Page 1

Πώς θα μάθετε στο παιδί να μη χτυπάει άλλους


1ον Απομάκρυνση από το χώρο του παιχνιδιού και στέρηση προσοχής  Το πρώτο βήμα, όταν το παιδί χτυπήσει εσάς ή άλλο παιδάκι, είναι να πούμε στο παιδί «Όχι, δεν χτυπάμε» και να απομακρύνουμε το παιδί από το χώρο του παιχνιδιού ή π.χ. από το σαλόνι/τραπέζι όπου κάθεστε μαζί ή/και με άλλους.  Στο διάστημα που κρατάμε το παιδί μακριά από το χώρο του παιχνιδιού και της παρέας, είναι προτιμότερο να είμαστε αποστασιοποιημένοι, για να καταλάβει ότι με την άσχημη συμπεριφορά του στερείται και της δικής μας προσοχής.  Μπορείτε μάλιστα εάν την ώρα που σας χτύπησε, είχατε το παιδί αγκαλιά, να το αφήσετε κάτω, ώστε να καταλάβει ότι με αυτό που κάνει δεν φέρνει τους άλλους πιο κοντά τους, αλλά τους απομακρύνει. Δηλαδή λέμε στο παιδί «Όχι, δεν χτυπάμε» και το αφήνουμε από την αγκαλιά μας ή το βάζουμε να μείνει για 5 λεπτά στο δωμάτιό του (ο χρόνος μετράει αφού σταματήσει να φωνάζει/τσιρίζει κλπ.) Πείτε του ότι θα συζητήσετε το θέμα, μόνο όταν σταματήσει να τσιρίζει κλπ. και σταθείτε μακριά του περιμένοντας να ηρεμήσει. Χρειάζεται δηλαδή να του στερείτε αυτό που κάνει εκείνη την ώρα (π.χ. παιχνίδι, παρέα) αλλά και τη δική σας προσοχή και όχι να το κάνετε επίκεντρο της προσοχής όλων των παρευρισκομένων, ώστε να πάρει το μήνυμα πως όταν δεν συμπεριφέρεται σωστά θα χάνει το θετικό στοιχείο του παιχνιδιού και της προσοχής σας.


2ον Μιλήστε του σε αυστηρό αλλά ήρεμο τόνο

 Όταν το παιδί ηρεμήσει (εάν τυχόν αντέδρασε αρνητικά στην απομάκρυνση), μπορείτε να του μιλήσετε ήρεμα και να του δείξετε θετικούς τρόπους σωματικής επαφής με τους άλλους. Αγγίξτε το απαλά και πείτε «Έτσι, χαϊδεύουμε τα μαλλιά των άλλων», «Έτσι απαλά, αγγίζουμε τους άλλους».

 Λέμε στο παιδί «Δεν χτυπάμε κανέναν». Κρατήστε τη φωνή σας σε ήρεμο και χαμηλό τόνο και αγκαλιάστε το παιδί. Μετά από 1 λεπτό θα του ξαναπείτε «Δεν χτυπάμε τους γονείς μας ούτε κανέναν άλλον.»  Αποφύγετε να λέτε στο παιδί «Δεν χτυπάμε τη μαμά και το μπαμπά» και προτιμήστε να λέτε «Δεν χτυπάμε κανέναν. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας», ώστε το παιδί να καταλάβει ότι ο κανόνας «δεν χτυπάμε» δεν ισχύει επιλεκτικά. Πιστεύετε ότι η επικοινωνία σε ήρεμους τόνους δεν αποδίδει; Κι όμως! Τα παιδιά ανταποκρίνονται σε αυτήν, αρκεί να την υιοθετήσετε με συνέπεια.


Σε σχέση με τα 2 προηγούμενα:

 Εάν το παιδί σήκωσε χέρι σε άλλο παιδάκι, είναι σημαντικό ακόμα και όταν το άλλο παιδάκι έφταιγε/προκάλεσε, να δείξουμε ότι δεν εγκρίνουμε το να χτυπάμε τους άλλους. Οπότε και πάλι ακολουθούμε την πρακτική ν’ απομακρύνουμε το παιδί από το χώρο του παιχνιδιού, του λέμε ότι ‘δεν χτυπάμε τους άλλους’ και κατόπιν συζητάμε τι έχει γίνει.  Θα πρέπει με συνέπεια να δείχνετε ότι δεν εγκρίνετε μια συμπεριφορά βίαιη, ακόμα και όταν δεν στρέφεται προς εσάς. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που το παιδί «σηκώνει χέρι» κάνετε το 1ο και 2ο. Κάθε φορά!


3ο Δώστε του το καλό παράδειγμα

Προσπαθήστε και οι δικές σας αντιδράσεις όποτε συμβαίνει κάτι που δεν σας αρέσει να είναι «συγκρατημένες, ήρεμες και μη επιθετικές». Π.χ. αν συνηθίζετε να φωνάζετε ακόμα και στον εαυτό σας, να χτυπάτε το χέρι στο τραπέζι για να δηλώσετε την αντίρρησή σας ή κάθε φορά που το παιδί κάνει κάτι που δεν σας αρέσει σχεδόν αυτόματα ακολουθεί μια ξυλιά από την πλευρά σας, είναι επόμενο το παιδί να υιοθετήσει αυτές τις πρακτικές. Εάν το παιδί έχει μικρότερα αδέρφια στην οικογένεια, παρατηρείστε τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί συνήθως να τους επιβληθεί, γιατί το πιθανότερο είναι να υιοθετεί το δικό σας στυλ ομιλίας και συμπεριφοράς. Έτσι, ίσως καταλάβετε τι είναι αυτό που πρέπει να διορθώσετε ή να του εξηγήσετε. Άρα ένα βασικό θέμα είναι – για μια ακόμη φορά – η δική μας συμπεριφορά.


4ον Μάθετε στο παιδί να εκφράζει αρνητικά συναισθήματα με αποδεκτό τρόπο «Έχω εκνευριστεί», «Έχω θυμώσει», «Έχω νευριάσει»….. «Είμαι έξαλλη», «Τα έχω πάρει στο κρανίο»: Αυτά θα έλεγε το μικρό σας, αλλά επειδή δεν ξέρει ακόμα τις συγκεκριμένες εκφράσεις, απλώς χτυπά. Δείξτε του τον τρόπο να εκφράζεται με λόγια.  Παίξτε κουκλοθέατρο και κάντε παιχνίδι με συναισθήματα και τρόπους για να εκφράζει τα συναισθήματά του. Μέσα από αυτά τα παιχνίδια δείξτε του ότι δεν χρειάζεται να χτυπά ή να χαλά πράγματα, για να εκφράσει το θυμό του. Π.χ. ‘‘Α, το λιονταράκι θύμωσε. Τι νομίζεις ότι κάνει; Όχι, δεν χτυπά, αλλά λέει στη μαμά του «Έχω θυμώσει πολύ με το ελεφαντάκι και δεν θα παίξω άλλο μαζί του»’’.

 Όταν το παιδί χτυπήσει εσάς ή άλλον, επειδή έχει θυμώσει, θα πρέπει να του πούμε «Ναι, καταλαβαίνω ότι έχεις θυμώσει με αυτό που έγινε, αλλά ποτέ δεν χτυπάμε τον άλλον, για να δείξουμε ότι έχουμε θυμώσει.» (Ακολουθεί απομάκρυνση και λέμε στο παιδί να ζητήσει συγγνώμη). Πρέπει δηλαδή να εξηγήσουμε στο παιδί ότι δεν είναι κακό να αισθάνεται θυμό, αλλά κακό είναι να τον εκφράζει χτυπώντας τους άλλους


5ον Μάθετε στο παιδί να μη λύνει τις διαφορές του χτυπώντας  Κάθε φορά που πρόκειται το παιδί να παίξει με άλλα παιδάκια μπορείτε να του λέτε: «Τώρα που θα πας να παίξεις μπορεί κάποιο παιδάκι να θελήσει να παίξει με το παιχνίδι σου ή να σου πει ότι δεν θέλει να παίξει άλλο μαζί σου. Μπορεί ακόμη και να σε αδικήσει και να σου πάρει το παιχνίδι που κέρδισες. Τότε είναι λογικό να θυμώσεις, αλλά δεν μπορείς να τον χτυπήσεις. Μπορείς να του πεις ότι δεν σου αρέσει αυτό που κάνει, μπορείς να του πεις ότι ‘έχεις θυμώσει’ και να πας να παίξεις κάπου μόνος/η σου, αλλά δεν μπορείς να χτυπήσεις το άλλο παιδάκι. Μπορείς ακόμη να έρθεις για να το συζητήσουμε και μαζί»

 Προσοχή: λέμε «Έλα να το συζητήσουμε μαζί» αντί «Έλα να μου το πεις», γιατί δεν θέλουμε να παίρνει το μήνυμα πως όταν προκύπτει πρόβλημα, εμείς θα του το λύνουμε (π.χ. θα μαλώσουμε το άλλο παιδάκι ή θα διεκδικήσουμε το δίκιο του παιδιού μας). Δείξτε του ότι πρέπει να σκεφθεί τι μπορεί να κάνει και όχι να αντιδρά αυτόματα χτυπώντας άλλους ή πετώντας πράγματα κλπ. Πείτε του λοιπόν «Για να σκεφτούμε τι έχει γίνει και τι μπορείς να κάνεις για να διορθώσεις την κατάσταση;» Σταδιακά θα μάθει ότι πρέπει να συζητά το όλο θέμα παρά να

σηκώνει χέρι.


6ον Μάθετε στο παιδί να διαχειρίζεται την άρνηση των άλλων Πολλές φορές το παιδί λέει στο/η φίλο/η του «Θέλω τη μπάλα» και εμείς λέμε στο παιδί μας «Εάν θέλεις κάτι, πρέπει να ρωτήσεις πρώτα». Έτσι, όμως το παιδί καταλαβαίνει ότι το μόνο που αρκεί για να πάρει αυτό που θέλει είναι να το διατυπώσει ευγενικά (π.χ. ως ερώτηση) και όχι να το απαιτήσει. Όταν λοιπόν το παιδί μας κάνει στο άλλο παιδάκι την ερώτηση-κλειδί (π.χ. «Μπορείς να μου δώσεις τη μπάλα;») και εκείνο του απαντήσει έτσι απλά «Όχι.», το παιδί μας αισθάνεται τουλάχιστον αμήχανο αλλά και θυμωμένο και ενδεχομένως να σκεφθεί «Αφού ρώτησα, γιατί δεν μου δίνει τη μπάλα; Θα’ πρεπε να μου τη δώσει, αφού ρώτησα… Άρα δεν φέρεται σωστά… άρα θα του την πάρω».

Η δυσάρεστη έκπληξη που βιώνει το παιδί από την άρνηση του άλλου παιδιού οφείλεται στο ότι δεν το έχουμε προετοιμάσει για το ενδεχόμενο της άρνησης. Θα πρέπει να εξηγούμε στο παιδί ότι το να ρωτήσουμε/ζητήσουμε κάτι είναι απαραίτητο, αλλά δεν σημαίνει ότι θα το πάρουμε, γιατί ο άλλος μπορεί να πει ναι, μπορεί όμως να πει και όχι. Αυτό λοιπόν το β’ σκέλος δεν πρέπει να το παραλείπουμε. Πρέπει να λέμε στο παιδί «Ρώτησε το παιδάκι αν θέλει. Μπορεί να σου πει ναι, μπορεί να σου πει και όχι.».


«Αφού θέλωωωω!»  Στις πολύ μικρές ηλικίες επειδή ο εγωκεντρισμός είναι στοιχείο του αναπτυξιακού σταδίου στο οποίο βρίσκεται το παιδί, δεν έχει νόημα να επιμείνουμε να προσπαθήσει να καταλάβει την οπτική του άλλου. Είναι προτιμότερο να του αποσπάσουμε την προσοχή με κάτι άλλο (π.χ. «Δες αυτό το ωραίο παιχνίδι», «Δείξε στο παιδάκι το βιβλιαράκι που κρατάς»).  Εάν το παιδί είναι μεγαλύτερης ηλικίας (6 ετών και άνω) θα πρέπει ν’ αρχίσετε να του λέτε συχνά-πυκνά ότι κάποια πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλουμε, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα κέφια και τις επιθυμίες των άλλων και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διεκδικούμε κάτι με σεβασμό στον άλλον και όχι χτυπώντας τον.  Επίσης στα παιδιά σχολικής ηλικίας είναι καλό σταδιακά να αρχίσουμε να τους λέμε ότι πέρα από τις διαθέσεις και τις επιθυμίες υπάρχουν και εξωτερικοί «περιορισμοί», δηλαδή συνθήκες που δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε (π.χ. δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε με πλοίο, όταν έχει κακοκαιρία και απαγορεύεται στα πλοία να φεύγουν από το λιμάνι). Είναι καλό να εξηγούμε γιατί κάτι δεν είναι δυνατό/επιτρεπτό, ώστε να μαθαίνει το παιδί να διακρίνει τις καταστάσεις στις οποίες πρέπει να αποδέχεται την άρνηση από τις καταστάσεις που επιδέχονται διαπραγμάτευση.


Μάθετε περισσότερα για θέματα Συμπεριφοράς και Ανάπτυξης του παιδιού στο www.parentbook.gr στην Ενότητα Στο Σπίτι/Η Επικοινωνία με το παιδί στο σπίτι

hit  

http://www.parentbook.gr/sites/default/files/hit.pdf

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you