Issuu on Google+


WYROBY SPIRYTUSOWE

Producenci whisky

The Glenlivet

Około 1815 roku niejaki George Smith wydzierżawił Upper Drumin Farm, gdzie rozpoczął destylację, a jego whisky od razu zyskała uznanie okolicznych mieszkańców. Miejsce, o którym mowa, było idealne do założenia biznesu alkoholowego nie tylko z powodu odosobnienia (okolica doliny rzeki Livet), a co za tym idzie mniejszej kontroli urzędników podatkowych, ale także ze względu na doskonałą wodę oraz górski klimat Highlands. Tak się złożyło, że jednym z głównych inicjatorów nowych przepisów podatkowych do walki z nielegalną destylacją, które weszły w życie w 1823 roku, był książę Gordon. Był on właścicielem ziemi, którą dzierżawił Smith i na której prowadził destylację bez odpowiedniej licencji. Gordon zaproponował Smithowi układ: Smith miał

L

marzec 2007

RYNKI ALKOHOLOWE

wystąpić o przyznanie mu oficjalnej licencji na produkcję whisky, a książę miał mu pomóc wybudować w Drumin nowy zakład. Smith przystał na tę propozycję i w 1824 roku zarejestrował zakład, czym naraził się na wrogość innych nielegalnych gorzelników. Uznali go za zdrajcę i przysięgli zemstę. W 1850 roku w prowadzeniu zakładu zaczął Smithowi pomagać syn – James Gordon. Popyt na whisky w tym czasie wzrósł i Smithowie na ziemi wydzierżawionej od księcia Gordona zbudowali kolejne gorzelnie – w Delanbo i w Minmore. Interes rozwijał się znakomicie, a tylko zakład w Minmore produkował 600 galonów whisky tygodniowo. Duży wkład w ten rozwój wniósł agent handlowy Glenlivet – Andrew Usher. Usher był pierwszą osobą, która zaczęła produkować i sprzedawać blended whisky na dużą skalę. Wiedział on bowiem, że długość czasu spędzonego przez whisky w beczce ma niebagatelny wpływ na jej jakość. Było to szczególnie istotne spostrzeżenie w świetle faktu, że w owych czasach pito zwykle młodą whisky, która nie leżakowała w ogóle. Usher zainwestował w beczki oraz w odpowiednie magazyny do leżakowania. Wkrótce odniósł pierwszy rynkowy sukces, stworzył bowiem whisky Old Vatted Glenlivet. Whisky Glenlivet zdobyła ogromną popularność. Świadczy o tym fakt, że zakłady niezwiązane z rzeką Livet dodały do swojej nazwy człon „Glenlivet”, by na fali sukcesu destylarni przyciągnąć zainteresowanie kupujących. Takie zachowanie konkurencji zmusiło J.G. Smitha do dochodzenia sądownie swoich praw do nazwy Glenlivet. W 1884 roku udało mu się uzyskać tylko wyłączne prawo do postawienia przed nazwą swojego zakładu rodzajnika określonego „the”. Pozostałe zakłady zachowały prawo do określenia Glenlivet, bez rodzajnika, jako drugiego członu nazwy zakładu (np. Macallan-Glenlivet). De facto tylko trzy ze wszystkich zakładów znajdują się w dolinie rzeki Livet (Braeval, Tammavulin i Tomintoul). Destylarnia Glenlivet do 1978 roku należała do kolejnych spadkobierców Georga Smitha. Prawnuk Georga, Bill Smith Grant, wypromował The Glenlivet na rynku amerykańskim przed wprowadzeniem w Stanach Zjednoczonych prohibicji. Smithowie sprzedali następnie zakład kanadyjskiemu

koncernowi Seagram. Przez lata zakład przeszedł bardzo wiele modernizacji. Obecnie z zewnątrz przypomina on mało atrakcyjny zakład przemysłowy. The Glenlivet jest otwarty dla zwiedzających i wchodzi w skład szkockiego Szlaku Whisky. Na Szlaku Whisky, poza The Glenlivet, znajdują się następujące destylarnie: Cardhu, Glenfiddich, Dallas Dhu, Strathisla, Glen Grant, Glenfarclas, a także Speyside Cooperage, która wytwarza i przeprowadza renowację dębowych beczek do leżakowania whisky. Na single malt przeznacza się około 45% całej produkcji zakładu. W porównaniu z faktem, że około 90% destylatów słodowych stanowi składnik różnych blendów, 45% to znaczna ilość. Do maturacji używane są beczki głównie z amerykańskiego dębu po bourbonie oraz europejskie po sherry. Oferta zakładu podzielona jest na trzy podstawowe grupy produktów. Pierwszą jest „Travel retail”. Składa się ona z trzech whisky: 12- i 15-letniej oraz wersji Nadurra, która dojrzewała przez 16 lat w beczkach dębowych. Nadurra jest bardzo wysoko oceniana przez koneserów i znawców whisky. Dave Broom uznał ją nawet za najlepszą whisky 2004 roku. Druga grupa whisky tego producenta nazywana „Core range” składa się z trzech whisky: 12-, 15- i 18-letniej. Ciekawą pozycją jest 15-letnia whisky, która najpierw dojrzewała w tradycyjnych, a następnie w nowych beczkach z Limousin. Ostatnią grupę stanowi „Ultra premium”, czyli 21-letni trunek o nazwie Archive oraz rocznikowe edycje z kolekcji „Cellar collection”. Najstarsza whisky pochodzi z roku 1959, a trochę młodsze z lat 1964, 1967, 1972 oraz 1983. Właściciel zakładu, koncern Chivas Brothers, został wyróżniony w bardzo prestiżowym konkursie International Wine and Spirit Competition jako najlepsza destylarnia 2006 roku. Na kolejnym konkursie International Spirits Challenge Trophy 18-letnia Glenlivet otrzymała natomiast złoty medal. Burzliwa historia oraz liczne nagrody zdecydowanie zachęcają mnie do degustacji, mam nadzieję, że Państwa również... Slainte! Łukasz Sosiński autor prowadzi szkolenia specjalistyczne z zakresu whisky www.cata.pl, www.whisky.org.pl


Rynki alkoholowe 3 (2007)