Page 204

Interview

Sylvana Simons is al minstens twintig jaar een eminente verschijning op de Nederlandse televisie. We kennen de gracieuze schone met opvallende kapsels als trademark, vooral als presentator van TMF en diverse televisieprogramma’s. Simons heeft zich vaak afzijdig gehouden van maatschappelijke discussies, maar sinds kort spreekt zij zich en publique uit over een aantal zaken, waar ze zich niet geliefd mee maakt. Bij het Da Bounce Urban festival, waar films met ‘zwarte’ acteurs en regisseurs worden getoond, modereert zij een panelgesprek over diversiteit in de filmwereld. Een gesprek met haar over Zwarte Piet, het gebrek aan kleur in de media en de rol die zij zelf speelt bij het stimuleren van diversiteit.

Waarom sta je hier op dit festival? Nou, ik vind het een belangrijk filmfestival, omdat we hier films zien, die je verder niet of nauwelijks in Nederland ziet; niet in de bioscoop, niet op de televisie en ook niet op de reguliere filmfestivals. En dat is eigenlijk schandalig. De figuur Zwarte Piet is natuurlijk de aanleiding voor dit gesprek. Wat was voor jou aanleiding om je uit te spreken? Het kwam door een discussie die ik had met een man in het vliegtuig, die oprecht niet begreep en beledigd was – het was een joodse man –, toen ik vergelijkingen trok met de Tweede Wereldoorlog. Ik vroeg aan hem hoe we het met z’n allen zouden vinden als de bevolkingsgroep, de etnische groep waar hij toebehoort, op zo’n zelfde manier belachelijk gemaakt zou worden. Het werd een heel pittige discussie. Het is dus een paar jaar geleden dat je besloot je er echt en publique over uit te spreken. Maar had je daarvoor al een persoonlijk bezwaar tegen Zwarte Piet? M’n hele leven al. Hoe komt dat? Iedere donkere Nederlander weet hoe het is om tussen november en december over straat te lopen, door kleine kindjes bekeken te worden en in hun ogen te zien dat ze ook niet weten wat ze met je aan moeten. Iedereen is ongemakkelijk, en we hebben heel lang het ongemak voor lief genomen. We didn’t want to rock the boat. Op een gegeven moment dacht ik: waarom moet ik

ongemakkelijk zijn, zodat anderen dat niet hoeven te zijn? Ik sprak er laatst met m’n moeder over en die zei: ‘Ah joh, Syl, maak je toch niet zo druk. Trek het je niet zo aan en … don’t rock the boat.’ Mijn moeder is van een generatie die zich werkelijk heeft moeten invechten, al heeft zij dat niet zo ervaren. Je kwam hier en het belangrijkste was zo snel mogelijk mee doen en geen herrie te schoppen. Ik heb er in de eerste jaren, toen mijn kinderen klein waren, echt wel mee geworsteld. Je wilt dat ze meedoen, je wilt dat ze erbij horen. Dus ik ben ook wel heel schijnheilig geweest daarin. Hoe bedoel je schijnheilig? Bij mij thuis kwam geen Zwarte Piet, en ik heb heel snel Sinterklaas de deur uit gedaan. Toch mochten mijn kinderen wel hun schoen zetten en kregen ze wel cadeautjes, maar ik probeerde altijd om dat fenomeen heen te bewegen. En als het feest gevierd werd in het dorpshuis, waar wel zwarte pieten aanwezig waren, mochten ze daar van mij gewoon naar toe. Dus ik heb wel geprobeerd mijn kinderen niet met mijn weerstand op te zadelen, al heb ik er wel altijd bepaalde gevoelens bij gehad. Het is dus een bewuste keuze om hen niet op te zadelen met het probleem dat jij ermee hebt. Ben je daar later op teruggekomen? Ik zeg wel eens dat de luxe van gescheiden zijn is dat je dingen mag verdelen, dus Sinterklaas vieren ze bij hun witte familie en kerst vieren ze bij mij. En dat was een

204

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Advertisement