__MAIN_TEXT__

Page 201

Sylvia Witte

en dat zwarte slaafjes eigenlijk mijn voorouders zijn. De introductie van de zwarte pieten bij het sinterklaasfeest was ontstaan, zo vertelde men, in de periode dat de slavernij werd afgeschaft. Als herdenking, parodie, of feestdag in een tijd waarin velen nog moeite hadden met de verplichte afschaffing van de slavernij na zo veel eeuwen van voorspoed. Ik was er stil van. Ik begreep nu ook waarom ik het altijd kwetsend had gevonden om uitgemaakt en uitgelachen te worden voor Zwarte Piet. En ik begreep nu nog beter waarom de ouders op mijn school een zwarte Klaas belachelijk vonden. Tot vandaag dus. Luidkeels hoor ik hoe mijn dochtertje – te vroeg voor de tijd van het jaar – uit volle borst een sinterklaasliedje zingt. Ik realiseer me dat nu het moment is aangebroken om zelf een staaltje kwalitatief hoogwaardig ouderschap te tonen. Zij zou dit allemaal niet mee hoeven te maken en zelf te ontdekken. Ik zou het haar kunnen vertellen, maar hoe? Hoe vertel je een diepgelovig kind dat Sinterklaas niet bestaat? En zou dat dan ook geen leugen zijn? Want hij bestaat wel! net als Zwarte Piet! In ieder geval in haar fantasiewereld. Zoals Roodkapje ook bestaat, en Dora! Terwijl mijn gedachten overuren maken over de juiste pedagogische aanpak, hoor ik haar op de achtergrond vrolijk ‘zie ginds komt de stoomboot’ inzetten. In gedachten zie ik haar – nadat ik haar heb vertelt dat Sinterklaas niet bestaat – op school met een teleurgesteld gezicht andere kinderen teleurstellen. Ik zie hoe ze door haar stevig opgelegde gewetensontwikkeling geen pepernoot meer wil aanraken. Ik zie tot mijn afschuw hoe ze haar middelvinger opsteekt naar Sinterklaas en hoe ze

201

hem publiekelijk probeert te ontmantelen door stevig aan zijn baard te trekken. Ik zie hoe ze de rest van haar klas aanzet om de pepernoten vooral terug te gooien. Het is een naar gezicht. Uiteindelijk besluit ik dat ik haar niet met mijn verhaal moet opzadelen. Ze heeft recht op haar eigen verhaal. Haar eigen herinneringen in een tijdsgeest die aan het veranderen is. Ditmaal met mensen die beter begrijpen – ook al menen zij het nog zo goed – dat voor het vieren van dit kinderfeest, de kleur en achtergrond van een kind er wel degelijk toe doen. Het stemt me vrolijk dat deze tijd nu is aangebroken en mijn kind deze historische verandering zelf mag mee maken. Vrolijk zingen we samen uit volle borst: ‘Hij komt, hij komt, hij komt die goede Sint..!’ en ik vraag ik me – veel te vroeg voor de tijd van het jaar – af hoe je ook al weer pepernoten moet bakken.

“Comrades cease your wild roar!” Sylvia Witte looks back on her experiences with Sint and Piet. A black child wearing bloomers – that must be Zwarte Piet! Everyone thought it was funny, and not only children. Yet she managed to play Sinterklaas at her school’s celebration. The parents had never experienced such a hilarious evening, much to her sorrow. Later, Sylvia discovered she descended from slaves the VOC transported and sold (VOC was the Dutch East India Company in the 17th and 18th century). Now she has a child herself, who exuberantly sings Sinterklaas songs. Should Sylvia tell her daughter the “truth”?Of course not! Times are changing. Her child is entitled to her own history, a story that is undeniably evolving.

Profile for PIET

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Advertisement