Issuu on Google+

SCHIP_ _PERS KAPEL

BÄRBEL PRAUN

PASCALE DOBBELAERE ANNA DI PROSPERO


W


WELCOME TO THE CHAPEL OF AWESOMENESs De Schipperskapel is een artspace die de meest uiteenlopende fotografen een kans biedt om te exposeren. We laten ons leiden door een passie voor fotografie en werken zowel met lokaal, nationaal als internationaal talent. In onze 3 verschillende ruimtes (kapel, hall en triclinium) hebben we de mogelijkheid om verschillende fotografische genres en/of technieken voor te stellen.

actief waren. Elke fotograaf vertelt zijn of haar verhaal. Elke artiest geeft de kapel een eigen invulling...

Op die manier komen we beetje bij beetje tegemoet aan de doelstelling die we bij de start voor ogen hadden: een uniek project dat de functie van een tentoonstellingsruimte combineert met die van een evenementenlocatie en die tegelijkertijd ook innovatieve Voor Foto Brugge ’13 artistieke en zakelijke projecten selecteerden we 3 vrouwelijke wil ondersteunen. fotografes. Alle 3 de fotografes exposeren voor het eerst in BelgiÍ. Fysiek is de Kapel voor Schippers het laatste overgebleven deel van de vroegere Schippersschool, gebouwd in 1924-1926, naar het ontwerp van architect Alphonse De Pauw (1867-1937). Immaterieel gesproken is het een plek waar heel veel mensen heel veel tijd doorgebracht hebben. Sinds we in maart de deuren van het nieuwe concept opnieuw open stelden kwamen heel veel mensen over de vloer die hier leerling waren of leerkracht of pater... Elk van die mensen heeft een verhaal te vertellen, zo ook elk van de mensen die hier sinds de heropening ook weer


WAAROM

ANNA?

Jelle van hulle een rol, en in haar nieuwe reeks maakt ze zelfportretten met vreemden. “Je bent slechts wat anderen van je vinden” lijkt ze te zeggen, terwijl het feit dat ze deze ontmoetingen vastlegt op foto weer een uiting zijn van een Het werk van deze jonge sterk zelfbewustzijn. Italiaanse fotografe is een onderzoek naar zichzelf en haar De beelden wekken vragen op, roots. In de warme beelden maar moeten niet beantwoord van ‘with you’ gaat ze op zoek worden als je dit niet wil. naar haar meest persoonlijke Soms is de formulering van familiebanden. Een onderzoek een vraagstuk, een doos vol dat inzichten gaf op een puzzelstukjes, … leuker dan het persoonlijk niveau, maar dat de vinden van een antwoord of het toeschouwer doet verlangen oplossen van de puzzel. naar de intense band die ze toont op de beelden. www.annadiprospero.com Elke eerste vrijdag van de maand wisselt de expo in de Schipperskapel. Curator Jelle Van Hulle laat zijn gedachten de vrije loop over zijn keuze van de maand.

Het zelfportret is een motief in de fotografie dat al vanaf het begin van het medium vaak gebruikt werd. Uiteraard is het het meest gemakkelijke model, maar het is ook elke keer een vraagstuk van de fotograaf: Wie ben ik? Het is dus des te interessanter om het werk van Anna te bekijken: in sommige reeksen is ze alleen, in sommige portretten spelen haar familie en vrienden


Selfies and Daily Life in Anna Di Prospero’s Pictures biondapiccola Anna Di Prospero is a girl who was able to turned photography into her profession thanks to her incredible talent. Travel, scholarships and awards convinced her that she should not hold anything back. A photographer of daily life, Anna had big fun with her new “La Sardina DIY” and its “Dress”. Hello Anna! It is a real pleasure to have you here with us! Tell us something about yourself. Hi! I’m a professional photographer and I’m 26 years old. I live in Sermoneta, a small medieval village, near Latina (which is not so far from Rome). My house is like a playground on which I have fun realizing most of my work. In addition to photography, I really love traveling and spending time with my friends. Often I have to travel for work and in my free time, I like playing table football, drawing, and studying philosophy. When did your passion for photography start? When did you figure out that this would become your job? My passion for photography started when I was in high school, when I took part in a competition. I won this competition and attended a course of analog photography. After that, I took a break from photography to devote myself to painting. When I was 19 I graduated from high school and started taking pictures almost daily and, since then, I never stopped.

When I was 21, I presented my first solo exhibition at the gallery Gallerati in Rome and then I won a scholarship to the three-year course in photography at the European Institute of Design. The year after, I took part in Reflexions Masterclass, a seminar about contemporary photography edited by Giorgia Fiorio and Gabriel Bauret. Since then I started thinking of photography as my job. I was aware that what was about to begin was going to be a long and difficult path, but I realized this was the way to go for me. What kind of relationship do you have with Analog Photography? I always have in my purse my beloved Minolta AF-Tele Super; this camera was given to my mother by my grandmother the day I was born. I use it to take pictures of my daily life: my friends or anything that catches my attention... I often make tests or notes in analogue, even using instant pics like Fuji Fp-100. Can you tell us how you create your selfies? How do you get inspired? I get inspired by daily life. Of course, every selfie is a reflection on myself but not only that. Starting from myself, I try to reach different subjects, especially everything and everyone that concerns my life closely. In your biography I see that you have


been awarded the “Discovery of the year” award at the Lucie Awards in 2011 and you also won the “People Photographer of the Year” at the International Photography Awards. It must have been an incredible feeling. How did you experience this? This was an incredible night! After winning the People Photographer of the Year, I was nominated for the Discovery of the Year at the Lucie Awards. I went to New York with my parents to take part in the ceremony that took place in the Lincoln Center Theater. I did not know the names of the winners, that’s why I felt really nervous. The show was like Oscar night, guests in gala dresses, projections of nominations, career awards, so many golden envelopes with the entire names of the winners and many statuettes ready to get assigned. When the moment came to announce the Discovery of the Year, I felt less tense and I said to myself: no matter the result, I have to relax and enjoy the moment. Then, Theresa Raffetto and Tony Gale went on the stage, with the precious golden envelope, the video started and at the end Theresa Raffetto said: “and the winner is… Anna Di Prospero.” I froze in my seat, my mother started laughing and clapping her hands and my father, at the opposite side of the room, stood and began to cheer. After a few seconds, I stood up to go to the stage: I was shaking and I walked very slowly because the shoes on my feet were killing me! On stage, they gave me the statuette and I said something which I do not remember. It was just like living a dream with open eyes.

Would you tell us about your dreams? I just want to keep devoting my life to photography and being able to survive with this job. Do you have any advice for our Lomographers? To be strongly determined! The determination to photograph and experiment every day, even when you’d like to do something else. The determination to keep going even when things go wrong and you’d like to give up. A force that often comes from the honesty and humility to always wanting to learn and grow every day.


WAAROM

BÄRBEL?

Jelle van hulle Waar Anna Di Prospero haar beelden warm en persoonlijk zijn, dan zijn de beelden van Bärbel Praun haast klinisch en koel. Een confrontatie in De Schipperskapel tussen beide fotografes maakt dit contrast nog mooier.

natuur om haar eigendom terug te eisen? Als u zo de foto’s van Bärbel bekijkt krijg je boeiende beelden die met een ironische toets de suprematie van de mens aan de kaak stellen. De fotografe woont 6 maanden per jaar in een bergdorp in Zwitserland, de rest van het jaar leidt ze een nomadisch bestaan in Duitsland, Namibië, Luxemburg, Finland,…. In december komt hier dus ook België bij, en daar zijn we trots op!

Deze Duitse fotografe onderzoekt menselijke ingrepen in de natuur. Niet als een aanklacht, maar eerder een registratie van de (soms moeilijke) confrontatie tussen cultuur en natuur. Soms komt de mens er als winnaar uit (wegen of pylonen in een landschap), www.baerbelpraun.de maar soms wint de natuur terug terrein op de mens... In het volgebouwde universum rond ons vergeten we soms dat er verderop de weg plaatsen zijn waar de menselijke inbreng niet zo totaal is. Het zijn deze stoppunten die soms boeiend zijn om te registreren. Een weg stopt… Dit roept vragen op: waarom stopt de weg juist daar, was er geen nood meer aan een weg? Was het geld op? Besloot de


Bärbel Praun was born in Landshut, Germany in 1978. She studied Photography and Media at the University of Applied Sciences Bielefeld, Germany. She lives and works in Munich, Germany and Saas Fee, Switzerland. “The theme that is always present in my photographic work is the use of constructed landscapes – whether within the urban area, in the mountains or at the seaside. I dedicate myself to the tension between nature (the traditional philosophical query for beauty, the real and sublime) and society (the claim for a landscape as an object of construction and projection). Within my early work ‘greetings and kisses, the mountains are beautiful’ (2006) the mountainside presents itself as a product for vacation and sports, as model-like scenery of perception and background for the everlasting longing for wilderness and unaffected nature. Via clichés, advertising strategies and the medium of picture editing, utopia, illusion and artificiality of landscape get intensified even more. ‘solo for plastic’ is a work in which I am combining naturally found, already highly constructed landscapes with a slight installation like interference. I’m mostly interested in playing with different materials, surfaces and athmospheres, the tension between what’s real and what’s artificial. Each picture could be telling a dream`s sequence, a short story between reality and illusion.” • • • • • • • • • • • • • • •

Artist In Residence, Jakobstad, Finland Artist in residence, Clervaux, Cité de l`image, Luxemburg Artist In Residence, Schloss Laudon, Vienna Solo & group exhibitions, Edition Karbit, Neue Galerie, Landshut Group exhibition: in the woods, Austrian Federal Ministry for Education, Arts and Culture, Vienna 2011 Group exhibition: some friends, Warte für Kunst, Kassel 2009 Scholarship Prinzregent-Luitpold-Stiftung Group exhibition: wilde tiere im land, Regierung Niederbayern, Landshut (publication) Group exhibition: raum_lücke, die aenderei, Munich 2008 Solo exhibition: gruss und kuss, die berge sind schön, Stadtmuseum Münster Group exhibition: gibt es die welt auch ohne mich? fotografische abschlussarbeiten der fachhochschule bielefeld, Bielefelder Kunstverein (publication, Kehrer Verlag, red dot award) 2007 Solo exhibition: gruss und kuss, die berge sind schön, Neue Galerie Landshut Focus Award Dortmund 2006 Group exhibition: gruss und kuss, die berge sind schön, Photokina Cologne Group exhibition: Entry 2006 Zeche Zollverein Essen

Publications: Der Greif Magazin, STILL Magazin


BIO


WAAROM

PASCALE?

Jelle van hulle In de derde en ietwat afgesloten ruimte bekijken we de werkelijkheid weer op een andere manier.

ontmoetingen die telkens een vonk geven. Ze doorbreken het kille en voegen er soms een iets gevoelig aan toe, soms iets absurds. Maar bovenal iets Door het portreteren van menselijks. mensen krijgt deze reeks van de Aalterse fotografe Pascale www.pascaledobbelaere.be Dobbelaere een persoonlijke toets, maar door het “verkoelen” van de beelden en de afstand tegenover haar straatmodellen, vormt ze een mooie brug tussen de warme persoonlijke fotografie van Anna, en de koele registrerende fotografie van Bärbel. Hoewel de foto’s van Pascale Dobbelaere een afstand lijken te hebben tussen fotografe en onderwerp, puurt ze haar lijnen en compositie zo uit, dat u door de esthetiek van de foto betrokkenheid voelt. Die eenzaamheid in straatfotografie wordt vaak getoond door een kille, zakelijke uitsnede van hedendaagse architectuur, maar toch zal er vaak een suggestie van mensen te zien zijn. Het zijn juist die


WE WANT TO BLOW YOUR MIND

www.SHAKALAKA.BE


07/12/13 › 05/01/14

CULTURELE COMMUNICATIE


Shakalaka mag05 v baerbel 01