Issuu on Google+

MÚSICAS Desculpo-me dos outros com o sono da minha filha. E deito-me ao seu lado, a cabeça en partilha de almofada. Os sons dos outros lá fora em sinfonia sâo violinos agudos bem tocados. Eu é que me desfaço dos sons deles e me trabalho noutros sons. Bartók em relaçâo ao resto. A minha filha adormecida. Subitamente sonho-a nào em desencontro como eu das coisas e dos sons, orgulhoso e dorido Bartók. Mas nunca como eles bem tocada por violinos certos *Ana Luísa Amaral, Minha senhora de Quê (1990) LA NOCHE (un etcétera)

MÚSIC@S Vamos, lira divina, háblame y deja de ser muda. *Safo de Lesbos (s. VI a.c.)

LA NOCHE ES LARGA Y LLENA DE MÚSICA *Juan Hidalgo, 8 poetas raros. conversaciones y poemas (1992)

Próxima sesión: 20 de decembro de 2011 21:00 h.

Lois Pereiro www.picaversos.wordpress.com

edición A 22 / 11 / 2011

Canción dos Siux (Estados Unidos)

Cara ó Freixo Canta a cobra. Estala o sol nos medeiros, aló, monte arriba, lonxe, nunha restreba. *Medos Romero, Lenzo das madrugadas (2003)

Cando regresedes decídelle que hai moito tempo matáronme *Ernesto Cardenal, Antología de la poesía primitiva (1979)


EL CENTRO es un lugar desierto. El centro es un espejo donde busco mi rostro sin poder encontrarlo. ¿Para eso has venido hasta aquí? ¿Con quién era la cita? El centro es como un círculo, como un tiovivo de pintados caballos. Entre las crines verdes y amarillas, el viento hace volar tu infancia. -Detenla, dices. Nadie puede escucharte. Músicas y banderas. El centro se ha borrado. Estaba aquí, en donde tú estuviste. Veloz el dardo hace blanco en su centro. Queda la vibración. ¿La sientes todavía? *José Ángel Valente, No amanece el cantor (1992)

III Através deste bosque o sonido da vida tende un xogo de luces. A esquerda e direita desencóntranse os brazos da multitude, que son só cabelos prendidos a esa hidra sen nome. Unha serpe segmenta un lugar que se move e eu sigo por ela. Através deste bosque unha máquina imita un vento inhumano, os cabelos enléanse en cables retóricos, descargas eléctricas que non me emocionan. Busco a voz natural, o eco dun canto e a rosa do centro. O vento pentea este bosque parado en farolas e postes. A luz artificial non nos deixa pensar que soñamos. *Luisa Villalta, Estudo das sombras (2002)

XIBRALTAR Sobre o estreito de Xibraltar hai un rapaz negro que ao fin ve a lúa sinalalo co dedo e ao sol tomalo nos seus brazos. Agora chora de alegría, resopla e senta de novo. En adiante só o Amor ten dereitos sobre el. Sobre o estreito de Xibraltar un mozo negro colle as súas maletas, sae do piano bar e cambia algunhas das súas divisas. Aínda con gran emoción mira detrás del e embarca. Non é realmente tarde, o sol está aínda no alto. Do estreito de Xibraltar un mozo negro navega, navega cara a ese Marrocos tan cercano. Navega cara a ese Marrocos que fará del un home... Sobre o estreito de Xibraltar...

*Abd Al Malik, Xibraltar(2006)

ceol esa voz que busca un astro muerto que volver a la vida Vicente Huidobro alguén canta e fai tanta memoria e impactan no espello baleiro do aire as sílabas ardendo que na boca agardaban húmidas á combustión elaborada para non facer do lume unha lingua morta que podería gardar dentro a esperanza igual que se garda o gando cando se fai noite nesa voz pódese durmir dende lonxe dende onde aínda non se oe o sono o canto atado a seis xugos longos que o liberan cando se pulsa a médula que vibra cando se preme o ruido das tempas sinalando cara un lugar próximo a onde se esquece, esa praza na honra a un poema que non puido ser ou estoupar coma un palitroque porque a estrutura ritual da verticalidade humana nada tiña que ver coa xeometría da luz nin coa oda que se canta a si mesma abríndose contra as fiestras dun eco que a voz xa levaba metido nas mans *Jesús Castro, jesuisjesus.tumblr.com (2011)


Folla volandeira Músic@s