวมันใหทราบชัดวา อยางนอยๆ ระดับสันหลังของหมูตัวนั้นก็คงจะขนาดเอวทีเดียว รอยลับเขี้ยวก็ปรากฏอยูที่รากไทรไมหางออกไปนักยังใหมอยู สังเกตจากเปลือกไมที่ฉีกขาดเปน รอยสด ทั้งหมดหยุดพักสูบบุหรี่และหารือกันเบาๆ อยูที่นนั่ พอบุหรี่หมดตัว ก็ออกเดินจับ เสนทางของดานเกาผานไปในระหวางพงหนามและปาผาก ขามโตรกลึกมุงขึ้นสูสันเขาเตี้ยๆ ลูก หนึ่ง เปนเวลาอีกรวมชั่วโมงเต็มๆ ที่เดินอยูบนสันเขา ไมปรากฏวารองรอยใดๆ พอแกการ ติดตามไดเลย นอกจากเสือลายตลับตัวหนึง่ กระโจนผานหนาไป ในขณะที่ไตขึ้นเนินตอนหนึ่ง และ ทุกคนตองคลานลอดซุมแคบจํากัด อันมีอยูทางเดียวทีผ่ านไปได โดยมีงูเหลือมขนาดโคนขาพันอยู บนกิ่งไมเหนือศีรษะ แลบลิ้นอยูปลาบๆ แตก็ไมมีปฏิกิรยิ าที่จะจูโจมลงมาเลนงานเชนไร ในขณะที่ ทั้งหมดคอยๆ ลอดไปทีละคน ขณะนัน้ เปนเวลาเที่ยงตรง อากาศเริ่มระอุอบอาว ตางหยุดกันอีกครั้งบนเชิงเขาใหญ เพื่อ กินอาหารกลางวันที่เตรียมมา “เงียบเชียบดีเหลือเกินนะ” ไชยยันตเอยขึน้ เบาๆ ขณะทีก่ ราดสายตาไปยังดงทึบรอบดาน “ไมเจอะรอยใหมเลย” เชษฐาวา “ประเดี๋ยวเราจะขึ้นเขาอีกลูกหนึ่งครับ แลวขามไปทางทุงแฝกฝงโนน ถายังไมมวี ี่แวว อะไรอีกสําหรับวันนีก้ ็เห็นจะหมดหวัง ผมแปลกใจอยูเหมือนกัน อยางนอยที่สุดเราควรจะพบรอย มันบาง นี่แสดงวาตลอดระยะสองสามวันที่แลวมามันไมไดแผวพานอยูในแถบนี้เลย แตอยาเพิ่งทอ ใจครับ สัตวที่เราตองการจะลาสวนมากมักจะโผลออกมาใหเราเห็น ในขณะที่เราหมดหวังแลว เสมอ บางทีก็ในเที่ยวขากลับ” ม.ร.ว.หญิงดาริน ไมไดเอยคําใดทั้งสิ้น ในขณะทีน่ ั่งพักใบหนาของหลอนแดงก่ํา เหงื่อ ออกชุมโชกเสื้อและรัดเนื้อเขาไป จนกระทั่งเห็นสวนชูชันของทรวงอก ที่พุงตระหงานออกมาได ชัด วันนี้เปนวันแรกทีห่ ลอนเดินมากที่สุดนับแตออกเดินทางมา พรานใหญชําเลืองมองดูดวยหางตา พลางซอนยิ้ม เขารูวาหลอนกําลังเหนื่อยและออนแรงเต็มที เวนไวแตจะไมกลาปริปากพูดออกมา เทานั้น “ชางมันเถอะ” เชษฐาพูด หันไปมองดูนองสาวอยางเปนหวง “นึกเสียวาเรามาเดินเทีย่ วก็แลวกัน การแกะรอยมันเปนเรื่องตองทรมาทรกรรมและตอง อดทนกันมาก นักลาสัตวทกุ คนยอมรูดี อีกอยางหนึ่งเราก็มากันมากคน มีนอยมาดวยอีกคนหนึง่ อยางนี้ เราคงจะทําไมไดถนัดนัก” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


271 นองสาวหันไปมองดูพี่ชายอยางไมยอมลดทิฐิเชื่อมั่นในตนเอง อันเปนนิสัยประจําตน “พี่ใหญไมตองมากังวลกับนอยหรอกคะ นอยบอกแลวยังไงวาพวกเราทําอะไร นอยก็ทํา อยางนั้นไดทกุ อยาง คลานก็คลานกัน! เมื่อกี้นี้ก็คลานกันมาแลว นอยยังไมไดบนอะไรสักนิด” “เกงมาก ที่ไมรองอุทธรณอะไรออกมาเลย แตพวกเราสงสารเธอ” ไชยยันตวา ดารินหันไปตวาดแวด “ไมตองมาสงสารฉัน ถึงไหนก็ถึงกัน ทําไมถึงชอบดูถูกนักนะ” “จะๆๆๆ กลัวแลว ก็บอกอยูน ี่ยังไงวาเกงทายาด ไมไดดูถกู สักหนอย” ทั้งหมดออกเดินทางอีกครั้ง ยึดดานเกาสายใหญมุงขึน้ สูเขาอีกลูกหนึ่งซึ่งสูงกวาลูกแรก เสียงชะนีโหยอยูบนปลายไมเหนือศีรษะลิบๆ นกยูงก็เริ่มแววมาใหไดยินเสียง และบินเรี่ยอยูตาม ยอดยาง บนตนหลุมพอใหญที่อยูในระดับต่ําลงไปยังหุบเบื้องลาง เงาดําๆ ของหมีควายสองตัวไต งุมงามอยูบนดานสูงแตระยะหางออกไปมาก ทัศนียภาพของปาในตอนนี้งามนาดูกวาตอนที่ผาน มาแลว ครั้นแลวในทันทีนั้นเอง รพินทรซึ่งเดินนําอยูเบื้องหนาก็หยุดชะงักกึก ทุกคนพลอยหยุด ตามไปดวย “อะไร?” เชษฐากระซิบถามเบาที่สุด ปนในมือพรอม พรานใหญกราดสายตาไปตามกิ่งไมสูงเบือ้ งหนาอยางระมัดระวัง แลวชี้ใหดูไปที่งาม ของตนตะแบกตนหนึ่งทางดานซายมือ ทุกคนมองตามก็เห็นซากของเกงตัวหนึ่ง เหลืออยูครึ่งตัวถูก ขัดคางหอยอยูใ นระหวางงามซึ่งมีพงกาฝากงอกอยูเต็มนัน้ แมลงวันตอมหึ่งเปนซากที่กําลังขึ้นอืด กลิ่นเหม็นโชยตลบเมื่อลมพัด “ทายถูกไหมครับ ทําไมเกงตัวนั้นถึงไดขึ้นไปหอยรองแรงอยูบนนัน้ ” เขาหันมาถามเชษฐา และไชยยันต “เห็นจะเปนไอดําละซิ มายก็ไอดาว” เชษฐาพึมพํา “ครับ เขาละ” “ผมเพิ่งจะเคยเห็นซากของเหยื่อที่เสือดํา หรือเสือดาวลากขึ้นไปกินบนตนไมครัง้ นี้เปน ครั้งแรก นี่ไอเสือชนิดนี้มันไมกินซากอยูก บั พื้นหรอกหรือ” ไชยยันตถามเบาๆ จองภาพนั้นอยางสนใจระคนตื่นๆ “ก็ไมแนเสมอไปครับ ถาเปนสัตวเล็กพอที่มันจะลากขึน้ ไปบนตนไมได มันก็จะลากขึ้น ไป แตถาใหญหนอยเกินกําลังของมัน มันก็จะลากไปซุกไวตามซอกหินหรือในถ้ําลับๆ เปนการ แอบซอนเอาไวกิน ระวังหนอยนะครับ พยายามมองสูงไวบาง แถบนี้ถิ่นของมันทีเดียว ตัวมันเล็กก็ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


272 จริง แตรายเสียกวาไอลายอีก เผลอๆ ทั้งที่เดินรวมหมูกนั ไปหลายคน มันยังเคยกระโจนลงมากัดคน ใดคนหนึ่งเสียเฉยๆ พอกัดหรือตบแลวก็เผนหนีไปดื้อๆ” ผานตนตะแบกอันมีซากเกงคาอยูบนคบ ซึ่งเปนการกระทําของเจาเสือดําหรือเสือดาวนั้น ไป ไมมีใครพูดอะไรกันอีก พรานใหญนําทุกคนไตลงโตรกลึกตอนหนึ่งในระหวางซอกไหลเขา โดยการคอยๆ ยึดรากไมและอาศัยแงหินพาตัวลงไป...ทุกคนปฏิบัติตาม ม.ร.ว.หญิงดาริน หนาเสีย เล็กนอย การนําของรพินทรนั้น...ความรูสึกของหลอน บอกกับตนเองวา คอนขางจะผาดโผนดั้น ดนเกินไปแลว ราวกับจะแกลงหรือทดสอบหลอน แตหลอนก็ไมยอมปริปากหรือขอความชวยเหลือ หลอนสั่นศีรษะปฏิเสธ...กัดฟนพยายามชวยเหลือตนเองอยางเต็มที่ ครั้งหรือสองครั้งที่หลอนจับรากไมพลาด และไถลลื่นลงไปตามทางอันลาดชันนั้น แตแง ซายผูไตลวงหนาถัดจากหลอนลงไป ควาตัวหญิงสาวชวยพยุงไวไดทนั ตะเข็บกางเกงลาสัตวที่ตดั เย็บรัดรูปทรงของหลอนแตกปริออกตรงบริเวณตะโพกประมาณ 3 นิ้ว ทําใหเห็นซับในและผิวผอง ราวกับทอนงา ดารินรองออกมาเบาๆ หลอนเริ่มหงุดหงิดเดือดดาลรพินทรอยูในใจ และยิ่งโมโหมาก ขึ้น เมื่อเหลือบลงไปเห็นพรานใหญยืนตีหนาตายรอคอยอยูกอนแลว ที่กอนหินใหญเบื้องลาง เขาสงมือไปรับหลอน แตหญิงสาวกระโดดลงมาเอง โดยไมยอมรับการชวยเหลือ หนา งอ รองออกมาเบาๆ ลอดไรฟน พอไดยินกันเฉพาะสองตอสอง “บาจัง! กางเกงขาดแลวเห็นไหม ไมรูจะพาลงเหวลงนรกไปถึงไหน” “ผมวาแลว ชุดเดินปาแตละชุดของคุณหญิงที่เตรียมมา มันเหมาะสําหรับเดินแฟชัน่ โชว มากกวาจะมาไตเขาลงหวยกันจริงๆ แตไมเปนไรครับ ผมเปนผูรับใชที่รอบคอบเสมอ เพราะทาย อะไรไดลวงหนาอยูแลว” แลวลวงกระเปาหยิบเข็มกลัดซอน รพินทรพูดในเสียงกระซิบเชนเดียวกันกับหลอน ปลายอันหนึ่งสงให หลอนมองดูที่เข็มซอนปลาย และมองดูหนาเขาดวยความรูสึกอันไมอาจจะบอก ถูก หนาแดง กระชากเข็มซอนปลายอันนัน้ ไปจากมือเขาโดยเร็ว กลัดเย็บที่รอยปริของตะเข็บนั้นไว ชั่วคราว แลวถอนใจเฮือก ปาดแขนเสือ้ ขึ้นเช็ดเหงื่ออันชุมอยูบนใบหนาและขนตา ราวกับคน อาบน้ํามายังไมไดเช็ดตัว เชษฐากับไชยยันตเองก็เหนือ่ ยพอดู เมื่อตางลงมาถึงที่ซึ่งรพินทรหยุดรอคอยอยู...แตแลว ทุกคนก็ลืมเหนื่อยเปนปลิดทิ้ง กลายมาเปนความตื่นเตนในทันที เมื่อพรานใหญบอกวา “พวกมันพากันมานอนอยูใ นโตรกนี่เองครับ” พรอมกับพูด เขานําไปทีล่ านเกลี้ยงราบเรียบตอนหนึ่ง ราวกับจะมีใครมาถางไวอยูใน ระหวางดินโปง และซุมขอยปาขึ้นทึบ คลอบคลุมอากาศเบื้องบนไวเปนหลังคาธรรมชาติ ที่นั่น รอยเทาและรอยลงนอนเกลือกเต็มไปหมด สิ่งที่ยืนยันไดชัดเจนที่สุด ก็คือเศษของใบไมบางชนิดที่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


273 หลนอยูเกลื่อนกลาด และฟองน้ําลายที่ตดิ เปยกอยูกับพืน้ จันกับแงซาย กมลงสํารวจอยางถี่ถวน ทรุดตัวลงแตะคลํากับพื้นดินบริเวณนั้นแลวเงยหนาขึ้น “โอโฮ! ไอตัวมันยังอุนอยูเลยครับนาย” ดินบริเวณนัน้ แหงผากเพราะแลงฝน แตถึงกระนั้นก็ตาม น้ําหนักตัวอันมากมายยังปรากฏ รอยเทาไวใหพอสังเกตได กระทิงฝูงนั้นไมต่ํากวา 5 ตัว เพิ่งจะผละออกจากทีน่ อนไปอยางชาที่สุดก็ เห็นจะไมเกินครึ่งชั่วโมงนี่เอง จะเปนเพราะไดกลิ่นคน หรือเพราะการเคลื่อนยายตามปกติของมันก็ ยังเดาไมถกู มันเขามานอนอยูในโตรกนี้โดยผานเขามาทางซอกหุบเขาดานตะวันตก และขาไปมัน ตะกายไตขึ้นไปตามทางอันสูงชันดานใต ซึ่งเปนฝงตรงขามกับที่รพินทรนําทางลงมา รอยดินแดง บนหินกรวดทรายที่ถลมลงมา เพราะการปนตะกุยของมันเห็นไดชัด “แบบนี้ก็มหี วังไมเหนื่อยเปลาแลวรพินทร วาแตวามันไดกลิ่นเราหรือเปลานั้น ตอนที่ ผละจากที่นี่ไป” เชษฐาตาเปนประกายอยางยินดี “ยังเดาไมถูกเหมือนกันครับ แตเราเดินมาเหนือลมมัน” พรานใหญตอบอยางระมัดระวัง เงยขึน้ สํารวจรอยรวงถลมของหนาผา หรือตลิ่งชันที่จะ นําขึ้นไปสูเนินปาสัก อันเปนทางไปของกระทิงฝูงนั้นโดยพิเคราะห “รีบกระชั้นรอยเขาไปเถอะ เราควรจะตามทันมันในเวลาไมเกินสองชั่วโมง ถามันยังไม ไหวตัวเสียกอน” ไชยยันตพูดโดยเร็วอยางกระตือรือรน พรานใหญหันไปโบกมือกับจัน พรานพื้นเมืองผูมีประสาทชํานาญในการฟงเสียง และ ดมกลิ่นไมผิดอะไรกับหมาบลัดฮาวด ก็ออกนําไตขึ้นไปในทันทีนนั้ โดยมีรพินทรติดหลังไปเปน คนที่สอง ดาริน เชษฐา และไชยยันตตามลําดับ โดยมีแงซายระวังหลังเชนเดิม เมื่อทุกคนขึ้นมาพนจากโตรก ก็ถึงปาอันหนาทึบ กิ่งใบปกคลุมพื้นดินบริเวณนั้นมืดครึ้ม มองไมผิดอะไรกับอยูในถ้ําใหญไมเห็นแสงตะวัน อากาศอับไปดวยกลิ่นใบไมแหงและไอดิน สะบัดรอนสะบัดหนาวอยางไรพิกล เสียงฝูงคางขูตะคอกอยูบนยอดไมสูงลิบมองไมเห็นตัว จันผู นําไปเบื้องหนาลงคลานสี่เทากับพื้น ประเดีย๋ วก็ทําจมูกฟุดฟดสูดกลิน่ และหยุดนิ่งเหมือนสดับ ตรับฟงเสียง ประเดี๋ยวก็กมลงเอาหูแนบกับพื้นดินสักครัง้ ทุกคนเวนระยะหางพอประมาณ และคืบ ตามไปอยางสงบ ทันใดนั้นเอง ขณะทีพ่ รานพื้นเมืองของรพินทรคลานนําลอดในระหวางชองตนไมที่ลม ขวางทางอยู เหตุการณที่ทุกคนไมคาดฝนก็พลันปรากฏขึ้น ชนิดทําใหตองยืนตัวแข็งกันไปชั่ว พริบตาหนึง่ อะไรชนิดหนึง่ ลักษณะไมผดิ กับเสนเชือก แตเปนเชือกมหายักษที่มีสีเหลืองสลัดดําลาย พรอย ทิ้งตัวหลนพลั่กลงมากลางหลังของจัน ผูกําลังหมอบคลานอยู แลวมวนตวัดเปนเกลียวอยาง [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


274 รวดเร็ว มันพันรางอันผอมเกร็งของชายรางเล็กเอาไวกลิ้งไปมาอยูบนพื้น เสียงจันรองออกมาอยาง ตกใจ เขาพยายามดิ้นรนชวยเหลือตัวเองอยางสุดฤทธิ์ แตเชือกมหึมาเสนนั้น ตวัดรัดแนนเขามาอีก หลายเปลาะอยางรวดเร็ว มัดกลางลําตัวและแขนทั้งสองของเขาไว จนไมสามารถจะขยับเขยื้อนได นอกจากเสียงรองโวยวายเทานั้น ทั้งหมดไดสติในการรองครั้งที่สองของจัน เชษฐากับไชยยันต กระโจนพรวดเขาไป พรอมกัน กระชากปนสั้นขนาด .44 แม็กนั่มที่ติดเอวอยูออกมา แตรพินทรไวกวา กระโจนตาม ตะครุบขอมือของนายจางทัง้ สองของเขาไว รองเร็วปรื๋อ “อยาครับ เราไมตองการเสียงปนโดยไมจําเปน” แลวจอมพรานก็กระชากมีดปะแดะที่ขดั หลังอยูออกมา เดินปรี่เขาไปยังรางของจันที่ถูก รัดกลิ้งอยูอยางใจเย็น ทั้งหมดพรูตามเขาเขาไปดวยอกสัน่ ขวัญแขวน มันคืองูหลามตัวขนาดลําตนกลวยอวบๆ ซึ่งขณะที่จนั คลานลอดตนไมลม มันคงจะนอน นิ่งซุมอยูบนลําตนไมนั่นเอง เพื่อคอยดักเหยื่อที่จะลอดผานไปมา บัดนี้ ลําตัวทอนหางอันนา ขยะแขยงของมัน เริ่มจะตวัดเขามาหาสวนลางของจัน จนเกือบมิดตัวอยูแลว อีกไมกี่อึดใจเทานัน้ กระดูกของจันก็จะถูกรัดแหลกเหลวไปหมด เมื่อเปรียบเทียบกับความใหญโตของมัน หัวของมันเพิ่งจะทิ้งลงมาจากตนไม แตจอ งตาเขม็งมายังรพินทร อยางเตรียมสูชนิดที่ไม ยอมปลอยเหยือ่ ลิ้นสองแฉกพุงแปลบปลาบราวกับสายฟาแลบในเหวนรก เขาเคลื่อนเขาไปจนไดระยะ แลวจวงฟนสุดแรงเกิด เสียงฉัวะสนั่น เจางูหลามรายหัวปด ไป พรอมกับเลือดที่พุงกระฉูด และเสียงฟูออกมาจากปากที่อากวาง รพินทรกระหน่ําฟนอีกครั้ง วง รัดของมันขยายหลวมออกอยางแชมชา ไชยยันตจึงไดสติอีกครั้ง หันไปแยงมีดมาจากแงซายผูซึ่ง กําลังถลันเขามา แลวก็ตรงเขาชวยรพินทรเสียเอง ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น เจางูหลามก็หมดฤทธิ์ถูกบั่นเปนทอนๆ กองยาวเหยียดอยูใ ตตน ไม ลมนั่นเอง เชษฐากับแงซายตรงเขาประคองจันลุกขึ้น และซักถามอาการโดยเร็ว พรานพื้นเมืองของ รพินทรไมไดรับอันตรายเชนไร พอยืนขึน้ ไดกย็ ิ้มแหงๆ เหตุการณสยองขวัญจวนเจียนตอชีวิตของ เขาเมื่อหยกๆ นี้ ดูจะเปนเรื่องธรรมดาเสียเหลือเกิน “มัวแตแกรอยขางลาง ไมทันจะหันขึ้นไปดูขางบน” จันวาปนหัวเราะอยางเห็นเปนของสนุก รพินทรหรือแงซายก็เฉยๆ ไมรูสึกอะไรเลย ชวยกันลากซากงูหลามซึ่งยาวไมต่ํากวา 10 เมตรเขาไปแอบไวขางทาง แตคณะนายจางทั้งสาม พา กันยืนขนลุกดวยความสยดสยอง มันใหญกวาทุกตัวที่เคยเห็นมาแลว และเปนตัวแรกที่บังอาจเขา เลนงานคนในคณะชนิดตอหนาตอตา โดยไมสนใจกับอีกหลายคนที่รว มมาดวย แตแลว เชษฐา ไชย ยันต และดาริน ก็เลิกสนใจกับงูหลามตัวนั้นลงโดยฉับพลันอีกครั้ง เมื่อจันบอกใหทราบวา เขาพบ รอยปสสาวะใหมๆ ของกระทิงฝูงนั้นถายไวที่จอมปลวกเล็กๆ ใกลตน ไมลมตนนั้น เปนรอยใหม ชนิดที่ยังเปนฟองอยู แลวก็ชี้ใหทุกคนดู [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


275 ภายหลังจากกมลงสํารวจอึดใจเดียว พรานใหญก็เงยหนาขึ้นมองดู ม.ร.ว.เชษฐา “โชคดีจริงครับ มันยังไมไดกลิ่นเราหรอก ถามันไดกลิ่นเรา มันจะไมหยุดถายอยางนี”้ “ถางั้นก็ติดรอยเขาไปเถอะ” ทั้งหมดแกะรอยตามตอไปอยางเรงรีบ รอยที่ปรากฏอยูชัดทําใหสะดวกแกการติดตาม ยิ่งขึ้น พอลงจากเนินปาสักเขาสูดงไผเชิงเขาอีกฟาก รพินทรบอกกับนายจางของเขาไดในทันทีวา กระทิงฝูงนั้นบายหนาลงสูท ุงแฝกอันเปนบริเวณที่ราบโลง ระหวางวงลอมของขุนเขาใหญ “ตัดปาไผไปอีกสักครู ก็ถึงดงผากกับปาหนามพุงดอ เราจะแยกกันออกเปนสองพวกออม ไปดักที่ทุงแฝก ถาจะไดยิงก็ไดยิงในทุงแฝกนั่นแหละครับ และคงไมเกินภายในชัว่ โมงขางหนานี”้ “เราจะแบงพวกกันยังไง?” เชษฐาขอความเห็น “แลวแตคณ ุ ชาย” ภายหลังจากตรึกตรองรอบคอบครูเดียว อดีตทูตทหารบกหัวหนาคณะเดินทางก็บอกวา “เอางี้ ผม จัน แลวก็ไชยยันตแยกกันไปพวกหนึ่ง คุณไมตองเปนหวงหรอก เพราะผมกับ ไชยยันตคุมครองตัวเองได เพียงแตอาศัยจันในการแกะรอยเทานั้น ฝากนอยไวกับคุณดวย ใหแงซาย ไปกับคุณอีกคนหนึ่ง พลาดพลั้งฉุกเฉินยังไง นอยก็ยังมีคนคุมกันชนิดไววางใจไดถึงสองคน” “ตกลงครับ” จอมพรานรับคําอยางสงบ แลวก็นํารุดหนาตอไปอยางระมัดระวัง ทะลุดงไผซึ่งหนทาง ลาดต่ําลงเปนลําดับ เหมือนจะเปนการบอกใหทราบวากําลังจะลงไปสูตีนเขา พอเขาเขตพงหนาม สลับไปกับปาหวาย ภูมิประเทศแหงเกรียม ไมทึบเหมือนอยูในหุบ พืน้ ดินเปนฝุนหนา รอยอันขาดๆ หายๆ เหลานัน้ ก็ปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้น รพินทรกับจันตรวจรอยซุบซิบหารือกันอยูอดึ ใจเดียว ก็หนั มา โบกมือเรียกกลุมนายจาง ซึ่งสงบรออยูเบื้องหลัง ทุกคนเดินตรงเขาไปที่เขา “เตรียมตัวไดแลวครับ” พรานใหญกระซิบเบาที่สุด “พวกมันอยูในทุงแฝกขางหนาเรานี่เอง หางไมถึงหนึ่งกิโล เราจะแยกทางกันทีน่ ี่แหละ จัน คุณชาย และคุณไชยยันต ออมไปทางซายนี่นะครับ จันจะนําทางเอง สวนผม แงซาย และ คุณหญิง จะตัดปาหวายไปทางขวา” “โอเค” “ระวังตัวหนอยนะครับ” เขาเตือนเปนประโยคสุดทาย เชษฐากับไชยยันตหนั มาหรีต่ ายิ้มให แลวยองกริบแยกทางไปโดยเร็วตามการนําของจัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


276 สวนรพินทรกผ็ ละไปทางดานขวา โดยมี ม.ร.ว.หญิงดาริน ตามติดอยางแคลวคลองเปน พิเศษ ผิดไปจากยามปกติเพราะกําลังตื่นเตน แงซายตามอยูขางหลัง ขามหวยแหงแคบๆ แหงหนึ่ง แลวคลานไปตามดานเล็กๆ ใตซุมเถาวัลยอันเปนทางเดินของสัตวเล็ก หญิงสาวคืบคลานตามเขาไป อยางทรหดเกินความคาดหมายเดิมของรพินทร หลายตอหลายครั้งที่รพินทรหยุดนอนหมอบนิ่งเพื่อ สัดฟงเสียง ดารินขยับปากจะพูดอะไรดวย แตเขาแตะริมฝปากไวเปนเครื่องหมายไมใหทําเสียงใดๆ ทั้งสิ้น ครูหนึ่งก็หันมากระดิกนิ้วเรียกใหแงซาย ซึ่งนอนหมอบอยูเบื้องหลัง ใหเขาไปใกล “ไดกลิ่นหรือเปลา สาบของมันคลายๆ จะมาจากปาฟากทางดานซายนี”่ เขาจอริมฝปากชิดหูแงซาย พูดแบบไมมเี สียง หนุมชาวดงนักพเนจร กมลงเอาหูแนบลงกับพื้นดิน แลวตอบเขาในอาการเดียวกัน “แตผมไดยนิ เสียงทางดงหวายดานขวานี”่ พรานใหญเมมริมฝปาก พยายามใชโสตและนาสิกประสาทอยางเต็มที่ อยางไรก็ตาม เขา ยอมรับวา ในเรื่องการฟงเสียงและดมกลิน่ กันแลว เขา���นัดสูพวกพรานพื้นเมืองไมได เพราะมันไม มีหลักที่จะพิสูจนชัดอะไรไดสักอยาง คลายๆ จะเปนลักษณะพรายกระซิบเสียมากกวา มันเปนวิชา ลึกลับของพวกชาวปาที่บางขณะก็ผิดไมเปนทา และบางขณะก็ถูกตองกับความจริงราวกับตาเห็น รพินทรชั่งใจอยูอึดใจหนึ่ง ก็บอกวา “ถางั้นฉันจะแยกไปทางปาผาก สวนแกไปทางปาหวาย ถาไมพบก็ไปเจอกันที่ทุงแฝก ขางหนา” แงซายกมหัวรับ แลวคลานลาดเถาวัลยแยกไปอยางเงียบกริบราวกับการไปของงู รพินทร สะกิดนายจางสาวของเขาใหลอดซุมเถาวัลยโผลออกไปในระหวางดานใหญ และเดินเลาะลัดไป ตามดานนัน้ เสียงนกกระรางรองลั่นอยูตามกิ่งไมและบินกันวอน รพินทรเดินๆ หยุดๆ อยูครูใหญ หัวคิ้วขมวดอยางลังเล ครั้นแลวก็หันหลังกลับ ดารินจอง มองดูเขาเหมือนจะถามดวยสายตา พรานใหญเบปากยักไหล บุยใบเปนความหมายวาไมไดผล และ ใหยอนรอยตามหลังแงซายไปดีกวา การเดินตามแงซาย เขาไมไดยอนเดินทวนไปตามถนนเดิม ที่เดินมาแตแรก ทวาตัดพงไม เตี้ยๆ เขาไปในดงผาก แลวก็วกออกมาพบกับดานเล็กๆ ชี้ให ม.ร.ว.หญิงดาริน มองดูที่พื้นอันหนา ไปดวยฝุน หญิงสาวยิ้มออกมาเล็กนอยทีม่ องเห็นรอยเทาของแงซายย่ําไปตามดานนั้น รพินทรเบี่ยง ทาง บุยปากใหหลอนเดินตามรอยเทาของแงซายไปขางหนา สวนเขาเดินขางหลัง ดารินปฏิบัติตาม คําสั่งโดยดี สาวเทาตามรอยนั้นไปอยางรวดเร็ว ตาก็สอดสายคนหาตัวเจาของรอยเทาไปเบื้องหนา กระชับไรเฟลพรอมอยูในมือ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


277 ครั้นแลวทันทีนั้น อุงมือของจอมพรานก็ตะปบลงบนไหลของดาริน อํานาจการจับชนิด นั้น ทําใหหลอนหยุดชะงักอยูกับที่อยางกะทันหัน...เหลียวขวับมาดูเขา ก็เห็นวารพินทรมิไดมองอยู ที่หลอน หากแตจองตาลุกลงไปที่พื้นเบื้องหนาของหลอน หัวคิว้ ขมวดยน หญิงสาวหันกลับไปมองตามสายตาของเขาโดยเร็ว แลวยืนขนลุกซาทั้งกาย บนพื้นซึ่งประทับเปนแนวตลอดระยะดวยรอยเทาของแงซายนั้น ณ บัดนี้ ปรากฏอุงตีน ของสัตวชนิดหนึ่ง ย่ําซอนลงไปเปนรอยสดๆ รอนๆ นี่เอง และสัตวที่เปนเจาของรอยตีนชนิดนี้ แม คนที่ไมชาํ นาญกับรอยเทาสัตวอยาง ม.ร.ว.หญิงดาริน ก็สามารถบอกไดโดยไมตองลังเลวา มันคือ เสือขนาดเขื่อง! จากหลักฐานที่เห็นอยูนี้ ยืนยันใหทราบไดในทันทีวา เสือกําลังยองแกะรอยแงซายไป รพินทรกวาดสายตาอยางรวดเร็ว รอยเสือที่เหยียบทับรอยเทาของแงซายเพิ่งจะมาปรากฏเอาตรงนี้ แสดงวามันโผลออกมาจากพงทึบ และเดินสะกดหลังแงซายไปตามดาน เสียงนกระวังไพร และฝูงคางรองเกรียวอยูยังยอดไมหนาทึบเบื้องหนา แลวก็เงียบเปน ปลิดทิ้ง เหมือนปาทั้งปาจะตกอยูในมนตสะกด กิ่งไมแหงจากที่ใดที่หนึ่งไมหางออกไปนัก หักตก ลงมากระทบพื้น หัวใจของหญิงสาวเตนแรง กระซิบเสียงสั่น “เขารูตัวหรือเปลา วาเสือมันเดินตามหลังไปขางหลัง?” “อยาพยายามพูดอะไรอีกเลย ตามหลังผมมา” พรานใหญบอก แลวกาวล้ําหนาหญิงสาว กมลงตรวจรอยไปอยางรวดเร็วดวยฝเทาเบา กริบ รอยเสือที่ย่ําตามหลังแงซายปรากฏอยูชวงหนึ่งก็ขาดหายไป แลวก็ปรากฏขึ้นอีก สลับกันอยู เชนนั้น แสดงวาบางขณะมันก็เดินซอนรอยเทาเขาไปตามดาน และบางขณะก็ออมวกซอนตัวเขาพง รก แตสะกดหลังแงซายไปทุกระยะ ไมมีปญหา แงซายจะตองไมทนั รูสึกตัว เฉลียวคิดถึงมฤตยูที่ยองตามหลังอยูในขณะนี้ อยางแนนอน เพราะเขาเองก็กําลังพะวงอยูก ับการติดรอยกระทิงเบื้องหนา พรานใหญสันนิษฐานไดในทันทีวา เจาเสือตัวนี้คงจะแอบเมียงมองเห็นเขา ดาริน และแง ซายอยูกอนทุกระยะแลว พรอมทั้งจองรอคอยจังหวะอยู พอเห็นแงซายแยกทางไปคนเดียว ซึ่งเปน โอกาสปลอดเหมาะอยางยิ่งสําหรับมัน จึงเลือกเอาวิธตี ามรอยแงซายมากกวาที่จะตามเขากับดาริน ซึ่งมีจํานวนสองคน อันยากแกการจูโจม หนทางนัน้ คดเคี้ยวไปตามปาหวายอันสลับซับซอน แตก็มีดา นแยกตัดไปมาพอที่จะ สะดวกในการเดิน รอยของแงซายลึกเขาไปในพงทึบตามลําดับ บางขณะเห็นรอยทีห่ นุมชาวดงซุม ฟงเสียง แตรอยของเจาเสือก็หยุดหมอบคอยดูอยูด วย ระยะเวลามันกระชั้นชิดเหลือเกิน ในระหวางการยองตามของเสือ และการสะกดรอย ซอนมาอีกทีหนึ่งของรพินทร จนกระทัง่ ไมสามารถจะทายไดถูกวา เมื่อไหรนาทีวิกฤติที่สุดจะ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


278 เกิดขึ้น อันหมายถึงวาเสือตัวนั้นกระโจนเขาใสแงซาย ณ ที่ใดที่หนึ่ง ในหนทางขางหนาอันคงไม หางออกไปเทาไหรนัก รพินทรเองในยามนี้กไ็ มอาจเยือกเย็นอยูอีกตอไป เขาเดาอะไรไมถูกทั้งสิ้น ชีวิตของแงซายแขวนอยูบนความเปนความตายอันหมายถึงวา ระหวางการรอคอยจังหวะกระโจนตะครุบของเสือตัวนั้น กับการตามมาเห็นมันไดทนั ของเขา อะไร จะกอน อะไรจะหลังเทานั้น! ดารินเขาใจทุกสิ่งทุกอยางเทาที่เห็นกับสายตาได ดีเกินกวาทีจ่ ะตองอธิบายอะไรกัน หลอนเตนไปหมดทั้งสมองและประสาท มือที่ถือปนสั่นนอยๆ หัวใจระทึก แทบจะระงับไวไมอยู นาทีตัดสินที่กําลังจะมาถึงเบือ้ งหนา เปนความทรมานเหมือนรออยูในนรก คิดอะไรไมถูก นอกจาก จะติดตามรพินทรไปอยางกระชั้นชิดเทานัน้ และปฏิบตั ติ ามพรานใหญทุกระยะ ไมวาเขาจะหมอบ คลานหรือคืบ ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยลาอิดโรย ที่บุกปาฝาดงมาทัง้ วัน บัดนี้ไมไดเหลืออยูเลย!

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


279

14 อีกสองชวงของอึดใจใหญตอมา ภาพอันสั่นสะเทือนความรูสึกที่สุด ก็ปรากฏขึน้ ใน สายตาของรพินทรและดารินพรอมกันในระหวางแมกไม และกิ่งกานของเถาวัลยกลุมใหญอันยอย อยูระเกะระกะ ทอนยาวของอะไรชนิดหนึง่ กวาดวาดเคลือ่ นไหวชาๆ อยูที่จอมปลวกเตี้ยๆ มองครั้ง แรกคลายงูแตไมใชแน เพราะขาหลังที่โผลพนซุมไมออกมาชนิดวับแวมนั้น เปนพื้นเหลืองพาดดวย ริ้วดํา! เสือลายพาดกลอนตัวนั้นหมอบอยูท ี่นั่น และกําลังวาดหางไปมาไมผดิ อะไรกับแมว เห็นแต สวนหลัง หางจากมันออกไปประมาณ 15 เมตร เปนกิ่งไมแหงที่หักกองอยูกับพืน้ ระเกะระกะ โปรงตา อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงผูม าสมัครเปนคนใชของคณะเดินปา นอนพังพาบเหยียด ยาวอยูที่ตอไมใหญ สายตาของเขาเพงมองไปยังเบื้องหนาพรอมกับหูก็เงี่ยจับเสียง หาไดเฉลียวคิด แมแตนดิ เดียวไมวา มัจจุราชรอคอยเขาอยูเบื้องหลัง ขณะนัน้ ทั้งรพินทรและดาริน มาถึงโคนกระหรางใหญในลักษณะคลาน และโดยทีม่ ิได หันมามองดูอาการกันและกันเลย ตางยกไรเฟลที่ลากตามหลังมากับพืน้ ขึ้นประทับบาพรอมกัน จะเปนดวยอะไรไมทราบได ม.ร.ว.หญิงดาริน ไมสามารถจะลั่นไกปลอยกระสุนออกไป ไดเหมือนใจนึก ลักษณะของหลอนประทับปนเล็งคางเหมือนถูกสาป ตาทั้งสองเบิกโพลง เหงื่อผุด เต็มใบหนา เสียงหญิงสาวอึกอักอยูในลําคอ แตสําหรับรพินทร เขายังไมลั่นไก เพราะคนหาเปาหมายสําคัญไมไดถนัด กะไมถกู วา ตําแหนงใดคือศีรษะ หรือกานคอของมัน เพราะพงไมที่อาํ พรางตาอยู แตแลววินาทีสุดทายของการตัดสิน ก���มาถึง ณ บัดนัน้ แงซายไหวตัวจากทานอนราบ มาเปนคุกเขา ทําทาเหมือนจะคืบหนาตอไป เสือรายก็ เปลี่ยนจากทาหมอบ ยันขาหลังขึ้น และพริบตานั้นเองก็ปรากฏเสียงโฮกสนั่นปา เงาสีเหลืองสลับดํา กระโจนวูบตัดแสงตะวันบายสายลอดลงมา ขางพงไมแหงตรงเขาหาแงซายราวกับสายฟาแลบ รพินทร ไพรวัลย วาดปากกระบอกไรเฟลตาม พรอมกับกระดิกนิว้ เสียงกระสุน .375 ระเบิดกลบเสียงคํารามอยางดุรายของมัน และซอนๆ กับเสียงปนในมือเขา ไรเฟลขนาดเดียวกันจาก มือของดารินก็แผดตามหลัง ดังประสานกันสะทานดง เจาปา มวนตัวหงิกงอกลางอากาศกอนทีจ่ ะถึงพื้น ซึ่งก็เปนเวลาเดียวกับที่แงซายคุกเขาอยู แตแรกอยางแมนยํา ปะทะกับตอไมเสียงพลั่ก ผิดไปจากเปาหมาย เพราะเหยื่อที่มนั หมายตะครุบ ฉากหลบไปเสียแลว จะดวยสติที่ไดยินเสียงคํารามหรือเสียงปนก็ไมทราบได มันชักดิ้นชักงอปด เปนวงกลมฝุนกระจาย หางจากตัวแงซายไมเกิน 5 เมตร

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


280 รพินทรพรวดขึ้นยืนในพริบตาตอมา ปนในมือกึกกองขึน้ อีกครั้ง สวนดาริน...ยิงซ้าํ ใน ขณะที่ยังนัง่ คุกเขาอยูในลักษณะเดิม หลอนยิงจนกระทัง่ เสือตัวนั้นนอนตะแคงเหยียดยาวอยูบ นพื้น ไมไดกระดิกกระเดี้ยอีกเลย แมแตสวนหาง! จากเสียงปนทีป่ ระดังถี่ยิบทั้งสองกระบอกนั่นเอง สิ่งที่เกิดตามมาในทันทีทันควันนั้นก็ คือ เสียงปาหวายเบื้องหนาไมหางออกไปเทาไหรนกั แตกหักพินาศ เสียงฝเทาที่ควบตะบึงราวกับ แผนดินจะถลมโครมครามหางออกไปอยางรวดเร็วราวพายุ กระทิงฝูงที่แงซายอุตสาหแกะรอยมา จนจวนถึงตัวอยูแลวฝูงนัน้ พากันรูตวั กระเจิงหนีเพราะเสียงปนสนั่นหวั่นไหวทีย่ ิงเสือ พรานใหญกับ ม.ร.ว.หญิงดาริน วิ่งตรงเขาไป แงซายก็กระโดดขึน้ ยืน ทั้งสามไมไดพูด อะไรกันในขณะนั้น นอกจากจะจองหนากันและกันดวยความรูสึกอันไมอาจบอกถูก แลวหันไป มองดูซากเสือที่นอนสงบนิ่งอยูอยางหมดฤทธิ์เดช ใบหนาสีทองแดงของหนุมชาวดง ปรากฏรอยยิ้มขึ้นนอยๆ แลวเสียงหาวกังวานแจมใส ก็ดังทําลายความเงียบขึ้นวา “ผมเปนหนี้ชวี ิตของผูกองกับนายหญิง” รพินทรโคลงหัวชาๆ พรอมกับถอนใจเฮือก ม.ร.ว.หญิงดาริน ปาดแขนขึ้นเช็ดเหงือ่ บน ใบหนา สีหนาของหลอนยังซีดเผือด นั่งอยางหมดแรงลงบนตอไม พูดเสียงสั่นพรา “ขอบใจสวรรคดีกวา ที่บันดาลใหพรานใหญเกิดสังหรณใจ เดินสะกดหลังเธอมา มันชั่ว เสี้ยวของวินาทีเทานั้นนะแงซาย ฉันนึกวาฉันจะขาดคนใชที่ดีอยางเธอไปเสียแลว” “เราเหนื่อยเปลาเสียแลวครับ กระทิงอยูขา งหนาเรานี้เอง หางไมถึงรอยเมตร ผมคิดวาอีก ไมกี่อึดใจก็คงไดยิง แตเดีย๋ วนี้มันเผนไปหมดแลว” “ชีวิตของแก มีคามากกวากระทิง!” รพินทรตอบหวนๆ ทรุดกายลงที่ลําตนไมลม งัดบุหรี่ออกมาจุดสูบเปนตัวแรกของ ระยะเวลาที่เดินมายาวนาน พิงปนไวกับกิ่งไม สวนหญิงสาวมีความรูสึกหมดเรี่ยวหมดแรงขึ้นมา ในทันทีนั้น เหยียดเทาทั้งสองยาวราบไปกับพื้น หลอนถูกหนามเกี่ยวเนื้อตัวลายไปหมด เลือดออก ซิบๆ อยูทั่วไป แงซายคงมีอาการเงียบๆ เปนปกติอยูเ หมือนเดิม ไมไดตื่นเตนตกใจอะไรเลยกับวินาทีดับ จิตที่ผานมาหยกๆ เดินเขาไปพิจารณาซากเสือ แลวชี้ใหรพินทรดูที่บาดแผลเกาเนาเฟะแผลหนึ่ง ซึ่ง ปรากฏอยูที่ตะโพกของมัน อันเกิดจากรอยกระสุนปนแกปของพวกกะเหรีย่ ง เสือตัวนั้นเปนเสือลําบาก ทนทุกขเวทนาจากการตามลาของมนุษยมากอน ขนาดของมัน ยอมกวาไอกุดมาก แตกใ็ หญพอที่จะตบคนใหคอหักไดในพริบตา รอยกระสุนปรากฏอยูสี่แผล นัดที่จบชีวติ ของมันไดอยางเฉียบขาดก็คอื นัดที่ตัดกานคอ และซอกขาหนา อีกสองนัดเจาะชายโครงและทอง ไมรูวาเปนกระสุนจากใครกันแน เพราะลูกปน ขนาดเดียวกัน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


281 “ผมมัวแตฟงเสียงอยูขางหนา มันกระชัน้ ชิดเขาไปเสียจนลืมคิดถึงขางหลัง สงสัยอยู เหมือนกัน เพราะไดยินเสียงนกมันบินตามรองลั่นแตก็ไมเฉลียวคิด ผูก องนายหญิงรูไดยังไงวาเสือ มันยองตามหลังผมมา” “ฉันกับนายหญิงยองไปทางปาผาก...” พรานใหญบอก “รูสึกวาถามันจะไมไดความเลย ชวนตามหลังแกมา เห็นรอยตีนมันย่ํารอยตีนแกไป ราวกับแกจะเดินจูงมันทีเดียวแหละ วันนี้ฤกษ ไมดีเสียแลว” “ตามตอไปก็ไดนี่ครับ ลงพบรอยกระชั้นชิดแบบนีแ้ ลวก็ไมยาก” รพินทรสั่นศีรษะ “ไมไหวหรอก นี่มันจวนค่ําเต็มทีแลว ถาขืนตามก็ขามคืนขามวันแนๆ เจานายของเรา ทานคงไมคิดสนุกดวยแน สําหรับวันนี้พอเพียงกันแคนกี้ อ น” “แลวนี่เราจะทํายังไงกัน พวกนี้แยกกันไปอีกทาง ยังไมรูเรื่องกันเลย” หญิงสาวถามขึ้นเปรยๆ เปดกระติกน้ําออกดื่ม “นั่งพัก รออยูท ี่นี่แหละครับ พวกนั้นไดยนิ เสียงปน และไมพบกระทิง ประเดีย๋ วก็ตาม รอยมาที่นี่เอง” ตรงตามที่รพินทรบอกทุกอยาง ทั้งสามนัง่ คอยกันอยูทนี่ ั่นประมาณ 10 กวานาที ก็ไดยนิ เสียงกูเรียกแววเขามา รพินทรปองปากกูต อบกลับไป จากนั้นครูเดียว จันก็เดินอาวนําเชษฐากับไชย ยันตโผลซุมไมออกมาอยางรีบรอน เสียงเชษฐากับไชยยันตตะโกนถามลั่นกอนที่จะเขามาถึงตัว เพราะตางไดยนิ เสียงปนลั่นถี่ยิบ และเสียงกระทิงที่เผนปาราบไป แตแลว พอวิ่งเขามาถึง เห็นเสือ ลายพาดกลอนถูกยิงนอนตายอยูก็งงไปหมด ดารินทําหนาที่อธิบายใหพวกนั้นฟงโดยละเอียดจึงรู เรื่องกัน “บุญเหลือเกิน ที่คุณเกิดเฉลียวใจเดินตามหลังแงซายไป และทันตอเหตุการณพอดี มาย งั้นละยุงทีเดียว เรื่องกระทิงนะชางมันเถอะ ไมสําคัญหรอก” เชษฐาพูดขึน้ ดวยเสียงแจมใส ตามองจับอยูที่รพินทรอยางชื่นชม และไววางใจอยางเต็มที่ “ไอผมก็นึกวาทางดานคุณนี่ คงจะซัดกระทิงเขาเปนการใหญแลว ไดยินเสียงปนรัวลั่น ไปหมด แลวยังไดยนิ เสียงพวกมันวิ่งกันปาราบไป พวกเราเดินกันไปถึงทุงแฝกแลว ยังไมเห็นวีแ่ วว ของมันเลย” ไชยยันตเอยเสริม เดินเขาไปนั่งยองๆ พิจารณาดูซากเสือตัวนั้น พรอมกับจุปากลั่น “ไอวายรายตัวการนี่ทีเดียว! กําลังจะไดยิงอยูรอมรอ ดันเสือกเขามาขัดจังหวะเสียได ไม ขัดเปลา ซ้ําจะถลกหนังหัวพวกเราเสียอีก” แลวเขาก็หันไปทางเพื่อนสาว ถามยิ้มๆ ตอมาวา “เปนยังไง นอย ตื่นเตนดีไหม เราเผชิญเหตุการณเองพรอมกับรพินทรไมใชเหรอ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


282 ม.ร.ว.หญิงดาริน เปาลมออกจากปาก ทําทาเหมือนจะเปนลม “ฉันมือตีนเย็นไปหมด นัดแรกที่จะยิง ก็ยังยิงไมออก เพราะลืมปลดเซฟ เคราะหดีที่ พรานใหญมาดวย ถาลําพังฉันคนเดียว พอมันขย้ําแงซายเสร็จ ก็คงจะหันมาขบขมองฉันอีกคนหนึง่ เปนแน” “ผมก็เห็นคุณหญิงยิงมันพรอมกับผม ตอนที่มันเผนใสแงซาย” รพินทรหันไปมองดูหลอนอยางสงสัย หญิงสาวยิ้มจืดๆ สั่นศีรษะสารภาพวา “เปลาหรอก มันเปนเรื่องบังเอิญนะ ฉันควรจะยิงมันกอนคุณ โดยยิงในขณะที่เห็นสวน หลังที่มันหมอบอยูแลว แตในขณะนั้นความตื่นเตนทําใหฉันลืมปลดเซฟ เลยเหนีย่ วไกไมออก พอ ปลดเซฟได ก็พอดีกับที่มันกระโจน จึงดูคลายๆ กับวา ฉันจองจะยิงมันในขณะที่มนั เผนเขาใสแง ซายแบบเดียวกับวิธียิงของคุณ ถึงยังไงก็ไมใจเย็น หรือวาเชื่อฝมือของตัวเอง จนถึงกับกลารอคอย จังหวะใหมันกระโจนเขาใสคนของเราเสียกอน แลวจึงจะยิงเหมือนคุณหรอก” ประโยคสุดทาย หลอนพูดเหมือนจะตําหนิเขา พรานใหญหัวเราะเฉื่อยๆ ในลําคอ “ผมก็ไมไดใจเย็นหรือวาเชื่อฝมืออะไรหรอกครับคุณหญิง ที่ผมไมยงิ ในครั้งแรกทันทีที่ เห็น ก็เพราะเห็นมันไมถนัด คํานวณไมถกู วาสวนไหนเปนจุดตายของมัน เพราะเห็นแตหางกับเทา หลังโผลออกมานิดเดียว ถานัดแรกพลาด ก็ตองลําบากตามกันเปนวันเปนคืนอีก เหมือนคราวไอ กุด” “แตกอนอื่น ถาเรายิงทันทีได แมมันจะไมตาย แงซายก็ยงั ปลอดภัย เราควรคํานึงถึงชีวิต คนของเรากอนอื่นใดทั้งสิ้น ไมใชมาคํานึงถึงอยูวา ถายิงออกไปแลวเราจะไดตวั มันหรือไม ใจฉัน นะ ขณะที่เราแกะรอยตามหลังมันมานั้น ทั้งๆ ที่ฉันยังไมเห็นตัว ฉันก็ยังอยากยิงปนขึ้นฟาใหมนั เกิดเสียงเอะอะขึ้น มันจะไดตื่นตกใจ เลิกคิดที่จะจองตะครุบแงซายเสีย ในทํานองเดียวกัน เสียงปน ก็เทากับเปนการเตือนใหแงซายรูตัว แตฉันไมกลาออกความเห็นอะไรออกมาในตอนนั้น คุณเปน คนเลือดเย็นแลวก็เหีย้ มเหลือเกินนะ อุตสาหยองแกะรอยมันไปจนกระโจนเขาใสแงซาย คุณถึงยิง ฉันวาถาจะใหดี คุณควรมีกลองถายรูปไวดวยสักกลองหนึ่ง ถายภาพตอนนั้นไวเปนที่ระลึกเสียกอน แลวจึงคอยยิง” รพินทรเอาหูทวนลมเสียกับเสียงประชดเหน็บแนมของหลอน เชษฐาตัดบทมาวา “เอาเถอะนา อยาเถียงกันอยูเ ลย แงซายปลอดภัย และเราไดเสือตัวนี้ เปนสิ่งที่เราพอใจ แลว รายการแกะรอยกระทิงสําหรับวันนี้ ก็ขอใหยุติลงเพียงนีก้ อน กลับแคมปกันดีกวาเย็นเต็มที แลว” ทั้งหมดพักกันอยูที่นั่นอีกประมาณครึ่งชัว่ โมง รอคอยจันกับแงซายถลกหนังเสือตัวนั้น เสร็จ จึงบายหนากลับแคมป

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


283 ในเทีย่ วขากลับนี้ พรานใหญนําทางลัด เปนคนละทางกับเที่ยวขามา ซึ่งยนระยะลงอีก เวนไวแตการเดินตองบุกพงสูงและไตเขากันมากกวาเมือ่ ตอนมา เขานําออกเดินไปตามสบายไมเรง รอนนัก ตะวันลับสันเขาดานหลังไปแลว อากาศเริ่มขมุกขมัว แตยังพอเห็นอะไรไดชัดเจน ในระยะ ที่ไมหางออกไปนัก ถึงแมจะไมเตือน ทั้งเชษฐา ดาริน และไชยยันตกไ็ มมีใครประมาท เพราะภูมิ ประเทศแวดลอมที่ผานไป กลุมนายจางของเขาเดินสนทนากันเบาๆ ไปพลาง แตตาสอดสาย กวาดหาไปรอบดานอยางไมไวใจ แงซายกับจันชวยกันหาบหนังเสือปดทายขบวนมาเบื้องหลัง พอไตเนินขึน้ ดานชางเกา หมีหมาฝูงหนึ่งประมาณ 6 ตัว ก็พากันวิ่งตืน่ ตามกันเปนพรวน ตัดหนาไปในระยะหางเพียง 20 เมตร การโผลพรวดพราดออกมาจากปาขางทางโดยไมทันรูตัวของ พวกมันทําใหทุกคนชะงัก ไชยยันตกับดารินตวัดปนขึ้นบาพรอมกัน แตเชษฐารองหามไวเสียกอนที่ คนหนึ่งคนใดจะลั่นไกปน จงอางตัวยอมๆ ขนาดแขนอีกตัวหนึ่งเลื้อยตะกายหนีไปตามพงไมเตีย้ ๆ เมื่อเขาเขตปายาง ทั้งหมดหยุดลงอีกครั้ง เฝามองมันจนกระทั่งเลื้อยลับหายไป โดยไมมีใครคิดจะฆา มันเพราะเห็นวาไมจําเปน “ตามปกติแลว ถามันไมหยุดแลวชูคอขึ้น ก็แปลวามันไมคิดจะเลนงานเรา ควรปลอยให มันไป” จอมพรานบอก “เอ เจอไอตัวพรรคนี้เขาบอยๆ ทามันจะไมเหมาะนะ แถวนี้ชุมหรือเปลา ผมบอกตามตรง วา กลัวมันเสียยิ่งกวาไอลายหรือไอหัวโตเสียอีก” ไชยยันตทําทาขนลุก พึมพําอยูในลําคอ รพินทรมองดูหนา แลวยิ้ม “ก็ประปรายเทานั้นครับ ไมเรียกวาชุม ถาขึ้นปาหวายถิ่นของไอแหวงเมื่อไหรละก็ ตอง ระวังกันใหมากหนอย ดงของมันเลย” ดานแลวดานเลา หวยแลวหวยเลา ที่พรานใหญนําบุกบั่นรุดหนาไป อากาศยิ่งมัวลงทุก ขณะ เข็มนาฬิกาขอมือของ ม.ร.ว.หญิงดาริน ชี้เวลา 17.15 น. ทั้งๆ ที่บรรยากาศเริ่มเยือก แตเหงื่อ ของหลอนทวมกายเหมือนอาบน้ํา แงซายผูหาบหนังเสือคูกับจัน รับอาสาที่จะชวยถือปนให เปน การแบงเบาภาระ แตหญิงสาวสั่นศีรษะอยางทรหดมานะ “ไมตองหรอกแงซาย ฉันถือไปเองก็ได” “แตนายหญิงเหนื่อยมาก” “แคนี้เอง ไมเปนไรหรอก ออกจากหลมชางไปแลวเราคงจะยิ่งกวานี้สักพักเทาไมใช หรือ” ใจจริง หลอนอยากจะใหแงซายชวยถือปนให จะไดเดินตัวเปลาซึ่งคงจะชวยบรรเทา ความหนัก และความเหนือ่ ยอันแทบจะกาวขาไมออกในขณะนี้ลงไปไดบาง แตพอมองไปทาง พรานใหญ เห็นลอบชําเลืองพบตากันเขาพอดี ความเหนื่อยความหนักก็ถูกอํานาจทิฐิแรงกลาเขามา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


284 มีอิทธิพลอยูเหนือ...เมินเสียเถิดที่คนอยาง ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ จะยอมใหตาพรานคูอริยิ้มเยาะ ได...หลอนบอกกับตัวเองในใจแลวก็เชิดหนา สาวเทาเคียงบาเคียงไหลตอไป “อีกนานไหน กวาจะถึงแคมป?” หลอนแข็งใจถาม เมื่อเรงฝเทาเขามากระทบไหล “ไกขันก็ถึง” เปนคําตอบเบาๆ ที่ไดยินกันเฉพาะสองตอสอง แลวก็สาวเทาอาวทิ้งระยะหางออกไปอีก อยางไมรูจักเหน็ดจักเหนื่อยผิดคน หญิงสาวกัดริมฝปาก นึกอยากจะควากอนหินขึ้นมาขวางหัวเสีย ใหแตก ดวยความเดือดดาลใจอยูปุดๆ ไรเฟล .375 ในมือของหลอนในขณะนี้รูสึกเหมือนหนักสัก รอยกิโลกรัมก็ไมปาน แขนลาไปหมด แทบจะคอนอยูไมไหว ระหวางทีต่ างเดินตามทางลาดลงไปสูโตรกลึกตอนหนึ่ง ทันทีนั้น ทุกคนก็ไดยินเสียงพง ทึบเตี้ยๆ เบื้องหนา เคลื่อนไหวอยางรุนแรง เสียงขูคํารามและเสียงรองแหลมกึกกองของสัตวชนิด หนึ่ง ฟงไดชัดวาเปนเสียงหมูปา พงที่เห็นไหวๆ อยูเบื้องหนาทางซายมือ หักลูระเอน แตมองไมเห็น ตัวเพราะระยะหางออกไปมาก ทั้งหมดถูกปลุกใหตื่นเตนขึ้นอีกครั้ง แตรพินทรยกมือขึ้นยับยั้งไวให หยุดอยูกับที่ “หมูปา!! มันกําลังฟดอยูกับอะไร” เชษฐาพูดขึน้ โดยเร็ว จอมพรานจองไปที่บริเวณพงไมทึบ ที่ไหวแรงไปมาราวกับจะมีอะไรอลหมานอยูเบื้อง ลางนั้น กอนที่เขาจะตอบคําใดออกไป เสียงหวีดแหลมยาวของเจาสัตวประเภทหมูก็สิ้นเสียงสงบ นิ่งไป มองเห็นพงรกเบื้องหนาอันเปนเปาหมายเดิมไหวเปนทาง หางออกไปจนกระทั่งเงียบสนิท “คงจะเปนหมาในครับ จับฝูงชวยกันเลนงานหมูปา” รพินทรบอกเขา แลวสาวเทารุดแหวกพงตรงเขาไปยังตําแหนงทีห่ มายตาโดยเร็ว ทุกคน บุกตามเขาเขาไปอยางกระชัน้ ชิด สิ่งที่เห็นภายในพุมเล็บเหยี่ยว หมูปาตัวขนาดปานกลางตัวหนึ่งนอนตายอยู บริเวณรอบ ดานในอาณาเขตหลายตารางวา มีรอยดิน้ รนตอสูแหลกยับเยิน ทีน่ าประหลาดใจชวนสยดสยอง ที่สุดก็คือ บาดแผลเหวอะหวะเปนโพรงกวาง ที่กน ของหมูปาตัวนั้น มันถูกลากเอาเครื่องในออกไป เสียแลวดวยศัตรูของมันที่มีความรวดเร็วอยางไมนาเชื่อ เมื่อประมาณดูกับเสียงรองของหมูและเสียง ของการตอสูเมื่อครูนี้ ซึ่งหางกันเพียงไมกอี่ ึดใจ รอยเลือดขากเครื่องในที่ถูกลากไป หยดเรี่ยเปนทาง ไปในหวยแหง “โอโฮ ไมนาเชื่อเลย ทําไมมันถึงรวดเร็วขนาดนี้ เจานีร่ องขาดเสียงไปหยกๆ นี่เอง กน กลวงไปเสียแลว”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


285 ไชยยันตรองออกมา กมลงสํารวจดูซากหมูปาที่เพิ่งจะขาดใจตายสดๆ รอนๆ อยาง ใกลชิด “เจาหมาชนิดนี้ปากคมรายกาจ แลวก็เร็วมาก...” พรานใหญบอกเรียบๆ “...หลายครั้ง มาแลว ที่ผมเห็นมันลอมวงเลนงานหมูปาแบบนี้ ไดยนิ เสียงมันฟดกัน แลวก็เสียงหมูรอง พอเจาหมู รองขาดเสียงก็แปลวามันลากเครื่องในออกมาเสียแลว ไมเคยเขามาทันเหตุการณสักที วิธีลวงเอา เครื่องในของมันก็คือ กัดทางกนอยางทีเ่ ห็นอยูนแี่ หละ” “ทําไม? มันจะตองลวงเอาเฉพาะเครื่องในไปเทานัน้ หรือ?” เชษฐาถามบาง จองมองภาพนั้นอยางทึ่งๆ ประหลาดใจ “กอนอื่นมันจะควักเอาเครื่องในไปกอนครับ เปนธรรมเนียมของเจาสัตวชนิดนี้ทเี ดียว สวนซากมันอาจยอนมากินทีหลัง ฝูงนีอ้ ยางมากก็เห็นจะไมเกินสามสี่ตัว สังเกตดูจากรอย มัน จะตองไดกลิ่นพวกเรา พอลากเครื่องในออกมาไดกเ็ ปดหนีไปทิ้งซากไว” “มันเลนงานคนดวยหรือเปลา?” เสียงตื่นๆ ของ ม.ร.ว.หญิงดาริน ถามแทรกขึ้น “ก็ยังรับรองไมไดแน แตเทาที่ผานมา ยังไมเคยเห็นมันเลนงานคน ตัวมันไมใหญโตอะไร นัก ไอที่กลางคืนดึกๆ มันรองตามลมมาเหมือนเสียงคนหัวเราะอยางที่คุณหญิงเคยไดยนิ บอยๆ นั่น แหละ” แลวเขาก็หันไปถาม ม.ร.ว.เชษฐาถึงเรื่องซากหมูปาอันเปนผลพลอยได จากเจาหมาในฝูง นั้น หัวหนาคณะเดินทางสัน่ หนาปฏิเสธ “ทิ้งมันเถอะรพินทร เราไมมีลูกหาบมาดวย แบกไปก็เปนภาระของจันกับแงซายเปลาๆ เนื้อของเราก็เหลือเฟอบานเบียงแลว อีกอยางหนึ่ง ไอหมาในฝูงนั้น มันจะแชงชักหักกระดูกเรา หา วาเราแยงอาหารของมัน พวกมันอุตสาหลงแรงไว” ประโยคทาย เชษฐาพูดดวยอารมณขัน พรานใหญหันไปโบกมือกับจันและแงซาย ซึ่งเตรียมจะตัดไมทําคานหาม บอกใหทิ้งซาก หมูปานั้นไวตามเดิม แลวนําออกเดินทางตอไป ทั้งหมดมาถึงแคมปในเวลาเขาไตเขาไฟพอดี และกอนที่จะทันไดพกั เหนื่อยนั่นเอง ทุก คนที่เพิ่งจะกลับมาเผชิญกับขาวรายชนิดทีท่ ําใหถึงกับตะลึงพรึงเพริดไปในทันทีที่ไดรับทราบ บุญคํา พรานพื้นเมืองอาวุโสของรพินทรที่ไดรับคําสั่งใหนําหนังของไอกุดยอนกลับไป หนองน้ําแหง โดยแยกกับคณะใหญที่เขาโลนกอนที่จะเดินทางมายังโปงกระทิงเมื่อเชาวานนี้ บัดนี้ ไดเดินทางติดตามมาถึงแลว บุญคํารุดมาถึงบริเวณที่ตั้งแคมปเมื่อเวลาบายสี่โมงเย็นนี่เอง อันเปน เวลาที่รพินทรนําคณะนายจางออกแกะรอยกระทิง แกจึงเฝาคอยการกลับของพรานใหญ และคณะ นายจางอยูดว ยความรอนรุนกระสับกระสาย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


286 ทันทีที่เห็นจอมพรานผูเปนหัวหนา นํานายจางเดินทางกลับมาถึง บุญคําก็วิ่งกระหืด กระหอบเขาไปหารพินทร และรายงานเร็วปรื๋อแทบจะฟงจับตนชนปลายไมถูก ภายหลังการสอบซักไลเลียงกันอยูครูใหญ รพินทรก็หันไปบอกความตอแกคณะนายจาง ของเขา ดวยสีหนาเครงเครียด “เราเสียชีวิตลูกหาบของเราไปอีกคนหนึ่งแลวครับ คนที่ใหยอนไปหนองน้ําแหงกับบุญ คํานั่นแหละ ไอแหวงมันขยี้เขาเสียเมื่อกลางวันนีเ้ อง บุญคําก็เกือบจะเอาชีวิตไมรอด ดีแตหนีเขาไป ในพงหนามไผเสียทัน” เชษฐางันไปครูใหญ สวนดารินกับไชยยันตลืมความเหน็ดเหนื่อย ทีบ่ ุกปามาทั้งวันไป หมดสิ้น ตางรุมกันซักถามบุญคําดวยความตกใจฟงไมไดศัพท ราชสกุลหนุมหัวหนาคณะเดินทาง จึงบอกใหพรานใหญและบุญคําเขาไปในกระโจมพัก เพื่อการทราบเรื่องราวโดยละเอียด “รพินทร ใหบุญคําเลาไปใหละเอียดซิ ถึงเหตุการณที่เกิดขึ้น” ภายหลังจากระงับ ความรูสึกลงเปนปกติ เชษฐาก็เอยขึ้นต่ําๆ บุญคําเลาใหฟง วา เขากับลูกหาบที่ชื่อ ‘อิน’ นําหนังของไอกุด เดินทางไปฝากสงใหแก คนของนายอําพลใหจดั สงตอเขาโรงฟอกตามคําสั่งที่ไดรับ ไปถึงหนองน้ําแหงกอนเที่ยงของเมือ่ วานเล็กนอย เมื่อมอบหนังเสือและจดหมายของหัวหนาคณะเดินทางแกคนของนายอําพลเรียบรอย แลว หยุดพักกันที่นั่นเพียงชั่วโมงเดียว ก็รีบรุดเดินทางยอนกลับ โดยบุญคําเปนคนนําตัดทางลัด เพื่อตรงมาสมทบกับขบวนใหญยังโปงกระทิงตามที่ไดนัดหมายไว อันเนื่องมาจากจุดเริ่มตน คือหนองน้ําแหงกับโปงกระทิงหางไกลกันมาก เขากับอินมี เวลาเดินทางเพียงไมเกิน 6 ชั่วโมงกอนค่ํา จึงตองนอนพักคางคืนอยูกลางดงตอนหนึ่ง พอเชาก็ออก เดินตอมา แตแลวขณะที่เดินตามดานเกาๆ อันไตไปตามไหลเขานั่นเอง เขากับอินก็สวนกับโขลง ของไอแหวงอยางชนิดจวนตัวประจันหนา เกินกวาที่จะทันรูตัวหรือหลีกหลบทัน เขากับอินจึงตอง เผนหนีลงปาขางทาง ไอแหวงกับโขลงของมันทั้งหมด แทนทีจ่ ะผานพนไป กลับแผดเสียงดุรายสนั่นปา พากัน ยกโขยงขับมาติดๆ อยางหมายชีวิต ทั้งบุญคําและอินจึงตองใชปนลูกซองเดี่ยวประจํามือ ยิงพลางวิ่ง หนีพลาง แตแลวอินผูเคราะหรายก็วิ่งไปสะดุดเถาวัลยลมกลิ้งลง อันเปนเวลาเดียวกับที่ไอแหวง ผูนําโขลงติดตามเขามาถึง ภาพที่บุญคํามองเห็นก็คือ รางของอินถูกมัดดวยงวงใหญ ชูกวัดไกวขึ้น ทามกลางเสียงรองโหยหวนของลูกหาบผูเคราะหราย ชั่วพริบตาเดียว มันก็โยนรางของอินลอยละ ลิ่วเขาไปกลางโขลงที่กําลังวิง่ สับสนตามมา จากนั้นแกก็ไมเห็นอะไรอีก มีกําลังอยูเทาไหรก็ตะกายไปจนสุดฤทธิ์ แมกระทั่งปนใน มือที่ถืออยูหลนหายไปเมื่อไหรก็ไมรู พบตนเองเขาไปซุกอยูในโคนกอไผใหญอันเต็มไปดวยหนาม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


287 ไอแหวงกับโขลงของมันคงติดตามอยางกระหายเลือด เขามาวนเวียนลอมกอไผที่แกหลบกําบังอยู และเฝากันอยูท ี่นั่นเปนเวลากวาชัว่ โมงเต็ม กอนที่จะนําโขลงผละจากไป เมื่อเห็นวาพวกมันไปไกลแลว แกจึงใชมดี เดินปาทีย่ ังขัดติดหลังอยู คอยๆ ลิดหนามไผ ออกมาไดอยางยากเย็น พอออกมาพนได ก็รีบแจวอาวมายังที่ตั้งแคมปโปงกระทิงนี่ โดยไมได ยอนกลับไปคนหาปนของแกเองที่หลนหายไปในขณะทีว่ ิ่งหนี หรือกลับไปดูศพของอินอีกเลย เนื้อตัวและหนาตาของบุญคํา ที่ปรากฏอยูใ นสายตาของทุกคนในขณะนี้ เปนริ้วรอยยับ ไปดวยหนามไผ ซึ่งไดชวยชีวิตของแกไวไดอยางหวุดหวิด เสื้อผาขาดกะรุงกะริ่ง เหตุการณมันเกิดขึ้น เมื่อเวลาประมาณ 11.00 น.ของวันนี้เอง! “บุญคําแนใจหรือวาเปนไอแหวงกับโขลงของมัน?” เชษฐาถาม ริ้วรอยแหงความหนักใจวิตกกังวลปรากฏชัดอยูในสีหนาและแววตา “โธ! นายใหญครับ บุญคําเห็นมันถนัดตาทีเดียว ตอนที่มันจับอินโยน...ตอนที่มันมายืน สายอยูหนากอไผที่บุญคําหลบอยู หางกันไมกี่วาเทานั้น แลวก็กลางวันแสกๆ งายาวขางหนึ่งสั้นขาง หนึ่งอยางนั้น หูแหวงอยางนั้น แลวก็ตวั ยังกะภูเขาอยางนั้น มันจะเปนตัวไหนไปได ปานี้มีมันตัว เดียว เห็นหางสักสี่สิบเสนก็จําได” “ไมมีปญหาใหตองสงสัยอะไรเลย เชษฐา” ไชยยันตหนั มาพูดกับสหายของเขา “...อยาวาแตบญ ุ คําจะเห็นมากับตาเลย เหตุผลสิ่งแวดลอมมันก็ยนื ยันอยูแลวเมื่อตอนใกล สวางนี่ เราตองตื่นกันขึ้นอยางกะทันหัน และเตรียมรับมือเปนการใหญ เพราะมันยองเขามาชุมนุม กันอยูทหี่ นองน้ําใกลๆ นี่ พอรพินทรกับเกิดยองเขาไปดู แลวยิงไลมนั ก็ถอยหนีไป อีตอนที่มันผละ ไปนั่นแหละ มันก็เดินสวนทางกับบุญคําและอินพอดี” “คนของเราตายไปสองศพแลวนะ ยังไมทนั จะถึงหลมชางเลย” ดารินพูดขึ้นลอยๆ ตามองจับอยูที่พรานใหญผูมีสีหนาขรึมสงบอยูในลักษณะปกติชนิด ยากที่จะอานใจ “ชวยไมไดเลย...” เสียงเครียดๆ ของเขา ตอบถอยคําของหลอน “อยางที่ผมเคยบอกไว หลายครั้งแลววา ปาแถบนีม้ ีอันตรายทุกฝกา วยาง มันเปนอุปทวเหตุสุดวิสัยที่เกิดขึน้ ความจริงมัน เจตนาที่จะมารื้อแคมปของเราที่นี่ เราบังเอิญรูตัวเสียกอนมันจึงถอย บุญคํากับอินเคราะหราย เพราะ เดินสวนทางกับมัน ผมก็บอกไวแลวอีกดวยวา ไอแหวงจะไมละโอกาสฆาคนเลย ถามันมีโอกาส นั้น มันพลาดโอกาสที่มันจะฆาพวกเราทั้งหมดในแคมปนี่ แตมันกลับมีโอกาสเหมาะที่สุดในการ ฆาบุญคํากับอิน เพราะสองคนนี่ไมมีทางที่จะปะทะพวกมันไวไดอยู ไปเพียงสองคน อาวุธมีเพียง ปนลูกซองเดี่ยว และพบในระยะประจันหนาเกินกวาทีจ่ ะหลบทัน นีย่ งั เรียกวาโชคดีที่สุดแลว ที่บุญ คําเอาชีวิตรอดมาบอกขาวใหเรารูได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


288 แลวรพินทรกห็ ันไปสอบซักบุญคําใหชัดถึงตําแหนงที่เกิดเหตุ ครูเดียวเขาก็สามารถกํา หนดไดถูกตองแนนอนวาสถานที่เกิดเหตุสยองนั้นอยูบริเวณไหน จากความช่ําชองปรุโปรงชนิด หลับตามองเห็นทุกตําแหนงในอาณาจักรพงไพรแหงนี้ ดารินเรียกบุญคําใหไปนอนที่เตียงสนามหลังหนึ่ง เพือ่ ตรวจดูบาดแผลเหวอะหวะจาก หนามเกีย่ ว ซึง่ บางแหงจัดวาฉกรรจ ไมใชเพียงแครอยขีดขวนธรรมดา ความเปนแพทยของหลอน แสดงคุณคาแกคณะเดินปาใหเห็นชัดในยามนี้เอง หลายแผลบุญคําถูกเย็บ สกัดกั้นดวยยาฉีดปองกัน บาดทะยัก ยาใสแผลและยากินระงับปวดถูกนําออกมาใช แงซายทําหนาที่เปนบุรษุ พยาบาลลูกมือ ของหลอน ในระหวางที่หญิงสาวสาละวนอยูกับบาดแผลของบุญคํา ดวยความชํานาญแคลวคลอง ปราศจากความรังเกียจเดียดฉันทอันผิดไปจากบุคลิกที่เห็นโดยทัว่ ๆ ไป บุญคําประนมมือไหวทวม ศีรษะ ในความปรานีเอาใจใสเปนอันดีของนายหญิง สวนสามชายอันเปนคณะนายจางสอง และพรานใหญผูนําทางหนึ่ง มองสบตากันเงียบ งันไปครูใหญ ระหวางทีห่ ญิงสาวจัดการกับบาดแผลของพรานพื้นเมือง “ผมคาดเหตุการณไปไมถึง...” ในที่สุด ม.ร.ว.เชษฐาก็เอยขึ้นหาวต่ํา อัดควันจากกลองยาเสนลึกโคลงหัวชาๆ อยาสลด เศราใจ “...กอนที่บุญคําจะแยกทางกับเราที่เขาโลนเมื่อวานนี้ ถาเราใหไรเฟลดีๆ เขาถือติดมือไป สักกระบอก แทนที่จะเปนปนลูกซองเดี่ยวประจํามือเดิมของเขา การเผชิญหนาระหวางเขากับไอ แหวงอาจเปลีย่ นสถานการณไป ลูกหาบของเราอาจไมตาย และบุญคําก็คงไมถึงกับแทบจะเอาชีวิต ไมรอดอยางนี้ ปนลูกซองเดีย่ วเพียงสองกระบอกกับชางดุทั้งโขลงนะ มันเปนการฆาตัวตายชัดๆ” “แบบนี้มันตองยิงถลมเสียทั้งโขลงเลย ฆาใหเรียบอยาใหเหลือเลยสักตัว” ไชยยันตสบถออกมาอยางเปนเดือดเปนแคน “เพิ่งจะโลงอกเรื่องไอกุดมาหยกๆ นี่เอง เจอะเอาศึกใหญชนิดนอนตาไมหลับเขาอีกแลว จะเอากันยังไงดี รพินทร” อดีตนายพันโท หัวหนาคณะเดินทางขอความเห็น “สุดแลวแตคณ ุ ชายเถิดครับ จะตามมันใหจริงจังตั้งแตเดีย๋ วนี้ก็ได ถาไมเกรงวาจะ เสียเวลา และเสียแผนอื่นของเรา สําหรับผมพรอมที่จะปฏิบัติตามคําสั่งทุกอยาง” เชษฐาหันไปหารือกับไชยยันต ครูหนึ่งก็หันมาทางจอมพราน “เอางี้ กอนอืน่ พรุงนี้เราไปสํารวจบริเวณเกิดเหตุเสียกอน แลวคอยคิดกันใหม ไอเรื่อง ตามเราตองตามแน แบบเดียวกับครั้งไอกดุ นั่นแหละ ถายังฆามันไมได ก็ยังไมตองเริ่มตนเดินทางที่ หลมชาง” “ตกลงครับ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


289 “สถานที่เกิดเหตุตามที่บุญคําเลา มันอยูที่ไหน หางจากทีน่ ี่สักเทาไหร?” ไชยยันตซัก “บริเวณแถวนัน้ เรียก ‘พุบอน’ ครับ หางจากที่ตั้งแคมปของเราในขณะนี้ ยอนกลับไป ทางดานตะวันตกเฉียงใต ระยะทางเดินประมาณ 3 ชั่วโมง ภูมิประเทศเปนชองเขาติดตอกับทุงหญา เล็กๆ มีลําธารไหลผาน” “ตอนที่เราออกเดินทางจากเขาโลนมาถึงที่นี่ ไมไดผานทางนี้ไมใชหรือ” “ครับ ไมไดผาน มันเปนทางลัด ไมสะดวกสําหรับเกวียน บุญคําเดินมาตัวเปลา เลยมา ทางดานนี้เพื่อยนระยะ ตอนที่ไอแหวงเคลื่อนโขลงไปจากที่นี่ ตรวจดูรอยในระยะตนๆ ของมัน เห็นบายหนาขึน้ เหนือคลายๆ จะมุงไปปาหวาย แตความจริงเพิ่งมารูเอาเดี๋ยวนี้เองวา มันกลับวกลง ใตไปพุบอนอีก เมื่อตอนขามามันก็มาจากพุบอนนั่นแหละ เห็นบุญคําบอกวา ที่นนั่ ฝนกําลังชุก มัน คงติดใจทุงหญาที่นั่น ดีไมดีภายในระยะสองสามวันนี่ อาจยังปวนเปยนอยูแ ถวนัน้ ก็ได พรุงนีก้ ็คง รู” เชษฐากับไชยยันตสอบซักหารือกับพรานใหญเงียบๆ สวนดารินภายหลังจากจัดการกับ บาดแผลของบุญคําเรียบรอย ก็ไลใหไปนอนพักแลวกลับเขามารวมวงดวย อาหารค่ําภายในเต็นทมื้อนัน้ ทุกคนรับประทานกันดวยอาการเครงขรึม “บุญคําเปนยังไงบาง?” ตอนหนึ่ง ไชยยันตหนั ไปถามหญิงสาว ม.ร.ว.หญิงยักไหล “เย็บทั้งหมดรวมกันแลว 22 เข็ม โดยเฉพาะอยางยิ่งที่ลิ้นปเฉียงเปนทางขึ้นมาถึงไหปลา รา ยังกะถูกใครแหวะดวยมีด ตัวเขาเองก็บอกไมถูกเหมือนกันวา วิง่ ฝาหนามไผแตละอันยาวเกือบ คืบพวกนั้นเขาไปอยูขางในไดยังไง แตตอนนั้นก็ไมรูสึกเจ็บเลยสักนิด ตรงขาม พอชางไปแลว จะ แหวกออกมานี่ซิ กินเวลาเปนชั่วโมง ดีแตมีพราติดตัวเขาไปดวย มายงัน้ คงจะติดตายอยูในนั้นเอง นี่ เห็นจะเปนการสนับสนุนทฤษฎีที่วา มนุษยเราเมื่อจวนตัวภัยจะมาถึงชีวิตเขาเต็มที ก็มีพลังเปน พิเศษ สามารถที่จะทําอะไรไดอยางพิสดารไมคาดฝนมากอน ซึ่งในยามปกติไมอาจทําได” “ขอบพระคุณคุณหญิงเหลือเกินครับ ที่กรุณาชวยเหลือคนของผมเปนอยางดี...” รพินทร พูดแผวต่ํา มองไปยัง ม.ร.ว.หญิงคนสวย “บุญคําเลนเอาเถิดเจาลอกับชางมานับครั้งไมถวนแลว แต ไมมีครั้งใดที่เขาจะตองเจ็บตัวเหมือนครั้งนี้” หลอนยิ้มมุมปาก แววตากระดาง “หวังวาคงจะมีสักวันหนึ่งนะ ที่คุณควรใหฉันมีโอกาส ‘ชวยเหลือ’ คุณอยางนี้บา ง” หญิงสาวพูดมีความหมายชวนใหคิด แลวก็ถามวา “ตกลงกันวายังไง สําหรับเรื่องไอแหวง” “พรุงนี้เราจะไปสํารวจสถานที่เกิดเหตุกอน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


290 ไชยยันตตอบแทน ดารินมองไปยังรพินทรอีกครั้ง “คงไมขัดของ ที่จะใหฉันไปดวยไมใชหรือ?” พรานกมศีรษะ “แนนอนครับ ดีเหมือนกัน ในฐานะแพทย คุณหญิงควรจะไดไปชันสูตรพลิกศพคนที่ ตาย โดยการกระทําของชางวา ลักษณะของศพเปนอยางไร ผมเชื่อวาคุณหญิงคงไมเคยพบเห็นมา กอนหรอก ศพที่ถูกเสือกัดก็เห็นมาแลว ทีนี้ลอ���ดูศพทีถ่ ูกชางทําบาทุกรรมดูบาง ถึงคุณหญิงไมขอ ไปดวยผมก็กําลังจะเชิญอยูแ ลว” ดาริน วราฤทธิ์ ยักไหลอีกครั้ง “ถาคุณคิดวาฉันเปนคนขวัญออนละก็ ขอใหรูดว ยวา ในการเดินทางครั้งนี้ก็คงไมมี ผูหญิงที่ชื่อดาริน ลักเพศปะปนกับผูชายอกสามศอกเขามาดวยหรอก ฉันไมไปเพื่อชันสูตรพลิกศพ แตฉันตองการดูผลของการกระทําของมัน และตองการติดตามไปกับคณะที่ลามันดวย” หลังอาหาร นัดแนะตกลงกันเรียบรอยแลวในระหวางนายจางกับเขา รพินทรก็แยกออก จากกระโจมพัก บรรยากาศของแคมปทั้งหมดเครงเครียดลงอีกครั้ง เหมือนเมื่อตอนที่ไอกุดทําเรื่อง ขึ้น พวกลูกหาบทั้งหลายพากันมานั่งรายลอมบุญคําผูนั่งชันเขาอยูหนาเกวียนเลมหนึ่ง รุมกันซักถาม และฟงบุญคําบรรยายถึงนาทีวิกฤติ ขณะที่เขากับอินเผชิญหนากับโขลงไอแหวงจนเปนผลใหอิน ตองเสียชีวิตไป เมื่อพรานใหญกาวตรงเขาไป ทุกคนก็หนั มามองเขาเปนตาเดียว รพินทรกาวไปหยุดยืน อยูกลางวง มองไปยังพวกลูกหาบทุกคนทีก่ าํ ลังเงียบกริบ “ขอใหทุกคนอยูกันโดยสงบเหมือนเดิม และทําหนาทีต่ ามปกติ” เขาประกาศขึ้น “เราจะ ไมปลอยใหอนิ ตองตายเปลา เหมือนกับคราวที่ไอกุดลากเอาเอิ้นไป เจานายสั่งแลวใหตามฆาไอ แหวงกับโขลงของมันใหไดกอนที่จะเดินทางไปถึงหลมชาง แตจะชาหรือเร็วตองแลวแตเหตุการณ เพราะฉะนั้นขอใหพวกเรารับรูไวเสียดวย แลวไมตองวิตกกังวลอะไรทั้งสิ้น สั่งอยางไรก็ทําอยาง นั้นก็แลวกัน” เสียงพําแซดดังไปในหมูของลูกหาบ แสดงอาการพอใจ นายเมยผูเปนหัวหนาลูกหาบทั้ง กลายพูดมาวา “นายบอกกับเราอยางนี้ เราก็ดีใจ เรากําลังอยากจะรูอยูว า ทางเจานายใหญจะคิดยังไง ที่ ไอแหวงฆาอิน เพราะอินก็ถูกใชใหไปทําตามคําสั่งของเจานาย เราไมตองการใหมีไอแหวงอยูในปา นี้ เหมือนๆ กับไอกุด เรารูวา ทั้งนายและพวกนายใหญทงั้ สามคนคงไมปลอยใหพวกเราตายเปลา เรา เคารพนับถือน้ําใจของนายมานาน ถึงไดยอมมาดวยในครั้งนี้”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


291 “ขอใหวางใจ รพินทร ไพรวัลย เปนคนอยางไรพวกเราทุกคนก็รูจกั กันดีอยูแลว สวน เจานายใหญอกี สามคนทานก็เปนที่เชื่อถือไดในดานน้าํ ใจ อยางเชนทีพ่ วกเราเห็นคราวไอกุด เอาละ สําหรับคืนนี้พกั ผอนกันเสีย เวรยามสําหรับสุมไฟเพิ่มขึน้ เปนคราวละสองคน คนละสองชั่วโมง จะ จัดเวรกันอยางไรก็แลวแตนายเมย” ลูกหาบทั้งหมดพากันลุกขึน้ แยกยายไปนอนโดยดี เหลือแตเพียง เกิด จัน เสย และบุญคํา อันเปนคนคูใจของเขาทั้งสี่ โดยเฉพาะพรานใหญทรุดกายลงนั่ง คนเหลานั้นก็เขยิบตัวเขามาลอมวง ปรึกษาหารือกับเขา รพินทรคุยกับพวกนั้นอยูครูจึงบอกใหนอนเสีย ตนเองออกเดินตรวจรอบ บริเวณปางพักอยางถี่ถวนรอบคอบ แลวมานั่งจุดบุหรี่สูบอยูที่โขดหินเตีย้ ๆ กอนหนึ่ง ทางดานหลัง ของกระโจมพักขนาดใหญของคณะนายจาง ซึ่งเปนบริเวณที่ติดกับผาหินเกลี้ยงสูงชัน แงซายหมดหนาที่รับใชภายในกระโจมแลว ออกมานัง่ กอดเขาเจาจุกอยูยังกองไฟหนา เต็นทหางออกไปประมาณ 30 กาว เงียบเฉยลึกลับอยูเหมือนเดิม ดูเหมือนจะไมไดแสดงอาการวา มองเห็นเขาผูซ ึ่งนั่งมองดูเงียบๆ อยูในขณะนี้ แสงไฟกองสาดวอมแวมจับรางใหญโตกํายํานัน้ ทํา ใหมองดูราวกับปนดวยทองแดง ตาของหนุมชาวดงพเนจรทอดเหมอลอย จับอยูท ี่เปลวไฟในกอง เหมือนจะตกอยูในหวงภวังค ‘ไอแหวง’ พลายเกเรอันเปนความรับผิดชอบโดยตรงของเขาในขณะนี้ จะตองปราบให ได...ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ผูนากังวลเสียกวาเสือสมิงหรือชางดุ...การเดินทางที่ยังทายเหตุ การณไมถูก เมื่อออกจากหลมชางไปแลว...ลายแทงของมังมหานรธาที่เขียนไวเมื่อสี่รอยปกอน...ขุน เขาพระศิวะ...มรกตนครเมืองลับแล...ขุมเพชรแหงพระอุมาเทวี...และทายสุด แงซาย เจาหนุม กะเหรี่ยงผูอาสาสมัครเขามาเปนคนใชในนาทีสุดทาย กอนที่จะออกเดินทางมหาวิบาก...สิ่งเหลานี้ อลหมานปนเปยุงเหยิงอยูใ นหวงคิดของ รพินทร ไพรวัลย จนไมสามารถจําแนกถูก เขาไมอาจ วินิจฉัยออกไปไดวาอะไรมันเปนอะไร บอกกับตนเองไดอยางเดียววา ชีวิตของลูกผูชายกรานๆ ที่ เสี่ยงและเผชิญอยูกับอันตรายตลอดเวลาอยูแลวของเขาประการหนึ่ง และเงินคาจางสองแสนบาท อีกประการหนึ่ง ทําใหเขากลาขายชีวิตที่ตนเองประมาณไวในราคาต่ํา ทั้งชีวิต อยางนอยที่สดุ ถึงแมเขาจะหมดโอกาสกลับมาใหใครในโลกนี้พบเห็นอีก มารดา ชราอันเปนหวงสิ่งเดียวของเขาที่มีอยูในโลกนี้ ก็คงจะไดรับความสุขตามสมควรแลวไปตลอดชีพ จากเงื่อนไขคุมครองในสัญญาจางที่ทํากันเปนหลักฐานกอนการออกเดินทางนั้น ในชีวิตทุรเข็ญ กันดารอยางเขา เขาไมคิดวาจะหาหลักประกันทีไ่ หนไวใหสําหรับแมคนเดียวไดเทานี้ ซึ่งมันเปนสิง่ ที่เขาพอใจแลว มาตรวาตัวเองจะตองเสียชีวิตลง หรือถาจะพิจารณากันในอีกแงหนึ่ง การรับจางนําทางของเขาครั้งนี้ก็เทากับเปนการเอา น้ําใจของลูกผูช าย และความเปนนักตอสูเผชิญภัยในระหวางเขากับคณะนายจางออกมาตีแผ แสดง ตอกัน สํามะหาอะไรกับชีวติ พรานไพรที่เสี่ยงอยูตลอดเวลาแลวเชนเขา มิหนําซ้ํายังไดรับเงินคาจาง ตามที่เรียกรอง [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


292 คณะนายจางของเขาสูงดวยยศศักดิ์ทรัพยศฤงคาร และความสมบูรณพูนสุขทุกประการ ยังกลาที่จะยอมเสี่ยงทุกสิ่งทุกอยาง เพื่อวัตถุประสงคในการติดตามหาคนสาบสูญอันเปนนองชาย รวมสายโลหิต การเสี่ยงโชคหรือเคราะหใดๆ ก็ตามที่จะมาถึงในอนาคตขางหนา ลวนเทียมบาเทียมไหล เสมอกันทั้งสิ้น เขารักน้ําใจกลาหาญและสัญชาตญาณเผชิญภัยของคนเหลานี้ รักในความเปนนักกีฬา และเลือดขนแหงการตอสู ซึ่งยากนักจะหาไดในมนุษยยคุ นี้ นี่จึงเปนเหตุผลอันมีน้ําหนักยิ่งอีก ประการหนึ่ง ทําใหเขาตัดสินใจรับจางนําทาง ชด ประชากร คนสาบสูญอันเปนตนเหตุของการเดินทางมรณะครั้งนี้ จะยังมีชีวิตอยู หรือไม?...ขุนเขาพระศิวะตามลายแทบโบราณ จะเปนถิ่นที่เขานําคนคณะนีไ้ ปถึงไดหรือไม...ลวน เปนความฝนอันยุงเหยิง ทั้งในเวลาหลับและตื่นของรพินทร อนาคตกาลเปรียบเสมือนมานอันดํา ทึบ บังสายตาของเขาอยูในขณะนี้ ชนิดที่เดาอะไรไมถูกทั้งสิ้น แงซาย ยังคงนั่งซึมนิ่งเปนตุกตาปนอยูเ ชนเดิม เขาอยากจะรูขึ้นมาในฉับพลันวา อะไร เปนความคิดอานอยูในสมองอันลึกลับนั้น รพินทรจุดบุหรี่สูบเปนตัวทีส่ อง ภายหลังจากดีดกนของตัวเกากระเด็นหายเขาไปในพง รกเบื้องหลัง ภายในเต็นทตะเกียงเจาพายุดับลงแลว คงมองเห็นแตแสงแดงริบหรี่ของตะเกียงรั้วซึ่ง ตั้งไวที่โตะสนาม เปนการตามไฟในเต็นทไวทั้งคืนสองผานผาใบหนาของผนังเต็นทออกมารางๆ แสดงวาคณะนายจางของเขาคงจะนอนกันแลว สายตารพินทรเปลี่ยนจากรางของแงซายไปทอดจับอยูที่เต็นทหลังนั้นอีกครั้ง เมื่อสังเกต เห็นแสงรางๆ ภายในเริ่มสวางชัดเจนขึน้ และเคลื่อนใกลๆ เขามาปรากฏช���ดอยูที่ริมผนังดานที่เขานัง่ อยู ใครคนหนึ่งภายในเต็นทกําลังเคลื่อนยายตะเกียงรั้วจากโตะสนามที่ตั้งอยูตรงกลาง นํามันแขวน ไวยังริมเต็นทดา นนี้ พรอมๆ คําถามที่เกิดขึ้นในสมองของเขา คําตอบก็ปรากฏชัดเจนออกมาในทันที จากภาพ ที่เห็นโดยเงาสะทอนของแสงตะเกียง ซึ่งทาบติดอยูกับผนังเต็นทเปนรูปเงาดํานั้น แมจะเปนเพียง เงามันก็เดนชัด รางที่บังแสงตะเกียงทอดมาปรากฏอยูบ นผืนผาใบของกระโจมแทนจอ พริบตาเดียว เขาก็รูในทันทีวา นั่นคือ ดาริน วราฤทธิ์ หมอมราชวงศหญิงคนนั้น!! เขาจําไดวา ไดจัดบริเวณภายในของเต็นทอันกวางใหญของนายจางดานนี้ไวเปนหองน้ํา สนามหรืออีกนัยหนึ่ง หองน้าํ ชั่วคราว โดยตั้งถังยางอัสฟลทเปลาๆ ไว แงซายเปนคนหาบน้ําจาก [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


293 หนองเบื้องลางมาเตรียมไวสําหรับคณะนายจางตามหนาที่ นี่หลอนนึกยังไงขึ้นมาจึงเพิ่งจะอาบน้าํ เอาเวลาเชนนี้ มิหนําซ้ําเจากรรม ยังอุตสาหหวิ้ ตะเกียงเขามาดวย พรานใหญตะลึงใจหายวาบ อาปากขยับจะรองเตือนหญิงสาวผูกําลังเงยหนาสยายเสนผม และปลดกระดุมเสื้อเชิรตออก แตก็มีเพียงแคเสียงอึกอักในลําคอ ไมอาจเปลงออกมาได ระยะภาพที่ ปรากฏอยูบน ‘จอ’ หางจากเขาที่นั่งอยูบังเอิญ 10 กาวเทานั้น และภาพเงามันกระจางแจมใสเสียจน เห็นชัดแมแตเสนขนตา ยามเมื่อหลอนหันขางใหแกแสงตะเกียงเชนนี้ หญิงสาวทรงงามอันปรากฏอยูในภาพเงานั้น ถอดเสื้อสะบัดออกไปเปนลําดับแรก รูดซิป กางเกงเดินปา ปลดลงต่ําพนไปจากตะโพกแลวทรุดตัวนั่งบนมา ดึงกางเกงทางปลายเทา พอหลอน ยืนขึ้นในครั้งนี้ บราเซียรกป็ ลิวหลุดไปอีก กมลงอีกที...อันเดอรแวรกร็ ูดลงไปกองอยูที่ขอ เทา และ ถูกเตะสลัดปลิวแวบไปทางหนึ่ง แลวยืนยืดตัวตระหงาน ใชมือทั้งสองขางกดที่เอวกิว่ คอด เงยหนา ขึ้นดัดคออยางเมื่อยลา เงานั้นปรากฏตั้งแตเสนผม สันจมูก ริมฝปาก ลําคอระหง ชวงไหลและปลายอันพุม แหลมงอนเชิดของสองเตาอลางเวาตัดลงมายังลิ้นป ลอนนูนงามของหนาทอง โคนปลีขาอวบใหญ แข็งแรงซึ่งเรียวลงไปสูนองที่ไดสัดสวน ทั้งมุมหนาและมุมหลัง กอปรไปดวยโคงและเวาอันไมมีที่ ติ กลมกลึงตรึงตราตรึงใจ พอหลอนจวงขันลงไปในถังน้ํา รพินทรก็ผุดลุกขึ้นยืน เดินเลี่ยงจากดานหลังกระโจม ออกมาเงียบๆ เขาสาปแชงตนเองที่ดันไปนั่งอยูที่โขดหินดานหลังกระโจมนั่น ทั้งๆ ที่ก็ไมไดตั้งใจ หรือเจตนาใดๆ ทั้งสิ้น จอมพรานทอดเทาเนือยๆ ตรงเขาไปที่แงซายกมลงรินกาแฟจากกาขึน้ มาจิบ ตาใหญคม ในกรอบลึกของหนุมกะเหรีย่ งรางยักษจับนิ่งอยูที่เขา เมือ่ รพินทรมาหยุดอยูตรงหนา “แกบุกปามาทัง้ วันแลว แงซาย คืนนี้จะนอนก็ได แตหตู องไวหนอย” เขาบอกเรียบๆ “ถาผูกองอนุญาต ผมก็จะนอน” กินกาแฟเสร็จ พรานใหญก็ขยับตัวจะผละเลยไป แตแลวก็ชะงัก เพราะเสียงหาวๆ ของแง ซายที่เรียกเบาๆ เขาหันกลับมา “ผมแววๆ วา พรุงนี้เจานายจะไปตรวจรอยไอแหวงตรงทีม่ ันเหยียบลูกหาบตาย” “ใช” “เราจะเริ่มตนออกตามไอแหวงหรือครับ?” “ก็แลวแตเขาจะสั่ง แลวแตการตัดสินใจของนายจางของเรา ทําไมหรือ?” หนุมชาวดงนิง่ ไปครู ก็พูดขึน้ ลอยๆ “การตามไอแหวง อาจกินเวลาเปนแรมเดือน หรือบางทีอาจตลอดทั้งป” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


294 รพินทรขมวดคิ้วจองหนา “นั่นไมใชหนาที่ของแกจะแสดงความเห็นเลยนี่แงซาย ทุกสิ่งทุกอยางมันขึ้นอยูกบั นาย ของเรา” “ผมคิดวา เจานายมีจดุ ประสงคที่จะมุงหนาไปยังเทือกเขาพระศิวะมากกวา” “แลวยังไง?” “ไอแหวง อาจทําใหเราเริ่มตนออกเดินทางจากหลมชางชาไป” “แลวยังไง?” พรานใหญถามมาดวยประโยคเดิม แตเสียงหวนลง แงซายหลบตา หัวเราะเอื่อยๆ อยูในลําคอ มองไปที่เปลวไฟสีน้ําเงิน ซึง่ กินไมสดกิ่งหนึ่ง ในกองเงียบเฉย แตแลวกอนที่รพินทรจะเอยถามเชนไรตอไปนั่นเอง เสียงใสกังวานก็ดังขัดจังหวะ มาจากหนาเต็นทวา “แงซาย ฉันอยากจะไดกาแฟสักถวย” พรานใหญหันขวับไป ก็เห็นดารินในชุดแสล็คขาวสเว็ตเตอรสีดํา กําลังแหวกประตูเต็นท คาอยู แงซายกุลีกุจอหิ้วกาแฟนําเขาไปให แตเปนเวลาเดียวกับที่หญิงสาวกาวสวนตรงเขามา หลอน รับถวยกาแฟที่แงซายรินให ยังไมกลับเขาเต็นท ทวาเดินมาที่รพินทร “มีอะไรที่ควรจะชมเชยคุณอยูอยางหนึ่ง รูไหมอะไร?” “ในสายตาของคุณหญิงนะรึ?” “ใช สายตาของฉัน” “สารภาพตามตรงวาไมทราบหรอก และออกจะเปนเรื่องมหัศจรรยใจไมใชเลน ที่ผม อุตสาหมีอะไรใหคุณหญิงชมเชยได นอกเหนือไปจากการตอวา” หลอนเลิกคิ้วงามขึ้นขางหนึ่ง ยกกาแฟขึ้นจิบ “อยากจะรูไหม?” “คงเปนเกียรติยศ และความภาคภูมใิ จอันยิง่ ใหญทีเดียว ถาไดรูไว” เขาพูดดวยน้ําเสียงชาเย็นไมแพหลอน “ทุกครั้งที่ฉันโผลออกมาจากเต็นทในเวลาวิกาล ฉันเห็นคุณตื่นพรอมอยูเสมอ บอกตาม ตรงวา นี่เปนความอบอุนใจอยางยิ่งของนายจาง เราตองการใหคุณปฏิบัตเิ ชนนี้ตลอดไป” จอมพรานยักไหล “ขออภัย ไมเปนความจริงหรอก มันเปนเรื่องบังเอิญประจวบเหมาะนะ ความจริงผม ไมไดตื่นอยูตลอดเวลา นายจางหลับได ผมก็หลับไดเหมือนกัน เรื่องอะไรที่จะตองมานั่งถางตา เฝายามอยู เวรยามตามหนาที่ก็มีอยูแลว ผมเพิ่งรูนี่เองวา ดึกดื่นคอนคืนที่คุณหญิงยองออกมาจาก เต็นทนี่นะ ที่แทจะมาคอยสํารวจดูผมนัน่ เองวาหลับหรือเปลา” ดารินยกมือขึน้ กอดอก ใชลิ้นดุกระพุงแกม เอียงคอมองดูเขาจากศีรษะตลอดปลายเทา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


295 “เรานี่ เห็นจะเปนปรปกษกนั ไปจนกวาจะตายจากกันขางหนึ่งทีเดียวนะ นายพราน” “เราคงไมตายจากกันหรอก ถาตายก็ตายดวยกัน ถาอยูกอ็ ยูดวยกัน ในเสนทางที่เราจะเดิน ไปขางหนา” “ฉันอยากจะถามวา บุญคําเปนอยางไรบาง?” “เรียบรอยปลอดภัยดีที่สุดแลว จากฝมือรักษาเยียวยาของแพทยชนั้ เลิศ ขณะนีก้ ําลังหลับ สนิท พรุงนี้กค็ งจะเดินตัวปลิวไดเหมือนเดิม” “นั่นคือวัตถุประสงคใหญทฉี่ ันตองการพูดกับคุณ เทานัน้ ละ” หลอนกระแทกเสียงสะบัดหนาหมุนตัวกลับ แตรพินทรกาวออกไปสกัดหนาไว ขณะนั้น เขาและหลอนยืนประจันหนาเพียงสองตอสอง แงซายเดินหางออกไปสับทอนไมเพื่อนํามาเปนเชื้อ ฟนเพิ่มเติม จากกิ่งไมกองใหญที่หาเอามากองไวกอนแลว “ออกมาก็ดีแลวผมมีธุระที่จะพูดอะไรกับคุณหญิงหนอย” “สําคัญมากไหม?” “จะวาสําคัญมันก็สําคัญ หรือจะวาไมสําคัญ มันก็ไมสําคัญ” “ก็วาไปซิ มายืนจองหนาอยูท ําไม?” “เรื่องการอาบน้ําในเวลากลางคืนของคุณหญิง...” “ทําไม?” หลอนถามเสียงสูงเร็วปรื๋อ เบิกตาจองหนาเขา จอมพรานถอนใจเบาๆ พรอมกับโคลง ศีรษะชาๆ “อยาคิดวาเปนการหามปรามอะไรเลย แตคิดเสียวาเปนการเตือนใหรูตัวจากผมก็แลวกัน ในเวลากลางคืนที่คุณหญิงอาบน้ํา ไมควรจะเอาตะเกียงแขวนไว โดยมีตัวของคุณหญิงอยูตรงกลาง บังแสงไฟ เงาของคุณหญิงที่บังแสงตะเกียง เห็นชัดติดกับผนัง���ต็นทเห็นหมดทุกอยาง!! แลวราย รอบเต็นทก็ลวนแลวแตพรานของผมกับลูกหาบทั้งนัน้ อยางนอยที่สุด พวกอยูย ามตามไฟก็จะตอง เดินผานไปมาอยูเสมอ ผมคิดวา คุณหญิงคงไมตองการใหใครเห็นคุณหญิงในเวลาอาบน้ํา แมจะ เปนเพียงเงา” หญิงสาวลืมตาโพลง ใบหนาแดงเขม กัดริมฝปากจองตาเขานิ่งไปอึดใจใหญ เสียงสัน่ “นี่...นี่แปลวา...เมื่อตะกีน้ ี้...?” “ใช! ผมบังเอิญนั่งอยูที่โขดหินหลังเต็นทนั่นพอดี จะตะโกนบอกเขาไปก็กลัวจะตกใจ” “เลยเงียบกริบ นั่งดูอยูตั้งแตตน จนจบ นี่แนะ! ยังมีหนามาบอกอีก!!” ขาดคํา ฝามือที่ไมสูจะนุมนวลนัก ก็สะบัดฉาดมาที่ใบหนาของเขา แลวเจาของฝามือก็ ผละวิ่งผมปลิวกระจายหายลับเขาไปในเต็นทอยางรวดเร็ว พรานใหญขมวดคิ้ว กระพริบตาปริบๆ มองตามรางงามไปจนลับตา แลวยกหลังมือเช็ดรอยถูกตบ มันไมรุนแรงอะไรนัก เพียงแตแสบผิว แตกลับไปคันที่หัวใจอยางไรพิกล เขาสะบัดหนา ขับไลความรูสึกประหลาดๆ นั้นออกไปเสีย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


296 หัวเราะหึๆ ยืนนิ่งอยูกับที่อกี ครูใหญ ก็เดินเขาไปหาที่นอนรวมกลุมกับคนของเขา กอนที่จะเคลิ้มมอยไป พรานใหญชําเลืองไปทางหนาเต็นทของนายจาง เห็นแงซายสุมไฟ จนลุกสวางโพลงเปนกองโต แลวเอนตัวลงนอนคูตะแคงอยูที่ขอนไมใหญริมกองไฟนั่น คืนนี้อากาศเย็นชื้นไปดวยละอองฝน เสียงฟาคํารามแววมาจากลูกเขาทางทิศใต พรอมทั้ง ประกายแลบปลาบแปลบเปนระยะ แสดงวาฝนตกไกล ครั้งหนึ่ง รพินทรสะดุงตืน่ ดวยเสียงคําราม ต่ําของเสือ มันดังมาจากหนองน้ําเบื้องลางนั่นเอง เขากวาดสายตาไปรอบ เห็นแงซายลุกขึ้นซุนไฟที่ กําลังจะโทรมใหสวางขึ้นอีก แลวก็ลมตัวลงนอนตอ สวนพวกลูกหาบที่อยูเ วรสุมไฟก็คงปฏิบัติ หนาที่โดยเครงครัด ไฟทุกกองที่เรี่ยรายอยูเปนระยะ ไมมีกองใดมอดดับไป สังเกตดูที่ควายซึ่งผูก รายลอมรอบอาณาบริเวณ ก็เห็นอยูใ นอาการปกติดี เจาเสือที่ทําเสียงต่ําลึกกระหึ่มอยูในลําคอตัวนั้น เงียบเสียงไปแลว คงมีแตเสียงชางที่แววตามลมมาจากหุบเขาลึกครั้งสองครั้ง รพินทรเงี่ยหูเมื่อแนใจ วาไมใชโขลงของไอแหวง เขาก็หลับตอไปอีก มันจะเปนเวลาเทาใดไมทราบได เขาสะดุง ตืน่ พรวดพราดขึ้นอีกครัง้ ดวยเสียงปนทีแ่ ผด ระเบิดกึกกอง ทามกลางความเงียบสงัดของราตรีในไพรทึบเชนนี้ มันดังสะทานพอที่จะปลุกคนขี้ เซาที่สุดใหตื่นได จอมพรานเผนขึ้นยืนพรอมปนไรเฟล พรานของเขาทั้งสี่และลูกหาบทุกคนก็ลุกฮือขึน้ ทุก คน และในเสีย้ ววินาทีที่รพินทรคนหาที่มาของเสียงปนนี้เอง มันก็ระเบิดสนั่นขึ้นอีกนัดหนึ่ง คราวนี้ บอกตําแหนงชัด มันดังออกมาจากเต็นทของเจานายนัน่ เอง และพรอมๆ กับเสียงปนนั้น ก็มีเสียง เอะอะลั่นในเต็นทชนิดฟงไมไดศัพท แงซายพุงปราดเขาไปกอน เพราะอยูใ กลหนาเต็นทกวาคนอื่น แลวรพินทรก็ติดเขาไป เปนคนที่สอง พรอมกับไฟฉายทันที เขาแหวกมานตามหลังแงซายเขาไป ภายในเต็นทกําลัง ฉุกละหุกทามกลางแสงริบหรี่ของตะเกียงรัว้ ที่แขวนไวเสากลาง รวมทั้งลําไฟฉายขนาดแปดทอน อีกสามกระบอกของกลุมนายจางที่ฉายสาดอยูไปมาสับสนไปหมด มุงสนามของเตียงไชยยันตและ เชษฐาขาดลงมาสุมกองอยูกบั พื้น ภาพที่เห็น ทามกลางแสงไฟฉายในมือของแตละคนที่สาดอยูไปมานั้นก็คือ ไชยยันต ปาฏิหาริยขึ้นไปนั่งกอดเขาอยูบนโตะสนาม เชษฐายืนอยูบนหีบสัมภาระริมผนังเต็นทอีกตอนหนึ่ง สวน ม.ร.ว.หญิงดาริน นั่งคุกเขาอยูบนเตียงนอนของหลอน ในมือคือปนสั้น .357 ประจําตัว ตาของ หลอนเบิกโพลงหนาซีดเผือด ที่พื้นดิน ปลายตีนเตียงสนามของไชยยันต ทอนยาวทีม่ ีเกล็ดสะทอนแสงไฟเปนมันละ เลื่อม เหลืองสลับดํา ขนาดทอนแขน กําลังดิ้นเราบิดมวนเปนเกลียวมีทอนหางรัดพันอยูกับขาเตียง เลือดแดงฉาน มันคืองูสามเหลี่ยม ตัวยาวประมาณ 2 วาเศษ!! [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


297 เสียงหญิงสาวผูคุกเขาอยูบนเตียง งางนกปนในมือกริก๊ ขึน้ อีกครั้ง รพินทรก็รองออกมา “อยายิง! กระสุนอาจแฉลบไปโดนพวกลูกหาบขางนอก!” หลอนชะงักตามคําสั่งของเขา มฤตยูไมมีตีนตัวนั้น ยุติการดิ้นเราลงแลว คงมีแตสวนปลายหางเทานัน้ ที่วาดไปมาเบาๆ และในที่สุดก็สงบราบคาบไปทามกลางสายตาที่จองตะลึงของทุกคน กระสุนนัดหนึ่งเจาะกานคอ สวนอีกนัดหนึง่ ทะลุกลางศีรษะของมันพอดี นั่นคือฝมือยิงขั้นประกาศิตของ ดาริน วราฤทธิ์! พรานใหญกะพริบตางงๆ มองดูหญิงสาวจองไปที่งูตัวนัน้ แลวหันไปมองดูตาเชษฐากับ ไชยยันต ผูยังยืนหนาตื่นขนลุกขนชันอยูใ นขณะนั้น “ไปยังไงมายังไงกันครับนี่?” เขาเอยถามเปนกลางๆ ขึ้น พรอมกับหัวเราะเบาๆ “ผมก็ไมรูเรื่องเหมือนกัน...” เชษฐารองออกมาอยางขวัญหาย หอไหล ตายังจับอยูท ่ภี าพงูตัวนัน้ ไมกะพริบ “...กําลังนอนหลับสบาย ไดยินเสียงปนลั่นแสบแกวหูแลวก็มีเสียงนอยตะโกนเอ็ดบอกวา งู! งู! เสียงไชยยันตเผนจากเตียงโครมคราม ผมก็เลยกระโจนออกมาจากมุง ขึ้นมาอยูบนลังนีไ่ ด ยังไงก็ไมรูเหมือนกัน” “ผมก็ตกใจตืน่ เพราะเสียงปนเหมือนกัน...” ไชยยันตหนาเลิ่กลั่กเสริมมาโดยเร็ว ทําทาขน ลุกขนพอง “เสียงนอยตะโกนอะไรลั่นฟงไมถนัด เตือนผมคลายๆ จะบอกวาอะไรมันกําลังจะเลน งานผมอยูงั้นแหละ ผมก็เลยเผน มุงเมิ้งขาดปนหมด พอขึ้นมาดูบนนีก้ เ็ ห็นไอนั่นดิน้ พราดฉกกัดขา เตียงผมอยู พอนอยกดอีกตูมซ้ําลงไป มันก็หลนพลั่กลงไปกองอยูก ับพื้น โอโฮ! ใจหายใจคว่ําหมด กําลังหลับเพลินทีเดียว” รพินทรหันไปทางหญิงสาวอีกครั้ง เขาถามหลอนดวยสายตา ดารินวางปนลงกับหมอน ประสานมือกําไวในระหวางอก หนายังซีดขาด “ฉันกําลังหลับๆ ตื่นๆ...” หลอนบอกเสียงสั่น “รูสึกคลายๆ มีอะไรมาดันมุงทางปลายเทา ฉันทับมุงไวแนนทีเดียว มันดันตึงเขามาจนกระทั่งกระทบปลายเทาฉัน ทีแรกนึกวามีใครมานั่งบน เตียงเบียดเทาของฉัน พอลืมตาขึ้นก็เห็นตัวอะไรยาวๆ มันเลื้อยผานปลายเทาของฉันไปชาๆ แสง ตะเกียงที่จดุ ทิง้ ไวนนั่ มองเห็นไดเปนเงารางๆ ฉันใจหายหมด ชักเทาหนีแลวคอยๆ แหวกมุงดูมัน เห็นมันเลื้อยผานจากฉันไปทางปลายเตียงของไชยยันต หัวของมันเซาะไซ ทําทาจะแหวกผานมุง ของไชยยันตเขาไปใหได ไชยยันตทับมุงไมแนนดวย พอมันลอดหัวเขาไปในมุงของไชยยันต ฉันก็ ตื่นจากตะลึง...” แลวหลอนก็หนั ไปทางเพื่อนชาย ถามโดยเร็ววา “วาแตมันทันกัดเธอหรือเปลา?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


298 ไชยยันตรีบตาลีตาเหลือก สํารวจดูสวนเทาของตนเองอยางอกสั่นขวัญหาย แตรพินทร ตอบมาแทนใหวา “เห็นจะยังไมทันกัดหรอกครับ ถามันกัดปานนี้คุณไชยยันตก็คงไมเผนขึ้นไปอยูบนโตะ นั่นได อีกอยางหนึ่งคุณไชยยันตก็สวมทอปบูตอยูแลว ถึงจะฉกก็คงไมเขา นอกจากจะฉกสวนอืน่ .” แลวเขาก็หันไปกมศีรษะใหแกหญิงสาว ยิม้ ใหนดิ ๆ “...คุณหญิงสติดีมากครับ แลวก็ยังยิงปนไดเที่ยงเหมือนเดิม ถาสองนัดเมื่อครูนี้พลาด ผม วามันจะยุงใหญทีเ���ียว” “งูอะไรนะ รพินทร สามเหลี่ยมใชไหม?” เชษฐารองถามอยางไมวายตืน่ เตนตกใจ อดีตนายพันโทหัวหนาคณะเดินทาง ไมเคยหวั่น เกรงตอสัตวชนิดใดทั้งสิ้น นอกจากงู ภาพที่ปรากฏมันทําเอาเขาขวัญบินทีเดียว “ครับ สามเหลี่ยม นองๆ จงอางทีเดียวแหละ รายกาจเสียกวาดวยซ้ําในกรณีที่มาเงียบ ไม มีการใหเสียง หรือสัญญาณใดๆ ทั้งสิ้น” “มันแอบเขามาไดยังไงกันนี?่ ” ดารินครางออกมา เสียงยังไมวายสั่น รพินทรสั่งใหแงซายจุดตะเกียงเจาพายุขึ้น แลวออกเดินสํารวจอยางละเอียดรอบเต็นท ทุกซอกทุกมุมเห็นขึงแนนหนาชิดพื้นดีไมมีรอยโหว ก็เดินมาหยุดที่หนาประตูเต็นทพดู ต่ําๆ “ก็เห็นจะเขามาทางประตูเต็นท ดานหนานี่แหละครับ เปนความผิดของผมเองที่สั่งใหแง ซายนอน เพราะเห็นวาเหนือ่ ยมาทั้งวัน โดยไมไดนอนเลยวันนี้ ถาแงซายตื่นอยูย ามเหมือนเชนทุก คืน เขาก็คงจะเห็นเสียกอน” แงซายเองก็ครางออกมาในลําคออยางรูสึกเสียใจ จองมองดูที่อสรพิษราย แลวโคลงหัว อยูไปมา พรานใหญเขาไปสํารวจดูซากงูรายอีกครั้ง ใชปากกระบอกไรเฟลเขี่ยดู จนแนใจวาตาย สนิทแลว ก็พยักหนาบอกใหแงซายเอาไมเขี่ยออกไปทิ้งเสีย “ตั้งแตเราเขาปามา ยังไมพบไองูชนิดนีเ้ ลย จงอางเสียอีกยังพบบอย” ไชยยันตวา ตาสวางหายงวงเปนปลิดทั้งเพราะเหตุการณอันอกสั่นขวัญแขวน “ความจริงมันก็ไมมีมากนักหรอกครับ นานๆ จะพบสักตัว ผมก็นึกไมถึงวามันจะเลื้อย เพนพานผานแนวกองไฟของเราบุกเขามาจนถึงในเต็นทนี่ คงจะหาทีอ่ ุนๆ นอน ระวังหนอยครับ เวลาจะรื้อคนของอะไรตามซอกหีบลัง เจาพวกกะปะหรือเหา ก็มักจะชอบแอบเขาไปซุมอยูบอยๆ เจาพวกนัน้ เล็ก มองไมคอยเห็น ถาไมสังเกตใหดี พวกตะขาบกับแมลงปองตัวเล็กๆ ก็ชุมมาก กอน นอนเอาน้ํามันทากันแมลงชโลมตัวเสียกอนแหละดี ทนเหม็นเอาหนอยแตปลอดภัยกวา” “พับผาซิ กําลังฝนถึงไอแหวงอยูทีเดียว...” ไชยยันตบน สายหัวดิก พรอมกับหัวเราะแหงแลง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


299 “...โชคดีเหลือเกิน ที่นอยรูสึกตัวเสียกอน มายงั้นผมก็คงนอนตัวแข็งไปเสียแลวเวลาใคร มาปลุกตอนเชา บอกแลวยังไงวาเสือชางแรดกระทิงนะ มันเรื่องเล็ก แตไอตวั ไมมีตีนนี่ กลัวมัน จริงๆ เราจะหาทางปองกันไดยังไง ขนาดนอนอยูบนเตียงแทๆ มันยังจะเขามาปวนเปยนถึงที่นอน” “นั่นซิ! ดีดีทกี เ็ ห็นจะไมไดผล เพราะกลิ่นมันอยูเพียงชั่วขณะเทานั้น ความจริงนาจะมีผง เคมีสักชนิดหนึ่ง ที่ประดิษฐไวสําหรับปองกันงูโดยเฉพาะ โดยโรยไวรอบๆ บริเวณเต็นทไมใหมัน เลื้อยผานเขามาได ถามๆ ดูตามบริษัทจําหนายอุปกรณการเดินปามาหลายครั้งแลว ก็ไมเห็นปรากฏ วามี” เชษฐาแสดงความกังวลมาอีกคน แลวก็หนั มาทางนองสาว ถามวา “...วาแตนอยมีเซรุมติดมาในรายการเครื่องเวชภัณฑดว ยหรือเปลา?” “มีคะ พี่ใหญ เปนเซรุมชนิดรวม ก็พอจะปะทะประทังไดบางกระมัง สําหรับพวกงูพิษ ขนาดไมเกินงูเหาธรรมดา แตเจาพวกสามเหลี่ยมหรือจงอาง เห็นจะไมตองถามถึงเซรุมหรอก ใคร ถูกกัดก็เตรียมขุดหลุมฝงได” “เอาเถิดครับ ผมรับจะจัดการปองกันใหเอง” จอมพรานพูดเรียบๆ คลี่คลายวิตกวิจารณของคณะนายจางที่กําลังเปนทุกขหนักใจกันอยู “ผมเองก็ลมื ไปเสียถนัด ผงเคมีปองกันงูอยางที่คุณชายวา แมทางวิทยาศาสตรยังไมได ประดิษฐกันขึน้ มาเพื่อใหใชวัตถุประสงคในการเดินปา แตสมุนไพรชนิดหนึ่งของพวกบานปาเขาก็ มีกันอยูแ ลวครับ ในกรณีทถี่ าเกิดความจําเปนขึ้นมา มันเปนพวกวานชนิดหนึ่ง หาไดในปาไมยาก นัก เอามาทุบใหหวั มันแตกช้ํา พอใหยางและกลิ่นระเหย และนํามาโรยเขาใหรอบเต็นท พวกงูทกุ ชนิดก็ไมเขามาใกลเปนอันขาด วานชนิดนี้ พวกพรานพืน้ เมืองของผมรูจักกันทุกคน พรุงนี้ผมจะให เขาจัดการให อํานาจการปองกันของมัน ก็มีอยูประมาณ 2 ถึง 4 วัน จนกวามันจะแหง ชวยใหพอ นอนตาหลับไดบาง” “วานอะไร?” คณะนายจางของเขาถามมาพรอมกัน เกือบจะเปนเสียงเดียวดวยความสนใจ รพินทร หัวเราะเบาๆ “ชื่อมันก็บอกชัดอยูแลวครับ วานนาคราช! ลักษณะเปนเถาไมเลื้อย ถามองเห็นผาดๆ เปนตองสะดุง นึกวางูทุกที วานชนิดนี้...ยางหรือกลิ่นของมันเปนพิษสําหรับพวกสัตวเลื้อยคลานทุก ชนิดอยางไรก็บอกไมถูกเหมือนกัน แตพวกพรานปาใชกันเปนประจํา บางคนเอามาตํา ชโลมตัวเลย ในเวลาที่เขาบุกเขาไปในพงรกที่ไมแนใจวาจะมีงูหรือเปลา ก็ไมเคยเห็นถูกงูกดั เสียที แตตอใหเอา วานชนิดนี้มาชโลมตัวแลวใหทดลองจับงูเหาดู ก็ไมเคยปรากฏวาใครกลาจับงูเหมือนกัน จึงนาจะ สันนิษฐานวา มันเปนเครื่องรางไลพวกงูไมใหเขาใกลเทานั้น” เชษฐากับไชยยันตหนั ไปมองหนากันอยางทึ่งๆ ในคําบอกเลาของพวกพรานใหญ ไชย ยันตอุทานออกมาอยางเลื่อมใส [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


300 “ฮือม ไดความรูใหมอีกแลว ไมเพียงแตชํานาญชีวิตปาเทานั้น คุณยังมีความรูเรื่อง สมุนไพรในปาที่จะนํามาใชเปนประโยชนอีกดวย เหมาะแลวทีใ่ ครๆ เขาเรียกคุณกันวา ‘พราน ใหญ’ ผมก็คิดวาทุกอยางในโลกนี้ มันควรจะมีของแกกนั ตกทั้งนัน้ จริงซินะ ไมงั้นพวกแขกที่จับงู เปนอาชีพ หรือพวกชอบเลนกับงู มันจะอยูไดอยางไร มันจะตองมีเคล็ดลับอะไรบางสิ่งบางอยาง และเคล็ดลับอยางนั้น ก็เห็นจะเปนพวกวานพวกสมุนไพรนี่เอง ผมเคยเห็นมาแลว ขนาดยาเบื่อเมา อยางแรง สมุนไพรบางชนิด ยังสกัดไวอยูเลย เอาเลย พรุงนี้จัดการทีนะ” “เอาอีกแลว ประเดี๋ยวยาแกเมื่อย ประเดีย๋ วยากันงู” ดารินพูดขัดมา พรอมกับหัวเราะขําๆ จองหนารพินทร “ในเขตปาที่คณ ุ เปนเจาอยูน ี่ วิทยาศาสตรการแพทยกําลังถูกดูแคลนเหลือเกินนะ อีก หนอยเมื่อพวกเราเจ็บไขไดปวยลงไป ก็เห็นจะตองใหพรานใหญดําเนินวิธกี ารรักษาแบบพอมด หมอผี เอาเถอะ บอกแลวยังไง พอมดหมอผีพยายามเลี่ยงเข็มฉีดยาจากแพทยหญิงดารินใหพน ตลอดไปก็แลวกัน ใครถูกงูกัดก็อยามาขอเซรุมนะ เอาวานพอกแทน” รพินทรเองก็หวั เราะ เพราะขําในคําพูดเหน็บแนมของคูปรับคนสวยเชนกัน “เราละมันอวดดีซะเรื่อย นอย!” พี่ชายจุปากบนมา จอมพรานก็ตัดบทมาวา “เอาละครับ สําหรับคืนนี้เห็นจะไมมีอะไรอีกแลว นอนพักเสียดีกวา พรุงนี้จะตองออก เดินทางแตเชา” แลวเขาก็หมุนตัวกลับ กาวออกไปจากเต็นท แตแลวกอนทีจ่ ะพนประตูเต็นทออกไป เสียงใสของดารินก็ดังตามหลังมาวา “พรุงนี้ จะเอาวานนาคราชหรือพญามังกรอะไรของคุณ มาโรยรอบเต็นทเราก็เอานะ ไม ขัดหรอก แตหวังวาพอโรยแลวไมใชพญานาค หรือมังกรมันโผลเขามาอีก ถาฉันยิงมันไดอีทีนี้ จะ แอบเอาไปพันรอบคอคุณไวตอนที่คุณหลับทีเดียว ตั้งแคมปประสาอะไรก็ไมรู ผามาตั้งในดงงูฮ”ึ พรานใหญโคลงหัวกับตัวเองชาๆ ผลุบออกจากประตูเต็นทไปโดยเร็ว เบื้องนอก พวกพรานและลูกหาบทุกคนกําลังยืนออจับกลุมกันอยู รพินทรอธิบายใหพวก นั้นเขาใจสั้นๆ แลวก็บอกใหไปนอนตามปกติ ���โชคดีแท ที่มันไมทันจะกัดใครเขา” บุญคําพูดขึ้น ขณะที่พรานใหญเอนตัวลงนอนขางๆ “ถาทุกคนหลับหมด ไมกระดุกกระดิกเลย มันก็ไมกดั ” เขาพูดหวนๆ เกิดก็ซักมาวา “เสียงปนสองนัดใครเปนคนยิงครับ นายใหญหรือ?” “เปลา” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


301 “คุณนายทหารปนใหญนนั่ ?” พรานใหญสั่นหัว มองดูลูกนองของเขาอยางหงุดหงิด เกิดก็เบิกตางง ครางออกมาวา “เกาะนางฟานายหญิงนัน่ ! โอโฮ! แกเด็ดจริงๆ นะครับนาย ผมดูที่ซากงูตอนที่แงซายเขี่ย ออกมาแลว เขาหัวกะคอ ยังกะจับวางเลย ผูหญิงอะไร ยิงปนแมนรายกาจอยางนี”้ “เด็ดกะผีอะไรเลา” รพินทรตะคอกในลําคอเบาๆ หนายูย ี่ “กระสุนมันถูกงูก็จริง แตมันแฉลบพื้น ทะลุประตูหนาเต็นทเฉียดกระบาลของฉันไป เพียงเสนยาแดงเทานั้น นายหญิงดีแตจะยิงเปาหมายที่ตอ งการยิง และมันก็เที่ยงจริง เขาเปาทุกครั้ง แตไมเคยสนใจเลยวา วิถีกระสุนมันจะเลยผานออกไปถูกอะไรบาง แก ฉันหรือลูกหาบคนอื่นๆ ไม ถูกลูกหลงตายโหงไป ก็นับวาดีโขแลว นอนโวย! อยาซักอะไรมาก รําคาญ!” ประมาณตีสี่ มือของใครคนหนึ่ง เขยาปลุกเขาอยางแรง พอลืมตาขึ้นก็เห็นเสยคุกเขาอยู ขางๆ ทันทีที่ลืมตา หูของเขาก็แววเสียงควายที่ผูกรายลอมเอาไว ดิ้นสะบัดดึงเชือกสายจมูกอยางแรง เตนกระสับกระสายอยูทกุ ตัวไป พรอมกับเสียงรองลั่น มีเสียงฝเทาควายตะบึงโครมครามปาราบไป ทางดงดานเหนือ อันเปนการขึ้นเนิน “ควายสองตัวเชือกลามขาด เตลิดเขาปาครับ เสือมันมาตะปบ!” เสยรายงานกระหืดกระหอบ รพินทรฉวยปนกับไฟฉายอีกครั้ง มันดูเหมือนจะเปนคืนแรกในชีวติ รอนแรมปาของเขา ที่เหตุการณมนั รบกวนติดๆ กันทั้งคืนแทบจะเรียกวาไมเปนอันนอน เกิดและจันก็ตนื่ ขึ้นพรอมๆ กับ เขา ยกเวนแตบุญคํา ซึ่งรพินทรสั่งใหนอนพักตอไป เขากับพรานคูใ จทั้งสามเผนตรงมาที่ดานเหนือของบริเวณแคมป อันมียามลูกหาบสอง คน ถือปนลูกซองเกๆ กังๆ กราดไฟฉายสงเดชออกไปในแนวปาหนาซีดตัวสั่นอยู พอเห็นพราน ใหญตรงเขามา ก็บอกลิ้นพันกัน “เสือ! มันกระโดดเขาตบควาย จนควายดิน้ เชือกขาด แลวก็วิ่งไลกันเขาไปในดงโนน อีก ตัวหนึ่งที่อยูใกลๆ ดึงเชือกขาด วิ่งตามไปดวย” รพินทรปาดเขาไปที่สายรอยจมูกของควายสองตัว ที่ลามอยูกับโคนมะคาและตะเคียน เชือกรอยจมูกขาดคาอยูดว ยอํานาจการดิน้ สะบัดอยางแรงของมัน โดยเฉพาะที่รอยลามของตัวหนึ่ง มีรอยดิ้น และเลือดหยดเปนทาง เขาสั่งเร็วปรื๋อใหพวกลูกหาบที่คุนเคยกับควายโดยเฉพาะ ติดตามเขาไปดวยสามคน แลว ตัวเขาเอง พรอมดวยจัน เสย และเกิดก็ออกติดรอยไปในทันทีนั้น พรอมดวยลําไฟฉายที่กราดตาม ไมมีปญหา...เสือใชวิธีอันเต็มไปดวยเลหเหลี่ยมไหวพริบของมันเขาตบกัด กอกวนลอใหควาย สะบัดหลุดจากเชือก เพื่อใหออกหางแคมปเปนเหยื่อของมันโดยงาย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


302 สวนเจาควายใหญอีกตัวหนึ่ง ที่ดึงเชือกขาดหายไปดวยนั้น จากคําบอกเลาของลูกหาบผู เปนเจาของโดยตรง มันชื่อ ‘ไอพุก’ เปนควายตัวที่ดุและบาเลือดที่สุด เมื่อมันเห็นเสือกระโจมเขาเลนงานเพื่อนของมันเชนนั้น ความดุรายและสัญชาตญาณสู ตามประสาควายที่ชินอยูกับปา ทําใหมันฮึดสะบัดเชือกหลุด และวิ่งไลตามติดไปดวย เสือลอเพื่อน มันไปถึงไหน มันก็คงตะลุยตามไปจนถึงที่นั่นดวยนิสัยที่รักหมูคณะ และไมประหวั่นพรั่นพรึงตอ สิ่งใดของมัน รพินทรตามไปอยางกระชัน้ ชิด เดือดดาลใจเหลือที่จะกลาว เขาคิดไมถึงมากอน วาเจา วายรายมันจะอุกอาจถึงเพียงนี้ ไลรอยกันขึ้นไปบนเนินตามรอยตีน และรอยเลือดควายที่เรี่ยเปนทางนั้น เขาสั่งใหทุกคน ที่ติดตามไปดวย สงบปากเสียงไมใหใครโหรองเสียงเอะอะขึ้นเพื่อเปนการไล โดยหมายที่จะเขาไป ถึงเหตุการณและยิงใหได ในขณะที่มนั กําลังชุลมุนอยูกบั ควาย ครั้นแลวก็ไดยนิ เสียงสะบัดเขา เสียงฝเทาและเสียงรองกองอยูในพงทึบเบื้องบน ปาหัก เอนลู เสียงเสือคํารามกอง พรานใหญสั่งใหทุกคนหยุดอยูกับที่ ตนเองเรงฝเทาขึ้นอีก จนเกือบจะ กลายเปนวิ่ง มือซายถือไฟฉายประกบกับกระโจมมือของไรเฟล กราดไปยังตําแหนงที่มาของการ เคลื่อนไหวและเสียงนัน้ ระยะมันหางออกไปเพียงไมเกิน 30 เมตร เขาผิดหวัง พงนั้นมันสูงและรกเกินไป เห็นแตเขาควายสะบัดเหวีย่ งอยูไปมา แลวมันก็ เตนออกมาปรากฏชัดกับแสงไฟ ไมมีรองรอยของเจาเสือรายเสียแลว รางนั้น ยืนตัวสั่นเทาแหงนเบิ่ง ที่คอและสีขางตลอดจนสันหลังเปนรอยเล็บตะกุยเลือด ไหลโทรม สวนเจาพุก อันเปนควายเผือก ควบโขยก ดินกระจุยลงมาจากดานชัน เลือดโทรม เชนเดียวกัน รพินทรจุปากลัน่ กวาดไฟฉายไปรอบดานอยางโกรธแคน พวกลูกหาบที่ตามมาดวยพา กันสบถออกมาลั่น สาปแชงกันสนั่นหวัน่ ไหว ตางประทับปนจะยิงสงเดชเขาไปในพงทึบดวยความ เดือดดาล แตพรานใหญหามไว “อยา! เสียเวลาเปลืองลูกปนเปลา ไปตอนควายลงมาเถอะ มันไมเปนอะไรนักหรอก เพียงแตถูกเล็บตบเทานั้น” พวกนั้นชวยกันไปคอยๆ ตอนควายลงมาสํารวจดูบาดแผลที่เปรอะอยูตามตัว ไมถงึ กับ ฉกรรจนัก มีแตรอยเล็บตบขวนๆ ไมมีรอยฝงเขี้ยวอันเนือ่ งมาจากมันฮึดสู และเตรียมตั้งหลักพรอม โดยที่เสือไมกลากระโจนเขาใสไดถนัด ทัง้ สองตัวสงเสียงกองตลอดเวลา เต็มไปดวยความตืน่ เตน ดุดัน และพรอมที่จะสูจนวินาทีสุดทาย เมื่อตางชวยกันตอนควายลงมาถึงบริเวณแคมป พวกลูกหาบทุกคนพากันตื่นขึ้นหมดอีก ครั้ง เชษฐา ไชยยันต และดารินเปนคนนอนไวอยูเหมือนเดิม นายจางทั้งสาม บัดนี้พากันออกมายืน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


303 อยูหนาเต็นท กําลังซักถามเรื่องราวกับแงซายอยู พอเห็นรพินทรเดินกลับเขามา ตางก็พรูกันเขาไป หา “ไมไดยิงเหรอ รพินทร?” ไชยยันตถามโดยเร็ว จอมพรานสั่นศีรษะ “ไมทันครับ มันรูตัวเสียกอน” “ควายของเราเปนยังไงบาง” เชษฐาถามแทรกมาทันที “ก็บาดเจ็บนิดหนอยครับ ไมถึงกับฉกรรจอะไรนัก มันพยายามลอควายใหออกไปหาง แคมป แตบังเอิญอีกตัวหนึ่งพลอยสลัดเชือกขาดไลกวดตามขึ้นไปดวยเลยทําอะไรไมไดถนัด พวก มันไมนอยกวาสองตัวเชนกัน” ไชยยันตจุปากลั่น เคาหนาแสดงอาการตืน่ เตนสยองใจระคนทึ่ง “พวกเราคึกคักกันถึง ขนาดนี้ ควายก็ตั้งหลายตัว มันยังกลาอีก ผมยังไมเคยเห็นเสือปาไหนรายกาจเทาที่นี่เลย” “มันพยายามมาตั้งแตเมื่อคืนที่แลวนีแ้ ลวครับ” แลวเขาก็หัวเราะเบาๆ มองดูหนาคณะนายจางทั้งสาม “คืนนี้ มีอุปทวเหตุเกิดขึน้ หลายอยางเหลือเกิน พวกคุณเลยไมตองนอนกัน มีอะไรตองมา ทําใหตกใจตืน่ อยูตลอดเวลา” “ผมคิดวา เรายายเอาควายเขาอยูรอบในขอบกองไฟเสียไมดีกวาหรือ?” เชษฐาออกความเห็นอยางเปนหวง “ไมจําเปนหรอกครับ ถึงยังไงมันก็ทําอะไรควายไดยาก หรือบางทีดไี มดี อาจถูกควาย ของเราขวิดคาเสียบเขาใหเห็นก็ได อยางนอยควายจะเปนรั้วแข็งแรงรอบนอก ชวยกันคนของเราไว กอนที่จะถึงคนมันก็ถึงควายกอน เราเสียควาย ยังดีกวาเสียคน” “จริงๆ นะ มันไมนาจะกลาถึงอยางนี้เลย” เชษฐาครางออกมา พรอมกับโคลงหัว “เมื่อตอนตีสอง นอยยิงงูสองนัด ดังลัน่ ไปหมด ถาพวกมันปวนเปย นอยูแถวนี้ ก็นาจะ เผนกันไปหมดแลวดวยความตกใจ หนอยแนะ พอตอนตีสี่ดอดเขามาตะปบควายได” “ผมเคยบอกไวแลวนี่ครับ สัตวอื่นพอทําเนา แตไอเสือนี่ เอาอะไรแนกบั มันไมได มันก็รู วาพวกเราอยูก นั คึกคักเตรียมระวังเต็มที่ แตมันจองจังหวะเผลอ ผมไมคิดวามันจะกลาเขามาหมาย เลนงานคนหรอก แตสําหรับควายมันเพียรมานานแลว โชคดีควายแตละตัวที่คดั มา ลวนไมกลัวเสือ เลยสักตัว ตรงขามกลับวิ่งไลเอาเสียอีก แตถึงอยางไรก็ตาม ถาเราไมออกไปตามทั้งสองตัวนัน่ ก็ เสร็จ เพราะเสือฉลาดกวา แลวมันรุมกันหลายตัว คุณชายกับคุณไชยยันตรูสึกตัวตอนไหนครับนี”่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


304 “ไดยินเสียงพวกลูกหาบพูดกันเอะอะ ผมเลยตื่นขึ้นปลุกไชยยันต พอดีนอยเขาก็รูสึกตัว ขึ้นดวย พอเราออกมาก็พอดีคุณกับพวกนัน้ ออกไปจากแคมปเสียแลว แงซายบอกใหรูวาเกิดอะไร ขึ้น” “ผมเองตอนนั้นก็หลับสนิทเปนตายเลย เสยเปนคนมาปลุกก็เลยออกตามในทันที ไลหลัง กันสักไมถึง 5 นาทีเทานั้น มันคงไดยนิ เสียง ไหวทันเสียกอนเลยผละ สองเทาไหรกไ็ มพบ” “ถาลงชุมแบบนี้ หาทางดักยิงเสียบางไมดีร”ึ ดารินพูดขึ้นเปรยๆ “ถาเราดักยิงมันจริงๆ มันก็จะไมโผลมาใหเห็นนะซิครับ เพราะแถวนี้กไ็ มใชชุมอะไรนัก แตผมก็คิดไวแลวเหมือนกันวา ถาเรายังไมยายจากทีน่ ี่ไปกอน เราอาจไดยงิ มันในละแวกนี้แหละ เหลือเวลานอนอีกสองชั่วโมงครับ เอาแรงไวดกี วา อยาไปกังวลกับมันเลย” “วาแตอีกสองชั่วโมงกอนสวางนี่ มันจะมีอะไรใหเราตองพรวดพราดออกมาจากเตียง อีก” หญิงสาวผูดูเหมือนจะติดเปนนิสัยประจําเสียแลว ในการที่จะตองแขวะรวนเขา พูดขึ้น ลอยๆ อีก “อาจเปนไอแหวงที่เราจะไปสํารวจรอยของมันพรุงนี้กไ็ ด” พรานใหญตอบพรอมกับหัวเราะเอื่อยๆ ในลําคอ “แตถึงแมวาไอแหวงจะยกโขลงของมันมา ก็ขอใหคณ ุ หญิงนอนหลับไดอยางสบาย ไม จําเปนจะตองตื่นขึ้นมาใหเสียเวลา ผมรับรองวาจะรับหนามันไวเอง เดี๋ยวนี้คณ ุ หญิงคงจะเขาใจได พอสมควรแลวนะครับวา ปาคืออะไร มันเปนปาคนละชนิดกับที่คณ ุ หญิงเคยผานไป เพียงเพื่อจะหา บรรยากาศเขียนวิทยานิพนธเกี่ยวกับมานุษยวิทยาอยางทีแ่ ลวๆ มา แตถึงอยางไรสําหรับผมก็คิดวา อันตรายของมันยังมีนอยกวา ‘ปาคอนกรีต’ ในเมืองหลวงอยูดี คณะนายจางของเขา กลับเขาไปนอนอีกครั้ง โดยเฉพาะอยางยิ่ง ม.ร.ว.หญิงดาริน ผูผลุบ เขาไปเปนคนสุดทาย ตวัดหางตาคอนเขาอยางนากลัว ไมมีใครเห็น นอกจากคนถูกคอนคนเดียว สองชั่วโมงสุดทายของราตรีนั้น กอนที่แสงตะวันจะขึ้นผานไปดวยความสงบ ไมมีอะไร กระโตกกระตากเขามาแผวพานอีก เชาตรูรุงขึ้น ภายหลังเวลาอาหารแลว คณะนายจางทัง้ สามก็พรอมสําหรับการเดินทาง รพินทรสั่งใหจันกับเสย พรอมทั้งลูกหาบสวนใหญอยูประจําเฝาปางพัก คงใหเกิดกับบุญคําเทานั้น ที่จะเดินทางไปดวย พรอมกับลูกหาบอีกสามคน แงซายติดตามไปดวยตามเคย นอกเหนือจากการ กําหนดตัวของเขา ซึ่งเขาเชื่อวาคงจะเปนคําสั่งของเชษฐา ดาริน หรือไชยยันต คนใดคนหนึ่ง ซึ่งเขา ก็ไมขัด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


305 แงซายสะพายดับเบิ้ลไรเฟล .470 ของดาริน ซึ่งเจาของปนเองคงถือขนาด .375 แม็กนั่ม กระบอกเดิม ไมไดมีทีทาวาอิดโรยออนเพลียจากการบุกปาหนักเมื่อวานมาทั้งวันเลย หลอนบึกบึน ทรหดเกินคาดหมายของรพินทรไปไมใชนอย หรือมิฉะนั้น ก็โดยอํานาจทิฐดิ ื้อดึงที่ตองการจะ พิสูจนตัวเอง เพื่อเอาชนะเขาใหไดอยางใดอยางหนึ่ง ไชยยันตคงใชไรเฟล .458 แอฟริกันแม็กนัม่ อันเปนปนลาสัตวใหญทนั สมัยที่สุด ซึง่ เขา พิสมัยมากเปนพิเศษมาตั้งแตตน ชอบที่จะสะพายติดตัวอยูเสมอ แมในเวลาไมจาํ เปน สวนเกิดนัน้ เชษฐาสั่งใหสะพาย .600 ไนโตรเอกซเปรส เพื่อสําหรับในกรณีที่ฉุกเฉินจริงๆ เปนการเผื่อไวเตรียม รับสถานการณ แตตวั ของหัวหนาคณะเดินทางเองกลับถือลูกซองกึ่งอัตโนมัติบรรจุหานัดที่เคยชอบ “ไมวาจะอยูทไี่ หน จําไวอยางเดียววา แกพยายามเดินใหใกลฉันไว” เชษฐากําชับซักซอมเกิด “ถาพบชาง ไมวาจะเปนไอแหวงหรือไมใช แกสงปนกระบอกนี้มาใหฉันทันที เขาใจ ไหม?” “เขาใจครับ” บุญคําแบก .30-06 ของรพินทร ตัวพรานใหญเองถึง .375 อันเปนปนสวนตัวของเขาเอง ขนาดใหญที่สุดเทาที่เคยใชอยู พวกลูกหาบสามคนมีลูกซองแฝดเกาๆ ของตัวเองไปกระบอกหนึง่ อีกสองคนมือเปลานอกจากมีด หมอกยังไมทนั จาง ทั้งหมดก็เริ่มตนออกเดินทางอยางเรงรีบโดยการนําของบุญคํา ผูซึ่ง ไดเผชิญกับเหตุการณมาดวยตนเอง ตัดผานหนองใกลแคมป ไตไปตามลําหวยแหงขามเขาลูกหนึง่ บายหนาไปทางตะวันตกเฉียงใต รพินทรสํารวจรอยของโขลงไอแหวง ที่ย่ําผานไปเมื่อคอนรุงของ เมื่อเชาวานนี้ไปตลอดทาง โดยพยายามแยกออกจากรอยของโขลงอื่นๆ ที่ย่ําทับอยูสับสน เขาไมมี เวลาที่จะหันมาพูดสนทนาใดๆ กับนายจางมากนัก นอกจากนานๆ ครัง้ ก็ซุบซิบหารือกับบุญคําเพียง คําสองคํา ทุกคนเดินกันไปดวยอาการเครงขรึม นอกจากครั้งหนึ่งกอนที่จะลงจากเขา รพินทรชี้ให คณะนายจางของเขาดูรอยกระทิง ชนิดยังใหมสดๆ รอนๆ ที่ตะกุยขึน้ มาจากโตรกชันริมทางย่ําตัด ดานชางไป “ฝูงเบอเรอเลยครับ ไมต่ํากวา 7-8 ตัว ตัดหนาเราไปไมถึงครึ่งชั่วโมงนี่เอง อาจเปน ระหวางทีเ่ ราเดินอยูบนไหลเขา” เขากระซิบ “เมื่อเรายังไมสนใจกับมัน เราก็มักจะไดพบเห็นมันเสมอ นี่ดูเหมือนจะเปนธรรมเนียม ของการลาสัตวทั่วๆ ไปทีเดียว จิตใจของเราในขณะนีม้ ุงอยูที่ไอแหวง รอยกระทิงจะมีประโยชน อะไรสําหรับเรา” เชษฐาวา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


306 “ถูกของคุณชายครับ นี่เปนความจริงที่นาประหลาดอยูเ หมือนกัน มันประสบกับตัวผม เองมาแตไหนแตไรแลว นับตั้งแตยังเปนเด็กๆ เริ่มตนดวยการลานกลาหนูมากอนทีเดียว” พรานใหญพดู ในขณะที่เทาก็กาวเดินไดระดับไปอยางไมหยุด “เมื่อผมยังเด็กๆ อยู รูจกั กับการลาสัตวในชั้นประถมคือ หนังสติก๊ ผมเริ่มยิงตั้งแต นกกระจอก กระจิบ ขึ้นมาจนกระทั่งนกเขา และนกที่ใหญขึ้นเปนลําดับ เทาที่จะสามารถใชอาวุธ ของเด็กๆ ลามันได เมื่อผมจะลานกทีใ่ หญขึ้นแทนทีจ่ ะพบนกใหญอยางตั้งใจ กลับพบนกเล็กๆ กลาดเกลื่อนไปหมด ตอมาผมรูจักกับปนอัดลม นกไมสนใจแลว เริ่มจะหัดยิงกระรอก กระแต ก็ มักจะพบแตนกที่ผมไมตองการยิงมัน ตอมาอีก ผมเริ่มยิงคาง เสือปลา ชะมด ระหวางที่คนหาเจา พวกนั้น ผมก็มักจะพบแตกระรอก เมื่อหมายจะยิงกวาง เกง ก็จะโผลมาใหเห็น หมายยิงกระทิง แตที่ พบกลาดเกลื่อนอยูตลอดเวลา ทําใหรําคาญลูกตาก็คือกวาง ผมออกตามชาง กระทิงก็ปวนเปยนลอ ตาใหเห็น นาจะพูดไดวา ยามใดก็ตาม เมื่อเราหมายสิ่งทีส��� ําคัญและยิ่งใหญ สิ่งที่ดอยความสําคัญกวา ก็มักจะมาเปนลาภยั่วตายัว่ ใจใหเขวอยูเสมอ” “แลวคุณทําอยางไร ในกรณีที่หมายยิงกระรอก แลวพบนกเขา” เสียงดารินถามมา ไมมีความหมายอะไรนอกจากจะหาเรื่องซัก “ผมไมเคยเปลี่ยนความตั้งใจของผมเลย เมื่อจะยิงกระรอก ก็ตองคนหากระรอกใหได ไม ยอมยิงนก แมมันจะมาลอใหเราเห็น ชวนใหยิงสักขนาดไหน” เขาตอบเรียบๆ แตแลวทันทีนั้นเอง พรานใหญกห็ ยุดชะงักกึกอยูกับที่ ปาดแขนออกไป กั้น ม.ร.ว.หญิงดาริน ซึ่งกําลังจะเดินล้ําหนาใหชะงักลงดวย เชษฐากับไชยยันตที่สาวเทามาติดๆ หยุดลงดวยอยางกะทันหัน คงมีแตบุญคําที่เดินนําหนาหางออกไปประมาณ 30 กาวเทานัน้ ที่คง รุดดุมๆ ตอไปตามดานสูงชัน เบื้องบนปกคลุมไปดวยกิ่งกานของใบไมใหญเปนเงาครึ้มราวกับ อุโมงค และกอนที่ใครจะรูเหตุผล หรืออาปากถามคําใดออกมานั้นเอง รพินทรก็เหวี่ยงปนขึ้น ประทับบาเร็วจนแทบดูไมทนั พรอมกับเสียงกระสุนระเบิดกึกกองสะทานดง อะไรอยางหนึง่ ลายพรอยลอยละลิ่วลงมาจากคาคบไมใหญสวนที่มืดที่สุด หลนพลั่กลง มากระทบพื้น เฉียดรางของบุญคําที่กําลังกาวดุมเดินไปอยางไมทันรูตัวนัน้ ...เพียงนิดเดียว! เสียงบุญ คําเผลอตัวรองออกมาอยางตกใจ กระโจนหวือหลีกไปทางหนึ่งดวยสัญชาตญาณ เจาสิ่งนั้นดิ้นปด เปนวงกลมอยูก ับพื้น ใบไมแหงกระจายวอน แลวนอนตะแคง ตัวคูเกร็งขาทั้งสี่สั่นกระตุกเราๆ พรานใหญสาวเทาตรงเขาไปโดยเร็ว ในขณะที่คนอืน่ ๆ ตื่นจากตะลึง วิ่งพรูเขาไปดวย เสือดาวตัวขนาดหมาพันธุอลั เซเชี่ยนหยุดการดิ้นลงแลว กระสุน .375 ตัดกานคอของมัน พอดี เลือดทะลักแดงฉานออกมาทั้งทางบาดแผลและทางปาก “เฮิ้ว!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


307 เสียงบุญคําอุทานออกมา แลวก็ยืนสบถฟงไมไดศัพทอยูใ นลําคอ พรานใหญมีสีหนาเปน ปกติเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น มองสบตา ม.ร.ว.หญิงดาริน ดวยประกายเนือยๆ พูดตอประโยคที่ยงั พูดคางไวออกมาวา “...แตบางขณะถาจําเปน ก็มีขอยกเวนเหมือนกัน อาทิ เรามาตามไอแหวง แลวไอพื้น เหลืองดอกดําตัวนี้มันเตรียมกระโจนลงมาใสพวกเราคนใดคนหนึ่ง เพราะถามัวคิดจะตามแตไอ แหวงอยูอยางเดียว พวกเราก็จะบาดเจ็บหรือตายเสียกอน” แลวเขาก็หันไปทางเชษฐากับไชยยันต “เมื่อวานนี้ ตอนที่เราตามรอยกระทิงกัน ผมก็เตือนไวแลวใหมองสูงๆ เอาไวบาง ในปา แถบนี”้ เชษฐาหัวเราะเสียงกังวานอยูใ นลําคอ เอื้อมมือมาตบไหลรพินทรหนักหนวง “เร็วเหลือเกิน รพินทร! เร็วเสียจนผมดูไมทัน ตาดีประสาทดี ตัดสินใจเร็ว และมือเที่ยง ที่สุด นับวันที่เรารวมชีวิตกันนานออกไป ผมก็เพิ่งจะไดศกึ ษาเรียนรูเขาใจขึ้นเปนลําดับวา คุณมี อาชีพของคุณอยูไดอยางไร ถาไมเห็นก็ไมรู” “คุณชายอาจเร็วกวาผมก็ได ถาคุณชายมองเห็นมันพรอมผม” หัวหนาคณะเดินทางสั่นศีรษะชาๆ “อยาถอมตัวเลย คุณเปนคนถอมตัวมาจนติดเปนนิสยั มันเปนคุณลักษณะที่ทาํ ใหผม พอใจคุณตั้งแตแรกรูจักทีเดียว เดีย๋ วนี้เรารูจักคุณดีที่สุดแลว นาขอบคุณ คุณอําพลที่เขาเลือกคนนํา ทางใหเราไมผดิ ผมรูแมกระทั่งวา การที่คณ ุ ยิงไอเสือดาวตัวนี้ดว ยมือเอง ในขณะที่เราเดินมาดวยกัน ก็เพราะเหตุฉกุ เฉินที่สุด บุญคํากําลังอยูในวินาทีอนั ตราย หากคุณไมรีบยิงเสียกอน บุญคําก็คงถูก มันกระโจนลงขย้ําแลว แตถาคุณเห็นมันในลักษณะธรรมดา โดยไมเกี่ยวของกับความปลอดภัยของ ใครๆ คุณก็คงจะชี้ใหผม ไชยยันตหรือนอยไดทดลองดูแลว เหมือนอยางที่คุณเคยทําในทุกครั้งที่ มองเห็นสัตวขณะที่เราเดินไปดวยกัน” “มารยาทของพรานรับจางคุมกันที่ดีทวั่ ไป ก็ควรจะเปนอยางนี้ถูกแลวนี่คะพี่ใหญ...” หญิงสาวพูดหยิ่งๆ หางเสียงเต็มไปดวยการวางตัว “...เมื่อเขาจางใหคุมกัน หรือใหนําทาง ก็ควรตองปฏิบัติตามเงื่อนไขนั้นโดยเครงครัด ไมใชมาแยงนายจางยิงสัตวเสียเอง ยกเวนแตในกรณีจําเปนจะตองปองกันชีวิตของนายจาง หรือคน รวมคณะอืน่ ๆ ที่มาดวย เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น ไมเห็นจะตองถือเปนบุญคุณอะไรเลย” “แตเทาที่เห็นมาเปนสวนมาก จางใหนาํ ทางก็นําหลง จางใหคุมกัน ก็ปรากฏวา เสือคาบ เอาตัวพรานคุม กันนั่นแหละไปเขมือบเสียเอง...” ไชยยันตขัดมา แลวสงมือไปขอจับมือรพินทร บีบเขยาโดยแรงแลววา “...อยาถือสาอะไรเด็กปากมากคนนี้เลยนะ นิสัยเขาเปนอยางนี้มาแตไหนแตไรแลว ใจ จริงก็ไมมีอะไรหรอก แตปากเสียอยางนี้เอง” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


308 “ไมเปนไรหรอกครับ ผมชินเสียแลว!” ดารินหันมาทําตาเขียวใสไชยยันตและรพินทร แตทั้งสองชายไมสนใจ ทั้งหมดถือโอกาส พักกันทีน่ ั่นอีกประมาณสิบนาที แลวจึงรุดหนาตอไป โดยทิ้งซากเสือดาวไวที่นนั่ กอนคอยมาถลก หนังในเที่ยวขากลับ ผานหุบเขาลึกอีกตอนหนึ่ง หมูปาและเกงหลายตัว เผนตัดหนาไปใหเห็นเปนระยะ แตไม มีใครสนใจ พอทะลุออกปากดงเขาเขตปาสัก แตละตนสูงทะยานปานจะเยีย่ มเมฆ จอมพรานก็บอก วา “เขาเขต ‘พุบอน’ แลวครับ อีกสักครูเดียวก็จะถึงที่ที่บญ ุ คําประจันหนากับโขลงไอแหวง หลักฐานจากรองรอยที่เราสํารวจมายืนยันไดชัดวา พอมันผละจากแคมปของเราที่โปงกระทิง ก็วก ลงมาทางพุบอนนี่ ไมไดขึ้นเหนืออยางที่เขาใจแตแรก” “คุณคิดวามันคงปวนเปย นอยูแถวนี้ไหม?” “ผมสารภาพวาเดามันไมถกู เลยครับ อาจอยูในทุงหญาหลังเขาลูกนี้ อาจหลบซุมอยูใน หุบเขา อาจขึ้นปาหวายไปแลว หรือดีไมดีกอ็ าจยอนไปโปงกระทิงอีกก็ไดทั้งนั้น” บุญคํานําขึ้นไปตามเนินสูง แลวตัดลงสูดานขางอีกครั้ง จากนั้นอีกเพียงครูเดียวก็มาถึงปา ไผ ตรงเขาไปชี้ใหดกู อไผกอหนึ่ง ลําตนแตละตนใหญขนาดเสาเรือน “นี่แหละครับ ที่บุญคําหนีมนั เขาไปซุกอยู” บริเวณนั้น กลาดเกลื่อนไปดวยรอยตีนชางย่ําอยูสับสน รองรอยของการแหกหนีเขาไป ซุกตัวหลบภัยของบุญคํา...ยังเหลืออยูใหเห็นชัด เศษเสื้อผาบางสวนขาดติดอยูก ับกิ่งหนามไผ ซึ่ง มองดูกันดวยสายตาทั่วๆ ไปในขณะนี้ ไมนาเชื่อเลยวาบุญคํา จะบุกตะลุยฝาหนามอันหนาแนนและ แหลมคมที่โคนไผกอมหึมานี้เขาไปหลบอยูไดอยางไร บุญคําเดินเขาไปเก็บกลักยาสูบของตนเองที่ ตกในขณะทีห่ นีเตลิดเปดเปง และยังคงตั้งอยูที่เดิมขึ้นมาพรอมกับสบถพึมพํา จากการสํารวจตรวจตราอยางถี่ถวนของรพินทร เพียงอึดใจเดียวเขาก็พบปนลูกซอง ประจํามือของบุญคํา กลายเปนเศษเหล็กกับเศษไมหกั ยับเยิน เพราะรอยถูกกระทืบและจับฟาดกับ ตนไม หลนออกไปไมไกลจากกอไผนั้นเทาใดนัก หอขาวที่เปนเสบียงผูกกับผาขาวมาเคียนเอวไว ก็ พบหกกระจายเรี่ยราดอยูในลักษณะเดิม “รีบคนหาศพของอินเถอะ คงจะอยูไ มหางจากที่นนี่ ักหรอก” เชษฐาพูดขึน้ โดยเร็ว กวาดสายตาไปรอบๆ บุญคําสํารวจทิศทางเหมือนจะทบทวน ความจํา ในเหตุการณสยองที่ตนไดประสบมา แลวก็กาวรุดหนาตอไป หางจากกอไผที่ชวยชีวิตบุญคําไว ออกมาทางทิ���เหนือประมาณ 10 เสนนั่นเอง ทั้งหมดก็ พบกับชิ้นสวนของกระดูกและเนื้อมนุษยกระจายเรีย่ ราดอยูในพงไมเตีย้ ๆ ที่มีรอยหักลูแ หลกยับ แทบจะจําไมไดเลยวามันจะเปนเศษเนื้อและกระดูกของคนหรือสัตวชนิดใด สิ่งที่พอจะยืนยันไดก็ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


309 คือ เศษเสื้อผาและกะโหลกอันบี้แบนของผูตาย ชนิดทีท่ ุกคนมองเห็นตะลึงงันเงียบกริบกันไปหมด ม.ร.ว.ดารินหลับตาลงหนาซีดเหมือนจะเปนลมเพราะความสยองใจหวาดเสียว ทุกคนมองดูภาพนั้นอยางสังเวชอเนจอนาถใจ ไชยยันตกดั กรามแนน “อยางวานัน่ แหละ อยาเอามันไวเลย ยิงใหเกลี้ยงโขลง ไมตองปราณีกันละ” “นี่เปนผลของการสูญเสียครั้งที่นอยที่สุด เทาที่ผมเคยเห็นมาจากการกระทําของโขลงไอ แหวง พวกมันเคยฆาคนมาชนิดลางหมูบาน ลางแคมปมาแลว” เสียงพรานใหญพูดแผวต่ํา แงซายเดินแยกกลุม ตรวจรอยหางออกไปทางดานตะวันตก อันเปนทิศทางที่บุญคํากับ อินวิ่งเตลิดเปดเปงมาแลว ไมนานนัก เจาหนุมกะเหรีย่ งรางยักษก็หวิ้ เอาเศษปนลูกซองของผูตายให ทุกคนดู “มันชวยกันกระทืบหักบีแ้ บนอยูที่โคนตะเคียนโนน” แงซายบอกดวยสีหนาเฉยๆ อันเปนลักษณะเดิม “ผมไปตรวจดูทางโนนแลว พบรอยมันบายหนาลงทุง” รพินทรตามไปตรวจดูดวยแลวก็พบวาเปนความจริง ภายหลังจากไลขับอินกับบุญคํา จนกระทั่งไดชวี ิตอินไปสังเวยความดุรายกระหายเลือด และอาฆาตแคนของมันที่มีตอ มนุษยทกุ คน แลว ไอแหวงก็นําโขลงลงไปทางทุงหลังเขา เชษฐาและไชยยันต พบปลอกกระสุนปนลูกซองที่บุญคํากับอินยิงปะทะมันไวสองปลอก ซึ่งนาสงสารคนยิงเหลือประมาณ กระสุนอีเลยบรรจุลูกปรายแบบเอสจีเกาเม็ดของเขา คงมีอิทธิพล เพียงแคทําใหผิวของไอแหวงและโขลงของมันแสบๆ คันๆ ไปเทานั้น เชษฐาสั่งใหลกู หาบชวยกันขุดหลุมฝงเศษศพของอินที่รวบรวมเก็บไดทั้งหมด แลวสั่งให รพินทรติดรอยนําลงไปยังทุง หญาหลังเขาในทันทีนั้น “ถาพอจะตามมันไดทันในวันนี้ก็ตาม! ถลมมันใหหมดทัง้ โขลงเลย!” อดีตนายพันโทนอกราชการ หัวหนาคณะเดินทางประกาศออกมาเครียดๆ สงลูกซองหา นัดไปใหเกิด แลกเอา .600 ไนโตรเอกซเปรส มาถือไว ขณะนัน้ มันเปนเวลาเทีย่ งตรง ลมปาแรงผิดปกติ พัดตลบผันผวนไปมา เอาทิศทาง แนนอนไมได พรานใหญสังเกตลักษณะลมอยูครูใหญดว ยความหนักใจ เชษฐาและไชยยันตก็เขาใจ ในความรูสึกของเขา เพราะตางก็รูดีวาการตามรอย กระแสและทิศทางลมยอมเปนสิ่งสําคัญที่สุด ใน อันที่จะทําใหการตามนั้นไดผลหรือไม เขาไมไดเอยปากคําใดแกนายจาง ตาสังเกตไปยังการกวัด ไกวของกิ่งใบไม ทั้งสูงและต่ํา แลวกระโดดขึ้นไปบนโขดหินสูงกอนหนึ่ง รูดใบไมเล็กๆ เต็มกํา โปรยชาๆ ตรวจดูการปลิวของมัน บุญคําเขาไปซุบซิบหารืออะไรอยูครู รพินทรก็กระโดดกลับมายัง คณะนายจาง “เปนยังไง ทางลมมันหวนไปหวนมาพิกลนะ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


310 ไชยยันตเอยขึน้ เบา “ครับ ผมเกรงวามันจะไดกลิน่ เราเสียกอน แตถึงอยางไร เราก็จะลองตามมันลงไปในทุง กอนอื่นพักกินอาหารกลางวันเสียกอนเถอะครับเที่ยงแลว เราอาจไมมีเวลาหยุดพักไดอีก ถาหาก รองรอยของมันกระชั้นเขาไป” อารมณเครงเครียดและตื่นเตนของทุกคน นับตั้งแตแลเห็นศพอันแสนทุเรศอันอเนจอนาถของอิน ทําใหพากันลืมเรื่องอาหารไปเสียหมดสิ้น เมื่อพรานใหญเอยเตือนขึ้นทุกคนจึงนึก ขึ้นมาได ตางหยุดพักรับประทานกันอยางเรงรีบพอใหหมดภาระกังวลไป โดยเฉพาะอยางยิ่ง ม.ร.ว. หญิงดาริน หลอนกินเขาไปไดเพียงคําสองคําก็อิ่ม เพราะกลืนไมลง อันเนื่องมาจากภาพศพอันนา หวาดเสียวของลูกหาบที่เห็นอยูเมื่อครูนี้ ติดตาหลอนความรูสึกอยูต ลอดเวลา หลอนเครงขรึมไป ถนัด ไมชางพูดเหมือนเคย แตแววตาบอกความเด็ดเดี่ยวหาวหาญอยูเชนเดิมไมเปลี่ยนไป ยี่สิบนาทีหลังจากนั้น ทุกคนก็ตัดปารวกลงสูเนินลาดลงไปเปนลําดับ จากรอยที่เห็นไอ แหวงกับโขลงของมัน ภายหลังจากชวยกันขยี้เหยื่อแลว ก็พากันเดินเขาขบวนบายหนาลงไปทางทุง ในระหวางหุบเขาอยางสบายอารมณ โดยไมมีการเรงรอน มีรอยหยุดหากินบางแหงอยางประปราย สังเกตไดจากรอยหักยอดไม และลอกเปลือกทิ้งไวเกลื่อน การแกะรอยเปนไปอยางสะดวก เพราะพื้นดินเริ่มจะชืน้ แฉะขึน้ เปนลําดับ เนื่องจากฝนที่ คอนขางจะชุกในดงแถบนี้ พอสุดบริเวณเนินลาด ออกปากดงติดตอกับปาโปรงที่จะนําออกทุง ฝนก็โปรยลงมา กระแสลมพัดจากบริเวณทุงเขาหาภูเขา รอยของชางเกเรทั้งโขลงย่ําเปนเทือกไปตามสุมทุมพุมไม และหนอหญาคาอันเพิ่งจะแตกระบัดเขียวชอุม ชนิดที่นาจะเชื่อวา พวกมันควรจะยังคงหากินกัน อยางเปนสุข และเพลิดเพลินอยูยังบริเวณทุงหญาแหงนี้เอง ทามกลางสายฝนอันเย็นฉ่ําที่โปรยปราย เปนละอองลงมา ภูมิประเทศของทุงหญาบริเวณนี้ เปนพื้นราบโลงสลับไปกับละเมาะเตี้ยเปน หยอมๆ เมื่อแนใจวาการแกะรอยอยูใ นทิศทางใตลม อีกประการหนึ่งสายฝนที่โปรยลงมาในขณะนี้ เปนการชวยดับกลิ่นและกลบเสียง รพินทรก็เรงรอยกระชั้นเขาไปอีก รอยเหลานั้น ผานเขาไปในละเมาะบางละเมาะที่มีใบไม และพืชพันธุอันเปนอาหารโปรด ของมัน แลวก็ตัดออกทุง ผานไปสูอีกละเมาะหนึ่งใกลปากดงทึบ ของหุบเขาเหนือเขาไปเปนลําดับ จากมูลของมันที่ถายไว และจากรองรอยของการลอกเปลือกไม ซึ่งยางยังสดๆ อยู รพินทรก็ตาสวาง ไปดวยความหวัง “ตอนที่เรานั่งพักกินอาหารกลางวันกัน พวกมันอยูใ นละเมาะกลางทุง นี่เอง และในขณะ นี้ผมอยากจะเชื่อวามันอยูห างจากเราในระยะไมเกิน 3 กิโลเมตรเขาไปในดงโนน ถาไมกระสากลิ่น แลวเตลิดเสียกอน”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


311 พรานใหญพดู แผวต่ํา ปาดแขนเช็ดน้ําฝนที่เกาะอยูบนใบหนา แลวบุย ปากไปทางดงดาน เหนือ อันเห็นเขียวทึบสูงทะมึนอยูในทามกลางหมอกฝน เชษฐากับไชยยันตตาลุกโพลง จองตามรอยตีนเปนทางเหลานั้น แลวเงยขึ้นไปจับอยูที่ ปากดง “อาจหากินอยูช ายๆ ดงก็ได ถาเลือกทางเขาใหเหมาะ คงไดพบกอนมันจะไหวทัน” ไชยยันตวา แลวหันไปมองดูเชษฐาเหมือนจะขอความเห็นชี้ขาด หัวหนาคณะเดินทาง สบตาสหายของเขา แลวเปลี่ยนคําถามหรืออาการหารือนั้นไปยังพรานใหญ โดยสายตาเชนเดียวกัน รพินทรเมมริมฝปาก ยามนี้ถา มีลําพังเขา เกิด และบุญคํา อันเคยรูมือรูใจกันมากอน ในเรื่องเชนนี้ ยอมจะไมเกิดปญหาอะไรใหตองลังเลหรือชั่งใจอยางใดทั้งสิ้น เขาสามารถตัดสินใจลงไปไดอยาง สะดวกสบายที่สุด ในอันทีจ่ ะแยกยายหรือรวมกลุมกันกระชั้นรอยไอแหวง เพื่อเขาไปประจันหนา มันในดงทึบเบือ้ งหนาโนน แตมีคณะนายจางของเขาติดตามมาดวยถึงสามคน ซ้ํายังลูกหาบทีไ่ ม ประสีประสาอะไรอีกสองคน รวมคนทั้งหมดแลวมีจํานวนถึง 9 คน มันเปนไปไมไดที่คนทั้ง 9 คน จะเขาไปประจันหนากับโขลงไอแหวงในดงทึบเบื้องหนา ซึ่งในขณะนี้เขามั่นใจวา ทางอันตราย มองเห็นอยูถึง 80 เปอรเซ็นต ผูที่เขากังวลที่สุด���็คือ ม.ร.ว.หญิงดาริน รองมาก็คือลูกหาบอีกสองคน เปนเรื่องที่ตองขบคิดใครครวญกันไมใชนอ ย เชษฐาอานใจเขาออก พูดขรึมๆ วา “สุดแลวแตคณ ุ จะสั่งการเถิดรพินทร ถึงแมเราจะตองการฆามันสักเพียงไร สิ่งแรกที่ตอง คํานึงก็คือ ความปลอดภัยของพวกเราทุกคน อะไรที่คณ ุ เห็นวามันเสีย่ งเกินไป ก็หลีกเลี่ยงเสีย พวก เรายิ่งมากันมากเทาไหร มันก็ยิ่งเสี่ยงเพิ่มขึน้ เพียงนั้น” “มีอะไรเราจะตองมาคํานึงถึงการเสี่ยง หรือไมเสี่ยงอยูอกี หรือ ในเมื่อเรามีเจตนาที่จะตาม รอยมันมาอยูก อ นแลว สิ่งที่เราควรทําไดโดยไมมีอะไรตองลังเลก็คือ เมื่อพบก็ตามเขาไปยิง และนี่ โชคก็เขาขางเราแลว เรากําลังมีหวังที่จะพบมัน” หญิงสาวสอดขึ้นโดยเร็ว ดวยความไมเดียงสาในเรื่องนี้ สายตาอันแสดงถึงความหนักใจ ของจอมพราน เปลี่ยนไปจับอยูที่หลอน เขาพูดอะไรไมออกสําหรับนองสาวหัวรั้นดื้อดึงเอาแตใจ ตัวของนายจางผูนี้ แตพี่ชายหันไปเอ็ดเบาๆ วา “นอยเฉยเถอะ เรานะไมเขาใจอะไรหรอก และในยามหนาสิ่วหนาขวานเชนนี้ พี่อยากจะ ใหนอยสงบเงียบ คอยปฏิบัตติ ามคําสั่งอยางเดียวเทานัน้ เปนดีที่สุด” หลอนไมตอลอตอเถียง เพราะนั่นเปนการพูดอยางอารมณไมดี และจริงจังผิดปกติไปของ พี่ชายคนใหญที่หลอนรักและนับถือ “วางแผนมาซิ จะเอากันยังไง?” ไชยยันตเตือนมาโดยเร็ว ถูฝามืออันซีดเหีย่ วและเย็นเฉียบ ดวยสายฝนที่กรํามา เขาหากัน โดยแรง [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


312 รพินทรก็ตัดสินใจในวินาทีนั้น “วิธีที่ปลอดภัยที่สุดก็คือ เราจะแบงกันออกเปนสองฝาย ฝายแรกบุกตามเขาไปในดงนั่น อีกฝายหนึ่งซุม ดักอยูที่ละเมาะปากดง คอยยิงเมื่อเวลามันวิ่งเตลิดออกมาทางทุง คงหากินอยูบริเวณ ริมดงนั่นเอง พวกที่คอยดักอยูปากดงจะสะดวกสบาย และปลอดภัยกวาฝายทีจ่ ะบุกเขาไปในดง เพราะหมายถึงการเขาชิดถึงตัวกันทีเดียว และฝายที่จะตามเขาไปในดงก็ไมควรมากกวาสองคน นอกนั้นคอยดักอยูขางนอก” “ก็มีคุณคนหนึง่ ละ ที่จะบุกเขาไป แลวใครอีกคน?” เชษฐาถาม “ผมวาถาไมใชบุญคํา ก็ควรเปนเกิด” หัวหนาคณะเดินทางสั่นศีรษะชาๆ จองตารพินทรนิ่ง “บุญคํายังบาดเจ็บอยู ไมเหมาะหรอกทีจ่ ะบุกตามคุณเขาไป สวนเกิดก็ควรจะเปนอีกคน หนึ่ง ที่คอยดักอยูปากดงเพื่อทําหนาที่คุมกันพวกที่อยูขา งนอก บางทีคณ ุ อาจไมไวใจกระมัง หากผม จะขอตามเขาไปกับคุณดวย” “มันเสี่ยงเกินกวาเหตุ สําหรับนายจางของผมคนใดคนหนึ่ง” “นั่นไมสําคัญ สําคัญอยูที่วาคุณวางใจผมพอหรือไมเทานัน้ ” รพินทรยิ้มกมศีรษะให “ถาเชนนั้นก็ตกลงครับ ผมวางใจคุณชายเสมอ ที่ไมเลือกเอาคุณชายแตแรกก็เพราะเห็น วา คุณชายไมอยูในฐานะทีจ่ ะตองเสี่ยงกับผมถึงเพียงนั้น แตเมื่อเปนความสมัครใจ ผมก็ไมมีอะไร ขัดของ” “แปลวาจะบุกเขาไปเพียงสองคนเทานั้นหรือ?” ไชยยันตทวงมา “ยิ่งมากคนเทาไหรก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเทานั้นครับ อีกอยางหนึ่งมัวพะวงหวงกันเสีย เปลาๆ ทําอะไร หรือตัดสินใจอยางไรไมถนัด ใจจริงผมอยากจะเขาไปเพียงคนเดียวเสียดวยซ้ํา” “แก นอย และทุกคนคอยอยูขางนอกนีแ่ หละดีแลว คอยดักยิงตอนที่มันอาจแตกฝูงวิ่ง เตลิดออกทุง หรือโผลออกมาใหเห็นตามชายดง ฉันกับรพินทรจะยองเขาไปดูมันเอง” เชษฐาหันมาตบไหลเพื่อน ไชยยันตพยักหนาโดยดี สวน ม.ร.ว.หญิงดาริน ก็ไมไดพูด อะไรอีก เพียงแตสง .375 ในมือไปใหแงซาย และแลกเอา .470 ดับเบิ้ลไรเฟลของหลอนกลับคืนมา หักลําออกตรวจดูกระสุนในลํากลองเพื่อความแนใจอีกครั้ง ทั้งหมดตรงไปที่ลาะเมาะทึบชายดง อันมีระยะหางจากปากดง ซึ่งมีทุงหญาและทิวมะขามปอมคั่นอยูประมาณ 150 เมตร แยกยายกันเขา ซุมดักสกัดทิศทางโขลงชางปาที่อาจเตลิดออกมาจากดงทึบ รพินทรสั่งความกับเกิดและบุญคําอีก สองสามคํา ก็พยักหนาชวนเชษฐาเดินรวดเร็วฝาสายฝนอันวกไปทางใตลม มุงเขาสูบริเวณดงทึบอัน เปนปาใหญริมเชิงเขาหมายออมไปสกัดหนา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


313 ทั้งสองลุยธารแคบๆ น้ําตื้นเพียงเขา ขามไปอยางระมัดระวัง ไตขนึ้ ตลิ่งสูงฝงตรงขาม โดยอาศัยลําตนไมลมที่ทอดลงมาเหมือนสะพาน แลวยองไปตามลําหวยที่เบื้องบนปกคลุมหนาทึบ ไปดวยกิ่งไมราวกับอุโมงค เวลาในขณะนัน้ เพิ่งจะบายสองโมงเศษ แตทองฟาอันมืดครึ้มไปดวยฝนอยางหนึ่ง ดงอัน ทึบอีกอยางหนึ่ง ทําใหเยือกเย็นมืดสลัวเหมือนใกลค่ํา ฝนในบริเวณดงขาดเม็ดไปแลว แตเกาะชุม อยูตามกิ่งไมหยดกระทบพื้นกรูกราวตลอดเวลา เสียงจักจั่นลองไนรองแซดระงม บางขณะฝูงคาง บนยอดไมเหนือศีรษะกระโดดอยูโครมคราม เขยาน้ําที่ขงั อยูตามใบไมใหเทกราวลงมา ไอระอุของ พื้นดินอันระเหยวูบวาบขึ้นมาสัมผัสกาย ทําใหเกิดความรูสึกตะครั่นตะครออยางไรพิกล พรานใหญเดินนําไปเบื้องหนาโดยมีเชษฐากระชับ .600 ไนโตรฯ ตามกระชั้นชิดมาเบื้อง หลังอยางเบากริบ ประสาทหูและประสาทตาเปดพรอม ทั้งสองไมไดพูดอะไรกันเลยแมแตคําเดียว นอกจากถาจําเปนก็ตองใชภาษาใบ มุดไปตามลําหวยคดเคี้ยวนัน้ ไมต่ํากวาสิบนาที จึงตัดขึ้นพงหนามและปาขอย สลับไป ดวยยูงยางที่สูงระเหิด แหงนคอตั้งปกคลุมเปนหลังคาทึบดวยเถาวัลยและเฟรน ทุกฝเทาเหยียบยาง ของรพินทรไมมีผิดอะไรกับการเคลื่อนไหวของแมว หรือเสือ มันเงียบที่สุด เชษฐาพยายามเดินตาม ในลักษณะเดียวกัน ฝนเทลงมาฉ่ําพื้นที่มีใบไมแหงหลนอยูทับโถม ทําใหมันเปยกชืน้ ชวยขึ้นไดอกี เปนอยางมาก เพียงแตระวังไมใหเดินระกิ่งไมหรือเหยียบลงไปบนกิ่งไมแหงที่เกะกะอยูเทานั้น พรานใหญหยุดเงี่ยหูสดับฟงเปนระยะ แลวก็เปลี่ยนเสนทางเลาะลัดคดเคี้ยวไปมาชนิดที่ เชษฐาไมอาจที่จะจดจําทิศทางได นอกจากคอยติดหลังไปทุกขณะ ความหนาวเย็นจากการกรําฝนมา ตั้งแตออกถึงทุง บัดนี้หายไปหมดสิ้น กลายมาเปนความรอนอาวทั้งรางกายและภายใน ความรูสึก อยางบอกไมถกู เสียงหยาดน้ําฝนที่คางอยูบ นใบไม หลนกระทบพืน้ แตละหยด เสียงการไหวตัด เสียดสีของกิ่งไมทุกกรอบแกรบ ไมพนไปจากเงีย่ โสตสดับฟงอยางพิเคราะหของจอมพราน จากการเดินกลายมาเปนยองจรดฝเทา ตอมาก็คลานลอดไปในระหวางพงรก ไมผิดอะไร กับสัตวปา และในที่สุด ขณะนี้เชษฐาพบตัวเองนอนพังพาบอยูกับพืน้ ใชศอกและหัวเขาคอยๆ คืบ ตามหลังรพินทร ลอดไปใตตนไมลมกลางดงผากที่สลับไปดวยตนลาน โดยคอยๆ ลากไรเฟล กระดิบตามหลังไปทีละชวง ครั้นแลว รพินทรผูคืบไปเบื้องหนาหยุดนิ่งอยูกับที่ เชษฐาก็คอยๆ เสือกตัวเขามานอน เคียง พรานใหญจองตาเขาแลวเอื้อมมือมาจับแขนไว บีบหนักหนวงเหมือนเตือนใหสดับฟงอะไร สักอยางหนึ่ง หัวหนาคณะเดินทางสะกดกลั้นลมหายใจตะแคงหู ทามกลางเสียงสดับของปาใหญที่ทึบทะมึนไปรอบดาน มีเสียงคลายหูอันกวางใหญ กระพือโบกลม ตอมาเปนเสียงเปาลมหนักหนวงออกจากปลายงวง เสียงกิ่งไมหกั เบาๆ เชษฐาไม อาจกําหนดไดแนนอน���าเสียงเหลานั้นดังมาจากทิศทางไหน แตรูแนวา มันใกลๆ นี่เอง มันปรากฏ ขึ้นแลวก็เงียบหายไป ราวกับจะเกิดขึ้นจากอุปาทาน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


314 พรานใหญคืบตอไปอยางแชมชา เชษฐาก็กระดิบตาม หัวใจเริ่มเตนแรง อีกสักอึดใจใหญ ตอมา เมื่อเขามาอยูในดงเถาวัลยกลางปาลานที่ขึ้นเบียดเสียดหนาแนน เสียงที่ไดยินอยางแผวเบา เหลานั้นก็เริ่มสดับไดถนัดยิง่ ขึ้น ประเดีย๋ วดังจากเบื้องหนา ประเดีย๋ วดังจากเบื้องหลัง บางทีก็ ดานซายแลวก็ขวา อโห! เชษฐาเพิ่งจะตระหนักแนรูตัวชัดเดี๋ยวนี้เองวา ทั้งเขาและรพินทรตกเขามา กลางโขลงของมันเสียแลวอยางเงียบเชียบที่สุด ชางปาโขลงนั้นกระจายกันออกหากินภายในเนื้อที่ประมาณ 5 ไร แวดลอมรอบกายเขา กับพรานใหญในขณะนี้ โดยมีสุมทุมพุมพฤกษอันหนาแนน เปนเครื่องปดอําพรางตัวอยูทําใหไม สามารถจะคนหาไดถนัด นอกจากอาศัยฟงโดยเสียง ปญหาใหญสําหรับเชษฐาที่เกิดขึ้นอยางปจจุบันทันดวนก็คือ ทามกลางโขลงของมันอันมี อยูจํานวนไมต่ํากวา 20 ตัว และในสถานที่รกชัฏ ไมสามารถจะมองเห็นตัวไดอยางถนัดนี้ ทั้งเขา และรพินทรจะคนหาเปาหมายสําคัญ คือไอแหวงจาโขลงไดอยางไร และในบัดนี้มาอยูกลางโขลงของพวกมัน! หากเสียงปนจากเขาหรือรพินทรลั่นขึ้นแมเพียงนัดเดียว หรือมิฉะนั้นก็เพียงแตลมโชยได สาบสงไปใหพวกมันรูวามีมนุษยเขามาหมอบอยูทามกลางพวกมัน...อะไรจะเกิดขึน้ บาง อาจโดยไม ตั้งใจเลยก็ได ในกรณีที่ถาพวกมันเกิดแตกตื่นปนปวนขึน้ แลวก็วิ่งเหยียบเขากับรพินทรแหลกลาญ ไป อดีตนายพันโทหัวหนาคณะเดินทาง เย็นเยียบไปตลอดไขสันหลังเมือ่ คิดเชนนั้น แต ความกลาและสติสัมปชัญญะอันมั่นคง ทําใหเขาระงับทุกสิ่งทุกอยางเปนปกติ นอกจากหัวใจเทานั้น ที่ระทึกอยูโครมคราม ยังอุนใจที่รพินทรอยูเคียงขางขณะนี้ อยางนอยที่สดุ จอมพรานก็ชํานาญและเคยชินตอเหตุการณเชนนี้มาดีเยี่ยมแลว และคง สามารถที่จะแกไขได มิฉะนั้นก็คงไมหาญที่จะนําเขาเขาใจกลางโขลงชางอยางเชนเดี๋ยวนี้ สังเกตดู สีหนาก็เห็นเรียบๆ เปนปกติเหมือนสีหนาของคนแอบซุมเขามาในดงนกเปดน้ํา หรือดงกระตาย ฉะนั้น เมื่อสายตาของเขาเปนคําถาม รพินทรก็จอริมฝปากชิดหู กระซิบ “พยายามมองดูใหดีครับ เห็นตัวก็ซัดเลย ตัวไหนก็ไดทั้งนั้น ไมจําเปนตองเลือกวาไอ แหวงหรือไม พวกมันจะแตกตื่นหนีออกไปทางชายดงทีพ่ วกเราทางโนนดักอยูเอง” เชษฐาปลดเซฟไรเฟล คอยๆ ยันตัวขึน้ คุกเขาพรอมกับรพินทร ตางพยายามสอดสาย สายตา คนหาไปตามพงทึบรอบดานที่ไดยินเสียงอยูทวั่ ไป รพินทรเห็นใบหูใหญโตโบกอยูไปมา ในระหวางใบลานทางซายมือหางออกไปราว 30 เมตร และเชษฐาก็เห็นขาหลังของตัวหนึ่งที่บังซุม ยืนโยกสีอยูกบั ลําตนตะเคียนใหญ โดยมีพงเถาวัลยทึบบังสวนอื่นๆ อยู [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


315 ทั้งสองประทับปนขึ้นพรอมๆ กัน พยายามคํานวณคนหาเปาหมายอันแนนอน ทามกลาง สิ่งอําพรางตาที่เปนอุปสรรคอยู ครั้นแลวทันทีนนั้ เองกอนที่ทั้งเชษฐาและรพินทรจะลั่นไก เสียง แผดแปรแปรนราวกับฟารอง ก็ดังสะทานกองขึ้นในความเงียบ พรอมกับปาเบื้องหลังหักสนั่นโผง ผางเปนทางใกลเขามา ประหนึ่งพายุพดั รพินทรกระโจนขึ้นยืนทั้งตัว พรวดเขาหาโคนไมใหญตนหนึ่ง ในขณะที่เชษฐาก็เผนเขา หาโขดหิน เหวี่ยงปากกระบอกปนกลับมา ภูเขาสีดําสองลูก ตะลุยซุมไมหักยับเปนทางตรงดิ่งเขามา ตัวแรกปรี่เขาไปที่รพินทร หาง เพียงไมถึงสิบกาว งาโผลพนปากกุดสั้นอยูเพียงศอกเดียว แตสูงทะมึนมหึมาแหงนคอตั้ง มวนงูชูขึ้น เทาอันใหญโตทั้งสี่ย่ําแผนดินสะเทือน สวนตัวที่สอง วิ่งตามติดมาเบื้องหลังหางกันเพียงเล็กนอย เสียงรองอยางเกรี้ยวกราดดุรา ย ไมผิดอะไรกับพญามัจจุราช ตูมแรกกึกกองกลบเสียงรองของมัน คือ .375 ในมือของรพินทร ขณะที่เขาลั่นไก เปา หมายเคลื่อนเขามาในระยะไมเกินหาวา มือขนาดนั้นไมสรางปญหาอะไรขึ้นเลย กระสุนน้ําหนัก 300 เกรน หัวแข็งเจาะเหนือโคนงวงขึ้นไปเล็กนอย รางอันใหญโตมโหฬารทรุดจ้ําเบาไปในพริบตา ราวกับเปาดวยมนตสะกดวิเศษ แลวก็ครืนถลมลงทับตนลานเล็กๆ หักราพณาสูร ตูมที่สอง ซึ่งลั่นประสานขึ้นในเวลาติดตอกัน เปนเสียง .600 ไนโตรเอกซเปรสของ เชษฐาหัวกระสุนขนาดหนัก และแรงปะทะอันใหญยงิ่ ที่สุดในบรรดาไรเฟลลาสัตวใหญทั้งหลาย สวาปามเขาใหที่สีขางของเจาตัวที่สอง เจาหัวโตงากุดเซถลํา ปดเปสงเสียงรองโอกลั่นปา แลวก็ ปราดเขาใสคนยิงดวยพลังชวงสุดทายของมัน รพินทรวาดไรเฟลในมือตามกดเขาใหอีกตูม เหนือ กกหูขนึ้ ไปสองชวงฝามือ ทะลุศีรษะอันใหญโตสวนบน...พลาดจากตําแหนงทีต่ ั้งของมันสมองไป องคุลีเดียว ทําใหไมสามารถที่จะหยุดมันลงไดอยางกะทันหันเหมือนตัวแรก และเจตนาของมันที่ พุงเขาใสเชษฐาก็ไมเปลี่ยน ราชสกุลหนุมวิ่งหนีออมโขดหิน สองปากกระบอกปนเขาใส หางจาก ศีรษะมันเพียงวาเดียว และก็ปลอยกระสุนลํากลองขวาออกไปในวินาทีดับจิตนัน้ มันทะลวงเขาไป ในขมับขวา ตีควานกระดูกใหกระเด็นออกมาจากบาดแผล ทางออกชิ้นขนาดฝามือ ไมทันจะสิน้ เสียงระเบิด ไอยักษใหญตวั ที่สองก็ลมตะแคงเหมือนถูกมืออันทรงอํานาจผลัก จากนั้น เชษฐาก็รูสึกเหมือนตัวเองตกอยูในหวงฝนราย ปารอบดานประหนึ่งวาจะเกิดกลี ยุคแผนดินถลมลง เสียงแผดรองประสานกันกึกกอง เสียงไมไรรอบดานหักวินาศ เสียงฝเทาที่ย่ํา สนั่นสับสน ดังครึกโครมอยูรอบกาย ตัวใหญมหึมาสีดาํ เคลื่อนไหวโกลาหลอลหมานอยูทามกลาง พงทึบ ปนปวนไปหมดระหวางที่เขาหักลํากลองบรรจุกระสุนชุดใหม และวิ่งเขาหลบในที่กําบัง เทาที่จะหาไดนั้น เสียงปนจากรพินทรลนั่ สนั่นขึ้นอีกสองนัด เจาสีดออีกตัวหนึ่งพรวดวิ่งผานหนา ไปในระยะกระชั้นชิด ลมฮวบลงอีก เถาวัลยที่รางของมันลมทับขาดยับแหลกลาญ เชษฐาบรรจุกระสุนเสร็จก็สาดตามหลังอีกสามสี่ตัวที่เห็นวิ่งเหยาๆ ปาราบไปทางพง เบื้องหนา ตัวรั้งทายที่สุดทรุดหมอบอยูก ับที่แผดเสียงรองลั่นอยางเจ็บปวด พยายามจะตะกายลุกขึ้น [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


316 ยักแยยกั ยัน สวนอีกตัวหนึง่ ลากขาหลังซายเปนทางลูเขาไปในปาผาก เจาตัวทีก่ ําลังยักแยยักยันอยู นั้นก็ลมตึงลงอีก ดวยกระสุน .375 ของรพินทร ที่ซ้ํามาอยางดุดนั เฉียบขาด รอยพวงจากสีขา ง ดานหลังทะลุออกซอกขาหนาซาย ทั้งสองหลบหลีกไปพลาง และกระหน่ํายิงพลาง อยางรวดเร็วหูดับตับไหม...ตามแตจะ จับเปาไดตวั ไหนเทาที่เห็น สี่ตัวกองอยูก ับที่ แตอีกหลายตัวเลือดสาดโชกไป เสียงรองอยางตื่น ตระหนก และเสียงปาแตกขยายวงกวางออกไปเปนลําดับ จนกระทั่งอึดใจใหญตอมา ชางโขลงนั้นก็ เผนพนบริเวณนั้นกระจัดกระจายกันออกไปคนละทิศละทาง ปาถลมหักลูเปนทางจนมองโปรงโลง ตาไปหมด รพินทรหันมาสํารวจหาเชษฐา ก็พบหัวหนาคณะเดินทางโผลออกมาจากโขดหินใหญ วิ่ง ตรงเขามาที่เขาดวยไรเฟลในมือที่รอนผาว สีหนาและแววตาอยูในอารมณดุเดือด แตมือทั้งสอง สะทานสั่นเล็กนอย รองเร็วปรื๋อ “เห็นไอจาฝูงตัวการบางหรือเปลา?” “ไมเห็นเลยครับ มันอลหมานนัวเนียกันไปหมด คุณชายเรียบรอยดีหรือ?” “เรียบรอย นี่มนั เผนกันไปหมดแลวหรือ” “ครับ เจ็บไปหลายตัวทีเดียว ผมวาเราคอยหลบอยูทนี่ ี่กอ น อยาเพิ่งเคลื่อนยายไปไหนเลย คอยฟงเสียงปนจากพวกเราที่ดักอยูปากดงโนน” รพินทรพูดโดยเร็ว ในขณะที่กระชากลูกเลื่อนสลัดปลอกกระสุนที่คาอยูในลํากลองทิ้ง แลวบรรจุเพิ่มลงไปใหมใหเต็มอัตรา กระแทกลูกเลื่อนเขาที่ สงกระสุนขึ้นประจํารังเพลิงพรอม เหลียวซายแลขวาอยางวองไว พลางเผนเขาไปที่โคนตนไมใหญขนาดสองคนโอบ เชษฐาก็กระโดด ตาม ทั้งสองยืนหันหลังใหกนั กวาดสายตาคนหาอยางระแวงไปรอบดาน เสียงปาแตกครืนโครม เสียงรองดวยความตื่นตระหนก ยังดังสะเทือนอยูเชนนั้น... เพียงแตคอยๆ หางออกไป... ทางดานชายดง ทุกคนที่ซุมรอคอยอยูดว ยความกระวนกระวาย ถูกปลุกใหตื่นขึน้ ดวย เสียงระเบิดลัน่ ของไรเฟลนัดแรก เสียงชางรองดังขึ้นพรอมกัน แลวตอจากนั้นเสียงปนก็กองขึ้นถีย่ บิ บอกความหมายใหรไู ดชัดวา รพินทรและเชษฐาปะทะเขาแลวกับโขลงของไอแหวง สรรพสําเนียง ของความโกลาหลอลหมาน ในบริเวณชายดงไดยินและสังเกตเห็นไดอยางถนัด “รพินทรกับเชษฐา ฟาดกับมันเขาใหแลว!” ไชยยันตรองลั่นออกมา กระชับปนในมือพรอม และไมทนั จะขาดเสียงของเขา บริเวณพง ริมสุดอันชิดกับลําธารที่ขวางกั้นอยู ก็ปรากฏกอนดําๆ เคลื่อนที่หลายกอนหักปาแหลกยับออกมา ไดยนิ เสียงกิ่งไมหักโผงผางอยางชัดเจน “ระวังนาย พวกมันโผลออกมาโนนแลว!” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


317 เสียงบุญคําตะโกนเตือนอยางลิงโลด ดารินและไชยยันตก็ตวัดปนขึ้นประทับไหลพรอมกัน นิว้ แตะรออยูที่ไก สวนหนึ่งของ โขลงชางเกเรที่เตลิดมาทางดานใต วิ่งตะลุยขามลําธารปนขึ้นมายังอีกฝงหนึ่ง อันเปนฝงติดตอกับทุง หญาเปนจํานวนไมต่ํากวาสี่หาตัว วิ่งตามกันมาเปนพรวน...บายหนามายังละเมาะที่มนุษยคแู คนของ มันซุมดักอยู โดยหาไดเฉลียวใจคิดไม พอมันไลตลิ่งขึ้นมาใหเห็นไดถนัดเต็มตัว ไรเฟลตางขนาด กันทั้งสี่กระบอก ก็ระเบิดขึน้ แทบจะเปนเสียงเดียวกัน ดังอื้ออึงไปหมดทั้งทองทุง ไชยยันต ดาริน บุญคํา และแงซาย ระดมปลอยกระสุนออกไปถี่ยิบ ยกเวนแตเกิดกับลูกหาบอีกสองคน ซึ่งสงบนิ่ง คอยดูอยูเฉยๆ เพราะมีแตปน ลูกซองซึ่งในระยะขนาดนี้ การยิงชางมันไมทําใหเกิดประโยชนอะไร ขึ้นมาเลยนอกจากเปลืองกระสุนเปลา ตัวใหญที่วิ่งนําหนามาทรุดคูเ ขาลงไปดวยอํานาจกระสุน .458 แอฟริกนั แม็กนั่มของไชย ยันต ตัวที่สองและที่สามก็รอ งแหลมชูงวงแตกกระเจิงกันไปคนละทางดวยกระสุน .30-06 และ .375 ของบุญคํากับแงซาย แตแลวก็ลมตะแคงไปดวยไรเฟล .470 ของดาริน ซึ่งตัดเขาซอกขาหนาและ กานคอ เจางางามตัวที่เพิ่งจะโผลขึ้นมาจากฝงธาร รูตัววามฤตยูรอคอยอยูในทิศทางเบื้องหนาก็เบน หัวกลับ แตมนั ชาไปเสียแลว ศูนยกลองขยายสี่เทาของ .458 ของไชยยันตสองจับตะโพกหลังของ มัน แลวก็ลั่นราวกับฟาผามาอยางประกาศิต เสียงรองของมันกังวานกองไปไกล ทรุดฮวบลงไป แลวพยายามจะกระเสือกกระสนขึ้นมายืนอีก แตแลวก็ลมกลิ้งอยูริมฝงนั่นเองดวยลูกปนของบุญคํา แงซายและดารินที่สาดตามหลังมา ชนิดไมรูวาใครเปนใคร นอกนั้นอีกสองตัว วิ่งกลับลงไปในรองลําธารไดแลวตะกายขึ้นฝง เดินตะลุยพงหักลูเปน ชอง เห็นยอดไมและซุมเถาวัลยไหวยวบยาบ โอนเอนไปมาอยางนากลัว มันรอดไปไดก็จริง แตอม เอาหัวกระสุนขนาดเล็กของบุญคํา และแงซายไปตัวละหลายนัด แถวบริเวณทองและขาหลัง อาจไป ลมตายในระหวางทาง หรือมิฉะนั้นก็ทนทรมานไปจนกวาจะตายอยางชาๆ ดารินเปนคนลัน่ กระสุนนัดสุดทาย หลอนไมยอมละโอกาสแมนจะเห็นเปาหมายเพียงไม ถนัดนัก เจาสีดอตัวเขื่องทีต่ ะกายวกกลับขึ้นฝงเดิมได กําลังจะนํารางของมันลับเขาไปในดงทึบ หลอนปลอยกระสุนตามออกไปในระยะทีห่ างถึงเกือบสองรอยเมตร จะถูกหรือเปลาไมทราบได แต กิ่งไมทอนขนาดหนาแขง แลเห็นขาดสะบัน้ ลมฟาดทับลงมา ราวกับถูกจามดวยขวานยักษ และเจา ชางตัวนั้นก็เตลิดปาราบลับตาหายไป หญิงสาวรองอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง สะบัดแขนอยางเจ็บ ใจ “บาจริง! ไอแฝดนี่ระยะไกลใชไมไดเลย เสียดายเหลือเกิน มันควรจะกองอยูอีกสักตัว หนึ่ง!!” หลอนรองลั่น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


318 กลิ่นดินปนอันฉุนตลบจางลงแลว เสียงชางปาก็เงียบหายไป นอกจากซากของมันที่นอน เปนภาเขาเลากาอยูบริเวณชายทุงอีกสี่ตัว ทั้งหมดออกจากที่กําบังเดินตรงเขาไปที่ริมธารอันกั้น ระหวางทุงกับปากดงโดยเร็ว บุญคํากับเกิดปองปากกูเรียกเขาไปในดง แตเงียบกริบ ไมมีเสียงตอบ ของพรานใหญหรือเชษฐาที่หายเขาไป ไชยยันตกับดารินหันมามองตากัน “เอะ! ทําไมเงียบ พี่ใหญกับตาพรานนั่นปานนี้เปนยังไงบางแลวก็ไมรู” หลอนครางออกมาแผวเบา หนาชักถอดสี กระสับกระสาย บุญคําและเกิดก็ยังคงกูอยู เชนนั้น “คงไมเปนอะไรหรอกนา อาจกําลังเดินออกมาก็ได” ไชยยันตปลอบใจ จองขามลําธารไปยังดงทึบ “แลวทําไมถึงไมไดยนิ เสียงตอบเลย” “คงอยูไกลเกินระยะกู พวกเราอยูใตลม” อีกพักใหญ ทามกลางความกระสับกระสายของดารินและไชยยันต ที่ตา งยืนรอคอยอยูก็มี เสียงกูตอบออกมา ทั้งสองถอนใจออกมาโลงอกและยิ้มออกมาได หลังจากนั้นรางของรพินทรกับ เชษฐาก็โผลออกมาจากปากหวยฝงตรงขามตอนหนึ่ง ลุยขามลําธารตรงเขามาสมทบ “เปนยังไง อยูใ นดงโนน ไดยินเสียงปนทางนี้ยังกะสนามรบ อยูกี่ตัว?” เชษฐาตะโกนออกมา กอนทีจ่ ะเขามาถึง “สี่ตัว! โผลออกมาทางดานนี้หก รอดไปไดสอง ทางดานแกกับรพินทรละ รอยคอยอยู ขางนอก ก็ไดยินหูดับตับไหมไปเหมือนกัน ใจไมดเี ลย ฟงเสียงปนเสียงชาง แลวก็บนบานศาลกลาว ไปพลาง เหมือนยกภูเขาออกไปจากอกที่เห็นแกกับรพินทรโผลออกมา ดานแกเปนยังไงบางละ?” เชษฐาหัวเราะ หันไปมองดูพรานใหญดว ยประกายตาแจมใส “ก็ตื่นเตนหวาดเสียวนิดหนอย ยิงกันในระยะสีห่ าวาเทานั้นเอง แลวก็วิ่งกันจาละหวั่น หลบบาทาของมัน ดีวาเขาไปกันเพียงสองคนเทานั้นนะ ถามากกวานี้ อยางนอยพวกเราไมคนใดคน หนึ่ง ก็คงจะแบนกันไปบางแลว ยอดชายนายพรานของเราเลนพาคลานเขาไปกลางโขลงของมันเลย กลัวใจเสียจริงพับผาซิ อีตอนที่มันปวน ก็นึกวาคงไมมีโอกาสไดกลับออกมาพบแกหรือนอยอีกแลว ถาไมคิดวาการตามลาไอแหวงเปนหนาที่จาํ เปนละก็ การประจันหนากับโขลงของมันเมื่อตะกี้ ทํา ใหหายอยากทีจ่ ะลาชางไปอีกนาน เต็มอิ่ม...หายฟตกันทีเดียวแหละ เจาประคุณเอย” กลาวจบ หัวหนาคณะเดินทางก็หัวเราะลั่นออกมาอีก โคลงศีรษะชาๆ กลาวตอมา “ท���งดานแกคงสบายซินะ ฉันกับรพินทรตอ นออกมาใหยิงเหมือนไรราวงั้นแหละ” “ทางนี้ไมมีอะไรตื่นเตนนักหรอกคะ มีแตพวกเราพยายามจะลมมันใหไดมากที่สดุ เทา นั้น รูสึกมันเตลิดออกมาเพียงบางสวนเทานั้น เพราะโผลออกมาเพียงไมกี่ตัว ทางพี่ใหญอยูก ี่ตัว คะ?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


319 นองสาวถามมา “ไอที่นอนอยูก ับที่สี่ตัวเหมือนกัน ทีเ่ ลือดสาดไปอีกหลายตัว เจาตัวการโผลออกมา ทางดานนีห้ รือเปลา?” “ไอแหวงไมไดโผลออกมาทางดานนี้เลยครับ นาย” บุญคําตอบแทนมาโดยเร็ว “มีชางงาอยูตัวเดียวเทานัน้ งาไมใหญนกั นายทหารไชยยันตยิงคว่ํากอนที่จะยอนหนีลง ธาร กองอยูโนนแนะครับ” รพินทรนําทุกคนตรงเขาไปสํารวจซากชางทั้งสี่ ที่ฝายของไชยยันตยงิ กิงอยูในระยะที่ไม หางจากกันออกไปเทาใดนัก แตละตัวดูดเอากระสุนไรเฟลขนาดตางๆ เขาไวตวั ละหลายแผล บาดแผลของกระสุนขนาด .458 ของไชยยันตมองเห็นไดถนัดกวารอยกระสุนชนิดอื่น เพราะ ทางเขาเกือบจะเทาลูกมะนาว รองลงมาก็คือ .470 ของดาริน สวน .375 และ .30-06 ของแงซายกับ บุญคําแทบจะสังเกตไมเห็นเอาเลย ถาไมใชเพราะรอยเลือดที่ไหลซึมออกมา สีหนาของคณะนาย จางทั้งสามแชมชื่นขึ้น ตางมาหยุดยืนสนใจอยูที่ซากชางงาตัวนั้นเปนพิเศษ “จะเอายังไงตอไปครับ ไอแหวงกับโขลงสวนใหญของมันหนีรอดไปได” พรานใหญถามขึ้นเบาๆ อยางขอความเห็น “ชางมันเถอะ ปลอยมันไปกอน สําหรับวันนี้เราพอใจแลวที่ทําลายโขลงมันไดถึงแปดตัว เจ็บไปอีกหลายตัวโดยไมเหนื่อยเปลา วันนี้เอาแคนแี้ หละ คอยหารือวางแผนตามลางมันทีหลัง หรือ คุณเห็นอยางไร?” “ก็ดีเหมือนกันครับ ถึงอยางไรวันนีเ้ ราก็หมดโอกาสทีจ่ ะตามมันทันเสียแลว ใหโอกาส มันสักอาทิตย พอใหมันหายตื่น เชื่อวาระหวางนี้เราคงจะนอนตาหลับกันไดบาง มันคงไมกลาเขา ไปรบกวนใกลแคมปอีก” “วาแตงานีเ่ ถอะ เราจะเอาไดยังไง?” ไชยยันตชี้ไปที่งาของเจาตัวนั้น จริงอยูขนาดของมันไมใหญโตอะไรนัก แตเปนงาคูที่มี สวนสัดงามไมนอย ไมมีรอยบิ่นหรือหักเลย ปลายเรียวแหลมราวกับกลึงไว “ถาจะรอใหซากผุเปอยไปหมด ก็เปนเวลาแรมเดือน” รพินทรบอกอยางตรึกตรอง “เอายังงี้เถอะครับ กลับไปถึงแคมปแลวผมจะใหเด็กของผมกับลูกหาบ เอาเครื่องมือมา เซาะและเลื่อยตัดเอาไป เทาที่จะตัดได โคนของมันฝงอยูในกะโหลกอยางมากก็ไมถึงศอก ผมจะสั่ง ใหพยายามเซาะใหลกึ ที่สุดเทาที่จะสามารถ” ทั้งหมดพักสงบสติอารมณกนั อีกครูใหญ ก็เริ่มออกเดินทางบายหนากลับที่พักโดยยอน ทางเดิม ขณะนั้นฝนขาดเม็ดสนิทลงแลว ผานมาถึงซากเสือดาวที่รพินทรยิงไว หยุดพักอีกครูเพื่อให เกิดกับลูกหาบชวยกันถลกเอาเฉพาะหนัง แลวก็กลับมาถึงที่พักกอนเวลาพลบค่ําเล็กนอย [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


320 เหตุการณที่ประจันกับโขลงไอแหวง ถูกถายทอดใหพวกที่อยูประจําปางพัก และรอรับ ฟงขาวอยูไ ดทราบโดยละเอียดจากพรานของรพินทร และลูกหาบอีกสามคนที่ติดตามไปดวย ทุกคนรับทราบดวยความพอใจ แมจะยังไมไดตัวไอแหวง อันเปนเจาโขลงตัวการก็ตาม “เราจะยายแคมป เดินทางคืบหนาตอไปหรือยังครับ?” รพินทรถามขึ้น ในระหวางเวลารับประทานอาหารค่ําวันนั้น “เรามาถึงโปงกระทิงกันหลายวันแลว แตยังไมมีโอกาสยิงกระทิงกันเลย นอกจากเมื่อ วานที่เดินแกะรอยกันเหนื่อยเปลา” ไชยยันตเปรย ม.ร.ว.เชษฐาก็พยักหนาเมื่อสบตาพรานใหญ “ใหไดกระทิงกอนสักตัวหนึง่ ก็ยังดี รพินทรอยาใหเสียความตั้งใจ” “ถาเชนนั้น พรุงนี้ผมก็จะออกสํารวจอีกครัง้ แลวเตรียมขัดหางไวให มะรืนก็คงจะไดนั่ง คงไมผิดหวังหรอกครับ ผมจะขัดไวสามหาง อยางนอยทีส่ ุดมันก็คงจะเขาหางใดหางหนึ่ง” “ดี! ฉันไมไหวที่จะทนเดินแกะรอยอีกแลว ถาขืนเดินแกะรอยกันอีก ฉันก็ขออยูเฝา แคมป ไมไปดวยแลว” ม.ร.ว.หญิงดาริน ยอมแพ ค่ําวันนี้พอจะสังเกตเห็นไดชัด วาหลอนอิดโรยไมใชนอย เพราะบุกปาหนักติดๆ กันถึงสองวัน “ยกธงขาวแลวเหรอ คนเกง?” ไชยยันตหนั ไปกระเซา หลอนคอนพูดหวนๆ “ไมใชงั้นหรอก ถาจําเปนก็ไหว แตถาเพื่อการบันเทิงหยอนใจละก็ขอพักชั่วคราว ฉันไม พลอยนึกสนุกดวยแลวที่เดินแบกปนบุกปาบุกหนาม โดยไมจําเปนตั้ง 6-7 ชั่วโมง” “แตนั่งหางก็ตอ งเดินไปเหมือนกัน แลวยังตองนั่งแกรว ทรมานหลังขดหลังแข็งตลอดทั้ง คืน พอๆ กับการเดินนั่นแหละ” พรานใหญพดู ขึ้นลอยๆ หลอนปลอยสายตาขุนๆ ไปจับอยูที่เขา “ขอใหมันใหมและแปลกออกไปเทานัน้ ฉันก็พรอมที่จะทดลองเสมอ ฉันไมเคยนั่งหาง ตลอดคืนเลย คุณจะชวยใหไดลองหนอยไหมละ เดินฉันก็เดินกับคุณมาแลว มันก็ไอแคนนั้ แหละ ทําไมฉันถึงจะนั่งหางไมได” “ตกลงครับ พรุงนี้ระหวางผมออกสํารวจและเตรียมขัดหาง คุณหญิง คุณชาย และคุณ ไชยยันตมีเวลาไดพักผอนหนึ่งวัน” “แลวเรื่องไอแหวง?” เชษฐาเอยอยางไมวายกังวล “เราจะเริ่มตนออกตามมันอีกครั้งครับ ภายหลังเมื่อออกจาก ‘หวยยายทอง’ แลว ซึ่งคงอยู ในราวสักอีกอาทิตยพอดีตามที่คุณชายกะไว” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


321 คืนนี้คณะนายจางทั้งสามของเขาเตรียมเขานอนแตหัวค่ํา เพราะออนเพลียเหน็ดเหนื่อย ติดตอกันมาถึงสองวัน กอนจะออกมาจากเต็นท พรานใหญก็บอกวา “คืนนี้ ผมขออนุญาตใหเด็กๆ ของผมออกนั่งหาง นั่งซุม ในบริเวณรอบแคมปใกลๆ นี่ ดักยิงเสือ ถาไดยินเสียงปนก็ไมจําเปนตองตกใจคิดเปนอื่นหรอกนะครับ ขอใหนอนหลับตาม สบาย” เชษฐาพยักหนา “ดีเหมือนกัน เสือมันกวนมาสองคืนติดๆ กันแลว คืนนีล้ องดักมันดูบา ง ถาไมเพลียผมก็ อยากจะไปลองนั่งดูเหมือนกัน คืนนี้คงหลับเปนตายทีเดียว” พอพูดถึงดักยิงเสือในบริเวณใกลแคมป ไชยยันตผูคึกคักอยูตลอดเวลาในเรื่องยิงสัตวก็ตา ลุกขึ้นมาอีก แตแลวก็ฝนทนตอความเหน็ดเหนื่อยออนเพลียไมไหว ยอมขอราขอเขานอน ดาริน ฟง เฉยๆ ไมแสดงความเห็นอะไร และสําหรับคืนนี้ดูเหมือนจะเปนคืนแรกทีภ่ ายหลังเวลาอาหารแลว หลอนไมไดเหยียบยางออกมานอกกระโจมพักอีกเลย ผิดไปกวาทุกๆ คืนที่แลวมา เชารุงขึ้น คณะนายจางตื่นขึน้ ดวยความสดชื่น กระปรีก้ ระเปา ก็ไดรบั รายงานจากพราน ใหญวา ตีสองของคืนที่ผานมา เกิดนั่งหางเหนือหนองน้าํ ใกลๆ ยิงไดกวางหนุมตัวหนึ่ง สวนเสือที่ คอยจองกวนควาย และเลียบเคียงอยูใกลแคมปหลายคืน สําหรับเมื่อคืนที่แลวเงียบหายไปหมด เหมือนจะรูวามีคนคอยดักยิงมันอยู เหตุการณผานไปอยางปกติไมเกิดอะไรขึ้น “ไดกวางตัวหนึ่งหรือเมื่อคืน?” ไชยยันตรองออกมาอยางประหลาดใจ พลางหัวเราะหันไปทางเชษฐาและดาริน “หลับเปนตายเลยไมไดยินเสียงปนสักเปง สองคนนี่รูตัวหรือเปลา?” พี่นองราชสกุลทั้งสองสั่นหนา “หลับไมรูเรื่องเหมือนกัน ไดกวางก็ดจี ะไดกินเนื้อสดกันบาง สองสามวันมาแลวไมมีเนื้อ สดกินกันเลย นอกจากเนื้อแหงมายก็เนื้อรมควัน มันไมคอยจะมีรสชาติเ���าเสียเลย” เชษฐาวา “วันนี้ไมมีโปรแกรมใหพวกเราไปไหนไมใชหรือ?” ดารินหันไปถามรพินทร “ถาจะนั่งหางสําหรับวันนี้ ก็ควรพักตามที่บอกไวแลวเมื่อคืน เดี๋ยวผมจะออกไปจัดการ ขัดหางไวให” หลอนพยักหนาหันไปทางเพื่อนกับพี่ชาย ถามเสียงใสยิม้ ๆ “เบื่ออาหารสําเร็จรูปแลวก็เนือ้ ปงเนื้อยาง หรือแกงปากันบางแลวหรือยังคะพี่ใหญ?” “ถึงจะเบื่อ ก็ไมรูจะทํายังไงนี่นอย” “วันนีว้ าง นอยจะลงมือเปนแมครับใหเองเอาไหม” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


322 ไชยยันตลืมตาโพลง แลวหัวเราะกากออกมา “ฮา! เธอนะหรือจะเปนแมครัว?” “หรือวาไมตองการ?” “ตองการซิ วาแตเธอจะทําอะไรใหเรากินใหมนั พิสดารไปกวาเทาทีเ่ ราจะหากินไดเชน ทุกวันนี”้ “แกงเผ็ดมัสมัน่ เขียวหวาน หรือแกงกะหรี่ อยางใดอยางหนึ่ง สําหรับเนื้อสดที่เราไดมา เขาทีไหม? หรือจะกินเนื้ออบซีอิ๊วกับเครื่องเทศตมยํา อะไรก็ไดทั้งนัน้ แหละ” รพินทรผูกําลังตรวจปนและเครื่องหลังอยู กอนที่จะออกจากแคมปกช็ ะงักไปเหมือนกัน หันมาจองดูหญิงสาว ม.ร.ว.เชษฐากับไชยยันตพากันหัวเราะลั่น “พูดใหน้ําลายหกไปไดนี่นอย ทํายังกะวาเธอยกครัวในกรุงเทพของเธอมาดวยงั้นแหละ” ไชยยันตพูดพลางหัวเราะพลางอยางไมศรัทธา “โงไปไดไชยยันตนี่ ฉันมีเครื่องแกงสําเร็จรูปมาแทบจะครบหมดทุกอยาง แลวทําไมฉัน ถึงจะทําไมได” สามชายเพิ่งจะนึกขึ้นมาได “เออ จริงสินะ” เพื่อนชายตาเปนกระกาย กลืนน้ําลายครางออกมาอยางกระหาย “แหม! นอยนี่รอบคอบเหลือเกิน ไอฉันกับเชษฐาก็ลืมไปเสียอยางสนิท ถึงเรื่อง เครื่องแกงสําเร็จรูป” “แตนอยจะไปหากะทิมาจากไหนละ?” พี่ชายขัดคอมายิ้มๆ หลอนหัวเราะเสียงใสอยูเชนเดิม “โธ! ไมเห็นจะยากอะไรเลยนี่คะพี่ใหญ ก็นอยมีน้ํามันเนยมาดวย ใชแทนกะทิไดอยางดี สําหรับแกงอะไรก็ตามที่ตําราเดิมจะตองเขากะทิ ปญหามีอยูเพียงวา เราจะไปหาผักสด สวนประกอบมาจากที่ไหนเทานั้น” พรานใหญผิวปากยาวออกมาเบาๆ แลวก็บอกมาวา “ตะไคร ใบมะกรูด มะนาว มะเขือพวง พริกขี้หนู คุณหญิงจะตองการสักกี่กระบุงก็ได ครับ ถาจะขาดหายากอยูสักหนอย ก็เห็นจะเปนใบโหระพาเทานัน้ ตองการเมื่อไหรก็ใชคนของผม ไปหามาให วาแตวา...” เขาเวนระยะไปอึดใจ ริมฝปากปรากฏรอยยิ้มนอยๆ อยางพิศวง “คุณหญิง ทําครัวปรุงอาหารแบบไทยๆ เราเปนเหมือนกันหรือครับนี่?” หลอนหยุดยิ้มทันที “หนอยแนะ! ดูถูกอีกแลว เห็นฉันเปนอะไรไปหรือ ถึงจะทํากับขาวทําครับไมเปน ถึงแม คุณจะมองเห็นฉันลักเพศ ชอบทําอะไรเหมือนๆ กับผูชาย ก็อยานึกวาฉันจะขาดตกบกพรองใน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


323 หนาที่สําคัญประจําเพศของฉันเสีย จะไปขัดหางก็ไปเถอะแลวกลับมาใหทันอาหารค่ํา แลวคุณจะ รูจัก ดาริน วราฤทธิ์ ในอีกลักษณะหนึ่งผิดจากที่คุณเคยรูจ ักมาแลว” “ครับ ผมจะพยายามรีบกลับมาใหเร็วที่สุดทีเดียว” พรานใหญยิ้มพราย โคงคํานับใหแลวก็ผละออกจากแคมปไปพรอมกับ จัน เสย และ ลูกหาบอีกสามคน เพื่อสํารวจรอยและเตรียมขัดหางไวสาํ หรับนายจางของเขา ภายหลังจากรพินทรออกจากแคมปแลว ไชยยันตและดารินก็ชวนกันถือปนลูกซองออก ไปหาไกปา กระทาดง และนกเขาเขียว ในบริเวณดงใกลๆ กับแคมป โดยชวนเกิดกับแงซายใหเปน ผูนําทาง สวนเชษฐานอนอานหนังสือเฝาแคมป กอนเที่ยงเล็กนอยทั้งสองก็กลับมาถึงพรอมดวย สัตวปาประเภทมีปก ซึ่งแงซายและเกิดชวยกันหาบมาเปนพวงใหญ พอเริ่มบายหลอนก็ลงมือเปนแมครับเอง โดยมีแงซาย เกิด และลูกหาบทั้งหลายเปน ลูกมือ ตลอดบริเวณแคมปคึกคักสนุกสนานเปนพิเศษ ‘นายหญิง’ ออกมาคลุกคลีอยูดวยเปนครั้ง แรก เชษฐาและไชยยันตนั่งดูอยูเฉยๆ ทุกคนอยูในอารมณพักผอน รพินทรโผลกลับมาถึงแคมปเมื่อเวลาสี่โมงเย็น พอกาวเขามาในบริเวณ กลิ่นควันไฟและ กลิ่นหอมหวนของเครื่องแกงเครื่องเทศ ก็โชยตลบอบอวลคลุงไปหมด จนเสยกับจันที่เดินตามหลัง มา มองดูหนาเขาน้ําลายไหล ทั้งสองยิ่งงงงัน สีหนาแสดงความประหลาดใจอยางยิ่งเมื่อมองเห็น ‘นายหญิง’ ในชุดเครื่องแตงกายที่สวยสดเปนพิเศษวันนี้ ยืนเอาตะหลิวกวนอยูใ นหมออลูมิเนียมลูก ใหญ ซึ่งตั้งอยูบ นหินสามเสาแทนเตาอันมีฟนกิ่งไมลุกโพลง หมอนั้นสงควันขึ้นมาหอมฉุย แงซาย เกิด บุญคํา และลูกหาบทั้งหลายนั่งลอมวงยิ้มยองผองใสกันอยู “โอโฮ อะไรกันครับนั่น?” จันรองออกมาอยางพิศวง “เฉยๆ เถอะ วันนี้พวกเราจะมีอาหารกินกันดีเปนพิเศษ นอกจากไอแกงปาอันซ้ําซากของ พวกแก ลงนายหญิงเลิกเทาเอวชี้นิ้ว เปลี่ยนมาถือตะหลิวแบบนี”้ รพินทรซอนยิม้ กระซิบบอกคนของเขา แลวก็เดินตรงเขาไปโดยเร็ว อาหารค่ําพื้นนั้น เปนมื้อวิเศษสุดเหนือกวาทุกมื้อที่ทุกคนกินมาแลว มีมัสมั่นวัวแดงที่ ไชยยันตยิงไดเมื่อสามสี่วันกอน และยางรมควันตุนเปนเสบียงไว แกงเขียวหวานกวาง นกเขาเขียว ตุนกับมะนาวและถั่วกระปอง กระทาดงอบกับซีอิ๊ว และเครื่องเทศ แถมดวยตมยําปลากางที่บุญคํา รับอาสาไปหาไดมาจากหนองน้ําเบื้องลาง อาหารที่ประกอบขึ้นนั้น ไมเพียงแตเฉพาะนายจางเทานั้น แตเผื่อสําหรับพรานและ ลูกหาบทั่วทุกคน ซึ่งเชษฐายังสั่งอนุญาตใหนําเหลาขาวออกมาใหพวกลูกหาบอีก 7-8 ขวด บรรยากาศของแคมปในคืนนี้ครึกครื้นแจมใสเปนพิเศษ ไฟทุกกองสวางโชน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


324 ไมเพียงแตจะเปนมือศัลยแพทยชั้นเกียรตินยิ ม หรือมือปนขนาดประกาศิตเทานั้น ม.ร.ว. หญิงดาริน วราฤทธิ์ ยังเปนมือปรุงอาหารชั้นเยี่ยมยอด เกินกวาจะเชือ่ ไดมากอน นี่เปนความรูสกึ ทึ่งๆ ของ รพินทร ไพรวัลย ในขณะที่เขารวมโตะอาหารค่ํามื้อนั้น ทุกคนเจริญอาหารกันมากกวาทุกวันทีแ่ ลวมา ครั้งหนึ่ง ระหวางทีก่ ินกันพลางคุยกัน พลาง สายตาของพรานใหญเหลือบไปทางหญิงสาว เห็นหลอนจองสังเกตเขาอยูกอ นแลว พอตา สบตาหลอนก็เลิกคิ้วถามวา “เปนยังไง ไมเสียเวลาเปลาไมใชหรือ ในการที่มีผูหญิงสักคนติดตามมากับคณะเดินทาง ของคุณในปานี้” รพินทรเบิกตาขึงขัง “โอโฮ! เปนคุณอยางมหันตเกินกวาที่จะคาดคิดไปถึงทีเดียวครับ ปญหามีอยูแตเพียงวา พวกเราจะไดลิ้มรสฝมืออาหารของแมครัวพิเศษสักกี่ครัง้ มันไมควรจะเปนครั้งแรกและครั้งสุดทาย ไมใชหรือครับ” หลอนหัวเราะ “ไมตองมาทําพูดประจบดีหรอก ฤกษงามยามดีเทานั้น ที่ฉันจะเปนแมครัวให ถามายงั้นก็ กินแกงปาหรืออาหารกระปองกันไปตามเดิมเถิด อยาหาวาฟน ฝอยหาตะเข็บเลยนะ แรกๆ คุณดู หมิ่นฉันเหลือเกิน พยายามกีดกันฉันทุกวิถที าง เพื่อที่จะไมใหฉันไดมาดวย คุณจะเอายังไงกับฉัน หานายพราน ความรูในทางแพทยของฉันก็มี พอที่จะชวยเหลือพวกคุณทุกคนไดในกรณีที่เกิดเจ็บ ไขไดปวยอะไรขึ้นมา ยิงปนฉันก็ยิงได ถาเกิดคับขัน โดยที่ใครไมจําเปนจะตองพลอยวิตกกังวลกับ ฉันเกินไปนัก ถาจะพูดถึงเดินทนกันแลว พวกคุณเดินไปถึงไหน ฉันก็เดินไปถึงนัน่ ���มเคยรองทุกข หรือเปนภาระใหใครตองหอบหิ้วแบกหาม มิหนําซ้ํายังทํากับขาวใหกนิ ก็ยังได” “แหม! ไดทีขแี่ พะไลใหญทเี ดียวนะ นอย!” ไชยยันตขัดคอมาปนหัวเราะ แตรพินทรอมยิ้ม “ครับ ผมขอยอมแพโดยปราศจากเงื่อนไข และยอมรับวา ผมอาจประมาณการคุณหญิง คลาดเคลื่อนไปมาก ใครจะไปรูมาแตแรกวาเกงไปหมดทุกอยาง” “ประชดเรอะ?” “ผมพูดดวยใจจริง โธ...” ดารินหัวเราะอีกครั้ง ค่ํานี้รสู ึกวาหลอนจะมีอารมณดีผดิ ไป ใบหนางามแชมชื่นสดใส ตา เปนประกายวาว รพินทรก็รสู ึกปลอดโปรงใจเปนพิเศษ ความกังวลหนักอกหนักใจ ในนายจางทัง้ สามของเขาลดหายไปตั้งครึ่งคอน การปะทะกับโขลงของไอแหวง เมื่อบายวานนี้เปนเครื่องยืนยันพอแกการอุนใจเขาได เปนครั้งแรกวา จะอยางไรเสีย นายจางทัง้ สามของเขา มีคุณลักษณะที่พอจะเคียงบาเคียงไหลฝาฟน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


325 อุปสรรคและสรรพอันตราย ในหนทางมรณะเบื้องหนารวมกับเขา โดยไมถึงกับตองเปนภาระกังวล จนเกินไปนัก ยิ่ง ม.ร.ว.เชษฐา หัวหนาคณะดวยแลว เขาเชื่อแนและวางใจไดอยางสนิททีเดียววา จะ เคียงขางเขาไปไดทุกฝกาว ไมวาจะดานน้าํ ใจหรือฝมือ ไชยยันตก็ไมเลว ถาหากจะไดรับการแนะนํา สั่งสอนใหรูจกั สภาพของปาดง และกลวิธีการใชชีวิตอยูในพงไพรใหดีกวาทีแ่ ลว สวน ม.ร.ว.หญิง ดาริน เขาฉงนอยูครามครันในขอทีว่ า หลอนไมนาจะยิงไรเฟลแฝดขนาด .470 อันเปนปนลาสัตว ขนาดหนักกระบอกนัน้ ไดเลย ซ้ํายังสามารถที่จะควบคุมวิถีกระสุนรักษาความแมนยําไวไดตาม สมควรพอใช ที่จะสังหารชางไดเมื่อถึงคราวจําเปน ชีวิตรวมกันในปาเปนเชนนี้เอง คือกาลเวลาและ เหตุการณเทานั้นที่จะเปนเครื่องคอยๆ พิสจู นกันและกัน วาใครจะเปนอยางไร แตถึงจะอยางไรก็ดี ในสวนลึกจริงใจของรพินทร เขาก็ยังยืนยันอยูกบั ตนเองตามเดิมวา มันไมเหมาะควรดวยประการทั้งปวงที่ราชสกุลสาวสวยผูน ี้ จะรวมทางมรณะในครัง้ นี้ดวย เพราะ ผูหญิงนั้นจะเกงกลาสามารถสักแคไหน หลอนก็คือผูหญิงนั่นเอง และอุปสรรคขอยุงยากใจอีกอยาง หนึ่งก็คือ การดื้อดึงอวดดี ซึง่ มองไมเห็นทางเลยวาจะแกไขอยางใดของหลอน เมื่อแงซายเอากาแฟเขามาให เชษฐาก็เอยถามถึงเรื่องผลของการสํารวจรอยและการขัด หาง รพินทรลวงกระเปาควักกระดาษที่จาํ ลองเปนแผนที่ขึ้นมาชี้ใหดู และอธิบายประกอบอยาง ชัดเจน เขาขัดหางเตรียมไวพรอมแลวสามแหงดวยกัน แหงแรกเปนหางดินโปง แหงที่สองและที่ สามเปนหางเหนือพุ หรือแองน้ําเล็กๆ ภายหลังจากฟงคําอธิบาย และสอบซักถามเปนที่เขาใจดีแลว เชษฐา ไชยยันต และดาริน ก็พิจารณาดูในแผนที่นั้นแลวหารือกัน “คงไมผิดหวังแนนะ หางที่คณ ุ ขัดไวเหลานี”้ ไชยยันตพูดขึน้ “ผมขอรับรองวา อยานอยทีส่ ุด ไมหางใดก็หางหนึ่งครับ กระทิงจะตองเขา หรือถาโชคดี ก็ไดยิงทั้งสามหางเลย จะขึน้ หางตั้งแตบายสี่โมง และนัง่ ตลอดทั้งคืน กลับในตอนเชาของรุงขึ้นอีก วัน” “คุณวางโปรแกรมไวใหเรายังไง?” เชษฐาถาม “ก็สุดแลวแตคณ ุ ชายจะกําหนดซิครับ จัดกันเองตามถนัด ทางผมจะสงพรานคุมกันใหขึ้น นั่งเปนเพื่อนเทานั้น” หัวหนาคณะเดินทางเคาะนิว้ ลงกับโตะอยางตรึกตรอง แลวมองไปทางนองสาวอยาง กังวล ถามเบาๆ วา “นอยจะนั่งหางดวยไมใชหรือ?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


326 “ออ แนนอนคะพี่ใหญ” “ถางั้นเอายังงีก้ ็แลวกัน นอยนั่งคูกับพี่ทหี่ า งหนองน้ําหมายเลข 2 ตามแผนที่ของรพินทร ไชยยันตนั่งหางโปงหมายเลข 1 กับพรานคนใดคนหนึ่ง สวนอีกหางหนึ่งหมายเลข 3 นี่ ใหใครก็ได ไปนั่ง” ดารินรองอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง แลวหัวเราะแหลม สัน่ หนาปฏิเสธโดยเร็ว “แน! เรื่องอะไรกันคะ จะตองใหนอยนั่งคูกับพี่ใหญ ประเดี๋ยวก็แยงกันยิงเทานั้น เวลา กระทิงเขา พี่ใหญตองการยิงนอยก็ตองการยิง ทําไมเราจะตองไปนั่งซอนกัน หางเขาขัดไวสามหาง สําหรับเราสามคนอยูแลว ควรจะตองแยกกันโดยอิสระซิคะถึงจะถูก สวนคนที่นั่งคูด วยนั้น จะตอง เปนเพียงแคพรานคุมกันหรือนําทางเทานัน้ ถานอยนั่งคูกับพี่ใหญ นอยนอนสบายอยูในแคมปไม ดีกวาหรือ” พี่ชายมองดูนอ งสาวดวยสายตาบอกความอึดอัดใจบางประการ แลวฝนหัวเราะ “พี่รับรองวาจะไมเปนมือปน แตจะเปนมือชวยสองใหนอย” หลอนสั่นศีรษะปฏิเสธอยางเด็ดขาด “ไมคะ มีอยางหรือ มือปนไปนั่งอยูดว ยกัน มิหนําซ้ํายังขาดหลักการทีป่ ลอดภัยเพียงพอ คือถาเรานั่งกันสองคน พรานที่จะคุมกันก็ไมมีดวย พี่ใหญก็เหมือนกัน ถาไมคิดจะยิงดวยตัวเองแลว พี่ใหญไปทนหลังขดหลังแข็งอยูบนหางทําไม นอนแคมปเสียดีกวา การนั่งหางก็ตองแปลวาเจตนา จะยิงอยูแลว พี่ใหญนั่งหางหนองน้ําหมายเลข 2 กับพรานคนหนึ่ง นอยจะไปนั่งหางหมายเลข 3 กับ พรานอีกคนหนึ่งเอง” เชษฐาอึ้งไปอีกครู ไชยยันตและรพินทรซงึ่ อยูในทีน่ ั้นดวย ในระหวางสองพี่นองโตเถียง กัน ก็พอจะเขาใจไดวา อะไรเปนความอึดอัดกังวลใจของผูที่อยูในฐานะพี่ชาย การนัง่ หางกลางปา ทึบทั้งคืน ปญหามันอยูที่วา เหมาะแลวหรือที่พรานคนหนึ่งคนใดจะนั่งเปนเพื่อน ม.ร.ว.หญิงดาริน เพียงสองตอสอง ถาไมใชพชี่ ายของหลอนเอง แตตัวหญิงสาวดูเหมือนจะไมไดสนใจคํานึงถึงในขอ นี้เลย ระหวางทีพ่ ี่ชายยังพูดอะไรไมออก ในความดื้อดึงของนองสาวนั้น ไชยยันตก็ตัดบทมาวา “เอายังงี้ก็แลวกัน ถาไมนั่งกับเชษฐา เธอมานั่งกับฉันก็ได สัญญาวาจะใหเธอยิงคนเดียว ฉันจะฉายไฟใหเอง” เชษฐาก็พยักหนา สนับสนุนมาวา “เอาไหม เอางัน้ ก็ได นั่งคูกับไชยยันต” หลอนเบปากยืนกราน “ไม! ทําไมหรือคะพี่ใหญ ทําไมพวกเราสามคน ถึงจะนั่งกันคนละหางไมได ทําไม จะตองไปนั่งรวมกันดวย ไมเห็นจะมีประโยชนอะไรขึ้นมาเลย ไมสนุกสักนิด” แลวหลอนก็หวั เราะออกมาเบาๆ เริ่มจะเขาใจวาอะไรเปนขอกังวลของพีช่ ายกับเพื่อน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


327 “พี่ใหญกับไชยยันตกลัวอะไรหรือคะ ในการที่นอยจะขึน้ นั่งหางกับพรานคนใดคนหนึ่ง ของเราตลอดทั้งคืน” แลวหลอนก็หนั มาทางรพินทรผูนั่งเงียบๆ ไมไดแสดงความเห็นอะไร ถามวา “พรานพื้นเมืองของคุณทุกคน ลวนไววางใจไดทั้งนัน้ ไมใชหรือ” “ถาวางใจไมได ผมก็ไมเอามาเสี่ยงตายกับเราในครั้งนีด้ วยหรอกครับ แตผมเห็นดวยกับ คุณชายและคุณไชยยันต คุณหญิงควรจะนั่งกับใครสักคนหนึ่ง ในระหวางพวกเดียวกัน ไมควรจะ นั่งตามลําพังกับพรานของผม ถึงแมผมจะกลารับรองใหทุกสิ่งทุกอยาง มันก็ไมเหมาะอยูด”ี เขาตอบเรียบๆ ดารินยักไหลยมิ้ อยางถือดี และเชื่อมั่นในตัวเอง “ก็ไมเห็นเปนอะไรนี่ คนเหลานี้เขารูจักฉันดีแลว เทาๆ กับที่ฉันก็รูจักเขา ทําไมจะนั่ง ดวยกันไมได ไมนาจะเกิดปญหาอะไรเลย” “แลวนอยจะเลือกเอาพรานคนไหนนั่งเปนเพื่อน” พี่ชายถามขรึมๆ สีหนาไมสบายใจนัก ในความดึงดันเอาแตใจตัวของนองสาว “ใครก็ไดทั้งนัน้ แหละคะ หนึ่งในสี่นนั่ แตถาจะใหเลือก ขอเลือกบุญคํา เพราะเคยนั่งมา ดวยกันแลวเมือ่ คราวกอน แกคุยสนุกดี แมจะขี้โมบาง” “ถานอยจะดื้ออยากนั่งแยกเปนอิสระ ก็มพี รานอยูคนเดียวเทานั้นที่พเี่ ห็นวาเหมาะทีส่ ุด” “ใครคะ?” “พรานใหญของเรา รพินทร” ดารินหันไปมองดูหนาพรานใหญ แลวยักไหลอีกครั้ง “ก็ไดคะ นอยบอกแลวยังไงวา พรานคนไหนก็ไดทั้งนัน้ วาแตตวั นายพรานใหญเองเถอะ จะยุงยากลําบากใจเกินไปไหม ถาหากจะนัง่ คูกับฉัน” “ผมคิดวา ถาคุณหญิงไมนั่งกับคุณไชยยันตหรือคุณชาย ก็เลิกลมความคิดเดิมเสีย นอน แคมปไมสบายกวาหรือ?” เขาพูดอยางอึดอัด หลอนยกมือขึ้นกอดอก ยืดลําตัวตรงขึน้ น้ําเสียงหวนๆ “นี่ตลอดเวลามา คุณไมไดยนิ หรือวา ฉันตองการนั่งหาง” “คืนพรุงนี้ ผมตั้งใจวาจะขอนอนพักสักคืน” รพินทรพูดเนิบๆ สีหนาเฉยเมย “ผมขัดหางไวใหแลว พรานที่จะใหไปนั่งเปนเพื่อนก็นัดแนะซักซอมมอบหมายหนาที่ไว ใหแลว แตถานี่เปนคําสั่ง ผมก็ไมมีทางขัด” ระหวางทีห่ ลอนเมมริมฝปาก จองเขาอยางขัดเคือง พี่ชายก็ลุกขึ้นยืน เดินเขามาตบบา พรานใหญ บอกเครงขรึมวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


328 “เมื่อนอยจะแยกนั่งตะหากจากผมหรือไชยยันตใหได ก็ตามใจเขารพินทร เปนอันวาหาง ของนอยมีคุณเปนพรานคุมกันก็แลวกัน ผมมองไมเห็นใครอื่นทั้งสิ้น” รพินทรถอนใจเบาๆ ลุกขึ้นยืน ควาหมวก “ครับ ผมจะปฏิบัติตามคําสั่ง” ตอบสั้นๆ แคนั้น แลวเขาก็เดินออกไปจากเต็นท หญิงสาวจองตามไปจนลับตา แลวหัน ขวับมาทางพี่ชาย “ทําไมพี่ใหญถึงจะตองทําอะไรใหดูเปนการงองอนนายคนนี้อยูตลอดเวลาคะ นอยไม เขาใจเลย เมื่อเขาไมอยากจะนั่งคูกับนอย ใหพรานคนไหนนั่งเปนเพื่อนนอยก็ได ไมเห็นหนักหนา หรือวามีอันตรายนากลัวอะไรนักเลย กะอีเพียงแคนั่งหาง พี่ใหญทําใหหมอนี่ไดใจ เลนองคขึ้นทุก วัน ฮึ! คอยดูนะ พรุงนี้เวลานัง่ หาง ถาไมทะเลาะตีกันจนตกหางตายกันไปขางหนึ่งก็นบั วาเปนบุญ” “ถาเธอตีรพินทรตกหางตาย เธอก็กลายเปนนางไมประจําอยูบนหางนัน่ เอง ไมมีทางกลับ แคมปได” ไชยยันตวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


329

15 หลังเที่ยงของวันรุงขึน้ คณะนายจางก็เตรียมตัวพรอมสําหรับการเดินทางไปนัง่ หาง รพินทรเอาพรานของเขารวมทางไปดวยเพียงบุญคํากับเกิด นอกนั้นใหอยูประจําแคมป รวมทั้งแง ซายดวย บุญคําจะนั่งคูกับเชษฐาที่หางดินโปง เกิดนัง่ กับไชยยันตทหี่ างหนองน้ําเล็ก บริเวณหนึ่ง ใกลทางดาน และตัวเขาเองผูจะตองนั่งเปนเพื่อนนองสาวหัวรั้น ผูแ สนทระนงของนายจางที่หา ง เหนือแองเล็กๆ ระหวางซอกหุบเขาทึบซึ่งดารินเปนผูเ ลือกเอง จากการดูในแผนที่และสอบถาม หลักการเลือกของหลอนก็คอื ยึดถือเอาระยะเดินทางจากแคมปที่ใกลที่สุด เพราะไมตองการเดินไกล ขนาดใกลที่สดุ ก็คือระยะที่จะตองเดินไมต่ํากวา 2 ชั่วโมงเต็ม หางของเชษฐาเปน ตําแหนงทีไ่ กลกวาเพื่อน จะตองขามเขาไปอีกลูกหนึ่ง บายโมงตรง ทั้งหกก็เริ่มตนออกเดินทางรวมหมูกนั ไปกอนตามดานชางดานตะวันออก เฉียงเหนือประมาณเกือบชั่วโมงตอมา เกิดก็นําไชยยันตแยกไปทางหุบเขาดานใต คงเหลือแตเพียง เชษฐา บุญคํา รพินทรและดารินสี่คนเทานั้น ที่ยังเกิดไปดวยกัน เพราะทิศทางอยูด า นเดียว โดย จะตองผานทางหางของดารินกอน ผานดงทึบปาโปรง หุบเขาลักษณะตางๆ กันหลายแหง ลงไปสู กนกระทะอันกวางใหญในระหวางทิวขุนเขาสูงรอบดาน อากาศแหงอับเปนคนละทางกับที่รพินทร เคยนําแกะรอยในวันกอน มันเปนบายทีล่ มนิ่งและบายเงียบที่สุด ระหวางที่เดินกันไป ไมเห็นสัตว ใดเลยแมแตสกั ตัว นอกจากผึ้งตัวเล็กๆ ที่มีอยูทั่วไปแทบทุกแหงในดงแถบนี้ พอเหงื่อของหญิงสาวโชกตัว และมีความรูส ึกอยากจะหยุดพักเพราะหิวน้ําและขาทั้งสอง ขางลาเต็มที ทั้งหมดภายใตการนําของรพินทรก็ทะลุปาเถาวัลยออกสูดา นเล็กๆ ดานหนึ่งเปนทาง ลาดต่ํา พอพนพูของตนกรางใหญขนาด 7-8 คนโอบก็ถึงแองน้ําเล็กๆ อาณาเขตประมาณไมเกินรอย ตารางวา น้ําเปนสีดําคล้าํ ดวยใบไมทหี่ ลนลงไปหมักหมมทับถมกันอยูในระหวางโขดหินระเกะ ระกะ มีทางลงของดานหลายทางมาบรรจบพบกันทีแ่ องน้ําตื้นๆ แหงนี้ ดานหนึ่งเปนเชิงเขาสูง คอนขางชันขึ้นไปสูปาทึบ หางขัดไวบนกิ่งตะครอ ภายใตหลังคาธรรมชาติของซุมขอยทึบ เยื้องกับบริเวณแองน้ํามี พันธุไมประเภทกาฝากและเฟรนขึ้นปกคลุมแทนบังไพรอยางดีมิดชิดแนบเนียน ชนิดที่แมแตคนเอง ถาไมสังเกตใหดีกแ็ ทบจะไมรูวามีหางขัดไวบนนั้น สูงจากพื้นประมาณ 15 ฟุต อยูในบริเวณที่จะ มองเห็นแองทุกมุมในระยะต่าํ กวา 20 เมตร บริเวณนั้นเต็มไปดวยรอยของสัตวทุกชนิด นับตั้งแตกระจงขึ้นไปจนกระทั่งโขลงชางที่ ย่ําทับกันสับสน ทั้งเกาและใหมเปรอะไปหมด ทั้งสี่หยุดพักกันที่นั่นชั่วขณะ “หางนี้นะ เหรอ ที่นอยจะนั่ง” เชษฐาถามอยางพอใจ ขณะทีอ่ อกเดินสํารวจไปรอบๆ บริเวณ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


330 “ครับ” “รอยกระทิงทีเ่ ห็นอยูน ั่นใหมเหลือเกิน เมือ่ เชานี้หรือเมือ่ คืน?” “เมื่อคืนนี้ครับ แตรอยไอลายที่อยูขางโขดหินกอนนั้นหยกๆ นี่เอง บางทีอาจกอนหนาที่ เราจะมาถึงที่นสี่ ักอึดใจเดียว” รพินทรกระซิบ บุยปากไปที่พื้นแฉะริมน้ําใกลโขดหินลูกใหญทางดานขวามือ เชษฐา มองตามจึงเพิง่ สังเกตเห็นรอยเทาหนาของเสือสองขางปรากฏอยูที่นนั่ น้ําจากบริเวณแองสวนใหญ ที่ทะลักไหลเขามาขังอยูที่รอยของมันยังเปนรอยขุนๆ อยู เมื่อกราดสายตาตาม ก็ยงิ่ เห็นชัดทีห่ ิน เกลี้ยงอีกกอนหนึ่ง...งอกกลางแอง รอยเทาที่เปยกน้ําประทับไวบนนัน้ พอหมาดๆ แตก็ยังสังเกตเห็น ไดถนัด อันนาจะสันนิษฐานไดวา เจาลายมาทรุดหมอบเลียกินน้ําอยูร ิมแอง เมื่อกินเสร็จก็กระโจน ไปยืนอยูบนโขดหินกลางแอง แลวเผนตอไปยังอีกดานหนึ่งขึ้นปากดานไป ดารินนั่งพักอยูกับบุญคํา กําลังกรอกกระติกน้ําดื่มอยูที่โขดหินกอนหนึ่ง ไมไดตามเขามา ดวย จึงไมเห็นเชษฐาชําเลืองไปทางนองสาว แลวเปลี่ยนสายตามาจับนิง่ อยูที่หนาของพรานใหญ “คงจะมีอะไรนาดูนาชมมากนะ สําหรับหางนี้ อยางไรก็ตามขอใหคุณรูไวดว ยวา นอยยัง ไมเคยนั่งหางในปาสูงอยางนีม้ ากอน อยางเกงก็แคหางสําหรับเกงกวาง แลวก็ไมเคยนั่งตลอดทัง้ คืน” “โปรดอยางกังวลเลยครับ” นายจางตบแขนเขาหนักๆ อีกครั้ง ก็เดินกลับมาที่นองสาวและบุญคําบอกวา “เอาละนอย เธอขึ้นหางนี้กบั รพินทร พีก่ ับบุญคําแยกไปกอนละ ยังจะตองเดินอีกตั้ง ชั่วโมง พรุงนี้เชาพบกันใหม พี่จะยอนกลับมาสมทบกับเธอและรพินทรที่นี่ รอดวยก็แลวกัน” “โชคดีคะ พี่ใหญ!” นองสาวโบกมือให ยังคงนั่งพักเหนื่อยอยูที่โขดหินกอนเดิม พี่ชายโบกมือตอบแลวควา ปนที่พิงไวกับโคนไมขึ้นมา บุญคําก็ออกเดินนําลิ่วเลาะแองน้ํานั้นข���้นสูป ากดานดานหนึ่ง ไมกี่อึดใจรางอันสูงใหญสงางามของราชสกุลหนุมผูเปนพี่ชาย กับรางผอมเกร็งของ พรานพื้นเมืองก็ลับหายไปจากสายตา ทุกสิ่งทุกอยางตกอยูในความเงียบสงัดตามเดิม เหลือแตเพียงหญิงสาวผูสูงศักดิ์ และ พรานใหญสองตอสองทามกลางความเปลี่ยวเปลานาสะพรึงกลัวของดงทึบรอบดาน ฝายหนึ่งนั่งเอา ปนพาดตัก วางขอศอกไวบนปน ตั้งฝามือทั้งสองรับคางไว อีกฝายหนึง่ ยืนพิงโคนไมอยูขางหนาใน ระยะหางสามสี่กาว ตาแข็งกราวทรงอํานาจกอปรไปดวยความเยอหยิ่งกับตาเนือยๆ เฉยเมยทั้งคูสบกัน ขณะ นั้นลมปาที่สงบมาตลอดก็เริม่ โชย ใบไมกระดิกและเสียงเรไรก็เริ่มเพรียกระงมดง ระคนไปกับ จักจั่นลองไน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


331 “หางนี้นะ เหรอ สําหรับฉัน?” หลอนเปรย ทําลายความเงียบขึ้น “ถาไมใชหางนี้ แลวจะมีหา งไหนอีก?” เสียงหาวๆ หลุดออกมาจากลําคอที่เต็มไปดวยเครานัน้ “พี่ชายฉันไปแลว ไมมใี ครอื่นอีกเลย มีแตคุณกับฉันเพียงสองตอสองกลางปาทึบนี่ คุณ จะฆาฉันหมกปาก็ไดนะ สะดวกที่สุด” ดารินพูดเนิบๆ ประกายตาเต็มไปดวยอาการทาทาย “ไมตองถึงกับลงมือฆาหรอก เพียงแตวิ่งหนีไปเสียเฉยๆ เดี๋ยวนี้ คุณหญิงก็รองปาแตกไป เทานั้น แตไมตองกังวล...คนอยาง รพินทร ไพรวัลย ไมเคยทรยศตอใครทั้งสิ้น” “คุณเคยคิดบางไหมวา...” หลอนเลิกคิ้วยิ้มมุมปาก “การที่คุณตองทําหนาที่เปนพรานคุม กัน ขึ้นนั่งหางกับผูหญิงสักคนหนึ่ง ที่ไมคุนเคยกับการนั่งหางมากอน ผูหญิงคนนัน้ อาจทําปนลั่น ถูกคุณ แทนทีจ่ ะถูกสัตว” “ถึงแมจะมากไปดวยอารมณ ผูหญิงคนนั้นก็เปนคนฉลาดไมใชคนโง หลอนรูดี ตอให เกลียดขีห้ นาผมสักขนาดไหน ถาทําปนลั่นถูกคนนําทางเสียแลว ก็จะไมมีใครเสี่ยงตายเขามาอาสา นําทางใหอกี ” ดารินหัวเราะหึๆ ในลําคอ ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ พนควันชาๆ ตายังจับนิ่งอยูที่รพินทร “คุณไมกลัวเลยรึ?” “ในปาคอนกรีต ผมอาจกลัวคุณหญิงเพราะผมไมชํานาญในปาอารยธรรมเชนนั้น แตใน ปาดงพงพีเชนนี้มันถิ่นของผม วาแตคณ ุ หญิงเถอะ...” “ทําไม?” “มานั่งหางกับผม ไมกลัวผมมั่งรึ?” “ฉันอยากรูนะวาคุณนากลัวสักแคไหน ใช! คุณเปนคนนากลัวมากสําหรับสัตวปาทุก ชนิด แตฉนั เปนสัตวเมือง!” “ตัวที่แสนสวยและเต็มไปดวยพิษสง! ผมยอมรับตามตรงวาไมสูจะสันทัดจัดเจน หรือ ชํานาญในสัญชาตญาณนัก แตก็พยายามจะเรียนรู” “ดวยสติปญญาอันโงเงา ตามประสาคนดงของคุณนะรึ?” น้ําเสียงของหลอนแฝงไวดว ยรอยเยาะ มุมปากงามพรายไปดวยรอยหยัน รพินทร ไพรวัลย ถอนใจหนักหนวง บอกกับตนเองวา ใชแลว...เขาคิดไมผิด ม.ร.ว.หญิง ดาริน วราฤทธิ์ รายกาจนาหนักใจและยุงใจเสียยิ่งกวาเสือสมิง! เขายกนาฬิกาขอมือขึ้นดู แลวตัดบทหวนๆ วา “สี่โมงกวาแลว ถาคุณหญิงอยากจะยิงสัตวก็ขึ้นหางได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


332 หลอนยิ้มอยางลึกลับ ชายตามองดูเขาดวยหางตาชนิดอานความหมายไมออก อึดใจก็ลุก ขึ้นยืนตวัดปนขึ้นมาหนีบไวในซอกแขน “คงไมเสียเวลามากนักไมใชหรือ ถาฉันจะเดินดูบริเวณรอบแองน้ํานีส้ ักครู กอนจะขึ้น หาง” วาแลวหลอนก็ออกเดินตรงไปสํารวจรอยที่ริมแองน้ํารอบๆ พรานใหญเดินตามไปเงียบๆ เบื้องหลัง หลอนแหงนมองดูภูมิประเทศรอบดานดวยสีหนาเรื่อยเฉือ่ ย ดูจะไมสะทกสะทานตอ บรรยากาศแวดลอมอันนาสะพรึงกลัวนั้นเลย อารมณเหมือนจะอยูในความสุขความพอใจอยางยิ่ง เมื่อหลอนสูบบุหรี่หมดตัว ก็ขยี้ดับกับโขดหินแลวทิ้งกน ใชเทาเกลีย่ ใบไมแหงกลบ หัน มาพยักหนา “เอาละ ฉันพรอมแลว” รพินทรนําหลอนมาใตหางทีข่ ัดไว ตนไมเอนและลําตนอันแข็งแรงของเถาวัลย เปรียบ เสมือนเปนบันไดธรรมชาติใหปนปายขึ้นไปสูหางไดโดยไมยากเย็นอะไรนัก แตหมายความวาจะ ตองใชความระมัดระวังตามสมควร เขารับปนมาจากหลอน พยักหนาเปนความหมายเตือนใหปน ลวงหนาขึ้นไปกอน หญิงสาวเงยหนาขึ้นสํารวจทางขึ้น แลวหันกลับมามองดูหนาถามวา “นี่ไมไดทําบันไดใหดว ยหรอกรึ?” พรานใหญเลิกคิ้ว แลวยักไหล “นี่เปนหางยิงสัตว...ไมใชหอ งชั้นบนในคฤหาสน คุณหญิงตองปนขึน้ ไป แตถาลําบาก หรือเหลือความสามารถ ผมก็ยินดีที่จะนํากลับแคมป” หลอนไมกลาววากระไรอีก หยิบถุงมือหนังขึ้นมาสวมมือทั้งสอง แลวไตขึ้นไปบนลํา ตนไมเอน อันมีกิ่งกานเปนทีย่ ึดแลวที่พักตัวไดตามสมควรนั้น ดวยอาการแคลวคลองวองไว ผิดไป จากบุคคลทั่วๆ ไป ที่เคยเห็น ไมกี่อึดใจนั้น รางงามก็ขึ้นไปยืนเทาสะเอวอยูบนหางกมลงมองดูเขา รพินทรหวั เราะหึๆ อยูในลําคอ ไตตามขึ้นไปชาๆ สงปนของหลอนขามราวหางไปใหแลวกาวขามราวขึน้ สูตัวหาง วาง สีหนาเครงขรึม ไมสนใจกับสายตาของหลอนที่เฝาจับจองมองอยูทุกขณะ บริเวณหางเปนรูปสี่เหลี่ยมผืนผา เนื้อทีจ่ ํากัดจําเขี่ยประมาณสองตารางเมตร ประกอบ ดวยลูกหางอันเปนไมทอนกลมไดขนาดเสมอกันทอนเทาขอมือ มัดตรึงดวยเถาวัลยมั่นคงแข็งแรง พอใช มีราวกัน้ ทั้งสี่ดาน ประกอบดวยกิ่งไมบังไพรที่ตดั มาสะไว และบางสวนของกิ่งขอยอันเปน ธรรมชาติเดิม มันกวางพอสําหรับคนสองคนนั่งไดอยางสบาย แตแคบมากถาคนใดคนหนึ่งจะ ทอดตัวลงนอน เมื่อขึ้นมาถึง รพินทรก็จัดบริเวณหางโดยไมพูดคําใดทั้งสิ้น ปลดเปหลังออก คลี่ผาใบ หนาผืนเล็กพอดีกับเนื้อที่ของพื้นหาง ออกปูทับผิวอันขรุขระของลูกหางไว คลองกระติกน้ํากระติก [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


333 กาแฟและหอเสบียงสําหรับเปนอาหารค่ําไวที่ราวหางดานหนึ่ง จัดการผูกไฟฉายไวดว ยเชือกรมชวง สั้นๆ โดยปลายอีกขางหนึ่งมัดติดกับราวหางปองกันการพลั้งเผลอ หลนตกไปจากหางในเวลา กลางคืน วางไรเฟลของตนเองไวที่งามรองรับ ซึ่งทําไวสองอัน แลวสาละวนอยูกับการจัดวาง สิ่งของติดตัวจําเปนที่นํามาดวยใหเปนระเบียบเรียบรอยเพื่อความสะดวกในการหยิบใชไดทันทวงที ตลอดเวลาหญิงสาวนั่งเอามือคลองเขา มองดูเขาดวยสายตาไมกินเกลียว “ทําไมถึงขัดหางแคบนัก?” เสียงนั้นถามมาอีก ในขณะทีเ่ ขายังงวนอยูก บั การจัดเตรียมสิ่งของ “นี่เปนหางยิงสัตว...” เขายืนประโยคเดิม โดยไมเงยหนาหรือละมือ “ไมใชหา งขาย สรรพสินคา” “นี่จะเปดฉากวิวาทงัน้ รึ?” “ผมพูดตามจริง” “นึกแลวไมผิด” “นึกอะไร?” “นึกวากอนพระอาทิตยขึ้นพรุงนี้ ไมฉันก็คุณคงจะถูกฆาตกรรมกันไปขางหนึ่ง ถาหาก ความจําเปนบังคับใหตองมานั่งหางดวยกัน” “คุณหญิงคิดจะฆาตกรรมผมทีเดียวรึ?” “ก็ไมแนนัก ถาอุเบกขาหรือขันติของฉันหมดสิ้นไปเพราะสุดแสนที่จะทนทานได คนเรา เมื่อบันดาลโทสะอาจทําอะไรลงไปโดยไมเจตนาก็ได” “แตถาคุณหญิงฆาผมละก็ มีเจตนาแน เพราะคิดและเตรียมการไวกอ น พยานหลักฐาน สิ่งแวดลอมมูลเหตุจูงใจยืนยันอยูพ รอมนําสืบไดทีเดียว” “ขอใหรูไวดวยวา ฉันไมไดขอรองใหคณ ุ มานั่งหางกับฉันเลยนะ แลวก็ไมตองการสัก นิด” “ก็เหมือนกันกับผมนั่นแหละ” “แลวมาทําไม?” “ก็แลวคุณหญิงมาทําไม?” “ฉันตองการนัง่ หาง แลวพี่ชายบังคับใหฉนั ตองนั่งกับคุณ” “ก็เหมือนกันอีกนั่นแหละ พี่ชายของคุณหญิงออกคําสั่งใหผมมานั่งกับคุณหญิง ซึ่งผม ปฏิเสธไมไดเพราะผมเปนลูกจาง” “ถางั้นลงจากหางเดีย๋ วนี้ เอาฉันไปสงแคมป!!” ดารินพรวดพราดลุกขึ้นยืนจนหางสั่น ควาปน รพินทรควักบุหรี่ออกมาสูบอยางสบาย อารมณ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


334 “เอาซิครับ เชิญกลับไปเอง ผมไมไปหรอก ขี้เกียจเดินกลับไปกลับมา หรือวาจะ ฆาตกรรมผมเสียกอนแลวเดินกลับแคมปเองก็ยังได รับรองวาปาลึกแบบนีไ้ มมีใครรูหรอกวาคุณ หญิงฆาผม ถาใครถามก็บอกวาไมรูหายไปไหนก็แลวกัน...” หญิงสาวกัดริมฝปาก หนาแดงก่ํา หายใจสะทอนหอบ ยืนถือปนจองหนาเขาอยูเ ชนนั้น พรานใหญหัวเราะเอื่อยๆ ในลําคอ กลาวเนิบๆ ตอมา “...ผมบอกคุณหญิงแตแรกแลววา ไอการมาลําบากกรากกรําอยูในปานั้นนะ มันไม เหมาะสมสําหรับคุณหญิงเลย ตอนจะมานั่งหางก็เตือนแลววา มันสบายสูนอนในแคมปไมได คุณหญิงก็จะมาใหได พอเห็นหางก็เกิดสงสัยวา ทําไมถึงไมสบายเหมือนเตียงนอนของหองใน คฤหาสนของคุณหญิง หรือในหองของโฮเต็ลชั้นเดอลุกซ” “ฉันเพียงแตถามวา ทําไมถึงขัดหางแคบจํากัดเกินไปนัก คุณไมนาจะพูดโยกวนโทโสฉัน อยางนี!้ ” หลอนพูดหอบๆ ริมฝปากสั่น “ผมก็ตอบตรงที่สุดแลวนี่ครับวา หางยิงสัตวนะ มันจะกวางขวางใหญโตเหมือนหาง สรรพสินคาไมได จะตองใหผมอธิบายดวยไหมวาทําไมมันถึงไมเหมือนกัน” “อยางนอยที่สดุ คุณก็ควรจะรูอยูแลววา เรานั่งกันสองคน...” ดารินพูดเสียงหนักๆ ตาคว่าํ “...แลวก็คงไมถึงกับจะตองนั่งถางตากันตลอดทั้งคืน เพราะสัตวมันมีเวลาขาวของมัน เหมือนกัน คนนั่งหางพอจะนอนพักได ถาคุณเพียงจะขยายพืน้ หางใหกวางขวางกวานี้อีกสักนิด ก็ พอจะมีที่นอน นี่ไมมีที่ใหเอนตัวไดเลย” “ถาอยางนั้นผมก็ตองขออภัย เพราะไมทราบมากอนวา คุณหญิงตองการจะนอนดวย ในขณะนั่งหาง ผมถือเอาตามธรรมเนียมของผม คือถาคิดจะนัง่ หางกันแลวผมไมเคยนอนเลย งวง เขาจริงๆ ก็นงั่ หลับนกเอา พรานปาหรือนักลาสัตวแทจริงทุกคนเขาก็ทําอยางผมนีแ่ หละ เพราะถา อยากจะนอนก็ไมตองมาลําบากนั่งหางอยู คํามันก็บอกชัดอยูแลววา ‘นั่งหาง’ ไมใช ‘นอนหาง’ การ นอนอยางสบายในเวลาดักยิงสัตว จะทําใหเราเผลอหลับไปโดยไมรูสึกตัว ตกอยูใ นฐานะประมาท กวาจะรูสึกตัวชางก็อาจมารือ้ หางเราเสียแลว” “ขอนั้นไมสําคัญหรอก!...” หลอนตวาดแวด “ถึงจะนัง่ กันตลอดคืน ฉันก็นั่งไดแลวก็ไม บนดวย แตทฉี่ ันเดือดก็เพราะไอคําตอบแบบยวนหาเรื่องของคุณตะหาก คุณบอกกับฉันเสียอยางนี้ แตแรก มันก็ไมยั่วโทสะขวางหู ตอบออกมาไดวา หางยิงสัตวไมใชหางสรรพสินคา พูดแบบนี้ชวน ใหอยากตอยปากเสียมากกวาจะทําความเขาใจกันไดดวยดี” “คนเราถามัวแตคิดที่จะตอยปากกันอยูละก็ ถึงยังไงๆ ก็ไมมีทางจะทําความเขาใจกันได ดวยดีอยูว ันยังค่ําแหละ แลวคุณหญิงก็คิดอยากจะตอยปากผมมาตั้งแตพบกันครั้งแรกทีเดียว ความรูสึกชนิดนี้ มันแกยากเสียแลว” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


335 “ก็หมั่นยวนเขาซิ!” “ก็หมั่นขวางเขาซิ!” “บา!” “ถาจะมาทะเลาะกับผม ก็เชิดเอ็ดใหลั่นปาไปตามสบายครับ แตถาจะมายิงสัตว เลิกสง เสียง นั่งลงใหสงบและปฏิบัติตามคําสั่งผมไดแลว” ดารินหนาเปนมาหมากรุก กัดริมฝปากแรง ในที่สุดก็กระแทกตัวลงนั่ง สะบัดหนาหันไป ทางอื่น รพินทรพิงหลังกับราวหาง ทอดสายตามองดูหลอนเงียบๆ อีกอึดใจใหญจึงบอกมาเสียงต่ําๆ “ตรวจปน!” “เรียบรอยแลวหรอกนา!” หลอนกระชากเสียงมาเบาๆ “หมายความวายังไง ที่วา เรียบรอย?” “กระสุนเต็มอัตราในซอง แลวยังอยูใ นลํากลองอีกนัดหนึ่ง” “แปลวาขึ้นลําไวแลว” “ยัง กระสุนอยูในลํากลองก็จริง แตฉันลดนกไว” พรานใหญพยักหนา “เอาละ ขึ้นนก!” ตาขุนเขียวคูนน้ั ชําเลืองแวบมาที่เขา แลวตบลูกเลื่อนของเบราวนิ่ง .375 แม็กนั่มขึน้ เสียง ดังสนั่น พรอมกับตบลงเขาที่ตามเดิม ไรเฟลกระบอกนัน้ อยูในภาวะพรอมที่จะยิงไดทุกขณะ “ฮื่อ!...” เสียงหนักๆ กระแทกอยางประชด “ทีนี้ลองใสหามไก...เซฟนะ” “ฮื่อ...เอา! ยังกะหัดทหาร หรือมาฝกอาวุธปนกันใหมทเี ดียว เชิญออกคําสั่งมาอีกซิเจาคะ วาจะใหทําอะไรอีก” “ปลดหามไก” “ฮื่อ...เอา! ปลดแลว ทํายังไงอีกละ?” “กอนจะออกเดินทางมานั่งหางในวันนี้ คุณหญิงตรวจสอบปนกระบอกนีไ้ วเรียบรอย แลวหรือยัง?” พรานใหญถามดวยหนาขรึมอยูตามเดิม “ทําไมถึงไมตรวจ เรียบรอยหมดทุกอยาง” “อะไรบางที่วา เรียบรอยนะ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


336 “ลํากลองเกลี้ยงสะอาด ลางเอาน้ํามันหลอลื่นกับจาระบีออกหมดแลว เข็มแทงชนวน ปฏิบัติการไดดี โบลทอยูในสภาพเรียบรอย หมุดหรือสกรูทุกตัวไขเกลียวตึงแนน ศูนยเที่ยง ระยะ รองเมตรรับรองวาฉันสามารถยิงรอยรูจมูกของคนยวนโทโสคนไหนก็ได!” “รอบคอบและช่ําชองดีมากในการตรวจตราอาวุธปน แตก็เปนความรอบคอบและช่ําชอง ของนักยิงเปากระดาษเทานัน้ ไมใชนกั ลาสัตว” “หมายความวายังไง?” หลอนหันมาจองตาโต เดือดจี๋ขึ้นมาอีก “ก็หมายความวา ปนของคุณหญิงมันยังไมเรียบรอยเทาที่ควรนะซิ หามไกหรือเซฟฝด สิ้นดี ปลดหรือใสลําบากมาก ตองเอาหัวแมมือดันกันอยางเต็มที่ กวาจะปลดหรือใสได มิหนําซ้ํายัง มีเสียงดัง ความขลุกขลักในดานเซฟปนนีแ่ หละทําใหนกั ลาสัตวหลายคนมาแลว พลาดโอกาสที่จะ ยิงสัตวได หรือมิฉะนั้นก็เสียชีวิตไปเสีย เซฟปนของนักลาสัตวทุกคนควรจะเบาและคลองที่สุด เวลาจะใสหรือจะถอด ตองทําไดอยางนิ่มนวล และไมมีเสียงดังคลอกแคลกเตือนสัตวใหรูตัวแมแต นิดเดียว” ดารินขมวดคิว้ กมลงมองดูไรเฟลบนตัก แลวรีบทดลองใสและปลดหามไก สลับไปมา สองสามเที่ยว ก็ยิ้มออกมาเจือ่ นๆ เซฟปนของหลอนคอนขางฝดจริงๆ และมีเสียงในขณะที่ปลด “มันสําคัญนักหรือ...กะอีแคเซฟฝดหนอยเดียวเทานี้ ถึงอยางไรฉันก็ปลดมันไดไมถงึ กับ ตองออกแรงอะไรนัก แลวเสียงก็ไมใชดังมากอะไร” หลอนพูดเสียงออนลง พรานใหญหัวเราะเบาๆ อยูในลําคอ “ถายิงเปากระดาษ มันก็ไมสาํ คัญอะไรหรอก ถายิงคนหรือยิงสัตว สําคัญมาก ก็บอกแลว ยังไงวา นักลาสัตวหลายคนมาแลวพลาดโอกาสอันงามที่สุดเพราะเซฟฝด หรือมีเสียงดังนี่แหละ คุณชายเชษฐาเองควรจะยิงไอกุดคว่ําอยูกับที่โดยไมตองลําบากตาม ถาเซฟปนกระบอกนั้นคลอง และเบากวานัน้ สักหนอย เสียงปลดเซฟแทๆ ที่เตือนใหมันรูตัวเสียกอน เสี้ยวของวินาทีของจังหวะ ที่ควรจะลั่นกระสุนออกไปได ถามีอะไรมาเปนอุปสรรค ยอมหมายถึงการเสียโอกาสทันที สําหรับ สัตวปาทุกชนิด ถาการเสียโอกาสชนิดนั้น การสูญเสียก็เพียงแตไมไดสัตวนั้น แตถา การเสียโอกาส ในขณะที่สัตวรายมันชารจ การสูญเสียก็อาจมีความหมายถึงชีวิต แลวในปาเชนนี้ อยาวาแตเสียเซฟ ปนที่ลั่นแคดังกริกเดียวเลย เสียงถอนหายใจก็ยังไดยนิ ไปไกล โดยเฉพาะอยางยิ่งประสาทหูของ สัตวดวยแลว ยิ่งจับสิ่งผิดปกตินี้ไดทันที” เขาลวงลงไปในยามเครื่องหลัง หยิบน้าํ มันหลอลื่นมาสงใหแกหลอนแทนคําพูดเตือน โดยวาจาใดๆ ทั้งสิ้น ดารินเบปาก กระดกไหลนิดหนึ่งแลวรับไปโดยดี หลอนกระชากลูกเลื่อน ถอด กระสุนทั้งในรังเพลิงและในซองกระสุนออก ใชน้ํามันหยอดที่ปุมหามไก และทดลองผลักไปผลัก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


337 มาอยูอึดใจใหญ จนกระทั่งหามไกคลองขึน้ และเสียงดังหายไป แลวชําเลืองมองดูเขาอีกแวบหนึง่ จัดแจงบรรจุกระสุนขึ้นลําตามเดิมถามวา “ขึ้นลํา แลวใสเซฟไวใชไหม?” “ใช เมื่อจะยิง ปลดเซฟ แลวยิงเลย ไมจําเปนจะตองเอาลูกเขาลํากลองไวแลวลดนก เพราะถาเวลาจะยิงตองขยับลูกเลื่อนอีกครั้งเปนการขึ้นลํา เสียงขยับลูกเลื่อนดังเสียกวาปลดเซฟตัง้ รอยเทา โปรดจําไวดว ย การดักยิงสัตวไมวาจะนั่งหางหรือนั่งซุมก็ตาม ปนตองพรอมที่จะยิงได ทันที เพียงแคปลดเซฟเทานัน้ ไมใชมามัวขึ้นลําอยู ผิดกับเวลาเดิน โดยยังไมคดิ ที่จะยิงอะไร ขณะที่ เราเดิน เมื่อสัตวจูออกมาใหเห็น จะโดยบังเอิญหรือโดยชารจเขามาทํารายก็ตาม เรามีเวลาที่จะขึน้ ลํา ไดทัน และไมตอ งคํานึงถึงวาจะเกิดเสียงหรือไม แตในเวลานั่งหาง หรือจองพรอมที่จะยิงอยูแลว จะตองไมใหเกิดเสียงแมแตนิดเดียว” “ขอบใจที่สอน คงจะนึกหัวเราะเยาะฉันมาตลอดเวลาซินะ ในความโงเงาไมประสี ประสาในเรื่องนี้” “ครูสอนวิชาใหแกศษิ ยนะไมมีวันที่จะหัวเราะเยาะลูกศิษยหรอก มีแตวาลูกศิษยหวั ดื้อ บางคนจะอวดดีกับครูเทานั้น” “อยาทําเปนไดทีขี่แพะไล” “เอากระสุนมากี่นัด?” “ชุดเดียว หานัด” “นอยไป!” “ฉันมายิงสัตวนะ ไมไดมารบกับใคร แลวก็มาเพียงชัว่ ขณะคืนเดียวเทานั้น เรื่องอะไร จะตองหอบกระสุนมามากๆ ใหหนัก นี่มนั ไรเฟล .375 แลวก็หวังยิงสัตวใหญ ไมใชลูกกรดที่จะยิง นกยิงหนูเลนจะไดขนมาเปนรอย ปนขนาดนี้ขอใหมีโอกาสลั่นไดนดั เดียว ก็เห็นดีเห็นชั่วกันไป แลว อยูห รือไมอยูก็รูกัน คุณคิดวาฉันจะยิงกระทิงซ้ําถึงสิบๆ นัดทีเดียวหรือ” “นี่ยังไง อวดดีอีกแลว ใช! ลูกปนไรเฟลขนาดนี้นะ ลงไดลั่นนัดสองนัดก็รูผลแลว แต เพื่อเปนการไมประมาท ในทุกครั้งที่เดินออกจากแคมป ไมวาจะไปใกลหรือไกลก็ตาม ควรจะมี กระสุนสํารองติดตัวไวประมาณ 20 นัด เพื่อความไมประมาท ในปาเปนสิ่งที่เราคาดคะเนอะไร ไมไดทั้งสิ้น สิ่งที่ไมคิดฝนหรืออุปทวเหตุคับขันมันอาจเกิดขึน้ ไดทั้งนั้น อาจประจันหนากับชาง โขลงโดยไมรูตัว ที่จําเปนจะตองใชกระสุนมากกวา 4-5 นัด อาจพบกับโจรผูรายหรือพวกปลนกลาง ปา อาจหลงปา พลัดกับพวกอยูหลายๆ วัน ซึ่งจะตองพึง่ กระสุนสํารองที่ติดไว กระสุนสัก 20 นัด มันไมหนักเพิม่ ขึ้นอีกสักแคไหนหรอก” “เจาคะ เขาใจแลว” “กระสุนที่บรรจุอยู เปนกระสุนแบบไหน?” “หัวออน 270 เกรน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


338 “เบาไป สําหรับกระทิง เปลี่ยนใหมทั้งหมดนั่นแหละ เอา! เอาลูกนี่ไป” หลอนถอนหายใจเฮือก หลับตา สายหนาอยางออนใจ แลวก็จาํ ตองถอดกระสุนเดิมออก ตามคําสั่ง รับลูกแบบซิลเวอรทิปน้ําหนัก 300 เกรนไปจากพรานใหญ บรรจุแทน พลางบนเบาๆ “ฮึ! ดาริน วราฤทธิ์ มือปนขนาดชั้น ‘ดิสทิงควีส’ ควาโลควาเหรียญมาแลวนักตอนัก พอ มาเจอะเอาพรานปาผูมปี นสับปะรังเคคูมืออยูเพียงสองสามกระบอก มือปนเหรียญทองก็กลายเปน เด็กฝกใหมไปเสียแลว เฮอ! ฉันทําอะไรไมเคยถูกเลยนะ บกพรองในสายตาคุณอยูตลอดเวลา” “ไอที่ควาโล ควาเหรียญนะ เปนฝมือยิงเปากระดาษ เมื่อคิดจะยิงสัตวก็ตองเอาแคฝาจุก น้ําอัดลมแทนเหรียญตราไปพลางๆ กอน แลวก็คอยๆ เรียนคอยหัดไป ไมใชถือดีนอกครูอยู วิชาก็ จะไมได อาไร! นักเลงปนแทๆ ไมรูหรอกหรือวา ถึงแมจะเปนกระสุนขนาดเดียวกัน แตที่ออกแบบ ประดิษฐ และน้ําหนักของหัวกระสุนที่ตา งกันออกไปนั้นนะ เขามีไวเพื่อใหเลือกใชเหมาะสมกับ สัตวแตละชนิดอยูแลว กระทิงในปานี้ ไมใชววั รีดนมหรือควายไถนา แตละตัวนองๆ ชาง น้ําหนัก เปนตันๆ ขึ้นไปทั้งนั้น บางตัววัดจากเทาหนาถึงสันหลัง สูงตั้งหกฟุต กระสุนหัวออน น้ําหนัก 270 เกรน มันจะฉีกเปลือกแตกออกเสียกอนทีจ่ ะทะลวงเขาไปไดลึกพอ ผมตองการใหนดั เดียวอยู ไมใช ยิงบนหางตรงนี้ แตตองไปตามกันอีกลูกเขาหนึ่ง สิ่งควรคํานึงของนักลาสัตวที่ดีก็คอื ถาจะยิงสัตว เพียงแคใหเจ็บไปก็อยายิงเสียดีกวา แลวถาบังเอิญเจ็บไปแลว จะสักกีเ่ ดือน กี่ป หรือยากลําบากสัก เพียงไหน ก็ตองตามเอาตัวใหได มายงัน้ มันจะเปนพิษเปนภัยทําใหตัวเอง หรือคนอื่นเดือดรอน ภายหลัง” “สอนนะดีแน และสนใจฟง แตอยาบลั๊ฟ มายจะโมโหขึ้นมาอีก” “แกโมโห ก็โงในวิชาทีจ่ ะเรียนอยูน ั่นแหละ” “เดี๋ยวเหอะ...!” “เคยยิงสัตวสี่เทาอะไรมาบางแลว” “กระรอก กระแต กิ้งกา ออๆ! แลวก็เลียงผาที่เขาโลนยังไงละ อูว ! ลืมไปอีกอยางหนึ่ง ชางอีก ที่ยิงเมือ่ วานซืนนี้ ตอนที่คุณกับพีใ่ หญไลออกมาจากดง ก็ยิงไปงั้นแหละ ระยะยิงหางตั้งรอย กวาเมตร วิ่งออกมาเปนเปาในที่โลงยังงั้น” พรานใหญสั่นหนาชาๆ “ยิงอยางนัน้ ไมนับ ที่ถาม หมายถึงการเล็งยิงอยางประณีตหมายลมใหไดโดยกระสุนนัด เดียวนะ” “ก็กระรอก กระแต แลวกิ้งกา อยางที่บอกยังไงละ” “เปนอันวาไมเคยมากอน” “ไมมีใครเคยอะไรมาจากในทองหรอก นอกจากหัดเอาทีหลัง ซึ่งในเรื่องกลวยๆ พรรคนี้ มันไมใชวิชาที่จะตองทําวิทยานิพนธ” “จะยิงกระทิงใชไหม วันนี้?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


339 “ใช! ไมเพียงแตกระทิงเทานัน้ อะไรก็ได ทีฉ่ ันนึกอยากจะยิง” “สมมติวามันโผลออกมาใหเห็นละ จะยิงยังไง” “เห็นหัวยิงหัว เห็นหางยิงหาง!” “คราวนี้ใครรวนใครกันแน?” หลอนหัวเราะแคนๆ “ก็มีอยางหรือ มาคอยซักถามภูมิอยูได จะสอนอะไร ก็สอนมาซิ แกลงถามโนน ถามนี่ จะ หาเรื่องบลั๊ฟกันยังงั้นรึ ก็บอกอยูนยี่ ังไงวาฉันไมเคยมากอน” “คุณหญิงพอจะทราบบางไหมวา วิธียิงสัตวใหอยูกับที่ โดยไมตองตามนั้นนะ ควรวาง กระสุนบริเวณไหนบาง” “พิโธเอย ลองภูมิ อยาลืมนะวาอยางนอยทีส่ ุดฉันก็เปนหมอ เปนแพทย เปนนักชีวะ และ สรีรวิทยา ฉันพอจะรูหรอกวา สวนสําคัญของอวัยวะมนุษย หรือสัตวมันอยูตรงไหน สมองอันเปน ศูนยกลางระบบประสาททั้งหมด กระดูกกานคอหรือคอตอ กระดูกสันหลัง หัวใจและปอด กระสุน ก็ควรจะเจาะเขาไปทําลายบริเวณสวนอยางวานี่ ถาจะสอนฉัน ก็ควรขั้นปรัชญาไดเลยทีเดียว อยามา เริ่มตน ก.ข.หนอยเลย รําคาญ” “คุณหญิงเปนนักชีววิทยาก็ดีแลว ควรจะทราบดีไมใชหรือวา ความอดทนของสัตวบาง ชนิดมีเหนือกวามนุษย บาดแผลฉกรรจที่ไดรับตามรางกายสวนสําคัญตางๆ ของมนุษยจะทํา���ห มนุษยตายไดในทันที แตบาดแผลชนิดนัน้ ถาปรากฏกับสัตวบางประเภท โดยเฉพาะอยางยิ่งสัตวปา ขนาดใหญแข็งแรง กวามันจะตายอาจกินเวลาเปนสิบๆ นาที และสิบๆ นาทีอยางที่วานี่ เทาพาตัว ของมันใหวิ่งไปไดไกลเทาไหร ถามันคิดจะวิ่งหนีก็ไปไดเปนกิโล ถามันคิดจะวิ่งเขามากัด ขวิด หรือเหยียบขยีเ้ ราเปนการตอบแทน มันก็มีเวลาพออยางเหลือเฟอ หากเราหนีหรือหลบไมทัน” “ไมตองมาหวานลอม ชักนิยายตอนหนาตอนหลังอยูหรอก ก็บอกมาซิวา จะใหยงิ สวน ไหนของมัน เอ...ชักจะฉิวขึน้ มาอีกแลวนะ” “สําหรับกระทิงโดยเฉพาะ เล็งต่ําจากเนินสันหนาผากลงมาประมาณหนึ่งคืบ นัน่ คือที่ตั้ง ของสมอง เปนเปาหมายอันดับแรกทีเดียว แหงที่สองกานคอ และทีส่ ามกระดูกกลางสันหลัง ทั้ง สามแหงนี้ ถากระสุนเทีย่ ง เราจะไมลําบากตามมันเลย” “ซอกขาหนา หรือรักแรแดงละ หัวใจ กับปอดของมัน อยูบริเวณนั้นไมใชเปาหมายเห็น ไดงายกวารึ” “นั่นควรเปนเปาเลือกอันดับหลังสุด ถาเลือกวางกระสุนสามตําแหนงที่บอกแลวไมได ถนัด กระสุนตอใหตีหวั ใจแหลกหรือควานปอดกลวงไป ก็นอยนักที่จะลมอยูกับที่ สวนมากตอง ตามกันทุกที”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


340 “ไมจริง! อันนี้ขอเถียงตามหลักวิชาแพทย มนุษยหรือสัตวทุกชนิด ถาหัวใจหรือปอดถูก ทําลายพังไป มันจะไมมีแรงวิ่งไปไดไกลเลย เพราะจะเกิดอาการช็อกขึน้ โดยเฉพาะอยางยิ่ง สําหรับ สัตวเลือดอุนทุกชนิด ถาไสเดือนละก็ไมแน สับตัวขาดเปนทอนๆ ยังไปได” “ขอโทษเถิดครับ คุณหญิงหมอ ยิงกระทิงมาแลวกี่ตวั ?” “ไมเคยเลยสักตัว” “รพินทร ไพรวัลย ยิงมาแลว 54 ตัว ไมนับสัตวใหญสี่เทาอื่นๆ อีกเปนพัน” “ไมตองมาอวดดีกรีของปาณาติบาตหรอกยะ เห็นหนาก็รูแลววาคนใจรายชอบรังแกสัตว อาชีพก็บอกชัดไมตองประกาศ” “เปลา ไมไดมาอวดดีกรีของความบาปอะไรหรอก แตอยากจะเตือนใหรูวา ในระหวาง คนชํานาญกับคนที่ไมชํานาญ ทําไมฝายหลังถึงอวดดีเถียงคอขึ้นเอ็น” “ก็มันผิดหลักนี่นา มันมีชองใหเถียงได เรื่องบาดแผล เรื่องความเปนความตายอันเกี่ยว ของกับสรีรวิทยา พรานจะมาเถียงหมอไดยังไง หึ?” “หมอรักษาคนหรือรักษาสัตว?” “บา! ก็รักษาคนนะซิ” “แลวจะมารูเรื่องสรีรวิทยา หรือความอดทนในทางรางกายของสัตวไดอยางไร” “มันก็ไมตางกันนักหรอกยะ” “ตางกันครับ ตางกันมากทีเดียว จะเชื่อหรือไมเชื่อก็ตามใจ” “เอา ยอมแพ เชื่อก็เชื่อ แต...” หลอนหัวเราะ เบะปากนิดๆ “ถาฟงมาไมผิด ไดขาววา พรานใหญผูเกงกาจสารพัดในเรื่องลาสัตว ถูกกระทิงชารจเอา ซี่โครงหัก ถึงกับตองไปนอนโรงพยาบาลไมใชหรือ” “ใช ขนาด รพินทร ไพรวัลย นี่แหละ ยิงกระทิงมาแลว 54 ตัว เจาตัวที่ 54 ทําใหซี่โครง หัก ตองไปนอนโรงพยาบาล ทีนี้คนไมเคยมากอนซ้ํายังอบรมเสี้ยมสอนแลวก็ยังไมฟงละ จะเปน ยังไงบาง กระทิงตัวที่ทําพิษเอากับผมตัวนัน้ ถูกกระสุนขนาด .375 ตัดหัวใจแหลกไมมีชิ้นดี แตมัน ก็ทําเอาผมเกือบตายเหมือนกัน กอนที่มันจะลม นี่ยังไมเปนอุทาหรณชี้ชดั อยูแลวหรือ” ดาริน วราฤทธิ์ พยักหนาหงึกๆ อยางกึ่งเยาะกึ่งยั่ว “ลองนั่งในทาที่ถนัดที่สุดซิ” เขาออกคําสั่ง หลอนปฏิบัติตามโดยดี ซอมหยิบปนขึน้ ประทับ และสายกราดไปทุกดาน เทาที่สายตาจับสามารถมองกวาดไปได “เอาละ เชื่อวาถนัดที่สุดแลว คงไมติดขัดอะไรเมื่อตองการจะยิง” หลอนพึมพําเบาๆ อยางพอใจ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


341 “ผมจะสองไฟจากทางดานขวาของคุณหญิง โดยเยื้องไปทางหลังเล็กนอยแบบนี้ คุณ หญิงจะตองตาเร็วที่สุด ในระหวางเปาหมายกับศูนยปน” “ไหนซอมหนอยซิ” เขาซอมวิธีสองไฟใหหลอน ดารินลองอยูสองสามครั้งก็กมศีรษะลงอยางมั่นใจ “หวังวาคงไมขลุกขลัก หรือเกิดอุปสรรคขัดของอะไรขึ้นมาในเวลาจําเปน” “คงไมมีกระมัง ถาคุณสองไฟใหตามที่ซอมใหดนู ”ี่ “ตอไป ตั้งศูนยหลังในระยะต่ําสุด ถอดครอบศูนยหนาออกเสีย ไมงั้นเวลาสองไฟ จะ มองเห็นศูนยหนาไมถนัด” หลอนตั้งศูนยหลัง ในระยะ 100 หลา อันเปนระยะต่าํ สุดของไรเฟลขนาดนั้น และถอด ครอบศูนยหนาออกใสกระเปาเสื้อไว “ทีนี้อะไรอีกละ?” “เรื่องบุหรี่ ถาไมพยายามสูบไดเลยก็ดี แตถา จําเปนอยาทิ้งเถาหรือกนลงไปขางลาง ปลอง ไมไผที่เจาะรู มัดอยูขางราวหางนั่น จะเปนที่เขี่ยชัว่ คราว ขยีใ้ หดับเสียกอนแลวทิ้งกนลงไปทางรูที่ เจาะนัน่ ” “มีอะไรอีกไหม?” “เงียบที่สุด เทาที่จะเงียบได คือปจจัยสําคัญของการนั่งหาง อยากจะทะเลาะอะไรกับผมก็ ได แตตองทะเลาะอยูในใจ” “บา!” ริมฝปากบางคูนั้นขมุบขมิบ ไมมีเสียงผานออกมา แตสังเกตเห็นไดจากลักษณะของปาก ครั้นแลว ทุกสิ่งทุกอยางก็ตกอยูในความสงัดของดงทึบ ขนาดไดยนิ เสียงลมหายใจของ แตละฝายไดอยางถนัด รพินทรนั่งชันเขาหลังพิงกิ่งตะครอที่หางปลูกครอมอยู โดยยื่นผานขึน้ มา กลางหาง หลุบหมวกลงมาครอบอยูเหนือดั้งจมูก ปดตาไวเหมือนจะเขาภวังคหลับ สวนดารินนัง่ เหยียดเทาพิงมุมราวดานหนึ่ง หันหนาไปทางแองน้ําและปากดานรอบดาน ทั้งสองนั่งเยื้องกันหันหนาไปคนละทาง ตาเปนประกายของหลอนกราดไปรอบดาน อยางตื่นพรอม ผิดกับพรานใหญผูอยูในอาการเนือยๆ ซึมเซาเกียจคราน ขณะนัน้ มันเปนเวลา 16.30 น. แดดปาเมื่อใกลจะลับเหลี่ยมเขาทอแสงออนเรือง จับอยู ปลายยอดตนตีนเปดอันสูงลิบเชิงเขา นกเงือกฝูงใหญบินมาเกาะจิกกินผลอันมีเปลือกแข็งของมัน และสงเสียงรองดังกอง จิกตีเยาหยอกกระโดดเปลีย่ นกิง่ กันอยูไ ปมาดูชุลมุน ชะนีสองตัวแกวงไกว อยูบนกิ่งยางบนไหลเขาอีกฟากหนึ่งไกลลิบออกไป กระสบแสงตะวันจวนค่ําและดูเหลืองอรามราว กับทอง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


342 อากาศในกนหุบระอุอาวสงบลม นอกจากกระแสลมบนที่มองเห็นไดจากปลายไมสูง เหนือเชิงเขาขึน้ ไปเทานัน้ ซึ่งพัดอยูเอื่อยออนเบื้องลาง กางเขนดงตัวหนึ่ง ถลาแวบจากพงเถาวัลยลงมาเกาะอยูที่โขดหินกลางแอง ครั้นแลวใน พริบตา ก็โฉบลงไปที่กองใบไมเนาริมแอง คาบตัวหนอนหรือแมลงเล็กๆ ที่มันหมายตาไวบินหาย ลับเขาไปในพงทึบ อีกดานนกกรดหางยาวอีกตัวหนึ่ง บินเตี้ยๆ ลอดใตหาง มาจับเกาะอยูทกี่ ิ่งขอย หางจากระดับหางที่หลอนและรพินทรนั่งสงบอยูเพียงไมกี่วา สงเสียงรองเบาๆ เอียงคอดูหลอน อยางไมเดียงสา หญิงสาวสูดลมหายใจลึก กวาดสายตาตื่นเตนเปนประกายไปยังธรรมชาติของพงไพร รอบดาน ดวยอารมณที่แจมใสขึ้น แลวมาจองอยูที่นกกรดตัวนัน้ ยิ้มนอยๆ ใหกับมัน นกปาผูไมเคย ถูกมนุษยรังแกมากอนตัวนัน้ กระโดดโลดเตนไปมาอยูบ นกิ่งขอยใกลๆ อีกอึดใจใหญกบ็ ินมุดซอก ซอนหายเขาไปในกอตะไครน้ําที่ขึ้นอยูรมิ แองดานซาย ทามกลางความเงียบสงัดนัน้ เวลาผานไปเปนลําดับ แสงตะวันที่จับอยูบนยอดไมสงู เริ่ม โรยแสงลงทุกขณะ ฝูงนกเงือกบนยอดตีนเปด ผละบินไปหมดแลว เสียงปกใหญแข็งแรงของมัน กระพือตัดลมวืดวาดไดยินถนัด บายหนาขึ้นไปยังยอดเขาสูง ชะนีสองตัวบนกิ่งยาง บัดนี้ก็ลบั เหลี่ยมบังของกิ่งไมทึบไปแลว ไดยินแตเสียงโหวกโวยโหยหวนแววมาตามลม นานๆ ครั้งเสียงไก ปาขันเสียงเล็กแหลมเยือกเย็นสอดแทรกมา หลอนชําเลืองไปทางพรานใหญ ก็เห็นเขาขยับตัวเบาๆ ครั้งหนึ่ง ใชมือดึงปกหมวกให ครอบต่ําปดหนาลงมาอีก เหลือแตปลายคางอันเขียวครึ้มไปดวยเครา ที่ไมเคยแตะตองกับมีดโกน เลย นับตั้งแตเหยียบยางเขาสูด ง บิดขี้เกียจ แลวสงบนิ่งไปตามเดิม หญิงสาวคอนอยางขวางๆ นึกอยากจะเอาพานทายปนกระทุงเขาไปทีห่ นาอกสักอัก เพื่อ ปลุกใหตื่นจากสภาพซบเซาขึ้นมาเปนเพื่อนหลอน แทนที่จะมานั่งหลับเหมือนทอดทิ้งหลอนอยูคน เดียวเชนนี้ สะบัดหนาจากรางที่นั่งเปนทอนไมนั้นเสีย หันกลับไปมองเฝาที่บริเวณแองน้ําตามเดิม ครูใหญตอมา ไกฟาคูหนึ่ง เดินลงมาตามทางดานดานตรงขาม ตัวผูเดินนําหนา นางตัว เมียตามหลังอยางนาเอ็นดู สีสันของมันเบญจรงคเลื่อมพรายงดงาม หลอนนั่งเอามือเทาคาง เฝา มองดูเจาสัตวตระกูลนกขนสวยคูนั้นอยางเพลิดเพลิน มันเดินลอดกิ่งไมที่หลนขวางทางอยูปากดาน ทําเสียงต่ําๆ ในลําคอ หยุดมองซายมองขวาอยางระแวดระวังภัย แลวก็คอยๆ ออกเดินตอ กระโดด ขามบออันเกิดจากรอยตีนชางที่ย่ําไวเกลื่อนจดๆ จองๆ บายหนาเขามาที่แองน้ํา ชะเงอคอสูง สอดสองสายตาสํารวจดูรอบดานเหมือนจะใหแนใจในความปลอดภัยของตนเองอีกอึดใจใหญ จึง กมลงกินน้ํา ลักษณะการกินของมันเหมือนไกทุกอยาง คือจุมจะงอยปากลงไปในน้ํา และเงยคอ สูงขึ้น แตแลว ทันทีนั้นเอง เงาของอะไรชนิดหนึ่งก็กระโจนออกมาจากหลังพุมไมอยางรวดเร็ว เห็นในพริบตาแรกเพียงลายดําสลับขาว และหางยาวเปนพวง ไกฟาคูนั้นสงเสียงรองเอ็ดขึ้นอยาง [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


343 ตกใจ เผนจากที่เดิมไปยังโขดหินกอนหนึ่ง แลวก็บอนปรอผานยอดไม หายไปพรอมกับเสียงรอง ลั่น กอนหนาที่รางนั้นจะพุงเขามาถึงตําแหนงที่มันยืนกินน้ําอยู เพียงพริบตาเดียว ดารินลืมตาโพลง เกือบหลุดปากอุทานออกมาอยางลืมตัว มันคืออีเห็นดงหางพวง ตัวขนาดหมาเขื่องๆ เมื่อโจนเขาตะครุบเหยื่อพลาด มันเงยหนา มองตามการบินของเหยื่อไปอยางสุดเสียดาย แลวเอาจมูกดมกลิ่นตามพืน้ เดินลากหางงุนงานไปมา อยูริมแอง และตามโขดหิน หญิงสาวจองมองดูเจา ‘หัวขโมย’ ประจําดงอยางเดือดดาลใจ คอยๆ ลวงมือลงไปในเป หลังที่วางอยูขา งๆ ตัว ควาปนพกลูกกรดทีม่ ีสํารองไวขึ้นมา พอหลอนยกขึ้น ฝามือสากๆ ของคนที่ นั่งเอาหมวกครอบหนาเหมือนจะหลับอยูใ กลๆ ก็เอื้อมมาควาขอมือหลอนไวทันทวงที หญิงสาวหัน ขวับมา เห็นพรานใหญจองตาอยูกอนแลว เขาสายหนาชาๆ แทนคําพูด หลอนจึงชะงัก เก็บปน กระบอกนัน้ ไวที่เดิม “เห็นเอาหมวกปดหนานั่งกรน ไมไดหลับหรอกรึ?” หลอนพูดดวยเสียงกระซิบเบาที่สุด ใบหนาเขียวครึ้มไปดวยเคราดูเกรียมเปนมันนั้น ตายดานอยูเชนเดิม “ทําไมจะตองหลับดวย” “แปลวาเห็นอะไรรอบหางหมดทุกอยางตลอดเวลา?” “ในหางขายสรรพสินคา ตาของ รพินทร ไพรวัลย อาจเบลอไปบาง มองเห็นอะไรไม ถนัดเพราะแสงสี แตในหางยิงสัตว ตอใหอุดหูปดตา ก็ยงั เห็นยังไดยินทุกอยาง” “หามฉันทําไม ฉันจะจัดการกับไอวายรายนั่น โมโหมันจัง” “จะเอาอีเห็น หรือจะเอากระทิง?” “แคลูกกรดหรอก มันคงไมดงั นัก” “บอกอยูเมื่อหยกๆ นี่เองวา แคลมหายใจก็ยังดัง แลวนับประสาอะไรกับเสียงปน แตถา การลงแรงมานั่งหางวันนี้ มีความหมายเพียงแคอีเห็นก็ตามใจ” วาแลว ก็เอนหลังพิงกิ่งตะครอ หลุบหมวกลงมาปดหนาตามเดิม ดารินนิ่งเงียบ หนางอ ควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ มองตามหลังอีเห็นดงตัวนัน้ ซึ่งคอยๆ ลากหางลับตัวหายเขาไปในพงไม จากความสงัดเปลาเปลี่ยววังเวงรอบดาน เวลามันผานไปอยางเชื่องชา เสียงกระจงรอง และวิ่งแสกสากอยูตามพืน้ ใบไมแหงบนเนินหลังหาง เสียงจักจัน่ เรไรและตุก แกที่รองรับกันเปน จังหวะตามโพรงไมสูงรอบดาน ทําใหรสู ึกเย็นเยือกอางวางอยางประหลาด เกงตัวหนึ่งวิ่งเตลิด เหมือนจะตื่นตกใจอะไรมา ผาลงมาทางดานฝงขวา กระโจนลงไปกลางแองน้ําจนน้ํากระจาย แลวก็ เผนขึ้นดานอีกดาน ไปยืนรองเปกอยูห ลังพุมหนาทึบสองสามครั้ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


344 คราวนี้เองที่หลอนเห็นพรานใหญถอดหมวกออก ขยับตัวขึ้นนั่งตรง มองสํารวจไปยัง แองน้ําและปากดานรอบดาน เงี่ยหูฟงอยางระมัดระวัง แตแลวอึดใจนั้นเอง เขาก็ยิ้มออกนิดหนึ่ง สะกิดแขนหลอนบุยปากไปทางปากดานสูงชันขวามือ ดารินหันควับไปโดยเร็ว หมูปาแมลูกออนตัวหนึ่ง เดินงุดๆ ลงมาจากดานตามสบาย มีลูกเล็กตัวลายเปนทางสาม ตัว วิ่งตามหลังมาดวยเปนพรวน ขนาดของมันเกือบจะเทาสมเสร็จตัวยอมๆ เสนขนจากคอตลอด สันหลังตั้งชันเปนแผง เขี้ยวขาวโงงโผลออกมาพนปาก มองเห็นไดถนัด ไมมีฝูงตัวอื่นๆ ติดตามมาดวย นอกจากลูกออนเทานัน้ มันเดินกวัดแกวงหาง เอาจมูกและเขีย้ วงัดดินขุดคุยหารากไมกิน แลวตรงมาที่แองน้ํา นํา ลูกออนมาย่ําขุดดินอยูในระดับเยื้องจากใตหางไปเล็กนอย หญิงสาวคอยๆ แหยบหุ รี่ทงิ้ ลงไปดับในรูกระบอกไมไผ ชนิดไมใหเกิดเสียงใดๆ ขึ้นเลย จองมองดูภาพอันเปนธรรมชาติแทจริงของสัตวปา ทีห่ ลอนมีโอกาสไดเห็นอยางใกลชิดเปนครัง้ แรกดวยความตื่นใจ ใบหนาแดงระเรื่อ ทวาครั้นแลว สิง่ หนึ่งก็ปรากฏขึ้นแทรกไมคาดฝน ปรากฏ เสียงกิ่งไมแหงหักลั่นบนฝงซายใกลเขามา แมหมูดูเหมือนจะสําเหนียกไดชดั ในเสียงนี้ หยุดเอาจมูก ขุดดิน เงยหนาขึ้นอยางกะทันหัน จองไปทางปากดานดานนัน้ อยางเตรียมพรอม สงเสียงรองต่ําๆ ในลําคอ หันรีหันขวาง ลูกออนของมันที่กระจายอยูรอบๆ วิ่งเขามารวมกลุมบังอยูหลังนังแมซึ่งยืน ตระหงานปกหลักเหมือนกําแพงคุมภัย รางอันทะมึนใหญโต แถบขาวเปนรูปตัววีที่กลางอกเดินยายงุมงามลงมาจากพุมไม เจา หมีควายโทนตัวนั้นมุงหนาจะลงไปที่แองน้ําเชนกัน และในขณะนี้ มันก็เห็นหมูแมลูกออนยืนแสยะ เขี้ยวเพราะความหวงแหนลูก รอคอยอยูฝง ตรงขามแลว เจานักเลงโตขี้เลนประจําปา ทําหัวซุกหัวซุนเสียดพื้น ตะแคงคอเชิดจมูกขึ้นแลวอาปาก เห็นกรงเขีย้ วแหลมอันขนาดหัวแมมือ มันเดินเลี่ยงๆ คอยๆ เอียงเขามาริมแองน้ําอยางแชมชา มิไยที่ แมหมูจะสงเสียงขูคํารามเปนเชิงขับไลเชนไร นังหมูเริ่มหวงหนาพะวงหลัง หมุนตัวอยูไปมา อยากจะผละหนีแตกห็ วงลูกออน เสียงขูของมันดังแรงขึน้ ทุกขณะที่เจาหมีควายเคลื่อนใกลเขามา โดยไมรูสึกตัวเลย ดารินเอื้อมมือมาจับแขนรพินทรไว บีบแนนอยางตื่นเตน ลืมตาโตจอง จับภาพนั้นไมกะพริบ พอเจานักเลงโตอกขาวเริ่มกินแดนฝงตรงขาม ล้ําลงไปในแองน้ํา นังหมูก็สง เสียงคําราม ลั่น พรวดเขาใสในพริบตา รุกไลประชิดตัวเสยจมูกขวิดเปนพัลวันแทบจะดูไมทัน น้ํา���นแองแตก กระจาย หมีควายถูกปะทะดวยกําลังแรง ผงะกระเด็นขึน้ ไปบนฝง ตบกัดโตตอบแลวกระโดดถอย ฉากไปยืนสองขา หลอกลออยู นังหมูพอไลศัตรูถอยหางออกไปพนระยะ ก็ถอยออกมาคุมเชิงขู คํารามอยูเชนนั้น สวนเจาหมีเมื่อเห็นหมูหยุดการโจมตีก็สายเขามาอีก กระโจนเขาตบเหมือนจะ หยอกเลน หมูปาแวงตัวเขาใสไลขวิดอุตลุตจนตั้งตัวไมติด บางครั้งหมีก็ลมกลิ้งไปสามสี่ทอด แตดู มันจะไมระคายผิวอะไรเลย และคลายจะรูส ึกสนุกสนานยิ่งที่ไดหยอกยัว่ หมูเลนตามสันดานของมัน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


345 ภาพอันนาดูนนั้ ผานไปเปนเวลาถึงเกือบสิบนาทีเต็ม ในระหวางหมีใหญ ที่พยายามจะ กอกวนรังควาน และหมูแมลูกออน ซึ่งจําใจตองตอสูเพราะความหวงลูกในลักษณะปองกันตัวและ ขับไล หลายตอหลายครั้งที่หมูพยายามจะตอนลูกของมันผละหนีไป แตเจาหมีก็คอยดักสกัดติดพัน กอกวนไวดว ยนิสัยขี้เลน ดูมันไมเจตนาทีจ่ ะเลนงานหมูหวังประโยชนอันใด นอกจากจะแหยเลน ตามสันดานอันเกะกะอันธพาลของมัน การตอสูทีเลนทีจริงระหวางสองสัตว ไมมที าทีวาฝายหนึง่ ฝายใดจะถึงกับบาดเจ็บฉกรรจ ถึงชีวิต ลักษณะของหมูที่พงุ เขาใสอยางดุเดือด เต็มไปดวยความวองไวนากลัวมาก แตมันทําอะไร เจาสัตวที่หนังหนากวา ตัวใหญกวาไมไดเลย ลูกออนสามตัว คอยวิ่งตามหลังแมแจ ซึ่งหมีควายก็ พยายามจะยั่วหยอกไปถึงลูกๆ ของมันดวย แตถูกนังแมสูอยางถวายชีวิต พงไมใกลเคียงแองน้ํา หัก ราบยับเยินเพราะการทําศึกในระหวางสองสัตวปา ฝายหนึ่งรังแก อีกฝายหนึ่งความจําเปนบังคับให สู ในที่สุดอีกพักใหญตอมา เจาหมีความดูเหมือนจะเกิดเบือ่ ขึ้นมา จึงปลอยใหหมูปาตอน ลูกของมัน พาหนีเขาไปในพงรกโดยดี ไมคอยสกัดกัน้ ไวอกี พอหมูพาลูกลับหายไปแลว มันก็เดิน ไปกินน้ํากลางแอง แลวเดินยายกลับขึ้นไปทางปากดานทีม่ ันโผลลงมาแตแรกลับตาหายไป ดารินหันกลับมาทางเพื่อนรวมหางที่ตลอดเวลานั่งดูอยูเงียบๆ บัดนัน้ เอง หลอนจึงเพิ่ง รูสึกวา มือของหลอน จับขอมือเขาไวแนน รีบปลอยออกโดยเร็ว “เสียดาย ไมไดเอากลองถายรูปมาดวย ไมเคยเห็นอะไรนาดูอยางนี้มากอน โชคดี เหลือเกินที่มีโอกาสไดเห็น” หลอนพูดกลบเกลื่อนรอยกระดาก เมินหลบตา “การนั่งหาง จะทําใหเราไดเห็นอะไรแปลกๆ เสมอ ทั้งนาดูและนากลัว หรือบางทีกน็ า ขนพองสยองเกลา ถาไมควบคุมสติใหด”ี “หมายความวายังไง ที่วา นาขนพองสยองเกลานะ” ดารินถามโดยเร็ว จองหนา พรานใหญหัวเราะหึๆ เฉยเสีย หลอนเมมริมฝปาก ตาวาว “บอกกอน อยามาทําหลอกอะไรนะ ฉันไมเคยกลัวในสิ่งเหลวไหลไรเหตุผล” “ใครบอกวาผมหลอกคุณหญิง ตรงขาม ผมเคยเตือนตัง้ แตเรายังไมออกเดินทางแลวดวย ซ้ําวา อะไรมันก็ไมสําคัญ จิตใจอันแข็งแกรงเชื่อในตนเอง และเชื่อปนในมือ อํานาจลี้ลับของปามัน อาจมีจริงเหมือนกัน แตไมมีอิทธิพลเหลือไปกวากําลังใจของเรา เตือนอีกครั้ง หลังตะวันตกดินไป แลว อยาหูฝาดตาฝาด...เห็นหรือไดยนิ อะไร ถาสงสัยก็ปลุกผมก็แลวกัน” หญิงสาวลืมตาโต “ปลุก! ตายละ นี่แปลวาคุณจะหลับงั้นหรือ?” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


346 “ก็อาจมอยไปบาง ใครจะกลารับรองวาไมหลับตลอดเวลา แตผมนอนตืน่ ไว ขอใหสะกิด เทานั้น” กลาวจบ ก็ยมิ้ เห็นฟนขาว ดารินเริ่มมีความรูสึกที่ไมอาจบรรยายถูก กวาดสายตาไป รอบๆ แลวกลับมาจับอยูที่ใบหนาคมเขมของคูปรับอีกครั้ง “เกงนะ นายพราน เขาใจพูดขูขมขวัญไดเกงมาก พูดลับลมอมความ อ้ําๆ อึ้งๆ ทําให หวาดเลนงั้นแหละ คุณยังรูจกั ผูหญิงอยางฉันนอยไป ถาจะปลุกก็หมายความวาปลุกดวยเสียงปน คง ไมสะกิดปลุกหรอก” รพินทรยิ้มๆ อยูเชนนัน้ ตางเงียบกันไปอีก แตในครั้งนี้ พรานใหญไมไดนั่งเอาหมวก ครอบหนาอีก แตนั่งเอามีดเหลาไมเลน เวลาผานไปทามกลางความสงบ ไมมีอะไรกระโตกกระตาก ครั้งหนึ่ง เสียงกิ่งไมแหง หลนลงมากระทบพื้นดังครืนสนั่นบนเนินเขาเบื้องหลัง แลวก็เงียบสงัดลงตามเดิม ผึ้งสองสามตัว บินมาปวนเปย นตอมอยูใ กลๆ ทั้งสอง ดารินมองดูมันดวยความขยะแขยงหวาดกลัว พยายามจะเอน ตัวหลบเมื่อมันบินบนอยูใกลๆ หลอนแปลกใจที่เห็นพรานใหญรูสกึ เฉยๆ ไมสะดุงสะเทือนอะไร เลย บางตัวเกาะและคลานไตอยูตามมือ และใบหนาของเขาก็เห็นเจาตัวทําเหมือนไมรูสึก ไมสะบัด ปดปองอยางใด หญิงสาวเต็มไปดวยความกระสับกระสายอึดอัดรําคาญใจ หนามุย โบกมือปดไลไป มา “ถามันเกาะ อยาตบ หรือเคลื่อนไหวใหเปนที่ผิดปกติ มายงั้นมันจะตอยทันที ปลอยให มันเกาะเฉยๆ ทําเปนไมรูไมชี้เสีย แลวมันจะไปเอง” เขากระซิบบอก เมื่อเห็นหลอนเริ่มไมเปนสุข “บาจัง! ฉันกลัวมันจะแยอยูแ ลว ทําไมถึงชุมอยางนี้กไ็ มรู ยี!้ ...ขยะแขยงขนลุก” ดารินรองออกมาเบาๆ สีหนาเหมือนจะรองไห เมื่อผึ้งสองตัวรุมบินตอมอยูแถวใบหนา ของหลอน “บอกใหเฉยไวเถอะ ไปยุงกะมันมากๆ มันก็ตอยใหเทานั้น ประเดีย๋ วก็จะค่ําแลว พอมืด มันก็ไปกันหมด” หลอนบนอะไรพึมพํา เงียบไปอึดใจเดียว ก็รองเสียงหลงออกมาลั่นหาง รพินทรตกใจ เงยหนาขึ้น เห็น ม.ร.ว.หญิงคนสวยนั่งตัวแข็งทื่อ ทําทาสยิวตัวขนลุกขน ชัน “เร็ว! ชวยดวย มันไตเขาไปในอกเสื้อ! ปรื๋อว!...” เสียงของหลอนละล่ําละลักเอ็ดอึง “ตอยหรือเปลา?” เขาถามโดยเร็ว หญิงสาวหลับตาแนนอยางขยะแขยง สั่นศีรษะพูดแทบไมเปนภาษา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


347 “มันยังไมไดตอ ย...อึ๊ยย มันคลานใหญแลว...ทํายังไงดีละ ชวยดวยซิ ตายแลว!!” รพินทรงง ทําอะไรไมถูก เสียงหลอนรองเอ็ดอยูเชนนัน้ ลั่นไปทั้งปา โดยไมยอมคิดวา ในขณะนีก้ ําลังนั่งหางรอคอยสัตวอยู มีอาการเหมือนจะลุกขึ้นกระโดดลงไปจากหาง เพราะความ ขนลุกขนพอง “อยาขยับ! อยาใหเสือตึงถูกตัวมัน แลวก็อยาดิ้น!” “ก็ชวยดวยซิ! มัวแตพูดอยูไ ด ขยะแขยงจะตายอยูแ ลว ดูซิยิ่งคลานลึกเขาไปใหญแลว เดี๋ยวฉันรองปาแตกนะ!” “ตายละวา!...แลวผมจะชวยคุณหญิงไดยังไง ไมเห็นตัวดวย เอายังงีก้ ็แลวกัน กลั้นใจตบ ใหแรงตรงที่มนั ไตอยู ใหมันแหลกไปกอนที่จะทันตอย” “ฉันไมกลาหรอก ขืนตบ มันก็ตอยฉันแนทเี ดียว ฉันเจ็บ คุณไมไดมาเจ็บดวยนี”่ “แลวจะใหผมทํายังไง?” “ไมรูละ ฉันจะถอดเสื้อเดี๋ยวนี้ คุณชวยดูใหที อยาใหมนั ตอยฉัน” “ฮา! คุณหญิงจะถอดเสื้อ!...” พรานใหญอาปากคาง แตชาไปเสียแลว ดารินปลดกระดุมเสื้อเดินปาของหลอนออกที ละเม็ด ดวยมืออันสั่นเทา ความขยะแขยงมีอิทธิพลอยูเหนือความรูสึกอื่นใดทั้งสิ้นในขณะนี้ และไม ฟงเสียง ไมวาเขาจะรองยับยัง้ มาเชนไร หลอนปลดกระดุมจนหมดแลวแบะอกเสื้อออก เห็นบราเชียรสชี มพูพื้นตวนปรุดวย ลูกไมงาม ประคองอกตระหงานเตงตั้งอวบอิ่ม สีราวกับงาสลักดันเปนหุนอยูภายใจอยางหมิ่นเหม พลางรองเรงใหเขาชวยเอาออกให รพินทรตะลึงพรึงเพริด เขาไมรูจะทํายังไง ผึ้งเจากรรมแสนจะ ซุ���ซนไมเขาเรื่อง ดันไตเขาไปในซอกรองอกระหวางภูเขาเนื้อทั้งสองลูกพอดี มองเห็นไดถนัดจาก รอยฉลุของผาลูกไม แนนอนที่สดุ ถามันลงเหล็กในเมื่อไหร หลอนคงจะตองรองดิ้นไปในทันทีนั้น เพราะ เปนบริเวณเนือ้ ออนที่สุด! “มัน...มันลอดเขาไปในบราเซียร...” เขารองออกมาเบาที่สุด ตื่นเตนตกประหมาเสียยิ่งกวาการเผชิญหนากับวิกฤติการณใดๆ ที่ผานมาแลวทั้งสิ้น ในฐานะพรานคุมกัน ตอใหเสือหรือชางกําลังไลทํารายหมอมราชวงศหญิง ดาริน วราฤทธิ์ มันงายดายเหลือเกินสําหรับเขาที่จะปองกันหลอนไว แตสําหรับเจาผึง้ ตัวนี้... รพินทร ไพรวัลย จนปญญาเอาจริงๆ “ฉันจะขาดใจตายอยูแ ลว” หลอนคราง พยายามหอไหฝนตัวไว ทนไมกระดุกกระดิกทั้งๆ ที่ตีนของมันไตบน เนื้อออนยุบยิบ ทําความรําคาญและหวาดเสียวเปนอยางยิ่ง ไมรูมันจะซอกซอนไปถึงไหนตอไหน [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


348 กายของหลอนสั่นเทิ้ม ไขวมือทั้งสองไปทางเบื้องหลัง พยายามจะปลดขอบบราเซียรออกอีก โดย ไมยอมคํานึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น พรานใหญใจหายวาบ ควาขอมือหลอนไว รองเร็วปรื๋อ “เดี๋ยว! ผมจัดการเอง พยายามยืดลําตัวตรงขึ้นชาๆ” ดารินปฏิบัติตามคําสั่ง ทั้งๆ ที่ยังหลับตาแนนอยูเชนนั้น แข็งใจคอยๆ ยืดลําตัว รพินทร หันไปหักกิ่งไมแหงเล็กๆ ยาวประมาณ 1 คืบ บรรจงสอดกิ่งไมนั้นเขาไปในขอบบราเซียรทาง ดานลางอยางแผวเบา ระมัดระวังโดยอาศัยมองเห็นตัวผึง้ ไมใหมนั เกิดตกใจขึน้ บังคับใหมันไตกลับ ขึ้นไปยังอกสวนบนของหญิงสาว จนกระทั่งพนขอบบราเซียรขึ้นมาได จึงใชนวิ้ ดีดอยางแรง ผึ้งตัว นั้น กระเด็นแวบพนไปจากเนินอกของหลอนในพริบตา เขาถอนใจเฮือกออกมาเหมือนยกภูเขาออกจากอก สวนดารินมีอาการเหมือนจะเปนลม หนาซีดขาวๆ หลอนกลั้นหายใจ และตกอยูในภาวะอกสั่นขวัญแขวนนานเกินไป กายยังไมวายสั่น เหงื่อผุดเต็มใบหนา รวบเสือ้ ปดเขาหากันและนั่งหอตัวขนลุกขนชันอยูเชนนัน้ “เปนยังไงบางครับ ทันตอยหรือเปลา?” รพินทรซอนยิม้ ตีหนาตายถาม หลอนสั่นศีรษะ ไมสบตา ตอบออมแอม “มันยังไมทันตอยหรอก ขอบคุณมากที่ชว ย ขยะแขยงจะขาดใจตายใหได ผึ้งบาบอคอ แตกอะไรยังงีก้ ็ไมรู ถารูวามันจะชุม แลวก็พิเรนทรถึงขนาดนี้ จางฉันก็ไมมานั่งหาง จะตอมเฉยๆ ก็ ไมวาแลว นี่ดนั ซอกแซกเขาไปถึงไหนตอไหน” “ผิวของคุณหญิง อาจมีความหอมหวานเปนพิเศษก็ไดครับ ผึ้งมันถึงไดสนใจนัก ทีผมไม เห็นมันมายุงดวย อยางดีกแ็ คบินมาดูๆ เทานั้น” “อยายั่วนะ!...” ดารินเอ็ดตะโรขึ้นมาอีก ตะประหลับประเหลือก “ก็หนังคุณมันหนาราวกับหนังชาง ผึ้งมันไมอยากจะยุงกับคุณ ก็เพราะมันรูดวี ามันตอย คุณไมเขาเพราะหนังหนา คราวกอนฉันถูกมันตอยบวมไปตั้งสามสี่วันกวาจะหาย ฉันแพพษิ มันดวย ไมเอาแลว กลับแคมปดีกวา กลับเดี๋ยวนีแ้ หละ” วาแลว หลอนก็ขยับตัว แตพรานใหญเอื้อมมือมาแตะไหลไว “โธ ถูกผึ้งหยอกเอาแคนี้ คุณหญิงก็ทอถอยเสียแลว อยางนี้นะหรือครับ...ที่คุณหญิงจะบุก บั่นเดินทางไปเทือกเขาพระศิวะกับพวกเรา ภัยอันตรายทีเ่ ราจะตองเผชิญเบื้องหนา มันยิ่งกวานีไ้ มรู สักกี่หมื่นกี่พนั เทา ขึ้นชื่อวา ‘ปา’ มันก็มีอันตรายแวดลอมอยูทุกฝกาวยางแหละครับ คุณหญิงก็ นาจะทราบดีแลวกอนหนาทีจ่ ะตัดสินใจเดินทางรวมมาดวย จงอางคุณหญิงยังไมกลัว สามเหลี่ยมก็ ยิงดับไปคามือ ไอกุดก็ไมพรัน่ ไอแหวงก็ไมหวั่น แตไหงผึ้งตัวเล็กนิดเดียว กลัวไปได” “ไอพวกนั้น ฉันยังเอาลูกปนสูมันได แตผึ้งฉันไมรูจะสูกบั มันยังไงนี่นา” “โดยเฉพาะอยางยิ่งผึ้งเจาชูอยางไอตัวนี้นะหรือครับ” “บาๆๆ!” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


349 “กลัดกระดุมเสื้อมิดชิดใหหมดครับ อยาใหมีชองวางใหมันไตเขาไปไดอีก ไมวาที่ขอ มือ ขอเทา หรือคอเสื้อ แลวคุณหญิงจะปลอดภัย ตามปกติแลว มันไมไดมเี จตนาที่จะทํารายอะไรเราเลย เพียงแคเกาะหรือไตธรรมดาเทานั้น แตที่มนั ตอย สวนมากเกิดขึน้ เพราะเราไปปดหรือตบมัน อีก อยางหนึ่งก็คือ ตอนที่มันไตเขาไปที่ผิวเนื้อในรมผาเราเกิดไหวติง ผาตึง กระทบตัวมันเขา มันก็ตอย ผมวาจะเตือนคุณหญิงตั้งแตตอนขึ้นนั่งหางครั้งแรกแลว แตลืมไป” ม.ร.ว.หญิงคนสวยบนอะไรอุบอิบอยูในลําคอ จัดแจงกลัดกระดุมเสื้อจนถึงคอ รูดแขน เสื้อที่ถลกพับไวแคศอก ลงไปจรดขอมือ และกลัดดุมแนนหนารวบปลายกางเกงยัดลงไปในบูตเดิน ปา รพินทรโคลงศีรษะชาๆ บอกมาวา “เสร็จกัน ปาแตกเสียแลว เพราะเสียงเอ็ดของคุณหญิงเมื่อตะกี้ คืนนีม้ ีหวังนั่งเมื่อยเปลา อยาโทษผมก็แลวกันถาไมไดยิงกระทิง” “ลงไดงางนกแลวตองยิง ไมอะไรก็ตองอะไรสักอยางหนึ่ง ถาไมไดยงิ กระทิง ยิงพราน แทนก็แลวกัน” หลอนบอกหนาเงา “ยิงพรานเสียแลว ก็ไมมีใครจะนําทางให เพราะฉะนัน้ ถาไมไดยิงกระทิง ยิงตุก แกปาที่ รองอยูตามโพรงไมนั้นแทนดีกวา ซุบหางตุกแกกินอรอยกวาซุปหางวัวแดงที่ผมเคยใหคุณหญิงทาน เสียอีก” ตะวันลับเหลี่ยมเขาไปแลว อากาศในกนหุบมืดและเย็นลงอยางฮวบฮาบ มีแสงสลัวกอน ตะวันจะตกใหเห็นอยูเพียงไมกี่อึดใจ ความมืดก็แผเขาปกคลุมโดยเร็ว รอบดานทั้งในระดับกิ่งไมที่ ปลูกหาง และอาณาบริเวณแองน้ําเบื้องลางกลายเปนฉากอันดําสนิท สังเกตเห็นอะไรไดเพียงเงา ตะคุมเลือนรางเต็มที ทั้งสองรับประทานอาหารค่าํ จากเสบียงที่เตรียมมาอยางลวกๆ เสร็จสิ้นเรียบรอยไปกอน เมื่อตะวันจะลับสันเขาเล็กนอย ดารินเปดถุงยามหลังสวนตัวของหลอน ควาแจ็กเกตหนังออกมา สวมทับ ถอดบูตออก ใชถุงเทาขนสัตวชนิดหนาสวมปลายเทาแทน ชวยในความอบอุนและอํานวย ความสะดวกในการนั่งของหลอน อากาศในกนหุบแหงนี้หนาวเย็นกวาบริเวณที่ตั้งแคมปมาก พอสิ้นแสงตะวันก็เยือกจับขั้ว หัวใจและทวีขนึ้ ทุกขณะของราตรีที่ยางเขามา บนหาง ไมมีผาหม ไมมีกองไฟ สิ่งที่พอจะชวยได ก็ เพียงแคเสื้อกันหนาวชนิดหนา และบรั่นดีเทานั้น กลางวันแทๆ ภูมิประเทศในกลางดงยังเปลาเปลี่ยวอางวางนาหวั่นอยางยิ่ง พอหมดแสง ตะวัน สภาพของมันยิ่งชวนสะทานใจอีกรอยเทาทวีคูณ ความรูสึกของหลอนเริ่มเปลี่ยนไปในทันที บังเกิดความโดดเดีย่ วหวัน่ ไหวเหลือประมาณ พยายามปรับอารมณใหเปนปกติที่สุด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


350 อยางนอยก็นึกปลอบใจตนเองวา หลอนยังมีคนคนหนึง่ นั่งอยูด วยใกลๆ แมจะหมั่นไสชัง น้ําหนาไมถูกชะตากันขนาดไหน คนคนนั้นก็เปนลูกจางที่จะตองคอยใหความคุม ครองแกหลอน เปนคนที่หลอนเห็นสมรรถภาพและฝมือของเขามาดีพอแกการไววางใจ แตขาดจะไมเปนเพื่อนรวม หางที่ดีของหลอนเลย นั่งเปนเงาตะคุมเงียบเฉยเหมือนทอนไม เมื่อหลอนไมพูดดวยกอน เขาก็ไม พูดเชนกัน พิงเอกเขนกอยูกบั กิ่งตะครออยางสบายอารมณ ตนคอวางพาดกับงามไมพอดี มีมวนเสือ้ แจ็กเกตรองแทนหมอน ชางเขาใจยึดทีม่ ั่นสําหรับนอนเอ���เปรียบดีเหลือเกิน สายตาของหลอนเทาที่เคยเห็นปามาแลว ครั้งไหนก็ไมเทาครั้งที่มานั่งหางอยูเดี๋ยวนี้ นี่ แหละ คือปาจริงๆ หลอนคิด...มีแตความเงียบความวังเวง ความนาสะพรึงกลัว หันไปทางไหนก็มี แตความสยดสยิวใจ นีย่ ังดีที่มีคนหนึ่งนั่งอยูดวย ถาบังเอิญหลอนตองมาตกอยูในสภาพเชนนี้เพียง คนเดียว ความรูสึกของหลอนจะเปนฉันใด มิเปนบาตายไปดวยความหวาดกลัวดอกรึ นานนับชัว่ โมง ที่หลอนนั่งคิดอะไรอยูคนเดียว โดยไมไดปริปากพูดคําใดกับเพื่อนรวม หางเลย ในทีส่ ุด พระจันทรขางแรมออนๆ ก็โผลพนยอดไมทึบสาดแสงสลัวราง ลงมายังแนบปา โขดหิน และพงไมริมแองเบื้องลางมองเห็นเปนภาพตางๆ แลวแตอปุ าทานจะคิด เสียงเขียดปาดรอง แซอยูใตหาง บางขณะก็กระโดดจอมๆ ไปในแองน้ํา ในความเงียบเชนนั้น มันดังราวกับมีคนมาเดิน ย่ํา หมาปาเหาหอนแววมาแตไกล สลับไปกับเสียงนกที่หากินกลางคืน และตุก แกดง ซึ่งมักจะรอง อยูไมเลือกเวลา ในความเงียบนั้น ประสาททุกสวนของหลอนตื่นพรอม คอยจับเสียงผิดปกติที่จะเกิดขึ้น จากละแวกใกลเคียง และบริเวณแองน้ําเบื้องลาง อันหมายถึงการยางกรายมาของสัตวดวยหัวใจอัน เตนระทึก ไมอาจเดาไดถูกวาในความมืดมิดนั้น อะไรมันจะยองเขามาบาง จิตใจอยูในภาวะครึง่ หวาดกลัว ครึง่ กลาตื่นเตนอยางไรบอกไมถูก สามทุมกวาเล็กนอย หลอนรูส ึกวาจะมีอะไรลงมากินน้ําในแองอยางเงียบๆ พรานใหญจะ รูสึกหรือเปลาไมทราบได เพราะเห็นนั่งนิ่งอยูใ นลักษณะเดิมเหมือนจะหลับ หลอนไมอยากจะ สะกิดบอด คอยๆ ควาไฟฉายประกบกับกระโจมมือของไรเฟล ยกขึน้ ชาๆ เตรียมจะสองลงไปยัง ที่มาของเสียงอันเบานั้น แตกอนที่หลอนจะกดสวิตซ มือของรพินทรก็เหนี่ยวไวที่ตนแขน “สมเสร็จ!” เสียงกระซิบขางหูหลอน หญิงสาวลดปนกับไฟฉายลง อดสงสัยไมได “รูไดยังไง คุณเห็นในความมืดงั้นรึ?” “เสียงของการเคลื่อนไหว เสียงกินน้ํา กอนหนาที่สมเสร็จจะลงสักครึ่งชั่วโมงที่ผานมานี้ กวางก็ลงมาตัวหนึ่ง เดินลอดใตหางไป คุณหญิงไมรูสึกตัวเอง มันไมไดมากินน้ําทีแ่ อง แตเก็บลูก หมาดที่ปากหวยดานตรงขามโนนกิน ผมขี้เกียจบอกเองแหละ เพราะเราหมายกระทิง ไมใชสตั ว อื่น” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


351 หลอนจองมองดูดวงหนาในความมืดนัน้ ดวยความพิศวงไมสราง ชายผูนี้...หลอนคิด...มี อัจฉริยภาพในเรื่องของปานาฉงนยิ่งนัก กิตติศัพทชื่อเสียงตามคําเลาลือ เปนสิง่ ที่หลอนเคย คลางแคลงวามันจะเปนไปไดสักเพียงไหน ตอเมื่อมาเห็นกับตาเชนนีจ้ ึงรูชัด แตถึงกระนั้นก็ยังเปน สิ่งชวนประหลาดใจลนพน เขาฝกประสาทของเขาไดอยางไร จึงสามารถหยั่งรูเสียงสัตวปาตางๆ ได ในขณะที่สายตาและหูสามัญไมอาจสําเหนียก ทามกลางปาดงพงไพรเชนนี้ ระบบประสาทสัมผัสทุกสวนของจอมพราน ไมผดิ อะไรกับ สัตวปาเราดีๆ นี่เอง และจากอาการเงียบเฉยสงบนิ่งเหมือนจะหลับนั้น แทที่จริงเขาตืน่ พรอมเฉียบไว อยูทุกขณะ ไมเคยปลอยอะไรในละแวกใกลเคียงพนไปจากการรูเห็นไดเลย หลอนเสียอีก...ขนาด นั่งลืมตาเงี่ยหูอยางตั้งอกตั้งใจอยูแ ทๆ ยังไมอาจรูไดเทาเขา ตางไมไดพดู อะไรกันอีก หญิงสาวเอนหลังพิงมุมราวหาง ซุกมือที่สวมถุงหนังทั้งสองเขา ไปในกระเปาเสื้อแจ็กเกต นั่งขดตัวดวยความหนาวเย็น หลอนอยากบุหรี่ แตเมื่อสังเกตเห็นพราน ใหญไมไดสูบเลยนับแตค่ําลง จึงพลอยไมกลาสูบดวย เวลาผานไปเปนลําดับ มันจะนานสักเทาใด ไมทราบได มีเสียงกิ่งไมแหงลั่นหักขึ้นครั้งหนึ่งจากที่ใดไมปรากฏ แลวก็เงียบลงตามเดิม จักจั่นเรไร และตุกแกที่รอ งรับกันอยูตลอดเวลา บัดนี้ราวกับจะนัดกันสงบเสียงลงหมดสิ้น ลมนิ่ง หลอนตื่น จากอาการภวังค ครึ่งหลับครึ่งตื่น ลืมตากวางขึ้น ก็เห็นรพินทรขยับตัวอยางแผวเบา นานเทานาน หลอนเผลอเขาภวังคไปอีก ครั้นแลว ทันใดนั้นเอง ก็ตองสะดุงตื่น เพราะถูกสะกิดเบาๆ เสียงแรกที่ไดยนิ เปนเสียง ลมหายใจหนักๆ ดังฟด เวนระยะไปครูกม็ ีเสียงกิ่งไมลนั่ ขึ้นแสกสาก เสียงนัน้ ดังๆ หายๆ หันไป จองพรานใหญในความมืดนั้น เห็นเขามองอยูที่หลอนกอนแลว ไฟฉายพรอมอยูในมือ ดารินก็ คอยๆ ควาไรเฟลที่วางไวขนึ้ มา ขยับตัวนั่งในทาถนัดอยางแชมชา พยายามไมใหเกิดเสียงแมแตกริบ เดียว พอแนใจวาพรอมที่จะประทับปนไดอยางฉับพลันแลว หลอนก็พยักหนาเปนความหมาย วาพรอม หัวใจเริ่มเตนแรง รพินทรคงถือไฟฉายอยูใ นลักษณะเดิม ยังไมมีการเคลื่อนไหวอยางใด ทั้งสิ้น หลอนกลั้นใจรอคอยเหตุการณอยูหลายชวง รูสึกวาการรอคอยนั้น มันนานแสนนาน ประสาททุกสวนตึงเครียด มือที่ประคองไรเฟลสั่นนอยๆ อยางระงับไวไมได เพราะความตื่นเตน เสียงกอพงถูกระผานมาไดยนิ ถนัดยิ่งขึน้ แลวก็มีเสียงดินปนกรวดจากเนินผาชันฝงตรง ขามกับหางทีป่ ลูกไว พังทลายพรูลงมาเบื้องลาง คลายจะมีสัตวใหญตะกายตัดทางลงมาตามเนินอัน สูงชันนั้น กลิ่นสาบโชยตลบมากระทบจมูกอยางแรง ในความรูสึกของดารินมันคลายสาบวัวหรือ ควายอะไรทํานองนั้น ซุมไมไหวสวบสาบ ต่ําใกลลงมาทุกขณะ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


352 มือของพรานใหญเอื้อมมาสะกิดเตือนหลอนอีกครั้งพรอมทั้งชูไฟฉายขึ้น ดารินกัดริม ฝปาก พยายามระงับความตืน่ เตนไว ยก .375 ขึ้นประทับบา ผานบังไพรจองตรงไปยังที่มาของเสียง ในความมืดนัน้ ปลดเซฟนิ้วแตะรออยูทไี่ ก บัดนั้น แสงไฟฉายแปดทอนในมือของพรานใหญ ก็พงุ ปราดเปนลําขึ้นเบื้องบน และอึด ใจเดียวกัน ก็ฟาดต่ําลงมาอยางรวดเร็ว ดวงมรกตสะทอนแสงคูหนึ่ง ฉายแสงวาวสวนตอบแสงไฟ ฉายแลเห็นชัด ลอยอยูเหนือซุมไมทึบใกลลําตนตะเคียนใหญที่ยนื อยูรมิ เนินชัน สันหนาผากสีขาว และเขาคูอันมีโคนอวบใหญแหลมเขาหากัน มองเห็นถนัดในลําแสงอันจูโจมนั้น เสี้ยวของวินาทีที่ดารินปรับศูนยปนใหสัมผัสกับเปาหมายนี้เอง เจาสิ่งนั้นก็สะบัดเขาแวง กลับหลบแสงไฟ พรอมกับเสียงฟดดังลั่น กระโจนตะลุยพุมไมจะบายขึ้นเนิน หนอกคอและสัน หลังของมันกระทบแสงไฟแลมะเมื่อม ราวกับสีผิวของลูกตาลสุก เมือ่ นั้นเอง ปากกระบอกไรเฟล ของดารินก็เสยตามพรอมกับระเบิดกระสุน .375 ออกไป ราวกับฟาผา เงาตะคุมเห็นลับลออยูในพงทึบ ดิ้นตีแปลงจนซุมไมหกั ระเนระนาด ดินปนกรวดถลมกรู เกรียวเปนฝุนลงมายังพื้นเบือ้ งลาง สิ่งอันหนักและใหญโตนั้น ไถลครูดรวงปะทะพงไมแหลกลงมา เปนทาง ลําไฟฉายของรพินทรก็กราดตามมาอยางรวดเร็ว พรอมกับเสียงตะโกนของพรานใหญ “ซ้ําเร็ว!!” ดารินกระชากลูกเลื่อนดึงปลอกกระสุน แลวสงกระสุนนัดที่สองเขารังเพลิง ดวย ความเร็วทันๆ กันกับเสียงรองเตือนของเขา ครั้นแลวมันก็กัมปนาทเปรี้ยงออกไปอีกครัง้ ! ใบไมจากกิ่งเล็กๆ ของบังไพรปลิวกระจายวอนดวยอานุภาพดินขับแรงฤทธิ์ กระทิงโทนตัวขนาดชางรุน พลิกสามสี่ทอด กลิ้งลงมาตามเนินชันนัน้ ราวกับภูเขาเล็กๆ ถูกผลัก���หกลิง้ ลงมาจากที่สูง ปะทะสุมทุมพุมไมหกั โครมครามลั่นไปทั้งปา แลวหลนครืนลงไปชัก ดิ้นทุรนทุรายตีแปลงอยูในพงรกริมเนิน กิ่งใบไหวยวบยาบลูระเนนอยูอึดใจใหญก็สงบนิ่ง จาก ลําแสงไฟฉายของรพินทรที่กราดตามอยูทกุ ระยะ เห็นแตเพียงสีขางสวนหนึ่งโผลล้ําออกมาใหเห็น รางๆ ในพงไมอันรกทึบนั้น ระยะเวลาทั้งหมด มันเกิดขึน้ เพียงไมเกิน 10 วินาที นับตั้งแตลําไฟฉายของพรานใหญ สองพบเปาหมาย และกระสุนนัดแรกกับนัดที่สองของดาริน ลั่นออกไปจากตําแหนงที่มันถูกปนลง ไป จนกระทั่งถึงพื้นที่รางของมันนอนสงบนิ่งอยูในขณะนี้ สูงประมาณ 10 เมตร ทางเอียงชัน 50 องศา ซุมไมพงรกตลอดระยะทางนี้ หักราบราวกับใครมาถาง พรานใหญระบายลมหายใจยาว ตั้งลําไฟฉายจับเปาใหเห็นคางอยูที่เดิม ควักบุหรี่ออกมา จุดสูบชาๆ ดารินตะลึงจองภาพนั้นอยูอกี ครูใหญเหมือนจะไมเชื่อสายตา พอไดสติกห็ ันมาทางเพื่อน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


353 รวมหาง เห็นเขาขยับปกหมวกใหหลอนเล็กนอย สีหนาตายอยูใ นอาการเดิม ไมพูดวากระไร นอกจากดวงตาเทานั้นที่ทอดจับนิ่งมายังหลอน “ถูกเหรอ?” หลอนถามเสียงสั่น เต็มไปดวยความตื่นเตนปติจนแทบจะระงับไวไมอยู “ไมใชถูกเฉยๆ ยังอยูกับที่อกี ดวย นอนแองแมงอยูกลางพงนั่นไมเห็นหรอกรึ” เปนเสียงตอบเรียบๆ ไมยินดียินราย ดารินใชไฟฉายของหลอนอีกกระบอกหนึง่ สองไปประสานกับลําไฟฉายของรพินทร ที่ตั้งไว พยายามเพงมอง ใบหนาของหลอนแดงก่ําตาเปนประกาย พึมพําออกมาเบาๆ “ยังกะฝนไปงัน้ แหละ ฉันไมอยากเชื่อตาเลยนะ นัดแรกรูสึกจะผิด ฉันยิงนัดที่สองสงเดช ไลหลังไปยังงัน้ เองแหละ ฟลุกเปนบา!” พรานใหญหัวเราะหึๆ ตอบุหรี่อีกตัวหนึ่ง แลวสงไปใหหลอน “นัดแรกชาไปนิด แตกไ็ มผดิ หรอก คุณหญิงลั่นไกตอนที่มันแวงตัวกลับ รูสึกวาจะถูก ซอกคอ แตนดั ที่สองจะวาฟลุกก็ได ผาลงกลางสันหลังพอดี โชคในการลาเปนของคุณหญิงแลว สําหรับคืนนี้ โทนเสียดวย ตัวเบอเรอเลย” “ฉันยังเห็นตัวมันไมถนัดเลย ตื่นเตนเกินไป” หญิงสาวพูดหอบๆ หางเสียงยังคงสั่นอยูเชนนั้น หัวเราะดวยความดีใจเหลือที่จะกลาว “นาแปลกเหลือเกิน กระทิงแนรึ?” “ระยะหางไมถึงยี่สิบเมตรแคนี้เอง ซ้ํายังไมมีอะไรมาบังลําไฟฉายแมแตนิดเดียว สอง เห็นออกถนัดอยางนั้น คุณหญิงสงสัยอะไรรึ?” “เปลาหรอก ฉันสงสัยวา ถาเปนกระทิง ทําไมมันถึงไตเขาลงมา ไมโผลมาตามทางดาน ตอนที่คุณสะกิดเตือนฉัน ฉันไดยนิ เสียงมันบุกลงมาแลวละ แตไมคิดวาจะเปนกระทิง นึกวาเสือเสีย อีก” “ถาไมรู ก็โปรดรูไวเสียดวย กระทิงเปนสัตวที่ไตเขา หรือทางสูงชันไดชํานาญเปนพิเศษ ไมนาเชื่อเหมือนกันวา เจาสัตวประเภทวัวตัวใหญโตมโหฬารขนาดนี้ จะไตเขาทีเ่ ปนทางสูงชันได อยางไร ถาไมเห็นหรือรูกับตัวเองมากอน ผมนึกทายไวแลวไมผิดวา ถามันจะเขา ก็คงจะไตลงมา จากเนินเขา คงไมเดินมาตามทางดานหรอก” “ความสําเร็จในครั้งนี้ ขอยกใหแกหนาที่สองไฟ และการอบรมเปนพี่เลี้ยงของคุณ” หลอนหันมาบอกยิ้มๆ ลืมความเปนอริไปชัว่ ขณะ “ปนเที่ยงของคุณหญิง สําคัญที่สุดในการลมกระทิงตัวนี้” “ฉันชมคุณดวยใจจริง จะไมยอมรับงั้นรึ?” “ผมไมชอบการแอบอางหรือแอบยิง ชอบสิ่งที่มันเปนของบริสุทธิ์ลวนๆ ก็รูมานานแลว วา คุณหญิงยิงปนไดยอดเยี่ยม ถาไมตื่นเตนตกใจจนเกินไปนัก” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


354 “แตคุณก็เปนครูคอยสอน และควบคุมฉัน” “เรียกวาเพียงแคแนะนํา และชวยอํานวยความสะดวกดีกวา เอาละครับ ดับไฟเถอะคืนนี้ เย็นใจไดแลว ผมก็พลอยโลงอก ในขอที่วา พรุงนี้ไมตองไปยืนเปนเปาใหคณ ุ หญิงยิงแทนกระทิง เพราะกระทิงมันมารับกรรมแทนผมแลว” หญิงสาวหัวเราะเสียงใส เปดขวดบรั่นดีออกเทใสปาก อารมณดีจนทําใหหลอนไมคิดที่ จะทะเลาะ หรือหาเรื่องอะไรกับเขาอีก หลอนดับไฟฉายของหลอน และพรานใหญก็ดับของเขา ปลอยใหทุกสิง่ ทุกอยางตกอยูในความมืดตามเดิม “ฉันอยากจะลงไปดูมันจัง วาตัวมันใหญสักขนาดไหน เห็นปาหักราบเปนทางที่มันดิน้ ลง มา พาฉันลงไปดูหนอยไดไหม?” “ตามธรรมเนียมของพรานปาทุกคน ลงไดขึ้นหางแลว เขาจะไมลงจากหางเปนอันขาด จนกวาจะรุงเชา ยกเวนในกรณีจําเปนขีดสุด และพรานคนนั้น แนใจในฝมือและเวทมนตรคาถาของ ตัวพอ นีพ่ ูดสําหรับพรานพืน้ บาน แตสําหรับผมไมไดถืออะไรนักหรอก ถือเพียงแคหลักความจริง วา กลางคืนมันมองอะไรไมเห็นไดถนัด และเสี่ยงมากกวากลางวัน และนี่กไ็ มใชกรณีจําเปนอะไร นัก พรุงนี้กไ็ ดเห็นเองแหละครับ รับรองวามันไมลุกเดินหนีไปไหน นอนอยูใ นพงขางโขดหินนัน่ แหละ” “สมมติวา” หลอนพูดปนหัวเราะ “พอพรุงนี้เราลงไปดู มันหายไป” “ก็แปลวาตอนที่เรายิงมันนัน้ ทั้งคุณหญิงและผมตาฝาดไปพรอมๆ กัน มายงั้นก็เปนเรือ่ ง แบบนิยายลี้ลับนาขนพองสยองเกลา เกีย่ วกับเรื่องของปาที่คุณหญิงเคยอานมา” ดารินสูดลมหายใจเขาเต็มปอด กวาดสายตาฝาความมืดไปรอบดาน “เราไดกระทิงแลว เห็นจะพอพูดคุยอะไรกันไดแกเหงาบางกระมัง ไมจําเปนจะตองเย็บ ปากอยู ตั้งแตเย็นมาแลว ฉันอึดอัดเหลือเกิน จะสูบบุหรีก่ ็ไมกลา” “เชิญตามสบายครับ ถาเราไมคิดจะนั่งดักยิงอะไรอยูอีก ก็ไมจําเปนตองมาคอยระวังเรื่อง ความเงียบ” “จะมีสัตวอะไรเขามาที่แองน้ํานี่อีกไหม?” “ตามหลักแลว เสียงปนลงไดลั่นขึ้นนัดเดียว ก็ยากนักที่สัตวอะไรจะกล้ํากลายเขามาอีก ยกเวนเสือ ทีอ่ าจยองเขามากินซากสัตวที่เรายิงทิ้งไว ถามันหิวจริงๆ แตหวังไดนอยเหลือเกิน นอก จากฟลุก มายก็เจาสัตวเซอซาบางตัว ที่มาจากทางดานเหนือลม ไมไดยินเสียงปน ซึ่งถาจะเขาก็คง ในราวใกลรุงอีกครั้ง โอกาสมีอยูเพียงหนึง่ ในรอย ขณะนี้ถาคุณหญิงจะรองเพลงสักเพลง ประสาน กับจักจั่นเรไรตุกแกปาพอแกกลุม ผมก็ไมขัด” ดารินใชพานทายปนกระทุง ไปที่ตนแขนเขา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


355 “เอ...คุณนี่ เมื่อไหรจะเลิกใชวาจาที่มนั ขวางหูฉันเสียทีนะ กําลังอยากจะญาติดีอยูด วย ทีเดียว แหยประสาทอีกแลว บทจะไมพดู ก็ไมพูดเอาเสียเลย นั่งเปนใบเบื้ออยูไดนับชัว่ โมงๆ บทจะ พูดขึ้นมา ก็พดู ชวนใหตองทะเลาะ แลวมาวาฉันคอยหาเรื่อง” แลวหลอนก็หวั เราะอยางถอนฉิว เลิกแขนเสื้อดูนาฬิกาขอมือจากพรายน้ํา เข็มชี้บอกเวลา เพียง 22.30 น. เทานั้น หญิงสาวถอนใจเบาๆ กลาวตอมา “นี่มิแปลวา เราจะตองนั่งแกรวอยูบน ‘บานลิง’ นี่ไปอีกตั้งไมนอยกวา 8 ชั่วโมงกอน สวางรึ?” “เห็นจะไมมีทางเลือกหรอกครับ” “ยิงกระทิงไดอยางนี้ ก็สมใจ สมเจตนาของฉันแลว ฉันไมอยากจะทนแกรวอยูบ นนี้ หรอก คุณพากลับแคมปคืนนี้เลยไมไดรึ?” “เอาละซิ ยุงแลวยังไง ผมนึกแลวไมผดิ วาถาคุณหญิงขืนมานั่งหาง ยังไงๆ เสียก็ตอ งมี เรื่องยุงแนๆ ถาหางนี้สมมติวาตั้งอยูที่บางลําพู แลวแคมปของเราอยูพาหุรัด ผมจะพาคุณหญิงเดิน กลับเดี๋ยวนีแ้ หละครับ มายก็นั่งรถเมลหรือแท็กซี่ไปกอนจะมาถึงหางนี้ คุณหญิงเดินมา เราก็อาศัย ถนนของชางกับกระทิง ไมใชถนนคอนกรีต ไฟฟาริมถนนก็ไมมี เดี๋ยว! รอใหแท็กซี่ผานมาสักคัน กอน แลวจะกลับแคมปคืนนีก้ ็กลับ” “บา! พูดเปนเลนไปได ถามจริงๆ เถอะ คุณกลัวหลงเหรอ ถาจะพาฉันกลับไปในเวลา กลางคืนอยางนี้” “ไอหลงนะไมกลัวหรอก บอกแลวยังไงวาจากหนองน้ําแหงถึงหลมชาง รพินทรหลับตา เดินก็ยังได ที่กลัวนะกลัวอยางอื่น” “กลัวอะไร?” “กลัววาระหวางที่ผมเดินจูงคุณหญิงไป หันกลับมาอีกที มองไมเห็นคุณหญิงแลวนะซิ ลําพังผมคนเดียว มันเรื่องเล็ก อยาพยายามคิดที่จะเดินกลับแคมปในเวลาเชนนี้เลยครับ เชื่อผมเถอะ มันไมเหมาะดวยประการทั้งปวง” “ฉันไมกลัวเลย เมื่อมีคุณเปนคนนําทางและคุมกันเชนนี้ ตอใหเดินกลางคืนก็เดินได คุณ เปนพานชํานาญทางแทๆ ไมเห็นจะตองกลัวอะไร” “อาว! ก็บอกอยูนี่ยังไงวา สําหรับผมนะไมกลัวอะไรหรอก ผมกลัวสําหรับคุณหญิงตะ หาก และถาจะมีการเสีย่ งกันขึ้นโดยไมสมควรแกเหตุ อันหมายถึงชีวิตและความปลอดภัยของ คุณหญิงแลว ผมจะไมยอมทําเปนอันขาด ผมบอกตามตรงวาการเดินกลับแคมปในเวลากลางคืน อยางนี้ ผมไมแนใจวาจะใหการคุมครองคุณหญิงไดเต็มที่หรือเปลา อีกอยางหนึง่ ตอใหผมเอา คุณหญิงกลับแคมปไดภายในคืนนี้ คุณชาย หรือคุณไชยยันตรูเขา คงดาผมยับ คาที่ทําอะไรบาระห่าํ ผิดวิสัยเกินไป ระยะทางมันก็ไมใชใกลๆ ถาเดินสักแคสบิ นาทีถึงแคมป ผมก็จะพออนุโลม นี่ตอง เดินกันเปนชัว่ โมงๆ คุณหญิงเองก็เถอะ ใจอยากจะกลับไปนอนสบายที่แคมป ก็เลยนึกอยากใหผม [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


356 กลับ รับรองวาถาผมพาลงหาง เดินกลับจริงๆ กาวออกจากที่นี่ไปไดเพียงไมกกี่ าว ขี้ครานจะขาสั่น กาวขาไมออก โธ! เห็นดงดิบเปนถนนในกรุงเทพไปได” “เปนอันวา ฉันจะตองนั่งหลับนกอยูบนหางนี่จนกวาจะเชา” เสียงของหลอนออยๆ “นี่แหละ ผูห ญิง! เปนยังไง เดี๋ยวนี้พอจะเขาใจตัวเองไดบางหรือยัง” “ไมตองมาพูด! ฉันอยูทนี่ ี่จนกวาจะเชาก็ได เห็นงอใหพากลับหนอยเดียว ไดทวี าใหญนะ คุณกับฉันเห็นจะไมมวี ันญาติดีกันไดหรอกนายพราน” “หมั่นอาฆาตมาดรายผมอยูย ังงี้แหละ แลวจะญาติดีกับผมไดยังไง” พรานใหญพดู แลวก็หัวเราะออกมาเบาๆ “อยาแกโมโห หรือวามองลูกจางผูซื่อสัตยในแงรายนักซิครับ ถึงแม รพินทร ไพรวัลย จะ เปน ‘พรานไพรใจฉกรรจ’ อยางคุณหญิงวา จะไมไดเปนสุภาพบุรุษอยางชาวกรุงทั่วไปในสายตา ของคุณหญิง แตรพินทรก็เปนชายจริงคนหนึ่ง ผูยึดมัน่ ในศีลธรรม จริยธรรม และสัจธรรม คุณหญิง นอนใหสบายเถิดครับ ไมตองเปนหวงพะวงอะไรทั้งสิ้น นอนบนหางนี่แหละ ถึงมันจะแคบไป หนอย ก็พอจะนอนงีบไดปลอดภัยกวาที่จะคิดเดินกลับแคมปในเวลาเชนนี้ มะ! ผมจะจัดทีใ่ หแลว จะนั่งเฝาคุณหญิงเอง” วาแลว เขาก็เลื่อนสัมภาระสิง่ ของ จัดไปกองรวมกันไวมมุ หนึ่งจนมีที่พอจะเอนตัวได ใช เสื้อแจ็กเกตของตนเองมวนพับแทนหมอนรองศีรษะสําหรับหลอน คลี่ผาใบสํารองอีกผืนหนึ่งปูทับ พื้นลงไปอีกชัน้ ทําบริเวณตามยาว ดานหนึ่งของหางใหกลายเปนทีน่ อนจําเปนอยางดี ชนิดที่พอจะ ขดตัวตะแคงนอนไดอยางสบาย ตนเองถอยไปนั่งชิดมุมหาง แลวเชื้อเชิญใหหลอนนอน ดารินสะบัดหนา เมินไปทางหนึ่ง นั่งกอดเขาอยูอยางเดิม ตอบสะบัดๆ วา “ชางเถอะ ไมจําเปนหรอก ฉันไมตองนอนก็ได ขอบใจ” “ถายังไมงวง จะนั่งกอนก็ไดคับ แตถางวง ที่นั้นสําหรับคุณหญิงโดยเฉพาะ” เสียงออนโยนผิดไปจากเคยของเขา ดังมาแผวเบา แลวตางคนก็เงียบไป หลอนชําเลืองเห็นแตไฟฉายจากปลายบุหรีท่ ี่สวางแดงวูบๆ เปนระยะ น้ําคางเริ่มลงจัด ราวหางเปยกชืน้ ไปหมด ยิง่ ดึก ยิ่งหนาวจนตัวสั่น แตรางเงาตะคุม หางจากหลอนคนละมุมหาง ขณะนี้ อยูในสภาพปกติเหมือนเดิมราวกับโขดหินแกรง หลอนดื่มบรั่นดีอีกหลายอึกแกหนาว ทั้งๆ ที่ตลอดทั้งกายมีเครื่องกันหนาวหอหุม ผิดกันกับเขาผูซึ่งยังอยูในชุดเดิม แลวก็ใจรายพอที่จะทําเฉย เสีย...ไมเอื้อเฟอ บรั่นดีไปใหเขาบางเลย ซึ่งเขาก็ไมเห็นแสดงวาจะตองการ “ไมหนาวหรอกเรอะ?” ในที่สุด หลอนถามลอยๆ ไมมีหางเสียงอยูตามเดิม “ผมชินเสียแลว คนปาคนดงหนาวมากนักไมได” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


357 “ฮึ! อดที่จะตีกระทบไมไดนะ ปากรายนัก ไมนาเชื่อทีเดียว” “ผมพูดความจริง ชีวิตพรานปาอยางผม ขืนขี้หนาวอยางชาวกรุงที่เจริญแลว ก็คงมีอาชีพ เปนพรานอยูไ มได อากาศในปากลางดึกก็เปนอยางนีแ้ หละ ผมคุนกับมันมาเกือบตลอดชีวิต ที่หา กินอยูใ นปา” “ทําไมไมตีกลับใหเกหนอยละวา ผมผานเมืองหนาวมาเสียชินดีแลว อยางเชนในเยอรมัน สมัยที่เรียนวิชาทหารอยูที่นนั่ พอคนปา ทีผ่ านยุโรปมาแลว!” ใบหนานั้น หันขวับมาทางหลอน หญิงสาวยิ้มเยาะ “เอะ!” “ทําไม งงเหรอ ประหลาดใจ...พิศวง...วาทําไมฉันถึงรู?” เขาหัวเราะทุมต่ํา นิ่งไปครู “ก็ไมแปลกอะไรนี่ครับ คุณอําพลเปนคนของคุณหญิง เขาอาจใหประวัติของผมอยาง ละเอียดเสียกอน เพื่อใหพจิ ารณาก็ได กอนที่จะแนะนําใหจางผม” “ทําไมเจาตัวไมแสดงประวัติของตัวเองเลยละ” “เพื่ออะไรกัน เพื่อจะเอาเขาแฟมประวัติของนายจางนะรึ” “นั่นไมสําคัญหรอก เพราะถึงอยางไรก็พจิ ารณาจางมาแลว เลิกลมหรือเพิกถอนไมได แต ที่สําคัญก็คือ คนเราจะรวมทางกันตอไปในภายภาคหนา ควรจะสุจริตใจตอกัน ไมควรมีสิ่งใด ปกปดอําพรางอยู” พรานใหญยักไหล “ผมไมเห็นวา มันจะเกี่ยวกับหนาที่รับจางตามสัญญาของผมอยางใดเลย” “ไมเกี่ยวกับสัญญาจางตามเงื่อนไข แตมนั อาจเกีย่ วกันในดานจิตใจก็ได เราอาจพอใจ ปลอดโปรงใจกวานี้ ถารูสึกวาพรานนําทางของเราเปนคนเปดเผยสุจริต ไมมีการอมเหลี่ยมอําพราง อะไรอยู” “จะใหผมทํารายงานประวัติ แลวสงมอบใหเมื่อไหร?” “ไมจําเปน สัมภาษณกันแคปากเปลาเปนการฆาเวลาก็ยังได ถาคิดวามันไมเปนสิ่งที่ จะตองปกปด” “ก็ไดนี่ แตจะไมขอสาบานวาทุกสิ่งทุกอยางเปนสัจจะ แบบเบิกความตอศาลหรอก” “กี่ป ในเยอรมนี?” “สิบสอง แตขออภัย เดือนนะไมใชป” “วิชาทหารเขาเรียนกันปเดียวหรือ?” “นั่นมันครั้งลาสุด” “แลวกอนหนานั้น?” “สามปในแซนเฮิรสท สองปในเวสตปอยต” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


358 “สามประเทศเลยนะ อังกฤษ อเมริกา และก็เยอรมนี แตแลวก็กลับมาเปนตํารวจตระเวน ชายแดนไทยคายแตก ผลที่สุด ดักสัตวขาย!” “พรหมลิขิต ชวยไมได” “ปญญาชน ทําไมถึงมาทํางานอยางนี้?” “มนุษยทกุ คนในโลกนี้ มีความเหมาะสมและพึงพอใจไปโดยเฉพาะราย ไมเหมือนกัน” “ฉันหมายถึงวา วิชาความรูทเี่ รียนมา กับอาชีพในปจจุบัน มันไปกันคนละเรื่อง” “วิชาความรูที่เรียนมา มันถูกพับเก็บเสียแลว เพราะเหตุการณความจําเปน ไมสามารถจะ นํามาใชประโยชนได สวนอาชีพมันก็ตองเปนอาชีพอยูว ันยังค่ํา มันขึน้ อยูกับความพึงพอใจ ความ จัดเจนที่มีอยูเปนทุนเดิม” “ประหลาดใจในขอที่วา คนที่ใชชีวิตสวนใหญอยูในโลกซีกเจริญแลว จะไปหาความ ชํานาญจากเรือ่ งปาดงไดอยางไร” “คุณหญิงเขาใจผิดถนัด ชีวติ สวนใหญของผมอยูในปา อยูมาตั้งแตเล็กๆ พื้นภูมลิ ําเนา ของผมเปนเชนนั้น เมื่อจะเรียนหนังสือในเมืองก็เรียนไป เมื่อหยุดพักการเรียน...ผมกลับเขาปา หกป ในตางประเทศเพียงแตจากปาอันเปนถิ่นกําเนิดไปเพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ เทานั้น เมื่อเทียบกับอดีต นับสิบปผานมาสําหรับชีวิตพงไพร สาบเมืองไมสามารถกลืนสาบปาของผมได เอาละ...ลูกจางให สัมภาษณนางจางไปแลว ทีนี้ขอใหลูกจางเปนฝายสัมภาษณนายจางดูบาง โดยเฉพาะนายจางสาวคน นี้” “ลองดูก็ไดน”ี่ “มีใครรักแลวหรือยัง?” “นับไมถวน” “ทําไมไมแตงงาน ปลอยชีวติ ใหลวงเลยมาถึงขนาดนี”้ “ผูชายที่ไหนจะกลามาแตงงานกับผูหญิงรวยมาก เรียนมาก หัวดื้อ เอาแตใจและมองเห็น ผูชายทั้งโลก นอกจากพี่ชายไมผิดอะไรกับลิงอยูไมสุขอยางฉัน!!” “เขากลัวจะปราบไมอยูใชไหม?” หลอนยิ้มเหยียดๆ ที่มุมปากในความมืด ยักไหลนิดหนึ่ง “ก็อาจจะใช...ถาหากสันดานของผูชายคิดอยูตลอดเวลาวา ผูหญิงควรจะเปนเพียงวัตถุ แหงความใคร คอยรับรองความปรารถนาของเขาและปฏิบัติตามคําสั่ง ตามตองการของเขาประการ เดียว” “ออ! แลวผูชายมีสันดานเชนนั้นรึ?” “ฉันไมทราบ แตเทาที่เห็นมาสวนมากเปนอยางนั้น” “ก็แลวธรรมชาติ ไมไดสรางผูหญิงขึ้นมาเพื่อสิ่งที่ผูชายคิดอยางคุณหญิงวานั้นหรอกรึ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


359 “ก็ไมแนเสมอไปนัก ก็เพราะสันดานผูชายมัวแตคอยคิดโงอยูอยางนีน้ ะซิ จึงเปนตนเหตุ ชนิดหนึ่ง ทําใหฉันกับคุณบังเกิดความไมชอบหนาซึ่งกันและกัน ทะเลาะกันมาตลอดเวลา” รพินทรโคลงศีรษะแชมชา “คุณหญิงเขาใจผิดมาก ผมไมไดมีอะไรกับคุณหญิงเลยจนนิดเดียว คุณหญิงตะหากที่ไม ชอบหนา เขมนผมมาตลอดเวลา บางทีสาเหตุอาจมาจากกรณีที่ผมมีเจตนาที่ดกี ับคุณหญิงเกินไปก็ ได เวนไวแตวา เจตนาดีของผม มันแสดงออกในรูปตรงไปตรงมา เปนตนวา เมื่อคุณหญิงอยากจะมา กับคณะคนหาคุณชายอนุชา ผมก็ทักทวงหามปราม เพราะเห็นวามันไมเหมาะควรดวยปราการทั้ง ปวง คุณหญิงก็พิจารณาในแงอคติเห็นวาผมดูถูกดูหมิน่ ประมาทฝมือ รวมทั้งเรื่องอื่นๆ อีกสารพัด ที่ ผมขัดขวางไว อันเนื่องมาจากเล็งอยูในดานความปลอดภัยของตัวคุณหญิงเองทั้งสิ้น” “ไมตองมาแกตัวหรอก ไมอยากฟง...” วาแลว หลอนก็ปดปากหาว เอนตัวลงนอนตามที่ที่ซึ่งเขาจัดไวให แตพอศีรษะสัมผัสกับ มวนเสื้อแจ็กเกตของเขาที่วางไวใหแทนหมอน หลอนก็ควาขึ้นมาเหวี่ยงคืนไปใหเขา บอกหนาตา เฉยวา “เอา! เอาคืนไป เหม็นสาบจะตาย ฉันเอาไอนี่แทนหมอนก็ได” พลางหลอนก็ลากเปเครื่องหลังของหลอน มารองศีรษะแทนนอนตะแคง เอามือกอดอก ไว รพินทรไมกลาวเชนไรอีก...รับเสื้อแจ็กเกตคืนมาโดยดี วางพาดไวกับตัก สงบนิ่งกันไปอึดใจ ใหญ ก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ มาจากความมืด “พูดเลนหรอกนะ ไมใชเหม็นสาบหรอก เสื้อของคุณนะ แตที่ฉันไมเอาหนุนหัวก็เพราะ สงสาร ไมอยากจะใหคณ ุ นัง่ สั่น เพราะไมมีเสื้อจะใสกลางดึกเชนนี้ โดยสละเอามาเปนที่หนุนหัว ของฉันเสีย ฉันนอน คุณนั่งเฝา มันก็เปนการเอาเปรียบกันอยูมากแลว” “เปนหนาที่ของผมอยูแลว ไมถือวาเปนการเอาเปรียบหรอกครับ” “ฉันหลับไดไหมนี่?” “เชิญตามสบาย” “หวังวาถาลืมตาขึ้นเมื่อใด คงเห็นคุณนั่งอยูที่นั่นทุกครั้งไปนะ” “แนนอน สงสัยอะไรรึ?” “จะไปรูรึ ประเดีย๋ วแอบลงจากหาง หนีกลับแคมปเสียตอนที่ฉันหลับ ทิ้งใหฉันนอนอยู บนนี้คนเดียว ยิ่งไมคอยจะชอบหนาฉันอยูด วย” “โธ...” “กูดไนท!” “ขอใหนายหญิงของผมหลับสบายที่สุด” “แหม! พูดเปนแงซายเชียวนะ” “ฐานะของรพินทรก็ไมผิดอะไรกับแงซาย” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


360 “ผิดกัน คุณเปนพรานนําทาง ที่เรางองอนวาจางมาดวยราคาสูง สวนแงซายขออาสาเขามา เปนคนรับใชดวยการวิงวอนใหเรารับไว” “แตเราก็เปนลูกจางเหมือนกัน บอก ‘กูดไนท’ แลวก็นอนเถอะครับ อยาพูดอะไรอีกเลย เอาแรงไวพรุงนี้ จะไดไมเพลียเวลาเดินกลับแคมป” “ออกคําสั่งอีกแลว เกลียดซะจริง!” เสียงบน เสียงหาวอีกครั้ง จากนั้น ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ ก็เงียบสนิท ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งทวีความหนาวขึ้นทุกขณะ เวลาผานไปสักเทาใดไมทราบได รพินทร สะดุงลืมตาขึ้นจากการเคลิ้ม ดารินเปนคนเขยาแขนเขา กายของหลอนสั่นสะทาน “นั่นเสียงอะไร...ฉันนอนฟงมันมานานแลว...” หลอนกระซิบละล่ําละลัก พรานใหญเงีย่ หู เขาไมไดยินเสียงอะไรเลย นอกจากลมพัดกิ่งไมไหวอยูเ บาบาง และเขียด ปาดที่รองเปนจังหวะอยูใ นแองน้ําเบื้องลาง “ผมไมไดยินเสียงอะไรเลย ทําไมหรือครับ?” “คอยฟงใหดีซิ ตอนนี้มันเงียบไปแลว” “เสียงยังไง?” “บอกไมถูก มันเปนเสียงโหยหวนเหมือนคนครางดวยความเจ็บปวด กําลังจะตายงั้น แหละ ฉันพยายามจะจับฟงมันตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแลว ตัง้ ใจฟงจริงๆ มันก็เงียบหายไป พอเคลิ้มจะ หลับ มันก็ดังแววมาเปนอยางงี้ทุกครั้ง ตอนที่ฉันเรียกคุณนี้ มันเพิ่งจะดังขึน้ เมื่อหยกๆ นี่เอง แต เดี๋ยวนี้มันหายไปแลว เสียงมันเยือกเขาไปถึงขั้วหัวใจ...” ตาหลอนเปนประกายโพลง...ในความมืดเห็นถนัด พยายามจะหัวเราะออกมา “สาบานใหกไ็ ด บางขณะเสียงคลายๆ จะมีคนรองเรียกชื่อฉันงั้นแหละ ฉันฟงอยูน าน กอนที่จะตัดสินใจเรียกคุณ บางทีก็รูสึกคลายๆ กับวา หางนี่มันเอียงตะแคง และตัวฉันจะพลัดหลน ลงไปงั้นแหละ ไมเอาละ...ฉันไมนอนแลว ฉันไมอยากบอกคุณเลย แตมันทนไมไหว” พรานใหญจุปากเบาๆ มองดูหลอนดวยความขบขันกึ่งสมเพช “ผมเตือนคุณหญิงแลวยังไงครับวา ตองควบคุมสติใหดี ทุกสิ่งทุกอยางมันอาจเกิดขึน้ ได โดยอุปาทานของเราเองทั้งนัน้ ” “ไมใชอุปาทาน ฉันไดยินเสียงประหลาดพิลึกนั่นจริง” หลอนยืนยันเสียงเครือ “...คุณก็รูอยูแลววา ฉันไมใชคนขี้ขลาด หรือกลัวอะไรมากอนจนนาจะคิดวาเกิดขึ้น เพราะอุปาทานหลอนตัวเอง ฉันเฝาจับเสียงของมันอยู รับรองไดยินจริงๆ เวนไวแตจบั ไมชัดเทานัน้ วามันดังมาจากทางไหน” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


361 “คนไมเคยนั่งหางกลางปาลึกมากอน เปนอยางคุณหญิงทุกคนแหละครับ...” เขาตอบ เรียบๆ น้ําเสียงปลอบโยน “...ที่คุณหญิงไดยินอาจเปนเสียงบางก็ได มันชอบรองดึกๆ ในพงลึก บาง ทีก็เขาไปรองอยูในโพรงไมหรือซอกหิน เสียงของมันฟงพิลึกๆ งั้นเองแหละ” “ทําไมเวลานอนที่แคมปฉันไมเคยไดยินละ?” “นอนในแคมป คุณหญิงอยูในเต็นทที่นอนสบายและหลับไปอยางไมมกี ังวลอะไร เลย ไมไดยนิ แตนอนบนหางนี่ คุณหญิงอาจคอยสดับฟงเสียงอะไรอยูตลอดเวลา เพราะความคอยระวัง ตัวก็ได” ดารินเมมริมฝปากถอนใจเฮือก “ทําไมเสียงมันถึงวิกลวิการอยางนั้นก็ไมรู เสียงที่ฉันไดยิน ไมใช���เสียงโหยหวนเหมือน คนครางอยางเดียวเทานั้น บางที มันก็มีเสียงพึมพําเหมือนคนพูดกันอยูใ ตหางเรานีเ่ อง ตื่นขึ้นมาสอง ไฟก็มองไมเห็นอะไร ตอนนั้นคุณคงมอยหลับไปเพราะฉันเห็นคุณนั่งหลับตานิ่งตอนที่ฉันฉายไฟ บางทีก็มีเสียงคลายคนกู บางทีก็รอง ‘โวย! โวย’ แววมาแตไกล ไมใชฝน ไมใชอุปาทาน คนอยาง ฉันจะแยกออกไมออกทีเดียวหรือวาอะไรเปนจริง อะไรเปนอุปาทาน” “เอา! ถางั้นเรามาลองฟงกันใหชัดทีหรือ?” พรานใหญวายิม้ ๆ จุดบุหรี่ขนึ้ สองตัว อีกตัวหนึ่งสงไปใหหญิงสาว หลอนรับไปอัดควัน หนักหนวง หลายนาทีตอมาไมมีเสียงใดๆ ปรากฏขึ้นใหสําเหนียกไดชัดเจน นอกจากลมพัดกิ่งไม และจักจั่นเรไร ขณะนั้นพระจันทรบายคลอยไปทางยอดเขาทะมึนดานตะวันตก ทุกสิ่งทุกอยาง ภายในรัศมีเดือนที่ฉายลงมาถึง ปรากฏเปนเงาตะคุมคลุมเครืออยูทั่วไป “นอนเสียเถิดครับ สงบจิตใจใหเปนปกติ ถึงอยางไร รพินทร ไพรวัลย ก็อยูที่น”ี่ ในที่สุดเขาก็บอกออนโยนปนหัวเราะปลอบใจ หลอนยิ้มออกมาเจื่อนๆ “ฮือม แปลกนะ เวลาคุณตืน่ รูสึกตัวนั่งอยูกับฉันเชนนี้ มันก็ไมเกิดเสียงอะไรขึ้นเลยสัก นิด เอาละ ฉันจะพยายามคิดวามันเปนอุปาทาน จะลองนอนดูอีกครั้ง” ดารินเอนตัวลงนอนอีก พรานใหญเริ่มจะเคลิ้ม เขาก็ถูกเขยาปลุกโดยแรงอีกครัง้ ดาริน วราฤทธิ์ ไมไดนอน หากแตน่งั หนาขาวโพลนอยูต รงหนาเขา ในมือถือไรเฟล “อะไรอีกละครับ ไดยินเสียงสัตวเขาหรือ?” เขากระซิบถาม หลอนไมตอบ กายสั่นเทิม้ เบิกตาโพลงอยูเชนนัน้ เขาเอื้อมมือมาจับตน แขนทั้งสองของหลอนไว บีบกระชับแนนกมลงไปจองหนาถามตอมาโดยเร็ว “เห็นหรือไดยนิ อะไรหรือ บอกซิ?” “เต็มปาไปหมด ไมรูตัวอะไรตออะไร...” เสียงของหลอนเหมือนคนสําลักน้ํา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


362 “หอยหัวอยูบนตะครอเหนือหางเรานี่ก็มี เหมือนเงาหนังตะลุง ฉันจะยิงมันดวยไรเฟลนี่ แตเหนี่ยวไกไมออก” รพินทรถอนหายใจเฮือก รูสึกสงสารหลอนอยางบอกไมถูก ควาไปฉายขึ้นมาเปดสวิตซ สองกราดไปทัว่ ทั้งสูงและต่าํ ตลอดทุกยอดไมและสุมทุมพุมพฤกษ “เห็นไหมครับ ไมมีอะไรสักอยาง ประสาทของคุณหญิงทําพิษเอาเสียแลว ผมไมไดหลับ เลย เพียงเคลิ้มๆ ไปเทานั้น อยูไมอยูก ็เห็นคุณหญิงลุกพรวดพราดขึ้นมาเขยาผม” “ก็แลวดูนี่ซิ ปนฉันทั้งๆ ที่ปลดเซฟเรียบรอยแลว แตฉันเหนีย่ วไกไมลั่น ไอตัวใหญ มหึมาหอยหัวอยูบนกิ่งไมเหนือหัวเรา แลวทําทาเหมือนจะเอื้อมมือลงมาที่ฉัน พอฉันปลุกคุณ มันก็ หายไป” พรานใหญหนาขรึมลงในบัดนั้น เริ่มเต็มไปดวยความกังวล นายจางสาวของเขาตกอยูใน ภาวะของประสาทที่หลอนตัวเองเสียแลว อีกนานกวาจะสวาง และระยะเวลาระหวางนี้ เขาจะทํา อยางไรดี มันไมนาจะเปนไปไดเลย สําหรับคนจิตใจเขมแข็ง ประสาทและสติมั่นคงอยางแพทย หญิงดาริน วราฤทธิ์ อาถรรพณของปาเลนงานหลอนเขาใหเสียแลวหรือยังไง “คุณหญิงรูสึกตัววาไมสบายหรือเปลา?” หลอนสั่นศีรษะ “เปลาเลย ฉันสบายดีทุกอยาง เพียงแตหนาวผิดปกติไปบางเทานั้น ทีน่ ี่มันเยือกเย็นกวาที่ แคมปมาก” “หลับหรือเปลา?” “เคลิ้มๆ ไมถึงกับหลับหรอก” รพินทรลวงมือเขาไปในเปหลังของหลอนเอง หยิบขวดพลาสติกบรรจุบรั่นดีออกมาสง ใหหญิงสาว บอกใหดื่มเสีย หลอนรับมาเทใสปากอึกใหญ หายใจหอบๆ มือทั้งสองประสานกัน แนนอยูที่ทรวงอก พรานใหญหยิบไรเฟลที่วางอยูบนตักของหลอนขึ้นมา แลวกระชากลูกเลือ่ น ปลอกกระสุนที่ยิงแลวและคางคาอยูในลํากลองกระเด็นออกมาอยูในอุงมือ เขาสองไฟฉายใหดู “คุณหญิงจะยิงปนกระบอกนี้ออกไดยังไง ในเมื่อคุณหญิงยิงกระทิงตัวนั้นซ้ําเปนนัดที่ สองแลว ก็ไมไดสลัดปลอกที่คางอยูออก ปลอยคาอยูในรังเพลิงนี่เอง ตอนที่ยิงกระทิงได คุณหญิง ตื่นเตนดีใจจนเกินไป ลืมเอาปลอกกระสุนเกาออก พอเจาสิ่งที่มันหลอนประสาทตาปรากฏใหเห็น คุณหญิงก็ยิง พอยิงไมออกเพราะปนไมไดขึ้นลํา ไมไดเอากระสุนขึน้ รังเพลิง คุณหญิงเลยยิ่งขวัญ เสียไปใหญ” “แตฉันเห็น...” “ตาฝาด!...” เสียงของเขาเกือบจะเปนตวาด เขยาตนแขนหลอนโดยแรงปลุกความรูสึก [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


363 “นี่นะเหรอ คนเกง นี่นะ เหรอ คนไมเคยกลัวอะไรเลย ผมบอกแลวใชไหมวา ปามันไมใช เมือง อวดดีนกั ดีไมดีประเดี๋ยวเกิดกระโดดลงไปจากหาง หรือมองเห็นผมเปนอะไร เอาปนยิงเขาให เสียเทานั้น หามแลววาอยามา...อยามา” หลอนเงียบกริบ นั่งกัดริมฝปากแนน ไมไดปริปากโตตอบคําใดแมแตคําเดียว สีหนา เหมือนจะรองไห มันเปนลักษณะอันนาเวทนาครั้งแรก ที่รพินทรมองเห็นจาก ม.ร.ว.หญิงผูนี้ คําพูด แรงๆ ของเขาตองการจะยั่วใหหลอนโกรธทําใหบันดาลโทสะ เพื่อที่จะขจัดความหวาดกลัวพรัน่ พรึงในขณะนีอ้ อกไปเสีย ดวยอํานาจทิฐิถอื ดีตามนิสัยของหลอน แตยามนี้ มันปราศจากผล อํานาจ ความหวั่นไหวมันเขามามีอทิ ธิพลครอบงําอยูเหนือกวาความรูสึกอื่นใด จนทําใหหลอนไมอาจเอย คําใดออกมาได นอกจากนั่งตัวสั่นเทา! “เชื่อผมเถอะ อุปาทานทั้งนัน้ ประสาทมันหลอนตัวเราเอง คุณหญิงเปนหมอนาจะรูดีอยู แลววา จิตประสาทของคนเรามีอิทธิพลเชนไรบาง เรื่องปนของคุณหญิงที่วา ยิงไมออกนัน่ ก็ เหมือนกัน ผมก็พิสูจนใหเห็นชัดแลววา มันเพราะคุณหญิงไมสลัดปลอกเกาทิ้งตะหาก” เสียงของเขาออนลง หลอนยกมือขึน้ ลูบใบหนา ทั้งที่หนาวเย็นจับใจ แตเหงือ่ ซึมไปหมดทัง้ ตัว ครางออกมา แหบๆ “ฉันไมเคยเปนอยางนี้มากอนเลยนะ แปลกเหลือเกิน มันลึกลับ! ทุกครั้งที่ฉันปลุกคุณ สิ่ง ตางๆ อันนากลัวพิสูจนไมไดเหลานั้นก็หายไป แตพอคุณหลับฉันตื่นอยูคนเดียว มันก็มาใหเห็นให ไดยนิ ฉันบอกไมถูกเหมือนกันวามันคืออะไร ฉันเปนหมอเปนนักวิทยาศาสตร เปนคนไมเคย เลื่อมใสเชื่อถือสิ่งที่คานกับวิทยาศาสตร แตแลวทําไมฉันกลายเปนคนหวัน่ ไหวไปถึงเพียงนี้กไ็ มรู ทุกครั้งที่ฉันเคลิ้มๆ จะหลับจะมองเห็นแตภาพที่นากลัวทั้งนั้น มันเดินกันอยูขางลาง...มันพยายามที่ จะไตหางของเราขึ้นมา...มันจองดูฉัน...มันรองเรียกฉัน...ฉันคิดวา ฉันสติดีที่สุดแลว ที่ไมเปนบาวิง่ กระโจนลงไปจากหาง เพียงแตปลุกคุณขึ้นมาเทานั้น” “ไหนบอกมาใหชัดๆ หนอยซิ คุณหญิงเห็นอะไร?” หลอนดื่มบรั่นดีอีกครั้ง “บางครั้งเปนเสือ บางทีก็ชาง ที่นาขนลุกก็คืออะไรก็ไมรู มีรูปรางลักษณะของมันไม เจริญตาเลย หอยโหนโยนตัวอยูตามกิ่งไมดานบน รางสูงกวาหางนี่เสียอีก บางทีก็เห็นนายเอิน้ ที่ถูก ไอกุดลากเอาไปกิน มายืนรองครวญครางเรียกใหฉันชวยอยูใตหาง บางทีก็เห็นศพแหลกเหลวนา ทุเรศของลูกหาบที่ถูกไอแหวงขยี้ ภาพตางๆ เหลานี้มนั พยายามหลอกหลอนทรมานฉันเหลือเกิน ฉันพยายามเรียกชื่อตัวเองอยูเสมอ พยายามขยี้ตา...มันพิสูจนชัดวาฉันไมไดฝน หรือวาเลอะเลือนไร สติไป ไอสิ่งบาๆ เหลานี้มันเกิดขึ้นไดอยางไรกัน ขอโทษดวยนะ ถาฉันทํา���หคุณอารมณไมดี ฉันไม นอนอีกแลว จะนั่งอยางนี้แหละ แลวจะลองพิสูจนดว ยกระสุนปนดู ถาเห็นสิ่งเหลานัน้ อีก”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


364 ดารินกระชากลูกเลื่อนสงกระสุนนัดใหมขนึ้ รังเพลิงนั่งกอดปนไว รพินทรเอื้อมมาควา ปนจากมือของหลอนไปอยางออนโยน “อยาถือปนเลยครับ มันไมชว ยอะไรขึ้นมาไดหรอก สําหรับภาวะจิตฟุงซานของคุณหญิง ในขณะนี้ บอกแลวยังไงวาประเดีย๋ วคุณหญิงก็ยิงผมเขาเอง โดยเห็นเปนอะไรไป ผมจะทําให คุณหญิงหลับสบาย โดยไมมีอะไรมารบกวนความรูส ึกนึกคิดอีกก็ได แตมันอยูที่วา คุณหญิงจะ ปฏิบัติตามผมไดหรือเปลา” “คุณจะใหฉันทํายังไง?” “อยาคิดวา คุณหญิงคือแพทยหญิง นักวิทยาศาสตรหรือผูที่เจริญแลวในโลกของอารย ธรรม แตลองลดตัวเองคิดเสียวา เมื่อเราอยูในปาเราก็ทําทุกสิ่งทุกอยางเชนที่ชาวปาเขากระทํากัน มันจะดูเหลวไหลนาหัวเราะสักขนาดไหน เราคอยเก็บไปพิจารณาเอา เมื่อกลับไปถึงเมืองแลว จะทํา ไดไหม?” “ฉันจะลองดู” “เอาละ กอนอืน่ ขอสมาตนไมที่เราอาศัยปลูกหางนี่เสีย” “ฉันไมเคยรูเรือ่ งมากอนเลย จะใหทํายังไงละ?” หลอนพูดออยๆ อยางนาสงสาร “เคารพ คารวะตอเขาเสีย คุณหญิงเคยออนนอมตอใครหรือเปลา หรือวาไมเคยเลย” ดารินเปลี่ยนทานั่งมาเปนพับเพียบ พนมมือไหวตอลําตนอันตระหงานเงื้อมของตนไม ใหญ ที่ปลูกหางครอมอยู เสียงกระซิบของรพินทรบอกตอมา “แลววาตามผม ถาคิดวาจะพอกลาวถอยคําเหลานี้ออกมาไดโดยบริสทุ ธิ์ใจ ปราศจาก ฉันทาคติ” “บอกฉันซิ ฉันพรอมแลว” “ศักดิ์สิทธิ์นางไม...” หลอนพูดตามการกลาวนําของเขาทีละประโยคอยางเด็กวางาย “...กามามัยหัง...” “...คุมครองขาบาง...” “...สัพพะพัง สัพพะภิญโญ...” เมื่อหลอนกลาวตามจบลง เขาก็บอกใหกราบกับพื้นหาง แลวตบเบาๆ ที่แผนหลังของ หลอน พยักหนาบอกวา “นอนเถอะครับ คุณหญิงจะหลับสบายที่สุดเทาที่จะเปนไปไดบนหางนี้” หญิงสาวถอนใจยาว เอนกายลงนอนอีกครั้ง ในใจของหลอนนึกถอยคําที่รพินทรสอนให เมื่อครูนี้...กลับไปกลับมาอยูเชนนัน้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


365 พักใหญหลังจากนั้น ไดยินเสียงลมหายใจแผวออนไดระดับสม่ําเสมอของหญิงสาว แสดง วาหลับสนิท เขาเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่ไหล หลอนไมรูสึกตัวดวยความออนเพลีย รพินทรผอนลม หายใจอยางโลงอก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


366

16 ฟาสาง รพินทรเปนผูปลุกนายจางสาวของเขาขึ้นมา ทันทีที่ตื่นลุกขึ้นนัง่ หญิงสาวจอง มองไปรอบกาย ทบทวนสิ่งที่ผานมาเมื่อคืน หันไปมองดูตนไมใหญที่ปลูกหาง และกลับมาจองหนา พรานใหญ สีหนาเต็มไปดวยความตืน่ ๆ งงๆ อุทานออกมา “คาถาสมาขอพรนางไมของคุณวิเศษเหลือเกิน แปลกอะไรอยางนี้ ฉันหลับเปนตายเลย หลังจากนั้น จนกระทั่งคุณตองปลุก” ุ หญิงไหวตน ไม แลวก็ทองอะไรงวงไป “ไมใชคาถาศักดิ์สทิ ธิ์อะไรหรอก ผมหลอกใหคณ ยังงั้นเองแหละ จนไมไดนอนคิดสรางภาพตาฝาดหูฝาดอยู เปนจิตวิทยากลวยๆ ทีเ่ ปลี่ยนความพะวง ครุนคิดในดานราย จนเปนเหตุใหเกิดอุปาทานของคุณหญิงเสีย” พรานใหญพดู น้ําเสียงเรื่อยๆ สีหนาปกติ ดารินขมวดคิ้วจองเขาอยางฉงนฉงาย คลาง แคลงใจ พยายามที่จะคนหาความจริงบนใบหนานัน้ แตก็ไมพบอะไรใหสังเกตไดเลย หลอนบังเกิด ความมหัศจรรยใจงุนงงอยางบอกไมถูก แปลกใจที่มองเห็นภาพและไดยินเสียงอะไรไปตางๆ นานา จนแทบจะเสียสติเมื่อคืนนี้ และก็แปลกใจพอๆ กันที่เมื่อภายหลังจากที่เขาใหหลอนไหวขอขมา ตนไม พรอมทั้งทองคําตามที่เขาบอกใหแลวนั้น หลอนก็นอนหลับไปไดอยางสบาย โดยไมเห็น หรือไมไดยินอะไรใหเปนทีร่ บกวนหวาดสยองอีก สิ่งเหลานั้นมันคืออะไร และเกิดขึ้นไดอยางไรกันแน มันลี้ลับมืดมนนาพิศวงเหลือประมาณ เกินกวาที่หลอนจะเชื่อไดมากอน ระหวางทีห่ ญิงสาวนั่งกะพริบตาถี่ๆ เขาก็ขยับตัวลุกขึน้ พรอมกับบอกมาวา “เราลงจากหางกันเถอะ อีกสักประเดีย๋ วคุณชายเชษฐากับบุญคําก็คงจะมาถึง ไปรอกัน ขางลางดีกวา อยูบนนี้มาทั้งคืนแลว” กลาวจบ เขาก็เก็บขาวของบนหาง บรรจุใสเปหลังแลวไตนําลงไปกอน คอยชวยเหลือดา รินในขณะที่หลอนไตตามลงไป ไมกี่อึดใจทั้งสองก็ลงมาเหยียบแผนดินใตหางอีกครั้ง ภายหลังจาก ขึ้นไปแกรวหลังขดหลังแข็งอยูบนนัน้ เปนเวลาไมนอยกวา 12 ชั่วโมงเต็ม น้ําคางเกาะชุมไปทั้งกิง่ ไมใบพฤกษและโขดหิน เคาหนาของหญิงสาวยังอยูใ นอาการงงๆ อยูเชนเดิม ขณะที่ลงมายืนอยูกบั พื้นดิน และกราดสายตาไปรอบดาน หลอนอยากจะคิดวา เหตุการณที่เกิดขึ้นกับหลอนเมื่อคืนนี้เปน ภาพของความฝนมากกวา แตก็ไมอาจคิดเชนนั้นได เพราะทุกสิ่งทุกอยางจําไดอยางแมนยํา ชนิดติด หูติดตา ทันทีที่ลงมาถึงพื้นเรียบรอย พรานใหญกองสัมภาระสิ่งของติดตัวมาไวที่โคนไม ฉวยแต ปน เดินตรงเขาไปที่พงทึบบนเนิน อันเปนตําแหนงทีก่ ระทิงถูกยิงลมอยูที่นั่นโดยเร็ว ดารินเดินตาม [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


367 เขาไปโดยไมรสู ึกตื่นเตน กระตือรือรนอะไรนัก ผิดกับในขณะทีเ่ ห็นมันถูกยิงคว่ําเมือ่ คืน เพราะมัว แตครุนคิดพะวักพะวงถึงเหตุการณชวนสยองขวัญของหลอน ที่เปนปมรบกวนมโนคติอยู กระทิงโทนตัวที่ตกเปนเหยือ่ กระสุนของหลอนตัวนัน้ มีขนาดใหญฉกรรจเต็มที่ เห็น ถนัดในทามกลางแสงสวางสลัวๆ ของเชามืดเชนนี้ ดูราวกับภูเขาเลากา ขอเทาทั้งสี่และสันหนาผาก สีขาวขน ตัดกับลําตัวสวนอืน่ ๆ สูงใหญกวาวัวแดงเกือบเทาตัว กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกานคอสวนบน พลาดจากกระดูกคอไปเล็กนอย แตนดั หลังเปน กระสุนสั่ง เพราะตัดกระดูกสันหลัง บริเวณต่ํากวาหนอกคอลงไปเล็กนอย เลือดซึ่งบัดนี้เปนสีคล้าํ กองนอนอยูก บั พื้นใบไมแหง และพุมไมราวกับใครเอาเยลลี่เหลวๆ ใสถังมาเทไว แมลงวันบินตอม หึ่งและเริ่มหยอดไขขงั ทั้งๆ ที่เปนเวลาเชาหมอกยังไมทนั จาง รพินทรเงยหนาขึ้นจากซากกระทิง ก็เห็นคนยิงขณะนี้ กําลังยืนสูบบุหรีท่ อดสายตามองดู มันอยางไมยินดียินราย ใบหนานั้นดูขาวซีดซึมสงบผิดไป “คุณหญิงมีทางจะเปนนักลาสัตวมือเยีย่ มตอไปในอนาคต ถาหากสนใจจริงจังอยูในเรื่อง ชนิดนี”้ จอมพรานพูดยิ้มๆ แตเจาตัวเองสายศีรษะแชมชา “เห็นจะไมมีทางหรอก เดีย๋ วนี้ฉันพอจะรูแลววา มันมีหลายสิ่งหลายอยางเหลือเกิน ทีฉ่ ัน จะตองศึกษาเรียนรู มันไมใชสิ่งที่จะทํากันไดงายๆ เลย ถูกตามที่เคยพูดไว ฝมือยิงปนแมนยําแต ประการเดียว หาไดทําใหผนู ั้นเปนนักลาหรือพรานที่ดไี ปได ถาเขาไมรูจักเรื่องของปาและสัตวไดดี พอ ที่ฉันยิงก็ไมคิดวาจะเปนนักลาสัตว ไมวาจะจริงหรือสมัครเลน แตอันเนื่องมาจากโอกาสที่ฉนั รวมเดินทางดวยครั้งนี้ ก็อยากจะทดลองในสิ่งที่ตื่นเตนดูบางเทานั้น” แลว ม.ร.ว.หญิงคนสวยก็หวั เราะออกมาฝนๆ กลาวต่ําๆ ตอมาวา “ฉันจะบอกคุณตามตรง ปนตั้งแตขนาด .375 ขึ้นไป เปนปนที่ฉันตองกลั้นใจย���ง แรง สะทอนถอยหลังของมัน เกินกําลังฉันไปมากเต็มกลืนทีเดียว ทุกครั้งที่ลั่นออกไป รูสึกเหมือนไหล จะหลุด สะบักระบมไปหลายวันทีเดียว” นี่ดูเหมือนจะเปนคําพูดที่เปดเผย เปนกันเองออกมาจากใจจริงครั้งแรก ที่เขาไดยนิ จาก ดาริน วราฤทธิ์ “แตผมก็เห็นคุณหญิงยิงไดดี มิหนําซ้ํายังแมนยําอยูเ หมือนเดิม ก็ขอบอกตามตรงเหมือน ุ หญิงเลย ตอให กันวา อดแปลกใจไมไดท่เี ห็นคุณหญิงสามารถยิงปนขนาดนี้ไดดีเยี่ยม อยาวาแตคณ ชายฉกรรจน้ําหนักตัว 70 กิโลกรัมขึ้นไป ถาไมคุนเคยกับปนขนาดนี้มาจนเชื่องพอสมควรแลว ผม เห็นหนาเบไปทุกคน บางคนหงายหลังทั้งยืนเลย พอเหนี่ยวไกตูมออกไป ผมเคยเห็นผูหญิงยิงปน ขนาด .375 มากอนเหมือนกัน แตเปนการยิงเพียงแคใหกระสุนระเบิดผานลํากลองออกไปเทานั้น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


368 การถูกเปาหมายไมตองคํานึง แตสําหรับคุณหญิงไมเพียงแตยิงไดสบายๆ เทานั้น ยังสั่งไดอีกดวย ขอนี้ผมยอมรับนับถือ” “แตคุณก็ตองรูวา ฉันกัดฟนยิง แลวก็นกึ หัวเราะอยูในใจ ซึ่งคงจะหัวเราะไปหมดทุก อยาง อันเกีย่ วกับตัวฉัน นับตั้งแตเริ่มตนทีร่ ูจักทีเดียว” “เมื่อไหรจะเลิกคิดวาผมเปนอริกับคุณหญิงเสียที” พรานใหญโคลงหัว มองดูหลอนอยางขันๆ แลวก็ตัดบทมาวา “มานั่งพักทางนี้เถิดครับ ผมจะตมกาแฟให ในระหวางที่เรารอคุณชายกับบุญคําที่จะ ยอนกลับมาสมทบ” เขานําหลอนเดินกลับมาที่ตน ไมใตหาง จัดการกอไฟขึน้ ตมกาแฟโดยอาศัยหมอสนามที่ ติดเปหลังมาดวย ตลอดเวลาหลอนนั่งมองดูเขาเงียบๆ เพิง่ จะสังเกตเห็นไดชัดอีกครั้งหนึ่งวา ชีวิตปา ของเขาเต็มไปดวยความสันทัดจัดเจนเพียงไร เพียงไมกี่อึดใจเทานั้น จากสวนประกอบของไพร เถื่อนรอบดาน กลายมาเปนกองไฟสําหรับหุงตมอยางรัดกุม หมอสนามไมไดตั้งอยูบนหินสามเสา เหมือนอยางกองไฟที่หลอนเคยเห็นพวกลูกหาบ กอในแคมป หากแตแขวนติดอยูกับกิ่งไมที่ปกเอนอยางมีศิลป โดยมีเปลวไฟลนอยูเ บื้องลาง น้ําใน หมอกําลังจะเดือด ทีแรกหลอนคิดวาเขาจะเกงก็แตเพียงชํานาญทาง และชํานาญอยูในการลาเทานั้น แตเมื่อไมมีลูกหาบที่จะใช และเขาตองทําหนาที่เองหมดทุกอยางเชนนี้ พรานใหญกลับคลองแคลว ชํานาญเสียกวาพวกลูกหาบเสียอีก ดารินจองมองภาพนัน้ แลวหันไปจองทีต่ น ไมใหญซึ่งหางปลูกครอมอยู หลอนเริ่มคิดถึง ความมหัศจรรยเรนลับที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อคืนนี้อีก พึมพําทองถอยคําที่เขาสอนใหเมื่อคืนนี้ชาๆ หลอนจําไดอยางแมนยํา จะเปนการหลอกหรือชวยเหลือกันในทางดานจิตวิทยา อยางที่เขาบอกใน ตอนเชานี้อะไรก็ตามทีเถิด มันนาประหลาดในขอทีว่ า เมื่อหลอนไดปฏิบัติตามที่เขาแนะนําแลวก็ สงบจิตหลับลงได แทนที่จะสะดุงผวา...มองเห็นหรือไดยินสิ่งที่นาขนพองสยองเกลาอีกตอไป “เมื่อคืนนี้ฉันฝนรายไปหรือเปลานะ?” หลอนเอยขึ้นเบาๆ เหมือนจะรําพึง “นั่นซี มาตอนเชานี่คุณหญิงจึงเพิ่งจะมารูสึกไดวา มันเปนฝนรายหรือมายก็อุปาทาน ตอนที่ผมบอกเมื่อคืนก็ไมเชือ่ เคยมีเรื่องปรากฏมาแลว คนไมเคยนั่งหางกลางปาลึกมากอนเลย และ ไปนั่งครั้งแรก บางคนยิงเพือ่ นรวมหางทีน่ ั่งอยูดว ยกันตาย เพราะเห็นเปนอะไรไป บางคนเผนลง จากหางกลางดึกวิ่งเตลิดเปดเปง หลงปาเสียสติไปเลย อาการขนาดเบาบางที่สุดก็เหมือนๆ อยาง คุณหญิงเมื่อคืนนี้แหละ คือยังไมถึงกับหมดสติ แตก็เห็นหรือไดยินอะไรสารพัด พอที่จะเอาไปเลา ใหใครตอใครฟงขนลุกได มันไมเสมอไปนัก สวนมากเหมือนกันทีผ่ านการนั่งครั้งแรกไปโดยไม เกิดอะไรขึ้นเลย” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


369 “ถางั้นคุณใหฉันขอโทษขอโพยขมานางไมหรือเจาปาเขาทําไมกัน” “ก็บอกแลวยังไงวา มันเปนการชวยใหกําลังใจกัน ถาคุณหญิงไมมองเห็นอะไรเลย นอน หลับไดอยางสบาย ก็ไมจําเปนจะตองทําอยางที่พวกชาวปาเขาถือเครงครัดเชื่อมั่นกัน แตนี่บังเอิญ คุณหญิงเห็นอะไรมารบกวนอยูอยางนัน้ ซึ่งมันคานกับความรูสึกเดิมของคุณหญิง ที่ไมเคยเชื่อถือ ในเรื่องเชนนีม้ ากอน ไมสามารถจะสํารวมจิตชวยเหลือตัวเองได ผมก็หาทางออกใหยังไงละ” วาแลวรพินทรก็หัวเราะ หลอนจองมองดูเขาอยางฉงนลึกไมสราง “ตัวคุณเองละ คุณเชื่อหรือเปลาในเรื่องนี้?” พรานใหญหัวเราะอยูเชนนั้น ชนิดที่หลอนทายอะไรไมถกู “มันพูดยากครับ โลกนี้มีทั้งมุมมืดและมุมสวาง ความลีล้ ับบางชนิดยังไมสามารถจะเก็บ ไวในหลอดทดลองของวิทยาศาสตรได เก็บปรากฏการณที่เกิดขึ้นกับตนเองเมื่อคืน เอาไวคดิ เลน เถิดครับ พิจารณาใครครวญดูใหรอบคอบวาอะไรกันแน คุณหญิงหูฝาด ตาฝาด ประสาทเกิดอลเวง หลอกหลอนตัวเองขึ้นมา หรือวาสิ่งอาถรรพณเรนลับในโลกนี้มันมีอยูจริง มันสองแงสองมุมอยู อยางนี้แหละครับ ใครไมเผชิญมากับตนเองก็จะไมมีวนั รูสึก คุณหญิงเองก็ไดชื่อวา เปนนักวิทยา ศาสตรคนหนึง่ เต็มไปดวยความทระนงเชื่อมั่นในตนเอง ชอบทดลองและกลาหาญเต็มไปดวย เหตุผลที่สุด แตคุณลักษณะของคุณหญิงเหลานี้ไมไดมีเหลืออยูเมือ่ คืนนี้เลย แมวาพอรุงเชาแสง ตะวันขึ้น อาจรูสึกหัวเราะเยาะตัวเองที่หวัน่ ไหวออนแอไปก็ตาม” “ฉันยอมรับวา ฉันพบกับปรากฏการณประหลาด” ดารินพูดอยางใชการใครครวญหนักหนวง “แลวก็ตดั สินดวยตัวเองออกมายังไมไดวา มันคืออะไร ในฐานะที่คุณเปนพรานปาผู ชํานาญ ใชชีวติ อยูในปามาเปนเวลานาน อีกอยางหนึ่งก็คือ คุณไมใชพวกปาเถื่อนงมงาย จัดอยูใน ชั้นปญญาชนผูเจริญแลว คุณจะลองใหทัศนะแกฉนั อยางตรงไปตรงมาหนอยไมไดหรือวามันคือ อะไร เดีย๋ วนี้ฉันยอมรับละวา ฉันสนใจและสงสัยเต็มที่ จากเหตุการณที่เผชิญมาเมื่อคืน” “แตถาผมพูดกับคุณหญิงกอนหนานี้ คุณหญิงก็หวั เราะงอหายไปใชไหมครับ ไมเชื่อวา มันจะเปนไปไดอยางไร?” “ตอบคําถามฉันใหตรงดีกวา อยาออมคอมอยูเลย” “นาขําเหลือเกินนะครับ แพทยหญิงนักวิทยาศาสตรผูปราดเปรื่อง เกิดมากังวลใจอยูก ับ เรื่องที่เคยเห็นวาเหลวไหลไรสาระนี้เสียแลว” “แปลวามันมีจริงใชไหม สิ่งลึกลับที่เราไมสามารถมองเห็นดวยตานี”้ “ถาเชื่อวาจริง มันก็จริงครับ แตถามั่นใจวาไมมี มันก็ไมมี ไปๆ มาๆ มันก็วนเวียนอยูใน เรื่องของอํานาจพลังจิตอีกนัน่ แหละ ผมก็ไมรูจะอธิบายยังไงถูกเหมือนกัน อยางคุณหญิงเปนตน แรกทีเดียวเห็นเปนเรื่องเหลวไหล ไมเชื่อ แตกําลังใจของคุณหญิงก็ไมมั่นคงเขมแข็งไดพอแกการที่ จะไมยอมเชื่อถือนั้น เพราะฉะนั้นถึงไดมองเห็นไปตางๆ ถามั่นจริงเสียอยางเดียว ตอใหตาจะฝาด [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


370 หรือหูจะบิดเบือนไปเชนไร ก็บอกตนเองไวเสมอวา ‘อุปาทาน’ แลว มันก็ไมเกิดอะไรขึ้น ไมตองมา ผุดลุกผุดนั่ง ประเดี๋ยวควาปน ประเดีย๋ วปลุกผมอยางที่คุณหญิงทําเมื่อคืน” หลอนยกมือขึน้ กุมขมับ “ถามจริงๆ เถอะ เมื่อคืนคุณไมเห็นอะไรอยางที่ฉันเห็นเลยรึ” “เห็นเหมือนกันแหละครับ แตไมไดเห็นอยางที่คุณหญิง คือเห็นของจริง...ไมใชสิ่งมายา ลวงตา เกงเขามาใตหางของเราสามตัวเมื่อตอนตีสี่ ตอนนั้นคุณหญิงหลับสนิทไปแลว และก็ไดยนิ บางกับหมาในรองอยูสองสามครั้ง ตอนที่คุณหญิงกระวนกระวายผุดลุกผุดนั่งอยูนนั่ แหละ นอกนั้น ก็ไมเห็นมีอะไรผิดปกติ” “แปลวาคุณมีคาถาเดินปาขลังใชไหม คุณถึงไมมีอะไรมารบกวนใหประสาทเสีย” จอมพรานอมยิ้ม “ถาไปถามบุญคําหรือพรานพื้นเมืองทุกคน เขาก็จะตอบวาใช แตสําหรับผมไมอยูใน ฐานะจะพูดอะไรที่คุณหญิงพิจารณาวาเหลวไหลเชนนัน้ ได ‘อะไร’ ...ที่มันไมสามารถมารบกวนผม ได ก็เพราะผมไมยอมใหมนั รบกวนตะหากละ มันเปนเพราะความจําเจเคยชินเปนหลักใหญ สมัยที่ ผมยังเด็กๆ หัดเขาปาเปนครัง้ แรกกับคุณพอ เวลากลางคืน ไมวาจะนอนหางหรือนอนแคมป ผมตัว สั่น...กอดคุณพอไวแนนตลอดทั้งคืน อยากใหตะวันขึ้นเร็วๆ” “แลวคุณไปเอาคาถาอาคมมาจากไหน?” “คุณพอใหคาถาอาคมผมสารพัดชนิด เมือ่ ทานเห็นวาผมเปนเด็กขี้ขลาดตาขาว และกลัว ในสิ่งที่มองไมเห็นไปเสียทุกอยาง แตเมือ่ ผมโตขึ้นหนอย...กลาขึ้นอีกนิด ทานไมไดแนะนําใหผม ใชคาถา แตแนะนําใหรูจกั เลือกปา ปาไหนควรจะเดินอยางไร สัตวชนิดไหนเราควรจะยิงมัน หรือ หลบเลี่ยงมันอยางไร” แลวเขาก็หัวเราะออกมาอยางขบขัน จองตาหลอน “พูดถึงเรื่องคาถาอาคม มันเปนเรื่องนาหัวเราะนะครับ โดยเฉพาะอยางยิ่ง ยามเมื่อ คุณหญิงมีความรูสึกกลับคืนมาเปนตัวของตัวเองเชนขณะนี้ แตสําหรับเมื่อคืน ตอนที่จิตใจของ คุณหญิงกําลังวอกแวกหวัน่ ไหวเต็มที คุณหญิงก็ไหวตนไมหรือทองคาถาที่ผมบอกใหวาตามไดโดย หัวเราะไมออกเลย” ดารินหรี่ตาลง นั่งเทาคางกัดเล็บ “คุณทําใหฉนั ตองยืนอยูใ นระหวางปากประตูของความมืดกับความสวาง วิเคราะหอะไร ออกไปไมถูกอยูนั่นเอง คําพูดของคุณสองแงสองมุมอยูทุกขณะ บางครั้งคุณก็พูดมีความหมาย เหมือนจะยืนยันตามทฤษฎีของวิทยาศาสตรปจจุบันคือ ‘อุปาทาน’ แตบางครั้งคุณก็พูดเหมือนจะ ยืนยันวา ภูตผีปศาจ ความอาถรรพเรนลับ และมนตมดื อาคมในโลกนี้เปนสิ่งมีจริง มันจะไมมีปญหา อะไรเกิดขึ้นเลย ถาฉันไมมีประสบการณประหลาดที่พบดวยตนเองเมื่อคืน” “เอาเถอะ ผมจะสรุปให” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


371 จอมพรานพูดชาๆ ดวยสีหนายิ้มละไม ขณะนัน้ กาแฟตมเสร็จเรียบรอยแลว เขากําลัง จัดการรินใสถว ยพลาสติก สงไปใหหลอน “ภูตผีปศาจ จะมีจริงหรือไม ผมไมทราบ แตความลี้ลับอาถรรพณในปานั้น บางขณะ...ฟง ผมพูดใหดีนะครับ...ผมพูดวา ‘บางขณะ’ มันมีเหมือนกัน ทุกสิ่งทุกอยางในโลกนี้ลวนมีพลังงานอยู ในตัวของมันเองทั้งสิ้น ความเงียบสงัด ความเปลาเปลี่ยว ความที่หางไกลจากอารยธรรม มันก็เปน พลังงานชนิดหนึ่ง สวนมันจะมีอิทธิพลอยูเหนือเราหรือไมนั้น มันอยูท ี่อํานาจจิตของเราเองเปนทีต่ ั้ง ถาเราแข็งกวามัน มันก็สลายตัวสูญหายไป ถาเราออนกวามัน มันก็เขาคลอบงําและคุกคาม สติกับ ลูกปนนั่นแหละครับเปนเครื่องรางที่ดีที่สุด คุณหญิงเพิ่งจะเห็นความลี้ลับพิสดารของปาเปนครั้ง แรก ขนาดเบาะๆ เทานั้น ตอไปเราจะเดินทางลึกเขาไปเปนลําดับ ปาจะใหญกวานี้ขึ้นไปเรื่อย แลวก็ จะไดเห็นอะไรที่วิทยาศาสตรพิสูจนไมได หรือไมมีโอกาสพิสูจนอกี มากนัก ความจริงการใช คาถาอาคม ก็คือการชวยตนเองใหควบคุมสติแนวแนขึ้นนั่นเอง หรืออีกนัยหนึ่งคนทีม่ ีสติดี ก็คือคน ที่มีคาถาวิเศษอยูกับตนเองแลว” “อืมม คุณพูดเปนวิทยาศาสตรดีเหลือเกินนะ นายพราน แตก็ทาํ ใหนกั วิทยาศาสตรอยาง ฉันขนลุกอยูดนี ั่นแหละ อยากจะขอรองอะไรหนอย เรือ่ งอะไรที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อคืนนี้ เงียบไวได ไหม อยาพูดใหพี่ใหญหรือไชยยันตรู ฉันไมอยากใหทั้งสองคนนั่นหัวเราะเยาะฉัน” “ไดครับ” “ขอขอบใจอยางมากดวย คุณเปนพีเ่ ลี้ยงและผูคุมกันฉันอยางดีที่สุด สําหรับการนั่งหาง ดวยกันเมื่อคืนนี้ ถาไมใชคณ ุ ฉันยังเดาไมถกู วาเมื่อคืนนี้ฉนั จะเปนยังไงบาง ตอนที่สติของฉันไมอยู กับเนื้อกับตัวนั้น ฉันอาจเปนบาไปแลวก็ได หลายตอหลายครั้งฉันอยากจะกรีดรองออกมา อยากจะ ยิงปนใหลั่นไปหมดทั้งปา เพราะเจาสิ่งทีม่ ันหลอกหลอนลวงตา ลวงประสาทเหลานั้น คุณมีลูกไมดี เหลือเกิน ทีอ่ อกอุบายใหฉันทองคาถาเปนการควบคุมสติไว คาถาของคุณไมใชเปนสิ่งที่ฉันจะ หัวเราะเยาะอยางที่คุณคิดหรอก เพราะอยางนอย คาถาบทนี้ก็ชวยฉันไว แมจะเปนเพียงแคดาน จิตวิทยาก็ตาม พี่ใหญคงจะเขาใจอะไรมากอนเหมือนกัน ถึงไดเจาะจงเลือกคุณใหมานั่งเปนเพื่อน ฉัน เพราะฉะนั้น ขอโทษดวย ถาฉันแสดงอวดดีอะไรไปกับคุณบาง กอนที่เราจะมานั่งหางดวยกัน” พรานใหญคงเพียงแตยิ้มขันๆ อยูตามเดิม ไมไดตอบวากระไร ขณะนัน้ ก็มีเสียงกูเรียกดังมาจากปากดานดานหนึ่งไมหางออกไปนัก พรอมกับเสียงย่ํา ใบไมกรอบแกรบใกลเขามา “คุณชายกับบุญคํามาแลว!” รพินทรบอก พรอมกับกูตอบออกไป แลวก็เตรียมกาแฟไวให ครูเดียว รางของบุญคํากับเชษฐาก็โผลพนซุมไมเดินลงปากดาน ตรงเขามาโดยเร็ว เสียง เชษฐาตะโกนทักทายลวงหนาเขามากอนอยางราเริง แลวปลดปนกับเปหลังออกวางไว รับกาแฟจาก [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


372 รพินทรไปดื่มอยางกระหาย พอทราบวานองสาวยิงกระทิงลมไวตวั หนึ่ง ทั้งเชษฐาและบุญคําก็ตรง เขาไปดูอยางตืน่ เตนดีใจ พรอมทั้งสอบถามรายละเอียด “เกงมาก นอย ไมเสียแรงทีร่ บเราจะมานั่งหางใหได มือทําบาปขึ้นเหลือเกินนะ กระทิง ตัวนี้เปนตัวใหญที่สุดที่พี่เคยเห็น” พี่ชายเอยขึน้ ยิม้ ๆ กับนองสาว ภายหลังเมือ่ กลับมานั่งพัก รวมดื่มกาแฟและสนทนากันที่ ริมกองไฟใตหาง “ทางดานพี่ใหญละคะ มันเขาหรือเปลา?” เชษฐาสั่นศีรษะ เบปาก แลวหัวเราะ “พี่กับบุญคําเดินไกลเปลา ไมไดเรื่องเลย ตอนหัวค่ําไดยินมันรองอยูใ กลๆ ตีนเขาหลัง หาง นึกวาจะเขาก็เปลา พอตกดึกเสือลง บุญคําสองไฟติดบังไพรเสีย ยิงไมทัน มันเผนเสียกอน เปนอันวานั่งฟาลวตลอดทั้งคืน โมโหขึ้นมาตอนเชาเดินกลับมานี่ เลยสอยคางริมทางลงมาเสียสอง ตัว ยังนึกเลยวาทางนอยกับรพินทรก็คงนั่งฟาลวเหมือนกัน” “พรานใหญสอ งไฟใหดีมากคะ ซอมกันอยูหลายครั้งกอนจะถึงกลางคืน แลวก็ชว ยเหลือ แนะนําเปนอยางดีทีเดียว...ประกอบกับโชคดวย” นองสาวบอกปนหัวเราะ ชําเลืองไปทางรพินทรนิดหนึ่ง ขณะที่พดู “ไมทราบทางไชยยันตไดอะไรหรือเปลา?” “มือนั้นไมตองสงสัยอะไรหรอก อะไรเขากอนก็คงยิงไอนั่น เวนไวแตจะไมมีสัตวอะไร ลงเลย” พี่ชายวา แลวมองดวยสายตาแจมใสไปทางพรานใหญ “เปนยังไงบาง ลูกศิษยที่มกั จะนอกครูของคุณคนนี้?” คําถามของเขาหมายถึงดารินผูเปนนองสาว รพินทรยิ้มออนโยน ตอบเรียบๆ วา “เกงเกินกวาทีผ่ มจะเชื่อมากอนครับ โดยเฉพาะฝมือยิงปน วางใจไดทีเดียว ถาเจาตัวคุม สติไดมั่นพอ” เชษฐาหันมาทางนองสาวคนสวยอีกครั้ง พยักหนาถามดวยอารมณดีตอมา “เปนไงบาง นัง่ หางตลอดทั้งคืนเปนครั้งแรก?” “ก็ตื่นเตนออกรสดีคะ ไดเห็นอะไรแปลกๆ ตั้งหลายอยาง” แลวหลอนก็เลาใหพี่ชายฟง นับตั้งแตการเริ่มขึ้นนั่ง และเห็นสัตวตางๆ ทยอยผานเขามา ใหชมกอนตะวันตกดิน แตปกปดมิดชิด ไมยอมแพรงพรายใหรวู า...กลางดึกไดเกิดอะไรขึ้นกับตัว หลอน พี่ชายนัง่ ฟงอยางพลอยสนุกตื่นเตนดวย “คราวนี้รูรสแลวซิวา การนั่งหางมันลําบากทรมานสักขนาดไหน?” “ไมมีอะไรทรมานเลยคะ หลังจากยิงกระทิงเมื่อตอนสี่ทุมกวาๆ แลว นอยก็นอนหลับ เปนตาย พรานใหญสละที่ใหนอยนอน ตัวเขานั่งเฝา” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


373 หลอนบอก พอสบตากับรพินทรก็ยิ้มจืดๆ พรอมกับยักไหลนิดหนึ่ง พี่ชายไมทัน สังเกตเห็นอาการของนองสาว สวนพรานใหญสีหนาเรียบๆ เปนปกติ อาหารสําหรับเชาวันนี้ เปนอาหารแบบกลางปาแทๆ เพื่อสําหรับรองทอง บุญคําจัดการ ถลกหนังคางที่เชษฐายิงได และหิว้ มาดวยออก สวนรพินทรเปดหนังกระทิงแลเอาเฉพาะเนื้อสวน หนึ่ง แลวเกลี่ยไฟสุมเปนรางยางคางกับกระทิง โดยอาศัยเกลือเล็กนอย ซึ่งบุญคํามีติดอยูในยามทา บางๆ ทั้งสี่คนกินกันขางกองไฟนั่นเอง เชษฐาและดารินกินกันอยางออกรสเปนพิเศษ เพราะ บรรยากาศผิดไปกวาการกินในแคมปมาก เมื่อรับประทานเสร็จเรียบรอย ดื่มกาแฟ สูบบุหรี่ สนทนากันอีกครูก็เริม่ ออกเดินทางบาย หนากลับแคมป โดยทิ้งซากกระทิงสวนใหญไวที่เดิม เพื่อรอสงใหลูกหาบมาลําเลียง “ปานนี้ไชยยันตคงจะกลับไปถึงแคมปแลวกระมัง?” หัวหนาคณะเดินทางเอยขึน้ ขณะที่มองดูนาฬิกาขอมือ ขณะนั้นมันเปนเวลา 9 นาฬิกา เศษ หมอกในกนหุบเริ่มจะจาง “คงจะกลับไปถึงแลวครับ ผมสั่งเกิดไววา ในตอนเชา พอลงจากหางก็ใหนํากลับแคมป เลย” “เมื่อคืนไดยนิ เสียงปนทางดานไชยยันตหรือเปลา?” “ไมไดยนิ เลยครับ แตถึงปนจะลั่น ทางผมก็ไมไดยินอยูดี เพราะระยะหางกันมาก เขากั้น ไวทั้งลูก” ชั่วโมงเศษใหหลัง ขณะทีล่ งจากเนินลาดไปบรรจบกับดานชาง อันเปนตําแหนงที่แยก ทางกับไชยยันตและเกิดเมื่อวานนี้ ทั้งหมดก็อุทานออกมาดวยความพิศวง เพราะมองเห็นไชยยันต กับเกิดนั่งขัดสมาธิอยูริมทางดาน มีกองไฟสําหรับหุงหาอาหารสงควันกรุนอยูตรงหนา ทั้งสองฝายตางเห็นกันในเวลาเดียวกัน ไชยยันตโบกมือใหแตไมลกุ ขึ้น ยังคงนั่งแทะ อะไรในมือ ฝายที่เพิ่งจะตัดทางเขามารีบตรงเขาไปสมทบโดยเร็ว เมื่อมาถึงก็เห็นไชยยันตแทะขา กระจงยางอยู สีหนาไมเสบยนัก “อาว! นึกวาปานนี้กลับไปถึงแคมปแลว มานั่งแทะขากระจงอยูตรงนี้เองแหละหรือ?” “กลับอะไรกันเลา มานั่งดักคอยแกกับรพินทรตรงนี้ตั้งแตเชามืดแลว หิวหนักเขาก็เลย ตองเอาปนยิงชามายิงกระจงยางรองทองอยูนี่ ทําไมถึงมาชากันนักละ?” ทั้งหมดอดหัวเราะออกมาไมได เมื่อมองเห็นสีหนาและอาหารของไชยยันตในขณะนั้น ยกเวนรพินทรคนเดียวที่รูสกึ วา มันนาจะเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นเสียแลว ในการที่ไชยยันตมาดักคอยเขา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


374 อยูเชนนี้แทนที่จะกลับแคมป มองไปทางเกิด เห็นพรานพื้นเมืองอันเปนคนของเขาก็คอยมองดูเขา กอนแลว พอสบตา เกิดทําสีหนาพิกล “ทําไมจะตองมารอใหเสียเวลาดวย ก็ตกลงกันไวแลวไมใชหรือวา ใหแกกลับแคมปเลย ในตอนเชา” เชษฐาถาม พรอมกับหัวเราะ ไชยยันตหนามุย โยนกระดูกขากระจงในมือทิ้ง เปดกระติกน้ําออกดื่มแลวปายแขนเช็ด ปาก ถามออยๆ “แกกับนอยไดอะไรหรือเปลา?” “ฉันไมไดอะไรเลยสักอยาง เสือลงตอนดึก แตก็ยิงไมทนั นอยโชคดีมาก ลมกระทิงตัว เบอเรอทีเดียว นี่เรากินอาหารเชากันแลวถึงไดมา ไมนึกวาแกจะคอยดักอยูปากทาง คิดวาแกคง กลับไปถึงแคมปตั้งนานแลว วาแตแกเถอะไดอะไรบาง หรือวาเพิ่งจะมาไดไอกระจงทุเรศตัวนี้เอา ตอนเชานี่ตวั เดียว” เสียงของเขาจุป ากเบาๆ แลวถอนใจเฮือก “ฉันซวยกวาเพื่อน” “ทําไม?” เชษฐา ดาริน รองถามมาโดยเร็วเปนเสียงเดียวกัน ไชยยันตหวั เราะหึๆ หันไปมองดูหนา เกิด “ฉันก็ยิงกระทิงคว่ําอยูกับทีเ่ หมือนกัน ในราวสองทุม แตใหธรณีสูบเถอะ...มันเปน กระทิงตัวงามกวากระทิงที่นกั ลาคนไหนจะเคยยิงมาไดแลวทั้งสิ้น คือตัวมันสูงเทาอีเกงเทานัน้ อายุ เห็นจะไมเกินสองเดือน มิหนําซ้ําฉันยังยิงนังแมของมันลากขาปาราบไปอีกดวย บาระยําเลย! ไมรู จะโทษอะไร กลางคืนมันมืดเหลือเกิน สังเกตอะไรไมไดสักอยาง นอกจากดวงตาทีส่ ะทอนแสงไฟ เทานั้น พอเกิดฉายไฟตาคูน นั้ มันสะทอนตอบมา ฉันก็ใสตูมเขาใหโดยไมมีโอกาสจะมานั่งพิจารณา อยู ไอลูกออนตัวจอยๆ นั่นก็มวนพับลงไป กวาจะรูวามันเปนลูก ก็เห็นนังแมกระโจนพรวดออกมา จากพงแผดเสียงรองลั่น เลยใสเขาใหอีกตูม จะเปนเพราะความตื่นเตนเกินไป หรือเพราะเห็นศูนย ปนไมถนัดก็ไมรู ยิงไปถูกโคนขาหลังเขามันลมปดไป พอจะซ้ําก็ลุกขึ้นวิ่งปาแตกไปเสียกอน” เชษฐากับดารินลืมตากวาง เมื่อไดยนิ คําบอกเลาของไชยยันต บุญคําอุทานอะไรออกมา คําหนึ่ง สวนพรานใหญหนาขรึมลงไปในบัดนั้น ระหวางที่ราชสกุลสองพี่นองกําลังรุมกันซักถามไชยยันตอยู เขาก็หนั ไปสอบถามเกิดผู ซึ่งขึ้นนั่งหางคูกับไชยยันต ก็ไดความแนชัดวา ประมาณสองทุมเศษ กระทิงแมลูกออนคูหนึ่ง ลงมา ที่หนองน้ําบริเวณหาง เกิดเปนคนฉายไฟ แตบังเอิญไฟทีก่ ราดลงไปกระทบเขากับตาของลูกกระทิง เปนอันดับแรก ไชยยันตจึงยิงโดยหมายไปยังตาคูนั้น ทั้งๆ ที่ไมสามารถมองเห็นตัวถนัด ภายหลัง จากนัดแรกไดลั่นออกไปแลว จึงไดรูวาเปาหมายเปนลูกออนของแมกระทิงตัวนัน้ เพราะแลเห็นแม [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


375 กระทิงเผนโผนอยางลืมตายเขามาที่ซากของลูก ดวยความหวงแหนโกรธแคนจนลืมความตกใจกลัว ไชยยันตลั่นกระสุนไปอีกนัดหนึ่งแตไมสามารถลมมันได และไมมีโอกาสจะซ้ําไดอกี เลย เพราะมัน หันกลับเผนเขาดงทึบไป ทิ้งรอยเลือดจากบาดแผลตะโพกหลังไวเปนทางสังเกตเห็นไดถนัด เมื่อลงมาสํารวจดูในตอนเชา ไชยยันตชวนเกิดออกตามรอย แตเกิดคัดคาน เพราะ นอกเหนือคําสั่งที่พรานใหญกําหนดไวให จึงแนะใหมาคอยดักพบเพือ่ บอกขาวอยูย งั ปากทางแยกนี้ เชษฐาหันมามองดูหนาพรานใหญ เหมือนจะขอความเห็น รพินทรนงิ่ อึ้งไปครูใหญ หัน ไปไตถามพรานผูที่รวมในเหตุการณของเขาอีกสองสามคํา ก็พอจะคาดคะเนอะไรได กระสุนของ ไชยยันตจะถูกบริเวณขาหลังของกระทิงตัวนั้นบาดเจ็บไปอยางแนนอน แมการยิงจะเกิดในกลางคืน โดยอาศัยเพียงลําแสงไฟฉายอันฉาบฉวยก็จริงอยู แตแผลที่กระทิงตัวนั้นถูกยิงก็ควรจะรูไดชัดจาก ความชํานาญของเกิด โดยอาศัยสังเกตจากรอยเลือด และรอยเทาของมันที่เตลิดหนีไป และอันเนื่องมาจากปนที่ไชยยันตใชยิง เปนปน .458 แม็กนั่ม อันจัดวากระสุนขนา���ลม ชาง ถึงจะเปนแผลจากตะโพกหรือโคนขาหลังก็จะตองฉกรรจมาก มันจะไปไมไดไกลนัก และอาจ ไมมีทางรอด เวนไวแตจะทนทุกขทรมานไปนานเทาไหรเทานั้น ซึ่งทุกขเวทนาจากพิษบาดแผล ของมันประการหนึ่ง แรงอาฆาตแคนตามสันดานของสัตวรายแมลูกออนที่สูญเสียลูกไปอีกประการ หนึ่ง เขาก็สามารถจะประมาณไดในทันทีโดยไมมีขอกังขาใดๆ วานางกระทิงตัวนี้จะรายกาจสัก ขนาดไหน มันยิ่งเสียกวากระทิงโทนที่ดุรายตามธรรมชาติสามัญของมัน...หลายเทานัก! “คุณไชยยันตทําถูกแลวครับ ที่ไมดวนผลีผลามออกมาตามมัน แลวมาคอยดักบอกขาวให พวกเรารูเสียกอน” ในที่สุด เขาเอยขึ้นต่ําๆ “ผมเกือบจะตามมันไปแลว ถาเกิดไมหามไวเสีย” อดีตนายพันตรีทหารปนใหญบอกตามตรง พลางสบถสาบานพึมอยูใ นลําคอ “ภาระหนักใจอีกแลวซินี่? ไมดูใหดีเสียกอนนี่นา แกก็...” เชษฐาเปรยออกมา เปาลมออก จากปาก “ปูโธ! กลางคืนจะไปเห็นอะไรเลา แลวก็พงไมออกทึบยังงั้น สังเกตเห็นไดแตลูกตา เทานั้น อาศัยฟงเสียงก็รูแนวากระทิงกําลังเขามา แตจะมัวพิจารณาอยูไ ดยังไงวา ตัวไหนลูกตัวไหน แม ไมคิดเสียดวยซ้ําวาจะไปเจอะกระทิงแมลูกออน” ไชยยันตรองลั่น “ไมเปนไรหรอกครับ ผมเชื่อวาคงตามไมยาก...” พรานใหญพดู ชาๆ มองไปที่ไชยยันตแลวยิม้ ปลอบใจ “ถึงยังไงมันก็คงไปไมไกล ดีไมดีอาจไปนอนฟุบอยูท ี่ไหนแลวก็ได ลูกปนของคุณไชย ยันตโตออกยังงั้น แผลจะตองฉกรรจทีเดียว เห็นเกิดบอกวาเลือดออกมาก การสองไฟยิงก็อยางนี้ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


376 แหละครับ เปนธรรมดา เราไมสามารถจะเห็นอะไรไดชดั นอกจากอาศัยสังเกตจากการสะทอนตอบ แสงไฟของตามัน ผมเองก็ยังเคยยิงเอาลูกหรือตัวเมียเขาบอยๆ ถาหากสองไฟยิง” “ยิงกระทิงพลาดไมเปนทา แลวมายิงกระจงยางไฟเคี้ยวกรวมๆ อยูตรงนี้ ฉันสงสัยเสีย จริงวา นังแมของมันปานนีจ้ องคอยจะฉีกเนื้อเธออยูที่พมุ ไมตรงไหน คาที่เธอยิงลูกออนของมันตาย มิหนําซ้ํายังยิงมันใหเจ็บไป” ดารินพูดพลางหัวเราะพลางอยางปลงอนิจจัง เพื่อนหนุมจุปากลั่นอยางหงุดหงิด หันมา แยกเขี้ยวใส “ไมตองมาหัวเราะเยาะหรอก รับรองวาฉันจะตามมันเอง มาดักหนาบอกเสียกอนใหรูกัน เทานั้น ประเดีย๋ วยังไมทันรูตวั ก็จะเดือดรอน เธอโชคดียิงไดอยางสบายๆ ก็ดีแลว” หัวหนาคณะเดินทางหันมาทางรพินทรอีกครั้ง “เอากันยังไงดีละ สําหรับกระทิงลําบากตัวนี้?” กอนที่พรานใหญจะเอยเชนไร ไชยยันตกร็ ีบบอกมาโดยเร็ววา “ฉันมาคอยดักพบรพินทรอยูท ี่นี่ ก็เพื่อจะชวนเขาใหนําออกตามรอย ฉันตองการไปกับ รพินทรเพียงสองคนเทานั้น แกกับนอยไมตองพลอยลําบากดวยหรอก เมื่อฉันเปนคนสรางเรื่องยิง มันเจ็บไวก็เปนหนาที่ของฉันที่จะตองตามเอาตัวมันใหได คนอื่นไมเกี่ยว ยกเวนพรานใหญที่จะ ชวยนําทางเทานั้น” เชษฐาพยักหนาชาๆ รูใจเพื่อนดี และไมอยากขัดใจ “เอางั้นเหรอ?” “แนนอน!” “ก็ดีเหมือนกัน เปนอันวาแกไปกับรพินทรสองคน นี่ไมใชฉนั จะบังคับใหแกไปตาม กระทิงลําบากตัวนั้น เพราะถือวาแกเปนคนยิงมันไวหรอกนะ แตฉันรูใจแกดีอยูว าแกตองการจะลม มันใหไดดว ยมือของแกเอง ทั้งๆ ที่อันที่จริงฉันก็อยากจะไปกับแกดวย” “อยาลําบากเลยเชษฐา เรื่องนี้ใหฉันรับผิดชอบเองดีกวา ยิ่งไปกันมากคนเทาไหรก็ยิ่ง เสี่ยงมากขึ้นเทานั้น ถึงยังไงฉันก็ตองตามเอาตัวมันใหได ไมวาจะใชเวลานานสักเทาไหร แกกับ นอยกลับไปนอนรอฟงขาวที่แคมปใหสบายเถอะ” แลวไชยยันตกห็ ันไปทางรพินทร “คุณไมรังเกียจในการที่จะนําตามรอยไมใชหรือ?” รพินทรหัวเราะเบาๆ “ผมพรอมเสมอครับ แตคิดวาเพื่อไมลาํ บาก ใหเปนภาระของผมเองไมดีกวาหรือ เดี๋ยว ผมจะไปกับเกิดเอง คุณไชยยันต คุณชาย และคุณหญิงกลับแคมปกอนจะเหมาะกวา ผมจะใหบุญคํา นํากลับ” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


377 อดีตนายพันตรีทหารปนใหญสั่นศีรษะ พูดหนักแนน “รพินทร คุณคงเขาใจดีอยูแลว เมื่อผมพูดวากระทิงลําบากตัวนีต้ กอยูใ นความรับผิดชอบ ของผมโดยตรง แมวาการตามมันจะทําใหผมตองเสี่ยงชีวิตสักขนาดไหนก็ตาม” “ถาคุณไชยยันตมีเจตนาแนวแนอยางนั้น ก็ไมมีอะไรขัดของครับ” พรานใหญกลาวอยางสงบ แลวหันมาทางหัวหนาคณะเดินทาง “เปนอันวาผมไปกับคุณไชยยันตสองคน คุณชาย คุณหญิง บุญคํา และก็เกิด ลวงหนา กลับแคมปกอน เราจะแยกกันที่นี่แหละ” “ตกลง” เชษฐารับคําอยางงาย ๆ ในกรณีนี้เขาไมมีอะไรที่จะตองเปนหวงไชยยันตนัก เพราะ วางใจวาจะอยางไรเสีย รพินทรก็ไปดวยทั้งคน พรานใหญหนั ไปสั่งบุญคําวา ภายหลังเมื่อกลับไป ถึงแคมปแลว ใหลกู หาบจํานวนหนึ่งไปถลกหนังและลําเลียงเนื้อกระทิงตัวที่ ม.ร.ว.หญิงดาริน ยิง ลมไวกลับแคมป “ถาผมกับคุณไชยยันตยังไมกลับไปถึงแคมปภายในวันนี้ หรือพรุงนี้ โปรดอยาหวง การ ตามอาจกินเวลาลาชาไปบาง แตเชื่อวาคงไมเกิน 3 วันเปนอยางสูง หรือบางทีอาจกอนตะวันตกดิน วันนีก้ ็ได แลวแตกรณี” เขาบอกกับหัวหนาคณะเดินทางกอนที่จะผละแยกจากกัน แลวก็จัดการแบงขาวสารกับ เนื้อแหงที่บุญคําสะพายใสยา มติดตัวเผื่อมาดวย บรรจุลงเปหลังเตรียมไวเปนเสบียงสําหรับสองวัน เมื่อสั่งการนัดแนะกันเรียบรอยแลว ทั้งสองฝายก็เตรียมแยกทาง เชษฐา ดาริน บุญคํา และเกิดบาย หนากลับที่ตั้งแคมป สวนรพินทรและไชยยันตจะยอนไปเริ่มตนสํารวจรอยที่หาง ซึ่งไชยยันตกบั เกิดนั่งเมื่อคืน อันเปนตําแหนงที่กระทิงถูกปนของไชยยันตลําบากไป “ระวังตัวหนอยนะ ไชยยันต” ม.ร.ว.หญิงดาริน เตือนดวยเสียงแผวเบามาเปนประโยคสุดทายอยางอดเปนหวงไมได จองมองดูเพื่อนหนุมดวยแววตาจริงจัง ปราศจากการลอเลียนผิดไปกวาแรก ไชยยันตโบกมือใหสอง พี่นองราชสกุล “ไมตองเปนหวง ไปคอยทีแ่ คมปเถอะ” บุญคําและเกิด แยกทางนํา ม.ร.ว.เชษฐา และ ม.ร.ว.หญิงดาริน เดินลับหายเขาดงทึบไป เหลือแตเพียงไชยยันตกับพรานใหญเพียงสองคน ซึ่งบัดนี้ยืนมองตากัน ขณะนั้นมันเปนเวลา 10 นาฬิกาเศษ อากาศกลางดงเริม่ จะระอุอาว “เรากลับไปเริ่มตนสํารวจรอยที่หาง ตรงทีค่ ุณไชยยันตยงิ มันไวเมื่อคืนกอนครับ” รพินทรบอกเบาๆ ไชยยันตขยับลูกเลื่อนไรเฟลในมือ สํารวจกระสุนในรังเพลิงตรวจ สอบเพื่อความแนใจอีกครั้งก็พยักหนา “ไป!” [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


378 ทั้งสองเริ่มตนออกเดินโดยการนําของรพินทร เลียบไปตามดานชางเกาๆ กอน แลววกขึ้น สูพงรกทึบของปาหนามและเถาวัลย เทาทีไ่ ชยยันตจําไดนั้นมันเปนคนละทางกับที่เกิดนําเขามาเมื่อ เชานี้ ภายหลังที่ลงจากหาง แตรพินทรบอกใหทราบวาเขานําตัดทางลัดมาเพื่อยนเวลาใหถึงที่หมาย โดยเร็วที่สุด ไมถึงชั่วโมงหลังจากนั้น ก็มาถึงหนองน้ําบริเวณที่ขดั หาง อันเปนตนแหลงยิงกระทิง ลําบากของไชยยันต อดีตนายทหารปนใหญนําจอมพรานบุกพุมไมทบึ ตอนหนึ่งเขาไปโดยเร็ว อึด ใจเดียวรพินท���ก็พบซากของลูกกระทิงตัวหนึ่ง ถูกยิงนอนตายอยูในพงสูงใตโคนตนมะคาใหญ เฉียงไปทางดานเหนือของตัวหางที่ขัดไวระยะหางประมาณ 20 กวาเมตร ทิศทางที่กระทิงเขาดานนี้ กับภาพทีจ่ ะมองเห็นบนหาง มีลําตนของไมใหญนอย และพุมรกชัฏบังเปนฉากอําพรางตาไว หนาแนน ไมมีปญหา ยิ่งในเวลากลางคืนอาศัยเพียงแคแสงไฟฉายเชนนั้น ยิ่งเต็มไปดวยอุปสรรค อยางยิ่งสําหรับการที่จะมองเห็นเปาไดอยางถนัด แตถึงเชนนั้น ก็พิสูจนชัดไดวาฝมอื การยิงของไชย ยันตอยูใ นขั้นดีมาก เพราะรอยกระสุนเขาเปาหมายอยางแมนยํา ในทันทีที่ดวงตาสะทอนแสงไฟให สังเกตเห็นได ละแวกใกลเคียงกับที่ลูกกระทิงถูกยิงลมอยู แหลกยับเยินไปดวยรอยเทาของนังแม ซึ่ง โผนทะยานเขามาที่ซากของลูก รวมทั้งทรุดลมลงไปดิ้นเมื่อโดนกระสุนนัดที่สองของไชยยันต ลํา ตนของหลุมพอตนหนึ่ง เปนรอยถากกระจุนไปอยางนากลัว เปนแผลเบออันเกิดจากเขาของนาง กระทิงตัวนั้น ซึ่งพุงเขาใสดวยฤทธิ์เจ็บปวดและบาเลือด ระหวางทีพ่ รานใหญพจิ ารณาดูรองรอย เหลานั้นอยางใครครวญ ไชยยันตจุปากโคลงหัวสบถอะไรพําอยูเหนือซากลูกกระทิงตัวนั้น รูสึกวา เขาจะหงุดหงิดและเสียใจไมนอย ที่ยิงมันตายเพราะเขาใจผิด “ผมอาจตื่นเตนลุกลนเกินไปก็ได พอเกิดฟาดไฟลงมากระทบตา ผมก็ยิงเลยโดยไมทัน พิจารณาใหรอบคอบเสียกอน ถารูวาเปนกระทิงลูกออน ผมจะไมยิงมันเลยทั้งแมทั้งลูก” ไชยยันตพูดอูอ ี้อยูในลําคอขมวดคิ้วนิ่วหนา รพินทรหันมายิ้มใหไมกลาวเชนไร นอกจาก เอื้อมมือมาตบแขนไชยยันตเบาๆ เชิงปลอบใจ แลวตรวจรอยในละแวกใกลเคียงไปอยางใจเย็น แมจะมองไมเห็นภาพในขณะเกิดเหตุ แตหลักฐานรองรอยที่เห็นอยูในขณะนี้ เขาก็ สามารถบอกเหตุการณไดในทันที แมกระทิงถูกยิงที่ตะโพกเหนือโคนขาดานซายทะลุเลยออกชอง ทางตอนลาง แรงปะทะอันหนักหนวงรุนแรงของกระสุนขนาด .458 แม็กนั่ม ทําใหมันช็อกและ ถลมฮวบลงมาดิ้นจนพุมไมแหลกเปนแปลงราวกับใครมาถางไว แตก็เปนอยูเพียงแคเสี้ยววินาทีนนั้ มันก็ถลันโลดขึ้นไดเพราะกระสุนไมถูกทีส่ ําคัญ จากนั้นก็แลนเตลิดปาราบเปนทาง ไปทางปลายหวยดานที่ทอดมาออกบริเวณลุมแองน้ํา ตื้น กระเซ็นเลือดมีประปรายใหเห็นเล็กนอยอยูตามใบไมและพืน้ ที่มนั ทะยานไป แตที่ปากหวย ปรากฏทะลักหลั่งเปนกองโตอยูนั่น แสดงวาเลือดเริ่มตนออกมากภายใน 5 วินาทีหลังจากที่มันถูก ปน มันหอไปดวยฤทธิ์ของความเจ็บปวดและตื่นตระหนก ขาหนาทําหนาที่ตะกุย ขาหลังใชยันตัว [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


379 แตปดเป บางขณะก็ลากโขยกเปนทาง รอยเลือดเรี่ยเปนทางใหเห็นชัดยิ่งขึ้นเมื่อเขาลําหวยไปแลว ตลิ่งดานซายของลําหวยที่มนั ผานไปเปนรอยถูกลําตัวครูดดินแดงปนกรวด เปนรอยถลมอันเกิดจาก เสียการทรงตัววิ่งเบียดระไป บางแหง ก็มีรอยเขาขวิดกระจุยกระจาย “เราจะเริ่มตนตามมันตั้งแตปากลําหวยนีแ่ หละครับ” พรานใหญหันมาบอกแผวเบา บุยปากไปที่กองเลือดและชองลําหวยขนาดใหญ ที่เลื้อย ไปในระหวางสองขางปาทึบ มีลักษณะไมผิดอะไรกับอุโมงคซึ่งเปนทางที่กระทิงลําบากตัวนัน้ โลด แลนไป “พักสูบบุหรี่ใหสบายใจเสียอีกสักครูก็ได ผมคิดวามันคงไปไมไดไกลนัก สังเกตจากรอย เลือดที่ออกมา แลวก็รอยตีนของมัน อาจไดพบตัวกอนตะวันตกดินวันนี้ก็ได” ไชยยันตอัดควันจากกนบุหรี่หนักหนวงเปนครั้งสุดทาย แลวทิ้งลงขยี้ดับดวยรองเทาคอม แบ็ต “คุณพอจะบอกไดไหมวา ตําแหนงที่ผมยิงมันเปนยังไงบาง?” “แผลที่ดูจากรอยตีนซายที่เหยียบพืน้ ไมเต็มที่ของมัน บางขณะก็หอยลากไป แตขาขวายัง ใชการไดดีอยู ผมคิดวามุมยิงคงอยูในมุมเฉียง 30 องศากับลําตัวดานขาง ทะลุตะโพกซายแลวออก ชองทองบริเวณต่ํา ไมไดเจาะทะลุไปทางขาขวาดวย ถามุมยิงเปนมุมฉาก 90 องศากับลําตัว ขาหลัง ทั้งสองขาคงหักหมด แตนี่พกิ ารเพียงขาเดียว ในขณะเดียวกัน ถามุมยิงเฉียงสัก 45 องศาขึ้นไป ก็จะ รอยพวงผานตลอดไปในแนวชองทองและอก ซึ่งถาเปนอยางนัน้ มันก็ไมมีทางจะเผนไปได นอก จากกองอยูกับที่แลว” “ฉกรรจสักขนาดไหน?” “พูดยากเหลือเกินครับ มันเจ็บมากก็จริง แตอาจอยูไดหลายวันทีเดียว คะเนจากรอย บาดแผลตามที่วานี่ แตไปไมไดเร็วนักและกําลังตองถอยลงมาก ตรงขามกับความอาฆาตบาเลือด ของมันที่จะทวีขึ้นเปนสองเทาตัว...” แลวเขาก็หัวเราะหาวๆ อยูในลําคอ จองหนาไชยยันตกลาวตอมาวา “สัตวรายที่ไดรับบาดเจ็บในลักษณะนีแ้ หละครับ ที่พรานทุกคนรูตัวไดลวงหนาทีเดียววา ชีวิตของเขาแขวนอยูที่ปลายจมูกของมฤตยู ถาหากวาออกตามมัน คุณไชยยันตทําความลําบากไว ใหกับมัน ไดมาตรฐานของการเสี่ยงที่นาตืน่ เตนไมใชนอ ยทีเดียว ถาสาหัสฉกรรจมาก มันก็ไมมแี รง ที่จะแกลําโตตอบเรานอกจากนอนคอยใหไปซ้ําอยางสบาย ถาเจ็บนอยมันก็หนีไปไกลลิบ และไม คิดที่จะใหเราตามทันหรือเขามาแกแคน แตเจ็บขนาดพอดีชนิดที่ทําใหมันจําตองรอโอกาสแกลํานี่ แหละครับ มีความหมายอยูสองนัยเทานัน้ ไมมันก็เรา” ไชยยันตยิ้มเครียดๆ ยักไหล “ผมสารภาพวา ไมเคยตามกระทิงลําบากมากอนเลย แตกพ็ รอมเสมอ” ตาของพรานใหญที่มองจับมา เปนประกายดวยความพอใจยิ้มนอยๆ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


380 “คุณไชยยันตมีน้ําใจเปนลูกผูชายนักกีฬาแทจริงครับ ฝมือก็เขาขั้นที่จะเสี่ยงในครั้งนี้ โดย ไมทําใหผมตองหนักใจอะไรนัก” “ขอบคุณมากที่ใหเกียรติ แตผมรูตัวเองดีวาเปนผูออนหัดแคไหนในเรือ่ งเชนนี้ ที่ขอรอง ใหคุณนํามานีไ่ มใชเปนการแสดงความกลาหาญหรืออวดเกงอะไรหรอก เพียงแตสํานึกในความ รับผิดชอบ ตามมรรยาทของนักลาสัตวเทานั้น ผมยิงมันเจ็บ ผมก็ตองตามเอาตัวมันใหได” “ผมเขาใจดีครับ” “มีอะไรจะเตือนหรือแนะนําผมกอนก็รีบบอกเสีย เพราะเราคงไมมีเวลาไดพดู อะไรกัน มากนัก ในระหวางกระชั้นรอย” “ก็ไมมีอะไรมากหรอกครับ นอกจากสติเทานั้น อีกประการหนึ่ง โปรดจําไวดว ยวา ใน วินาทีฉุกเฉินไมตองมามัวหวงพะวงถึงกันและกันอยู พยายามหาทางปลอดภัยที่สุดใหแกตวั เองกอน การหลบฉากหรือหาที่กําบังเปนสิ่งสําคัญที่สุด ถาประจันกันแบบสวนหนาเผนเขาหาที่หลบกอน ไมตองหวงผม” “ตกลง เอาละ ผมพรอมแลว” โดยหนทางตามลําหวยแหง อันมีสองฟากตลิ่งสูงชันนั้น ทั้งสองแฝงกายเดินไปอยาง เงียบเชียบ รพินทรอานรอยของกระทิงตัวนั้นไปทุกระยะ บางครั้งเขากาวรุดหนาไปอยางรวดเร็ว บางครั้งก็ผอนฝเทาลงพิจารณารอยเทาและรอยตีนที่ถี่ และหางเหลานัน้ อยางพิเคราะห ไมนานนักก็ นําไตตลิ่งขึ้นทางดานอันรกระเกะระกะไปดวยเถาวัลย บาดแผลที่ตองเจ็บไปดวยของอํานาจกระสุน ปนของไชยยันต ทําใหทิศทางการไปของกระทิงตัวนัน้ ทิ้งรองรอยไวใหชัดเจน แมแผนดินจะแหง ผากและแข็ง ในขณะทีไ่ ตไปตามไหลเขา รอยลากขาและหยอมเลือดก็ยงั ปรากฏใหติดตามไดไมยาก นัก ซอกซอนไปตามดงทึบชนิดที่แทบจะแหงนขึ้นมองไมเห็นแสงตะวัน กระทิงตัวนัน้ หยุด กินน้ําทีแ่ องเล็กๆ แหงหนึ่ง และมีรอยนอนพักอยูทนี่ ั่น เลือดกองอยูเปนลิ่ม มันคงนอนพักอยูทนี่ ั่น นานพอสมควรทีเดียว จากนัน้ ก็ลุกขึ้นเดินตอ วกวนมีทที าวาจะยอนกลับมาทางเกา แตแลวก็ไตซอก เขาชันตอนหนึ่ง มีรอยไถลลื่นปาราบเปนทางไปในระหวางซอกหุบ บายหนาออกสูปาโปรงตีนเขา ต่ําลงไปเปนลําดับ รพินทรสะกดตามไปอยางใจเย็น ไมรีบรอนอะไรนัก ตลอดเวลาทั้งสองแทบจะไมไดพูด คําใดกันเลย นอกจากอาการมองของไชยยันต ซึ่งมักจะเปนคําถามอยูเสมอ ซึ่งพรานใหญชี้รองรอย ใหเห็นแทนคําตอบหรือคําอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น ครั้งหนึ่ง ระหวางที่กระชัน้ รอยไปตามดานชาง ดานหนึ่งเปนปาสูงทึบ อีกดานหนึ่งเปน ตีนเขาสลับซับซอนไปดวยกอนหินใหญ วัวแดงฝูงหนึ่งวิ่งผานหนา ควบตัดทางไปฝูงใหญประมาณ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


381 10 กวาตัว ไชยยันตขยับปนโดยสัญชาตญาณ แตแลวก็ลดปนลงเมื่อเห็นวามันเปนอะไร ทั้งสองได แตมองดูตากันเงียบๆ แลวรุดหนาตอไป รอยนั้นนําลงสูเนินราบต่ําลงเปนลําดับ เปนปาโปรงสลับไปกับละเมาะ ตะวันเริ่มทอดเงา ไปทางเบื้องหลัง แสดงวาทิศทางเบื้องหนาเปนตะวันออก เวลาก็ลวงเลยไปทุกขณะ...จากดงหนึง่ ไปสูดงหนึ่ง หุบหนึ่งไปสูอีกหุบหนึ่ง รอยเลือดเริ่มจะขาดหายไป เหลือไวแตกีบเทาซึ่งเลือนรางเต็ม ที ครั้นแลวจากปาเถาวัลยที่สลับไปดวยพงเสือหมอบอันขึ้นอยูสูงทวมหัวนั้น ทิศทางการ ไปของมันก็ลว งเขาสูดงหวาย และปารวกที่พนื้ ดินแหงเต็มไปดวยฝุน สุมทุมพุมพฤกษสูงต่าํ ดารดาษอยูทวั่ ไป เปนฉากอําพรางตาธรรมชาติ มองเห็นรอบตัวไดในระยะไมเกินยี่สิบเมตร ณ ที่นเี้ องที่รพินทรสะกิดเตือนใหไชยยันตเตรียมพรอมระวังตัว ขณะนัน้ มันเปนเวลาบาย สี่โมงเย็น เขาชี้ใหดูรอยลากขาหลังที่ระไปกับพื้นและหยดเลือดสดๆ ที่เริ่มจะเห็นไดชัดขึ้นอีกครัง้ แสดงวากระทิงตัวนั้นเพิ่งจะผานไปเมื่อไมนานนักนี่เอง ไชยยันตเหนื่อยจนกระทั่งมือที่ถือปนทั้งสองขางสั่น แตเมื่อเห็นรอยกระชั้นชิดเขามา เชนนั้น อารมณตื่นเตนและเตรียมพรอมตอวิกฤติการณที่รออยูเบื้องหนาในอนาคตอันใกล ทําใหเขา ลืมความออนเปลี้ยเพลียแรงไปในทันทีนั้น กราดสายตาตามรอยเลือดไลไปเทาที่สายตาจะตามไปได เบื้องหนา แลวคนหาอยางระมัดระวังไปรอบดาน ในมือกระชับปนแนน พรานใหญเดินเกรอยูไปมาเวียนรอบปากทางเขาปารวก ที่มีรอบกระทิงผานหายเขาไป นั้นอยูครูใหญ ดวยอาการไตรตรองเหมือนจะอานอะไรสักอยางหนึ่ง ในที่สุดก็โบกมือบุยใบใหไชยยันตเดินตามเขา เลี่ยงออมเลาะไปทางดานขวา อันประชิด อยูกับทุงแฝกสลับพงออแคบๆ คอยๆ เดินแหวกเลาะเขาไปอยางระมัดระวัง แตแลวทันทีนนั้ เอง พรานใหญก็หยุดชะงักนิ่งอยูก ับที่ ตาจองจับไปยังยอดแฝกที่กระดิกไกวตามลมเบาๆ ไชยยันตพลอย หยุดชะงักลงดวย “อะไรหรือ?” อดีตนายพันตรีทหารปนใหญกระซิบถามเบาที่สุด “ลม! เปลี่ยนทิศเสียแลว พัดจากเราไปทางมัน!” รพินทรกระซิบตอบ ใชปลายนิ้วแตะน้ําลายแลวยกชูขึ้น ใบหนาเกรียมเปนมันนั้น เต็มไป ดวยเคาอึดอัดหนักใจ บัดนัน้ เอง กอนที่ไชยยันตจะเอยเชนไรตอไป ก็มีเสียงลมหายใจหนักๆ เสียง สะบัดตัว และเสียงกิ่งไมถูกระผานดังออกมาจากปารวกไมหางออกไปนัก มันดังไมนาน แตก็พอจะ สดับไดถนัดในความเงียบเชนนี้ ลักษณะการเคลื่อนที่ของนางกระทิงลําบาก เทาที่สดับฟงจากเสียงของการเคลื่อนไหว เปนไปในอาการกะสากลิ่น หรือเฉลียวคิดระแวงถึงภัย แลวออกเดินจากที่ซึ่งมันหยุดยืนหรือหยุด [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


382 นอนอยูใ นขณะนี้ บายหนาไปทางทิศทางดานตรงขาม อันเปนปารวกที่ทึบแนนขึน้ ทุกขณะ มัน ไมไดไปในอาการวิ่งเตลิด อันแสดงการตระหนกตกใจอยางจูโจม และทางที่มันบายหนาไปนั้นก็ เปนทางใตลม ซึ่งในขณะนั้นกระแสลมปาที่สงบนิ่งมาตลอดระยะเวลาของการแกะรอยเริ่มจะโชย ออนๆ รพินทรโบกมือเปนสัญญาณ ใหไชยยันตเดินตามเขายอนกลับออกมาจากดงแฝก และ เลี่ยงไปยังปากทางที่เดิม กวาดสายตาเงี่ยหูจับรหัสดวยสัญชาตญาณพงไพรอีกครั้ง ในภาวะเชนนี้ ไชยยันตรตู ัวดีวาเขาไมอยูใ นฐานะจะทําอะไรไดทั้งสิน้ นอกจากปนทีพ่ รอมอยูในมือ คอยสังเกตจับ ดูอาการของพรานใหญ และพรอมที่จะปฏิบัติตามคําสัง่ ประการเดียวเทานั้น จิตใจแมจะกลาหาญมั่นคงสักขนาดไหน บัดนี้ก็ไมวายเตนระทึก การตามรอยตลอด ระยะเวลาไมนอ ยกวา 5 ชั่วโมงเต็ม กําลังจะมาถึงวาระสุดทายแหงการตามเอาภายในไมกี่นาที ขางหนานีแ้ ลว ความรูสึกเตือนไชยยันตเชนนั้น เพราะเปาหมายแหงการติดตาม อยูห างออกไปใน ดงรวกหนาทึบเบื้องหนา คะเนจากเสียงที่ไดยนิ ไมเกิน 100 เมตรนี่เอง กระทิงลําบากตัวนัน้ ไม สามารถจะไปไดไกลและเร็วจริงตามที่พรานใหญพดู ไว แมวามันจะเปะปะหนีลวงหนามาตั้งแตเมื่อ หัวค่ําวานนี้ นับตั้งแตถูกยิง พรานใหญจับทางลมอยางถี่ถวนระมัดระวังที่สุด ทุกฝกาวยางของเขาไมวาจะผานไปตาม พงรก หรือใบไมแหงไมมีเสียงเลย พยายามออมไปทางดานซายเพื่อใหอยูใ ตทางลมไว ยองเงียบ กริบเขาไปทางปากดานเล็กๆ อันเต็มไปดวยกิ่งไมแหงระเกะระกะ บางขณะก็ทรุดตัวลงนั่งฟงเสียง บางขณะก็คลานลอดไปในระหวางพุมรกอันเต็มไปดวยหนาม เสียงของกระทิงตัวนัน้ ขาดๆ หายๆ คลายกับวาบางทีมันก็ออกเดิน บางทีก็หยุดสดับตรับฟงเสียงเชนกัน มีอยูครั้งหนึ่ง มีเสียงกีบเทา ควบโขยกไปกับพื้นแววมาไดยนิ ถนัด แตก็ชั่วอึดใจเดียวเทานัน้ ก็เงียบหายไปอีก “มันเดินๆ หยุดๆ ยังไงพิกลครับ คลายจะกะสากลิ่นอะไรสักอยาง แตตัวมันเองก็ไมแนใจ เหมือนกัน” เขากระซิบขางหูไชยยันต “ผมคิดวา ถามันไดกลิ่นเราขณะที่ลมปรวนตอนที่บกุ ไปทางดงแฝกเมื่อตะกี้ มันนาจะ เปดอาวปาราบไปแลว หรือมิฉะนั้น ถารอที่จะประจันหนามันก็ควรจะซุมเงียบที่สุด” ไชยยันตแสดงความเห็น “ก็นาคิดอยางคุณไชยยันตวา ผมกําลังนึกอยางนั้นเหมือนกัน” “เราจะอานมันไปในทํานองไหนนี่?” อดีตนายทหารปนใหญรําพึง พลางกวาดตามองไปยังภูมปิ ระเทศอันเปนดงรวก และหนา ทึบแนนรอบดาน ไมสามารถจะมองเห็นหางตัวออกไปไดไกลเกินกวา 10 กาว ยิ่งลึกเขามา ก็ยิ่งทึบ เขาทุกขณะ ภูมิประเทศที่ยากแกการกลับตัวหรือปองกันไดทันเชนนี้แหละที่เขายอมรูดีวา สัตวดุ รายเชนกระทิง ปลิดชีวติ พรานปาหรือนักลาสัตวมาแลวเชนไรบาง เพราะการประจันหนากันอยางจู [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


383 โจมเผาขนในลักษณะที่ฝายถูกตามลาสงบซุมรอคอยใหฝายลาถลําตัวเขามา แลวก็กลายเปนถูกลาไป เสียเอง ขุยของเถาวัลยแหงบางประเภท และกิ่งใบเปลือกรวกทีค่ ืบคลานซอกแซกผานกันเขาไป ทําใหคันยิบไปหมดทั้งตัว อากาศอบระอุอาวทั้งภายนอกและใน ความรูสึกที่เขม็งเกลี���วเครียด แต สําหรับความรูสึกภายในของพรานใหญยามนี้ ไชยยันตอานอะไรไมออก เห็นสงบเยือกเย็นอยู เหมือนเดิม ดวงตาคมกริบเฉียบไวเทานั้น ที่เห็นเปดกวางแทบไมกระพริบ และมองสูงต่ําซายขวา รอบตัวอยูตลอดเวลา ไมหยุดนิ่งกับที่ อุตสาหวิริยะและความอดทนอยางยิ่งยวดของเขาในยามนี้เทาที่ไชยยันตเห็นก็คือ พยายามจะออมสกัดเขาไปใตทางลมใหได และระมัดระวังในเรื่องนี้อยางขีดสุด ไมวาจะตองคลานหรือ คืบผานอุปสรรคกีดขวางเขาไปดวยความยากเย็นเพียงไร มันเปนนาทีแหงความทารุณทรมาน และตื่นระทึกเหมือนตกอยูในขุมนรก ในความรูสึก ของไชยยันตผูกัดฟนคืบตามไปทุกระยะ เสียงการเคลื่อนไหวของกระทิงตัวนั้น คงขาดๆ หายๆ อยูใ นอาการเดิม มันเคลื่อนไหวอยู ตลอดเวลาก็จริง แตยังไมออกไปพนจากดงรวกมฤตยูแหงนี้ ครั้งหนึ่งเสียงหายใจหนักๆ และสะบัด แวงเขา ไดยินถนัดดังมาจากพงรกชนิดไมสามารถจะมองอะไรเห็นดานซายมือ แสดงวาพรานใหญ นําออกคืบสกัดออมมาดักหนาของมันไวทางดานใตลม พื้นที่อันเปนลอนสูงต่ําเหมือนลูกคลื่น อุดมไปดวยใบไมแหง และกิ่งหนามลอนแลว ลอนเลา ที่รพินทรเลื้อยเอาอกแนบไปเหมือนอาการของงู บัดนั้นเองเขาก็มาชะงักนิ่งอยูที่ริมเนิน ปลวกใหญลูกหนึ่ง ตาวาวจับนิ่งลงไปที่พนื้ เบื้องหนา ขมวดคิ้ว ไชยยันตกระเสือกกายเขาไปเคียง ก็ ลืมตาโพลงหันมามองหนาพรานใหญ บนพื้นซึ่งหนาไปดวยฝุนและดินรวนซุย รอยเสือลายพาดกลอน ปรากฏอยูที่นั่นใน ลักษณะหมอบ แลวก็มีรอยลุกขึ้น เดินยองออมไปทางโคนตนไมใหญ มันเปนรอยใหมสดๆ รอนๆ ไมกี่อึดใจนี่เอง รพินทรคอยๆ ลุกขึ้นในบัดนั้น ตรวจรอยตามไปทางดานที่มันเลียบเลาะไป สวนไชย ยันตกเ็ หมือนจะมีสังหรณอะไรเกิดขึ้นอีกอยาง แยกคลานไปทางดานตรงขาม แลวไปหยุดนิ่งคุกเขา อยูที่พุมเล็บเหยี่ยว พอรพินทรหันมามองก็กระดิกนิว้ เรียก พรานใหญเคลื่อนตรงเขามาโดยเร็ว จึง พบรอยเสืออีกตัวหนึ่ง ย่ําวนเวียนอยูบริเวณนั้น มีรอยยองหมอบและเผนขามไมลม เลาะลัดคลาน ลอดไปในระหวางโพรงโหวแคบเตีย้ ติดพืน้ ดินของพงรวก เปนรอยใหมพอกันกับรอยแรก และ จะตองเปนคนละตัวแน เพราะรอยตีนผิดกันเล็กนอย “เสือสองตัวกําลังจะลอมวงเลนงานกระทิงตัวนี!้ ” ไชยยันตครางแหบๆ ในลําคอ ขณะที่จองหนาเขา [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


384 “ไมใชสองหรอกครับ สามหรืออาจมากกวานั้นก็ได เมือ่ กี้นี้ที่ดงสะแกดานโนน ผมก็พบ เขาอีกรอยหนึง่ เปนคนละตัวกับที่เราพบจากรอยแรก บางขณะมันยองไปดวยกัน บางขณะมันก็แยก ทางกัน มันเกิดซอนกันขึ้นเสียแลวระหวางเสือฝูงนี้กับเราสองคนที่ตามมาทีหลัง ผมคิดวาตอนที่เรา บุกออมไปทางปาแฝกเมื่อครูใหญนี้ และไดยนิ เสียงกระทิงไหวตัว ตนเหตุมาจากมันระแคะระคาย การยองตามของเสือมากกวาที่จะไดกลิ่นของเรา ขณะนี้พวกมันอยูใ กลๆ เรานี่เอง ทั้งกระทิงลําบาก และเสือทั้งฝูง ทั้งสามฝาย อยูที่วาใครจะเห็นใครกอน หรือใครจะลงมือกอนเทานั้น เราถูก แทรกแซงเสียแลวจากไอวายราย ที่ไมไดรา ยนอยไปกวากระทิงลําบากเปาหมายของเราตัวนั้น” “มันตามกระทิงตัวนั้นมาตั้งแตเมื่อไหรนี่?” “เชื่อวาคงจะเริ่มตนที่ปารวกนี่เอง อาจเปนเพราะเพิ่งพบรอยเลือด ตามปกติแลวเสือไม กลายุงกับกระทิงใหญ เวนไวแตเมื่อมันรูวา กระทิงตัวนัน้ กําลังเจ็บใกลจะตาย” “วาแตไอเสือมันเห็นหรือไดกลิ่นเราหรือเปลา?” “มันคงยังไมรตู ัว เราอยูใตลมของทั้งสองฝายในขณะนี้ เสือไมรูจักทิศทางลม เมื่อมันจะ ยองเขาเลนงานเหยื่อ อยางฉลาดและเกงที่สุดก็เพียงแคยองเงียบอําพรางตาเขามาเทานั้น ไมรูจักวา จะเขาทางดานใตลม เพราะฉะนั้นทีก่ ระทิงมีการเคลื่อนไหว หรือเคลื่อนที่ในทุกครัง้ ที่เราไดยนิ คง จะเนื่องมาจากเสือตัวใดตัวหนึ่งอยูเหนือลมโชยสาบไปใหมันไดกลิ่น มันจะตองเจ็บมากและออน แรงเต็มที ถามายงั้นปานนี้ก็เตลิดปาราบไปแลว” ไชยยันตกดั ริมฝปากแนน ปายแขนเสื้อเช็ดเหงื่ออันอาบโทรมใบหนา “เราจะจัดการยังไง?” “กระทิงเปนเปาหมายแรก เสือในอันดับตอไปถาโอกาสมี เสืออาจหนีเราไดถามันเห็นทา ไมดี แตกระทิงตัวนี้จะสูและพุงเขาใสทุกอยางที่มันเห็น” ขาดเสียงของพรานใหญ พริบตานัน้ เอง สิ่งที่คาดคะเนไวดว ยหัวใจอันระทึกก็พลัน ปรากฏขึน้ ดวยเสียงแผดคําราม ที่กองสนัน่ ไปทัง้ ปาทามกลางความเงียบ ขนาดไดยนิ เสียงหัวใจเตน นั้น! เสียงที่ทําลายความเงียบขึน้ เปนอันดับแรก เปนเสียงโฮกของเสือ ตามติดมาดวยเสียง คํารามอยางตระหนกระคนเกรี้ยวกราดของกระทิง จากนั้นก็เปนเสียงที่ปะปนระคนกันฟงไมได ศัพท ปารวกเบื้องหนาไมหา งออกไปนัก หักถลมโครมคราม และมีเสียงย่ําแผนดินดังสนั่น อันเกิด จากการเผนโผนคลุกคลี ยอดไมที่สูงขึ้นไปเห็นโยกไหวสั่นสะเทือนไปมาอยางนากลัว ไกฟาและ กระทาดงซึ่งแตแรกมองไมเห็นตัว บัดนี้พากันบินพรูขึ้นจากพงรก แตกกระเจิงออกไปพรอมกับสง เสียงรองลั่น รพินทรพุงปราดออกจากที่ ออมจอมปลวกและโคนไมใหญ มุงตรงไปยังเสียงนัน้ ทันที และโดยไมจําเปนตองเตือนอะไรทั้งสิ้น ไชยยันตปลดเซฟไรเฟลแลนตามหลังเขาไปติดๆ ทั้งสอง ไมกังวลที่จะตองระมัดระวังเสียงของการเคลื่อนไหวตนเองอยางใดอีกแลว [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


385 ลับมุมปาหวายบรรจบกับดานสายใหญนั่นเอง ทั้งสองก็เห็นภาพอันเปนที่มาของเสียง เปนภาพทีแ่ มแตรพินทรพรานใหญเอง ก็ถึงแกการจังงังทําอะไรไมถูกไปชั่วขณะหนึง่ เบื้องหนาหางออกไปเพียงไมเกิน 20 กาว เปนลานโลง เนื้อที่ประมาณยี่สิบตารางวา ภายในเงารมรืน่ ของขอยใหญที่ขึ้นปกคลุมราวกับจะเปนหลังคา เสือลายพาดกลอนรุนหนุมสองตัว กําลังสงเสียงขูค ํารามหลอกลอนางกระทิงลําบากอยู ตัวหนึ่งพยายามกอกวนโจมตีอยูดานหนา อีก ตัวหนึ่งเผนเขาใสทางขาหลังขางหนึง่ พิการเขยกอยู แตในบัดนี้เผนทะยานหมุนควาง พุงเขาใสเสือ อยางดุรา ยทรหด มันรวดเร็วฉับพลันเสียจนดูนัวไปหมด ในระหวางที่ฝา ยหนึ่งพยายามจะไลขยีด้ วยเขา สวนอีกฝายหนึ่งหมายฝงเขี้ยวและเล็บ ตามแตจะหาจังหวะได ฝุนและดินในบริเวณนั้นกระจายวอนไปเปนผงคลตลบมัว พงหนามและกอ รวกเตีย้ ๆ หักยับเยินดวยการตอสูถึงเลือดถึงชีวิตติดพันชุลมุนนั้น รพินทรขยับปน แตแลวก็เหมือนมี อะไรมายึดไวทําใหตองชะงักอีกครั้ง ภาพที่สะเทือนใจของเขายามนี้ ก็คือความพิการของนางกระทิงตัวนัน้ จากลักษณะของ การเคลื่อนไหวตัว มองเห็นไดชัดวามันถูกทรมานอยูด วยพิษบาดแผล ที่ทําใหขาซายหัก ใชการ ไมไดอยูก อนแลวเชนไร แตถึงเชนนั้นมันก็ตองสูสุดฤทธิ์สมศักดิ์กระทิง แวบหนึง่ ของความนึกคิด ที่ผานขึ้นสมองของเขา ถาแมวานางกระทิงตัวนี้สมบูรณครบหมดทุกอยาง โดยไมบาดเจ็บสาหัสมา กอน การตอสูข องมันกับเจาลายพาดกลอนที่กลุมรุมอยูในขณะนี้ ก็จะนาดู���ึ้นอีกไมใชนอยทีเดียว ไชยยันตผูยืนประทับอยูเคียงขางเขา จะมีความรูสึกเชนไรในขณะนีไ้ มทราบได แตกเ็ ห็น นิ่งอยูในทานัน้ เหมือนถูกสาปไปเชนกัน พริบตานั้นเอง เจาเสือตัวทีล่ ออยูทางดานหลัง ก็เผนเขาใสอีกครั้งหมายกานคอ นาง กระทิงที่รุกประชิดติดพันไลเจาเสือตัวหนาที่วิ่งวนหลอกอยูกแ็ วงตลบ สะบัดเขาเลี้ยวกลับอยาง รวดเร็ว จะเปนการบังเอิญหรือจังหวะอันเหมาะเจาะที่มนั คะเนไวแลวก็ตามที เขาอันแหลมโคงขาง หนึ่งตักเขาที่สีขางของพยัคฆรายอยางถนัดถนี่...เสียงอักสนั่น รางของเสือลอยควางขึ้นสูงราวกับถูกจับโยน พรอมกับเสียงรองแผดคํารามดวยความ เจ็บปวด ภาพนาดูที่ตามมาอีกในพริบตาก็คือ กระทิงโขยกปกหัวลงแลวเผนเงยขึ้นอีกครั้งสุดชวง ตัว เสยรับรางของเสือที่ลอยหลนลงมากอนจะตกถึงพื้น เจาลายพาดกลอนผูเสียทาตัวนั้น เสียบราง ของมันเองลงไปในระหวางเขาคูปรปกษ กระแดวดิ้นพราด กระทิงเหวี่ยงสะบัดรางที่เสียบคาอยูบน เขาสุดแรงเกิด เสือกระเด็นหลุดลงไปในพงหนาม มันไมยอมใหตั้งตัวไดติดแมวาศัตรูตัวแรกจะสิ้นฤทธิ์ไปแลว คงพุงเขาขยี้ติดพันตอไป อยางบาเลือด เสือถูกขวิดเสยจากพื้นกระเด็นไปครั้งแลวครั้งเลาอยางดุเดือดฉับไว ซึ่งเปนเวลา เดียวกันกับที่อกี ตัวหนึ่งเผนขึน้ มาอยูบนหลังของกระทิงได ทั้งเขี้ยวทั้งเล็บฝงลงไปบนตนคอ และ [E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon@hotmail.com)


386 ในครั้งนี้ดูเหมือนจะไมเปดโอกาสใหกระทิงสลัดไดหลุดพน นอกจากแวงหมุนเผนโผนอยูไปมา พรอมกับสงเสียงคํารามลั่น เสี้ยววินาทีนั้นเอง รพินทรก็เล็ง เขาบอกไมถูกเหมือนกันวา เหตุไรเปาหมายของเขาจึง เปนเสือที่ขย้ําตัวโกงอยูบนหลังกระทิง แทนที่จะหมายยิงกระทิงตัวนัน้ ! แลวก็กระดิกไกล