__MAIN_TEXT__

Page 100

Interview

In een hotel-restaurant in Naarden interview ik Peter R. de Vries. Hij was net als ik en vele andere kinderen wat angstig voor Zwarte Piet: ‘Ik kan mij nog goed herinneren dat ik hem echt wel kneep voor Zwarte Piet. Ik geloofde erin, dus ja dat gevoel van “wie zoet is krijgt lekkers en wie stout is de roe” zat er flink in.’

Omdat ik zelf een donker kindje was, zei de juf tijdens de sinterklaasperiode vaak tegen mij dat ik geen pruik nodig had en minder schmink. Of mijn vader werd uitgemaakt voor Zwarte Piet. Maar Zwarte Piet was in mijn ogen juist een enge man die mij liet schrikken en mij straf zou geven als ik niet braaf was. Peter vindt dat het gaat om stigmatisering. Volgens hem conditioneert Zwarte Piet kinderen. ‘Hij is meestal sullig en klungelig, doet veel verkeerd en wordt geportretteerd als behoorlijk onderdanig. Ook praat hij vaak gebrekkig. En bovendien is hij ook degene die je in de zak stopt. En dat gebeurt misschien allemaal niet eens opzettelijk, maar dat is helaas wél hoe het werkt.’ ‘Eigenlijk is het wel een beetje belachelijk dat je als volwassen man nog een interview moet geven over de kleur van Piet’, zegt Peter verwonderd. ‘Dan denk je toch: waar hebben we het nou eigenlijk over? Het is een kinderfeest! En een kind maakt het echt niet uit welke kleur Piet heeft. Dat maken ouders er maar van. Ouders die beweren dat het sinterklaasfeest zonder ZWARTE pieten geen feest meer is, zitten er helemaal naast.’ Peter schudt zijn hoofd en lacht afkeurend. Hij vindt onze maatschappij maar kleingeestig en benepen, omdat mensen niet bereid zijn oplossingsgericht te denken. Zelf is Peter voorstander van een bonte Piet. Hiermee had volgens hem de discussie allang afgelopen kunnen zijn. Op de vraag wanneer hij inzag dat Piet in zijn huidige vorm niet langer meer kan, zegt hij: ‘Het moment dat het

kwartje viel, kan ik mij niet exact herinneren, maar toen ik kennisnam van het feit dat mensen aanstoot namen aan Zwarte Piet, dacht ik meteen: verhip, jullie hebben gelijk. Ik kan mij voorstellen dat je dat zo ziet. Zo’n feest is er natuurlijk niet om mensen te kwetsen, te vernederen of zich in een hoek te laten duwen.’ Zo eenvoudig kan het zijn. Bij mijn ouders thuis is er weinig ruimte voor de zwartepietdiscussie. Mijn vader is van Antilliaanse en mijn moeder van Nederlandse afkomst. Ik was jong toen mijn moeder hertrouwde en ik ben dan ook hoofdzakelijk in een blank gezin opgevoed. Dit was soms raar, omdat zij mij zagen als één van hen, blank. Aan tafel werden moppen verteld over mensen met een donkere huidskleur, waardoor ik mij beledigd voelde. Ook tijdens de sinterklaasperiode kwam dit onrustige gevoel van er-niet-bij- horen naar boven. De Vries vraagt zich af waar dat onbegrip vandaan komt. Hij vermoedt dat er een groep Nederlanders is die ontevreden is over het eigen lot. ‘Ze zijn tegen iedereen die anders wil of anders doet. Ze hebben het gevoel dat hun iets wordt afgenomen. Terwijl je denkt: jongens waar gaat het over?’ Hij vindt dat de overheid een koers kan aangeven om het gesprek soepeler te laten verlopen, maar de verandering van Piet is volgens hem sowieso onontkoombaar. ‘Veel mensen beroepen zich op het feit dat het een traditie is, alsof dat heilig is. De geschiedenis leert juist dat tradities aangepast worden aan de tijd. Honderd jaar geleden was het traditie dat vrouwen geen

100

Profile for PIET

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Piet magazine  

Een handboek voor een moderne sinterklaasviering

Advertisement