__MAIN_TEXT__

Page 185

Damiaan Denys

Maar het plan hield op. Ik begon mijn tekst te schrijven in Nederland maar werd door omstandigheden gedwongen halverwege verder te schrijven in Jeruzalem. Ik kwam op een plek waar momenteel elk dag lukraak mensen op straat worden doodgestoken en neergeschoten. Gisteren, vandaag en morgen. Een moment waarop de derde intifada zou beginnen. Het raakte me niet want ik zat veilig in een hotel dat uitkijkt over de oude stad van Jeruzalem, maar vroeg in de ochtend, wanneer ik me naar het ontbijt spoedde en de lift in stapte, moest ik even schakelen -zoals dat zo mooi in Nederland wordt gezegd- oog in oog staande met een volledig bewapende commando met drie zware machinegeweren. Niet zo’n individu in zachte, blauw wollen trui met brede opvallende gele streep waarvan je niet weet of hij het zwembad moet bewaken, patiënten vervoert of tot de schoonmaakploeg behoort, maar een echte geblokte vent met gemillimeterd haar in zwarte gevechtskledij wiens machinegeweren verweerd waren en de zwarte verf eraf geschuurd door het vele gebruik, een getaande man met gegroefd gezicht die met zo’n diepe stem gezegd zou kunnen hebben “I will be back”. Maar hij lachte vriendelijk, vroeg op welke verdieping ik wilde zijn, en stapte uit. Er veranderde iets in mij. Wat eerder een evidentie was, een vanzelfsprekend, werd plots hier en nu een zeldzaamheid, een met zware wapens te verdedigen en te veroveren ruimte. Ik zag hoe mensen in Jeruzalem een gewoon leven proberen te leiden, gewoon eten, gewoon buiten staan roken, op de bus wachten, met kinderen spelen, auto-examen afleggen, een sollicitatiegesprek voeren in de reële mogelijkheid elk moment agressief te worden aangevallen. Naar schatting staan duizenden jonge werkloze, hopeloze mannen klaar om betekenis aan hun leven te geven door het te laten. Ik ging op het balkon staan en zag de gouden moskee schitteren midden in de gele stad. Plots werd voor mij de hele Nederlandse discussie redundant, overbodig, kwetsend, aanmatigend, en zelfs kinderachtig. Wie in de Efteling leeft, maakt zich druk om fantasiefiguren. Omdat ze meer dan enige realiteit aanleiding bieden om onze fantasie bot te vieren, om los te gaan in onze anticipatie van de werkelijkheid. Maar aan de andere kant, is dat niet altijd, en misschien wel het enige waar we ons druk om maken, een symbool, een ritueel, een historisch gegeven, een narcistische krenking, een fantasiefiguur. Juist daarom, dacht ik, terwijl opnieuw de ambulances door de straat loeiden na het vrijdaggebed in de Al Aqsa Moskee op de tempelberg, is het zaak om de reële proporties te zien, om barmhartig te zijn en gematigd. We zoeken naar betekenis in een onvolmaakte wereld en anticiperen een realiteit waarvan we verwachten dat de werkelijkheid eraan zal beantwoorden, maar moeten ruimte scheppen aan de wereld die zich ons aandient zonder haar vooraf te willen bepalen. Maar daar zijn we bang voor, want het is een verandering. In reflecting on societal change, such as alternatives to Zwarte Piet, prominent philosopher and psychiatrist Damiaan Denys invites us to create a space in a world that offers itself to us without trying to define it beforehand.

185

Profile for PIET

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Advertisement