Page 46

A partir das doce o seu peixe non tiña prezo fixo, regaláballelo aos parados, aínda que coa súa picaresca facía que non se notase: «Xa mo pagarás mañá que hoxe teño moito traballo!»

polas casas. Pasou moita fame, collía as algarrobas dos cabalos da Mariña, para comelas. Dicía que eran como chocolatinas. Tiña orgullo e dignidade. Propuxémoslle ensinarlle a ler e a escribir, ela aceptou se a cambio nos puidese ensinar algo. A min ensinoume a lavar os pantalóns vaqueiros polo revés, cun cepillo, e así empezamos o intercambio, no que ela me ensinou moito máis do que eu puiden ensinarlle. Lembrar todo o que ela me ensinou logo de tanto tempo resulta difícil. Pero intentarei algunhas pinceladas. Ela vivía unha vida moi distinta da miña. Baixo unha apariencia tosca, agochabase unha muller chea de tenrura, amante dos seus fillos e solidaria cos parados. Explicoume como levaba o seu negocio. Compraba na lonxa cada amencer e empezaba a vender ata recobrar o investido e poder levar algo para casa. A partir das doce comezaba o saldo. Coñecía todo

46

Ferrol. Sabía quen tiña problemas de diñeiro e quen non. A partir das doce o seu peixe non tiña prezo fixo, regaláballelo aos parados, aínda que coa súa picaresca facía que non se notase: «Xa mo pagarás mañá que hoxe teño moito traballo!». Por fin explicoume o de «romper ovos». A mañá do 10 de marzo chegou a noticia ao mercado de que morreran traballadores da Bazán por mor de balas disparadas desde o alto da igrexa de San Xiao. Os vendedores pecharon os seus postos para acudir ás portas da fábrica. Todos menos unha vendedora de ovos. Mela pediulle que pechase en solidariedade con todos os demais, a muller negouse e Mela non soportou a negativa, agarrou a persiana e baixouna rompendo moitos ovos. E por isto ela díxome que estaba presa por romper todos os ovos que puido. En maio, ao saír do cárcere, o meu home e eu, como moitos outros, quedámonos sen traballo. Me-

la traduciuno rapidamente ao seu mundo: non hai traballo non hai comida. Durante tempo estivo invitándose os domingos á miña casa. Traía patacas e peixe pequeno salgado do que lle sobraba da venda –dicía– e deixábao na miña casa para que non nos faltase comida durante toda a semana. Danse vostedes de conta con que sutileza practicaba a xenerosidade? Un triste día chegoume a noticia da morte do seu fillo máis vello, fun vela. Outra vez máis deume mostras da súa fortaleza e do seu bo corazón. «Vés darme o pésame por Javi?», espetoume nada máis verme, e sen deixarme responder seguiu «ti sabes que Javi foi sempre o meu preferido, matouno a droga, deixou de sufrir e deixoume unha nora e un netiño. Non quero pésames! Teño que loitar por este neto». Agora Mela xa non está connosco; pero mentres a recordemos non morrerá de todo. ⠧

c

Andaina 45  

Andaina nº 45. Revista galega de pensamento feminista. Outono do 2006.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you