Issuu on Google+

‫واﻟﺲ ﻧﺨﺴﺖ‬ ‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩاي از داﺳﺘﺎنهﺎي ﺷﺮآﺖ آﻨﻨﺪﻩ در ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ‬ ‫دورﻩ ﺟﺎﻳﺰﻩ ادﺑﻲ واﻟﺲ‪١٣٨٢-‬‬

‫ﮔﺰﻳﻨﺶ ﺑﺮ اﺳﺎس راي داوران و ﺑﻪ آﻮﺷﺶ دﺑﻴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دورﻩ ﺟﺎﻳﺰﻩ ادﺑﻲ واﻟﺲ‬

‫و ﺑﻪ اﻧﻀﻤﺎم ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲهﺎي ﻣﺮاﺳﻢ اهﺪاي ﺟﻮاﻳﺰ در ﻓﺮهﻨﮕﺴﺮاي ارﺳﺒﺎران‬ ‫و ﺑﻴﺎﻧﻴﻪهﺎي داوران‬


‫ﻓﻬﺮﺳﺖ‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬ ‫‪-1‬آﺳﻤﺎن………………………………………………………………………………………ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻴﺎزي‬ ‫‪-2‬آﻟﺒﻮم…………………‪..…………………………………………………………………..‬ﻛﻮروش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫‪-3‬آﻳﺴﻮدا…………………………‪…………………………………………………………….‬ﺣﻤﻴﺪ ﻣﺰرﻋﻪ‬ ‫‪-4‬ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻲ…………………‪…………………………………………………………..‬ﻣﺤﻤﺪﺻﺎﻟﺢ زارع‬ ‫‪-5‬ﭘﺮواز ……………………………………………………………‪..………………………...‬ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ ﺑﻴﺎﺗﻲ‬ ‫‪-6‬ﺟﺎﻳﻲ زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ دﻧﺞ درﺧﺘﺎن ﻛﺎج ………………………………‪………………………..‬ﺳﻴﺎوش ﮔﻠﺸﻴﺮي‬ ‫‪-7‬ﺟﺰﻳﺮه ………………………………………………………………………‪……………..‬ﻋﻠﻲ ﻋﺒﺪيﭘﻮر‬ ‫‪-8‬ﺟﻮاﻧﻪ درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه………………………………………………………‪…………….‬ﻣﺤﺴﻦ ﻓﺘﺤﻲزاده‬ ‫‪-9‬ﭼﺎدر ﮔﻞﺳﺘﺎرهاي…………………………………………………………‪.………………...‬وﻳﻜﺘﻮرﻳﺎ ﻗﺎﻧﻊ‬ ‫‪-10‬در ﺳﻜﻮن………………………………………………………………‪..…………….‬ﻣﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﺷﻢزاده‬ ‫‪-11‬دو ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ…………………………………………………………………………‪...‬رﺣﻴﻢ رﺳﻮﻟﻲ‬ ‫‪-12‬زﻧﻲ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه………………………………………………………‪...……………..‬ﺑﻬﺮام ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﭘﻮر‬ ‫‪-13‬ژانواﻟﮋان………………………………………………………………‪.………………...‬ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺮازﺟﺎﻧﻲ‬ ‫‪-14‬ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ…………………………………………………………………………………‪..‬اﺣﺴﺎن ﻋﺎﺑﺪي‬ ‫‪-15‬ﺳﻴﺎه و ﺳﻔﻴﺪ……………………………………………………………‪...……………...‬اﺣﺴﺎن ﻧﮕﻬﺒﺎن‬ ‫‪-16‬ﺳﻴﮕﺎر…………………………………………………………………‪…………………..‬ﻛﻮرش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫‪17‬ﺷﺐ ﻧﻮراﻧﻲ………………………………………………………………‪..……………….‬ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻧﺎدري‬ ‫‪-18‬ﻋﺎق ……………………………………………………………………‪.…………….‬ﻣﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﺷﻢزاده‬ ‫‪-19‬ﻋﺰاداري ………………………………………………………………‪……...…………..‬ﻋﻠﻲ ﺳﻼﻣﺘﻲ‬ ‫‪-20‬ﻋﺸﻖ ﺷﻮﻓﺮي…………………………………………………………‪………………..‬ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻟﻄﻔﻲ‬ ‫‪-21‬ﻓﺮار……………………………………………………………………‪....………………..‬ﺷﺮودر ﻳﺎدﮔﺎر‬ ‫‪-22‬ﻓﺮداي دﻳﮕﺮ…………………………………………………………………………ﻣﺴﻌﻮد ﻣﺤﺴﻨﻲﻧﮋاد‬ ‫‪-23‬ﻛﻼغ روي ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻮد……………………………………………………‪………………..‬ﺧﺪاﻣﺮاد ﻓﺮوﻫﺮ‬ ‫‪-24‬ﮔﺎو …‪…………………………………………………………………………………….‬ﻛﻮرش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫‪-25‬ﮔﺰارش ﻳﻚ ﺑﺮﺧﻮرد……………………………………………………‪………………...‬ﺧﺪاﻣﺮاد ﻓﺮوﻫﺮ‬ ‫‪-26‬ﻣﺸﻖ ﺳﺮد………………………………………………………………………………رﻳﺤﺎن ﻋﻄﺎردي‬ ‫‪-27‬ﻣﻌﻜﻮس………………………………………………………………‪………………..‬ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ دزﻓﻮﻟﻴﺎن‬ ‫‪-28‬ﻣﻨﻄﻘﻲ………………………………………………………………‪…………………...‬ﺳﭙﻴﺪه ﺟﺪﻳﺮي‬ ‫‪ -29‬ﻣﻦ و ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﻳﻢ………………………………………………………‪…………………….‬ﭘﻮﻧﻪ اﺑﺪاﻟﻲ‬ ‫‪-30‬ﻣﻴﻨﻲﺑﻮس……………………………………………………………‪……………………...‬ﺣﻨﻴﻒ اﻣﻴﻦ‬ ‫‪-31‬ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺷﺎﻧﺲ………………………………………………………………………………ﻣﻬﺮداد ﺻﻔﺎﻳﻲ‬ ‫‪-32‬ﻳﻚ اﺗﻔﺎق ﺳﺎده………………………………………………………‪………………...‬ﺑﻬﺮام ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﭘﻮر‬


‫از ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﺗﺎ ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ وﺑﻼگ )ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ(‪…………………………………….‬ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‬ ‫و ادﺑﻴﺎت را ﻓﻀﺎﻳﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن )ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ(………………………………………ﺳﻌﻴﺪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‬ ‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ ﺑﻬﻨﺎم‬ ‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﺣﺠﺖ ﺑﺪاﻏﻲ‬


‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ واﻟﺲ‬

‫ﻗﻠﻢ را داﻧﺎﻳﺎن ﻣﺸﺎﻃﻪ ﻣﻠـﻚ ﺧﻮاﻧـﺪهاﻧـﺪ و ﺳـﻔﻴﺮ دل و‬ ‫ﺳﺨﻦ ﺗﺎ ﺑﻲﻗﻠﻢ ﺑﻮد ﭼﻮن ﺟﺎن ﺑﻲﻛﺎﻟﺒﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﺑﺎز‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻛﺎﻟﺒﺪ ﮔﺮدد و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬و ﭼـﻮن آﺗـﺸﻲ‬ ‫اﺳﺖ از ﺳﻨﮓ و ﭘﻮﻻد ﺟﻬﺪ و ﺗﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻧﻴﺎﺑـﺪ ﻧﮕﻴـﺮد و‬ ‫ﭼﺮاغ ﻧﺸﻮد ﻛﻪ ازو روﺷﻨﺎﻳﻲ ﻳﺎﺑﻨﺪ…‬ ‫ﺧﻴﺎم )ﻧﻮروزﻧﺎﻣﻪ(‬ ‫واﻟﺲ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي رﻗﺼﻲ اﺳﺖ ﻣﺸﺘﺮك ﺑﺎ رﻳﺘﻤﻲ ﺳﻪ ﺿﺮﺑﻲ‪ .‬وﺑﻼگ واﻟﺲ را و ﺳﭙﺲ ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟـﺲ را از آن‬ ‫رو ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺎم ﺧﻮاﻧﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮدﻳﻢ ادﺑﻴﺎت ﻧﻮ و ﻛﻬﻨﻪ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ادﺑﻴﺎت ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ او را‬ ‫ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺎرج از ﭼﻬﺎرﭼﻮﺑﻪ ﻧﺴﻞﻫﺎ و ﺗﻔﺎوتﻫﺎ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ در اﻳﻦ وادي ﺳﺎزي ﻣـﻲزﻧـﺪ و ﻣـﺎ ﻧﻴـﺰ ﺧـﺎرج از اﻳـﻦ‬ ‫ﭼﻬﺎرﭼﻮﺑﻪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ دﺳﺖ ﺟﺎم ﺑﺎده و ﻳﻚ دﺳﺖ ﺟﻌﺪ ﻳﺎر‬ ‫رﻗﺼـﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴـﺎﻧﻪ ﻣﻴـﺪاﻧـﻢ آرزو اﺳـﺖ‬ ‫ﺑﺮاي ﺑﻮدنﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ دﺳﺖ از ﺧﻠﻮت ﺧﻮد ﺷﺴﺘﻴﻢ و ﺳﺮﺧﻮﺷﺎﻧﻪ آﻣﺪﻳﻢ و ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮا ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪه ﺷـﺪهاﻳـﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬در اﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ادﺑﻴﺎت ﻣﺎ ادﺑﻴﺎت ﻧﺒﻮدنﻫﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻮاره ﻧﮕﺮﺷﻲ ﻳﺎ ﮔﺮاﻳﺸﻲ ﺑﻪ ﻫﺮ دﻟﻴـﻞ‬ ‫ ﻛﻪ ﮔﺎه اﻳﻦ دﻟﻴﻞ را ﺣﺘﺎ در درون ﻣﺘﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺟﺴﺖ ‪ -‬ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺷﺪه و دﻳﮕﺮ اﻧﻮاع ﻧﻮﺷﺘﺎر ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﻀﺤﻜﻲ‬‫از ﺣﻴﺰ اﻧﺘﻔﺎع ﻓﺎرغ ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص اﻳﻦ ﺣﺎدﺛﻪ ﺑﺮاي ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎي ﺗﺎزه ﻧﻮﺷﺘﺎري و در ﮔﺬر از اﺳﻠﻮبﻫﺎي ﻣﺮﺟﻊ‬ ‫ﻓﺮاوان رخ داده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟﺲ ﺑﻪ واﺳﻄﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﮕﺮش ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓـﺖ و ﺑـﺮاي اوﻟـﻴﻦ دوره ﺧـﻮد‪ ،‬داﺳـﺘﺎن ﻛﻮﺗـﺎه را‬ ‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ ﺗﺎ ﺗﻮان ﻧﻬﻔﺘﻪي ﺧﻮد را ﻣﺤﻚ ﺑﺰﻧﺪ و ﻧﻴﺰ ﻫﻢاﻧﺪﻳﺸﺎن را ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﻓﺮاﺧﻮان ﺟﺎﻳﺰه اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ داﺳﺘﺎن ﻛﻮﺗﺎه واﻟﺲ اواﻳﻞ آذر ﻣﺎه ﺳﺎل ‪ 1382‬ﻫﻢزﻣﺎن ﺑﺎ ﺑﺮﮔﺰاري اوﻟﻴﻦ ﺟﺸﻨﻮاره‬ ‫و ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎه وب‪ ،‬وپ و ﻧﺸﺮﻳﺎت اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻚ اﻳﺮان اﻋﻼم ﺷﺪ‪ .‬ارﺳﺎل داﺳﺘﺎنﻫﺎ آﻏﺎز ﺷـﺪ‪ .‬وﺑـﻼگ وﻳـﮋه ﻣـﺴﺎﺑﻘﻪ‬ ‫ﺑﺪون اﻋﻤﺎل ﻫﻴﭻ ﻣﺤﺪودﻳﺘﻲ ﭘﺬﻳﺮاي آﺛﺎر ارﺳﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﺑﺪون ﻧﺎم ﻣﻮﻟﻒ در ﻣﻌﺮض دﻳﺪ ﻣﺨﺎﻃﺒـﺎن ﻗـﺮار‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﻗﺼﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ داوريﻫﺎ ﻓﺎرغ از ﺷﺎﺋﺒﻪ و ﻓﻘﻂ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي اﺛﺮ ﺻﻮرت ﭘـﺬﻳﺮد‪ .‬ﭘﺎﻳـﺎن ديﻣـﺎه ﻣﻬﻠـﺖ‬ ‫ارﺳﺎل آﺛﺎر ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ اﻳﻦ زﻣﺎن‪ 70‬اﺛﺮ ﺑﻪ دﺑﻴﺮﺧﺎﻧﻪ رﺳﻴﺪ و در رﻗﺎﺑﺖ ﺷﺮﻛﺖ داده ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬


‫از ﻫﻤﺎن آﻏﺎز ﻗﺮار ﺑﺮ اﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ داوري ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﺑﺎﺷﺪ و آﺛﺎر ﺑﺪون ﻧﺎم در اﺧﺘﻴـﺎر داوران ﻗـﺮار ﮔﻴﺮﻧـﺪ‪ .‬ﻫـﺮ‬ ‫داور ﺑﻪ ﻫﺮ داﺳﺘﺎن اﻣﺘﻴﺎزي دﻫﺪ و ﻣﺠﻤﻮع اﻣﺘﻴﺎزات‪ ،‬دو اﺛﺮ ﺑﺮﺗﺮ را ﻣﺸﺨﺺ ﺳﺎزد‪ .‬اﺛﺮي ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻋﻨـﻮان ﻣﻨﺘﺨـﺐ‬ ‫ﻫﻴﺎت داوران ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺷﻮد و راي ﻧﻴﻤﻲ از ﻫﻴﺎت داوران ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪي ﻳﻚ‪ ،‬ﺑﺮﻧﺪهي اﻳﻦ ﻋﻨﻮان را ﻣﺸﺨﺺ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﺎن ﻣﺮﺣﻠﻪ داوري‪ ،‬ﻃﻲ ﻣﺮاﺳﻤﻲ ﻛﻪ در ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺮاي ﻫﻨﺮ )ارﺳﺒﺎران( ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ‪ 20‬اﺳﻔﻨﺪ ﻣﺎه ‪1382‬ﺑﺮﭘـﺎ‬ ‫ﺷﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻫﺎي اوﻟﻴﻦ دوره ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟﺲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﻣﺮاﺳﻢ ﺳﻌﻴﺪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ‪ ،‬دﺑﻴﺮ ﺟـﺎﻳﺰه و ﻣـﺪﻳﺎ‬ ‫ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‪ ،‬از داوران ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دوره‪ ،‬ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎي اﻳﺮاد ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻌﻴﺪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻧﺤـﻮه و دﻻﻳـﻞ ﺷـﻜﻞﮔﻴـﺮي‬ ‫ﺟﺎﻳﺰه واﻟﺲ ﭘﺮداﺧﺖ و ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ ﺑﺎ ﻋﻨﻮان » از ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﺗﺎ ﺟـﻨﺲ ادﺑـﻲ وﺑـﻼگ «‬ ‫اﻳﺮاد ﻛﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ در اﻧﺘﻬﺎي ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‪ ،‬ﻣﻬﺪي ﻏﺒﺮاﻳﻲ و ﻣﺤﻤـﺪ ﻋﻠـﻲ ﺷـﺎﻛﺮيراد ﺟـﻮاﻳﺰ ﺑﺮﮔﺰﻳـﺪﮔﺎن‬ ‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ دوره را اﻫﺪا ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻛﺘﺎب ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﮔﺰﻳﺪهاي )‪ 32‬اﺛﺮ از ﻣﻴﺎن ‪ 70‬اﺛﺮ رﺳﻴﺪه( از داﺳﺘﺎنﻫﺎي ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪه در اوﻟـﻴﻦ دوره ﺟـﺎﻳﺰه ادﺑـﻲ‬ ‫واﻟﺲ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺘﻴﺎزات آﺛﺎر ﻣﺒﻨﺎي اﻳﻦ ﮔﺰﻳﻨﺶ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬در ﮔﺰﻳﻨﺶ داﺳﺘﺎنﻫﺎ در اﺑﺘﺪا ﺳﻌﻲ ﺷـﺪه ﻧﻈـﺮ ﺟﻤﻌـﻲ‬ ‫داوران در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد و ﺳﭙﺲ ﻧﻈﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ از داوران ﺑﻪ ﻃﻮر ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳـﻦ ﺣـﺎل از‬ ‫دﻳﮕﺮ داﺳﺘﺎنﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻏﺎﻓﻞ ﻧﺒﻮدهاﻳﻢ و ﻣﺮوري آزاد و ﻓﺎرغ از اﻣﺘﻴﺎزات را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳـﻮﻣﻴﻦ راه اﻧﺘﺨـﺎب آﺛـﺎر اﻳـﻦ‬ ‫ﻛﺘﺎب ﻣﺪﻧﻈﺮ داﺷﺘﻪاﻳﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺰ داﺳﺘﺎنﻫﺎ‪ ،‬دو ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ اﻳﺮاد ﺷﺪه در ﻣﺮاﺳﻢ اﻫﺪاي ﺟﻮاﻳﺰ و ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ داور‬ ‫ﻛﻪ در وﺑﻼگ ﻣﺨﺼﻮص ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟﺲ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد دﻳﮕﺮ زﻳﻨﺖﺑﺨـﺸﺎن اﻳـﻦ ﻛﺘﺎﺑﻨـﺪ‪ .‬در ﺿـﻤﻦ ﻧﺘـﺎﻳﺞ‬ ‫ﺟﺎﻳﺰه ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻣـﺸﺮوح و ﺑـﻪ ﺗﻔﻜﻴـﻚ آﺛـﺎر و داوران و ﻫﻤﭽﻨـﻴﻦ ﺗﻤـﺎم آﺛـﺎر ارﺳـﺎﻟﻲ در آرﺷـﻴﻮ اﻳـﻦ وﺑـﻼگ‬ ‫)‪ (www.valse1.persianblog.com‬ﻣﻮﺟﻮد اﺳﺖ‪.‬‬ ‫***‬ ‫آﺛﺎر ﺑﺮﺗﺮ‪:‬‬ ‫ﺷﺐ ﻧﻮراﻧﻲ‪ ،‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻧﺎدري )ﻣﻘﺎم ﻧﺨﺴﺖ اﻣﺘﻴﺎزي(‬ ‫ﺟﺰﻳﺮه‪ ،‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻋﻠﻲ ﻋﺒﺪيﭘﻮر و ﻣﻦ و ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﻳﻢ اﺛﺮ ﭘﻮﻧﻪ اﺑﺪاﻟﻲ )ﻣﺸﺘﺮﻛﺎ ﻣﻘﺎم دوم اﻣﺘﻴﺎزي(‬ ‫)و ﺗﻮﺿﻴﺢ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﻴﺎت داوران ﻫﻴﭻ اﺛﺮي را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺧﻮد ﺑﻪ دﺑﻴﺮﺧﺎﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻜﺮد‪(.‬‬ ‫***‬ ‫ﺟﻮاﻳﺰ آﺛﺎر ﺑﺮﺗﺮ‪:‬‬ ‫ﻣﻨﺘﺨﺐ ﻫﻴﺎت داوران‪:‬‬ ‫ﺗﻨﺪﻳﺲ ﺟﺎﻳﺰه‪ ،‬ﻟﻮح ﺗﻘﺪﻳﺮ‪ ،‬ﻳﻚ ﺳﻜﻪ ﺑﻬﺎر آزادي‪50 ،‬ﻣﮕﺎﺑﺎﻳﺖ ﻫﺎﺳﺖ)ﺑﺮﻧﺪه ﻧﺪاﺷﺖ(‬ ‫آﺛﺎر ﺑﺮﺗﺮ)ﺟﻤﻊ اﻣﺘﻴﺎزي(‪:‬‬ ‫)ﻣﻘﺎم ﻧﺨﺴﺖ(‪ :‬ﻟﻮح ﺗﻘﺪﻳﺮ‪ ،‬ﻧﻴﻢ ﺳﻜﻪ ﺑﻬﺎر آزادي‪30 ،‬ﻣﮕﺎﺑﺎﻳﺖ ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫)ﻣﻘﺎم دوم‪ -‬ﻫﺮﻳﻚ(‪ :‬ﻟﻮح ﺗﻘﺪﻳﺮ‪،‬رﺑﻊ ﺳﻜﻪ ﺑﻬﺎر آزادي‪30 ،‬ﻣﮕﺎﺑﺎﻳﺖ ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫***‬ ‫داوران‪ :‬ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‪ ،‬ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ ﺑﻬﻨﺎم‪ ،‬ﺣﺠﺖ ﺑﺪاﻏﻲ‬ ‫ﻫﻴﺎت ﺑﺮﮔﺰار ﻛﻨﻨﺪه‪ :‬ﺳﻌﻴﺪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ‪ ،‬ﻣﻬﺮي ﺟﻌﻔﺮي‪ ،‬ﻣﻬﺪي رﺳﺘﻢﭘﻮر‪ ،‬ﻣﻬﺪي ﭘﺎكﻧﻬﺎد‬


‫ﺗﻨﺪﻳﺲ‪ :‬ﭘﺮﻳﺲ ﺗﻨﻈﻴﻔﻲ‬ ‫ﻳﺎوران ﺟﺎﻳﺰه‪:‬‬ ‫ﺷﺮﻛﺖ ﺷﺒﻜﻪﺳﺎزان ﭘﺮﺳﺘﻮ)‪(www.parastoo.ws‬‬ ‫ﺑﻨﻴﺎد ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ)‪(www.members.iinet.net.au/~morteza/tcffcfarsi.html‬‬ ‫ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺮاي ﻫﻨﺮ)‪(www.arte.ir‬‬ ‫و ﻫﻤﺮاﻫﺎن‪:‬‬ ‫ﻓﺮﻳﺪ اﺳﻤﺎﻋﻴﻞﭘﻮر‪ ،‬ﺷﺎﻫﺮخ ﺗﻨﺪروﺻﺎﻟﺢ‪ ،‬ﻣﻬﺮان ﻗﺎﺟﺎر‪ ،‬اﻣﻴﺮ ﻋﺴﮕﺮي‪ ،‬ﻛﺎﻣﺮان ﻣﻴﺮﻫـﺰار‪ ،‬زﻫـﺮا ﻧـﻮﺣﻲ … و ﺗﻤـﺎم‬ ‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻤﻚﻫﺎي ﻓﻜﺮي ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﺎ ﻳﺎري رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬


‫آﺳﻤﺎن‬ ‫ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻴﺎزي‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺻﺎف زل زدهاي ﺑﻪ آﻧﻬﺎ و ﭼﻴﺰ ﻏﺮﻳﺒﻲ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآوري‪ .‬ﺻﺪاي ﺧﻨﺪهﻫﺎﺷﺎن دﺷﺖ ﺧﺸﻚ را ﭘـﺮ‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ در اﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪا از آن ﺑﺎﻻ رد ﻣﻲﺷﻮي‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻧﺸﺴﺘﻪاي و ﺻﺪاي ﺑﻖ ﺑﻘﻮي ﺧـﻮدت‬ ‫را ول ﻛﺮدهاي و ﺟﻔﺘﺖ را از آن ﺑﺎﻻ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﻛﺸﻲ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ اوﺳﺘﺎ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻧﻴﻤﻪ ﻳﺎ ﭼﺎرك ﺗﻮ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻣﻲﺷﻮي و ﺗﻨﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻪي ﺟﻔﺖات ﻣﻲزﻧﻲ‪ .‬ﻣﻦ از ﺻﺪاي ﻓﺮو‬ ‫ﻛﺮدن ﺑﻴﻞ داﺧﻞ ﻛﭙﻪﻫﺎي ﻣﺎﺳﻪ ﻟﺬت ﻣﻲﺑﺮم‪.‬‬ ‫از آن ﻛﻮدﻛﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻲ او ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻣﻲﭘﺮﺳﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺶ اﺳﺖ؟‬ ‫ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻖ ﺑﻘﻮ ﻛﺮدي‪ .‬ﺑﻴﻦ دﻧﺪانﻫﺎي ﺟﻠﻮﻳﺶ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻻﺑﺪ ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺲ اﺳﺖ‪ .‬از ﺟﻴﺐام ﻧﺎن ﺧﺸﻚ‬ ‫ﺷﺪهاي در آوردم و روي زﻣﻴﻦ رﻳﺨﺘﻢ و ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬ﻫﻤﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و از ﺳـﺮ و ﺻـﺪايﺷـﺎن ﺧﺒـﺮي‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺮﻳﺪي و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺑﺮﭼﻴﺪي و ﻣﺎ ﺧﻨﺪﻳﺪﻳﻢ‪.‬‬ ‫_ﺑﻴﻦ دﻧﺪانﻫﺎي ﭘﻴﺶ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ؟‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻄﺮف دورﺑﻴﻦام رﻓﺘﻢ و دﺳﺘﻜﺶﻫﺎﻳﻢ را در آوردم‪ .‬دورﺑﻴﻦ را ﺟﻠﻮي ﺻـﻮرﺗﻢ ﮔـﺮﻓﺘﻢ و ﺑـﻪ ﺗـﻮ ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻛﺮدم‪ .‬ﺗﻨﺪ ﭘﺮﻳﺪي و ﻏﺮﻏـﺮي ﻛـﺮدي و رﻓﺘـﻲ روي ﺷـﺎﺧﻪ ﻧﺸـﺴﺘﻲ‪ .‬دورﺑـﻴﻦ را ﺑﻄـﺮﻓﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧـﺪم و او ﺑـﺎز‬ ‫ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬دﻛﻤﻪ را ﻓﺸﺎر دادم و ﻓﻼش ﭘﺮ ﻧﻮري زده ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪي ﻗﺸﻨﮕﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬از ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻲ؟!‬ ‫دورﺑﻴﻦ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪم ﺗﺎ دوﺑﺎره از ﺗﻮ ﺑﮕﻴﺮم‪ .‬از ﭼﺸﻤﻲ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎ اﻣﺘﺪاد ﻣﻲﻛـﺸﻴﺪﻧﺪ و ﺑـﺎﻻ ﻣـﻲرﻓﺘﻨـﺪ‪.‬‬ ‫اوﺳﺘﺎ ﻣﺎﻟﻪ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﻗﺒﻼ ﻓﻘﻂ روي ﺷﺎﺧﻪ ﺻﺪا ﻣﻲﻛﺮدي و ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎ‪ .‬ﺣﺎﻻ روي دﻳﻮار ﻫﻢ ﻣﻲﻧـﺸﻴﻨﻲ‪ .‬دوﺑـﺎره‬ ‫ﻓﻼش زدم ‪:‬‬ ‫» زﻧﻲ ﺑﺎ ﺗﺸﺖ ﻟﺒﺎﺳﻲ روي ﺳﺮش رد ﻣﻲﺷﺪ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دورﺗﺮﻫﺎ زل ﻣﻲزدﻧـﺪ ﺑـﻪ دﻳﻮارﻫـﺎ و آﺟﺮﻫـﺎ‪ .‬آﻧﻬـﺎ ﻣـﺎت‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ« ﻓﻼش ﺗﻮ را ﭘﺮاﻧﺪه ﺑﻮد ﻳﺎ ﻗﺒﻞ از آن ﭘﺮﻳﺪه ﺑﻮدي ﻛﻪ ﺗﻮي ﻋﻜﺲ ﻧﻴﺴﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﺣﺘﻲ ﺗﻮي آن ﻋﻜﺴﻲ ﻛﻪ دﻳﻮارﻫﺎ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ روي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﺒﻮدي ﻛﻪ ﭘـﺎ ﺑـﻪ ﭘـﺎ ﻛﻨـﻲ‪ .‬از ﺧﻴﻠـﻲ دور‬ ‫ﻣﻲﭘﺎﻳﻴﺪﻣﺖ‪ .‬ﺟﻔﺘﺖ ﻫﻢ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺷﺖ ﻋﻮﻋﻮ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻓﺼﻞ ﻛﻮچ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪا از ﺑﺎﻻي ﺳـﺮم رد ﺷـﻮي‪.‬‬ ‫آنﺟﺎ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮدي؟ ﻳﻜﺒﺎر دﻳﺪﻣﺖ ﻛﻪ روي ﻛﭙﻪاي ﺧﺎك ﭘﻨﺠﻪ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪي‪ .‬آنﺟﺎ ﭼـﻪ ﺑـﻮد؟ ﺑـﻪ آﺳـﻤﺎن ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻛﺮدم‪ .‬وﻗﺘﻲﻛﻪ ﻓﺼﻞ ﻛﻮچ اﺳﺖ اﺑﺮﻫﺎ دﺳﺖ اﻓﺸﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﮔﻮروم ﮔﻮروم ﭘﺎ ﻣﻲﻛﻮﺑﻨﺪ‪ .‬ﺧﺮد ﻧﺎنﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ از‬ ‫ﺗﺮس ﻓﻼش دورﺑﻴﻦ ﺑﺮﻧﭽﻴﺪي ﺧﻴﺲ ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ و ﮔِﻞ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﻮي ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﺷﺎن ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﺑـﺎزي‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﭘﺎﻫﺎﻳﺸﺎن ﺑﻪ ﮔِﻞﻫﺎ ﻓﺮو ﻣﻲرود‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻓﺼﻞ ﻛﻮچ ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎران ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ اول‬ ‫ﮔِﻞ ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﻌﺪ ﺟﻮب و آﺧﺮ رود و ﺑﭽﻪﻫﺎ از ﺗﺮس ﺳـﻴﻞ ﺑـﻪ ﺳـﻴﻨﻪي ﻣﺎدرﻫـﺎيﺷـﺎن ﻣـﻲﭼـﺴﺒﻨﺪ‪ .‬ﺑﭽـﻪﻫـﺎ‬ ‫ﺗﺸﺖﻫﺎي آب ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ ﺗﻮي ﻛﭙﺮﻫﺎ و ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ » :‬ﻫﺮ ﻛﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ آب ﺟﻢ ﻛﻨﻪ ﺧﺪا ﻣﻲ ﺑﺮدش ﺑﻬﺸﺖ«‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺧﻮاي ﺑﺮي ﺑﻬﺸﺖ؟! «‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻧﻨﻢ ﻣﻲﮔﻪ ﻫﺮ ﻛﻲ ﻣﺮد ﺧﻮﻧﺸﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪش ﺑﻬﺸﺖ«‪.‬‬ ‫آﺳﺘﻴﻨﺶ را ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ زﻳﺮ دﻣﺎﻏﺶ و ﺧﻂ ﺑﻲ رﻧﮓ ﺧﻴﺴﻲ روي آﺳﺘﻴﻨﺶ ﺟﺎ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﭼﻔﻴـﻪاي ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺮم ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﺗﺎ ﺧﺎك ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ روي ﺳﺮش اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﻛﻪ ﭘﺘﻮﻫﺎ را روي ﺳﺮﺷـﺎن اﻧـﺪاﺧﺘﻴﻢ و‬ ‫ﭘﺎﻫﺎﻳﺸﺎن از آن ﺑﻴﺮون اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻋﻜﺎﺳﻲ داﺋﻢ ﻋﻜﺲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و زﻳﺮ ﻟـﺐ ﻣـﻲ ﮔﻔـﺖ ‪ oh , my god.:‬و‬


‫داﺋﻢ ﺗﻜﺮار ﻣﻲ ﻛﺮد ‪juses juses :‬‬ ‫ﭘﺮ ﻛﺸﻴﺪي‪ .‬ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲزدي و ﻣﻲرﻓﺘﻲ‪ .‬ﺑﻪ دﻳﻮار ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺟﺎت ﺧﻮﺑﻪ؟ ﺗﻮي اﻳﻦ ﻋﻜـﺲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاي ﻫﻤﻴﻦﻃﻮري ﺑﻴﺎﻓﺘﻲ؟! ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺳﺮ ﭘﺎ‪ .‬ﺧﻮدﺗﻮ ﻣﺮﺗﺐ ﻛﻦ‪« .‬‬ ‫ﺟﻮاب ﻧﻤﻲداد‪ .‬آﺳﺘﻴﻦﻫﺎﻳﻢ را ﺑﺎﻻ زدم و ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ﭼﻴﺪن دﻳﻮار‪ .‬ﭼﺎرك و ﻧﻴﻤـﻪ ﻣـﻲدادم و اوﺳـﺘﺎ ﺷـﺎﻗﻮل‬ ‫ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻲ ﺟﻠﻮي ﻳﻜﻲ از ﻛﭙﺮﻫﺎ‪ .‬دورﺑﻴﻦ را ﺑﺮداﺷﺘﻢ و از ﭼﺸﻤﻲ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم‪ .‬ﺗﻮ ﺑﻮدي و ﻳﻚ ﻛﭙـﺮ ﻛـﻪ ﻳـﻚ ﺑﭽـﻪ‬ ‫داﺷﺖ از داﺧﻞ ﻛﭙﺮ ﺑﻴﺮون را آرام ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻜﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ در آن ﻫﺴﺘﻲ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎز‬ ‫ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻲ وﻟﻲ ﻣﻦ ﻣﻲﺑﻴﻨﻤﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗـﻮ را ﻣـﻲﺑﻴـﻨﻢ‪ .‬ﻣﺜـﻞ آن دﻓﻌـﻪ ﻛـﻪ ﻳـﻚ ﭘﺘـﻮي ﺧـﺎﻛﻲ را ﭘﻨﺠـﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪي ﺗﺎ از زﻳﺮ اﻳﻦ دﻳﻮارﻫﺎ ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎوري‪ .‬ﻛﻤﻜﺖ ﻛﺮدم وﻟﻲ ﻧﺸﺪ‪ .‬آن زن ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮدش ﻣـﻲﻛﻮﺑﻴـﺪ و‬ ‫دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻮا ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ‪ » :‬اﻳﻦ ﺑﭽﻪي ﻣﻦ اﺳﺖ‪« .‬‬ ‫از او ﭘﺮﺳﻴﺪم‪ » :‬ﺳﺮدش ﺑﻮد؟! «‬ ‫ﺑﺎ دﺳﺖ روي ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲزد و ﺟﻮاﺑﻲ ﻧﺪاد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﺻﻼ ﻧﺸﻨﻴﺪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮ داﺷﺘﻲ ﺑـﺎ ﻧﻮﻛـﺖ ﭘﺘـﻮ را ﺑﻴـﺮون‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪي و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ‪ .‬ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از ﺗﻮ ﻋﻜﺲ ﮔﺮﻓﺖ وﻟﻲ ﺗﻮ را ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﻋﻜﺲ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﻳـﻚ ﭘﺘـﻮي‬ ‫ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدي ﻛﻪ روي ﻳﻚ ﻧﻔﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﭘﺘﻮ روي ﺳﺮش ﺑﻮد ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺳـﺮدﺗﻪ؟ « ﮔﻔـﺖ‪ » :‬ﻧـﻪ‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﻣ‪‬ﺮدم«‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺳﺮﻳﻊ ﻳﻚ ﺷﻤﺎره ﻳﺎدداﺷﺖ ﻛﺮد ‪ « 5555 »:‬ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ ‪ » :‬از ﻋﺪدت ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ‪ .‬ﺷـﺎﻧﺲ آوردي ر‪‬ﻧـﺪ‬ ‫ﺷﺪي«‪ .‬ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﭘﺘﻮ را دوﺑﺎره روي ﺧﻮدش ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﺎﻻ ﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺑﻴﺮون ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑـﻪ درد‬ ‫ﻋﻜﺲ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻲ ﺧﻮره‪ « .‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺑﻪ دوﺳﺘﺖ ﺑﮕﻮ ﺑﻴﺎد ﻛﻨﺎر ﭘﺎي ﻣﻦ ﺑﺸﻴﻨﻪ‪«.‬‬ ‫آن ﻣﺮدي ﻛﻪ ﮔﻔﺖ ﻣ‪‬ﺮده ﻣﺮا ﻳﺎد آن ﻋﻜﺴﻲ ﻣﻲاﻧﺪازد ﻛﻪ ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮدي و ﺑﻨﺪ ﻧﻤﻲﺷﺪي‪ .‬از دوﺳﺖﻫﺎﻳﻢ ﻋﻜـﺲ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﺧﻮدش را ﺧﺎك ﻛﺮده ﺑﻮد و آن ﻳﻜﻲ ﻛﻨﺎرش ﺧﻮاﺑﻴـﺪه ﺑـﻮد و ﺗـﻮ ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛـﺮدي‬ ‫ﻣ‪‬ﺮدهاﻧﺪ وﻟﻲ ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻛﻪ داﺋﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻲ ﺑﻮدﻧﺪ و زل زده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑـﺎزي ﻧﻤـﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬اﮔـﺮ‬ ‫ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﭘﺘﻮ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺎر ﻓﺼﻞ ﻛﻮچ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ آﻧﺠﺎ ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ‪ .‬در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪي ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه روزي ﻳﻚ ﻋﻜﺲ از ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﺮﻓـﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎل دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﻲروﻳﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺮوم‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ دوﺑﺎره دﻳﻮاري ﺑﻜﺸﻴﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﻴﻢ از زﻳﺮ آﻧﻬﺎ ﭘﺘﻮﻫﺎ را ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎورﻳﻢ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎر ﻛﻪ ﻛﭙﻪاي ﻣﺎﺳﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻣﻲﺧـﻮاﻫﻢ روي آن ﺑﻴـﺎﻓﺘﻢ و ﺑـﻪ‬ ‫آﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻢ و ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﺗﻮ را ﻫﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﭘﻴﺪاﻳﺖ ﻛﻨﻢ‪.‬‬


‫آﻟﺒﻮم‬ ‫ﻛﻮروش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫ﺑﻬﺘﺮ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ او را ﻣﻲﻛﺸﺖ‪ .‬از ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎريﻫﺎ ﺧﻼص ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺟﻨﮓ اﻋﺼﺎب‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد ﻗﻴﺎﻓﻪي ﻛﺮﻳﻬﺶ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎرش را ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬و ﻫﺮ روز ﺑﻪ او ﻓﺤﺶ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﻲ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ آﺧﺮ‬ ‫ﺷﺐ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻢ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد و ﻫﻢ او ﻣﻲرﻓﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺰش‪ ،‬رو ﺑﻪ ﮔﺎوﺻـﻨﺪوق ﻣـﺸﻐﻮل ﺷـﻤﺮدن ﭘـﻮلﻫـﺎﻳﺶ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺪر ﻫﻢ ﭼﺎق ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺪ از ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻪ راﺣﺘﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد‪ .‬و اﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺰرگ‪ .‬ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺴﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﺴﻢ ﺳﻨﮕﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺰﻧﺪ ﺗﻮي ﺳﺮش‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻤﺮد ﭼﻲ؟ ﺧﺐ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬آنﻗﺪر ﻣﻲزﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮد‪ .‬ﺟـﺴﺪ‬ ‫ﻛﺜﺎﻓﺘﺶ را ﻣﻘﺎﺑﻞ روﻳﺶ دﻳﺪ ﻛﻪ روي زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺮﺳﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬آن وﻗـﺖ ﺷـﺐ ﻛـﻪ ﻛـﺴﻲ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬او ﻛﻪ از ﻫﻤﻪ ﻛﻴﻨﻪ ﺑﻪ دل ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮدش دﻟﺪاري داد‪ .‬آن وﻗﺖ ﺷﺐ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آره ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ آﻣﺪ‪ .‬آن وﻗﺖ ﭼﻪ ﺧﺎﻛﻲ ﺑﺮ ﺳﺮم ﺑﺮﻳﺰم‪ .‬ﺧﺐ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﻣﻐﺎزه ﺗﻌﻄﻴﻞ اﺳﺖ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﻓـﺮدا ﺗـﺸﺮﻳﻒ‬ ‫ﺑﻴﺎورﻳﺪ‪ .‬ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺟﻠﻮ ﻧﺮم ﻛﻪ ﻣﺮا ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻛﺎر دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﭼﺮاغﻫﺎ را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻣﻐـﺎزه ﺗﻌﻄﻴـﻞ‬ ‫اﺳﺖ اﻳﻦﻃﻮري ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﻓﺮدا ﭼﻪ ﻣﻲﺷﻮد وﻗﺘﻲ ﺟﺴﺪش را ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻨﺪ اول از ﻫﻤﻪ ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ ﻣـﻦ‬ ‫ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﭘﺮﺳﻨﺪ ﻛﺠﺎ ﺑﻮده‪ ،‬ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮده‪ ،‬اﮔﺮ ﻫﻮل ﺑﺸﻮد رﻧﮓ و روﻳﺶ ﺑﭙﺮد‪ .‬دﺳﺖ و ﭘـﺎﻳﺶ ﺑﻠـﺮزد‪ .‬ﻫﻤـﻪ‬ ‫ﻣﺪرك اﺳﺖ و ﻟﻮﻳﺶ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ آرام و ﺷﻤﺮده ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬و واﻧﻤﻮد ﻛﻨـﺪ ﻛـﻪ از‬ ‫ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺟﺎ ﺧﻮرده و ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎراﺣﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺼﺪي دارد‪ .‬ﭘﺲ ﺟـﺎي ﻧﮕﺮاﻧـﻲ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آره ﺟﺎي ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻟﻲ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﺴﻲ او را وﻗﺘﻲ از ﻣﻐﺎزه ﺧﺎرج ﻣﻲ ﺷﺪه دﻳﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ‬ ‫آن ﭘﻴﺮﻣﺮد ارﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻠﻮي ﭘﻨﺠﺮهاش ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ و ﻣﺮاﻗﺐ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﺴﺖ‪ .‬دزد ﻣﻐﺎزهي آﻗﺎي ﻓﺮﻳﺪ را ﻫـﻢ‬ ‫او ﻟﻮ داده ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻋﻮﺿﻲ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﺒﻴﻨﺪ‪ .‬از ﻛﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻛﻪ ﺧﻮاﺑﺶ ﻧﮕﻴﺮد‪.‬‬ ‫ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮاﺑﺶ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﻓﻀﻮﻟﻲ ﻛﺮدن ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻣـﺮﻳﺾ اﻳـﻦ ﻛـﺎر‬ ‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺑﻐﻠﻲ ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ‪ .‬آﻣﺎر ﻫﻤﻪ را دارد‪ .‬ﻫﺮ ﺷﺐ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲروم ﺳﺎﻳﻪاش را ﭘـﺸﺖ ﭘﻨﺠـﺮه‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ از ﺗﻮي ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن وق زده ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﺎﻧﻮا ﻫﻢ از ﻫﻤﺎن ﭼـﺸﻤﺎن وق زده‬ ‫ﺗﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪ ﺧﺎﻧﻪﻣﺎن‪ .‬ﭼﻘﺪر اﺻﺮارش ﻛﺮدم‪ ،‬ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬آدم ﻧﻤﻲداﻧﺪ از دﺳﺖ اﻳﻦ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻛﺠـﺎ ﻓـﺮار ﻛﻨـﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﻓﺮار ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺮا ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬ﻋﻜﺲ ﻣﻦ ﺗﻮي روزﻧﺎﻣﻪ ﭼﺎپ ﻣﻲﺷـﻮد‪ .‬ﻫـﺮ ﺟـﺎ ﺑـﺮوم ﭘﻴـﺪاﻳﻢ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎزه ﮔﺮﻓﺘﺎريﻫﺎﻳﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻗﺴﻂ ﺑﺎﻧﻜﻢ را ﻛﻲ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬واي ﺧﺪاي ﻣﻦ‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﺧﺮﻳﺘـﻲ ﻛـﺮدم‪،‬‬ ‫ﻗﺴﻂ اﻳﻦ ﻣﺎه را ﻫﻢ ﻧﺪادم‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ از ﺣﻘﻮق ﻋﻤﻮﻳﻢ ﻛﻢ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آﺧﺮ ﺿﺎﻣﻨﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻌﻬﺪﻧﺎﻣﻪ ﻛﺴﺮ‬ ‫اﻗﺴﺎﻃﻲ ﻫﻢ داده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره ﻋﻤﻮ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻲﺧﺒﺮ ﻣﻲرود ﻛﻪ ﺣﻘﻮق ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬واي‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬اﺻﻼ ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﺰن‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﻛﺎر اﺣﻤﻘﺎﻧﻪاي‪ .‬وﻟﻲ ﻳﺎدم ﻧﻤﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻮﻟﻢ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﺮدم‪ .‬ﻳﺎ ﻟﺒﺎس ﺧﺮﻳﺪم ﻛﻪ ﻧﺨﺮﻳﺪم ﻳـﺎ ﻛﺘـﺎب ﺧﺮﻳـﺪم‪ ،‬ﻛـﻪ‬ ‫ﻧﺨﺮﻳﺪم ﺑﻠﻪ ﻳﺎدم آﻣﺪ ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﻛﺘﺎبﻓﺮوﺷﻲ ﺑﺪﻫﻲام را ﺻﺎف ﻛﺮدم‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﻳﻢ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﺻﻼ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮا اﻳﻦﻃﻮري ﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ او را ﺑﻜﺸﻢ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻋﻤﻮﻳﻢ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤـﻲداﻧـﻢ‬ ‫اﺻﻼ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﭼﺮا اﻳﻦﻃﻮر ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ او را ﺑﻜﺸﻢ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﺮدم ﻛﺎر ﺑﻪ اﻳﻦﺟـﺎ ﺑﺮﺳـﺪ ﻛـﻪ ﻧﺘـﻮاﻧﻢ‬ ‫ﻗﺴﻄﻢ را ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﺧﺪاي ﻣﻦ‪ ،‬ﻳﻚ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﻛﺸﺘﻨﺶ ﺑﻲﻛﺎر ﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺪ‪ .‬آن وﻗﺖ ﭼﻪ ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮان اداﻣﻪ دادن ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬زﻧﮓ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش را ﻓﺸﺎر داد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ دوﻳﺪﻧـﺪ‪ .‬ﻓـﺸﺎرش‬


‫را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ او آﻣﭙﻮل زدﻧﺪ‪ .‬آرام ﺷﺪ و ﻛﻢﻛﻢ ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮد‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﭘﺮﺳﺘﺎرﻫﺎ دﻓﺘﺮﭼﻪي ﻳﺎدداﺷﺖ ﺑﻴﻤﺎر را ﺑﺎ ﺧـﻮد‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮد‪ .‬دﻛﺘﺮ ﭘﺲ از ﺧﻮاﻧﺪن آﻧﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻛﻢﻛﻢ داره ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻪ ﺑﺮاي ﭼﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ روز اﻓﺘـﺎده‪.‬‬ ‫ﻳﻪ ﭼﻴﺰاﻳﻲ داره ﻳﺎدش ﻣﻲﻳﺎد‪ .‬و ﺣﺎﻻ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎر ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ آﻟﺒﻮم ﻋﻜﺲﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺪﻫﻴـﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ اﻣﻴﺪوار ﺷﺪهام‪.‬‬


‫آﻳﺴﻮدا‬ ‫ﺣﻤﻴﺪ ﻣﺰرﻋﻪ‬ ‫‪.1‬‬ ‫ﺷﻴﻮن ﺑﺎد‬ ‫ﭘﺮدهﻫﺎي رﻗﺼﺎن‬ ‫ﻗﺎب ﺷﻴﺸﻪاي ﭘﻨﺠﺮه‬ ‫ﺧﺎﻃﺮه‬ ‫و ﻳﻚ ﻧﮕﺎه ﺳﻴﺮ ﺷﻜﻮﻓﻪ!‬ ‫ﺧﻮاب دﻳﺪم‪ ،‬ﺧﻮاب ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻲ ﺟﻔﺖ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‬ ‫ﺧﻮاب ﻟﻨﮕﻪ ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﻢ ردﻳﻒ ﺷﺪﻧﺪ‬ ‫و ﻣﻦ از ﺷﻤﺎرش ﺗﻌﺪاد ﻣﻬﻤﺎنﻫﺎ ﻋﺎﺟﺰ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪم‬ ‫ﭘﺎﺷﻨﻪي در‪ ،‬زودﺗﺮ از اﻳﻦﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ از ﺳﺮﻓﻪ ﺷﺐ ذاتاﻟﺮﻳﻪ‪،‬‬ ‫ﭘﻮﻧﻪ دم ﻛﺮده ﺷﻜﻮﻓﻪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲآﻣﺪ ﺑﻲﻧﺎم و ﻧﺸﺎن‪،‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲآﻣﺪ و اﻳﻦ اﻧﺘﻈﺎر را ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲداد‪ ،‬ﺧﻮاب دﻳﺪم!‬ ‫ﻧﻪ ﺷﻴﻮن ﺑﺎد ﺑﻮد و ﻧﻪ رﻗﺺ ﭘﺮدهﻫﺎ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ از روي ﺗﺮﻧﺞ ﮔﺬﺷﺖ روي دﻳﻮار دراز ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﺮ ﺧﻢ ﺷﺪهاش‬ ‫ﺗﺎ ﻧﺼﻔﻪﻫﺎي ﺳﻘﻒ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺳﻜﻮت ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺷﻴﺸﻪﻫﺎ ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺸﺖ ﻛﻮﭼﻜﺶ را روي ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺨﺎرﮔﺮﻓﺘﻪ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻳﻘﻴﻨ ًﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫دﺳﺘﻲ ﺧﻴﺲ روي ﺷﺎﻧﻪ ﺣﺎﺟﻲﺑﺎﺑﺎ ﻟﻐﺰﻳﺪ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮات ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪاي ﻳﺦ ﺑﺴﺘﻨﺪ و ﺗﺎ ﻋﻄﺮ ﺳﺒﺰ ﺧﺎﻃﺮ او ﻛﻮﭼﻴﺪﻧﺪ‬ ‫»ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ‪ ،‬ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ‪ ،‬ﺳﻼم«‬ ‫‪.2‬‬ ‫ﻛﻨﺎر آﻳﻴﻨﻪ اﻳﺴﺘﺎد‪ ،‬ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻮدش ﺑﻮد‬ ‫دﻫﻦﻛﺠﻲ ﻛﺮد‪ ،‬آﻳﻴﻨﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪ!‬ ‫اﺧﻢ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎز آﻳﻴﻨﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪ!‬ ‫زل زد و ﺧﻴﺮهﺧﻴﺮه آﻳﻴﻨﻪ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎز آﻳﻴﻨﻪ ﺧﻨﺪﻳﺪ!‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻫﺴﺘﻲ آﻳﻴﻨﻪ را ﺧﺮد ﻛﻨﺪ وﻟﻲ …‬ ‫ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺑﺎ ﺗﺒﺴﻤﻲ در ﻗﺎب آﻳﻴﻨﻪ ﻟﻐﺰﻳﺪ‪ ،‬ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬واداد‪.‬‬ ‫ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي دﻟﺘﻨﮕﻲ را ﺗﺎ ﺧﺎﻃﺮه ﻣﺎدر ﻃﻲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﺸﺖ ﮔﺮه ﻛﺮده را ﻣﺎﻳﻮس و ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻚ رانﻫﺎﻳﺶ ﭘﺎﻳﻴﻦ آورد‪،‬‬ ‫آﻳﻴﻨﻪ را رﻫﺎ ﻛﺮد‪.‬‬


‫ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ ﺳﺴﺖ ﺷﺪ‪ ،‬روي ﻓﺮش ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎدر رﻧﺠﻴﺪ‪ ،‬ﺻﻮرﺗﺶ را روي ﺗﺮﻧﺞ ﻓﺮش ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﮔﺮهﻫﺎ را ﻧﻮازش داد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﻮي ﺷﻜﻮﻓﻪ در ﺗﻤﺎم اﺗﺎق ﻣﻌﻄﺮ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺮ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‬ ‫داﻧﻪﻫﺎي زﻻل رﻧﺞ ﺣﺎﻻ ﮔﺮهﻫﺎي زﻳﺮ ﭘﺎي ﻣﺎدر ﺧﻴﺲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﮋهﻫﺎﻳﺶ را ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺧﻮاب ﭘﻴﺶ راﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻲﻓﺎﻳﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»آنﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﺗﻔﺎق ﺑﻴﺎﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻣﻲاﻓﺘﺎد و ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﺮد‪«.‬‬ ‫اﻳﻦ ﻋﻴﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺑﻮد و ﭼﻪﻗﺪر ﺧﻮدش ﺷﺒﻴﻪ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد و‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻮدش‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ در ﺧﻴﺎل ﻣﺎدر ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﻣﻲ ﺷﺪ …‬ ‫‪.3‬‬ ‫وﻗﺖ ﻛﻮدﻛﻲ آﻳﺴﻮدا آواز ﺳﺒﺰ ﺗﺒﺴﻢ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﺎدري ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻢﭼﻮن آﺑﻲ درﻳﺎ‪ ،‬ﺻﺒﺢ را ﺑﺎ رﻳﺴﻪﻫﺎ و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ او ﺳﺮﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻳﻢ‪،‬‬ ‫و آﻳﺴﻮدا ﭼﻪﻗﺪر ﺣﺴﻮد ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ ﻣﻲﺷﺪ و دﺳﺖﻫﺎي ﻣﻦ ﺑﻲﻫﻴﭻ ﺗﻜﻠﻔﻲ ﻣﺜﻞ ﭼﺮخ ﺳﺎده ﻧﺦرﻳﺴﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﺜﻞ‬ ‫ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪم‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻮدم و آﻳﺴﻮدا !‬ ‫و ﺗﺒﺴﻢﻫﺎي ﺳﺎدهي ﺷﻜﻮﻓﻪ‪ ،‬ﭼﻪ دﻳﺪﻧﻲ ﺑﻮد دﻳﺮوز !‬ ‫ﺷﻜﻮﻓﻪ آﺑﻲﺗﺮ از درﻳﺎ ﻣﻲﺷﺪ و ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﻳﺶ ﺳﺒﺰﺗﺮ از روﻳﺶ و‬ ‫آﻳﺴﻮدا ﭼﻪﻗﺪر دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻤﺎم ﻋﺮوﺳﻚﻫﺎي دﻧﻴﺎ را ﻫﻢﭼﻮن ﻣﺎدرش زﻳﺮ ﭘﺴﺘﺎن ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و ﺗﺎ ﻣﺮز ﺧﻴﺲ‬ ‫ﻋﻠﻒ ﺑﺎ روﻳﺎ ﻫﻢﺳﻔﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬وﻟﻲ‬ ‫ﮔﺮﻫﻲ در ﺟﺎن ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫‪.4‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻧﻔﺴﻲ ﺗﺎزه ﻛﺮد و ﻓﺮﭼﻪ را داﺧﻞ رﻧﮓ ﺑﺮد و دردي ﺳﺨﺖ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﻴﻨﻪاش را ﭼﻮن ﺗﻴﺮي ﭘﻴﻤﻮد‪ ،‬دﺳﺖ‬ ‫راﺳﺘﺶ را ﻛﻪ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬روي ﺳﻴﻨﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و آرامآرام ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‬ ‫درد اﻣﺎﻧﺶ را ﺑﺮﻳﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺮﭼﻪ را داﺧﻞ ﺣﻠﺒﻲ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻚ درﮔﺎه رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬آﻳﺴﻮدا ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺒﻮد‬ ‫وﻟﻲ ﺣﺴﻲ ﺳﺮد ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺳﺎﻳﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ روي ﻓﺮش دراز و درازﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫آﻳﺴﻮدا ﺑﺪون اﻋﺘﻨﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را در اﻣﺘﺪاد ﺳﺎﻳﻪ ﺗﺎ ﻫﻴﻜﻞ ﻧﺤﻴﻒ ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ‬ ‫درﮔﺎه ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و ﭘﺮده را ﻛﻨﺎر زد و ﺑﻪ آﻳﺴﻮدا ‪:‬‬ ‫ﭘﺮده را ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﺑﺴﺘﻪاي ﻛﻪ ﭼﻲ؟‬ ‫ﭘﺮده ﻛﺸﻴﺪن و ﺧﻮد را در ﺣﺼﺎري زﻧﺪاﻧﻲ ﻛﺮدن‪ ،‬دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎه آﻳﺴﻮدا دوﺑﺎره ﺗﺎ ﮔﺮه ﻓﺮش زﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ ﻳﻜﻲ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﺧﻮدش ﻧﺒﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺪرﺑﺰرگ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ‪:‬‬


‫ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻲ ﻧﺮدﺑﺎن را از اﻧﺒﺎري ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎورم‬ ‫دﻳﮕﺮ دﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻻي دﻳﻮار ﻧﻤﻲرﺳﺪ‬ ‫آﻳﺴﻮدا ﺳﻜﻮت ﻛﺮد‪ ،‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﺎﻃﺮات آﻳﺴﻮدا آﻟﻮده ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻟﻨﮕﺎنﻟﻨﮕﺎن ﺑﻪ ﻃﺮف آﺳﺘﺎﻧﻪ در رﻓﺖ و در روﺷﻨﺎﻳﻲ ﻏﻠﻴﻆ درﮔﺎه ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻳﻪاي دور ﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﺮاب ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد و ﻧﻴﺮوﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ دﻳﻮار را ﺳﻔﻴﺪ ﻛﻨﺪ در ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻛﺎش ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻛﺎش ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ ،‬وﻟﻲ …‬ ‫وﻟﻲ ﻧﺒﻮدش ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﻏﺼﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ آﻣﺪه اﺳﺖ‪ ،‬دردي ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﺧﻮد آورده وﻟﻲ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦﻫﻤﻪ اﺗﻔﺎق‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺼﻴﺒﺖﻫﺎ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻏﻢ و ﻏﺼﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺑﺮﻧﻤﻲﮔﺮدد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪه و ﺑﺎ اﻳﻦ اﺣﺴﺎس ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ آﻳﺴﻮداي ﻋﺰادار ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻏﺮق در اﻓﻜﺎر ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎﻳﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮود‬ ‫و ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ داﺧﻞ ﻏﺴﺎلﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﺳﺮد ﺗﻤﺎم وﺟﻮدش را ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬وﻟﻲ‪،‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ در ﻣﺨﻴﻠﻪاش ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﻪ ﻛﻞ ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﺪ و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي آﻳﺴﻮدا ﻓﻜﺮي ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﭽﺎره ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ !‬ ‫ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﺧﻮدش را ﺑﺎ ﺣﻴﺮت ﺗﻤﺎم ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﺑﺎ آب ﺷﺴﺖ‪ ،‬ﮔﻞﻫﺎي وﺣﺸﻲ ﻛﻪ از ﻛﻮه ﺟﻤﻊ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬روي ﻗﺒﺮ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ زﻣﺰﻣﻪي ﻓﺎﺗﺤﺎﻧﻪاي ﺳﺮ داد‪ ،‬ﺗﻤﺎم اﻃﺮاف ﮔﻮرش را ﺳﺒﺰي و ﮔﻞﻫﺎي زرد وﺣﺸﻲ ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ و اﺷﻚﻫﺎﻳﺶ را ﭘﺎك ﻛﺮد‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻻﻟﻪﻫﺎي ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﻛﻪ در اﻧﺒﺎر ﭘﺨﺶ ﺑﻮد روي ﺗﺨﺖ ﻏﺒﺎرآﻟﻮد‬ ‫ﺷﻜﻮﻓﻪ روﻳﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﺪون اﻳﻦ ﻛﻪ ﻧﺮدﺑﺎن را از اﻧﺒﺎري ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎورد ﺑﻪ ﻃﺮف ﺣﻴﺎط راه اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﭼﻤﺒﺎﺗﻤﻪ ﻛﻨﺎر دﻳﻮار ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮔﺮه زد‪.‬‬ ‫واﻗﻌﺎً ﻣﻲﺷﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﭘﻴﺮﻣﺮد آن دﻧﻴﺎﻳﻲ ﺷﺪه‪ ،‬ﻫﻨﻮز از ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ اﺣﺴﺎس ﮔﺮﻣﺎي ﻟﺤﻈﻪاي‬ ‫را در ﺗﻨﺶ ﭼﻮن ﺑﺮق اﺣﺴﺎس ﻛﺮد‪.‬‬ ‫دﺳﺘﻲ ﻧﺎﻣﺮﻳﻲ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ را ﻧﻮازش ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد دﻳﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻔﺮش ﺑﻪ آن دﻧﻴﺎ آﻏﺎز ﺷﺪه و اﻳﻦ دﺳﺖﻫﺎي ﺑﻲﺑﻲ ﮔﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬ ‫ﻧﻮازشﮔﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺳﺮد و ﻳﺦزده او ﮔﺮﻣﺎ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ‪ .‬ﻏﺮق در ﺷﺎدي ﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪاش ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪي را ﻛﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻫﺴﺘﻲاش ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺟﺎري ﺷﺪ‪ ،‬دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮد و روي ﺷﺎﻧﻪ راﺳﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬ ‫واﻗﻌﻴﺖ داﺷﺖ دﺳﺘﻲ ﮔﺮم و ﻟﻄﻴﻒ ﭘﻴﺮﻣﺮد را ﻧﻮازش ﻣﻲداد‪.‬‬


‫ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻲ‬ ‫ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﻟﺢ زارعﭘﻮر‬ ‫در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ زﻳﺮ ﺟﻠﺪ ﻣﺠﻠﻪ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻧﻴﻨﻪ روي ﺻﻔﺤﻪ آﺧﺮ رﻫـﺎﻳﺶ ﻛـﺮد‪ ،‬ﻧﮕـﺎﻫﻲ را ﻛـﻪ از روي‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ ﻣﺠﻠﻪ ﭼﺮﺧﻴﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻜﺲ اﺗﺎﻗﺶ ﻛﻪ ﺑﻲﺗﻜﻠﻒ‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﻮزن‪ ،‬ﻧﻘﺶ دﻳـﻮار ﺑـﻮد ﺧﻴـﺮه ﻛـﺮد و ﺑـﺎ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪي از روي ﺑﻲﻣﻴﻠﻲ‪ ،‬زﻳﺮ ﻟ��� ﮔﻔﺖ‪ :‬اﺣﻤﻖ!‬ ‫اﻳﻦ ﺳﻮﻣﻴﻦ ﻛﻠﻤﻪاي ﺑﻮد ﻛﻪ در اﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد؛ دو ﻛﻠﻤﻪ دﻳﮕﺮ را ﻫﻨﮕﺎم دﻳﺪن اﻃﻼﻋﻴﻪ ﺻـﻔﺤﻪ‬ ‫آﺧﺮ و در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﺑﺮق ﻣﻲزد ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ :‬اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اﺳﺖ!‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻣﻮﻫﺎي ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺻﻮرﺗﺶ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺒﻮﺳﻴﺪه ﺑﻮدش‪.‬‬ ‫اﻧﺪام ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺮداﻧﻪ‪ ،‬رﻓﺘﺎر اﻧﺘﻠﻜﺘﻮﺋﻞﻣﺎﺑﺎﻧﻪ‪ ،‬و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﭘﺮﭘﺸﺖ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺎﻧﻊ از ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﺮدن او ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺧـﻮد‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ‪ :‬اﮔﺮ ﺑﺒﺮم‪ ،‬ﺑﺪون ﺧﻮاﻫﺶ و ﺑﺎ اﺷﺘﻴﺎق ﺑﺮاي ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻣﺮا ﻣﻲﺑﻮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﻠﻤﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺪون ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ اﻋﺘﻨﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﻣﻀﻄﺮﺑﺎﻧﻪ ﻛﺎﻏﺬ در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ آن ﺣﻤﻠـﻪ ور‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد‪ ،‬و ﺑﺎز ﻫﻢ زﻳﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﮕﺮ اﺣﻤﻘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﺑﺮدن ﻧﻮﺷﺘﻪام؟‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﻛﻠﻤﺎت داﺳﺘﺎﻧﺶ را ﻧﻮﺷﺖ‪ :‬در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ!‪....‬‬ ‫و دوﺑﺎره زﻳﺮ ﻟﺐ اداﻣﻪ داد ﻛﻪ‪ :‬ﻛﺴﻲ ﭼﻪ ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﻣﺤﺘﺎﺟﻢ!؟‬


‫ﭘﺮواز‬ ‫ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ ﺑﻴﺎﺗﻲ‬ ‫دﻳﺸﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺑﺎرون ﻣﻲاوﻣﺪ‪ .‬ﻫﻮا داﺷﺖ ﻛﻢﻛﻢ روﺷﻦ ﻣﻲﺷﺪ و ﺗﻮي ﻳﻜﻲ از ﺑﺎﻏﭽﻪﻫﺎي ﻛﻨـﺎر ﺧﻴﺎﺑـﺎن‬ ‫ﻛﺮمﻫﺎي ﺧﺎﻛﻲ در ﺣﺎل وول ﺧﻮردن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻪ وِﻟﻮِﻟﻪاي راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺮمﻫﺎي ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮ ﺧﻮد‬ ‫را ﺗﻮي ﺧﺎك ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ از اون ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ از ﺑﺎﻏﭽﻪﻫﺎي ﺧﻮﻧﻪﻫﺎ و ﺧﻴﺎﺑﻮنﻫﺎ ﺳﺮ درآوردﻧﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﺷـﺪﻧﺪ ﻳـﻪ‬ ‫ﺟﻮري ﺑﺎ ﺟﺎي ﺗﻨﮓ ﺗﻮي ﺑﺎﻏﭽﻪﻫﺎ ﻛﻨﺎر ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻖ ﺑﺎﻏﭽﻪﻫﺎ ﻛﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ اﻣﺎ ﻛﺮمﻫﺎي ﺧـﺎﻛﻲ ﺑـﺮاي زﻧـﺪه‬ ‫ﻣﻮﻧﺪن ﻣﺠﺒﻮرﻧﺪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺧﺎك ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻤﻮﻧﻨﺪ و ﺑﺎ وول ﺧﻮردن از رﻃﻮﺑﺖ و ﺑﺎﻛﺘﺮﻳﻬﺎي ﺧـﺎك ﺗﻐﺬﻳـﻪ ﻛﻨﻨـﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﻋﻤﻖ زﻳﺎد اﻛﺴﻴﮋن ﻛﻤﺘﺮه و زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪن ﺑﺮاي ﻛﺮمﻫﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻨﻪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اونﻫﺎ ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﻧﺰدﻳـﻚ ﺳـﻄﺢ‬ ‫ﺧﺎك ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﻣﻮﻧﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ روي ﺧﺎك ﻧﻤﻲﻳﺎن ﭼﻮن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﺷﻜﺎر ﻣﻲﺷﻦ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ روي‬ ‫ﺳﻄﺢ ﺧﺎك اوﻣﺪن ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﺸﻚ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺮاي اونﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺖ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﭼﻮن‬ ‫ﻛﺮمﻫﺎي ﺧﺎﻛﻲ اونﻗﺪر ﺗﻮان ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ از ﺧﺎك ﺧﺸﻚ راﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﺑﺎز ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﻴﺎن ﺑﻴﺮون‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﻫﻤﭽـﻴﻦ‬ ‫ﻛﺎري ﻣﻤﻜﻦ ﺑﺎﺷﻪ زﻣﺎن ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺎدي ﻣﻲﺑﺮه‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻨﻪ ﻛﻪ ﻛﺮمﻫﺎي ﺧﺎﻛﻲ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎرون ﻣﻲآد و ﺧـﺎك‬ ‫ﺧﻴﺲ ﻣﻲﺧﻮره ﺑﺮاي ﻛﻨﺘﺮل ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﺎﻏﭽﻪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻓﻀﺎي ﻣﺤﺪودي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻴﻂﻫﺎي ﻃﺒﻴﻌـﻲ ﻣﺜـﻞ ﺟﻨﮕـﻞ و‬ ‫دﺷﺖ داره‪ ،‬ﭘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﻛﺮمﻫﺎ را ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﺗﻮان زﻳﺎدي ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻣـﻲﻓﺮﺳـﺘﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘـﻲ ﺑﺎﻏﭽـﻪ ﺧـﻴﺲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮره ﺑﻴﺮون اوﻣﺪن از ﺧﺎك ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﻳﻊﺗﺮ از زﻣﺎﻧﻴﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺧﺸﻜﻪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮم ﻫﺎي ﺧﺎﻛﻲ ﺑﻪ ﻫﻢ واﺑﺴﺘﻪ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺎ وول ﺧﻮردن‪ ،‬ﻣﺮﺗﺐ ﺧﺎك را ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﺑﺎﻋﺚ رﺳﺎﻧﺪن اﻛـﺴﻴﮋن و ﺑـﺎﻛﺘﺮي ﺑـﻪ ﻛـﺮمﻫـﺎي‬ ‫دﻳﮕﻪ ﻣﻲﺷﻦ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫﻴﭻ ﻛﺮﻣﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮه ﻛﻲ ﻛﺎر ﻛﻨﻪ و ﻛـﻲ ﻛـﺎر ﻧﻜﻨـﻪ و ﺗـﻮي ﻳـﻚ ﺟـﺪول‬ ‫زﻣﺎنﺑﻨﺪي ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﭙﺮدازه‪ .‬اﻳﻦ روال اونﻗﺪر اداﻣﻪ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﻳﺎ ﻛﺮم ﺑﻤﻴﺮه و درون ﺧﺎك ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺑﺸﻪ ﻳﺎ‬ ‫ﻧﻮﺑﺘﺶ ﺑﺸﻪ و از ﺧﺎك ﺑﻨﺪازﻧﺶ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺎروﻧﻲ ﻛﻪ دﻳﺸﺐ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺑﺎرﻳﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ ﺟﻤﻌﻴـﺖ ﺑﺎﻏﭽـﻪ اون‬ ‫روز ﺻﺒﺢ ﻣﺎﻣﻮرﻳﻦ اﻣﻨﻴﺘﻲ و ﻛﻨﺘﺮل ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﺮمﻫﺎ در ﺣﺎل ﺟﺪا ﻛﺮدن ﻛﺮمﻫﺎي ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﻣـﺮﻳﺾ ﺑﻮدﻧـﺪ ﺗـﺎ‬ ‫آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﻛﺮمﻫﺎي ﺟﻮان و ﭘﺮ ﺗﻮان ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﺳـﻦ ﻛﻤﺘـﺮش رﻧـﮓ‬ ‫ﭘﻮﺳﺘﺶ ﻗﻬﻮهاي ﺑﻮد ﺧﻮدش را ﻧﺰدﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻏﭽﻪ رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺑﺎ ﻳﻜـﻲ از ﻣـﺎﻣﻮرﻳﻦ ﻛﻨﺘـﺮل ﺟﻤﻌﻴـﺖ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ » ﻣﮕﻪ ﭼﻲ ﻣﻲﺷﻪ ﻣﻨﻢ ﺑﺮم ﺑﻴﺮون‪ ،‬اﻳﻦﻫﻤﻪ ﻛﺮم رﻳﺨﺘﻪ ﺗﻮي اﻳﻦ ﺑﺎﻏﭽﻪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻛﻤﺘﺮ‪« .‬‬‫ﻛﺮم ﻣﺎﻣﻮر ﻛﻪ ﻛﻢﻛﻢ داﺷﺖ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲﺷﺪ ﺟﻮاب داد‪ » :‬ﻣﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﻴـﺮﻳﻢ ﻛـﻲ ﻣـﻲره ﺑﻴـﺮون و ﻛـﻲ ﺗـﻮ‬ ‫ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ‪ .‬اﺻﻼ ﺗﻮ ﭼﻄﻮري ﺗﻮﻧﺴﺘﻲ ﺑﻴﺎي ﺑﺎﻻ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺗﻮي راه ﺟﻠﻮﺗﻮ ﻧﮕﺮﻓﺖ؟« ﻳﻜﻲ از ﻛﺮمﻫﺎي ﭘﻴـﺮ ﻛـﻪ ﻣﻨﺘﻈـﺮ‬ ‫ﺑﻮد ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺶ ﺑﻴﺮون ﺑﻪ ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﺣﺎﻻ ﺟﻮوﻧﻲ‪ ،‬ﭼﺮا ﻣﻲﺧﻮاي ﻋﻤﺮ ﺧﻮدﺗﻮ ﻛﻢ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﻓﻜـﺮ ﻛـﺮدي‬ ‫اون ﺑﻴﺮون ﭼﻪ ﺧﺒﺮه‪ .‬ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻦ داره ﺑﺎرون ﻣﻲآد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻦﻛﻪ آﻓﺘﺎب ﺑـﺸﻪ ﻛﻤﺘـﺮ از ﻳـﻚ ﺳـﺎﻋﺖ ﺧـﺸﻚ‬ ‫ﻣﻲﺷﻲ ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ ﻣﻲرﻳﺰن ﺳﺮت‪ .‬اﮔﻪ ﻫﻢ آﻓﺘﺎب ﻧﺸﻪ ﻳﻪ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻳﺎ ﻳﻪ ﻛﻼغ ﻣﻲآد ﺑﺎﻻ ﺳﺮت و ﻳﻪ ﻟﻘﻤﻪ ﭼﭙـﺖ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ «.‬ﻳﻜﻲ دﻳﮕﻪ از ﻛﺮمﻫﺎي ﭘﻴﺮ ﻛﻪ از ﺗﺮس ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻦ داﺷﺖ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﺋﻲ ﻟﺮزان ﮔﻔﺖ‪ »:‬اﮔـﻪ ﻫـﻢ‬ ‫آﻓﺘﺎب ﻧﺒﺎﺷﻪ و ﻫﻴﭻ ﭘﺮﻧﺪه ﮔﺮﺳﻨﻪاي ﺳﺮاﻏﺖ ﻧﻴﺎد ﻳﻜﻲ از آدمﻫﺎي ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﻲ ﻛﻪ از ﺗﻮ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻳﺎ ﭘﻴـﺎده رو داره‬ ‫رد ﻣﻲﺷﻪ ﭘﺎﺷﻮ ﻣﻲزاره روت و ﻟﻬﺖ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ «.‬ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي آﻫﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬از اﻳﻦﻫﻤﻪ وول ﺧﻮردن ﺗﻮي‬ ‫اﻳﻦ ﻓﻀﺎي ﺳﻴﺎه و ﺑﻮﮔﻨﺪو ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪ .‬ﻣﻲﺧﻮام ﺑﺮم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﻴـﺴﺖ ﻛـﻪ اون ﺑﻴـﺮون ﭼـﻪﻗـﺪر دﻳﮕـﻪ زﻧـﺪه‬ ‫ﻣﻲﻣﻮﻧﻢ‪ .‬ﻳﻪ دﻗﻴﻘﻪ زﻧﺪﮔﻲ زﻳﺮ آﺳﻤﻮن از ﻳﻪ ﻋﻤﺮ زﻧﺪﮔﻲ ﺗﻮ اﻳﻦ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲارزه‪ «.‬ﻳﻜﻲ دﻳﮕﻪ از ﻛﺮمﻫـﺎي‬


‫ﭘﻴﺮ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺳﺮي ﺑﻌﺪي ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺶ ﺑﻴﺮون ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻪ ﻓﺮﻗﻲ ﻣﻲﻛﻨـﻪ‪ .‬ﺑـﺎﻻﺧﺮه ﻳـﻪ روز ﻫـﻢ ﻧﻮﺑـﺖ ﺗـﻮ‬ ‫ﻣﻲﺷﻪ و ﭼﻪ ﺑﺨﻮاي ﭼﻪ ﻧﺨﻮاي ﻣﻲﻧﺪازﻧﺖ ﺑﻴـﺮون‪ .‬ﺣـﺎﻻ ﭼـﻪ ﻋﺠﻠـﻪاي داري اول ﺟـﻮوﻧﻲ ﻛـﺸﺘﻪ ﺑـﺸﻲ‪ .‬اﻳـﻦ‬ ‫ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻛﺮم ﺑﻪ دﻧﻴﺎ اوﻣﺪﻳﻢ و ﺟﺎﻣﻮن زﻳﺮ ﺧﺎﻛﻪ«‪ .‬ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬ﻣﻦ ﻧﻤـﻲدوﻧـﻢ ﭼـﺮا ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﻛﺮم ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎم‪ .‬ﻣﻦ دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻳﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺎﺷﻢ و ﺑﺘﻮﻧﻢ ﺗﻮ آﺳﻤﻮن ﭘﺮواز ﻛﻨﻢ‪ «.‬ﻛﺮم ﭘﻴﺮ ﺟـﻮاب داد‪ » :‬اﻳـﻦ‬ ‫دﻳﮕﻪ دﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﻛﺎر ﺧﺪا ﻛﻪ ﻧﻤـﻲﺷـﻪ دﺧﺎﻟـﺖ ﻛـﺮد‪ «.‬ﻳﻜـﻲ از ﻛـﺮمﻫـﺎي ﻣـﺎﻣﻮر ﻛﻨﺘـﺮل ﺟﻤﻌﻴـﺖ از‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚﻫﺎي ﺳﻄﺢ ﺧﺎك ﺳﺮ رﺳﻴﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮه اﻳﻦﺟﺎ رو ﮔﺬاﺷﺘﻴﻦ ﺗﻮ ﺳﺮﺗﻮن‪ .‬ﻣﮕﻪ اوﻣـﺪﻳﻦ‬ ‫ﻣﻬﻤﻮﻧﻲ؟« اون ﻳﻜﻲ ﻣﺎﻣﻮر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻪ ﻛﺎرﺷﻮن داري؟ ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ دﻳﮕـﻪ ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴـﺴﺖ ﭼـﻪ ﺑﻼﻳـﻲ ﺳﺮﺷـﻮن‬ ‫ﻣﻲآد‪ .‬ﺑﺰار ﻫﺮ ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮان ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻳﻪ ﻛﺮم ﺟﻮون اوﻣﺪه ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﻪ زور از ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﺮه ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻲ‬ ‫ﺑﻬﺶ ﻣﻲﮔﻢ ﻧﻤﻲﺷﻪ ﺣﺮف ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲره« ﻣﺎﻣﻮر دوﻣﻲ ﮔﻔﺖ‪ » :‬اِ‪ ،‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﺗﻨﺶ ﺑﺪ ﺟﻮري ﻣـﻲﺧـﻮاره‪.‬‬ ‫اﺗﻔﺎﻗﺎ ﺻﺪاي ﻛﻼغ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻤﺶ ﺑﻴﺮون ﻛﻼﻏﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﻳﻪ ﺧﻮرده ﺑـﺎزي ﻛﻨـﻪ«‪ .‬ﻛـﺮم ﻗﻬـﻮهاي‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬اوﻧﺶ ﺑﺎ ﺧﻮدم‪ .‬ﻣﻨﻮ ﺟﺎي ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ ﭘﻴﺮﻣﺮدﻫﺎ ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻦ ﺑﻴﺮون‪ .‬اﮔﻪ اﻳﻦ ﻛـﺎر را ﻧﻜﻨﻴـﺪ ﻣـﻦ دﻳﮕـﻪ ﺗـﻮ‬ ‫ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻛﺎر ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪش ﻫﻢ اﻋﺘﺼﺎب ﻏﺬا ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮم‪ .‬ﻳﻪ ﻛﺮم ﻣﺮده ﺑﻪ ﭼﻪ دردﺗـﻮن ﻣـﻲﺧـﻮره؟« ﻛـﺮم‬ ‫ﭘﻴﺮي ﻛﻪ از ﺗﺮس ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ » :‬راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻪ‪ .‬ﭼﻪﻛﺎرش دارﻳﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲﺧـﻮاد‬ ‫ﺑﺮه ﺑﻴﺮون ﺧﺐ ﺑﺰارﻳﻦ ﺑﺮه دﻳﮕﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎش ﺑﺰارﻳﻦ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﻤﻮﻧﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻨﻮزم ﻣﻲﺗﻮﻧﻢ ﺑﺮاﺗﻮن ﺧـﺎك ﺷـﺨﻢ‬ ‫ﺑﺰﻧﻢ‪ «.‬ﻛﺮم ﻣﺎﻣﻮر ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺐ دﻳﮕﻪ‪ ،‬زﻳﺎد وﻗﺖ ﻧﺪارﻳﻢ‪ ،‬ﭘﻴﺮ و ﺟﻮون ﺑﻪ ﻣﻦ رﺑﻄﻲ ﻧﺪاره‪ .‬ﻣـﻦ وﻇﻴﻔـﻪ دارم ﻳـﻪ‬ ‫ﮔﺮوه دﻳﮕﻪ ﺑﺒﺮم ﺑﻴﺮون‪ « .‬ﻛﺮم ﭘﻴﺮ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﻲ ﻛﺸﻴﺪ و ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﺪا ﺧﻴﺮت ﺑـﺪه‬ ‫ﺟﻮون‪ .‬ﻣﻦ اﺻﻼ آﻣﺎدﮔﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﺑﺮم ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻠﻲ آرزو دارم‪ «.‬ﻛﺮم ﻣﺎﻣﻮر داد زد‪ » :‬ﺑﺴﻪ دﻳﮕﻪ‪ .‬ﻗﺮﺑﻮن ﺻﺪﻗﻪ‬ ‫ﻫﻤﺪﻳﮕﻪ ﻧﺮﻳﻦ‪ .‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ راه ﺑﻴﻔﺘﻴﻦ‪ «.‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻛﺮم ﭘﻴﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي دﻧﺒﺎل ﻣـﺎﻣﻮر ﺗﻨﻈـﻴﻢ ﺟﻤﻌﻴـﺖ راه‬ ‫اﻓﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎﻣﻮر دوم ﻫﻢ از ﭘﺸﺖ آﻧﻬﺎ راه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻣﺎﻣﻮري ﻛﻪ ﺟﻠﻮ راه ﻣﻲرﻓﺖ ﺷﺮوع ﻛـﺮد ﺑـﻪ ﺣـﺮف زدن‪ » :‬ﭼﻨـﺪ‬ ‫ﻣﺘﺮي ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻳﻪ ﺟﻮب آب ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎرون دﻳﺸﺐ ﺗﻮش آب در ﺣﺎل ﺟﺮﻳﺎﻧﻪ‪ .‬ﺗـﺎ اونﺟـﺎﺋﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﺪ ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﻃﺮف ﺟﻮب آب و ﺧﻮدﺗﻮن رو ﺑﻨﺪازﻳﻦ ﺗﻮي ﺟﻮب‪ .‬اونﺟﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ در اﻣﺎﻧﻴـﺪ و ﺟﺮﻳـﺎن‬ ‫آب ﺷﻤﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻣﻲﺑﺮه‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭘﺮﻧﺪهاي ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ را از ﺗﻮي ﺟﻮب ﺑﮕﻴﺮه‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻴـﺎرﻳﻦ و ﺳـﺮ‬ ‫از ﻳﻪ ﺑﺎﻏﭽﻪ دﻳﮕﻪ در ﺑﻴﺎرﻳﻦ ﻳﺎ ﺑﻪ دﺷﺘﻲ ﺟﻨﮕﻠﻲ ﺟﺎﺋﻲ ﺑﺮﺳﻴﻦ و ﻳﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺟﺪﻳﺪ را ﺷﺮوع ﻛﻨﻴﺪ‪ «.‬ﻛـﺮم ﻗﻬـﻮهاي‬ ‫رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﻳﻜﻲ از ﻛﺮمﻫﺎي ﭘﻴﺮ و ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ » :‬اﮔﻪ ﻳﻪ ﭘﺮﻧﺪه ﺑﺨﻮاد ﺑﺨﻮردت‪ ،‬ﻛﻼغ را ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣـﻲدي ﻳـﺎ ﮔﻨﺠـﺸﻚ‬ ‫را؟« ﻛﺮم ﭘﻴﺮ ﺟﻮاب داد‪ » :‬ﻛﻼغ ﺑﻬﺘﺮه‪ .‬ﻣﻨﻘﺎر ﺑﺰرﮔﻲ داره و درﺳﺘﻪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺖ ﺗﻮي ﻣﻌﺪهاش‪ .‬اونﺟﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ زﻳﺮ‬ ‫ﺧﺎك ﺗﺎرﻳﻚ و ﻣﺮﻃﻮﺑﻪ و ﻳﻪ ﻣﺪﺗﻲ زﻧﺪه ﻣﻲﻣﻮﻧﻲ‪ .‬وﻟﻲ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻣﻨﻘﺎر رﻳﺰي داره و ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﻫـﻮ ﺑﺨـﻮردت‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻮك ﻣﻲزﻧﻪ و زﺧﻤﻴﺖ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ اﮔﻪ اﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﻧﻜﻨﻪ ﻫﻤﻮنﺟﺎ ﻣﻴﺨﻮرﺗﺖ وﻟﻲ اﮔﺮ از ﭼﻴﺰي ﺑﺘﺮﺳـﻪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻣﻲﺗﺮﺳﻪ ﺑﻠﻨﺪت ﻣﻴﻜﻨﻪ ﻣﻲﺑﺮﺗﺖ ﺑﺎﻻي ﻳﻪ درﺧﺖ و اونﺟﺎ ﻛـﺎرﺗﻮ ﻣـﻲﺳـﺎزه‪ .‬وﻟـﻲ ﻗﺒـﻞ از ﺧﻮردﻧـﺖ‬ ‫ﺣﺴﺎﺑﻲ زﺟﺮ ﻛﺸﺖ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ « .‬دﻳﮕﻪ رﺳﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ روي ﺳﻄﺢ ﺧﺎك‪ .‬ﻣﺎﻣﻮر ﻛﻨﺘﺮل ﺑﺎﻫﺎﺷـﻮن ﺧـﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻛـﺮد و‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ‪ .‬اوﻧﻲ ﻛﻪ از ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺴﻦﺗﺮ ﺑﻮد رﻫﺒﺮي ﮔﺮوه را ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻫﻮا ﻛﺎﻣﻼ روﺷﻦ ﺷﺪه ���ﻮد اﻣﺎ ﻫﻨـﻮز‬ ‫اﺑﺮي و ﺑﺎراﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬رﻫﺒﺮ ﮔﺮوه رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﺑﻘﻴﻪ و ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﻮ ﮔﻮدالﻫﺎي آب ﻧﻴﻔﺘﻴﺪ‪ .‬ﺗﻮي آب اﺻـﻼ‬ ‫ﻧﻤﻲﺷﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮد و زﻣﻴﻦﮔﻴﺮ ﻣﻲﺷﻴﻦ‪ .‬اﮔﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﻴﺮ را ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ و ﺑﺮﻳﻢ ﻣﻲرﺳﻴﻢ ﺑﻪ ﺟﻮب آب‪ .‬ﻓﻌـﻼ ﻧـﻪ از‬ ‫آﻓﺘﺎب ﺧﺒﺮي اﺳﺖ ﻧﻪ از ﻣﻮرﭼﻪﻫﺎ‪ .‬دﻧﺒﺎل ﻣﻦ راه ﺑﻴﻔﺘﻴﺪ‪ «.‬ﻫﻤﮕﻲ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬روي آﺳﻔﺎﻟﺖ ﭘﻴـﺎدهرو‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﭘﻴﺮﻣﺮدﻫﺎ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻛﺮد ﻛﻪ از ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﻴﺮن ﺗﺎ ﺷﺎﻧﺲ زﻧﺪه ﻣﻮﻧﺪﻧﺸﻮن ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﺑـﺸﻪ‪.‬‬ ‫ﻛﻤﻲ از ﻫﻤﺪﻳﮕﻪ دور ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاي ﻧﺎﻟﻪ ﻳﻜﻲ از ﭘﻴﺮﻣﺮدﻫﺎ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﻋـﺎﺑﺮﻳﻦ ﺳـﺮ ﺑـﻪ‬


‫ﻫﻮا ﭘﺎﺷﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد روي ﻛﻤﺮش‪ .‬ﻧﺼﻒ ﺑﺪﻧﺶ ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد روي زﻣـﻴﻦ و دل و رودش رﻳﺨﺘـﻪ ﺑـﻮد ﺑﻴـﺮون و‬ ‫داﺷﺖ ﺑﺎ درد ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲﻟﻮﻟﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮ و ﻛﻠﻪ ﻳﻚ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮردن ﻛﺮم ﻟﻪ ﺷـﺪه ﺑـﺮاش ﺧﻴﻠـﻲ ﺳـﺨﺖ‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬اﻃﺮاف را ﻧﮕﺎه ﻛﺮد و ﻫﻤﻮنﺟﺎ ﻛﻠﻜﺸﻮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻧﺰدﻳﻚ ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫» ﻋﺠﻠﻪ ﻛﻦ‪ .‬ﮔﻨﺠﺸﻜﻪ ﻣﺎ رو دﻳﺪه و ﺑﺎ ﻳﻜﻲ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻲﺷﻪ‪ .‬اﻻﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎد دﻧﺒﺎل ﻣﺎ«‪ .‬ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﺷﺪﻳﺪا ﺑـﻪ ﻓﻜـﺮ‬ ‫ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﻛﺮم ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻮ ﺑﺮو‪ .‬ﻣﻦ ﺳﺮﺷﻮ ﮔﺮم ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻋﺠﻠﻪ ﻛﻦ‪ «.‬ﻛـﺮم ﭘﻴـﺮ ﻓﺮﻳـﺎد‬ ‫زد‪ » :‬اﺣﻤﻖ ﻧﺸﻮ‪ .‬اﮔﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺮار ﻛﻨﻴﻢ ﻳﻜﻴﻤﻮن ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻴـﺸﺘﺮي ﺑـﺮاي زﻧـﺪه ﻣﻮﻧـﺪن داره‪ « .‬ﻛـﺮم ﻗﻬـﻮهاي در‬ ‫ﺟﻮاﺑﺶ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﻦ ﻣﻲﻣﻮﻧﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺮو‪ ،‬اون اول ﻣﻴﺎد ﺳﺮاغ ﻣﻦ‪ .‬ﺗﻮ اﻳﻦ ﻣﺪت ﺳﻌﻲ ﻛﻦ ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﻮب ﺑﺮﺳـﻮﻧﻲ‪.‬‬ ‫« ﻫﻨﻮز آﺧﺮﻳﻦ ﻛﻠﻤﻪ از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻮزش ﺷﺪﻳﺪي ﺗﻮ ﻛﻤـﺮش اﺣـﺴﺎس ﻛـﺮد‪ .‬ﺑـﺎﻻﺧﺮه اوﻣـﺪ‬ ‫ﺳﺮاﻏﺶ‪ .‬ﭼﻮن ﺗﺎزه ﻳﻜﻲ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﻋﺠﻠﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻮن ﺳﺮﻋﺖ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ را ﻫﻢ ﺑﺨﻮره‪ .‬ﻛﺮم ﻗﻬـﻮهاي‬ ‫ﻫﻨﻮز ﺳﻮزش ﻛﻤﺮش ﺧﻮب ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻨﺠﺸﻜﻪ ﻳﻪ ﻧﻮك دﻳﮕﻪ ﺑﻪ ﻛﻤﺮش زد ﺗﺎ ﺧﻴﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺑﺸﻪ‪ .‬ﺧﺪا ﺧـﺪا‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ اونﺟﺎ روي آﺳﻔﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎدهرو ﻧﺨﻮرﺗﺶ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ رﻳﺴﻚ ﻛﺮده ﺑﻮد وﻟﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ اﻳـﻦ دﻟﻴـﻞ ﻛـﻪ آﺧـﺮﻳﻦ‬ ‫ﻟﺤﻈﺎت ﻋﻤﺮش را ﻫﻤﺮاه ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﻪ ﭘﺮواز در ﺑﻴﺎد و ﺑﻪ ﺑﺎﻻي ﻳﻚ درﺧﺖ ﺑﺮه ﺧﻮدﺷﻮ ﺑﻪ دام اون اﻧﺪاﺧﺘـﻪ ﺑـﻮد‪.‬‬ ‫دردش از ﻳﺎدش رﻓﺖ و ﺗﻤﺎم ﻓﻜﺮ و ذﻛﺮش ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺎت ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻨﺠﺸﻚ اوﻣﺪ ﺑﺎﻻ ﺳﺮش ﻛﻪ ﺑـﺎ ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎ‬ ‫ﻧﻮك دﻳﮕﻪ از ﭘﺎ درش ﺑﻴﺎره و ﺑﺨﻮرﺗﺶ ﻛﻪ ﻳﻪ ﻋﺎﺑﺮ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اونﻫﺎ اوﻣﺪ‪ .‬ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺗﺮﺳﻮ ﻛﺮم ﻗﻬـﻮهاي‬ ‫را ﺑﻪ دﻫﺎن ﮔﺮﻓﺖ و از زﻣﻴﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻗﺸﻨﮓﺗﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮش ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻠﻲرﻏﻢ دردي ﻛﻪ ﺗﻮ ﻛﻤﺮش ﺣـﺲ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﺳﺮﮔﻴﺠﻪاي ﻛﻪ داﺷﺖ اﻣﺎ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﺮدن از دﺳﺖ ﻧﺪاد‪ .‬از اون ﺑﺎﻻ ﺑﺎﻏﭽـﻪ و ﺑـﺎﻗﻲ‬ ‫ﻛﺮمﻫﺎ را در ﺣﺎل ﻓﺮار دﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻴﻚ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻋﺎﺑﺮﻫﺎي ﭘﻴﺎده دﻳﮕﻪ ﻏﻮل ﭘﻴﻜﺮ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬ ‫ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻮ اون ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻮﺗﺎه و ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻏﻮل ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﻤـﻪ را از‬ ‫اون ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﺻﻼ ﻳﺎدش رﻓﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ دﻳﮕﻪ ﻗﺮاره ﻋﻤﺮش ﺑـﻪ ﭘﺎﻳـﺎن ﺑﺮﺳـﻪ‪ .‬ﮔﻨﺠـﺸﻚ روي‬ ‫ﺷﺎﺧﻪ ﻳﻜﻲ از درﺧﺖﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻮنﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻛﺮم ﻗﻬﻮهاي دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش را راه ﺑﺮه وﻟـﻲ ﻳـﻪ‬ ‫روزي ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻪ ﺗﺎ از اونﺟﺎ آﺳﻤﻮن و زﻣﻴﻦ رو ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﻨﻪ‪ .‬آﺧﺮﻳﻦ ﻧﻤﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻗﺒﻞ از ﺿﺮﺑﻪﻫﺎي ﻧﻮك ﮔﻨﺠﺸﻚ‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﺮد آﺳﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻮا اﺑﺮي ﺑﻮد وﻟﻲ ﺑﺎرون دﻳﮕﻪ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد و از ﻻي ﻟﻜﻪﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ اﺑﺮ ﻣـﻲﺷـﺪ‬ ‫آﺑﻲ آﺳﻤﺎن را دﻳﺪ‪ .‬ﻟﺬت دﻳﺪن رﻧﮓ آﺑﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻃﻮل ﻧﻜﺸﻴﺪ‪ .‬ﮔﻨﺠﺸﻚ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑـﺎ ﭼﻨـﺪ ﻧـﻮك ﭘﻴـﺎﭘﻲ اونرو ﺑـﻪ‬ ‫ﺷﻜﻤﺶ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬


‫ﺟﺎﻳﻲ زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪي دﻧﺞ درﺧﺖﻫﺎي ﻛﺎج‬ ‫ﺳﻴﺎوش ﮔﻠﺸﻴﺮي‬ ‫ﺣﺮف ﺗﻘﺴﻴﻢ را ﺧﻮدش ﭘﻴﺶ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻوﻗﺖ ﻧﻤﻲزد‪ .‬زﻧﮓ ﺻﺪاش ﻫﻨﻮز ﺗﻮي ﮔﻮشﻫﺎﻳﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺠﺎ‬ ‫دورﺗﺮ ﺑﻴﺎﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫راﺣﺖﺗﺮ اﺳﺖ ‪ .‬ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﺑﻲ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮔﻔﺖ و ﻋﻜﺲ را ﻗﺎﭘﻴﺪ‪ .‬ﻋﻜﺲ ﺟﻠﻮام ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮي دﺳﺖ راﺳﺘﻢ‪ .‬آن ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎي ﻫﺮ ﭘﺎس را ﺗﻌﻮﻳﺾ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺮي ﺑﻪ آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه ﺑﺰﻧﺪ ﻣﺒﺎدا‬ ‫ﺗﺨﺖﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮرش ﺷﺪهام ﺑﻴﻦ ﺗﺨﺖﻫﺎي ردﻳﻒ وﺳﻄﻲ رﻓﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﻣﺜﻼ ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻗﺎﻳﻢ ﻧﻜﺮدم‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺻﻼ اﮔﺮ ﻋﻜﺴﻲ ﻫﻢ در ﻛﺎر ﻧﺒﻮد از دراز ﻛﺸﻴﺪﻧﻢ‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ‪ .‬ﺳﻼﻣﻲ ﻛﺮد و ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﭘﻮﺗﻴﻦﻫﺎش را ﺑﻴﺮون ﻣﻲآورد ﭘﺮﺳﻴﺪ‪» :‬ﻫﻨﻮز ﺑﻴﺪاري!؟« ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﻳﺎدم ﻧﻴﺴﺖ اﻣﺎ ﺧﻮدم را ﻧﺒﺎﺧﺘﻢ‪ .‬او ﻫﻢ ﺑﻪ روي ﺧﻮدش ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﭘﻬﻠﻮﻳﻢ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﻣﻴﻠﻪ اﻓﻘﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺨﺖ ﺗﻜﻴﻪ‬ ‫داد‪ .‬ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻗﺒﻼ ﻋﻜﺲ را دﻳﺪه ﺑﻮد ﻳﺎ ﻻاﻗﻞ ﺑﻮ ﺑﺮده ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺟﺎﻳﺶ را ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﻛﺴﻲ ﺑﺪاﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮدم ﺟﺎﺳﺎزي ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﺎ دﺳﺘﺖ را ﻫﻢ ﺗﻮي ﺟﻴﺐ ﺑﻐﻠﻲ ﻛﻴﻒ ﻧﻤﻲﻛﺮدي و ﻋﻜﺲ را‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺑﺮزﻧﺖ ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻓﺮو ﻧﻤﻲﻛﺮدي ﺑﺎورت ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺑﺸﻮد آن را آنﺟﺎ ﻗﺎﻳﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدم ﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﺷﺐﻫﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد آنﻫﻤﻪ ﺧﺴﺘﮕﻲ ﺑﺎز ﺧﻮاب ﻧﺪارد ﻳﺎ ﺧﻮاﺑﺶ آنﻗﺪر ﺳﺒﻚ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻜﺎن ﻓﻨﺮﻫﺎي‬ ‫ﺗﺨﺖ از ﺧﻮاب ﻣﻲﭘﺮد ﺻﺒﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺮق ﺗﻤﺎم ﺷﻮد و ﺑﻌﺪ ﺑﺮوم ﺗﻮي ﻳﻜﻲ از ﺗﻮاﻟﺖﻫﺎي آنﺟﺎ ﻫﻢ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺪون ﻋﻜﺲ ﺣﺘﻲ‪ .‬ﻫﻔﺘﻪﻫﺎي اول ﻣﺪام ﻣﻲرﻓﺘﻢ ﻫﺮ ﻃﻮري ﺑﻮد ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻈﺎم ﺟﻤﻊ ﻳﺎ اﺳﻠﺤﻪﺷﻨﺎﺳﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﭼﻴﺰي اﺟﺎزه ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬او ﻫﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎﻳﻲ زﻳﺮ ﻳﻜﻲ از درﺧﺖﻫﺎي ﻛﺎج ﻳﺎ ﭼﻨﺎر اﻃﺮاف دﺳﺘﺸﻮﻳﻲﻫﺎ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬از ﻛﺠﺎ ﻣﻲآورد ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪا ﻳﻜﻲ دو ﻧﺨﻲ داﺷﺖ‪ .‬آن ﺷﺐ ﻫﻢ ﻛﺸﻴﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪم‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻧﮕﻬﺒﺎنﻫﺎ را ﺑﻴﺪار ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ؟«‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺧﻮدﺷﺎن ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﺑﻴﺪار‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ«‪ .‬ﺑﻴﺪار ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺻﺒﺢ اﻓﺴﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﺟﻠﻮﻳﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﮕﻬﺒﺎن ﻳﻜﻲ از آﺳﺎﻳﺸﮕﺎهﻫﺎ‬ ‫ﺳﺮ ﭘ‪‬ﺴﺘﺶ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﺳﻤﺶ را ﻫﻢ ﺗﻮي ﻣﺮاﺳﻢ ﺻﺒﺤﮕﺎه ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪﺟﺮم ﺗﺮك ﭘﺴﺖ ﺑﻪ ده روز اﺿﺎﻓﻪ ﺧﺪﻣﺖ‬ ‫ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪم‪ .‬اﺻﻼ ﺑﻌﺪ از آن ﺷﺐ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺳﺮاﻏﺶ ﺑﺮوم‬ ‫و ﺧﻮش و ﺑﺸﻲ ﻛﻨﻢ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺳﺮ ﺣﺮف را ﺑﺎز ﻛﻨﻢ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬دوره ﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و داﺷﺘﻨﺪ ﺗﻘﺴﻴﻢﻣﺎن‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻧﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻴﺮ ﻳﻜﻲ از ﭘﺎرﺗﻲﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺪف ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬اﻓﺘﺎده ﺑﻮدم ﺳﺘﺎد ﻛﻞ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻣﻨﺎﻃﻖ‪ .‬او را ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬ﻛﻨﺎر ﻣﻴﺪان ﺻﺒﺤﮕﺎه اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ روﺑﻪروﻳﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ‬ ‫ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﻫﺮ دﻓﻌﻪ آﻣﺪم ﺟﻠﻮ ﺑﺮوم ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﺟﺎﻳﻲ ﺗﻮي ﻳﻜﻲ از ﭘﺎﺳﮕﺎهﻫﺎي اﻃﺮاف ﻣﺮز‬ ‫ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪه‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺧﻮدش ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮده آنﺟﺎ زودﺗﺮ ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﻲ و‬ ‫ﭼﺮاﻳﺶ را ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻫﻢ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬آن آﺧﺮﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮاﻳﺶ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ دوران‬ ‫آﻣﻮزﺷﻲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﺨﺘﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﮔﻔﺖ ﺑﻨﺪ دﻟﻢ ﭘﺎره ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدم ﺑﺎﻳﺪ از ﻋﻜﺲ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻧﮕﻔﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬دﻳﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪم‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺷﺐ از ﻻﺑﻪﻻي ﺣﺮفﻫﺎش ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪم ﻳﺎ ﺑﺮق ﭼﺸﻢﻫﺎش‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻋﻜﺲ ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﻻﺑﺪ ﻫﻤﺎنﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ و ﻋﻜﺲ را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬و ﮔﺮﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻲﻫﻴﭻ‬ ‫ﺣﺮﻓﻲ رواﻧﺪازش را ﻛﻨﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻣﻲﭘﺮﻳﺪ روي ﺗﺨﺘﺶ‪ .‬ﻋﻜﺲ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد رو ﺑﻪ روﺷﻨﺎﻳﻲ ﭘﻨﺠﺮه‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ دﺳﺘﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎري ﻣﻲﻛﺮدم ﺗﺎ ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬دﻳﺸﺐ دوﺑﺎره ﺗﻮي ﺧﻮاب داد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪي‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ رﺳﻴﺪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻛﺎر ﻫﺮ ﺷﺒﺶ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻋﺎدت ﻛﺮده ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬ﺻﺪاش ﻛﻪ ﻛﺮدم ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻪ ﻣﻦ و‬


‫آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺗﻮي ﺟﺎﻳﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﺮد و ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺧﻮاﺑﻴﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎري ﻫﻢ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪي ﭼﻪ ﺧﻮاﺑﻲ‬ ‫دﻳﺪي ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻳﺎدم ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دروغ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪» :‬ﭼﻴﺰي ﻫﻢ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ!؟« از آن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺷﻨﻴﺪ اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻗﺒﻞ از اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻴﺪارش ﻛﻨﻢ اﺳﻤﻲ را ﻣﺪام زﻳﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬اﺳﻢ زﻧﺎﻧﻪاي را ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺻﺪا زدي‪ «.‬زﻧﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﻣﺮداﻧﻪاش را ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم‪ .‬وﻗﺘﻲ آدم ﺗﻮي ﺧﻮاب‬ ‫ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﺪ ﻟﺤﻦ ﺻﺪاش ﻃﻮر دﻳﮕﺮي ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ اذﻳﺘﺶ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺜﻼ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ از او‬ ‫ﻣﻲداﻧﻢ‪ .‬ﺧﺪا ﺧﺪا ﻣﻲﻛﺮدم ﻧﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ اﺳﻤﻲ ﺷﻨﻴﺪهام‪ .‬ﻧﭙﺮﺳﻴﺪ‪ .‬دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻋﻜﺲ ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه روﺷﻦ ﻧﺒﻮد‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻣﻲﺷﺪ از ﻻي آنﻫﻤﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﻃﻼﻳﻲ زن اﻧﺤﻨﺎي ﻟﺨﺖ ﻛﻤﺮش را ﻛﻪ ﺑﻪ دور ﺗﻨﻪ‬ ‫درﺧﺖ ﭘﻴﭻ ﺧﻮرده ﺑﻮد دﻳﺪ ﻳﺎ اﺻﻼ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻨﻲ ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎش را ﭘﺸﺖ ﺑﺎزوﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ و ﻛﺸﻴﺪهاش ﺣﺲ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻛﺠﺎش ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﻋﻜﺲ را ﻛﻤﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﻮدم ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖﻫﺎش روي ﭼﺎل ﭼﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﺳﺎﻗﻪ ﻋﻠﻔﻲ ﻣﻴﺎن ﻏﻨﭽﻪ ﻟﺐﻫﺎش ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮي ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ‬ ‫اﻣﺸﺐ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ و ﻋﻜﺲ را ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺟﺎي اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش را ﻫﻤﺎن روزﻫﺎ دﻳﺪم‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﻜﺲ ﺑﺮﻳﺪه ﺻﻔﺤﻪ ﻳﻜﻲ از ژورﻧﺎلﻫﺎي ﺧﺎرﺟﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻳﺎدم ﻧﺒﻮد ﻛﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪام‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﮔﺸﺘﻢ‬ ‫ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻗﺎﻃﻲ ﺧﺮت و ﭘﺮتﻫﺎي ﺳﺎﻛﻢ دور رﻳﺨﺘﻪام‪ .‬اﺻﻼ ﭼﻪﻃﻮر ﺑﻌﺪ از اﻳﻦﻫﻤﻪ ﺳﺎل‬ ‫ﻳﻚدﻓﻌﻪ اﻣﺮوز ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻟﻢ ﺑﻴﺎﻓﺘﺪ ﺗﻮي ﻫﻤﺎن ﺷﻜﺎف ﻣﺨﻔﻲ ﺳﺎك ﺧﺪﻣﺘﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺟﻠﻮي روﻳﻢ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮي ﻧﻜﺮده‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي درﺷﺖ و ﺧﻤﺎرش ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﭘﺸﺖ درﺧﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻜﺲ را ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻲدادم‪ .‬ﺗﺎ آن روز ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬ﺗﻪ دﻟﻢ ﺣﺘﻲ راﺿﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻟﻢ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪاش ﻫﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻜﺎن ﭘﺎﻳﻪﻫﺎي ﺗﺨﺘﺶ ﺑﻮدم‪ .‬ﻧﺸﺪ ﺑﺸﻨﻮم‪ .‬ﺻﺪاي ﺟﻴﺮﺟﻴﺮ ﺗﺨﺘﻪﻫﺎي ﭼﻮﺑﻲ زﻳﺮ‬ ‫ﺗﺸﻜﻢ ﺑﺎ ﺧﻴﺎل رانﻫﺎي ﮔﺮم و ﻟﺨﺖِ ﭘﻨﻬﺎن ﺗﻮي ﻋﻜﺲ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﭼﻴﺰي ﺑﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮاﺑﻢ‬ ‫ﺑﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺒﺢ ﺗﻮي ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮري ﻳﻜﻲ از ﻫﻢدورهايﻫﺎ داﺷﺖ ﺑﺮاي ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻴﺶ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﻪﻫﺎي ﺷﺐ ﺑﻮده‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺮود دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺻﺪا را ﻣﻲﺷﻨﻮد‪ .‬ﺻﺪاي ﻫﻖ ﻫﻘﺶ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮده ﻛﻪ‬ ‫از وﺳﻂﻫﺎي آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه ﺷﻨﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻲرود اﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻋﻜﺲ را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬از ﻋﻜﺲ ﻫﻢ ﮔﻔﺖ اﻣﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻧﺸﻨﻴﺪم ﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺳﻠﻒ ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد و ﺻﺪاش داﺋﻢ ﺗﻮي داد و ﻗﺎل ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﻬﻢﺷﺎن ﮔﻢ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬او ﻫﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﻋﺮض ﻣﻴﺰي آﺧﺮﻫﺎي ﺳﺎﻟﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﺎﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﭼﻪ ﺑﻮد ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ روز در ﻣﻴﺎن ﻳﺎ ﻧﺎن ﭘﻨﻴﺮ ﺑﻮد ﻳﺎ ﻛﺮه و ﻣﺮﺑﺎ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ اوﻗﺎت ﻋﺪﺳﻲ ﻫﻢ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﺪ ﺑﻮد و ﺗﺮش‪ .‬ﻣﻌﺪهام آﺗﺶ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺷﺮﺑﺘﻲ ﻗﺮﺻﻲ ﭼﻴﺰي ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮردم آرام ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺪام ﺗﻮﻳﺶ زق‬ ‫ﻣﻲزﻧﺪ و ﻣﻲﺳﻮزد‪ .‬ﻗﺮصﻫﺎ ﻫﻢ اﻓﺎﻗﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آن روز ﻫﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﻋﺪﺳﻲ ﺑﻮده ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻮاي ﻛﻴﺴﻪ‬ ‫ﻗﺮصﻫﺎ ﺳﺮاغ ﺳﺎﻛﻢ رﻓﺘﻢ‪ ،‬واﻻ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﭘﻴﺶ ﺧﻮدش اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻜﺲ را روي ﺗﺎﻫﺎي ﻗﺒﻠﻲ ﺗﺎ زده ﺑﻮد و‬ ‫درﺳﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮﺟﺎي اوﻟﺶ‪ .‬ﻛﻲ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﻻﺑﺪ ﻫﻤﺎن دﻣﺪﻣﻪﻫﺎي ﺻﺒﺢ ﻗﺒﻞ از ﺑﻴﺪار ﺑﺎش ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮده‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢﻫﺎ زود ﺑﻴﺪار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎسﻫﺎش را ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺗﺨﺘﺶ را آﻧﻜﺎدر ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻌﺪ ﭘﻮﺗﻴﻦﻫﺎ را واﻛﺲ ﻣﻲزد‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﻓﺖ ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ روي ﺟﺪول ﺑﺎﻏﭽﻪﻫﺎي ﻛﻨﺎر آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺮﻗﺸﺎن ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ‬ ‫ﻛﺎرﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺧﻮدش را ﻣﺸﻐﻮل ﻛﻨﺪ‪ .‬آن آﺧﺮﻫﺎ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻴﻚ ﮔﻔﺘﻢ ﺟﺎﻳﻲ از ﻋﻜﺲ ﺷﺒﻴﻪ ﻛﺴﻲ‬ ‫ﺑﻮده ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ را اﻧﮕﺎر ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ از ﻋﻜﺲ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ ﭘﻴﻚ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﻧﻤﻲﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮوز ﻧﻤﻲداد‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن روزي ﻛﻪ ﺧﺒﺮش را آورد‪ .‬ﺑﺎورم ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬اﺳﻤﺶ را ﺗﻮي‬ ‫ﺧﺒﺮﻧﺎﻣﻪ ﺳﺘﺎد دﻳﺪم‪ .‬ﺟﻠﻮي اﺳﻤﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﻬﻴﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻃﺮفﻫﺎي ﻣﺮز درﮔﻴﺮي ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ‬ ‫رج ﺗﻴﺮ ﻫﻢ از ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻛﺮﻳﺰﻫﺎ ﺳﻤﺖ ﺑﺮﺟﻚﻫﺎي ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺷﻠﻴﻚ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ او ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺒﺢاش ﻣﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‬


‫ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ درﺳﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮده ﺗﻮي ﺳﺮش‪ .‬ﻫﻤﻪاش دو ﺳﺘﺎره دﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد زﻳﺮ ﻧﻘﺎب ﻛﻼﻫﺶ ﺑﻜﺸﺪ‪ .‬دو ﺳﺘﺎره‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد ﺷﺼﺖ ﻳﺎ دﺳﺖ ﺑﺎﻻ ﺷﺼﺖ و دو روز‪ .‬ﻣﻦ آن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﺧﺼﻲ ﺑﻮدم‪ .‬او ﻧﻤﻲرﻓﺖ‪ .‬از زﻳﺮ و ﺑﻢ ﭘﺮوﻧﺪهاش‬ ‫ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮي آن ﻫﻴﺠﺪه – ﻧﻮزده ﻣﺎه ﺧﺪﻣﺘﺶ ﺗﻨﻬﺎ دو ﻫﻔﺘﻪاي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﻴﻚ‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪه دوﺑﺎره ﻫﻮاﻳﻲ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از درﮔﻴﺮي ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﻻﺑﺪ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺧﻮدش را ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒﻞ از ﻣﺮﺧﺼﻲ ﻣﻴﺎن دوره‪،‬‬ ‫داﺷﺘﻢ از دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺘﻢ – ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻲرﻓﺘﻢ – ﻛﺴﻲ از ﺑﻴﻦ درﺧﺖﻫﺎ ﺳﺮك ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺑﻪ درﺧﺘﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻴﮕﺎر را ﻳﺎدم اﺳﺖ‪ .‬دود ﺳﻴﮕﺎر آرام آرام از ﺟﻠﻮي ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرﻓﺖ و ﺟﺎﻳﻲ ﺗﻮي‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ روﺷﻦ ﻧﻮر ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭘ‪‬ﻚ ﻧﻤﻲزد‪ .‬آﺗﺶ ﺳﻴﮕﺎر ﻫﺮ ﭼﻪﻗﺪر ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻲرﻓﺖ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮش دراز و درازﺗﺮ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ وﻟﻲ ﻧﻤﻲاﻓﺘﺎد‪ .‬ﻳﻚ دﻓﻌﻪ ﺗﻠﻨﮕﺮي ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد و ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ را ﺗﻜﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﻌﺎرف ﻫﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻜﻲ دو ﭘﻚ دﻳﮕﺮ ﺟﺎ‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ اﻫﻠﺶ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﺣﺎﻻ اﻣﺎ ﻫﺮ از ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﺎدش روﺷﻦ ﻛﺮدهام‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ راﺣﺖ ﺑﺎش ﻧﺪادهاﻧﺪ‪ .‬از آنﺟﺎ آنﻃﻮر ﻛﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪ رﻓﺖ و آﻣﺪﻫﺎ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ را‬ ‫ﻫﻢ دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬آن روز ﺑﺎر اوﻟﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬از ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﻫﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻜﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ ﺳﻴﮕﺎر دﻳﮕﺮي از ﻟﺒﻪ ﻧﻘﺎب‬ ‫ﻛﻼﻫﺶ ﺑﻴﺮون آورد‪ .‬ﻛﺒﺮﻳﺖ ﺗﻮي ﺟﻴﺒﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺸﻴﺪ و ﺳﻴﮕﺎر را روﺷﻦ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﺮ ﻛﺒﺮﻳﺖ ﺳﻮﺧﺖ و ﻣﺜﻞ ﻋﺼﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﻳﻚ ﻃﺮف ﺧﻢ ﺷﺪ وﻟﻲ ﻫﻨﻮز روﺷﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﺷﻌﻠﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮاﻧﮕﺸﺖﻫﺎش رﺳﻴﺪ‪ .‬ﻧﻮك‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ .‬دﻳﺪم ﻛﻪ ﺳﻮﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻛﺎري ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﺑﻪ زردي ﺷﻌﻠﻪ ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺬاﺷﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮدش ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﭘﻜﻲ ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺑﺮوم‪ «.‬داﻧﺸﮕﺎه را ﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﺸﻲ ﮔﺮوﻫﺎن ﻓﺮم ﺑﻴﻮﮔﺮاﻓﻴﺶ را دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﻬﻨﺪﺳﻲ ﺑﺮق ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ده –‬ ‫ﭘﺎﻧﺰده واﺣﺪي ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﻛﻪ رﻫﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪم ﻫﻤﻴﻦ را ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺧﻴﺴﻲ ﭼﺸﻢﻫﺎش از دود ﺳﻴﮕﺎر‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻴﻦ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ و اﺷﺎره ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻲﭼﺮﺧﺎﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮدن ﺑﻌﻀﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺗﺎوان‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ «.‬ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم‪ .‬آن روز ﺣﺘﻲ ﺣﺪس ﻫﻢ ﻧﺰدم‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم او ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ ﺗﺮم ﻣﺸﺮوﻃﻲ‬ ‫اﺧﺮاج ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺣﺎﻻ دارد ﺧﻮدش را ﻗﺎﻧﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد ﻳﺎ ﮔﻔﺖ و ﻣﻦ ﮔﻮش ﻧﺪادم‪ .‬ﺻﺪاي ﺿﺮب‬ ‫ﭘﺎي ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻧﻤﻲآﻣﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎرش را روي ﺗﻨﻪ درﺧﺖ ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬رﻓﺘﻴﻢ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺷﻤﺸﺎدﻫﺎي ﻣﻴﺪان ﺻﺒﺤﮕﺎه ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ ﺗﺎ وﻗﺘﻲ ﮔﺮوﻫﺎﻧﻤﺎن آﻣﺪ ﺑﭙﺮﻳﻢ ﺗﻮي ﻳﻜﻲ از ﺻﻒﻫﺎش‪ .‬دﻳﺮ ﭘﺮﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻧﺒﻮد‪ .‬دﻳﺪش‪ .‬ﮔﻔﺖ ﻛﻼﻫﺶ را ﺑﺮدارد و روي زﻣﻴﻦ ﻏﻠﺖ ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻲﻫﻴﭻ اﺻﺮاري‬ ‫روي زﻣﻴﻦ دراز ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎ را ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﺶ ﻗﻼب ﻛﺮده ﺑﻮد و روي ﭘﺎﻫﺎ و ﻛﻤﺮش ﺗﺎب ﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن‬ ‫ﺟﺎﻳﮕﺎه را دو دوري ﻏﻠﺖ زد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﺪ ﺳﺮش ﮔﻴﺞ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد‪ .‬آﻣﺪ و ﭘﻬﻠﻮي ﻣﻦ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬داﻧﻪ ﻫﺎي‬ ‫ﻋﺮق از ﭘﻬﻨﺎي ﺻﻮرﺗﺶ روي زﻣﻴﻦ ﻣﻲﭼﻜﻴﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻫﺮﭼﻪ رﺷﺘﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدﻳﻢ ﭘﻨﺒﻪ ﺷﺪ‪ «.‬ﺳﻴﮕﺎر را ﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ‪ .‬ﺻﺪاش ﻫﺮ ﺷﺐ ﺗﻮي ﺧﻮاب ﻫﺎﻳﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻗﻴﺎﻓﻪاش ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ‬ ‫ﺑﺎر ﺗﻮي ﻣﻴﺪان ﺻﺒﺤﮕﺎه دﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬روي ﻳﻜﻲ از ﺗﺨﺖﻫﺎي وﺳﻄﻲ آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه ﺑﻴﺪار ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻢ و ﺣﺎﻻ ﻫﻤﺎن ﻫﻢدورهاي ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬از راه ﺑﺎرﻳﻜﻪ ﺑﻴﻦ ﺗﺨﺖﻫﺎ ﻣﻲروم ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا‪.‬‬ ‫ﻣﻲرﺳﻢ ﺑﻪ آﺧﺮﻳﻦ ﺗﺨﺖ ﺗﻪ آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه‪ .‬ﻃﺒﻘﻪ اول ﺧﻮدم را ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﭘﺘﻮ از روﻳﻢ ﭘﺲ رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻜﺸﻢ‬ ‫روﻳﻢ ﻛﻪ ﺻﺪا ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬او را ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ ،‬ﻃﺒﻘﻪ دوم ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه دراز ﻛﺸﻴﺪه‪ .‬ﻋﻜﺲ‬ ‫ﺗﻮي دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﻋﻜﺲ را ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﺗﺎرﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺎه ﻫﺴﺖ‪ .‬ﺗﻮي ﻗﺎب ﭘﻨﺠﺮه‬ ‫اﻧﮕﺎر ﺗﻮپ ﮔﺮد و زردي ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﻦ را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬زل زده اﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻜﺲ و ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﻲﺧﻨﺪد‪.‬‬ ‫ﺧﻨﺪه اش رﻳﺰ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬رﻳﺰ و ﻛﺸﺪار‪ .‬ﺧﻨﺪه دوﺑﺎره ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺳﺮم ﮔﻴﺞ ﻣﻲرود ﻣﺜﺎﻧﻪام از درد ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‬


‫ﺑﺘﺮﻛﺪ‪ .‬ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻣﻲرود‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺳﺮﮔﻴﺠﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﻲﭼﺮﺧﻨﺪ و ﻣﻦ ﺛﺎﺑﺘﻢ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺳﻮار ﭼﺮخ و ﻓﻠﻚ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ و‬ ‫ﻣﻦ ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻤﺸﺎن‪ .‬ﻣﺪﺗﻲ ﻣﻲﭼﺮﺧﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﻳﻜﻲﻳﻜﻲ ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻧﻤﻲداﻧﻢ آن ﻫﻢدورهاي ﺗﺮك‬ ‫ﻫﺴﺘﻢ ﻳﺎ ﺧﻮدم ﻛﻪ ﺗﺨﺘﻢ ﻣﺪام ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮرد و ﺟﻴﺮﺟﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻢدورهاي ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺟﺎﻳﻲ اﻳﺴﺘﺎده‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﺻﻼ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻧﺨﻮاﺑﻴﺪهام‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ و دﺳﺖﻫﺎم زﻳﺮ ﭘﺘﻮ‪ ،‬داﺋﻢ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﺑﺎﻻ ﻣﻲروم ﺗﺎ زن ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬از ﻻي درﺧﺖﻫﺎي ﺑﻴﺸﻪ ﻋﻜﺲ ﻣﻲآﻳﺪ ﺗﻮي آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه‪ .‬ﺗﻜﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺳﺮش‬ ‫ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﻮﻫﺎش را روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻟﺨﺘﺶ ﭘﺨﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دﺳﺘﻢ را دور ﻛﻤﺮش ﺣﻠﻘﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﺳﺮم را ﻓﺮو‬ ‫ﻣﻲ ﺑﺮم ﺗﻮي ﻣﻮﻫﺎش‪ .‬ﻣﻮﻫﺎش ﺑﻮ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻮي ﺗﻨﺪ و ﺗﺮﺷﻴﺪه ﭘﻮﺗﻴﻦ و ﭘﺘﻮﻫﺎي دوران ﺳﺮﺑﺎزي‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻢ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮرﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭘﺎﻫﺎ و ﺗﺸﻜﻢ از ﮔﺮﻣﺎ ﮔﺮ ﻣﻲﮔﻴﺮد و از ﺧﻮاب ﻣﻲﭘﺮم‪ .‬ﺑﻘﻴﻪ ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻘﻴﻪاش ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺻﺪاي ﮔﺮﻳﻪ و ﺧﻨﺪه اﺳﺖ و ﻋﻜﺲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻوﻗﺖ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﺣ���ﻤﺎ وﻗﺘﻲ آن ﺷﺐ ﻋﻜﺲ را ﺑﺮاي‬ ‫اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر دﺳﺘﻢ دﻳﺪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮده ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﭘﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻢ رﺷﺘﻪاي ﺑﻮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻻﺑﺪ ﻗﺮار و ﻣﺪاري ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدن‪ .‬ﺗﺮم آﺧﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﻳﻲ از دوﺳﺖﻫﺎش ﻛﻪ ﻣﻲﻓﻬﻤﻨﺪ ﻧﻤﻲﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﭼﺮاﻳﺶ را ﺑﻪ او‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﺪ ﻳﺎ اﺻﻼ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ را دﻳﮕﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻳﻚ روز ﺑﻌﺪ از ﺗﻌﻄﻴﻠﻲ‬ ‫ﻛﻼسﻫﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ از ﻛﻨﺎر رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ اول ﻧﻤﻲآﻣﺪه‪ ،‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻗﺮار دارد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﻛﻪ راﺿﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎ را ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﻮي ﺟﻴﺐﻫﺎي ﻣﺎﻧﺘﻮاش و ﺑﻲاﻳﻦﻛﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻗﺪم ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﺗﻤﺎم ﻃﻮل‬ ‫ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﻤﻲزﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪاش ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮده و ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮگ ﺧﺸﻜﻴﺪهاي ﻣﻲدﻳﺪه ﭘﺎﻳﺶ را روي آن‬ ‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻪ‪ .‬او دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺒﻞ ﺑﺨﻨﺪد و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮگﻫﺎي ﻟﻪ ﺷﺪه زﻳﺮ ﭘﺎﻫﺎي دﺧﺘﺮ را ﺑﺸﻤﺎرد‪ .‬ﭘﺎﻳﻴﺰ‬ ‫ﺑﻮده ﻳﺎ زﻣﺴﺘﺎن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻻﺑﺪ از آن ﻋﺼﺮﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮده ﻛﻪ وﻗﺘﻲ آدم ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻣﻮجﻫﺎي ﻧﺎرﻧﺠﻲ و ﺳﺮﺧﻲ‬ ‫ﻏﺮﻓﻪﻫﺎي ﺳﻲ و ﺳﻪ ﭘﻞ ﻣﻲاﻓﺘﺪ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﺪ دﻟﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻛﺴﻲ درد دل ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫اﻳﻦﻃﻮري ﻧﻤﻲﺷﺪه‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ روي ﻳﻜﻲ از ﺳﻜﻮﻫﺎي ﻛﻨﺎر آب ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺎر دﺧﺘﺮ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ و‬ ‫ﻣﻲرود‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﻪ اﺻﻔﻬﺎن ﻣﻲروم ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر روي ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﺎن ﺳﻜﻮﻫﺎ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﻧﺮﻣﻪ ﺑﺎدي اﮔﺮ ﺑﻮزد ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮق ﺑﺮق ﻣﻮجﻫﺎي وﺳﻂ آب ﭼﺸﻢ ﻣﻲدوزم و اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﻢ دﻟﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﺟﻔﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دو ﺗﺎ دو ﺗﺎ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﻣﻮردﻫﺎي ﻟﺐ آب ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰي ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪﻗﺪر آنﺟﺎ ﺑﻮده‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲآﻳﺪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺟﺎﻳﻲ وﺳﻂﻫﺎي ﭘﻞ داﺷﺘﻪ ﻏﺮوب ﻣﻲﻛﺮده‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻣﻲﮔﻔﺖ آن ور‬ ‫ﭼﻬﺎرﺑﺎغ دﺧﺘﺮ را ﻧﺰدﻳﻚ ﻳﻜﻲ از اﻳﺴﺘﮕﺎهﻫﺎي اﺗﻮﺑﻮس ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮي ﺻﻒ اﺗﻮﺑﻮس ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮده‬ ‫ﻛﻨﺎر ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻫﺮﭼﻪﻗﺪر ﻫﻢ وﻳﮋهﻫﺎ و ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎي ﻣﺴﺎﻓﺮﻛﺸﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻮق ﻣﻲزﻧﻨﺪ ﺳﻮار ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬او ﭘﺸﺖ ﺑﻪ‬ ‫دﺧﺘﺮ روﺑﻪروي وﻳﺘﺮﻳﻦ ﻣﻐﺎزهاي ﻫﻤﺎن اﻃﺮاف ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻴﺸﻪﻫﺎي ﻣﻐﺎزه زﻳﺎد ﺑﺨﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﻛﻪ ﻧﻴﻢ رخ‬ ‫ﻣﺤﻮ دﺧﺘﺮ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ از ﺗﻜﺎن روﭘﻮش و ﻣﻘﻨﻌﻪ ﺳﻴﺎه و درازش ﻣﻲﻓﻬﻤﺪ ﻫﻨﻮز رو ﺑﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ‬ ‫ﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ و ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻪ ﭼﻪ ﻗﺪر ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺻﺪاي ﺗﺮﻣﺰ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ و ﻛﺶداري ﺧﻴﺎﺑﺎن را ﺑﺮ ﻣﻲدارد‪ .‬ﺻﺪاي ﺑﺮﺧﻮردي را ﻫﻢ اﻧﮕﺎر ﻣﻲﺷﻨﻮد‪ .‬ﻋﻜﺲ دﺧﺘﺮ ﺗﻮي ﺷﻴﺸﻪﻫﺎ ﻧﺒﻮده‪،‬‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺻﺪا را ﺷﻨﻴﺪه و دﻳﮕﺮ او را ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺗﻮي ﺟﻮي ﻛﻨﺎر ﺧﻴﺎﺑﺎن ﭘﺮت ﺷﺪه ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪه ﻧﮕﺎه‬ ‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻃﺎﻗﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدن ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮدد و دﺧﺘﺮ را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮده‪ ،‬داﺷﺘﻪ ﻣﻲرﻓﺘﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ‬ ‫ﻣﺪل ﺑﺎﻻﻳﻲ ﻛﻪ ﻛﻤﻲ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮاﻳﺶ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮده‪ .‬ﺑﻘﻴﻪاش را دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻫﻢ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﺳﻮار ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺪون ﻣﻌﻄﻠﻲ در ﻋﻘﺒﻲ ﻣﺎﺷﻴﻦ را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻣﻲرود ﺗﻮ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪» :‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﺪ« ﻣﻦ ﻫﻢ اﮔﺮ ﺑﻮدم ﻧﻤﻲﮔﻔﺘﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﺻﺪاي آدم ﺣﺘﻤﺎً ﻣﻲﻟﺮزد‪ ،‬ﭘﺮﺳﻴﺪم‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻫﻤﺎن‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﻴﺮد ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﺪه‪ .‬آنﺟﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ‪ .‬ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻳﺎدش ﻧﻴﺎﻓﺘﺪ ﻳﺎ اﺻﻼً‬


‫ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻨﺪ ﺟﺎﻳﻲ از ورودي ﻳﻜﻲ از ﺳﺎﻟﻦﻫﺎ ﭘﻴﺪاﻳﺶ ﻣﻲﺷﺪه‪ ،‬در ﻛﻼس را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮده و ﻣﻲآﻣﺪه آن آﺧﺮﻫﺎ‬ ‫درﺳﺖ ﺗﻮي دﻳﺪش‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﻫﻤﻪ را ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻳﺎ ﭘﻴﻚ از ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﻔﺖ!؟ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺘﻪ وﻗﺘﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻧﻜﻨﺪ و ﻫﻤﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺧﺮﭼﻨﮓ ﻗﻮرﺑﺎﻏﻪ روي ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻴﺎه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻻﺑﺪ اﺳﺘﺎد ﭘﺸﺖ ﺗﺮﻳﺒﻮن ﺗﻮﺿﻴﺢ‬ ‫ﻣﻲداده و ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪ .‬دﺧﺘﺮ ﻫﻢ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻳﺎدداﺷﺖ ﻣﻲﻛﺮده ﺑﺎ آن ﻳﻜﻲ دﺳﺘﺶ ﻃﺮه ﻣﻮي ﺑﻴﺮون اﻓﺘﺎده‬ ‫از ﻣﻘﻨﻌﻪ را ﻣﺪام دور اﻧﮕﺸﺘﻬﺎش ﻣﻲﺗﺎﺑﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺪار ﺣﻞ ﺷﺪه را از روي ﺗﺨﺘﻪ ﭘﺎك ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ و او ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮده ﭼﻨﺪ ﺧﻄﻲ ﺟﺎ ﺑﻴﺎﻧﺪازد ﺗﺎ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﻮي دور اﻧﮕﺸﺖﻫﺎي دﺧﺘﺮ ﺧﻴﺮه ﺷﻮد‪.‬‬ ‫دﺳﺖ آﺧﺮ ﻫﻢ اﻧﺼﺮاف ﻣﻲدﻫﺪ و ﺧﻮدش را ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻫﻤﻪ ﺗﺮﺳﺶ از اﻳﻦ ﺑﻮده ﻣﺒﺎدا ﻧﺘﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺗﻮي ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻚ ﻣﺎه دوران ﺧﺪﻣﺖ ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦﻫﺎ ﻫﻤﻪ را ﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﻣﻴﺎن ﻫﻖﻫﻖ ﮔﺮﻳﻪاش‬ ‫ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺴﺘﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷﻨﻴﺪم ﻳﻜﻲ از ﺗﻴﺮﻫﺎي ﺟﻨﮕﻲ ﺧﺸﺎﺑﺶ‬ ‫ﻛﻢ ﺑﻮده اﻣﺎ از ﺗﺮس ﺑﺎزرﺳﻲ ﺻﺪاش را در ﻧﻤﻲآورﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﻚ ﻫﻢ اﻧﮕﺎر ﻣﻲداﻧﺴﺖ وﻟﻲ ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﺟﻨﺎزهاش را وﻗﺘﻲ از‬ ‫ﺑﺮﺟﻚ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲآوردﻧﺪ دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻐﺰش ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺗﺎق ﺑﺮﺟﻚ« ﺑﻌﺪ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺖ‪ .‬ﮔﺮﻳﻪ‬ ‫اﻣﺎﻧﺶ ﻧﺪاد ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ‪ .‬ﺟﺮات ﻧﻜﺮدم‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺳﻴﮕﺎري را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﺎدش دود‬ ‫ﻛﺮدهام ﺑﻴﻦ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ و اﺷﺎرهام ﺑﮕﻴﺮم و ﺑﻌﺪ ﺑﻲاﻳﻦﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻢ روي ﺻﻮرت زن ﺧﺎﻣﻮش ﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ زﻳﺮ‬ ‫ﺳﺎﻳﺔ دﻧﺞ ﻳﻜﻲ از درﺧﺖﻫﺎي ﭘﺎدﮔﺎن ﺟﺎن ﺑﮕﻴﺮد و اﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻋﻜﺴﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬


‫ﺟــــــــﺰﻳــــــــﺮه‬ ‫ﻋﻠﻲ ﻋﺒﺪيﭘﻮر‬ ‫ﻣﻮﻫﺎي اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺑﻪ ﭼﭗ ﺷﺎﻧﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺟﻮري ﻓﺮق ﺑﺎز ﻛﺮده ﻛﻪ اﮔﺮ اﻧﮕـﺸﺘﻢ را از ﺧـﻂ آن ﺑﻜـﺸﻢ ﭘـﺎﻳﻴﻦ‪،‬‬ ‫ﻣﻲرﺳﺪ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﭼﺮوكﻫﺎي ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ و ﺑﻌﺪ اﺑﺮو و ﻣﮋهﻫﺎي ﺑﺎﻻ و ﻣﺮدﻣﻚ ﺳﻴﺎه و ﻣﮋهﻫﺎي ﭘـﺎﻳﻴﻦ و‬ ‫ﺳﻄﺢ ﺻﺎف ﮔﻮﻧﻪ و ﺑﻌﺪ ﺧﺎل ﺳﻴﺎه ﻛﻮﭼﻚ و …‪.‬‬ ‫ﻣﻮﻫﺎي ﻣﻦ ﺑﻪ راﺳﺖ ﺷﺎﻧﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺸﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭘﺸﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ‪ .‬دور ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻮم دور ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﺎﻗﻮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﺑﺮاﻳﻢ‪ .‬ﭼﺎﻗﻮ ﻣﻲﻛﺸﻢ ﺑﺮاﻳﺶ‪ .‬و ﺑـﻪ‬ ‫ﻞ ﻛﺒﺮﻳﺘـــﻲِ ﻛﺮم ﭘﻮﺷﻴﺪه؛ دﺳﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﭘـﺸﺖ ﻣـﻲﭼﺮﺧـﺪ ﺑـﻪ‬ ‫دﺳﺘﻪي ﭼﺎﻗﻮ روﺑﺎن ﺻﻮرﺗﻲ ﻣﻲﺑﻨﺪم ‪ .‬ﺷﻠﻮارِ ﻣﺨﻤ ْ‬ ‫ﭼﭗ‪ .‬ﺑﻪ راﺳﺖ ﻣﻲﭼﺮﺧﻢ‪:‬‬ ‫ـ ﻣﺎﻣﺎن‪ ،‬ﻣﻨﻮ ﺻﺪا ﻛﺮدي؟‬ ‫ﻣﺎدر ﻣﻦ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ! ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻣﻦ ﻣﺎدر ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﻪﺣﺎل ﻫﻔﺖ ﺑﺎر آﺑﺴﺘﻦ ﺷﺪه‪ .‬ازﻛﻲ ؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑــــﺮاي زاﻳﻤﺎن رﻓﺘـﻪ ﺗـﻮي‬ ‫اﻳﻮانِ ﺳﺮد و دﺳﺖﻫﺎش را ﺳﺘﻮن ﻧﺮدهﻫﺎي ﻓﻠﺰي آ ﺑـﻲ ﺳﺮد ﻛﺮده و ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻪ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﻛﺎﻫﮕﻠﻲِ ﺳﺎﻟﺨﻮردهاي‬ ‫ﻛﻪ ﺣﺼﺎر ﺑﺎغ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ اﺳﺖ؛ ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ را دو ﺑــﺮاﺑـﺮ ﻋﺮض ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻛﺮده و ‪....‬‬ ‫ﺷﺶ ﺑﺎر از ﻫﻔﺖ ﺑﺎر‪ ،‬ﺑﭽﻪ – ﺑﺎ ﻟﺨﺘﻪ ﻫﺎي ﺧﻮن – ُﻣﺮده ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪه ‪.‬‬ ‫»ﻣﺎدر ﺟﻮن‪ ،‬ﺑﮕﻮ ﻛﻪ زﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ وﻗﺘﻲ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﻮﻗﻮط ﻣﻲﻛﺮده رو ﻣﻮزاﺋﻴﻜﺎي ﻛﻒ اﻳﻮون! «‬ ‫ﻳﺎ زﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺳﻘﻮط ﻣﻲﻛﺮده روي ﻣﻮزاﻳﻴﻚﻫﺎي ﺧﺎلْ ﺧﺎلْ ﺳـــﻴﺎهِ ﻛﻒِ اﻳﻮان !‬ ‫ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﺎن اول ﺑﺎر زﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮده ﺑﻌﺪ ﺳﺮش را آورده ﺑﺎﻻ وﺧﻴـﺮه ﺑـﻪ ﭘـﺮﭼﻴﻦ ﭘﻴـﺮ‪،‬‬ ‫اﺳﻢﻫﺎي ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻛﻮﭼﻚ را ﺗﻮي ذﻫﻨﺶ زﻳﺮ و رو ﻛﺮده‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻫﻤﺎن ﻳﻚ ﺑﺎر‪ .‬ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ در ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش‬ ‫ﻓﻘﻂ ﻫﻤﺎن ﻳﻚ ﺑﺎر زﺣﻤﺖ اﺳﻢ ﮔﺬاري ﺑﻪ ﺧﻮدش داده اﺳﺖ؛ »ﻣﻨﺼﻮر!«‬ ‫ـ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﻨﻮ ﺻﺪا ﻛﺮدي؟‬ ‫ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ اﺳﻢ ﺗﻤﺎم ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﺶ را از ﻗﺒﻞ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲﻛﺮده‪ .‬ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻨﺼﻮر‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﻨﺼﻮرم‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺟﺰ اﻳﻦ اﺳﻢ دﻳﮕﺮي ﺗﻮي دﻧﻴﺎ ﻧﺒﻮده …‬ ‫» آره ﻣﺎدرﺟﻮن‪ ،‬ﺗﻮ دﻧﻴﺎ اﺳﻢ دﻳﮕﻪاي ﻧﻴﺲ! «‬ ‫ﻳﺎ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﭘﻴﺮ وﻗﺘﻲ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ را ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺑﻪ زور زدن ﻣﻲﻛﺮده‪ ،‬اﺳـﻢ دﻳﮕﺮي ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮش ﻧﻤـﻲآورده – ﺑـﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ـ ﻫﻤﻴﻦ ‪:‬‬ ‫ـ ﻣﻨﺼﻮر!‬ ‫ـ ﺑﻠﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﻲ …‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻨﺼﻮر ﺑﻲ واﺳﻄﻪي ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﻢ‪ .‬ﺑﻲ آنﻛﻪ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﭘﺴﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و آن ﭘﺴــﺮ ـ‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﭘﺪر ﻣﻦ ـ زﻧﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﺎدرم ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و آن ﭘﺴﺮ ﺑﻪ آن زن ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻜﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﻣــﺮا ﺑــــﺰاﻳﺪ …‪ .‬ﺑـﻲ‬ ‫ﺣﺠﻠﻪ و ﻋﺸﻘﺒﺎزي‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻨﺼﻮر ﺑﻲ واﺳﻄﻪي ﻣﺎدر ﺑﺰرﮔﻢ‪ .‬ﺑـــﺮاي زاﻳﻴـﺪﻧﻢ‪ ،‬ﻣـﺎدر ﺑـﺰرگ ـ وﺿـﻮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺻـﻼﺔ‬ ‫ﻇﻬﺮ– ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ وﻗﺘﺶ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸـــﻪ ﺧـﻮب ﻣﻲﻓﻬﻤﺪ‪ .‬ﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﮔﺮ ﻛﻼغﻫﺎي ﺑـﺎغ ﻫﻤـﺴﺎﻳﻪ‬ ‫ﻫﻤﻪﺷﺎن ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﭙــﺮﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ رو ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ ﭼﻨﺎر ﻳﺎ ﻳﻜﻲﺷﺎن ﺗﻮي ﻫﻮا ﻣﻴﺎن ﺑﺎلﺑـﺎل زدن ﺧـﻮدش را ﺧـﺮاب‬


‫ﻛﻨﺪ و ُﮔﻪاش ﺑﻴﻔﺘﺪ رو ﺳـﺮ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﻳﻌﻨﻲ وﻗﺘﺶ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻼﺻﻪ‪ ،‬ﺑﺮاي زاﻳﻴـــﺪن ﻣﻦ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ رﻓﺘـﻪ‬ ‫ﺗﻮي اﻳــﻮان ﺳﺮد و …‪.‬‬ ‫ﺧﻮدش ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﻨﺪ ﭼﻴﺖ ﮔﻠﺪارش را ﺑﺎز ﻛﺮده‪ ،‬ﭘﺎﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳــــﻪ ﻋﺮض ﺷﺎﻧﻪ از ﻫﻢ دور ﻛﺮده‬ ‫‪.‬و ﻛﻒ ﭘﺎﻫﺎش را ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪي ﭘﻨﺠﺮه ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ‪ .‬ﺷﻴﺸﻪي ﭘﻨﺠﺮه از آﺗﺶ ﺷــــﻮﻣﻴﻨﻪي ﻛﻨـﺎرش ﮔـﺮم‬ ‫ﺑﻮده‪ .‬ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮي اﻳﻮان اﻳﻦ ﺑﺎر‪ .‬وﻓﻜــﺮ ﻛﺮده ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﻃﺒﻘﻪ دوم اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳـﺐ‬ ‫ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﻨﺠﺮه ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﭘﺸﺘﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و اﻣﺘﺪادِ ﻧﮕﺎهِ ﭘـﺸﺖِ ﭘﻨﺠـﺮه ﭼـﺎرهاي ﻧـﺪارد ﺟـــــﺰ‬ ‫اﻳﻨﻜﻪ راهِ ﺑﺎرﻳﻚ ﻣﻴﺎن ﺷﻤﺸﺎدﻫﺎ را ﺗﻤﺎم ﻛﻨﺪ و ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ درﭼـــــﻮﺑﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲِ ﺑﺎغ ﭘـﺸﺘﻲ‪ .‬اﮔـﺮدر وﺿـﻌﻴﺘﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ���ﺮا ﻣﻲزاﻳﻴﺪه ﺑﻮده ﺑﺎﺷﻲ و ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪي ﻧﻮك دﻣﺎغ ﺑﺎ ﻧﮕﺎهِ ﻳﻚ‪ ‬ﭼﺸﻢ‪ ‬ﺑﺴﺘﻪ‪ ،‬از د‪‬رِﻧﻴﻤــﻪ ﺑﺎز ﺑـﺎغ ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ از راه ﺑﺎرﻳﻚِ دو ﻃﺮف ﺷﻤﺸﺎد ﺑﺮﺳــــﻲ ﺑﻪ در ﭼﻮﺑﻲ ﻗﺪﻳﻤﻲ و ﻋﺒﻮر ﻛﻨﻲ از در و ﺑﺮﺳـــﻲ ﺑﻪ ﺟﺎده‬ ‫ﭘﻬﻦِ دو ﻃﺮف ﭼﻨﺎر … ﺑﻌﺪ آن آﺧﺮ آﺧﺮ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﻗﺮﻣﺰ » آﺗـــﺶ ﻧـﺸﺎﻧﻲ « ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻜﻮب ﺷﺪه اﻣﺎ ﻣـﺎدر‬ ‫ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴــــﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﻴﺨﻜﻮﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ!‬ ‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺷﻴﻔﺖ ﻏﺮوب اﻳﺴﺘﮕﺎه ـ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺗﻮي ﺻﻨﺪﻟـــﻲ ﭼﺮﺧﺎن ﭼﺮم ﻗﻬﻮهاي ـ دارد ﺳﺮﻳﺎل ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ ﻣﻮرد‬ ‫ﻋﻼﻗﻪاش را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن از ﭘﻨﺠﺮهاي ﻛﻪ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳـــﻮن را روي ﻟﺒﻪي ﺳﻴﻤﺎﻧﻲاش ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧـﺪ‪ ،‬ﻧـﻮر زرد و‬ ‫ﻧﺎرﻧﺠﻲ ﺧﻴﺮه ﻛﻨﻨﺪهاي ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻌﻠﻪ ﻣﺪام اﻧﮕﺎر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮُ ﻣﻲﮔﻴﺮد و ﭘﻬﻦ ﺗﺮ و‬ ‫ﭘﻒ ﻛﺮدهﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ از ﻏﻢ ﻣﺮده ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آوردن ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ از ﻣﻨﺼﻮرﻫﺎ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘـﻪ‪ .‬ﺳـﻮﺧﺘﻪ و روي ﺷـﺎﻧﻪﻫـﺎﻳﺶ‬ ‫ﭘﻠﻪﭘﻠﻪ‪ ،‬ﻃﺒﻘﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﻛﺸﻴﺪه ﺗﺎ رﺳﻴﺪه ﺑﻪ » ﻫﻼل ﻣﺎه«ي ﻛﻪ ﺑﺎﻻ ﺳـﺮ ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ ﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺷﻴﻔﺖ ﻏﺮوب اﻳﺴﺘﮕﺎه ﺑﺎ ﮔﺮوه ﺟﻮاﻧﺶ ﻣﻲآﻳﻨﺪ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧـﺎزﻧﻴﻦ را‬ ‫دﻟﺪاري ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﺳﺎﻟﺨﻮرده ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﻧﻈـﺮ ﮔـﺎﻫﻲ زﻳﺒـﺎ و ﺧﻴــــﺮه ﻛﻨﻨـﺪه ﺑﺎﺷـﺪ و ﻳـﺎد آوردِ‬ ‫ﻣﻨﺼﻮرﻫﺎي دﻳﮕﺮ و زاﻳﻤﺎن ﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪.‬‬ ‫و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ اﺣﺘﻴﺎط ﺗﻤﺎم ﺗﻮي ﺗﺎﻻر ﺑﺰرگ رو ﺑﻪ ﺑﺎغ و ﺟـــﺎدهاي ﻛﻪ آﺗﺶﻧـﺸﺎﻧﺎن را ﺑـﻪ‬ ‫ﺑﺎغ ﭘﺸﺘﻲ ﻣﻲرﺳﺎْﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮا زاﻳﻴﺪه و اﺳﻤﻢ را ﺑﻲ درﻧﮓ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻨﺼﻮر‪.‬‬ ‫ـ ﻣﺎﻣﺎﻧﻲ … ﻣﻦُ و ﺻﺪا ﻛﺮدي‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻦ‪ ،‬ﻣﻨﺼﻮر‪ ،‬ﭘﺴﺮِ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻟــﻮد زﻧﺪهي ﺳـﺎلﻫـﺎ آ ﺑـﺴﺘﻨﻲ در اﻳـﻦ ﺧﺎﻧـﻪ ﻣﺘـﺮوك و دور‬ ‫اﻓﺘﺎدهام ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻦ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻫﺮﮔﺰ آﺑﺴﺘﻦ ﻧﺸﺪ و ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﭘﺎﻫﺎﻳﻲ ﻛـﻪ دو ﻳﺎ ﺳﻪ ﺑﺮاﺑـﺮ ﻋـﺮض ﺷـﺎﻧﻪ ﺑـﺎز‬ ‫ﺷﺪهاﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺮده ﻫﺎي ﻓﻠﺰيِ آﺑﻲِ اﻳــﻮان ﺳﺮد دﺳﺖ ﺳﺘﻮن ﻧﻜﺮد و دﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﭘﺮﭼﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﺧﻴﺮه ﻧﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ـ ﻣﻨﺼﻮر !‬ ‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮔﺮه ﻛﺮاواﺗﺶ را ﺷﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دو ـ ﺳﻪ دﻛﻤﻪ از ﺑﺎﻻي ﭘﻴـــﺮاﻫﻨﺶ ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دو دﺳﺘﻲ دﺳﺖ ﻣﻲﻛـﺸﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﻬﻠـــﻮيِ ﭼﭙﺶ و ﻛﻤﺮﺑﻨﺪش را در ﻣﻲآورد‪ .‬زﻳﭗ ﺷﻠﻮار ﻣﺨﻤﻞ ﻛﺒﺮﻳﺘﻲ ﻛﺮﻣﺶ را ﻣﻲﻛﺸﺪ ﭘـﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﭼﻴﺰﻫـﺎﻳﻲ‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﻳﺪهام‪ :‬دﻣﺎﻏﻲ درﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ دﻣﺎغ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ و دو اﻧﮕﺸﺖ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮ ﻟﺒـﻲ ﻣﺎﺗﻴـﻚ زده‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺎﻧـﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ـ ﻣﻨﺼﻮر…‪.‬‬ ‫ﻣﻦ و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ﻫﺮ دو ﻛﭽﻠﻴﻢ‪ .‬ﻫﺮ دو ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﺴﻴﺎر رﻳﺰ و ﺑﻴﻨﻲ ﻛﻮﭼﻜﻲ دارﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﻴﻤﺮخ ﺻـﻮرﺗﻤﺎن را‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺮ ﺳﺮه ﻣﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻤﺎن ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﻴﺶ از ﺣــﺪ ﻓﻚﻫﺎ‪ ،‬از ﺟﺎي اﺻﻠﻲاش ﺟﻠﻮﺗﺮ و ﺑـﺎﻻﺗﺮ‬


‫اﺳﺖ‪ .‬در ﻛﻞ ﻣﻦ و ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﺷــﺒﻴﻪ ﻫﻼل ﻣﺎه ﺷﺐﻫﺎي آﺗﺶﺳﻮزي ﻫـﺴﺘﻴﻢ ﻛـﻪ از ﻻﺑـﻪ ﻻيِ ﺑـﺮگﻫـﺎي‬ ‫ﺳﻮزﻧﻲ ﺟﻨﮕﻞ اﻃﺮاف ﺧﺎﻧﻪ دﻳﺪه ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ـ ﻣﻨﺼﻮر !؟‬ ‫ﺑﻠﻪ …‪.‬‬ ‫از ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﻢ ﺷﻤﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗـــﻮي آﻳﻴﻨﻪ ﻧﮕﺎه ﻛـﺮدﻧﻢ را‬ ‫ﻗﺼﻪ ﻛﺮدهام‪ .‬در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﻣﻦ ـ ﻣﻨﺼﻮر ﭘﺴـﺮ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ ـ ﻣـﻮﻫﺎﻳﻲ ﺧﻮاﻫﻢ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼـﭗ ﺷـﺎﻧﻪ‬ ‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺮق ﺳﺮم ﻫﻤﺎن ﺟﻮري اﺳﺖ ﻛـــﻪ ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ .‬ﻛـﺮاوات زدهام و ﺷـﻠﻮار ﻣﺨﻤـﻞ ﻛﺒﺮﻳﺘـﻲ ﻛــــــﺮم‬ ‫ﭘﻮﺷﻴﺪهام‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﭼﺎﻗﻮ دﺳﺖ ﻣﻲﮔﻴﺮم‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر زﻳﭗ ﺷﻠــــﻮارم را ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﻛـﺸﻢ و ﭼﻴﺰﻫـﺎي ﻋﺠﻴـﺐ‬ ‫ﻧﺸﺎنﺗﺎن ﻣﻲدﻫﻢ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻣﻲﭼﺮﺧﻢ رو ﺑﻪ اﻳـــﻮانِ ﺳــــﺮد ﻣﻲﭼﺮﺧﻢ ﺑﻪ ﭼﭗ‪ ...‬ﺑﻪ راﺳـﺖ و ﺟـﻮاب ﻣـﺎدر‬ ‫ﺑﺰرگ ﻧﺎزﻧﻴﻦ را ﻣﻲدﻫﻢ‪:‬‬ ‫ـ ﻣﺎﻣﺎﻧﻲ … اوﻣﺪم‪.‬‬


‫ﺟﻮاﻧﻪي درﺧﺖِ ﻛـﺸﻨﺪه‬ ‫ﻣﺤﺴﻦ ﻓﺘﺤﻲ زاده‬ ‫اﻧـﮕﺎر ﻛـﻪ ﺑـﺨﻮاﻫـﻨﺪ ﺗـﻜﺮار ﺷـﻮﻧـﺪ‪ .‬ﻛــﻪ ﺑـﺨـﻮاﻫـﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ آدم ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎرم ﻫـﺴﺘﻢ ﻳـﺎ زﻧـﺪهي زﻣـﺎن‬ ‫ﺳﻮم ﺷﺒﺎﻧﻪ روز‪ .‬ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ دوﺑﺎره ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﺮا ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ آنﻗـﺪر ﺑـﺮاي ﻣـﻦ‬ ‫ﻛﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺶآﻣﺪ‪ ،‬دوﺑﺎره ﻳﺎ ﺳﻪ ﺑﺎره ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻜﺮار ﺷﻮد‪ .‬از ﺟﻮاﻧﻪي درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﻳﺎ ﻳﻜـﻲ دﻳﮕـﺮ‪،‬‬ ‫ﻓﺎم ﺑﻨﻔﺶ و ﺻﺪاي ﺑﻢ و درﺧﺖ ﻣﻮ ﻛﻪ اﻧﮕﺎر ﺑﺮاي اﺑﺪ ﺟﺎوداﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺟﺰﻳﻲ از ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﻣﺜﻞ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻇﺎﻫﺮا ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﭽﺴﺒﻴﺪهاﻧﺪ ﻣـﻲﮔـﻮﻳﻢ‪ :‬ﺗﻜـﺮار‪ .‬ﺗﻜـﺮار ﻛـﺪام اﺳـﺖ؟ ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻜﺮاري ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ اﺳﺖ ﭼﺮا ﻛﺴﻲ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺗﻜﺮاري اﺳﺖ‪ .‬ﺑـﺮ ﻋﻜـﺲ‬ ‫ﻧﺒﻮد آﻧﻬﺎ را ﻛﻤﺒﻮد ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬ﺟﻮاﻧﻪي درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه زرد رﻧﮓ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﮔﺮه و ﺟﻮاﻧـﻪ روي ﺟﻮاﻧـﻪ‪ .‬ﻫﻤﻴـﺸﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﺗﻮي ﺗﻨﻪي درﺧـﺖ ﺑﺰرگ ﻣﻲﺷﻮد و آن درﺧﺖ را ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻي دﻳﻮارﻫﺎي ﻣﺮدم ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻳﻚ ﺑﺎر ﻻي دﻳـﻮار‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪ ،‬ﻳﻚﺑﺎر ﻫﻢ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﻤﻮﻳﻢ و… ‪ .‬زرد رﻧﮓ ﻣﺜﻞ ﻣﻮز‪ ،‬ﺑﺎ ﭘﻴﭻ و ﺧﻢﻫﺎي زﻳﺎد اﻣﺎ ﺧﻴﻠـﻲ ﻛﻮﺗـﺎه‪ .‬ﺗـﻮي‬ ‫ﺗﻨﻪي درﺧﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ دﺳﺘﻪ آﻓﺖ ﻳﺎ ﺣﺸﺮه ﻫﻤــﺮاﻫﺶ ﻣﻴـﺎن دﻳﻮارﻫـﺎ ﻣـﻲﭼﺮﺧﻨـﺪ‪ .‬ﺧـﻮدش‬ ‫ﺗﺮوﺗﺎزه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ اﻣﺎ ﭼﺮوﻛﻴﺪﮔﻲ ﺑﺎر ﻣﻲآورد‪ .‬زﺧﻢ و ﭼﺮوﻛﻴﺪﮔﻲ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺟﺬام ﺑﻪ ﺟﺎن ﻗﺮﺑﺎﻧﻴـﺎﻧﺶ ﺑﻴﻔﺘـﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎر اول داﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﻋﻤﻮﻳﻢ از دﻳﻮارﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪاش ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺗﺮاز ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺳﻔﺖ و زﻳﺒﺎ‪ .‬او ﻫﻢ داﺷـﺖ ﺗﻌﺮﻳـﻒ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ را ﺳﻔﻴﺪ ﻛﺮده و آﻧﺠﺎ را رﻧﮓ ﻣﺎﻟﻴﺪه و راه ﻣﻲرﻓﺘﻴﻢ ﻛﻪ دﻳﺪﻳﻢ ﻧﺒﺶ دو ﺗﺎ از دﻳﻮارﻫﺎ ﭼﺮوﻛﻴـﺪه‬ ‫و ﻓﺮورﻓﺘﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺳﻮراﺧﻲ ﻣﻴﺎن آن ﭼﺮوﻛﻴﺪﮔﻲ و ﻣﻴﺎن آن ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ اﺳﻤﺶ را ﺑﺪاﻧﻲ‪ ،‬ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺶ »ﺟﻮاﻧـﻪي‬ ‫درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه« ﻛﻪ دﻳﻮار را ﻓﺮو ﺧﻮرده ﺑﻮد و ﺗﻤﺎم‪ .‬ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻳﻢ ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻔﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻴﭻ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﻳﻚ اﺷﺎرهي‬ ‫اﺑﺮو‪ .‬دﻳﮕﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎرم ﻳﺎ زﻣﺎن ﺳﻮم ﻧﺒﻮدن ﺣﺮفﻫﺎي اﺿﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﺑﻌﺪ ﻳﺎ زﻣﺎن ﻫﻤﺎن ﺟﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻼف ﻫﻢ در ﻣﻲآﻳﺪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﻲﺷﻮد و آدمﻫﺎﻳﺶ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﺳﺎﻛﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻫﻴﭻ ﻧﮕﻮﻳﻨـﺪ ﻳـﺎ‬ ‫اﺻﻼ ﻃﺒﻴﻌﺘﺶ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻔﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ؛ ﻛﻪ ﺣﺮف آﺧﺮ و ﺑﺤﺚ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻳﻚ ﻧﮕﺎه اﺳﺖ و ﺑﺲ‪ .‬ﺟﻮاﻧﻪي ﺑﺪون‬ ‫ﺑﺮگ و زردِ زرد‪ ،‬و ﺳﺎﻗﻪﻫﺎي ﻛﻮﺗﺎه و ﻓﺮاواﻧﺶ ﺑﻪ ﻛﻠﻔﺘﻲ ﻳﻚ ﺧﻮدﻛﺎر و ﺑﻪ درازاي ﻧﺼﻒ آن‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ‬ ‫ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻲ ﺣﺘـﻲ ﻳﻚ ﺑﺮگ ﻛـﻪ ﻫﻴﻜﻠﺶ را ﻋﺎديﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺟﻮاﻧـﻪي درﺧـﺖ ﻛـﺸﻨﺪه را‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﺣﺴﻲ داري ﻣﺜﻞ ﻫﻨﮕـﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺳﻮﺳﻚﻫﺎي ﺳﻮﺳﺮي ﻳﺎ ﻣﻮشﻫﺎ را دﻳﺪهاي‪ .‬ﻣﺰاﺣﻢ ﻳﺎ ﻣﻬﻤﺎن ﻳﺎ ﺣﺘـﻲ‬ ‫ﻣﻴﺰﺑﺎن ﺳﺎل و ﻣﺎه آدمﻫﺎ و ﻣﻲداﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻼﺻﻲ از دﺳﺘﺶ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺑﻮد اﻣـﺎ‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﺤﺚ ﺑﺮﭼﻴﺪه ﺷﺪن آﻓﺖﻫﺎ و ﺣﺸﺮات ﻣﻮذي ﺧﺎﻧﻪاش ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل اﻳﺮاﻧﻲﻫﺎي ﻗﺪﻳﻢ ﺧﺮﻓﺴﺘـﺮﻫـﺎ ﺑـﻮد ﻛــﻪ‬ ‫ﭘﻴﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺑﺎ آن ﺑﺮق ﭼﺸـﻢﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲداد‪ .‬ﺑﺎ اﻓﺴﺎﻧﻪي ﺣﺸـﺮهﻛـﺸﻲ ﻛـﻪ در دﺳﺘــﺶ ﺑـﻮد و راه‬ ‫ﻣـﻲرﻓﺘﻴﻢ و ﻣﻦ ﺑﻪ دﻳﻮارﻫﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ ﺑﺎز ﺑﺎ ﺳﻮراخ ﺑﺰرﮔﻲ در دﻳﻮار رو ﺑﻪرو ﺷﺪﻳﻢ و ﺟﻮاﻧـﻪ ﻛـﻪ درون آن‬ ‫ﺑﻮد و دﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺣﺸﺮهﻫﺎي ﺟﻮاﻧﻪي درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه ﻫﻢ دور و ﺑﺮ آن ﻣﻲ ﭼﺮﺧﻴﺪﻧـﺪ و آﻗـﺎي ﻫﻤـﺴﺎﻳﻪ ﻛـﻪ اﻟﺒﺘـﻪ‬ ‫ﻣﺴﻠﺢ ﻫﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﺮوع ﻛﺮد ﺑﻪ ﺳﻢﭘﺎﺷﻲ آﻧﻬـﺎ ﺣﺸﺮهﻫﺎ در رﻓﺘﻨﺪ و او ﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻫﻢ از ﭼﻴﺰي ﺑﺘﺮﺳــﺪ و ﻫـﻢ‬ ‫زورش ﺑﻪ آن ﺑﺮﺳﺪ آنﻗﺪر روي ﺟﻮاﻧﻪ ﺳﻢ رﻳﺨﺖ ﻛﻪ ﺟﻮاﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺎﻳﻪ ورآﻣﺪ‪ ،‬ﺳﺮخ و ﺗﺎول زد ﻣﺜﻞ ﭘﻮﺳﺖ‬ ‫زﻧﺪهاي ﻛﻪ ﺑﺴﻮزد ﻳﺎ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﻛﻪ روي آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺟﻮش آﻣﺪ‪ ،‬ﺗﺎول زد‪ ،‬ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﭼﺮوﻛﻴﺪه ﺷـﺪ‬ ‫و ﻣﺮد‪ .‬و ﺑﺎز ﻫﻢ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﺑﺤﺜﻲ ﻧﺒﻮد ﻧﻪ ﺣﺘﻲ ﻧﮕﺎه آﺧﺮ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ و ﻣﻦ و او ﻣﻲداﻧﺴﺘﻴﻢ ﻛـﻪ اﻳـﻦ ﺗﻨﻬـﺎ ﻳﻜـﻲ از‬ ‫ﺟﻮاﻧﻪ ﻫﺎي درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻣﻦ ﺑﻮدم و ﻓﺎم ﺑﻨﻔﺶ و ﺻﺪاي ﺑﻢ و درﺧﺖ ﻣﻮ ﺧﻮدم ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ را‬


‫ﺑﻪ آن ﺿﻠﻊ‪ ،‬ﺑﻪ آن ﺑﻌﺪ راه ﻧﺪادهام و از اول اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﺑﻮدم و ﺻﺪاﻳﻲ ﻛـﻪ ﻓـﺎم‬ ‫ﺑﻨﻔﺶ داﺷﺖ و ﺗﻜـﺮار ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬


‫ﭼﺎدر ﮔﻞ ﺳﺘﺎرهاي‬ ‫وﻳﻜﺘﻮرﻳﺎ ﻗﺎﻧﻊ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﺷﺐ ﺑﻮد ﺳﻮز ﺳﺮدي ﻣﻲآﻣﺪ و ﺑﻮي ﻧﻔﺖ آﻻدﻳﻦ ﻫﻤﻪ اﺗﺎق را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد ﺧﺮﻧﺎس ﻧﻨﻪ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬ ‫زري ﺗﻮي ﺟﺎش وول ﻣﻲﺧﻮرد ﻧﮕﺎﻫﻢ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺑﻮد آﺳﻤﺎن ﺳﻴﺎه ﺳﻴﺎه از ﻓﻜﺮ ﻓﺮدا ﺧـﻮاﺑﻢ ﻧﻤـﻲﺑـﺮد آﺧـﻪ ﻣﮕـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺷﻪ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ﻳﻚ ﻣﺎﻣﺎن ﭘﻴﺪا ﻛﺮدﻳﻢ اونﻫﻢ ﭘﻮﻟﺪار ﻛﻪ دﻟﺶ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺿﻌﻒ ﻣﻲرود و ﻓﻘﻂ ﻟﺤﻈـﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎري ﻣﻲ ﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﺎ را ﺑﺒﻴﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﻫﻢ ﺑﺎورم ﻧﻤﻲﺷﺪ و ﻫﻢ اﻳﻦﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮدم آن ﺷﺐ را ﺑﺎ ﻓﻜﺮ و ﺧﻴﺎل و دو ﺳـﻪ دﻓﻌـﻪ ﺧـﻮاب و ﺑﻴـﺪار‬ ‫ﺷﺪن ﺳﭙﺮي ﻛﺮدم ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺶ ﻛﺎﻇﻢ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﻫﻤﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻣﻮﻗﻊ اذان اﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم ﻧﻨﻪ زودﺗﺮ ﺑﻴﺪار‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و داﺷﺖ دﺳﺖ ﻧﻤﺎز ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫رﻓﺘﻢ ﺗﻮي ﺣﻴﺎط ﻟﺐ ﺣﻮض ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺧﻴﺮه ﺷﺪم ﺑﻪ آب ﻛﺜﻴﻒ ﺣﻮض ﺧﺎﻃﺮات ﻣﺜﻞ دﻓﺘﺮي ﻛﻪ ﺑـﺎد ﻛﺎﻏـﺬﻫﺎﻳﺶ‬ ‫را ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ورق ﻣﻲزﻧﻪ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﻢ ﻣﻲآﻣﺪ ﺗﺎ ﺧﻮدم را ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﺻﺒﺢ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻧﻨﻪ ﭼـﺎدر ﮔـﻞ ﺳـﺘﺎرهاياش را‬ ‫ﺳﺮش ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻦ و ﺧﻮاﻫﺮم )زري – ‪ 2‬ﺳﺎل از ﻣﻦ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮ ﺑﻮد( ﺑﺮ ﻣﻲداﺷﺖ و راه ﻣـﻲاﻓﺘـﺎد و ﺗـﻮ ﻛﻮﭼـﻪ‬ ‫ﻗﺎﻃﻲ آﺷﻐﺎلﻫﺎي ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﺸﺘﻴﻢ ﻧﻨﻪ ﻇﺮفﻫﺎي ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ‪ ،‬ﻣﺴﻲ و ﺧﻼﺻﻪ آﺷﻐﺎلﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻔﺮوﺷـﺪ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮد و ﺗﻮي ﮔﺎري دﺳﺘﻲ ﻛﻪ داﺷﺖ ﻣﻲرﻳﺨﺖ ﻣﻦ و زري ﻫﻢ ﺗﻮ آﺷﻐﺎلﻫﺎ ﻣﻲﮔﺸﺘﻴﻢ ﺗﺎ ﺑﻠﻜﻪ ﭼﻴﺰي ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺪردﻣﺎن ﺑﺨﻮرد ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻴﻢ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي ﺷﻜﺴﺘﻪاي‪ ،‬ﺧﻮردﻧﻲ ﻧﻴﻤﻪ ﻛﺎرهاي و ‪...‬‬ ‫ﮔﺸﺘﻦ ﺗﻮي آﺷﻐﺎلﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻔﺮﻳﺢﻣﺎن ﺑﻮد ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﻧﻨﻪ ﺳﺮﻣﺎن داد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ آي ﻛﺮه ﺧﺮﻫﺎ ﺑﻬـﻢ ﻧﺮﻳﺰﻳـﺪ‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢ دارم ﭼﻪﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ﻇﻬﺮ ﺑﺎ ﺑﺎري از ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺟﻤﻊآوري ﺷﺪه ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺘﻴﻢ ﺗﺎ ﻋﺼﺮ ﺣﺴﻦ آﻗﺎ ﺑﻴﺎد و آﻧﻬﺎ را از ﻧﻨﻪ ﺑﺨﺮه‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﻲ روزﻫﺎ ﻛﺎر و ﻛﺎﺳﺒﻲ ﺧﻮب ﺑﻮد آﺷﻐﺎلﻫﺎي ﻣﺮدم ﭘﺮ ﺑﺎر ﺑﻮد وﻟﻲ ﺑﻌﻀﻲ وﻗـﺖﻫـﺎ ﻫـﻢ ﺑﺠـﺰ ﺑـﻮي ﮔﻨﺪﻳـﺪه‬ ‫آﺷﻐﺎلﻫﺎ ﻧﺴﻴﺐﻣﺎن ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫زﻣﺴﺘﺎنﻫﺎ وﻗﺘﻲ ﺳﺮﻣﺎي ﻫﻮا اذﻳﺖﻣﺎن ﻣﻲﻛﺮد ﻧﻨﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﺮﻳﺪ زﻳﺮ ﭼﺎدر‪ .‬ﭼـﻪ ﻋـﺎﻟﻤﻲ داﺷـﺖ زﻳـﺮ ﭼـﺎدر ﮔـﻞ‬ ‫ﺳﺘﺎرهاي ﻳﻚ آﺳﻤــــــــــﺎن ﭘﺮ از ﺳﺘﺎره ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺘﺎرهﻫﺎ را ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﻟﻤﺲ ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﭘـﺎ روي‬ ‫ﭘﺘﻪ ﭼﺎدر ﻧﻨﻪ ﻣﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺨﻮره زﻣﻴﻦ دﻋﻮاﻣﺎن ﻣﻲﻛﺮد و از زﻳﺮ ﭼﺎدر ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖﻣﺎن ﺑﻴﺮون‪.‬‬ ‫ﻳﻚ روز ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻛﺎﺳﺒﻲ ﺑﻮدﻳﻢ دم در ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﻚ ﺳﻪﭼﺮﺧﻪ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ﻛـﻪ ﭼـﺮخ ﺟﻠـﻮ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺖ وﻟﻲ ﺻﻨﺪﻟﻲ و دو ﭼﺮخ ﻋﻘﺒﺶ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﺑﺎ زري ﻛﻠﻲ ذوق ﻛﺮدﻳﻢ ﺗﺎ دم در ﺧﺎﻧﻪ زري را روش ﻧـﺸﺎﻧﺪم و‬ ‫ﺧﻮدم ﺷﺪم ﭼﺮخ ﺟﻠﻮ و اونﻫﺎ را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم ﻧﻨﻪ ﻫﻢ از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫اونروز را ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﻛﻲ ﺷﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ ﺑﺎ آن ﺳﻪﭼﺮﺧﻪ ﺑﺎزي ﻛﺮدﻳﻢ ﺗﺎزه ﻛﻠﻲ از ﺑﭽﻪﻫـﺎي ﻣﺤـﻞ ﻫـﻢ‬ ‫آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺳﻮار ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺮﻓﺘﻴﻢ ﭼﻮن ﻧﻨﻪ وﺳﻌﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ ﻳﻚ ﻛﻢ اﻟﻔﺒﺎي ﺧﻮاﻧـﺪن و ﻧﻮﺷـﺘﻦ را ﻣـﺶ ﻛـﺎﻇﻢ )ﻣﻌﺘﻤـﺪ ﻣﺤـﻞ(‬ ‫ﺑﻬﻤﻮن ﻳﺎد داد‪.‬‬ ‫از ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻣﻮن ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد وﻟﻲ ﻣﻮﻗﻊ دﻋﻮا‪ ،‬ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛـﻪ ﺑﺎﺑـﺎت را دار‬ ‫زدﻧﺪ و ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻫﻢ رﻓﺖ ﺷﻮﻫﺮ ﻛﺮد و ﺷﻤﺎ دو ﺗﺎ را ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪ ﺗﻮ آﺷﻐﺎلﻫﺎي ﻛﻮﭼﻪ ول ﻛﺮد‪.‬‬


‫ﻫﺮ وﻗﺖ راﺳﺖ و دروغ اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ را از ﻧﻨﻪ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪم ﺟﻮاب درﺳﺖ و درﻣﻮﻧﻲ ﻧﻤﻲداد ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﺎﺑﺎت از ﻳـﻚ‬ ‫ﻣﺮﻳﻀﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪ ﻣﺮد ﻣﺎدرت ﻫﻢ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺑﺮﻓﻲ رﻓﺖ و ﮔﻢ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ‪ 11‬ﺳﺎل ﻋﻤﺮﻣﺎن در ﻫﻤﺎن ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ ﺳﭙﺮي ﺷﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ دو ﺳﻪ روز ﭘﻴﺶ ﻣﺶ ﻛﺎﻇﻢ دم در‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻧﻨﻪ ﻛﻠﻲ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ و زري ﻛﺮد ﮔﻔﺖ ﻣﺎﻣﺎنﺗﻮن ﭘﻴﺪا ﺷﺪه و ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻴﺎد ﺷﻤﺎ‬ ‫دو ﺗﺎ را ﺑﺒﺮه‪.‬‬ ‫آي ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ ﭼﺮا ﻧﻨﻪ ﺗﻮ ﻓﻜﺮي ﭘﺎﺷﻮ ﻟﺒﺎسﻫﺎﻳﺖ رو ﺟﻤﻊ ﻛﻦ و زري را ﻫﻢ ﺑﻴﺪار ﻛﻦ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺻﻮرت ﭘﻴﺮ و ﭼﺮوك ﻧﻨﻪ را دﻳﺪم اﺷﻚ ﺗﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮدم را ﻛﻨﺘـﺮل ﻛـﻨﻢ زدم زﻳـﺮ‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ و ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻨﻪ ﻛﺎش ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻲآﻣﺪي آﺧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻪﻃﻮري ﮔﺎرﻳﺖ را ﻣﻲﻛﺸﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﭼﻪﻛﺎر ﻛﻨﻲ‪....‬‬ ‫ﻧﻨﻪ ﺟﺎن ﭘﺎﺷﻮ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم ﺟﮕﺮم را ﺧﻮن ﻧﻜﻦ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺮي ﻣﻲآﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﻲزﻧﻲ اﺻﻼ ﻫﺮ وﻗﺖ زن ﮔﺮﻓﺘـﻲ‬ ‫ﺑﻴﺎ و ﻣﻨﻮ ﺑﺒﺮ ﭘﻴﺶ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ ‪...‬‬ ‫زﻣﺎن ﺧﻴﻠﻲ زود ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ ﺳﺮﻳﻊﺗﺮ از ﻫﺮ روز ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ زري ﻫﻢ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻧﻨﻪ داﺷﺖ ﮔﻴﺲﻫﺎﻳﺶ‬ ‫را ﻣﻲﺑﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ در آﻣﺪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم در را ﺑﺎز ﻛﻨﻢ آﺧﺮ دﻳﺪن ﻣﺎدر ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰي از آن ﺑﻪﻳﺎد ﻧﺪاﺷـﺘﻢ‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎل ‪...‬‬ ‫ﻧﻨﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﭼﺎدرش را ﺳﺮش ﻛﺮد و رﻓﺖ دم در‪ .‬در ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﻧﻨﻪ از ﺟﻠﻮي در ﻛﻨﺎر رﻓﺖ و ﺧـﺎﻧﻤﻲ‬ ‫ﺷﻴﻚ ﭘﻮش وارد ﺣﻴﺎط ﺷﺪ از ﭘﻠﻪ ﺟﻠﻮ در اﺗﺎق ﺑﺎﻻ آﻣﺪ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ اﺗـﺎق و ﻣـﻦ و زري اﻧـﺪاﺧﺖ و‬ ‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺳﻼم ﺣﺴﻴﻦ ﺳﻼم زري‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎي ﮔﻞ ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﺜﺎﻓﺘﻲ ﺑﺰرگ ﺷﺪهاﻧﺪ ﭘﻴﺮزن دﻟﺖ آﻣﺪ دﺳﺘﻪ ﮔﻞﻫـﺎي‬ ‫ﻣﻦ را ﺗﻮي اﻳﻦ آﺷﻐﺎلﻫﺎ ﺑﺰرگ ﻛﻨﻲ‪.‬‬ ‫ﭘﺎﺷﻴﺪ ﻣﺎﻣﺎن ﺗﺎ وﺑﺎﻳﻲ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﺮﻓﺘﻴﺪ از اﻳﻦﺟﺎ ﺑﺮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻨﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ دم در اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻣﻦ و زري زل زده ﺑﻮد ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻳﻚ ﻋﻜﺲ ﻳﺎدﮔﺎري‬ ‫از ﻣﺎ ﺗﻮ ذﻫﻨﺶ ﺑﮕﻴﺮه‪.‬‬ ‫آن زن دﺳﺖ زري را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ﺣﻴﻒ ﺗﻮ ﮔﻞ ﻣﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻨﺞ اﻳﻦ اﺗﺎق ﻛﺰ ﻛﻨﻲ و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫دم در ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻫﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻘﭽﻪاي را ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﻨﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ آﺷﻐﺎلﻫﺎ را ﻻزم ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻴﺎري ﻫﻤﻪ ﭼﻴـﺰ ﺑﺮاﺗـﻮن‬ ‫ﺧﺮﻳــــــــﺪم‪ .‬ﺑﻘﭽﻪ را ﻛﻨﺎر اﺗﺎق ﮔﺬاﺷﺘﻢ و ﭘﺮﻳﺪم ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﻧﻨﻪ و زدم زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻨﻪ ﻣﻦ ﭘـﺴﺮ ﺗـﻮ ﻫـﺴﺘﻢ ﻫﺮﺟـﺎ‬ ‫ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮدم ﺑﻘﭽﻪام را ﻣﻲﺑﺮم ﻳﻚﺟﺎ ﺑﺮاﻳﻢ ﻗﺎﻳﻢ ﻛﻦ ﺗﺎ ﺑﻴﺎم‪.‬‬ ‫ﺗﻨﺪي دﻣﭙﺎﻳﻲﻫﺎﻳﻢ را ﭘﻮﺷﻴﺪم و رﻓﺘﻢ ﺗﻮي ﻛﻮﭼﻪ و در را ﻣﺤﻜﻢ ﻛﻮﺑﻴﺪم ﺑـﻪﻫـﻢ‪ .‬اوه ﭼـﻪ ﻣﺎﺷـﻴﻨﻲ ﺑـﻮد ﻣﺎﺷـﻴﻦ‬ ‫ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺮق ﻣﻲ زد‪ .‬زري ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ در ﻋﻘﺐ را ﺑﺎز ﻛﺮدم ﻛـﻪ ﺑـﺮوم ﭘـﻴﺶ زري ﺑـﺸﻴﻨﻢ ﻛـﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬اون ﮔﻮﻧﻲ را ﺑﻨﺪاز زﻳﺮت و ﺑﺸﻴﻦ‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ﻛﻪ راه اﻓﺘﺎدﻳﻢ ﺑﻄﺮف ﭼﻲ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻳﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﭼﺸﻤﻢ آب ﻧﻤﻲﺧﻮرد ﭼﻮن ﻧﻨﻪ ﻋﻠﻲ ﻫﻤـﺴﺎﻳﻪ‬ ‫دﻳﻮار ﺑﻪ دﻳﻮارﻣﻮن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﺪﺑﺨﺖﻫﺎ ﻣﻤﻜﻨﻪ از ﭼﺎﻟﻪ ﺗﻮي ﻳﻪ ﭼﺎﻟﻪ ﺑﻲﺗـﻪ ﺑﻴـﺎﻓﺘﻴﻢ وﻟـﻲ ﺳـﺮﺑﺎﻻﻳﻲ و‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻲﻣﻮن ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎرا ﺑﻨﺪ ﻧﺎفﻣﻮن را ﺑﺎ ﻗﻴﭽﻲ ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﺑﺮﻳﺪن ﭘﺲ ﺗﺎ ﮔﻮر ﺑﺮﻳﻢ ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻫﻮﻫﻮي ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻛﻮﭼﻪ ﻛﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻲدوﻳﺪﻧﺪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮدم آورد‪ .‬آﻧﻬﺎ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﺎ را ﺑﺪرﻗﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺳﺮ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺻﺪاﺷﻮن ﻣﻲآﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺣﺮف زدن ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ آره ﺣﺴﻴﻦ ﺟﺎن آن ﺑﺎﺑﺎي ﻻﻛﺮدارت ﻛﻪ آدم ﻧﺒﻮد ﻛﺎرش ﺷـﺪه ﺑـﻮد ﻧـﺎن دزدي‬ ‫ﺧﻮردن اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻨﻪ آن را ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭼﻮب ﻛﺎرﻫﺎش رو ﺧـﻮرد و ﻳـﻚ روز ﻛـﻪ رﻓـﺖ‬


‫دزدي ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺪار ﺷﺪ و ﺑﺎﺑﺎت ﻫﻢ اون را ﻛﺸﺖ‪ .‬ﺑﺎﻏﺒﺎن ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎت را ﮔﺮﻓﺖ و دادﻧﺶ دﺳـﺖ ﭘﻠـﻴﺲ ﺗـﺎ‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻌﺪ از ﺷﺶ ﻣﺎه ﺣﻜﻢ اﻋﺪام ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﺮﻳﺪن و اﻋﺪاﻣﺶ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم از اﻳﻦﺟـﺎ ﺑـﺮم و ﭼـﻮن‬ ‫اﻋﺼﺎب دﻳﺪن اون ﭘﻴﺮزن را ﻧﺪاﺷﺘﻢ و ﺑﻌﺪش ﻫﻢ اﻣﻮراﺗﻤﻮن ﻧﻤﻲﭼﺮﺧﻴﺪ رﻓﺘﻢ و ﺗﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻛﺴﻲ ﺑﺸﻮم و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدم ﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻢ رو ﺑﺒﺮم ﺗﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺑﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺧﺪا را ﺷﻜﺮ وﺿﻌﻢ ﺧﻮﺑﻪ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ دارم‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري در آورد و ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﻴﮕﺎرش ﭘـﻮك ﻣـﻲزد‬ ‫اداﻣﻪ داد‪ .‬وﻟﻲ ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﭼﺮا اﻳﻦﻗﺪر ﺗﻮ ﻓﻜﺮي ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮاي اون ﭘﻴﺮزن ﻏﺼﻪات ﻧﺒﺎﺷﻪ اون ﻣﺎدر ﻳﻚ دزد آدم ﻛـﺶ اﺳـﺖ‪ .‬ﻧﻤـﻲداﻧـﺴﺘﻢ‬ ‫راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻪ ﻳﺎ دروغ ﻫﺮ ﭼﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮف ﻣﻲزد ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻴﺞ و ﮔﻢ ﻣﻲﺷﺪم ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادم ﺣﻮاﺳﻢ را ﭘﺮت ﻛـﻨﻢ‬ ‫و ﺑﻪ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﮔﻮش ﻧﻜﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﺟﺎده اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻳﻢ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻢ ﻣﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺠﺎ ﺑﺒﺮه و دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷـﺘﻢ ﺑﭙﺮﺳـﻢ ‪ 4 ، 3‬ﺳـﺎﻋﺘﻲ ﺗـﻮي راه‬ ‫ﺑﻮدﻳﻢ ﻫﻲ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻳﻚ ﻧﻮار ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺪاش را ﻫﻢ ﺗﺎ ﺗﻪ زﻳﺎد ﻛﺮده ﺑﻮد و ﺧﻮدش ﻫﻢ زﻣﺰﻣﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺪ ﻳﻚ ﭼﺮﺗـﻲ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﺗﺮﻣﺰ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺑﻪ ﺧﻮدم آﻣﺪم ﻛﻨﺎر ﻳﻚ ﻛﺎﻓﻪ ﺑﻮد واﻳﺴﺘﺎد و ﮔﻔﺖ ﻳﻚ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺧﻮرﻳﻢ و‬ ‫راه ﻣﻲاﻓﺘﻴﻢ دﺳﺖ زري را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﭘﻴﺎده ﺷﺪﻳﻢ‪ .‬ﺑﺮﻳﺪ دﺳﺘﻬﺎﺗﻮن را ﺑﺸﻮرﻳﺪ و ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ‪ ،‬دﺳﺘـﺸﻮﺋﻲ آن ﻃﺮﻓـﻪ و ﺑـﺎ‬ ‫دﺳﺘﺶ دﺳﺘﺸﻮﺋﻲ را ﻧﺸﺎن داد‪.‬‬ ‫ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﻛﻪ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮب ﭼﻲ ﻣﻲﺧﻮرﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ و زري ﻣﺜﻞ ﺑﻬﺖزدهﻫﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮدﻳﻢ ﮔﻔﺖ ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ‬ ‫اون ﭘﻴﺮزن زﺑﺎنﻫﺎﺗﻮن را ﻫﻢ ﻗﺎﻃﻲ آﺷﻐﺎلﻫﺎ ﻓﺮوﺧﺘﻪ‪ .‬آﻗﺎ ﻟﻄﻔﺎ ﺳﻪ ﭘﺮس ﺟﻮﺟﻪ ﺑﻴﺎورﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻛﻢ ﻣﻌﻄﻠﻲ داﺷﺖ وﻟﻲ ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﭘﺴﺮ ‪ 18– 17‬ﺳﺎﻟﻪ ﻏﺬا را آورد ﮔﺬاﺷﺖ روي ﻣﻴﺰ ﭼﺸﻢﻣﺎن ﮔﺮد ﺷـﺪه ﺑـﻮد‬ ‫اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺬا ﺑﺮاي ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﻛﺎش ﻧﻨﻪ ﻫﻢ اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻛﻨﻴﺪ ﭼﺮا زل زدﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﺼﻴﺒﺘﻲ ﺑﻮد ﻏﺬاﻣﻮن را ﺧﻮردﻳﻢ آﺧﻪ ﻫﺮ ﻃﻮري ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮردﻳﻢ ﭼﭗﭼـﭗ ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﻚ ﭼﻴﺰي زﻳﺮ ﻟﺐ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ رﻓﺖ ﭘﻮل ﻏﺬا را ﺣﺴﺎب ﻛﻨﺪ زري رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻛﺮد و ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻦ اﻳـﻦ زﻧـﻪ رو دوﺳـﺖ ﻧـﺪارم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺎﻫﺎﺗﻪ ﻧﺘﺮس اﮔﺮ ﺧﻮاﺳﺖ اذﻳﺖﻣﺎن ﻛﻨﻪ ﻓﻮري ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدﻳﻢ ﭘﻴﺶ ﻧﻨﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬ ‫ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺷﺪﻳﻢ و راه اﻓﺘﺎدﻳﻢ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻧﺒﻮد را ه اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ دﻓﻌﻪ زري ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﺮد و ﺗﻤﺎم ﻏﺬاﻫﺎ‬ ‫را ﺧﻮرده و ﻧﻴﻢ ﺧﻮرده ﺑﺎﻻ آورد زد روي ﺗﺮﻣﺰ و ﮔﻔﺖ ﺧﺎك ﺑﺮ ﺳﺮت ﺑﺒﻴﻦ ﻣﺎﺷﻴﻦ را ﭼﻪﻛﺎر ﻛﺮدي اﻧﺘﺮ ﻫﺮ وﻗـﺖ‬ ‫دﻟﺖ ﺑﻪﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮره ﺑﮕﻮ واﻳﺴﻢ ﻛﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ را ﺑﻪ ﻛﺜﺎﻓﺖ ﻧﻜﺸﻲ اي ﺧﺪا آﺧﻪ ﺑﮕﻮ ﺑﭽﻪات ﭼﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ رﻓﺘﻲ دﻧﺒﺎل‬ ‫اﻳﻦﻫﺎ راﺣﺖ زﻧﺪﮔﻴﺖ رو ﻣﻲﻛﺮدي اﻳﻦ دو ﺗﺎ ﻛﻨﻪ ﭼﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫دﺳﺖ زري را ﮔﺮﻓﺖ و ﻛﺸﻴﺪش ﺑﻴﺮون و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻤﻴﺰ ﻛﺮدن ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ ﻛﺮد دﺳﺖ روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي زري ﮔﺬاﺷﺘﻢ‬ ‫و زدم زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪ ،‬زري ﻫﻢ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮد ﮔﻔﺘﻢ زري ﺧﻮاﻫﺮ ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ ﭼﺖ ﺷﺪه ﻛﺎش ﻧﻨﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﺑـﻮد و ﻳـﻚ ﻛـﻢ‬ ‫ﺟﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻬﺖ ﻣﻴﺪاد ﺧﻮب ﻣﻲﺷﺪي‪.‬‬ ‫زود ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺳﻮار ﺑﺸﻮﻳﺪ ﻛﻪ دﻳﺮ ﺷﺪ ﻫﻨﻮز راﻫﻲ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺎﺷﻴﻨﻲ از ﻋﻘﺐ‬ ‫ﻣﺪام ﭼﺮاغ ﻣﻲزد ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻲ ﺷﺪه ﻛﻪ دﻳﺪم واﻧﺖ ﻣﺶ ﻛﺎﻇﻢ اﺳﺖ و ﻧﻨـﻪ ﻫـﻢ ﻛﻨـﺎرش ﻧﺸـﺴﺘﻪ داد زدم‬ ‫ﺧﺎﻧﻢ واﻳﺴﺎ ﻧﻨﻪ ﭘﺸ��� ﺳﺮﻣﻮﻧﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺎري داره ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ راه را آﻣﺪه ﮔﻔﺖ ﺑﺸﻴﻦ ﺳﺮ ﺟﺎت و ﺳﺮﻋﺘﺶ را ﺑﻴﺸﺘﺮ‬ ‫ﻛﺮد آنﻗﺪر زﻳﺎد ﻛﻪ ﻣﻦ از ﺗﺮﺳﻢ زري را ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺳﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﭻ ﭼﺮاغﻫﺎي ﻳﻚ ﻛﺎﻣﻴﻮن ﺟﻠﻮي ﺷﻴﺸﻪ آﻣـﺪ و‬ ‫ﺻﺪاي ﺗﺮﻣﺰ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﺶ ﻛﺎﻇﻢ و ﺑﻨﮓ ‪. ...‬‬


‫ﻣﻦ و زري ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻛﺸﻴﺪنﻣﺎن ﺑﻴﺮون وﻟﻲ ﻧﻨﻪ و ﻣﺶ ﻛﺎﻇﻢ و اون زن در ﺟﺎ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﻨـﻪ را‬ ‫ﻛﻨﺎر ﺟﺎده ﮔﺬاﺷﺘﻦ و ﭼﺎدر ﮔﻞ ﺳﺘﺎرهاياش را ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺘﺎرهﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮﻧﻲ ﺑﻮدﻧﺪ اﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ روﻳﺶ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌـﺪ‬ ‫آﺳﻤﺎن ﭼﺎدر ﮔﻞ ﺳﺘﺎرهاي ﭘﺮ از ﺳﻜﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻛﻪ ﭼﺮا ﻧﻨﻪ دﻧﺒﺎلﻣﻮن آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از راﻫﻲ ﺷﺪن ﻣﺎ ﭘﻠﻴﺲ دم در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻨـﻪ ﻣـﻲآﻣـﺪ و از ﺗﺤـﺖ‬ ‫ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺑﻮدن ﻣﺎدرﻣﻮن ﺧﺒﺮ ﻣﻲدﻫﺪ ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ ﺗﻮ ﻛﺎر ﻣﻮاد و ﻗﺎﭼﺎق ﺑﻮده و اﻳﻦﻛﻪ ﻗﺮار ﺑﻮده ﺑـﺎ ﻣـﺎ ﺗـﻮ اﻳـﻦ راه‬ ‫ﭼﻪﻛﺎر ﻛﻨﻪ ﺧﺪا ﻣﻲداﻧﻪ‪ ...‬وﻟﻲ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻫﻤﻪ آدمﻫﺎي ﻏﺮﻳﺐ و ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﺮﮔﺸﻮن ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻧﻨﻪ ﺑﻲ ﺻﺪا و ﭘـﺮ‬ ‫درده‪.‬‬ ‫ﺣﺴﻴﻦﺟﺎن از اﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﺰاﺣﻢ ﻛﺎﺳﺒﻲ ﺷﻤﺎ ﺷﺪم ﻣﻌﺬرت ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ وﻟﻲ ﺗﻮ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎ اﺳـﺘﻌﺪادي ﺳـﻌﻲ ﻛـﻦ ﺣﺘﻤـﺎ‬ ‫ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﺮي‪ ،‬ﺣﺴﻴﻦ ﮔﺎري ﭘﺮ از ﺷﻴﺸﻪﻫﺎي ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ و ﻣﻘﻮا را ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮد و از ﻣﻦ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻛﺮد‪.‬‬


‫در ﺳﻜﻮن‬ ‫ﻣﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﺷﻢزاده‬

‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪»:‬ﻣﺰاﺣﻢ‪ ،‬ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻢ؟ ﻛﺎري ﻛﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻲ؟« ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪» :‬راﺳﺘﺶ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﺧـﻮاﻫﻲ زﻧـﮓ ﺑﺰﻧـﻲ‪،‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ دمدمﻫﺎي زﻧﮓ زدﻧﺖ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ اول ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﻢ و اﻳﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻮ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻲ ﻳﺎ‬ ‫ﺗﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻲ و اﻳﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ .‬ﻣﺰاﺣﻤﺘﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ«‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺑﻪ ﻧﻢﻧﻢ ﺣﺮف زدن‪ .‬ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﺎدت ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻦ ﺻﺪاﻳﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬ ‫»دوﺑﺎره ﻛﻪ رﻓﺘﻲ ﺗﻪ ﭼﺎه« و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﻛﻪ داﺧﻞ ﻧﻌﻠﺒﻜﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺨﺘﻢ اﻓﺘﺎده ﺧﻴﺮه ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﮔﻮﺷﻲ‬ ‫را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﭼﺴﺒﺎﻧﻢ ﺑﻪ دﻫﺎﻧﻢ و ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪» :‬دارم داد ﻣﻲزﻧﻢ‪ .‬ﺻﺪام ﺧﻮب ﺷﺪ؟«‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪» :‬ﭼﻨﺪ روزي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻠﻔﻨﺖ ﺟﻮاب ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻧﻴﺴﺘﻲ اﻧﮕﺎر‪ ،‬دﻟﻮاﭘﺲ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪«.‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪» :‬دارم ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻲاﻧﺪازم‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﻳﻚ ﺑﺎر ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻲاﻧﺪازم‪ .‬ﻛﻪ ﭼﺮخ ﻣﻲزﻧﻢ‪ ،‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪ ،‬زﻳﺮ‬ ‫و رو ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺧﻮدم را‪ ،‬ﮔﺮﻳﺰ ﻣﻲزﻧﻢ ﺑﻪ ﻻﻳﻪﻻﻳﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺮاﻳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﮔـﻮﻳﻢ ﻫـﻴﭻوﻗـﺖ‪ .‬ﻛـﺎش ﻓﻘـﻂ‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ در اﻳﻦ دوره ﭘﻮﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻳﻚﻃﻮري ﮔﻢ و ﮔﻮر ﺑﺸﻮم‪ .‬ﭘﻴﺪاﻳﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻛﻨﺪه ﺑﺸﻮم از دل اﻳﻦ ﺷﻬﺮ‪ .‬ﺑـﺮوم‬ ‫ﻣﺜﻼً ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﺎﻳﻲ وﺳﻂ ﺑﻴﺎﺑﺎن‪ .‬وﻟﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﮕﻪات ﻣﻲدارﻧﺪ در ﻫﻤﻴﻦ ﺟـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﻧﺎﻓﺖ را ﺑﺮﻳﺪهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦﻃﻮر وﻗﺖﻫﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﻢ ﺟﻮاب ﻧﻤﻲدﻫـﻢ‪ .‬ﻗﻄﻌـﺶ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪ .‬ﺻـﺪاي زﻧـﮓ‬ ‫زدنﻫﺎش را ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﻢ‪ .‬زﻧﮓ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﺎﻫﻲ‪ ،‬ﻫﻔﺘﻪاي ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺻﺪا در ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ آن ﻫﻢ در اﻳـﻦ‬ ‫دورهﻫﺎ ﻧﺒﻮده ﺗﺎﺑﻪ ﺣﺎل‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف زدن‪ ،‬آراﻣﺶ دادن و ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎش ﻛﻪ ﻣﺜﻼً ﺳﻴﮕﺎر را ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻢ واﺑـﺴﺘﻪاش‬ ‫ﻧﺸﻮم‪ .‬و ﺑﻌﺪ از ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ و ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎش و وﺿﻊ ﺳﻴﻨﻪاش ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﺳﻮزد و ﺳـﺮﻓﻪﻫـﺎي ﺧـﺸﻜﺶ از‬ ‫ﺳﻴﮕﺎرﻛﺸﻴﺪنﻫﺎي ﻣﺪاوم‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﻴﭻﮔﺎه ﺑﻪ ﺻﺮاﻓﺘﺶ ﻧﻤﻲاﻓﺘﺪ درﻣﺎﻧﻲ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻟﺠﺒﺎز اﺳﺖ ﻣـﻲداﻧـﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠـﻲ‬ ‫ﺑﻪاش ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ‪ .‬دوﺳﺖ ﻧﺪارد و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺪش ﻣﻲآﻳﺪ از آدمﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺗﻜﺐ اﺷﺘﺒﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ‬ ‫و ﻫﻤﻪاش ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺳﺎﻟﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﻗﺮار اﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل دﻳﮕﺮ ﺑﻤـﺎﻧﻢ ﻛـﻪ ﻫﻤـﻪاش ﻣﺮاﻗـﺐ‬ ‫ﺧﻮدم ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬ ‫ﭼﻴﺰﻳﺶ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﻢ‪ .‬ﺣﺮفﻫﺎش را ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻗﺒﻮل ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﻣﻲ ﭘـﺬﻳﺮم‪ .‬ﺧﺎﺻـﻴﺖ دوﺳـﺖ داﺷـﺘﻦﻫـﺎﻳﻢ‬ ‫اﻳﻦﻃﻮري اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰي را ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮم‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮش ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳـﺮﻓﻪﻫـﺎش‪،‬‬ ‫ﺳﺮﻓﻪﻫﺎش ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻛﻼﻣﺶ ﺷﺪه‪ ،‬ﻛﻪ اﮔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ اﻧﮕﺎر ﭼﻴـﺰي در ﺣـﺮفﻫـﺎش ﻛـﻢ دارد و اﮔـﺮ ﺑﺎﺷـﺪ‬ ‫زﺟﺮﻛﺸﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻣﻲﻟﺮزاﻧﺪم‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﻪ روش ﻧﻤﻲآورم‪ .‬ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻠﺨﻲ ﻟﺒﺨﻨﺪم را اﺣﺴﺎس ﻛﻨﺪ ﺑﻪ روﻳﺶ ﻣﻲﺧﻨﺪم‪.‬‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ را ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺬارم ﻳﺎدم ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﻛﻪ ﺑﺎز ﭼﻴﺰي را ﺑﻪاش ﻧﮕﻔﺘﻪام ‪ .‬زﻧﮓ ﻧﻤﻲزﻧﻢ‪ .‬ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬ﺗﻠﻔﻦ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻧـﺪارد‪.‬‬ ‫اﮔﺮ داﺷﺖ ﻣﻲزدم‪ .‬راﺣﺖ‪ .‬ﺷﺐ و ﻧﺼﻒ ﺷﺐ‪ .‬ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺧﻞ ﺑـﺎزيﻫـﺎ ﻛـﻪ ﮔـﺎﻫﻲ در ﻣـﻲآورم‪.‬‬ ‫ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻛﻪ زﻧﮓ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ ذﻫﻦﻣﺎن ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﻧﻔـﺲﻫـﺎ‬ ‫ﮔﻮش ﻣﻲدﻫﻴﻢ‪ .‬ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﻢ‪ .‬ﺧﻨﺪه دار اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪام ﻛﻪ اﺻﻼً ﺑﻪ ﺗﻠﻔﻦ واﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﺣـﺮف زدن ﻛـﺴﻲ از ﭘـﺸﺖ‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ ﮔﻮش ﺑﺪﻫﻢ ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﻣﻮﻗﻊ راه رﻓﺘﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﻳﻚﺑﺎر ﺑﺮﮔﺮدم و ﺑﻪ ﻫﻢﭘﺎﻳﻢ ﻧﮕﺎه ﺑﻜﻨﻢ‪ .‬دوﺳﺖ‬


‫دارم ﻣﻮﻗﻊ ﺣﺮف زدن رخ در رخ ﺑﺎﺷـﻢ‪ .‬ﻧﺸـﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻴﻢ ﭘـﺸﺖ ﻣﻴـﺰي‪ ،‬ﺟـﺎﻳﻲ‪ .‬ﭼـﺸﻢ در ﭼـﺸﻢ و در ﺳـﻜﻮن‪.‬‬ ‫اﻳﻦﻃﻮري اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺧﻮب ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﻣﻲﭼﺴﺒﺪ ﺑﻪ آدم اﻳﻦﻃﻮر ﻧﻢﻧﻢ ﺣﺮف زدن‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻣﺴﺖ ﺷﺪن ﻛـﻪ‬ ‫ﻧﻢﻧﻢ اﺗﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻫﺮ ﺗﺮ ﻛﺮدن ﻟﺐ و ﺳﺮازﻳﺮ ﻛﺮدن آن ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﮔﺮم ﺷـﺪن‪ ،‬ﺑـﻲ ﺧـﻮد‬ ‫ﺷﺪن‪ .‬اﻳﻦﻃﻮرﻫﺎ دوﺳﺖ دارم ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺪ اﻳﻦ را وﻟﻲ ﺑﺎز ﻛﺎر ﺧﻮدش را ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻫﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲدﻫﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻲدﻫﺪ وﻟﻲ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﻳﺎ ﺑـﻪ ﻗـﻮل‬ ‫ﺧﻮدش ﺧﻨﮓ ﺑﺎزي در ﻣﻲآورم‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺎز وﻗﺘﻲ ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪﻫﺎي ﻋﺒﺎس آﺑـﺎد ﻳـﺎ ﭼـﻪ ﻣـﻲداﻧـﻢ اردﻳﺒﻬـﺸﺖ را‬ ‫ﮔﺬراﻧﺪﻳﻢ و ﺑﺤﺚﻣﺎن در ﻣﻮرد ﭼﻴﺰي ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺳﺮﻓﻪﻫﺎﻳﺶ ﺷﺮوع ﺷﻮد و اوج ﺑﮕﻴﺮد و ﻣﻦ ﺑﺎز ﻫﻤﻪ ﭼﻴـﺰ ﻳـﺎدم‬ ‫ﺑﺮود و ﺑﺤﺚﻣﺎن ﺧﺎﺗﻤﻪ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﻛﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪام در اﻳﻦ اﺗﺎق در ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻻﻛﻪ اﻧﮕـﺎر ﺑﺮﻓـﺮاز ﺻـﺨﺮهاي اﺳـﺖ و ﻫﻤـﻪاش ﺳـﻜﻮت اﺳـﺖ و‬ ‫ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ و ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻫﻢ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ آن ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﻪ ﺻﺪاي راه رﻓﺘﻦﻫﺎش ﺑﻪ ﮔﻮش ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻣـﺜﻼً ﺑـﻪ ﺻـﺮاﻓﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻛﻪ ﺻﺪاﻳﻢ ﺑﺰﻧﺪ ﮔﺎﻫﻲ‪ .‬ﻣﺜﻞ آن وﻗﺖﻫﺎ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ وﺟﻮد داﺷﺖ ﻛﻪ راه ﻣﻲرﻓﺖ ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛـﺸﻴﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﺴﺖ وﻟﻲ ﻧﻪ آنﻃﻮر ﻛﻪ ﻣﺜﻼً ﺻﺪا ﺑﺰﻧﺪ اﺳﻤﻢ را و وﻗﺘﻲ رﻓﺘﻢ رخ در رﺧﺶ‪ ،‬ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ‪ ،‬دﻟﻤـﺎن ﺑـﺮات‬ ‫ﺗﻨﮓ ﺷﺪه از آن ﻛﻨﺞ ﻋﺰﻟﺘﺖ ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎ ﮔﺎﻫﻲ و ﻣﻦ ﺑﺎز ﻣﺤﻞ ﻧﮕﺬارم و ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎن ﺑﺸﻮم و دﻳﮕﺮ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤـﺮ‬ ‫ﺧﻮدم را ﻧﺒﺨﺸﻢ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺮدم و ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻫﻤﻪاش ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮم ﻛﻪ ﻫﻴﺞ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ دل ﻛـﺴﻲ را‬ ‫ﺧﻮش ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻢ و در ﺟﻮاب ﺑﺸﻨﻮم ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻮده وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻛـﺎري ﻫـﻢ ﺑـﺮاي ﻛـﺴﻲ از دﺳـﺘﺖ‬ ‫ﺑﺮآﻣﺪه و اﻧﺠﺎم دادهاي و ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺎﻻ ﻳﺎدت رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫و ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﻳﺎدم ﻧﻴﺎﻳﺪ و اﻳﻦ ﺑﭽﺴﺒﺪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ ذﻫﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺲ ﻛﻠﻪام و رﻫﺎﻳﻢ ﻧﻜﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎه‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪام اﻛﻨﻮن‪ ،‬در ﺳﻜﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪان ﮔﺮﻓﺘﺎرم و ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﻳﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ و اﻳﻦ ﻋﺒـﻮر‬ ‫ﮔﺎهﺑﻪﮔﺎه ﻧﻮر ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎ ﺑﺮ دﻳﻮاره اﺗﺎﻗﻢ ﻛﻪ ﺷﻜﻞﻫﺎﻳﻲ ﭘﻴﺪا و ﻧﺎﭘﻴﺪا را ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪام اﻛﻨﻮن‪ ،‬در ﺧﻠﻮت و رﺧﻮت اﻳﻦ ﺳﻴﺎه ﺷﺐ و ﺧﻴﺮهام ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻫﺎ و ورقﻫﺎم و ﺗﻤﺎم ﻛﺎرﻫـﺎي ﻧـﺎﻛﺮدهام و‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ‪ ،‬ﻛﻪ ﮔﻮﺷﻪاي آرام ﺑﺮاي ﺧﻮدش ﻛﺰ ﻛﺮده و ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاش ﺳﻜﻮت اﻳﻦ ﺷﺐ‬ ‫را ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﻜﻪﺗﻜﻪ ﻛﻨﺪ‪.‬‬


‫دو ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ‬ ‫رﺣﻴﻢ رﺳﻮﻟﻲ‬ ‫ ﺳﺮﺗﻮن رو ﺑﺮﻧﮕﺮدوﻧﻴﺪ‪.‬‬‫‪ :‬ﺧﻴﺎﻟﺘﻮن راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺗﻮي آﻳﻨﻪ دارﻣﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﻦ ﺗﺸﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎرﻳﻦ ﺟﻠﻮ‪.‬‬ ‫ﻻزم ﻧﻜﺮده‪ ،‬ﺟﻠﻮﺗﻮ ﻧﮕﺎه ﻛﻦ‪.‬‬‫‪ :‬رو ﭼﺸﻢ‪ ،‬ﭼﺸﺎﺗﻮ دارم‪ .‬ﭼﻲ ﻣﻲﻛﺸﻲ؟‬ ‫آﺑﺴﺘﺮه‪.‬‬‫‪ :‬ﺳﻴﮕﺎره ﺟﺪﻳﺪه؟‬ ‫ﺑﻲﻣﺰه‪.‬‬‫‪ :‬ﭘﺲ اول ﻣﻲﭼﺸﻲ ﺑﻌﺪ ﻣﻲﻛﺸﻲ؟‬ ‫آﻗﺎ ﻣﻮاﻇﺐ ﺣﺮف زدﻧﺖ ﺑﺎش‪.‬‬‫‪ :‬ﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪي ﻣﺸﺘﺮك وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﻦ ‪...‬ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻮ ‪...‬ﻣﻦ اداﻣﻪ ﺑﺪم‬ ‫ﺿﺒﻂ‬

‫ﻣﺴﺎﻓﺮ‬ ‫راﻧﻨﺪه‬ ‫ﻣﺜﻠﺚ ﺳﻜﻮت‬ ‫‪ :‬ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺪه ﺳﻮال آدم ﺑﺨﻮره ﺑﻪ زاوﻳﻪ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاي ﺷﻤﺎ اداﻣﻪ ﺑﺪه‬ ‫ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺷﻬﺮ رو رد ﺷﺪم‪ .‬روﺷﻦ ﻛﻦ‬‫‪ :‬ﻣﺮﺳﻲ‪ ،‬اﻻن ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدم‪.‬‬ ‫ ﺑﻲﻣﺰه‪.‬‬‫ »از زﻧﺪﮔﺎﻧﻴﻢ ﮔﻠﻪ دارد ﺟﻮاﻧﻴﻢ«‬‫‪ :‬ﻣﻦ ﺳﺒﻴﻼﻣﻮ ﻣﻲﺟﻮم ﺗﻮ ﻧﺎﺧﻮﻧﺎﺗﻮ‪ ،‬ﻫﺮ دوﻣﻮن ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻫﻤﺪﻳﮕﻪ رو ﻟﺨﺖ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﺷـﻴﻢ ﻛﺘـﺎﺑﻮ‬ ‫ﻛﺒﺎب ﻣﻲﺧﻮﻧﻴﻢ‪ .‬ﻋﺎﺷﻖ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ دﺳﺖ دوﻣﻮ ﻣﻲﺧﻮﻧﻴﻢ دوﺳﺖ دارم ﻫﺮ دوﻣـﻮن ﺗـﻮ ﻫـﺴﺘﻴﻢ و ﺷـﻤﺎ دو ﻛﻮﭼـﻪ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ ﭘﻴﺎده ﺷﻴﺪ دس ﺑﻪ دس ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺪﻳﻢ ﻳﻪ دﺳﺘﻤﻮن اﻟﻜﻲ ﺗﻜﻮن ﻣﻲﺧﻮره‪ ،‬دﻫﺎنﻣـﻮن از ﭘـﺎﻳﻴﻦ واﻣـﻲﺷـﻪ‬ ‫زﻳﭙﺎﻣﻮن از ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻲرﻳﺰم ﺗﻮ ﺧﻮدم‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺰي ﺗﻮ ﺧﻮدت‪.‬‬ ‫آﻗﺎ ﻣﻮاﻇﺐ ﺣﺮف زدﻧﺖ ﺑﺎش‪.‬‬‫‪:‬ﺧﻴﺎﻟﺘﻮن راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬دارﻣﺖ ﻳﺎ ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻮرم ﺷﻤﺎ آب ﺑﻜﺶ ﻳﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻮر ﻣﻦ آب ﺑﻜﺸﻢ‪.‬‬ ‫ ﭘﺲ ﻣﺮدم ﭼﻲ؟ﻣﻦ ﻓﻘﻂ واﺳﻪي اوﻧﺎ ﻣﻲﻛﺸﻢ‪.‬‬‫‪:‬ﻣﻦ ﻫﻢ واﺳﻪي ﻣﺮدم ﻣﻲﻛﺸﻢ از ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﻳـﻦ دوﻣـﻴﻦ ﺑـﺴﺘﻪاس‪ .‬دﻛﺘـﺮ ﻣـﻲﮔـﻪ دﻧـﺪهاش ﺟـﺎ ﻧﻤـﻲره‬ ‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﻦ از ﺟﻠﻮ ﺑﻨﺪﻳﺸﻪ ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﻦ ﺟﻮش آورده‪.‬‬ ‫ ﭘﺸﺖ ﺳﺮه دﻳﮕﻪ‪ ،‬ﺑﺬار ﺑﮕﻦ‪.‬‬‫‪ :‬ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ ﭘﺸﺘﻢ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪه‪.‬‬‫‪ :‬راﺳﺘﻲ اﺳﻢﺗﻮن ﭼﻲ ﺑﻮد؟‬ ‫‪» -‬ﺟﻮر از ﺣﺒﻴﺐ ﺧﻮشﺗﺮ ﻛﺰ ﻣﺪﻋﻲ رﻋﺎﻳﺖ ﺣﺒﻴﺐ ﻣﻦ ﻫﺎﻫﺎﻫﺎﻫﺎ…«‬


‫‪ :‬ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻛﻦ‪ ،‬ﺧﻮدﺗﻮن ﻣﺎﺷﺎا‪ ...‬ﻳﻪ ﭘﺎ ﻣﺮد ﺗﻨﻬﺎي ﺷﺒﻴﺪ‬ ‫ رو ﭼﺸﻢ‪ ،‬دود اذﻳﺘﺘﻮن ﻣﻲﻛﻨﻪ؟‬‫‪ :‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﺶ ﺧﻮدت ﻣﻲره‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﭼﺶ ﻣﻨﻢ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ ﮔﻮﺷﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره ﻫﻲ ﮔﻔﺖ از ﺧﺮ ﺷﻴﻄﻮن ﭘﻴﺎده ﺷﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺮﺟﻢ ﻧﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﻧﺮﻓﺖ ﻳﻪ‬ ‫ﭘﺎ واﻳﺴﺎدم ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺎ آﺧﺮش ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮم‪.‬‬ ‫ ﺧﺎﻧﻢ آﺧﺮﺷﻪ‬‫‪ :‬ﻧﻪ آﻗﺎ اداﻣﻪ ﺑﺪه‪ ،‬ﻳﻪ ﺗﻬﻮع ﻛﻮﭼﻴﻜﻪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺑﺎﺷﻪ‪ .‬ﻳﻪ ﺟﻮراﻳﻲ دوس دارم ﺧﻮدﻣﻮ راﺣﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﮔﻔﺖ اﮔـﻪ‬ ‫آﺗﻴﺶ ﺑﺰﻧﻲ آﺗﻴﺶ ﻣﻲزﻧﻢ‪ ،‬ﺳﻢ ﺑﺨﻮري ﻗﺮص ﻣﻲﺧﻮرم‪ ،‬ﻃﻨﺎب آب ﺑﻜﺸﻲ ﻣﻲﻛـﺸﻢ‪ ،‬ﺑﻜـﺸﻲ ﻣـﻲﻛـﺸﻢ‪ .‬آﻫـﺎي‬ ‫ﻧﻔﺲﻛﺶ ﺟﻮن ﺑﻜﻦ ﺑﮕﻮ دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﻛﺠﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ اﻳﻦﻫﺎش ﺑﻐﻞ ﺻﻮرﺗﺖ‪.‬‬‫‪ :‬آﻗﺎ ﺟﻤﻌﺶ ﻛﻦ‪.‬‬ ‫رو ﭼﺸﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﻳﺰ ﻣﻦ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ زن ﻋﻮﺿﻴﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺘﺮس‪ ،‬ﺧﻮدم رﻳﺨﺘﻢ ﺧﻮدﻣﻢ ﺟﻤـﻊ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪ .‬اروغ‬‫زدم ﺑﻪ ﺟﺪول‪ ،‬رﻧﮕﺶ ﺷﺪ ﻣﺜﻞ ﮔﭻ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ آب ﻃﻼ ﺑﺮات ﺧﻮﺑـﻪ ﺣـﻞ ﻛـﻨﻢ‪ ،‬ﺳـﻪ ﻋﻤـﻮدي در اداﻣـﻪ ﺑـﻪ ﻃـﻼق‬ ‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﭘﻨﺞ اﻓﻘﻲ ردﻳﻒ آﺧﺮ‪ ،‬ﺧﻠﻖ‪ ،‬ﻣﺮدم‪ ،‬ﮔﻔﺖ ﺧﺐ ﻋﺎدﻳﻪ اﻓﻘﻲ رو وﻟﺶ ﻋﻤﻮدي رو ﺑﭽﺴﭗ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ ﭘﺲ ﻣﺮدم‬ ‫ﭼﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﻓﻘﻂ واﺳﻪ ﻣﺮدم ﻣﻴﺎم‪ .‬ﻣﻴﻠﻪي ﻋﻤﻮدي روي ﺳﻦ ﺷﻄﺮﻧﺠﻲ ﺷﺪ‪ play boy .‬ﻣﻮج زد‪.‬‬ ‫‪ :‬ﮔﻔﺖ ﻋﺎدﻳﻪ‪،‬آﻧﺘﻦ ﻣﻲده ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻧﻤﻲده ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻲ ﻣـﻲﮔـﻦ ﻋﺎﻓﻴـﺖ ﺑﺎﺷـﻪ‬ ‫ﻣﻲري ﺣﻤﻮم ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدي ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺗﻴﻎ ﻣﻲﻛﺸﻲ ﻣـﻲﮔـﻦ ﻋﺎﻓﻴـﺖ ﺑﺎﺷـﻪ‪ ،‬زﻳـﺮ‬ ‫اﺑﺮوﺗﻮ ﺑﺮ ﻣﻲداري ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻣﻲﺧﺎروﻧﻲ ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬آروغ ﻣﻲزﻧـﻲ ﻣـﻲﮔـﻦ ﻋﺎﻓﻴـﺖ ﺑﺎﺷـﻪ‪،‬‬ ‫ﻋﻄﺴﻪ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺻﺪ ﺳﺎل ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮﻧﻲ ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬اﺻـﻮل ﻛـﺎﻓﻲ ﻣـﻲﺧـﻮﻧﻲ‬ ‫ﻣﻲﮔﻦ ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪...،‬‬ ‫ﻛﺎﻓﻴﻪ‪ ،‬ﻣﺮدم راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻦ ﺟﻮش آورده‬‫‪ :‬ﻧﻪ دﻧﺪهاش ﺟﺎ ﻧﻤﻲره‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺘﺶ ﻛﻢ آوردم‪ .‬ﭼﻚ و ﭼﻚ ﺑﺎزي ﺷﺪ‪ .‬ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬اﻓﺘﺎدم ﺗﻮ ﺣﺒﺲ‪ ،‬ﺷﺶ ﻣﺎه‬ ‫ﭼﺴﭙﻴﺪم ﺑﻪ ﻣﻴﻠﻪﻫﺎي ﻋﻤﻮدي‪ ،‬ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﺸﻴﺪم‪ ،‬ﻫﻤﻪاش ﺑﺮﮔﺸﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ .‬اون ﻋﻮﺿﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﮕﻔـﺘﻢ اﻓﻘـﻲ رو‬ ‫وﻟﺶ ﻛﻦ ﻋﻤﻮدي رو ﺑﭽﺴﭗ ‪. play boy play boy‬‬ ‫ ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻴﺮ ﻣﻲﻛﺸﻪ‪.‬‬‫‪ :‬ﭼﻲ ﻛﺸﻴﺪي؟‬ ‫ ﻳﻪ ﻗﻠﺐ ﺗﻴﺮ ﺧﻮرده‪.‬‬‫‪ :‬اﺳﻢ ﻫﻢ داره؟‬ ‫ﺗﻮ …ﻣﻦ‪ .‬ﻣﻦ …ﺗﻮ‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮاي اداﻣﻪ ﺑﺪم‪.‬‬‫‪ :‬ﻧﻪ ﺻﺒﺮ اوﻣﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺎﻓﻴﺖ ﺑﺎﺷﻪ‪.‬‬‫‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺧﻠﻄﺘﻮ ﭘﺮت ﻛﻦ ﺟﻠﻮ ﭘﺎم‪ ،‬ﻣﻨﻢ ﻳﻪ ﻋﻄﺴﻪ ﻣﻲآم ﺗﻮ ﺻﻮرﺗﺖ‪ ،‬دس ﺗﻮ دﻣﺎﻏﺖ ﻛﻨﻲ ﻳـﻪ ﺟـﺎﻣﻮ ﻣـﻲﺧـﺎروﻧﻢ‪،‬‬ ‫ﻋﺮﺿﻪ ﻧﺪارﻳﻢ ﺟﺎﻣﻮﻧﻮ ﻋﻮض ﻛﻨﻴﻢ ﺧﻴﺲ ﺧﻴﺲ اداﻣﻪ ﻣﻲدﻳﻢ‪.‬‬ ‫‪ -‬ﻟﻄﻒ ﻛﻨﻴﺪ زﻳﺮ ﭘﻞ ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﻢ‪.‬‬


‫‪ :‬ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻮاﻇﺐ ﺣﺮف زدﻧﺖ ﺑﺎش ﻳﻪ ﺑﻮﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲآد‪ ،‬آروغ زدم ﺑﻪ ﺟﺪول‪ ،‬دوﺧﻮﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد ﺟﻨﺎب ﺳـﺮوان‬ ‫ﮔﻔﺖ ﺑﻮ ﻣﻼ ﻣﻲده ﮔﺬاﺷﺖ ﺟﻴﺒﺶ‪ ،‬راﺳﺘﻲ اﺳﻤﺖ ﭼﻲ ﺑﻮد؟‬ ‫ »ﭼﻮن ﻻﻟﻪ ﺳﻮزم در ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺷﻤﺎ« ﻟﻄﻒ ﻛﻨﻴﺪ ﺑﻐﻞ آن ﺗﻴﺮ ﺑﺮق ﭘﻴﺎدهام ﻛﻨﻴﺪ‪.‬‬‫ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮ اﻗﺒﺎل ﺑﺪ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ آﺗﻴﺶ ﻧﻤﻲﮔﻴﺮﻳﻦ‪ ،‬ﺑﻐﻞ ﻫﺮ ﺗﻴﺮ ﺑﺮق ﻳﻪ ﻻﻟﻪ‪ ،‬ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ از ﺧﺮ ﺷﻴﻄﻮن ﭘﻴﺎده ﺷﻴﻦ‬ ‫***‬ ‫‪ :‬روﺷﻦ ﻛﻨﻢ؟‬ ‫ ﻧﻪ دودش اذﻳﺘﻢ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬ﺟﻮن ﺑﻜﻦ ﺑﮕﻮ دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟‬‫‪ :‬دو ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ‪ ،‬ﻫﻤﻮن ﺟﺎ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﻴﺪ‪ .‬ﺗﺸﺮﻳﻒ ﻧﻤﻲآرﻳﻦ ﺟﻠﻮ‪.‬‬ ‫‪ -‬ﻧﻪ اداﻣﻪ ﺑﺪه ‪...‬‬


‫زﻧﻲ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه‬ ‫ﺑﻬﺮام ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﭘﻮر‬ ‫ﺑﺎران از ﻣﻦ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻗﺎب ﭘﻨﺠﺮه اﻳﺴﺘﺎدهام ﻃﺮﺣﻲ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ رﺳﻢ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ زﻧﻲ از ﭘـﺸﺖ ﭘﻨﺠـﺮه ﺑـﻪ ﻣـﻦ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺑﺎران اداﻣﻪ دارد و ﻣﻦ ﻫﻢﭼﻨﺎن زﻳﺮ ﻗﺎب ﭘﻨﺠﺮه اﻳﺴﺘﺎدهام؟‬


‫ژان واﻟﮋان‬ ‫ﺳﻴﻨﺎ ﺑﺮازﺟﺎﻧﻲ‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻨﺪ رواﻳﺖ ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺘﻔﺎوت رخ دﻫﺪ و ﻣﻦ اﻋﻼم ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺴﻤﺘﻲ از اﻳﻦ رواﻳﺖﻫﺎ را ﺑﺮاي‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺑﺎزﮔﻮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺟﺎ دارد ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ رواﻳﺖﻫﺎ از ﻳﻚ ﻛﺎﻏﺬ ﻛـﻪ در ﻛـﻮزهاي ﭘﻴـﺪا ﻛـﺮدهام ﺗـﺎﺛﻴﺮ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ـ ﻛﻮزهاي ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫رواﻳﺖ اول‪ :‬ﻓﺮاﻧﺴﻪ ـ ﭘﺎرﻳﺲ‬ ‫ﻣﺎرﻳﻮس از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺳﻨﮓﻓﺮش ﺷﺪه؛ ‪ :‬آﻧﺠﺎ دﺳﺘﻪ اي از ﺳﺮﺑﺎزان را ﺑﺎ ﻟﺒـــﺎس آﺑـﻲ و در ردﻳـﻒﻫـﺎي‬ ‫ﺷــﺶ ﺗﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻـﻮرت دوشﻓﻨﮓ در ﺣﺎل ﻋﺒﻮر دﻳﺪ و در ﮔﻮﺷﻪ دﻳﮕﺮ دﺳﺘﻪاي از ﺟﻮاﻧﺎن را دﻳﺪ ﻛـﻪ ﻣـﺸﻐﻮل‬ ‫ﺑﺤﺚ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ روي ﻧﻴﻤﻜﺘﻲ ﭘﺮﻳﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﻴﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪاي دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺗﻜﺎن ﻣﻲداد و اﻃﺮاﻓﻴﺎﻧــﺶ را‬ ‫ﻣﻮرد ﺧﻄـﺎب ﻗـﺮار داده ﺑﻮد‪ .‬در ﭘﻴـﺎده روي ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮدي ﺳﻴﺎه ﭘﻮش را دﻳﺪ ﻛﻪ…) اﺟﺎزه ﺑﺪﻫﻴـﺪ ﻛـﻪ ﻣـﺎرﻳﻮس‬ ‫اﻃﻼﻋﺎت ﺑﻴﺸﺘﺮي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺷﻤﺎ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ ﻳﺎد دارﻳﺪ ﻛﻪ او از ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺮ ﭘـﻴﺶ وارد اﻳـﻦ داﺳـﺘﺎن ﺷـﺪه‬ ‫اﺳﺖ و ﻧﻪ در ﺟﺮﻳﺎن زﻣﺎن و ﻧﻪ در ﺟﺮﻳﺎن ﻣﻜﺎن اﺳﺖ ‪ ..‬ﺑﻪ او ﺣﻖ دﻫﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﺎزرس ژاور را ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻳﺎ از ﻣﺒﺎرزات‬ ‫ﺟﻮاﻧﺎن …(‬ ‫»دوﺷﻴﺰه ﻓﻮﺷﻮﻟﻮان ﻋﺰﻳﺰ‪ ،‬از اﻳﻦﻛﻪ در ﺣﺎل ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف اﻧﮕﻠﺴﺘﺎن ﻫﺴﺘﻴﺪ ﺑـﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻣـﻦ ﺗـﺼﻤﻴﻢ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪام ﻛﻪ ﺑﻪ دوﺳﺘﺎن ﻫﻢﻓﻜﺮﻣﺎن ﺑﭙﻴﻮﻧﺪم و ﺑﺎ ﻛﻤﻚ ﻫﻢ ﺳﻠﻄﻨﺖ را ﺑﻪ زﻳﺮ ﺑﻜﺸﻴﻢ و ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺟﻤﻬـﻮري را‬ ‫ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﺑﻴﺎورﻳﻢ‪« .‬‬ ‫ﻣﺎرﻳﻮس دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ‪ ..‬اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ » ﻛﻮزت« ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺧﺸﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬زﺑﺎﻧﺶ را ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻛـﺸﻴﺪ‬ ‫و دوﺑﺎره ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ :‬ﻛﻮزت ‪ ،‬ﻛﻮزت …ﻛﻮزت …ﻛﻮزِه ‪ ،‬ﻛﻮزه‪.‬‬ ‫رواﻳﺖ اول ‪ :‬ﻓﺮاﻧﺴﻪ ـ ﭘﺎرﻳﺲ ـ ﻣﺒﺎرزات ﺟﻤﻬﻮري ﺧﻮاﻫﺎن و ﺳﻠﻄﻨﺖﻃﻠﺒﺎن‬ ‫ﻣﺎرﻳﻮس ﻛﻤﻲﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد واﺣﺴﺎس ﺳﺮﺧﻮﺷﻲ ﻣﻲﻛﺮد ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﺮد و ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ :‬ﻛﻪ ﻫـﺴﺘﻲ؟‬ ‫ﻛﺠﺎﻳﻲ؟ ﻛِﻲ وارد ﻣﻲﺷﻮي؟ ‪ ...‬ﻣﺎرﻳﻮس ﻛﻪ ﭼﻬﺮهاش ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﮕﺎه ﻛﺮد؛ ﻫﻤﺎن ﺻـﺤﻨﻪ‬ ‫را ﻃﻮر دﻳﮕﺮي دﻳﺪ‪ : ،‬ﺳﻨﮓ ﻓﺮش ﺧﻴﺎﺑﺎن ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺶ ﻣﻮج ﺑﺮ ﻣﻲداﺷﺖ‪ ،،‬ﺻﻒِ ﺳـﺮﺑﺎزان ﺣﺮﻛﺘـﺸﺎن ﻛﻨـــﺪ‬ ‫ﺑﻮد و ﺳﺮ ﻧﻴـﺰهﻫﺎي ﺗﻔﻨﮓﻫـﺎﻳﺸـﺎن اﻧـﮕﺎر در ﺧﻼء ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ‪ ..‬آنﻃﺮفﺗﺮ ﺟﻮاﻧﻲ ﻣـﻲﺧﻮاﺳـﺖ ﺑـﺎﻻي‬ ‫ﻧﻴﻤﻜﺘﻲ ﺑﭙﺮد‪ . .‬ﻣﺎرﻳﻮس اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ »ﻣﺴﺘﻲ ﭼﻪ دﻧﻴﺎي ﻋﺠﻴﺒـﻲ اﺳـﺖ! آدم ﺣﺘـﻲ ﻋﻘﺮﺑــﻪﻫـﺎي ﺳـﺎﻋﺖ را از ﻫـﻢ‬ ‫ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ « .‬و ﺑﺎز ﺑﻪ ﺟﻮان روي ﻧﻴﻤﻜﺖ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ﻛـﻪ دﺳﺘﺎﻧــﺶ رﻫــﺎ در ﻫـﻮا ﺣﺮﻛـﺖ ﻣـﻲﻛـﺮد و‬ ‫دﻫﺎﻧـﺶ ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﻴﺰش آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻛﺎﻏﺬ و دوات و ﻗﻠﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد ‪:‬‬ ‫» ﻛﻮزت ﻋﺰﻳﺰ …« ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ؛ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺧﺸﻚ ﺷـﺪه ﺑﻮد‪ ،‬زﺑﺎﻧـﺶ را ﺑـﺮ ﻟﺒــﺶ ﻛـﺸـﻴﺪ؛ اﻧﺪﻳـﺸـﻴﺪ »‬ ‫ﻛﻮزت …ﻛﻮزِ ـ ه ‪ ..‬ﻛﻮزه« و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ اﻧﺪاﺧﺖ؛ ﺣﺮوف روي ﻛﺎﻏﺬ ﺣﺮﻛﺖ ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ‪ :‬ﺳـﺮﻛﺶ‬ ‫ك ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲرﻓﺖ و ﻧﻘﻄﻪ ز داﺧﻞ ت ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دوﺑﺎره ﭼﺸﻤﺎﻧــﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺑﺎ ﺧــﻮد زﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮد »ﭘـﺲ‬ ‫ﭼﺮا اﺻﻼً در اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺣﻀﻮر ﻧﺪاري؟ « و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺗﻴﺮاﻧﺪازي ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ‪.‬‬


‫رواﻳﺖ اول ‪ :‬ﻏﺮوب ـ داﺧﻠﻲ ـ ﻛـﺎﻏـﺬ ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﺎرﻳﻮس ﺗﻠﻮﺗﻠﻮﺧﻮران از ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻴﺰ ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻣﻴـﺰ اﺗـﺎﻗﺶ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ و زﻣﺰﻣـﻪ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ ‪:‬‬ ‫»ﻛﻮزت‪ ،‬ﻛﻮزت« وﻟﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﻣﻲآورد‪ ،‬دورﺑﻴﻦ روي ﭼﻬﺮه او زوم ﻣـﻲﻛﻨـﺪ و ﭼـﺸﻤﺎن‬ ‫ﻗﻬﻮهاي رﻧﮕﺶ را ﻛﻪ ﻣﻲدرﺧﺸﺪ ﺑﻪ وﺿﻮح ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻲدﻫﺪ ﻃﻮري ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳــﺪ از ﻣـﻦ ﻣـﻲﭘﺮﺳــﺪ »‬ ‫ﻛﻮزت ﻛﺠﺎﺳﺖ؟« دﺳﺘــﻢ را ﺟﻠﻮي دورﺑـﻴﻦ ﻣﻲآورم و اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎرهام را ﻧﺰدﻳﻚ ﺻﻮرت ﻣﺎرﻳﻮس ﻣﻲﺑـﺮم و‬ ‫آن ﻃﻮري ﻛﻪ او را ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ دﻋﻮت ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﻜﺎن ﻣﻲدﻫﻢ‪.‬‬ ‫رواﻳﺖ ﺻﻔﺮم ‪ :‬ﺷﺐ ـ ﺧﺎرﺟﻲ ـ ﺳﺎﺣﻞ رودﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮات‬ ‫ﻛﻮزت ﺑﺎ ﻛﻮزه آﺑﻲ ﻛﻨﺎر رودﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻳﺴﺘﺎده اﺳﺖ اﻣﺎ دﻳﮕﺮ او آن ﻛﻮزت ﻛﻮﭼﻚ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دورﺑﻴﻦ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻧﻴﻢرخ او ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬دورﺑﻴﻦ از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ :‬اول ﭼﻨﺪ ﺗـﺎر‬ ‫زرد از ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﻛﻪ از زﻳﺮ ﻣﻴﻨﺎر ﻋﺮﺑﻴﺶ ﺑﻴﺮون آﻣﺪه ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻌﺪ ﭼﺸﻤﺎن آﺑﻲ‪ ،‬ﺑﺮﺟـﺴﺘﮕﻲ ﺳـﻴﻨﻪﻫـﺎ‪،‬‬ ‫دﺳﺖ و ﻛﻮزة ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻪ ﭘﺎ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ و ﺑﻌﺪ دورﺑﻴﻦ روي ﺧﻠﺨﺎل ﭘﺎﻳﺶ زوم ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻼش ﺑﻚ‬ ‫و ﻣﻦ ﺣﺎﻻ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻢ آﻳﺎ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﻮزت ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ ﺗﻨﺎردﻳﻪ آب ﺑﻴﺎورد ﺑﻪ ﻣﻮﻗـﻊ‬ ‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻣﺎرﻳﻮس ﻫﻢﭼﻨﺎن در اﺗﺎق ﺧﻮد ﺑﻮد و ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻧﮕـﺎه ﻣـﻲ ﻛـﺮد ﻳـﺎ در ﺳـﻨﮕﺮﻫﺎي ﺧﻴﺎﺑـﺎﻧﻲ‬ ‫ﻣﺸﻐﻮل ﻣﺒﺎرزه ﺑﻮد؟ ﻛﺎش ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺎرﻳﻮس ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﺮ ﻧﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ و ﻧﻪ ﺑﺎزرس ژاور…‬ ‫رواﻳﺖ دوم ‪:‬‬


‫ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ‬ ‫اﺣﺴﺎن ﻋﺎﺑﺪي‬ ‫ﮔﺮﺑﻪاي ﻛﻪ از ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﻳﺪ ﺑﻴﺮون ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﺪﻳﺪ ﺟﻮﺟﻪي دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي را ﺑﻪ دﻧﺪان ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺻﺪاي ﻋﺮﻋﺮ دﺧﺘﺮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن را ﭘﺮ ﻛﺮده‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻣﺎن ﻛﻪ اﺑﺘﺪا ﻗﺼﺪ داﺷﺖ ﺧﺎﻧﻮم ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزياش را ﻛﻪ ﺟﻴﺸﺶ ﻫﻢ از ﻃﻼﺳﺖ آرام ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺟﻴـﻎ ﻣـﻲزﻧـﺪ‪:‬‬ ‫ﺧﻔﻪ ﺷﻮ‪ .‬ﻳﻚ ﻣﻜﺚ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ‪ .‬و ﺑﺎز ﻫﻢ‪ :‬ﻓﻬﻤﻴﺪي‪ ،‬ﺧﻔﻪ ﺷﻮ دﻳﮕﻪ‪ .‬ﻳﻚ ﺳﻜﻮت ���ﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﻨﺪه‪ ،‬ﭼـﻪ ﺑـﺮاي او ﻛـﻪ‬ ‫ﮔﻮش ﺑﻪ دﻳﻮار اﻳﺴﺘﺎده و ﭼﻪ ﺑﺮاي زن ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ :‬ﺑﺲ ﻛﻦ‪ .‬دﻳﻮوﻧﻪام ﻛﺮدي‪ .‬و اﻳـﻦ آﺧـﺮي را ﺟـﻮري‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ اﻧﮕﺎر از ﺳﺮ ﻟﺞ ﻳﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﻳﺎ ﻧﺎاﻣﻴﺪي ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺰﻧﺪ زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﺳـﺎدﮔﻲ ﮔﺮﻳـﻪ اش‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ؟ اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ و اﻻن وﻗﺘﺶ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ وارد ﻋﻤﻞ ﺑﺸﻮد‪ ،‬زن را دﻟﺪاري ﺑﺪﻫـﺪ و‬ ‫ﻳﻚ ﺟﻮﺟﺔ ﻛﭙﻞ ﻣﭙﻞ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل رﻳﻐﻮﻧﻪ ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻮم ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﺑﺨﺮد‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﻪ‪ ،‬ﻳﻮاش ﻳﻮاش از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﻲرود ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ واﻗﻌﺎً ﻧﻴﺎز ﺑﺎﺷـﺪ ﻗـﺪرت ﺧـﻮد در آرام ﻛـﺮدن‬ ‫ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﺣﺎدﺛﺔ آﺗﺶ ﺳﻮزي ﻳﺨﭽﺎل ﻳﻜﺒﺎر دﻳﮕﺮ از ﻧﻈﺮش ﻣﻲﮔـﺬرد‪ .‬ﺧـﻮب‪،‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻫﻢ وﻗﺘﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻧﻪ‪ ،‬دﻓﻌﺔ ﻗﺒﻞ ﻗﻀﻴﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺟﺪيﺗﺮ ﺑﻮد و ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي ﺟﺮيﺗﺮ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺤﺾ ﺷﻨﻴﺪن ﺟﻴﻎ و ﻫﻮارِ ﻣﺎدرِ دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﻣﺜﻞ ﻓﺸﻨﮓ از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺮﻳﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﻫﻮل ﻧـﺸﺪ و دﺳـﺖ و ﭘـﺎﻳﺶ را‬ ‫ﮔﻢ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻛﻨﺘﻮر ﺑﺮق را زد و ﺑﻌﺪ ﻳﻚ ﺳﻄﻞ آب ﭘﺎﺷﻴﺪ روي ﻳﺨﭽﺎل و ﺗﻤﺎم؟ ﻧﻪ‪ ،‬آﻧﻘﺪر ﺻﺒﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺟﻴـﻎ و‬ ‫ﻫﻮار او ﻫﻖﻫﻖ ﮔﺮﻳﺔ ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﻫﻖﻫﻖﻫﺎي ﺑﺮﻳﺪه ﺑﺮﻳﺪه ﺷﺪ‪ .‬و ﺑﻌﺪ‪ :‬ﻧﺘﺮس‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻧﺸﺪه‪ .‬ﺣﻴﻒ ﺻﻮرﺗﺖ ﻧﻴـﺴﺖ‬ ‫ﻛــﻪ ﺑــﺎ ﮔﺮﻳــﻪ ﺧــﺮاﺑﺶ ﻣــﻲﻛﻨــﻲ‪ ،‬ﻋﺰﻳــﺰم‪ .‬ﺻــﻮرﺗﺖ ﻗــﺸﻨﮕﻪ‪ .‬ﻧــﻪ ﻋﺰﻳــﺰم‪ .‬ﭼﻴــﻪ؟ ﺗﻤــﻮم ﺷــﺪ‪ .‬ﺗﻤــﻮمِ ﺗﻤــﻮم‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي ﻛﻪ اﻧﮕﺎر ﻧﻤﻲﺷﻨﻮد‪ :‬دﻳﮕﻪ ﺑﺴﻪ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺑﻜﺸﻢ‪ ،‬از دﺳﺖ ﺑﺎﺑﺎي ﮔـﻮر ﺑـﻪ ﮔـﻮر ﺷـﺪه و‬ ‫دﻳ‪‬ﻮث اﻳﻦ‪.‬‬ ‫و دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي ﻛﻪ وﻗﺘﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮود ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﺎزي ﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻤﺖ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ از در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮون‬ ‫رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ ﺧﻮب‪ ،‬ﻣﻲﮔﻔﺘﻲ‪.‬‬‫ از دﺳﺖ ﺑﺎﺑﺎي ﻓﻼن ﻓﻼن ﺷﺪة اﻳﻦ ﻳﺎ از دﺳﺖ ﺧﻮدش ﻳﺎ ﻣﺎدر و ﭘﺪرم ﻛﻪ دﺳﺖ اﻳﻦ دﻳ‪‬ﻮث وﻟﻢ ﻛﺮدن‪.‬‬‫ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ وﺿﻌﻴﺖ ﺗﻮ ﻛﺎﻣﻼً ﻗﺎﺑﻞ درﻛﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﭼﺸﺎت ﻣﻲﺧﻮﻧﻢ ﻛﻪ از ﭘﺲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮ ﻣﻴﺎي‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﻴﻨﻪ‪.‬‬‫ﻫﻤﻴﻦِ ﻫﻤﻴﻦ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﺟﺰ اﻳﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻗﻮي ﺑﺎش ﻋﺰﻳﺰم‪...‬‬ ‫و ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي ﻛﻪ ﺣﺲ ﻣﻲﻛﺮد دارد دﺳﺖ ﻫﺎﻳﺶ درون دﺳﺖ ﻫﺎي او ﻣﻲرود از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺎﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮري؟‬ ‫ ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﻋﺰﻳﺰم ﺑﺸﻴﻦ‪ .‬ﻣﻲدوﻧﻲ‪ ،‬ﻳﻪ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﺸﻴﻦ‪.‬‬‫ﻣﺎدر دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮي ﻧﺎزﻧﺎزي ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻮر ﮔﻔﺖ و ﺗﻜﺮار ﻛﺮد و ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻮﻧﺴﺮدﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﻪ او ﺷﻬﺎﻣﺖ‬ ‫ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫ ﭼﻲ ﺑﮕﻢ دﻳﮕﻪ‪ .‬آره ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻳﻪ ﻧﻴﺮوﻳﻲ ﻣﻲدي‪ ،‬ﻳﻪ اﻧﺮژي ﻛﻪ ﺧﻮدﻣﻢ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﭼﻴﻪ‪ ،‬ﻳﻪ‬‫ﺟﻮر آراﻣﺶ‪.‬‬ ‫ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺎ‪.‬‬‫‪ -‬ﻧﻪ‪.‬‬


‫ ﭼﺮا‪ ،‬ﺧﻮدﺷﻪ‪.‬‬‫ ﺑﺮو ﻛﻨﺎر‪.‬‬‫ واﺳﻪ ﭼﻲ ﺑﺮم ﻛﻨﺎر؟ اﺻﻼً ﺗﻮ ﻳﻪ آواز ﺑﺨﻮن‪.‬‬‫ آﺧﻪ ﭼﻲ ﺑﺨﻮﻧﻢ؟ ﻋﺠﺐ آدﻣﻲﻫﺴﺘﻲﻫﺎ‪.‬‬‫‪ -‬ﺑﺨﻮن ﻋﺰﻳﺰم‪ ،‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﺨﻮن‪.‬‬


‫ﺳﻴﺎه و ﺳﻔﻴﺪ‬ ‫اﺣﺴﺎن ﻧﮕﻬﺒﺎن‬ ‫ﭘﺲ از ﻛﻤﻲ وﻟﮕﺮدي ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن ﻳﻚﻃﺮﻓﻪ ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﺑﻲ ﺣﺲ و ﺣﺎلﺗﺮ از روزﻫﺎي ﻗﺒﻞ ﺑﻪ ﺧﻮاﺑﮕﺎه داﻧـﺸﻜﺪهﻣـﺎن‬ ‫رﺳﻴﺪم؛ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺷﺒﻴﻪ ﺳﻠﻮلﻫﺎي اﻧﻔﺮادي ﺑﺎ ﻫﻨﺪﺳﻪاي ﺑـﺪ ﺷـﻜﻞ و ﻏـﺮوبﻫـﺎي دﻟﮕﻴـﺮ ﻛـﻪ آدم را ﺑـﻪ ﻳـﺎد‬ ‫ﻋﺼﺮﻫﺎي ﺟﻤﻌﻪ ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬وارد ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻛﻪ ﺷﺪم ﺑﺎز ﻫﻢ اﻳﺮاﻧﻴﺖﻫﺎي ﻧـﺼﺐ ﺷـﺪه روي ﭘﻨﺠـﺮهﻫـﺎي ﺧﻮاﺑﮕـﺎه‬ ‫ﻃﻮري ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ آرزو ﻛﺮدم ﭘﻠﻚﻫﺎﻳﻢ را ﺑﻜﻨﻢ و ﺑـﻪ آﻧﻬـﺎ ﻧـﺸﺎن دﻫـﻢ‪ ،‬ﺗـﺎ ﺷـﺎﻳﺪ از رو‬ ‫ﺑﺮوﻧﺪ ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﻲ ﻣﻴﻠﻲ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎمﺗﺮ ﺑﻪ ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﻠﻮك ‪ c‬رﺳﻴﺪم ﻫﻤﺎن ﭘﻠﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ آنﻗﺪر از آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻻ‬ ‫و ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻢ ﺗﻌﺪاد آﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪﺗﺎﺳﺖ ﻳﺎ ﺳﻨﮓ ﭼﻨﺪﻣﻴﻦ ﭘﻠﻪ ﺷﻞ ﺷﺪه و روي ﻛﺪام ﭘﻠـﻪ ﭼﻨـﺪﻳﻦ ﺑـﺎر ﺑـﺎ‬ ‫ﻛﻔﺶﻫﺎي ﭘﺮ ﺳﺮ و ﺻﺪاﻳﻢ ﺳﺮ ﺧﻮردم ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد…‬ ‫ﭘﻠﻪﻫﺎ را دو ﺗﺎ دو ﺗﺎ ﻃﻲ ﻛﺮدم ﺗﺎ ﺧﻮدم را رو در روي در اﺗﺎق ﻗﺪﻳﻤﻲام دﻳﺪم ‪ .‬اﺗﺎﻗﻲ ﻛﻪ دﻳـﻮارش را ﺑـﺮاي ﺧـﻂ‬ ‫زدن ﺗﺎرﻳﺦ روزﻫﺎي رﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺻﻔﺤﻪ ﺗﻘﻮﻳﻢ‪ ،‬درش را ﺑﻮم ﻧﻘﺎﺷﻲﻫﺎي ﭘﺴﺖ ﻣﺪرﻧﻴﺴﺘﻲ و ﭘﻨﺠﺮهاش را ﻣﺤﻞ رﻳﺨـﺘﻦ‬ ‫آب روي ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮدي ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ از آن زﻳﺮ رد ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻛﺮده ﺑﻮدم ‪ .‬در را ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﺑـﺎز ﻛـﺮدم‪ .‬ﻣﺜـﻞ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ و ﺑﺎ آن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬وارد ﺷﺪم‪ ،‬اﺗﺎق ﺑﻪ ﻫﻢ رﻳﺨﺘﻪ ﻫـﻴﭻ ﭼﻴـﺰي ﺳـﺮ‬ ‫ﺟﺎي ﺧﻮد ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎي ﺳﺎﻋﺖ روي ﻫﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر… ﻇﺮفﻫﺎي ﻛﭙﻚ زده را ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑـﻮد‬ ‫از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻣﺤﻴﻂ ﻛﺸﺖ در آزﻣﺎﻳﺸﮕﺎه اﺳﺘﻔﺎده و از ﺧﺮوج ارز از ﻛﺸﻮر ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي ﻣﻲﺷـﺪ را درون ﻗﺎﺑﻠﻤـﻪاي‬ ‫ﻛﻪ ﺷﺒﻴﻪ اﻧﻜﻮﺑﺎﺗﻮر ﺑﻮد رﻳﺨﺘﻢ ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮدات ذره ﺑﻴﻨﻲ ﺑﻲﮔﻨﺎه ﺑﺎ دﻳﺪن ﻣﻦ ﻣﺤﻜﻮم ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻧـﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳـﻢ را در‬ ‫ﻧﻴﺎوردم‪ .‬ﭘﺲ از ﻛﻤﻲ اﻳﻦ ﭘﺎ و آن ﭘﺎ ﻛﺮدن ﻏﻢ اﻧﮕﻴﺰﺗﺮﻳﻦ ﺻﺪاي دﻧﻴﺎ را درون ﺿﺒﻂ اﻧﺪاﺧﺘﻢ‪ .‬ﺳﻴﮕﺎري ﺑـﻪ آﺗـﺶ‬ ‫ﻛﺸﻴﺪم و ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﺗﺎﻗﻢ ﻛﻪ از روز اول ورودم اﻳﺮاﻧﻴﺘﺶ را ﺑﺎ ﭼﻜﺶ ﭘﺎﻳﻴﻦ رﻳﺨﺘﻪ ﺑـﻮدم و ﺑـﺎز دوﺑـﺎره‬ ‫ﻫﻤﺎن ﭼﺸﻢ اﻧﺪازﻫﺎي ﺗﻜﺮاري را آنﻗﺪر ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ از ﺣﺪﻗﻪ ﺑﻴﺮون ﺑﺰﻧـﺪ‪ ،‬ﺑﻴﻔﺘـﺪ روي‬ ‫ﻋﻴﻨﻜﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ ﻣﮕﺮ ﺑﺮگ ﻛﺎج ﻫﺎي آنﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮه ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ زرد‪ ،‬ﻧﺎرﻧﺠﻲ ﻳﺎ ﻗﺮﻣﺰ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻳﺰﻧـﺪ و‬ ‫از ﻧﻮ ﺳﺒﺰ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬آﺧﺮ ﭼﺮا در ﻣﻴﺎن اﻳﻦ ﺑﺎدﻫﺎي ﺑﻲﺧﺎﻧﻤﺎن ﻫﻴﭻ ﺗﻜﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮرﻧﺪ؛ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﻫﻤـﺴﺎﻳﮕﻲ ﺑـﺎ‬ ‫ﺳﻴﻢﻫﺎي ﺧﺎردار ﻣﺤﻮﻃﻪ اﻳﻦﮔﻮﻧﻪ ﻣﺎت و ﺑﻲﺣﺮﻛﺖ اﻳﺴﺘﺎدهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺎل آدم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد؛ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ اﺻﻼ ﭘﺸﺖ‬ ‫اﻳﻦ ﭘﻨﺠﺮه ﻓﺼﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ ‪ .‬ﭼﺮا اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻲدر و ﭘﻴﻜﺮ ﻛﻪ از اﻳﻦﺟﺎ در ﻛﺎدر ﭼﺸﻢﻫـﺎﻳﻢ ﻗـﺮار ﻣـﻲﮔﻴـﺮد ﭘـﺲ از‬ ‫ﻏﺮوب ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻣﻲﺷﻮد و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎﻳﺶ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﻓﺮو ﻣﻲرود اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺧـﺎك ﻣـﺮده روي آن ﭘﺎﺷـﻴﺪه ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻚ دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﺳﻴﮕﺎر زدم و در ﻣﻴﺎن ﺣﻠﻘﻪﻫﺎي دود دﻧﺒﺎل ﭼﻴﺰي ﮔﺸﺘﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺠﺎ ﭘﻴﺪا و ﻛﺠـﺎ‬ ‫ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد ﺑﻲﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ و ﻫﺮﻛﺲﻛﻪ ﺑﻮد و ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻮد و ﻣﻬﻢﺗﺮ اﻳﻦﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎل ﻣﻦ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﻨﺪ ﻣﮕﺲ ﺳﻤﺞ ﻧﻮك دﻣﺎﻏﻢ را ﺧـﻂ اﻧﺪاﺧﺘﻨـﺪ و ﻣـﺮا از ﻣﻴـﺎن اﻓﻜـﺎر آﻟـﻮده ﺑـﻪ دود ﺑﻴـﺮون ﻛـﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻘﺮﺑﻪﻫﺎي ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ روي ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ دﻳﻮار اﺗﺎق آﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎت روز آﺧﺮ را ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد ‪ .‬وﻗﺖ زﻳـﺎدي‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬آنﻗﺪر روي ﻣﺨﻢ راه رﻓﺘﻢ ﻛﻪ اﻋﺼﺎﺑﻢ ﺧﻂ ﺧﻄﻲ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮدم ﮔﻴﺮ دادم و ﻳﻘﻪي ﭘﻴﺮاﻫﻨﻢ را دو دﺳﺘﻲ‬ ‫ﭼﺴﺒﻴﺪم‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻗﻠﻢ و ﻛﺎﻏﺬ و… را ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪…» :‬ﻣﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮي ﺑﻪ آﺧﺮ ﺧﻂ رﺳﻴﺪهام ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﭘﻴﺎده ﺷﻮم‬ ‫ﻣﻴﺎن ﻣﻌﻠﻖ ﻣﻴﺎن ﻫﻴﭻ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﺮا ﻫﻴﭻ ﻛﺲ و ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ در اﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻤـﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﻗﻠـﺐ ﻣـﺮا ﺑﻠﺮزاﻧـﺪ‪ ،‬ﺣﺘـﻲ‬ ‫ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﻧﻔﺮت و… اﻧﮕﺎر ﻣﻦ ﺑﺮاي ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺗﻜـﺮارﻳﻢ‪ .‬دﻟـﻢ ﺑـﺮاي ﺧـﻮدم ﻣـﻲﺳـﻮزد ﻛـﻪ اﻳـﻦﮔﻮﻧـﻪ ﺑـﻪ ﺟـﺎن‬ ‫اﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻳﻢ اﻓﺘﺎدهام ‪ .‬در دروﻧﻢ ﻣﻌﻠﻖ ﻣﻲﺷﻮم اﻣﺎ ﺳﻘﻮط ﻧﻪ ‪ ...‬ﻧﻪ… ﻧﻤﻲﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺧﻴـﺎﻟﻢ ﺑـﺮاي ﻫﻤﻴـﺸﻪ راﺣـﺖ‬ ‫ﺷﻮد ‪«.‬‬


‫روي ﻟﺒﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﺎ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮم را ﺑﺘﻜﺎﻧﻢ‪ ،‬ﺷﻌﺮ ﺷـﺎﻋﺮي ﻳـﺎدم آﻣـﺪ‪ ،‬آن را آﺧـﺮ ﻧﻮﺷـﺘﻪ روي ﻛﺎﻏـﺬ آوردم‪» :‬‬ ‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺳﻴﮕﺎرم را ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻲﺗﻜﺎﻧﻢ‪ ،‬دﻧﻴﺎ زﻳﺮﺳﻴﮕﺎري ﻣﻦ اﺳﺖ ‪ «.‬و زﻳﺮ آن ﻧﻮﺷﺘﻢ‪ »:‬و ﻣﻦ ﺳﻴﮕﺎري ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﻪ آﺧﺮﻳﻦ ﭘﻚ ﺧﻮد رﺳﻴﺪه اﺳﺖ ‪.‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ …«‬


‫ﺳﻴﮕﺎر‬ ‫ﻛﻮروش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫ﻣﺮد ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻤﻲﺧﻮاي ﺑﻴﺎي؟‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻪ‪ ،‬و رﻓﺖ ﺗﻮي آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺲ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ‪ ،‬و از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﭘﺮﻳﺪ‪ .‬از آن ﺑﺎﻻ ﺷﻬﺮ ﺳﺎﻛﺖ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬از دﻳﺪن اﻳﻦ ﻣﻨﺎﻇﺮ ﻟﺬت ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺳﺎﻳﻪي ﺧﻮدش را دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪ و ﻛﺸﻴﺪه روي زﻣﻴﻦ در ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻮد و‬ ‫ﺳﺎﻳﻪي دﻳﮕﺮي ﻛﻪ از ﻋﻘﺐ ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﺶ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪ ،‬زﻧﺶ را دﻳﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪ :‬اوﻣﺪي؟ زن‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻳﺎدت رﻓﺖ ﺳﻴﮕﺎرت را ﺑﺮداري‪.‬‬


‫ﺷﺐ ﻧﻮراﻧﻲ‬ ‫ﻣﺮﺗﻀﻲ ﻧﺎدري‬ ‫ﮔﺮﻣﺎي دﺳﺖﻫﺎي دو ﻣﺎﻣﻮري ﻛﻪ ﺑﺎزواﻧﺶ را ﻣﺤﻜﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ آزارش ﻣﻲداد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛـﺮد ﺗﺤﻘﻴـﺮ ﺷـﺪه‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ اﺣﺴﺎس در ﺟﺎﻫﺎي ﺷﻠﻮغ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ ﺑﺪنﻫﺎي دﻳﮕﺮان در ﺗﻤﺎس ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎراﺣﺘﺶ ﻣﻲﻛـﺮد‪.‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎ از ﺑﺎزواﻧﺶ رﻫﺎ ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﻴﻤﺎ در ﮔﻮﺷﻪ اﺗﺎق ﺣﺒﺲ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﺧﻮرد‪ .‬ﺧﻮدش را ﺟﻤﻊ ﻛﺮد و ﺑﻪ دﻳـﻮار ﺗﻜﻴـﻪ‬ ‫داد‪ .‬ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه اﻋﺘﺮاض آﻣﻴﺰش ﺳﺮﺑﺎزان و اﻋﻤﺎل ﺗﺤﻘﻴﺮ آﻣﻴﺰﺷﺎن را ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ‪ ،‬اﺛﺮي از آﻧﻬﺎ ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ زودﺗﺮ از آنﻛﻪ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﻋﺘﺮاض ﺑﻜﻨﺪ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﻠـﻲ دﻳـﺮ ﺑـﻪ ﻓﻜـﺮ دﻓـﺎع ﻳـﺎ اﻋﺘـﺮاض‬ ‫ﻣﻲاﻓﺘﺎد‪ .‬زاﻧﻮﻫﺎﻳﺶ را در ﺑﻐﻞ ﺟﻤﻊ ﻛﺮد و ﺳﺮش را روي زاﻧﻮﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ اﻓﻜﺎر ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﺶ را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫درﺳﺖ در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﭘﺎرﮔﻲ ﺷﺮمآور ﺷﻠﻮارش اﻓﺘﺎد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻ وﻗﺘﻲ در ﺣﻴﻦ ﻓﺮار ﻟﺒﺎﺳـﺶ ﺑـﻪ ﺳـﻴﻢ‬ ‫ﺧﺎردار ﮔﻴﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد ﭘﺎره ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﭼﺮا اﻳﻦﻗﺪر ﺷﺮم آور؟ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در ﻣﺴﻴﺮي ﻛـﻪ آﻣـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‬ ‫ﭘﺎرﮔﻲ ﺷﻠﻮارش را دﻳﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ ﺷﺎﻳﺪ اﮔﺮ آن ﺳﻴﻢ ﺧﺎردار ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻠﻮارش ���ﻴﺮ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد او اﻻن اﻳﻦﺟﺎ ﻧﺒﻮد‪ ،‬و‬ ‫ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮد ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﺳﺮزﻧﺶ آﻣﻴﺰ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهاش را ﺗﺤﻤﻞ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻗﺒﻞ از اﻗﺪام ﺑﻪ ﻓﺮار ﺑـﺎ ﺗـﺼﻮر اﻳـﻦﻛـﻪ ﻓـﺮارش‬ ‫ﻣﻮﻓﻘﻴﺖآﻣﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮدش را ﺑﺮاي ﺳﻮال و ﺟﻮابﻫﺎي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه آﻣﺎده ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳـﻦ ﻣـﺸﻜﻞ را ﭘـﻴﺶ ﺑﻴﻨـﻲ‬ ‫ﻧﻜﺮده ﺑﻮد و ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻀﻞ ﻣﻬﻢ در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﺎرﮔﻲ ﺷﻠﻮارش ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻠﻮارش را ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻛﺸﻴﺪ و دو زاﻧـﻮ‬ ‫روي زﻣﻴﻦ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺻﺪاي ﻗﻔﻞ و زﻧﺠﻴﺮ در آﻫﻨﻲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ ﻳﻚﺑﺎر دﻳﮕـﺮ از ﭘﻨﻬـﺎن ﺑـﻮدن آﻧﭽـﻪ ﺳـﻌﻲ در‬ ‫ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮدﻧﺶ داﺷﺖ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺧﻴﺮه ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ روﺑـﻪروﻳـﺶ اﻳـﺴﺘﺎده ﺑـﻮد‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺮدي آراﺳﺘﻪ ﺑﺎ رﻳﺶ ﺳﻔﻴﺪ و ﻟﺒﺎﺳﻲ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲرﺳﻴﺪ در ﻋﻤﺮش ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻟﺤﻈـﻪ‬ ‫ﻫﻢ ﺟﻨﮕﻴﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬دﻛﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﻴﺮاﻫﻨﺶ ﺗﺎ آﺧﺮﻳﻦ دﻛﻤـﻪ ﺑـﺴﺘﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪ .‬ﭼﻬـﺮهاش ﺧﻴﻠـﻲ ﻧـﻮراﻧﻲ ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮ‬ ‫ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﺮد دارد‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ اﺣـﺴﺎس ﺑـﺮاﻳﺶ ﻧـﻪ ﺗﻨﻬـﺎ‬ ‫ﻣﻄﺒﻮع ﻧﺒﻮد ﺑﻠﻜﻪ از ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن ﺑﻪ آن ﭼﻨﺪﺷﺶ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭼﻮن اﻳﻦ ﻛﻠﻤﻪ را ﻗﺒﻼ زﻳﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﺪن ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه‬ ‫ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه زﻳﺮ ﮔﻮﺷﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ » :‬از زﻳﺮ ﭘﻮﺳﺘﺖ اﻧﮕﺎر ﻧﻮر ﻣﻲزﻧﻪ ﺑﻴﺮون‪ ،‬ﻳﻪ ﺟﻮر ﻧﻮراﻧﻴﺖ ﮔﺮم‬ ‫و ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻛﻨﻨﺪه…‪ « .‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﻤﺎ ﺑﻲ اراده از ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺮد ﺧﻴـﺮه ﺷـﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﻧﻮراﻧﻲ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ و دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻧﻴﻤﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮔﺮﻣـﺎي دﺳـﺘﻬﺎي ﻣـﺮد را ﺑـﺮ‬ ‫روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﺑﺮف آب ﺷﺪه روي زﻣﻴﻦ ﻓﺮورﻳﺨﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻫﺮﭼـﻪ ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﮔﻔـﺖ‪» :‬‬ ‫ﻧﺘﺮس ﻓﺮزﻧﺪم ﻣﻦ ﻧﻴﻮﻣﺪم ﺗﻨﺒﻴﻬﺖ ﻛﻨﻢ ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺧﻮام ﻛﻤﻲ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻢ ‪ «.‬و آرام ﻓﺮود آﻣﺪ و ﻛﻨﺎر ﻧﻴﻤﺎ ﺑﻪ‬ ‫دﻳﻮار ﺗﻜﻴﻪ داد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ روي دﻳﻮار دود ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﺤﺒﺲ ﻣﻲﮔﺸﺖ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ از اﻳـﻦﻛـﻪ ﺗـﻮي‬ ‫اﻳﻦ اﺗﺎق ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎ ﺣﺒﺲ ﺷﺪي ﺧﻴﻠﻲ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ؟« ﻧﻴﻤﺎ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﻲ ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ ﻣـﺮد ﺑﺪﻫـﺪ ودر واﻗـﻊ‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻣﺮد دوﺳﺖ دارد ﭼﻪ ﭼﻴﺰي از او ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﻧﮕﺎﻫﺶ را از دﻳﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﻧﻴﻤﺎ دوﺧـﺖ‪» :‬ﭼـﺮا ﺑـﻪ‬ ‫ﺳﺮت زد ﻛﻪ از ﻣﻴﺪان ﺟﻨﮓ ﻓﺮار ﻛﻨﻲ؟« ﻧﻴﻤﺎ ﺳﺮش را ﺑﻪ زﻳﺮ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﻣﺮد اداﻣﻪ داد‪» :‬از ﺳـﻜﻨﺎت و وﺟﻨـﺎت و‬ ‫رﻓﺘﺎرت ﺑﺮ ﻧﻤﻲآﻳﺪ ﻛﻪ آدم ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ ﺑﺎﺷﻲ« ﻧﻴﻤﺎ ﺑﺮاي ﻓﺮار از زﻳﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻧﮕﺎه ﻣﺮد ﺳـﺮش را ﺑـﻪ ﻃـﺮف دﻳـﻮار‬ ‫روﺑﻪرو ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬ ‫روي دﻳﻮار دود ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺳﺮﺑﺎزي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺮم ﻓﺮار از ﺟﺒﻬﻪ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺮم دﻳﮕﺮي‪ ،‬زﻣﺎﻧﻲ ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ در اﻳﻦ‬ ‫اﺗــﺎق ﺣــﺒﺲ ﺷــﺪه ﺑــﻮد ﻧﻮﺷــﺘﻪ ﺑــﻮد‪ » :‬ﻟﻌﻨــﺖ ﺑــﻪ آن ﻛــﺲ ﻛــﻪ ﺧــﺪﻣﺖ ﺳــﺮﺑﺎزي رو اﺧﺘــﺮاع ﻛــﺮد‪«.‬‬


‫ــ ‪ » :‬ﻃـﺮز ﻧﺸـﺴﺘﻨﺖ‪ ،‬ﻧﮕـﺎه ﺳـﺮ ﺑـﻪ زﻳـﺮت… اﻳـﻦﻫـﺎ رﻓﺘﺎرﻫـﺎي ﻳـﻚ ﺳـﺮﺑﺎز ﻓـﺮاري ﮔـﺴﺘﺎخ ﻧﻴـﺴﺖ‪« .‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻏﺎﻓﻞﮔﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ » :‬ﻃﺮز ﻧﺸﺴﺘﻨﻢ ؟! » آﻳﺎ ﻃﺮز ﻧﺸﺴﺘﻨﺶ ﺗﺎ اﻳﻦ ﺣﺪ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛـﺮد ؟ ﺳـﻌﻲ‬ ‫ﻛﺮد وﺿﻌﻴﺖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺶ را ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﺪ اﻣﺎ ﺑﻌـﺪ ﻓﻜـﺮ ﻛـﺮد ﻛـﻪ ﺑﻬﺘـﺮ اﺳـﺖ ﺣـﺴﺎﺳﻴﺖ زﻳـﺎدي ﺑـﻪ ﺧـﺮج ﻧﺪﻫـﺪ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎور ﻧﻜﻨﻲ اﻣﺎ درﺳﺖ وﻗﺘﻲ ﻛـﻪ ﺗـﻮ ﺗـﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻲ ﻛـﻪ ﭘـﺸﺖ ﺑـﻪ دﺷـﻤﻦ از ﻣﻴـﺪان ﺟﻨـﮓ ﻓـﺮار‬ ‫ﻛﻨﻲ ‪،‬ﭼﻨﺪﻳﻦﻫﺰار رزﻣﻨﺪه آرزوﺷﻮن اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻗـﺪﻣﻲ ﺑـﻪ ﺧـﻂ ﻣﻘـﺪم ﻣﻴـﺪان ﺟﻨـﮓ ﻧﺰدﻳـﻚﺗـﺮ ﺷـﻮﻧﺪ‪ ،‬اوﻧـﺎ‬ ‫ﺟﻮﻧﺸﻮﻧﻮﻛﻒ دﺳﺘﺸﻮن ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺗﺎ ﻓﺪاي ﺧﺪا و وﻃﻨﺸﻮن ﻛﻨﻨﺪ‪« .‬‬ ‫‪ » :‬ﻣﻨﻢ دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﺮم ﺟﻠﻮﺗﺮ… «‬‫‪ » :‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﻲﺷﻢ‪ ،‬ﺗﻮ دﻟﺖ ﻣﻲﺧﻮاد ﺑﺮي ﺧﻂ ﻣﻘﺪم اﻣﺎ ﭘﺎﻫﺎت ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺪان ﺟﻨﮓ ﻓﺮار ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ ؟ «‬‫ـ‪ » :‬ﻫﺮﺟﺎﻳﻲ ﻏﻴﺮ از اون آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﻦ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدم … «‬ ‫ـ‪ » :‬ﻧﻪ ﻓﺮزﻧﺪم اﻳﻦ ﻣﻜﺎن‪ ،‬اﻳﻦ ﻓﻀﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎش ﻣﻘﺪﺳﻪ اﻳﻦﺟﻮري در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻧﺰن‪«.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﻣﻘﺪس… «‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮف دﻳﮕﺮي را ﭘﻴﺶ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻟﺤﻦ اﻫﺎﻧﺖ ﻛﻨﻨﺪهاش ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﻮد‪ » :‬ﻣﻦ از اول ﻗـﺮار ﺑـﻮد ﻓﻘـﻂ‬ ‫ﺗﻮي آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻲ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺬاي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه رو ﺑﺮاش ﺑﺒﺮم ؟«‬ ‫ـ‪ » :‬اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪهات ﻫﻢ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدم‪ .‬اون ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻋﺘﻤﺎدي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ داره ﻓﻘـﻂ ﺑـﻪ ﺗـﻮ‬ ‫اﺟﺎزه ﻣﻲده ﻛﻪ وارد اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺸﻲ … ﻓﻘﻂ ﺗﻮ‪ .‬ﺧﻮدت ﻛـﻪ از ﺣـﺴﺎﺳﻴﺖ ﻣﺤـﻴﻂﻫـﺎي ﻧﻈـﺎﻣﻲ ﻣﺨـﺼﻮﺻﺎ ﻣﻘـﺮ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﺧﺒﺮ داري‪«.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ آﻗﺎي ﻣﺤﺘﺮم ﻣﻦ ﻫﻤﻪ اﻳﻦﻫﺎ رو ﻣﻲدوﻧﻢ وﻟﻲ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻣﻦ… «‬ ‫ﻣﺮد دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺖ ﻧﻴﻤﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﺗﻜﻴﻪ داده ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ دﻳﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻴﻤﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ دﺳـﺘﺶ‬ ‫را از زﻳﺮ دﺳﺖ ﮔﺮم ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﻴﺮون ﺑﻜﺸﺪ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﻧﻪ ﻧﻪ ﻓﺮزﻧﺪم ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻤﻲﺧﻮام ﺗﻮ رو ﻣﺠﺒﻮر ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎﻫﺖ اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻲ‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﻛـﻪ ﺗـﻮ‬ ‫ذﻫﻨﺖ روﺷﻦ ﺑﺸﻪ ﻛﺎﻓﻴﻪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﻛﻪ ﻣﻲدﻳﺪ ﻣﺮد اﺻﻼ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﺮﻓﺶ ﻧﻤﻲﺷﻮد و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺣﺮف ﺧﻮدش را ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﻨـﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬـﺎن ﺑﻐـﻀﺶ‬ ‫ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﻣﺮد دﺳﺘﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻧﻴﻤﺎ ﮔﺬاﺷﺖ و او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﻛـﺸﻴﺪ و ﭘﺪراﻧـﻪ ﺳـﺮش را در آﻏـﻮش‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻦ ﻓﺮزﻧﺪم …ﮔﺮﻳﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﻮر ﮔﻨﺎه رو از ﺑﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮه… اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻣﺮﺗﻜـﺐ ﻧـﺸﺪهاي اﻣـﺎ‬ ‫اﮔﺮ ﺣﺘﻲ ﺧﻴﺎل ﮔﻨﺎه ﻫﻢ ﺗﻮي ﺳﺮت ﺑﻮده ﺑﺎ اﻳﻦ ﻗﻄﺮات زﻻل اﺷﻚ ﺷﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﻪ و ﺗﻮ ﺑﺎزم ﻣﺜﻞ ﻗﺒـﻞ ﻧـﻮراﻧﻲ و‬ ‫ﭘﺎك آﻣﺎده ﻣﻲﺷﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﺖ را در راه آرﻣﺎﻧﺖ ﻓﺪا ﻛﻨﻲ‪« .‬‬ ‫ﻛﻠﻤﻪ » ﻧﻮراﻧﻲ« ﻧﻴﻤﺎ راﺑﻪ ﻳﺎد ﭘﺎرﮔﻲ ﺷﻠﻮارش اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﻳﻦﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻮر ﻟﻌﻨﺘـﻲ درﺳـﺖ از ﭘـﺎرﮔﻲ ﺷـﻠﻮارش‬ ‫ﺑﻴﺮون زده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻧﮕﺎه ﭘﻴﺮﻣﺮد روي ﺑﺪن ﻧﻮراﻧﻲاش ﻛﻪ ﻻﺑﺪ از ﻻي ﭘﺎرﮔﻲ ﺷﻠﻮارش ﻛـﺎﻣﻼ ﭘﻴـﺪا‬ ‫ﺑﻮد ﻣﻲﻟﻐﺰد وﻛﻠﻤﻪ » ﻧﻮراﻧﻲ « را ﺑﻪ ذﻫﻦ ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺗﺪاﻋﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﻻﺑﺪ در ﻣﻮرد ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻮﺟﻮد دوﺑﺎره ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪه‪ ،‬از ﭘﻴﺮﻣـﺮد ﻓﺎﺻـﻠﻪ ﮔﺮﻓـﺖ‪ .‬ﭘﻴﺮﻣـﺮد ﺑـﺎ ﻧﮕـﺎه ﻣﻬﺮﺑـﺎﻧﺶ او را ﻧـﻮازشﻣـﻲﻛـﺮد‪:‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﻧﮕﺮان ﺑﺮﺧﻮرد ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻫﻢ ﻧﺒﺎش‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺎ او در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ازش ﻣﻲﺧﻮام ﻛﻪ ﺗﻮ رو ﺑﺒﺨﺸﻪ‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻫﻴﭻ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻧﻴﻔﺘﺎده‪« .‬‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ وﺑﻪ ﻃﺮف در ﻣﺤﺒﺲ رﻓﺖ‪ .‬ﺟﻠﻮي در ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑـﻪ ﭼـﺎرﭼﻮب در ﺗﻜﻴـﻪ داد و ﺑـﻪ ﻧﻴﻤـﺎ ﻛـﻪ ﻣـﺎت و‬ ‫ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ او ﺧﻴﺮه ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪:‬‬


‫ـ‪ » :‬در ﺿﻤﻦ ﻟﺒﺎﺳﺎت ﻫﻢ ﭘـﺎره ﺷـﺪه‪ ،‬اﮔـﻪ ﻧـﺦ و ﺳـﻮزن ﺧﻮاﺳـﺘﻲ‪ ،‬ﻣـﻦ دارم‪ .‬ﻣـﻲﺗـﻮﻧﻲ ﺑﻴـﺎﻳﻲ ﺑﮕﻴـﺮي‪« .‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ و ﺧﺎرج ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ اﻳﻦ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﻣﻮرد ﺗﺠﺎوز ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬ﺳﺮش را ﻣﺤﻜﻢ ﺑـﻪ‬ ‫دﻳﻮار ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﺻﺪاي ﻣﺎﻣﻮر ﭘﺸﺖ در ﺗﻮي ﺳﺮش ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ » :‬ﺳﺮﺑﺎز وﻇﻴﻔﻪ ﻧﻴﻤـﺎ ﺷـﻬﺮاﻧﻲ ﺑﺮﮔـﺮد ﺑـﻪ‬ ‫آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﺳﺮ ﻛﺎرت‪« .‬‬ ‫***‬ ‫ﻫﺮ ﺷﺐ ﺣﻮاﻟﻲ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 8‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺧﺴﺘﻪ و ﻛﻮﻓﺘﻪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮﻣﻲﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺷﺎم ﺧـﻮرده و اﺳـﺘﺮاﺣﺖ ﺑﻜﻨـﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤـﺎ‬ ‫ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﭘﺸﺖ ﺧﻂ ﻣﻘﺪم و در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺮﺑﺎزﻳﺶ را اﻧﺠﺎم ﻣﻲداد ﺑﻪ ﻫـﺮ ﺣـﺎل اﻳـﻦﺟـﺎ‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺟﺒﻬﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻢ ﺧﻄﺮﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮﺑﺎزي ﻛﻪ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد و وﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮدن ﻏـﺬاي‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ و ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮدن آنﺟﺎ را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه داﺷﺖ ﭼﻨﺪ روزي ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و در اﻳﻦ ﻣـﺪت ﻧﻴﻤـﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺎي او آنﺟﺎم وﻇﻴﻔﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آن ﺳﺮﺑﺎز از ﻣﺮﺧﺼﻲ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺮ ﺟﺎي اوﻟﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻫﻤـﺎن‬ ‫روز اول وﻗﺘﻲ آن ﺳﺮﺑﺎز از اﺗﺎق ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ دﺳﺖ و ﭘﺎﻳﺶﻣـﻲﻟﺮزﻳـﺪ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه ﺧـﺸﻤﮕﻴﻦ‬ ‫ﺳﺮش داد زده ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﺮا ﻫﺮ روز ﻳﻜﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﻏﺬا ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺷـﺐ ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه ﻧﻴﻤـﺎ را ﺻـﺪا زده ﺑـﻮد و اﻳـﻦ‬ ‫وﻇﻴﻔﻪ را ﺑﻪ او ﻣﺤﻮل ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه از اﻋﺘﻤﺎدش ﺑﻪ رازداري ﻧﻴﻤﺎ ﺣﺮف زده ﺑﻮد و ﻗﻮل داده ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻧﻴﻤـﺎ را‬ ‫زﻳﺮ ﭘﺮ و ﺑﺎﻟﺶ ﺑﮕﻴﺮد و ﻫﻮاﻳﺶ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت ﺑﻪ ﻫﻴﭻ وﺟﻪ اﻫﺎﻟﻲ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ را ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﻲﻛـﺮد‬ ‫و ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﻣﻌﻨﻲدار آﻧﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻧﻴﻤﺎ را آزار ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ اﺗﺎق را ﻣﺮﺗﺐ ﻛﺮده ﺑﻮد وﺣﺎﻻ داﺷﺖ ﻏﺬاﻫﺎ را روي ﺳﻔﺮه ﻣﻲﭼﻴﺪ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﻲ ﺳـﺮ و ﺻـﺪا وارد اﺗـﺎق ﺷـﺪه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻧﻴﻤﺎ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ او اﻓﺘﺎد داﺷﺖ ﻟﺒﺎسﻫﺎي ﻧﻈﺎﻣﻲاش را درﻣﻲآورد و ﻟﺒﺎس راﺣﺖ ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬دﺳـﺘﻤﺎل‬ ‫ﮔﺮدن ﺳﻔﻴﺪ و ﺧﻂ دارش را روي ﺗﺎﻗﭽﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻛﻨﺎر ﺳﻔﺮه ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫‪ » :‬ﺧﻴﻠﻲ زودﺗﺮ از اونﭼﻪ ﻓﻜﺮش رو ﻣﻲﻛﺮدم ﺑﺮﮔﺸﺘﻲ ؟! «‬‫ﻧﻴﻤﺎ ﭘﻴﺶ ﺧﻮد ﻓﻜﺮﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻧﻈﺎﻣﻲ ﭼﻪﻃﻮر ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻴﺰي ﻣﻬـﻢﺗـﺮ از اﻳـﻦ ﺑـﺮاي ﻓﻜـﺮ ﻛـﺮدن‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟! ﺑﺪﺑﺨﺖ آن ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﺎزي ﻛﻪ ﻋﻘﻞ و اﺣﺴﺎس و ﻫﻤـﻪ ﭼﻴﺰﺷـﺎن را ﺑـﻪ دﺳـﺖ ﭼﻨـﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪهاي‬ ‫ﺳﭙﺮدهاﻧﺪ و ﺑﺪﺑﺨﺖﺗﺮ از آﻧﻬﺎ ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﭘﻴﺮوزي و ﻧﺠﺎت ﺑﻪ او دوﺧﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ از اون آﻗﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮد ﻣﻤﻨﻮن ﺑﺎﺷﻲ ﭼﻮن اﮔﻪ اون از ﻣﻦ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻤﻜـﻦ ﻧﺒـﻮد‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ راﺣﺘﻲ ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﺑﺪش ﻧﻤﻲآﻣﺪ ﻛ��� ﻛﻤﻲ ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪش‪ .‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد اﻳﻦ ﺗﺮس ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻮد ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه در رﻓﺘـﺎرش‬ ‫ﺑﺎ ﻧﻴﻤﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬در ﭼﻬﺮه ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه دﻗﻴﻖ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ را در ﭼﻬﺮه ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ » :‬اون ﻣﺮد از‬ ‫ﻣﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ رو ﺑﺮاش ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻨﻢ‪« .‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻛﻪ ﻟﻘﻤﻪاي از ﻏﺬا را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮد ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻲ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪ » :‬و ﺗﻮ ﺗﻌﺮﻳـﻒ ﻛـﺮدي از اول ﺗـﺎ‬ ‫آﺧﺮش ؟ ﻧﻪ؟ «‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ اﻳﻦﻛﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺎ اﻳﻦ دروﻏﺶ ﺣﺎل ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه را ﻣﻲﮔﻴﺮد اﻣﺎ ﺟﺮات ﻧﻤﻲﻛﺮد ﺑﻪ ﺳﺆال ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه‬ ‫ﺟــﻮاﺑﻲ ﺑﺪﻫــﺪ‪ .‬ﺳــﻜﻮﺗﻲ ﻛــﻪ ﺑﺮﻗــﺮار ﺷــﺪ ﺑــﻴﺶ از ﻫــﺮ ﺟــﻮاﺑﻲ ﻣــﻲﺗﻮاﻧــﺴﺖ ﺑــﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧــﺪه ﺿــﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧــﺪ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﻧﺘﺮس اﮔﺮ ﻫﻢ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮده ﺑﺎﺷﻲ ﻛﺎر ﺑﻴﻬﻮدهاي ﺑﻮده ﭼﻮن اون ﺧﻮدش از ﻫﻤﻪ ﭼﻴـﺰ ﺧﺒـﺮ داﺷـﺖ‪ «.‬ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﻓﻜﺮش را ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ و ﺑﻲ دﻓﺎع ﺑﻴﻦ ﺧﻮكﻫﺎﻳﻲ ﮔﻴﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻜﻢﻫﺎيﺷﺎن ﭘﺮ از ﺷﻬﻮت ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘـﻲ‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮد از آن آﻗﺎ ﻧﺦ و ﺳﻮزن ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬آﻗﺎ ﺑﺎ اﺻﺮار ﻋﺠﻴﺒﻲ از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﻫـﺪ ﭘـﺎرﮔﻲ ﺷـﻠﻮارش را‬ ‫ﺑﺪوزد و ﻓﻘﻂ وﻗﺘﻲ دﺳﺖ از اﺻﺮار ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﻤﺎ از ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺦ و ﺳﻮزن ﻣﻨﺼﺮف ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره ﻧﻴﻤﺎ ﻛـﻪ‬


‫ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻮراﻧﻴﺖ ﭼﻬﺮهاش را ﺧﻮرده ﺑﻮد و ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﭘـﺪر ﻣﻬﺮﺑـﺎن‪ ،‬ﺗﻨﻬـﺎ ﻣـﺮد ﻣﻼﻳـﻢ و‬ ‫ﻋﺎﻃﻔﻲ در دﺳﺘﺮس‪ ،‬روي او ﺣﺴﺎب ﺑﺎز ﻛﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮل ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ آن آﻗﺎي ﻧﻮراﻧﻲ ﻫﻢ ﭼﻴـﺰي ﻧﺒـﻮده‬ ‫ﺟﺰ ﺧﻴﻜﻲ از ﺷﻬﻮت‪.‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه در ﺳﻜﻮﺗﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺎﻫﻲ ﻛﻨﺴﺮو ﺷﺪه را ﻣﻲﺑﻠﻌﻴﺪ و روﻏﻦ ﻣﺎﻫﻲ از ﻟﺐ و ﻟﻮﭼﻪاش ﺟـﺎري ﺑـﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺮاي اﻳﺴﺘﺎدن در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ ﺧﻮكﻫﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻮﭼﻚ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﻛﺪام ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﻫـﻢ از او‬ ‫ﻗﻮيﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎﻻ دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫﻢ داده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻴﻤﺎ را ﺑﺎ وﻗﺎﺣﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻌﺎرف ﻣﻲﻛﺮدﻧـﺪ‪ .‬از اﻳـﻦﻛـﻪ‬ ‫ﻫﻤﻪ رﺷﺘﻪﻫﺎي اﻓﻜﺎرش ﺑﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ و ﺑﻲﺧﻴﺎﻟﻲ ﻣﻲرﺳﻴﺪ اﺣﺴﺎس ﺗﻬﻮع ﻣﻲﻛﺮد ‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﭘﺲ از اﻳـﻦﻛـﻪ ﻇـﺮف‬ ‫ﻏﺬا را ﻫﻢ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎ و ﻟﻴﺲ زدن ﭘﺎك ﻛﺮد ﻫﻢ آنﺟﺎ ﻛﻨﺎر ﺳﻔﺮه ﺑـﻪ ﭘﻬﻠـﻮ ﻟـﻢ داد‪ .‬ﻧﻔـﺲ ﻛـﻪ ﻛـﺸﻴﺪ ﺷـﻜﻢ‬ ‫ﮔﻨﺪهاش روي ﮔﻞﻫﺎي ﻓﺮش ﻓﺮود ﻣﻲآﻣﺪ و ﺑﺎز ﺟﺪا ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ ﺳـﻨﮕﻴﻨﻲ ﻧﮕـﺎه ﺷـﻬﻮتآﻟـﻮد ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه را روي‬ ‫ﺑﺪﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﻛﺮد و ﺑﺮاي ﻓﺮار از ﻧﮕﺎه او ﺳﻔﺮه را ﺟﻤﻊ ﻛﺮد ﺗﺎ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﻮد ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي زﻣﺨﺘﺶ‬ ‫ﻣﭻ دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ را ﮔﺮﻓﺖ‪ » :‬اﻳﻨﺎ رو ﺑﻌﺪ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺸﻴﻦ ﺗﺎ ﻳﻪ ﻛﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻴﻢ‪« .‬‬ ‫‪ » :‬ﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﻳﺪ ﻣﻦ اﻳﻦﺟﺎ رو ﻣﺮﺗﺐ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﺑﻌﺪ ﻣﻲآم ﭘﻴﺸﺘﻮن «‬‫ـ‪ » :‬ﺑﻬﺖ ﻣﻲﮔﻢ ﺑﺸﻴﻦ اﻳﻦﺟﺎ… «‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﺧﺸﻜﺶ زد‪ .‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﻮد و آن وﻗﺖ ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻣﻲداﻧـﺪ ﭼـﻪ اﺗﻔـﺎﻗﻲ ﺧﻮاﻫـﺪ‬ ‫اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﺮام ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻦ اون آﻗﺎ ﭼﻲ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺖ؟ «‬ ‫ـ‪ » :‬ﭼﻴﺰ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﮕﻔﺖ… «‬ ‫ـ‪ » :‬ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﻣﻲﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﻛﻼ در ﻣﻮرد ﭼﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﺎﻫﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮد‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﺣﺮفﻫﺎي ﭘﻴﺮ ﻣﺮد را در ﻣﻮرد اﻳﻦﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ آرزو دارﻧﺪ ﺟﺎي او ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﻗﺪﻣﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‬ ‫ﺑﺮاي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮد‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﺪام از اوﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺑﻴﺸﺘﺮ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ و وﻗﺘـﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﻤﺎم ﺣﺮفﻫﺎي ﭘﻴﺮﻣﺮد رو ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ » .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه در ﺣﺎﻟﻲﻛـﻪ ﺻـﺪاﻳﺶ ﻣـﻲﻟﺮزﻳـﺪ و‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻧﻢﻧﻢ اﺷﻚ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮدت در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﭼﻪ ﺟﻮري ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ ؟! «‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﻛﺎﻣﻼ ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺳﻔﺮه را ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد‪ .‬ﺗﺼﻤﻴﻢ داﺷﺖ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺶﻫﺎ ﻳـﺎ‬ ‫دﺳﺘﻮرات ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺎر ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﮔﻔﺖ ﻧﻪ دﺳﺘﻮر ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺶ‪ » :‬ﺗﺎ وﻗﺘﻲ ﻛـﻪ از‬ ‫اﺗﺎق ﻣﻦ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻓﺮار ﺑﻴﺮون ﻣﻲري ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ دﻳﮕـﺮان ﺣـﻖ ﺑـﺪي ﻛـﻪ در ﻣـﻮردت ﻓﻜﺮﻫـﺎي ﻧـﺎﺟﻮر ﺑﻜﻨﻨـﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﻫﻨﻮز ﺳﺮﮔﺮدان و ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﺮف ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛـﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه اﺿـﺎﻓﻪ ﻛـﺮد‪ » :‬اﻣـﺎ اﻳـﻦ ﻗـﻀﻴﻪ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻴﺰي ﻛﺎﻣﻼ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ وﺗﻮ و ﺧﺪايﻣﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮاي ﭼﻪ ﭘﺎي ﺧﺪا را ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ ﭘﺴﺖ و آﻟﻮده ﻣﻲﻛﺸﺪ؟‬ ‫ـ‪ » :‬ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻜﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻮ و اون ﺳﺮﺑﺎزي ﻛﻪ ﺧﻮدش را ﺟﻠﻮي ﮔﻠﻮﻟﻪﻫﺎي دﺷﻤﻦ ﻣﻲاﻧﺪازه ﻫﻤـﻪﻣـﻮن ﺑـﺎ‬ ‫ﺧﺪا وارد ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪهاﻳﻢ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ از ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ ﺑﻬﺸﺖ و زﻳﺒﺎﻳﻲﻫﺎي اوﻧﻪ اﻣﺎ ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ در‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ آن ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲدﻳﻢ ﺑﻪ ﺗﻌﺪاد ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﺘﻔﺎوﺗﻪ » ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﻜﺚ ﻛﺮد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﻗﻬﺎر ﻳﺎ ﻳﻚ وﻛﻴﻞ‬ ‫زﺑﺮدﺳﺖ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﻜﻮت ﺑﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﻋﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ اداﻣﻪ داد‪ » :‬در ﻣﻮرد ﺗـﻮ ﻫـﻢ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺐ و ﭘﻴﭽﻴﺪهاي ﻧﻴﺴﺖ ﺗﻮ زﻳﺒﺎﻳﻲات را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻲدي و در ﻋﻮض زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﻬـﺸﺖ رو ﻣـﻲﮔﻴـﺮي«‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻟﻴﻮاﻧﻲ آب را ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪ و از ﺳﺮ ﻟﺬت ﻧﻔﺲ ﻛﺶداري ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔـﺖ‪ » :‬اﻟﺒﺘـﻪ در اﻳـﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠـﻪ ﻫﻤﻴـﺸﻪ‬ ‫اﻧﺴﺎن ﺳﻮد ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻣﻲﺑﺮد ﺗﻮ زﻳﺒﺎﻳﻲات را ﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﺪون ﻫﻴﭻ ﻋﻮﺿﻲ از ﺧـﺪا ﮔﺮﻓﺘـﻪاي ﺑـﻪ ﺧـﺪا ﻣـﻲدﻫـﻲ و‬


‫زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮي رو درﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ .‬ﺗﺎزه اﻳﻦ ﻣﻨﻬﺎي اون اﻓﺘﺨﺎري اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣـﺮگ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧـﻪ ﻣـﺎ ﻧـﺼﻴﺐﻣـﺎن‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺮگ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺑﺮاي ﻫﺮﻛﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﭘـﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳـﺪ و زﻧـﺪﮔﻲ اش را دﮔﺮﮔـﻮن ﻛﻨـﺪ‪ «.‬اﺷـﻚ در‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮد و ﺻﺪاﻳﺶ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ » :‬ﺗﺼﻮرش رو ﺑﻜﻦ ﻳﻪ آدم ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ ﻳﻪ ﻋﻤﺮ ﻛﺎﻣﻼ ﻋﺎدي زﻧـﺪﮔﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻪ وﻟﻲ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮگ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ورق ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد و آدﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ زﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺶ ﻧﺒـﻮد ﭘـﺲ‬ ‫از ﻣﺮﮔﺶ ﺗﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ در دل ﻣﺮدم زﻧﺪه ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺳﺮش را روي زاﻧﻮﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و دﻳﮕﺮ ﭼﻴـﺰي ﻧﮕﻔـﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤـﺎ ﺑـﺪﺟﻮري اﺣـﺴﺎس ﺗﻨﻬـﺎﻳﻲ ﻣـﻲﻛـﺮد‪ .‬در‬ ‫اﻃﺮاﻓﺶ آدمﻫﺎﻳﻲ را ﻣﻲدﻳﺪ ﻛﻪ واﻗﻌﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﻪ وﺟﻮدﺷﺎن را ﻓﺪاي اﻳﻦ ﺟﻨـﮓ ﺑﻜﻨﻨـﺪ‪ .‬ﺣـﺮفﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد در ﻣﻮرد » آرزوي ﺷﻬﺎدت« ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻲﭘﺎﻳﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮد او ﺑﺎرﻫﺎ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﻳﻪ ﻫـﺎي‬ ‫ﺷﺒﺎﻧﻪاي را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬در اﺑﺘﺪا ﻧﻴﻤﺎ ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﺮد ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﮔﺮﻳﻪﻫﺎ در ﻏﻢ دوري از ﺧﺎﻧﻮاده و ﻋﺰﻳﺰان اﺳﺖ‪ .‬اﻣـﺎ‬ ‫ﻳﻚﺑﺎر ﺑﺎ ﮔﻮش ﺧﻮدش ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﺮﺑﺎزي در ﻣﻴﺎن ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﻳﻪاش زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﺮد‪ » :‬ﺧﺪاﻳﺎ ﭘﺲ ﻛﻲ ﻣﻨﻮ‬ ‫ﭘﻴﺶ ﺧﻮدت ﻣﻲﺑﺮي ؟« ﻧﻴﻤﺎ از ﺗﺮس ﺑﻪ ﻟﺮزه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و آن ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮاﺑﺪ‪ .‬اﺻﻼ ﻧﻤـﻲﺗﻮاﻧـﺴﺖ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﭘﺪﻳﺪه وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﺮگ ﺑﻪ ﺻﻮرت آرزوﻳﻲ درآﻳﺪ ﻛﻪ آدﻣﻲ آن را ﺑـﺎ ﮔﺮﻳـﻪ و‬ ‫ﻧﺎﻟﻪ از ﺧﺪا ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻﻧﻴﻤﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺎ آدمﻫﺎي اﻃﺮاﻓﺶ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ و واﻗﻌﺎ ﻧﻤﻲداﻧـﺴﺖ در‬ ‫اﻳﻦ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮدن ﻛﺪام ﻃﺮف ﻏﻴﺮ ﻋﺎدي اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮدش ﻳﺎ دﻳﮕﺮان؟ ﺧﻮدش ﻳﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻛـﻪ اﻻن ﺳـﺮش را روي‬ ‫زاﻧﻮﻳﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ؟ ﺧﻮدش ﻳﺎ آن ﺟﻤﻌﻴـﺖ اﺷـﻚرﻳـﺰي ﻛـﻪ ﻫﻤـﻴﻦ اﻻن ﻫﺮﻛـﺪام در‬ ‫ﮔﻮﺷﻪاي ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻮﻳﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ؟‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻫﻨﻮز ﺳﺮ ﺑﺮ زاﻧﻮ داﺷﺖ اﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶ ﻧﻤﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ آرام و ﺑﺪون ﺳﺮوﺻـﺪاﻳﻲ ﻛـﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪه را از‬ ‫ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻛﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮود‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدي ؟ «‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﭘﺸﺘﺶ ﺗﻴﺮ ﻛﺸﻴﺪ و ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﺳﺮش روي زاﻧﻮﻳﺶ ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﻛﺮد » ﺑﻠﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه«‪.‬‬ ‫***‬ ‫درﺗﺎرﻳﻜﻲ اﺗﺎق ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺻﺪاي آه و ﻧﺎﻟﻪﻫﺎي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه و ﻧﻴﻤﺎ در ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ ﻟﺐ ﭘﺎﺋﻴﻨﻲاش را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘـﻪ‬ ‫ﺑﻮد دﻳﮕﺮ ﻧﮕﺮان ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻦ ﺳﺮ و ﺻﺪاي ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ آن ﺳﺮﺑﺎز ﻧﮕﺮان ﺷﻨﻴﺪه ﺷﺪن زﻣﺰﻣﻪﻫـﺎي‬ ‫ﺷﺒﺎﻧﻪاش ﻧﺒﻮد‪ .‬در واﻗﻊ در اﻳﻦ ﻣﻜﺎن ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮاﻧﻲ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ ﻧﮕﺮاﻧﻲ اﻧﺴﺎن ﻳﻌﻨﻲ ﻧﮕﺮاﻧـﻲ ﻣـﺮگ‬ ‫ﻫﻢ در اﻳﻦﺟﺎ ﻛﺎﻣﻼ ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺒﻮد از ﺧﺪا رﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﭘـﺲ ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﻪ اﺳـﺘﻘﺒﺎﻟﺶ‬ ‫رﻓﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺖ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮد دﻳﮕﺮ در ﺑﻴﻦ دﻳﮕﺮان ﻣﻮﺟﻮدي ﻏﻴﺮ ﻋﺎدي ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼـﻮن‬ ‫در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﻤﺎ و ﻫﻢ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه و ﻫﻢ ﻫﻤﻪ آدمﻫﺎي آن دور و ﺑﺮ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺎري ﻛﻪ ﻣـﺸﻐﻮل ﺑﻮدﻧـﺪ ﻓﻘـﻂ ﺑـﻪ‬ ‫ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ » وﻃﻦ« ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺣﺘﻲ » ﺧﺪا « ﻫﻢ ﻧﺎم دﻳﮕﺮ وﻃﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺎري ﺟﻨﮕﻴﺪن ﺑـﻪ‬ ‫ﺷﻤﺎر ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻧﻴﻤﺎ از اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﻏﻴﺮ از ﺧﻮدش ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد اﺣﺴﺎس ﺷﻌﻔﻲ ﻏﺮﻳﺐ و ﺗﺎزه داﺷﺖ‪ .‬آﺳـﻤﺎﻧﻲ‬ ‫ﭘﺮ از ﺑﺎدﺑﺎدكﻫﺎ را در ﻧﻈﺮ ﻣﻲآورد ﻛﻪ ﭘﺲ از ﺗﻼﺷﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ اﻣﺎ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺣﺎﻻ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎدﺑﺎدك ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬ ‫دﺳﺖ ﻧﺴﻴﻢ ﺑﺴﭙﺎرد‪ .‬ﺑﺎدﺑﺎدﻛﺶ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎدﺑﺎدكﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻮي اوج آﺑﻲ آﺳﻤﺎن ﭘﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻣـﺴﺎﺑﻘﻪاي‬ ‫در ﻛﺎر ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺪام از ﺑﺎدﺑﺎدكﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﭘﺮواز دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻳﻚ ﺑﺎدﺑـﺎدك ﺳـﻔﻴﺪ و ﻳـﻚ ﺑﺎدﺑـﺎدك‬ ‫ﺑﺰرگ دﺳﺖ ﺑﺎدﺑﺎدك ﻧﻴﻤﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و آن را ﺑﺎﻻﺗﺮ و ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاﻳﻲ آﻣﺪ‪ » :‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻳﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢ رو ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﻮن ﺑﮕﻢ«‬


‫آه و ﻧﺎﻟﻪ ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﺻﺪاﻳﻲ ﻛﻪ از ﺑﻴﺮون ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ ﺻﺪاي ﺳﺮﺟﻮﺧﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎرﻫﺎ از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫ﻣﺰاﺣﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺘﺶ ﻧﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻛﻪ ﻧﻔﺲﻧﻔﺲ ﻣﻲزد داد زد‪ » :‬ﭼﻴﻪ ﺳﺮﺟﻮﺧﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺧﻮاي ﺑﺨﻮاﺑﻲ ؟«‬ ‫‪ » :‬ﻗﺮﺑﺎن ﺑﺪﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﺪي دارم‪«.‬‬‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه از ﻧﻴﻤﺎ ﺟﺪا ﺷﺪ ﺷﻠﻮارش را ﺑﺎﻻ ﻛﺸﻴﺪ و در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف در ﻣﻲرﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺗﻜﻮن ﻧﺨﻮر ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ‬ ‫زود ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم‪«.‬‬ ‫ﻧﻴﻤﺎ ﻫﻢ ﺗﻜﺎن ﻧﺨﻮرد ﭼﻮن دﻗﺎﻳﻘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎزي ﻧﺒـﻮد‬ ‫ﻛﻪ از ﺳﺮﺟﻮﺧﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺑﻪ وﺳﻴﻠﻪ ﻣﻨﻮرﻫﺎي دﺷﻤﻦ ﻣﺜﻞ روز روﺷﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻗﺒـﻞ از اﻳـﻦﻛـﻪ‬ ‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻳﺎ ﻫﺮﻛﺲ دﻳﮕﺮي ﻛﺎري ﺑﻜﻨﺪ ﺻﺪاي ﻣﻬﻴﺐ اﻧﻔﺠﺎرﻫﺎﻳﻲ از ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷـﺪ و در ﻋـﺮض ﭼﻨـﺪ ﺛﺎﻧﻴـﻪ‬ ‫دود و آﺗﺶ ﻣﻨﻄﻘﻪ را ﭘﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫***‬ ‫روز ﺑﻌﺪ ﮔﺮوه ﻋﻜﺎﺳﺎن و ﮔﺰارشﮔﺮان ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻫﺠﻮم ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﻣﻴﺪان ﺟﻨﮓ در ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮنﻫﺎ ﻫﻢ وﻃـﻦ‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺼﺎوﻳﺮ و ﺧﺒﺮﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪» :‬وﻃﻦ«‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻧﻮراﻧﻲ اﻳﻨﻚ ﺑﻪ ﻋﻨـﻮان‬ ‫راﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﻣﺮدم ﺷﻬﺮﻫﺎ و روﺳﺘﺎﻫﺎي ﻛﺸﻮر ﺑﺎ ﻣﻴﺪان ﺟﻨﮓ در راس ﮔﺮوﻫﻲ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر و ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ آﻣـﺪه ﺑـﻮد ﺗـﺎ ﺑـﺎ‬ ‫ﺗﺼﺎوﻳﺮ ﺟﺪﻳﺪي از ﺟﻨﺎﻳﺎت دﺷﻤﻦ و ﺟﺎنﻓﺸﺎﻧﻲ رزﻣﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎزﮔﺮدد‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد ﺑﻪ ﭼﺎﻻﻛﻲ ﻳﻚ ﺟﻮان ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻫـﺮ‬ ‫ﻃﺮف ﻣﻲدوﻳﺪ و ﮔـﺰارشﮔـﺮان را ﺑـﺮاي ﺷـﻜﺎر و ﺛﺒـﺖ ﻟﺤﻈـﺎت ﻋﻈـﻴﻢ و ﺗـﺼﺎوﻳﺮ ﻧـﺎب راﻫﻨﻤـﺎﻳﻲ ﻣـﻲﻛـﺮد‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺑﻲ واﻫﻤﻪ ﻳﻚ ﻋﻜﺎس ﺟﻮان ﺑﺮاي ﺷﻜﺎر ﻟﺤﻈﺎت ﺷﮕﺮف و ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬار‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﻓﺮﻣﺎﻧـﺪﻫﻲ‬ ‫ﻛﻪ ﻳﻚ ﻃﺮف آن ﻓﺮو رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﺸﺎﻧﺪ و او را ﺑﺎ آن ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻏﺮﻳﺐ رو ﺑﻪ رو ﻛﺮد‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻛﻪ ﺣﻴﻒ ﺑﻮد ﻛـﻪ از‬ ‫ﺑﻴﻦ ﺑﺮود‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ آن را ﺛﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪:‬‬ ‫» ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﺮ روي زاﻧﻮ ﺑﻪ زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ ﻣﻴﺎن ﺗﻨﻪ ﻋﺮﻳﺎﻧﺶ ﻛـﺎﻣﻼ ﻗـﻮز ﻛـﺮده ﺑـﻮد‪ .‬ﺳـﺮ زﺧﻤـﻲ و‬ ‫ﺧﻮﻧﻴﻨﺶ ﺑﺎ آن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ آﺧﺮ زﻳﺮ آوار ﺳﻨﮕﻴﻦ‪ ،‬ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﺟﻮان ﻋﻜﺎس ﺑﻪ زاﻧﻮ درآﻣﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻏﺮﻳﺐ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻬﺎدت را ﺑﺎ دورﺑﻴـﻨﺶ ﺛﺒـﺖ ﻛﻨـﺪ‪ .‬ﺳـﺮدي ﻟﻮﻟـﻪ‬ ‫اﺳﻠﺤﻪاي ﺑﺮ ﺷﻘﻴﻘﻪاش ﻧﺸﺴﺖ‪.‬‬ ‫ـ‪ » :‬در ﺟﻨﮓ اﻋﺘﻤﺎد از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﻪاي ﻣﻬﻢﺗﺮه ﺟﻮون! «‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻣﺮد ﻧﻮراﻧﻲ ﻣﺎﺷﻪ را ﭼﻜﺎﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮان ﻋﻜﺎس از ﭘﻬﻠﻮ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻏﻠﺘﻴﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮد دﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﻤﺮش ﺑـﺮد و ﻧـﺎرﻧﺠﻜﻲ را‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺮاي روز ﻣﺒﺎدا ﺑﻪ ﻛﻤﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آنرا ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻏﻠﺘﺎﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺎ ﭼﺎﻻﻛﻲ ﻳﻚ ﺟﻮان ﻧﻴﺮوﻣﻨﺪ‬ ‫از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي اﻧﻔﺠﺎر ﻣﻬﻴﺒﻲ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﺷﻜﺎرﮔﺮان ﻟﺤﻈﻪﻫﺎ و اﺧﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮﻣﺮدي ﻧﻮراﻧﻲ از دل آﺗﺶ‬ ‫و دود اﻧﻔﺠﺎر ﺑﻪ ﻃﺮف آﻧﻬﺎ ﻣﻲدوﻳﺪ و ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد‪ » :‬ﻋﻘﺐﻧﺸﻴﻨﻲ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺧﻄﺮ اﻧﻔﺠﺎر ﻫﺴﺖ‪«.‬‬


‫ﻋﺎق‬ ‫ﻣﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﺷﻢزاده‬ ‫»اﻣﺎﻣﺰاده ﻣﺤﺴﻦ« را ﻛﻪ ﻳﺎدت ﻫﺴﺖ؟ ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮدي و از ﻫﻤﻴﻦ ارادﺗﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ اﺳﻢ اوﻻد اوﻟﻤـﺎن‬ ‫را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدي »ﻣﺤﺴﻦ«‪ .‬ﺧﻮب ﻳﺎدم ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺮش آﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮدي‪ ،‬ﻳﻚ روز ﻋﺼﺮ ﻛﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدي اﻣـﺎﻣﺰاده‪،‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدي ﻛﻪ اﺳﻤﺶ را ﻣﻲﮔﺬارم »ﻣﺤﺴﻦ« و ﺗﻤﺎم‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻧﭙﺮﺳﻴﺪي ﻛﻪ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﻲﭘﺴﻨﺪي ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﻧﻪ اﻳﻦ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪ دل ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻮن ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲﻣﺎن ﺑﻪ دل ﺧﻮد رﻓﺘﺎر ﻛﺮده ﺑﻮدي در ذﻫﻨﻢ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر‬ ‫ﺷﺪه‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮد و ﻣﺮداﻧﻪ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدي ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺬارم ﻣﺤﺴﻦ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺪ ﻧﺸﺪ؟ ﻫﺎن؟‬ ‫ﻣﺤﺴﻦ را ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪ .‬ﻻاﻗﻞ از ﺑﻘﻴﻪﺷﺎن ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺪﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺮف ﻧﻤﻲزد‪ .‬ﻻم ﺗﺎ ﻛﺎم‪ .‬اذﻳﺖ ﻫـﻢ‬ ‫ﻧﻤﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺜﻞ آﻧﻬﺎي دﻳﮕﺮ‪ .‬اﻣﺎ ﻳﻚ ﺑﺎر ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﻛﻪ ﻛﺎش داد و ﻫﻮار ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲزد ﺗﻤﺎم ﭼﻴﻨـﻲﻫـﺎي ﮔـﻞ‬ ‫ﺳﺮﺧﻲ را ﻛﻪ دوﺳﺘﺸﺎن داﺷﺘﻲ ﻣﻲﺷﻜﺴﺖ اﻣﺎ ﻣﺜﻞ دﻳﻮار ﻧﺒﻮد‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي اﻳﻦ را‪ ،‬اﻧﻜﺎر ﻛﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ؟ اﻣـﺎ ﻓﻘـﻂ‬ ‫ﻳﻚﺑﺎر‪ .‬ﺑﻘﻴﻪاش ﻫﻤﻪاش ﻣﻲﮔﻔﺘﻲ ﻛﻪ‪» :‬اﻣﺎﻣﺰاده ﺑﭽﻪام ﻣﺤﺴﻦ را ﻣﻈﻠﻮم ﻛﺮده « ﭼﻮن ﺗﺎ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﺟﺎﻳﺖ‬ ‫ﻛﻨﺞ ﺳﻪ ﮔﻮش ﺣﺮﻣﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ اﻣﺎ ﺗﻪ دﻟﻲ راﺿﻲ ﻧﺒﻮدم ﻛﻪ ﻋﺼﺮ ﺑﻪ ﻋﺼﺮ ﺷﺎل و ﻛﻼه ﻛﻨﻲ و ﺑﺮوي اﻣـﺎﻣﺰاده‪.‬‬ ‫اﻣﺎ از اول ﻫﻢ ﻣﻬﺮت ﺑﻪ دﻟﻢ ﺑﻮد‪ .‬زﺑﺎن ﺑﻨﺪم ﻛﺮده ﺑﻮدي ﺷﺎﻳﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﻧﮕﺎر اﻋﺘﻘﺎد ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬وﻟﻲ اﻳﻦ ﻳـﻚ‬ ‫ﮔﻠﻪ ﺟﺎ را ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﺮو‪ .‬اﻧﮕﺎر ﭘﺸﺖ ﻗﺒﺎﻟـﻪات ﻫـﻢ ﻧﻮﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤـﻴﻦﻃـﻮريﻫـﺎ ﺑـﻮد‪ .‬اﺻـﻼً‬ ‫ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﻴﺪي ﺑﺮوم ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺷﺎل و ﻛﻼه ﻣﻲﻛﺮدي ﻋﺼﺮ ﺑﻪ ﻋﺼﺮ ﻣﻲرﻓﺘـﻲ و ﺳـﺮﺧﻲ ﻫـﻮا ﻧﻴﺎﻣـﺪه ﺑﺮﻣـﻲﮔـﺸﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﻤﻮد را آﺑﺴﺘﻦ ﺑﻮدي ﻛﻪ از آن ﻣﺤﻞ رﻓﺘﻴﻢ‪ .‬ﭼﺎرهاي ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﺧﻮدت ﻛﻪ ﻣﻲدﻳﺪي‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ ﭘـﺪري ﺑـﻮد و ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﻣﻲﻓﺮوﺧﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﺮادرﻫﺎم ارﺛﺸﺎن را ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ را ﻫﻢ آواره ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮ را ﻛـﻪ آنﻗـﺪر از اﻣـﺎﻣﺰاده دورت‬ ‫ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻪاش ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ دﻟﺖ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺎف ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻪ ﻧﻜﺮده ﺑـﻮدم ﻫﻤـﺎن ﻧﺰدﻳﻜـﻲﻫـﺎ ﺑﺮاﻳـﺖ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪاي‪ ،‬ﭼﻴﺰي‪ ،‬دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚ دو اﺗﺎﻗﻲ ﻫﻢ راﺿﻲ ﺑﻮدي‪ .‬زﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدي اﻳﻦ را‪ .‬ﺧـﻮب ﻣـﻦ ﻫـﻢ‬ ‫ﺟﻮان ﺑﻮدم‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻓﺴﺎرم را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﺑﺮدﻣﺖ آن ﻃﺮف ﺷﻬﺮ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻴﺎل اﻳﻦﻛﻪ دﻳﮕﺮ دﺳـﺘﺖ‬ ‫ﺑﻪ اﻣﺎﻣﺰاده ﻧﻤﻲرﺳﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺎز ﺗﻮ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﻪ ﻣﺤﺴﻦ و ﻣﺤﻤﻮدت را ﺑﺮﻣﻲداﺷﺘﻲ و ﻣﻲرﻓﺘﻲ آنﺟﺎ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﻦ ﻫﻢ از ﺻﺮاﻓﺘﺶ اﻓﺘـﺎده‬ ‫ﺑﻮدم‪ .‬ﻛﺎري ﺑﻪ ﻛﺎرت ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺣﺴﻦ را ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آوري ﺧـﻮدت ﻫـﻢ آنﻗـﺪر ﮔﺮﻓﺘـﺎر ﺷـﺪه ﺑـﻮدي ﻛـﻪ دﻳﮕـﺮ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﺑﺮوي‪.‬‬ ‫از آب و ﮔﻞ ﻫﻢ ﻛﻪ درآﻣﺪﻧﺪ آنﻗﺪر ﺑﻪ ﺳﺮت ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻛﺲ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮدي ﺣﺘﻲ اﻣﺎﻣﺰاده را‪.‬‬ ‫ﺣﺴﻨﻤﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ زﺟﺮ ﻛﺸﺖ ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻚ ﭘﺎﻳﺶ زﻧﺪان ﺑﻮد و ﻳﻚ ﭘﺎﻳﺶ ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدت ﺗﺎ دﻫﻦ ﺑﺎز‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدي ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻢ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ و ﻓﺮت ﻓﺮت ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﺧﻮدت ﻛﻪ ﻣﻲدﻳﺪي‪ .‬ﭘﺴﺸﺎن ﺑﺮ ﻧﻤﻲآﻣﺪم‪ .‬ﺗﻮ ﻛﻪ رﻓﺘﻲ دﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻃﺎﻗﺖ ﺑﻴﺎورم‪ .‬ﻋﺎﻗﺒـﺖ ﻋﺎﻗـﺸﺎن ﻛـﺮدم‪.‬‬ ‫دﺳﺖ ﺧﻮدم ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن آﺧﺮيﻫﺎ‪ .‬ﻣﻲ داﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻲ داﻧﻲ‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ دوﺑﺎره ﻧﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ دل ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺴﻮزد و‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﻨﺪش ﻋﺎق ﻣﺎدري ﻫﻢ ﺑﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻛﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﺷﺎن ﻧﻴﺴﺖ؟ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‪.‬‬


‫آﺧﺮيﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻌﺶ ﻣﺮا ﻫﻢ ﺑﺒﺮﻳﺪ ﻛﻨﺎر ﻣﺎدرﺗﺎن ﻻي ﮔﻮر ﺑﮕﺬارﻳﺪ و ﺑﺮوﻳﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻓﻜﺮش را ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻴﭻ‬ ‫ﻛﺎري ﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻜﺮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺗﻨﮓ ﺗﻮ ﭼﺎل ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬راﺿﻲام ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ از ﺳﺮ ﺗﻘﺼﻴﺮات ﻫﻤﻪﺷـﺎن‬ ‫ﺑﮕﺬرم و ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ‪ ،‬رو ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺒﻠﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺧﺪاﻳﺎ آﺧﺮ و ﻋﺎﻗﺒﺘﺸﺎن را ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﻛﻦ‪.‬‬


‫ﻋﺰاداري‬ ‫ﻋﻠﻲ ﺳﻼﻣﺘﻲ‬ ‫ﭘﺴﺮك ﺑﻪ اﺷﻚﻫﺎي ﺳﺮازﻳﺮ ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺪرش ﻣﻲﻧﮕﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاي ﺳﻨﺞ و ﻃﺒـﻞ ﺑﻴـﺸﺘﺮ و ﺑـﺮ ﺗـﻮده ﻣـﺮدم‬ ‫اﻓﺰوده ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬دﺳﺘﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻲﺷﻮد و ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﭘﺴﺮك ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺻـﺪاي ﮔﺮﻳـﻪ و زاري ﻣـﺮدم ﺑﻴـﺸﺘﺮ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﭘﺴﺮك ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻧﺎﻟﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪي ﺳﺮ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬دﺳﺘﺎن ﻣﺮد ﺑﺮ ﺗﻦ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨـﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ را ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻣﻲاﻧﺪازد و ﺑﺮ روي او ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬دود اﺳﻔﻨﺪ ﻓـﻀﺎ را ﭘـﺮ ﻛـﺮده اﺳـﺖ‪ .‬ﭼـﺎﻗﻮ ﺑـﺮ ﮔـﺮدن‬ ‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻓﺮو ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزﻧﺪ و ﭼﺎﻗﻮ ﺗﻨﺪﺗﺮ و ﺗﻨﺪﺗﺮ ﮔﺮدن او را ﻣﻲﺑﻠﻌﺪ‪ .‬دﺳﺖ و ﭘﺎ زدن ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﺗﻼش زﻳﺎدي ﻣﻲﻛﻨﺪ اﻣﺎ ﺳﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ از ﺗﻦ او ﺟﺪا ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮك‪ ،‬ﺧﻴﺮه‪ ،‬ﻋﺮقﻫـﺎي روي‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻣﺮد را ﻣﻲﻧﮕﺮد‪ .‬ﺳﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ از ﺗﻨﺶ ﺟﺪا ﻣﻲﺷﻮد اﻣﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﺪون ﺳﺮ ﻫﻢﭼﻨﺎن دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﭘـﺪر‬ ‫ﺳﺮش را ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ و ﭘﺴﺮ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺻﻮرت ﭘﺴﺮ از اﺷﻚ ﺧﻴﺲ ﺷﺪه اﺳـﺖ‪ .‬ﭘـﺪر دوﺑـﺎره ﻣـﻲﮔﺮﻳـﺪ و‬ ‫ﺻﻮرت ﭘﺴﺮ را ﻣﻲﺑﻮﺳﺪ‪.‬‬


‫ﻋﺸﻖ ﺷﻮﻓﺮي‬ ‫ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻲ ﻟﻄﻔﻲ‬ ‫ﭘﻮﻧﺰده ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺷﻮﻓﺮ ﺷﺪم‪ ،‬اوﺳﺎم‪ ،‬ﺟﻮاد آﻗﺎ‪ ،‬ﻳﻪ ﺑﻨﺰ ﻫﺸﺖ ﺗﻦ داﺷﺖ‪ .‬اون ﻣﻨـﻮ ﺧﻴﻠـﻲ ﻣـﻲﺧﻮاﺳـﺖ‪،‬‬ ‫ﭼﻮن ﻣﻦ آﺗﻴﺶﭘﺎره ﺑﻮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻧﮕﻬﺪار ﻫﻢ ﺑﻮدم‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻲ ﺑﺮاش ﻛﺎر ﻛﺮدم‪ .‬ﻫﻤﻲﺷﻪ ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ ﻣﺜﻞ دﺳﺘﻪ‬ ‫ﮔﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﺮوس‪ .‬ﺑﺮا ﻫﻤﻲﻧﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﻮاد ﻣﻨﻮ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬ﻳﻪ روز رﻓﺘﻴﻢ ﺳﺮ ﻛﻮره ﭘﺰﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻣﺎﺷﻴﻨﻮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ‬ ‫ﻛﻪ ﮔﭻ ﺑﺎر ﻛﻨﻦ‪ ،‬ﻣﻨﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم از ﺟﻌﺒﻪ ﺑﻐﻞ ﻛﺎﻣﻴﻮن‪ ،‬آﭼﺎر وردارم ﻛﻪ ﻧﺎﻏﺎﻓﻞ ﻳﻪ ﭘﺎﻛﺖ ﮔﭻ‪ ،‬اون ﺑﺎﻻ ﭘـﺎره ﺷـﺪ و‬ ‫ﻫﻤﺶ رﻳﺨﺖ رو ﻫﻴﻜﻞ ﻣﺎ‪ .‬اوﻣﺪم اﻳﻦورو ﻫﺮﭼﻲ از دﻫﻨﻢ دراوﻣﺪ ﺑﻪ ﻛﻮره ﭘﺰﭼﻲﻫﺎ‪ ،‬ﺻﺎﺣﺎب و ﻛـﺎرﮔﺮاش ﮔﻔـﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﺷﺮﻳﻜﺎي ﻛﻮره ﭘﺰ ﺧﻮﻧﻪ ﻳﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ اوﺳﺎم ﮔﻔﺖ و ﻓﻬﻤﻴﺪم ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﻛﺎروﺑﺎرم ﻣﺎﻟﻴﺪ‪ .‬راﻣﻮ ﻛﺸﻴﺪم و رﻓﺘﻢ‬ ‫ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬آﺧﻪ ﻟﺒﺎس ﻛﺎرﻣﻮ ﺗﺎزه ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﺷﺐ ﻛﻪ ﺷﺪ‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﻛﺎﻓﻪ‪ .‬اون وﻗﺘﺎ ﻛﻪ اوﺿﺎع ﻣﺚ ﺣﺎﻻ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻳﻪ ﻛﺎﻓﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺧﺎوران ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻮﻓﺮا ﺷﺒﺎ ﻣﻲاوﻣـﺪن اونﺟـﺎ‪ .‬ﺣـﺎﻻ دﻳﮕـﻪ ﺑﻌـﺪ از ﭼﻨـﺪﻳﻦ و ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎل ﺗﻘﺮﻳﺒـﺎ ﻫﻤـﺸﻮن ﻣﻨـﻮ‬ ‫ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ‪ .‬ﻳﻜﻲﺷﻮن ﺑﻪ اﺳﻢ ﻗﺎﺳﻢ ﺑﻨﺰﻳﻨﻲ��� ،‬اوﻣﺪ ﺳﺮ ﻣﻴﺰم و ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﻴﻪ ﺣﺴﻦ‪ ،‬ﭼﻲ ﺷﺪه؟ ﭼـﺮا ﺗـﻮ ﻟﻜـﻲ؟‬ ‫ﻣﻨﻢ ﺣﺎل و ﻣﺎﺟﺮا رو ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﻛﻪ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﻧﺪاره‪ ،‬ﺑﻴﺎ اﻳﻦ ﺳﻮﺋﻴﭻ رو ﺑﮕﻴﺮ‪ ،‬ﻓﺮدا ﺷﻴﺶ ﺻﺒﺢ ﻣﻲري ﮔـﺎراژ‬ ‫ﺟﺎن ﭘﻨﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎس ﺳﻴﺎه ﻣﻲﮔﻲ ﻛﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﻧﺸﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻗﺮاره اﻣﺮوز‪ ،‬ﻗﺎﺳﻢ ﺑﺮات ﭘﻨﺞ ﺗـﺎ ﺳـﻔﺘﻪ ﺑﻴـﺎره‪ ،‬ﻗﺎﺳـﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻣﺎﺷﻴﻦ اﻣﺮوز ﻣﻦ ﺑﺒﺮم‪ ،‬ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻨﻮ ور ﻣﻲداري و ﻣﻲري ﻛﺎرﺧﻮﻧـﻪ ﺗﻮﭼـﺎل‪ .‬ﺑﻌـﺪي ﻛـﻪ ﺳـﻨﮓ ﺑـﺎر زدي‪،‬‬ ‫ﻣﻲآرﻳﺶ داﻳﺮه ﺧﺮاﺳﻮن‪ ،‬ﻣﻦ اونﺟﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﻤﺖ‪ .‬ﺗﻮﭼﺎل ﻳﻪ ﻣﻌﺪن ﺳﻨﮓ و ﻳﻪ ﻣﻌﺪن ﮔﭻ ﺑﻐﻞ ﻫﻢ ﺑﻮدن‪ .‬زﻳﺎد رﻓﺘـﻪ‬ ‫ﺑﻮدم‪ ،‬اونﺟﺎ را ﺧﻮب ﻣﻲﺷﻨﺎﺣﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺢ ﻋﻠﻲ اﻟﻄﻠﻮع )از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ( زود زدم ﺑﻴﺮون‪ ،‬رﻓﺘﻢ ﮔﺎراژ‪ ،‬ﻣﺎﺷﻴﻨﻮ ورداﺷﺘﻢ و رﻓﺘﻢ ﻣﻌﺪن‪ ،‬ﺳﻨﮓ رو ﺑـﺎر زدم‬ ‫و ﺟﻠﺪي ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ .‬ﺗﻮ راه ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬دﻳﺪم ﺟﻮاد ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ داره ﻣﻲره ﻣﻌﺪن ﮔﭻ‪ .‬از دور ﺑﺮام ﭼﺮاغ زد‪ ،‬آﺧﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ‬ ‫ﻗﺎﺳﻢ ﺑﻨﺰﻳﻨﻲ رو ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎﻣﻴﻮﻧﻢ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‪ ،‬از ﺗﻌﺠﺒﺎت داﺷﺖ ﺷﺎخ درﻣﻲآورد‪ ،‬آﺧﻪ ﻣﻦ ﻛﺠﺎ و‬ ‫ﺷﻮﻓﺮي ﻛﺠﺎ‪ ،‬اوﻧﻢ رو ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻗﺎﺳﻢ ﺑﻨﺰﻳﻨﻲ‪ ،‬ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬اون وﻗﺘﺎ ﭘﻠﻴﺲ راه و از اﻳﻦ ﮔﻴﺮودارا ﻧﺒـﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ﺑﮕﻢ ﻛﻪ‪ ،‬اﺻﻼ ﺑﻴﻜﺎري ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اون دوره ﮔﺪاﻫﺎﺷﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮدن‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺷﺒﺎ ﻳﻪ ﺳﺮي‬ ‫ﺑﻪ ﭼﺎرﺗﺎ ﻛﺎﻓﻪ ﺑﺰﻧﻦ‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﻲ ﺗﻮﻣﻨﻲ ﻛﺎﺳﺐ ﺑﻮدن‪ .‬ﺑﺎ روزي ﺑﻴﺴﺖ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﻲﺷﺪ ﺧﻮب زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻜﻨﻲ‪ .‬ﻛـﻲ‬ ‫اﻳﻦﺟﻮرﻳﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻻن دﻳﮕﻪ ﺑﺎ ﻳﻪ اﺳﻜﻨﺎس ﻫﺰاري‪ ،‬زورﻛﻲ ﻳﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲدن‪ .‬ﺗﺎزه دارن اﺳﻜﻦ دوﻫﺰار ﺗـﻮﻣﻨﻲ‬ ‫ﻫﻢ ﭼﺎپ ﻣﻲزﻧﻦ‪.‬‬ ‫اون روزا ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ دادن‪ ،‬ﭼﻮن ﺳﺮﺑﺎزي ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم‪ .‬وﻗﺖ ﺳﺮﺑﺎزﻳﻤﻮن ﻛﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻳـﻪ روز ﺑـﺎ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪ ﻣﺤﻞﻫﺎ )ﺑﭽﻪﻫﺎي ﻏﻴﺎﺛﻲ( رﻓﺘﻴﻢ ﻋﺸﺮت آﺑﺎد و ﺧﻮدﻣﻮﻧﻮ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮدﻳﻢ‪ .‬ﻳﻪ ﺻﺒﺢ ﺗـﺎ ﺑﻌـﺪازﻇﻬﺮ ﻋـﻼف‬ ‫ﺷــﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻌــﺪ ﮔﻔــﺘﻦ‪ ،‬اﻳــﻦ دوره ﺳــﺮﺑﺎز زﻳــﺎده‪ ،‬ﺑﺎﻳــﺪ ﻗﺮﻋــﻪ ﺑﻜــﺸﻦ‪ .‬ﻃﺮﻓــﺎي ﺳــﻪ ﺑﻌــﺪازﻇﻬﺮ ﮔﻔــﺘﻦ‬ ‫اﺳﺘﺎﻧﻲﻫﺎش)ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﻲﻫﺎ( ﺳﻤﺖ راﺳﺖ ﺣﻴﺎط ﭘﻨﺶ ﺗﺎ ﺻﻒ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺑﺪن‪ ،‬ﺗﻬﺮوﻧﻴﺎش ﻫﻢ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺗﻮي ﭘﻨﺶ‬ ‫ﺗﺎ ﺻﻒ واﻳﺴﻦ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺗﻮي ﺻﻒ واﻳﺴﺎدن‪ .‬ﻳﻪ وﻗﺖ دﻳﺪم ﺑﭽﻪ ﻣﺤﻞ ﻫﺎ ﺗﻴﺮ و ﺗﺨﺲ ﺷﺪن ﺗـﻮي ﭘـﻨﺶ ﺗـﺎ‬ ‫ﺻﻒ‪ .‬رﻓﺘﻢ و ﻫﻤﻪ ﺷﻮﻧﻮ ﻛﺸﻴﺪم ﺑﻴﺮون و ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺗﻮي ﻳﻪ ﺻﻒ واي ﻣﻲاﻳﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻳـﺎ ﻫﻤـﻪ ﻣـﻮن ﺳـﺮﺑﺎز‬ ‫ﻣﻲﺷﻴﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﻣﻌﺎف‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺑﻪ ﻧﺎم آﻗﺎ اﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ )ع( رﻓﺘﻴﻢ ﺻﻒ وﺳﻂ واﻳﺴﺎدﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎ از ﻫﺮ ﻃﺮف ﻛـﻪ‬ ‫ﺣﺴﺎب ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ ،‬ﺻﻒ ﺳﻮم ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬دو ﺗﺎ ﺳﺮﺑﺎز‪ ،‬ﮔﺮدوﻧﻪ رو آوردن و ﻳﻪ آﻗﺎي اﺳﺘﻮاري اوﻣﺪ و ﺑـﻲ ﻣﻘﺪﻣـﻪ ﮔﻔـﺖ‪:‬‬ ‫اول ﺗﻬﺮوﻧﻲﻫﺎ رو ﻗﺮﻋﻪ ﻣﻲﻛﺸﻴﻢ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﺳﺮﺑﺎزا ﮔﺮدوﻧﻪ رو ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻲ ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻲ ﭼﺮﺧﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣـﺎ ﻛـﻪ دﻳﮕـﻪ‬


‫دل ﺗﻮ دل ﻣﻮن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻳﻪ ﺗﻮپ از ﮔﺮدوﻧﻪ دراوﻣﺪ و اﻓﺘﺎد رو زﻣﻴﻦ و ﻗﻞ ﺧﻮرد رﻓﺖ اون ﺗﻪ ﻣﻪﻫﺎ‪ ،‬اون ﺳﺮﺑﺎز دﻳﮕـﻪ‬ ‫ﻫﻢ دﻧﺒﺎل ﺗﻮﭘﻪ ﻣﻲ دوﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺳﺮﺑﺎزه ﺗﻮﭘﻪ رو ورداﺷﺖ ﺑﻪ دو آورد و دادش دﺳﺖ آﻗﺎي اﺳﺘﻮار‪ .‬ﻧﻔﺲ ﻫﻤﻪ ﺗـﻮ‬ ‫ﺳﻴﻨﻪﺷﻮن ﺣﺒﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺳﺎزي ﺑﻮد‪ .‬آﻗﺎي اﺳﺘﻮار ﺗﻮﭘﻪ رو‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﻮن داد و ﺑـﺎ ﺻـﺪاي‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ اﻋﻼم ﻛﺮد‪ :‬ﺻﻒ ﺷﻤﺎره ﺳﻪ ﻣﻌﺎف از ﺧﺪﻣﺖ‪ .‬ﺻﻒ ﻣﺎ رو ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬از ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻲ ﻧﻤﻲ دوﻧﺴﺘﻴﻢ ﭼﻲﻛـﺎر ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﺑﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ واﻗﻌﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺻﻒﻣﻮن ﻣﻌﺎف ﺷﺪه ﺑﻮدن؟ ﺑﭽﻪ ﻣﺤﻼﻣﻮن رﻳﺨـﺘﻦ ﺳـﺮم‪ ،‬اﻧﮕـﺎري زوار اﻣـﺎم‬ ‫رﺿﺎ)ع( دﻳﺪه ﺑﻮدن‪ ،‬ﻫﻲ ﻣﻨﻮ ﻣﺎچ و ﺑﻮﺳﻪ ﻣﻲ ﻛﺮدن‪ .‬ﺗﺎزه ﻣﻦ ﻓﻬﻤﻴﺪم اﮔﻪ ﻣﻌﺎف ﻧﻤـﻲ ﺷـﺪﻳﻢ‪ ،‬ﺑـﺎ ﻣـﻦ ﭼﻬـﺎ ﻛـﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲ ﻛﺮدن‪ .‬ﺧﻼﺻﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺷﺎد و ﺷﻨﮕﻮل اوﻣﺪﻳﻢ ﺑﻴﺮون و ﺗﻮ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اوﺳﺎﻛﺮﻳﻢ‪ ،‬دﻣﺖ ﮔﺮم‪ ،‬ﻗـﺴﻤﺖ ﻧﺒـﻮد‬ ‫دو ﺳﺎل ﻣﺎﻟﻴﺎت ﻋﻤﺮﻣﻮن ﺑﺪﻳﻢ‪ .‬ﺑﺮوﺑﭽﻪﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﺮام را ﺑﻪ را‪ ،‬ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺰ و ﺧﻮراﻛﻲ ﻣﻲﺧﺮﻳﺪن‪ ،‬ﺷﺐ ﻫﻢ رﻓﺘﻴﻢ ﻛﺎﻓﻪ و‬ ‫ﻣﻦ اوﻧﺎ را ﻣﻬﻤﻮن ﻛﺮدم و ﻫﻤﻪ ﺷﻮن ﻳﻪ دﻟﻲ از ﻋﺰا در آوردن‪.‬‬ ‫ﻳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ رﻓﺘﻢ ﻧﻈﺎم وﻇﻴﻔﻪ و ﻛﺎرت ﻣﻌﺎﻓﻴﺖ داﻳﻤﻢ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻳﻪ ﻛﻠﻪ رﻓﺘﻢ ﻛﻼﻧﺘﺮي ﺳﻮار‪ ،‬ﺗﻘﺎﺿﺎي ﺗﺼﺪﻳﻖ‬ ‫ﻛﺮدم‪ .‬ﻳﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺗﻮ اﻣﺘﺤﺎن آﻳﻴﻦﻧﺎﻣﻪ‪ ،‬ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﭘﺎرك و ﺳﻨﮓﭼﻴﻦ‪ ،‬ﻗﺒﻮل ﺷﺪم و دو ﻫﻔﺘـﻪ ﺑﻌـﺪ از اون ﻫـﻢ‪،‬‬ ‫ﺗﺼﺪﻳﻖ دو ﻫﻤﮕﺎﻧﻲ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻫﻤﻮن ﺗﺼﺪﻳﻖ‪ ،‬ﻳﻮاﺷﻜﻲ رو ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺳﻨﮕﻴﻦ و ﻛﺎﻣﻴﻮن ﻛـﺎر ﻣـﻲﻛـﺮدم‪ .‬ﻳـﻮاش‬ ‫ﻳﻮاش‪ ،‬ﻓﻨﻲ ﻫﻢ ﺧﻮب ﺑﻠﺪ ﺷﺪم‪ ،‬ﺧﺐ از ﻫﺮ ﺷﻮﻓﺮي اﮔﻪ ﻳﻪ ﻛﻠـﻮم ﻳـﺎد ﻣـﻲﮔـﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻋﻼﻣـﻪ ﻣـﻲﺷـﺪم‪ .‬ﺳـﺎلﻫـﺎ‬ ‫ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ و دﻳﮕﻪ ﭘﻠﻴﺲ راه ﻫﻢ ﮔﻠﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﻪ ﻳﻘﻪ ﺷﻮﻓﺮا رو ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻛﺎر و ﻛﺎﺳﺒﻲ ﻳﻪ ﺧﻮردهاي ﺷﻞ ﻛﺮده ﺑـﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻴﻜﺎر ﺑﻮدم‪ .‬ﻳﻪ روز ﻛﻪ ﺗﻮي ﺧﻮﻧﻪ ول ﻣﻲﮔﺸﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺧﺪا ﺑﻴﺎﻣﺮزم ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣـﺴﻦ‪ ،‬ﻫﻤـﻪ ﻋـﺎﻟﻢ و آدم ﻛـﻪ‬ ‫اﻳﻦﻛﺎره ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻦ‪ ،‬ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺷﻮﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻦ‪ ،‬ﺗﻮ ﻛﻪ ﻧﻪﻧﻪ‪ ،‬ﺷﻐﻠﺖ ﺷﻮﻓﺮﻳﻪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻧﻤﻲري ﺗﺼﺘﻴﻖ ﺗﻮ )ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺧـﻮد را(‬ ‫ﻳﻚ ﻛﻨﻲ‪ .‬دﻳﺪم راﺳﺖ ﻣﻲﮔﻪ ﺧﺐ‪ ،‬رﻓﺘﻢ زﻳﺮ ﭼﺎر راه ﻗﺼﺮ‪ ،‬ﻛﻼﻧﺘﺮي ﺳﻮار‪ ،‬ﻳﻪ درﺧﻮاﺳﺖ دادم‪ .‬ﻋﻴـﺪ ‪ 1350‬ﺑـﻮد‪،‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ده روز ﺑﻌﺪ ﺟﻮاﺑﺶ اوﻣﺪ درﺧﻮﻧﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻋﻴﺪ رﻓﺘﻢ ﭘﻲاش و ﻛﺎرت رو ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎن ﺗﭙﻪ‬ ‫رﻓﺘﻢ اﺳﺘﺨﺮ‪ ،‬ﻃﺮﻓﺎي ﺗﻬﺮاﻧﭙﺎرس‪ .‬اونﺟﺎ‪ ،‬ﻳﻪ ﺟﺎﻳﻲ رو درﺳﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدن ﻛﻪ ﺷـﻴﺶ ﺗـﺎ ﺗﭙـﻪ‪ ،‬ﭘـﺮ از دﺳـﺖاﻧـﺪاز‬ ‫داﺷﺖ‪ .‬ﻛﻠﻲ آدم واﻳﺴﺎده ﺑﻮدن ﺗﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﺑﺪن‪ .‬ﻫﺮ ﺳﺮي ﺷﻴﺶ ﻧﻔﺮ ﻣﻲرﻓﺘﻦ ﭘﺸﺖ ﺷﻴﺶ ﺗﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻲﻧﺸـﺴﺘﻦ‪،‬‬ ‫ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺸﻮن رد ﻣﻲﺷﺪن و ﭘﻴﺎده ﺷﻮن ﻣﻲﻛﺮدن‪ .‬ﻣﺎ ﻫﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺴﺎط رو ﻣـﻲدﻳـﺪﻳﻢ‪ ،‬دﻟﻤـﻮن ﻋـﻴﻦ‬ ‫ﮔﻨﮕﻴﺶ )ﮔﻨﺠﺸﻚ( ﻣﻲ زد‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ﺷﺪ و ﭘﺮﻳﺪم ﭘﺸﺖ ﻓﺮﻣﻮن‪ .‬ﻳﻪ آﻗﺎي ﺳﺮواﻧﻲ اﻣﺘﺤـﺎن ﻣـﻲ ﮔﺮﻓـﺖ‪،‬‬ ‫ﻳﺎدم ﻧﻤﻲره‪ ،‬ﻫﻔﺖ دور ﻣﻨﻮ دور اﻳﻦ ﺗﭙﻪ ﺗﺎﺑﻮﻧﺪ )ﺗﺎب داد( و ﻧﻮزده ﺗﺎ دﻧﺪه ازم ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻳﻪ رﺑﻊ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻣـﻲﺷـﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﻲروﻧﺪم‪ .‬دور آﺧﺮﻳﻪ ﻧﺎﻣﺮدي ﻧﻜﺮد‪ ،‬ﺗﻮ ﺳﺮازﻳﺮﻳﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ دﻧﺪه )دو( ﺳﻨﮕﻴﻦ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻲاوﻣـﺪم ﭘـﺎﻳﻴﻦ‪ ،‬ﻳـﻪ دﻓﻌـﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺮو ﻳﻚ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻮري ﻛﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻳﺎﺗﺎق ﻣﻲزﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻴﻞ ﻟﻨﮓ ﻣـﻲﺑـﺮه‪ ،‬درك‪ ،‬ﺧـﻮدش ﺧﻮاﺳـﺘﻪ‬ ‫دﻳﮕﻪ‪ ،‬ﺟﻬﻨﻢ و ﺿﺮر‪ ،‬دوﺗﺎ ﮔﺎز ﻣﺤﻜﻢ و ﻣﺎﻣﺎن دادم و دﻧﺪه رو ﻋﻴﻨﻬﻮ دﻧﺒﻪ زدم ﻳﻚ‪ ،‬ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻳﻪ ﺧﻮرده ﻛﻠـﻪ ﻛـﺮد‬ ‫وﻟﻲ ﻃﻮرﻳﺶ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺳﺮواﻧﻪ ﻛﻪ ﭘﺮت ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻮ ﺷﻴﺸﻪ ﺟﻠﻮ‪ ،‬ﮔﻔﺖ ﻧﮕﻬﺪار‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ دﻳﮕﻪ ﺑﺎ وﺿﻌﻲ ﻛﻪ ﺑـﺮا ﺟﻨـﺎب‬ ‫ﺳﺮوان ﭘﻴﺶ اوﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺎﺗﺤﻪ ﺗﺼﺪﻳﻖ رو ﺧﻮﻧﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬زدم رو ﺗﺮﻣﺰ و ﻛـﺎﻣﻴﻮن رو ﻧـﺮم روي ﻫﻤـﻮن ﻛﻤـﺮﻛﺶ‬ ‫ﺳﺮازﻳﺮي ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﻗﺒﻮﻟﻲ‪ ،‬ﭘﻴﺎده ﺷﻮ‪ .‬ﭘﻴﺎده ﺷﺪم‪ ،‬ﺑﺎورم ﻧﻤﻲ ﺷﺪ‪ ،‬ﻋﻴﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺳﺒﻚ ﺷﺪه ﺑـﻮدم‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺎر داﺷﺘﻢ ﭘﺮواز ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬اﻓﺴﺮه ﺧﻮدش ﻫﻢ ﭘﻴﺎده ﺷﺪ‪ .‬رو ﻫﻤﻮن ﺳﺮازﻳﺮي واﻳﺴﺎد و ﺑﻪ ﺑﺮوﺑﭽﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ‬ ‫اﻣﺘﺤﺎن ﺑﻮدن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮ ﻛﺎرﻳﺶ ﻛﺮدم ردش ﻛﻨﻢ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻲ ﺑﻠﺪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ دﻧﺪه ﻣﻌﻜﻮس ﺗﻮي ﺳﺮازﻳﺮي ﻫـﻢ‪،‬‬ ‫آﺧﺮﻳﻦ ﺗﺮﻓﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬دﻳﺪﻳﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺧﻮب اﻣﺘﺤﺎن داد‪ .‬ﻣﻦ ﻛﺴﻲ رو ﻛﻪ راﻧﻨﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻮﻟﺶ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬اﮔﻪ راﻧﻨـﺪه‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻲﺧﻮدي اﻳﻦﺟﺎ ﻧﻤﻮﻧﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎور ﻛﻦ ﻧﺼﻒ ﺑﺮوﺑﭽﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪم ﺳﻪ رﺑﻊ اوﻧﺎ‪ ،‬از ﻫﻤﻮنﺟﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ‪ .‬اﻳـﻦﺟـﻮري‬ ‫ﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﭙﻪ رو ﻗﺒﻮل ﺷﺪم‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻨﻲ‪ ،‬ﻳﻪ ﺳﺌﻮال رو ﺷﻞ ﺟﻮاب دادم‪ ،‬ﺑﻲﻣﻌﻄﻠﻲ ردم ﻛـﺮدن‪ .‬دو ﻣـﺎه ﻋـﻼف ﺷـﺪم‪.‬‬ ‫دوﺑﺎره ﻛﻪ رﻓﺘﻢ‪ ،‬اﻳﻦ دﻓﻌﻪ ﻗﺒﻮل ﺷﺪم‪.‬‬


‫ﺣﺎﻻ دﻳﮕﻪ ﻛﻬﻨﻪ ﺷﻮﻓﺮ ﺗﺎزه ﺗﺼﺪﻳﻖدار ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬ﻋﻴﻦ ﭼﺎﻳﻲ ﺗﺎزه دم ﻛﻬﻨﻪ ﺟﻮش‪ .‬آره داﻳﻲ ﺟﻮن‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻮرﻳﺎ ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﺷﻮﻓﺮ رﺳﻤﻲ ﺷﺪم و ﭘﺸﺖ اﻳﻦ ﻏﺮﺑﻴﻠﻚ ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﻋﺰت زﻳﺎد‪.‬‬


‫ﺗﻘــﺪﻳﻢ ﺑــﻪ ﻛــﺴﺎﻧﻲ ﻛــﻪ درك ﻣــﺮگ و‬ ‫ﻓﻘﺪاﻧﺸﺎن آﻧﻘﺪر ﺳﺎده و ﭘـﻴﺶ ﭘـﺎ اﻓﺘـﺎده‬ ‫اﺳــﺖ ﻛــﻪ ﺑــﻪ ﺳــﺨﺘﻲ ﻣــﻲﺗــﻮان آن را‬ ‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪.‬‬

‫ﻓﺮار‬ ‫ﺷﺮودر ﻳﺎدﮔﺎر‬ ‫در ﺟﺎي ﺧﻮد ﺑﻲﺣﺮﻛﺖ اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﺻﺪاي ﭘﺎ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺳﻜﻮت ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ را ﻣـﻲﻓـﺸﺮد‪ .‬ﻫﻤـﻪ ﺟـﺎ‬ ‫ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد و ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻤﻲ آراﻣﻢ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬آن ﻃﺮفﺗﺮ ﺻﺪاي ﺷﺪﻳﺪي آﻣﺪ‪ .‬ﺻـﺪاي درﻳـﺪن و ﻧﺎﮔﻬـﺎن درﺧـﺸﺶ‬ ‫ﻧﻮري ﺷﺪﻳﺪ و ﻧﻔﻮذ ﻛﻮر ﻛﻨﻨﺪهاش ﻛﻪ در ﻟﺤﻈﻪاي ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺗﻴﺮه و ﺗﺎر ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ از ﻣﺤﻞ ﻓﺮار ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺻﺪاي ﺿﺠﻪاي آﻣﺪ‪ .‬واي! ﻧﺎﻟﻪ ﻣﺎدرم ﺑﻮد‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜـﻞ ﺻـﺪاي ﺧـﻮاﻫﺮ‬ ‫ﻛﻮﭼﻜﻢ‪ ،‬زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺎ ﺑﺪن ﺗﻜﻪﺗﻜﻪ ﺷﺪهاش ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳـﻮ و آن ﺳـﻮ ﭘـﺮت ﺷـﺪ‪ .‬آن روز از‬ ‫ﺗﺮس ﺧﻮدﻣﺎن را ﻣﺨﻔﻲ ﻛﺮدﻳﻢ و ﺑﻌﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮﻳﻦ ﻣﺤﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﭘﻨـﺎه ﺑـﺮدﻳﻢ‪ .‬ﺑﻌـﺪﻫﺎ‪ ،‬ﻫـﻴﭻ‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻲ از ﺟﺴﺪ ﺧﻮاﻫﺮم ﭘﻴﺪا ﻧﻜﺮدﻳﻢ‪ .‬اﻧﮕﺎر اﺻﻼ ﻧﺒﻮد‪ .‬و ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره‪ ،‬آن ﺻﺪاﻫﺎ‪ ،‬آن ﻧﺎﻟـﻪﻫـﺎ و آن روزﻫـﺎ ﺗﻜـﺮار‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺑﻪ ﻳﺎد آوردن اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻲ اراده ﻓﺮار ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻼﻳﻲ ﻫﻢ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳـﺘﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف آن ﺻﺪا‪ ،‬ﺻﺪاي ﻣﺎدرم‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧـﺴﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤـﻪ اﻋـﻀﺎي ﺑـﺪﻧﻢ در ﺣـﺎل ﻓـﺮار ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪم ﺑﺮﮔﺮدم و او را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺮ ﻛﻮﭼﻜﻢ‪ ،‬ﺗﻜﻪﺗﻜﻪ ﺷﺪه ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ .‬ﺗﺮس از ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻲ‪ ،‬ﻫـﺮ ﮔﻮﻧـﻪ‬ ‫ﻋﻘﻞ و ﻓﻜﺮي را از ﻣﻦ ﺳﻠﺐ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺮفﻫﺎي ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻢ ﺑﻪ ﻳﺎدم ﻣﻲآﻣﺪﻧـﺪ‪» :‬ﺑﭽـﻪﻫـﺎ ﻫـﺮ وﻗـﺖ ﺧﻄـﺮي‬ ‫اﺣﺴﺎس ﻛﺮدﻳﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ور و آن ور ﻓﺮار ﻧﻜﻨﻴﺪ! ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪارد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳﺮﻳﻊ ﺧﻮدﺗﺎن را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮﻳﻦ ﻣﺤـﻞ ﺑﺮﺳـﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﺮ ﭼﻪﻗﺪر ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﺮوﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺎﻳﻴﻦ!«‬ ‫اﻳﺴﺘﺎدم‪ .‬ﻧﺎﻟﻪﻫﺎ و ﺿﺠﻪﻫﺎي ﻓﺮاواﻧﻲ در اﻃﺮاﻓﻢ ﺷﻨﻴﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ ﻣﻲرﻓﺘﻢ‪ .‬ﻟﻌﻨﺘﻲ! ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﺜﻞ ﺳـﻨﮓ‬ ‫ﺳﻔﺖ و ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮﻧﻞﻫﺎي اﺻﻠﻲ را ﮔﻢ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ از درﻫﺎي ورودي ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ رﻳـﺰش ﺧـﺎك ﺑـﻪ‬ ‫ﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺴﺪود ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ .‬ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ وﺳﻴﻠﻪاي ﺑﺮاي دﻓﺎع ﻧﺪاﺷـﺘﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﻓـﺮار‬ ‫ﻛﺮدن را ﻳﺎد داده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻌﻠﻢﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪» :‬ﺑﭽﻪﻫﺎ اﮔﺮ اﻳﻦ ﺻﺪا را ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ‪ ،‬ﻓﺮار ﻛﻨﻴﺪ!« ﻓﺮار! ﻓﻘﻂ ﻓﺮار!‬ ‫ﭼﺮا؟! و ﺣﺎﻻ اﻳﻦ ﭼﺮاي ﺑﻲﺟﻮاب ﺗﻤﺎم راهﻫﺎي ﻣﺴﺪود ﺷﺪه را ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻣﻲآورد‪.‬‬ ‫ﺑﻲﺣﺎل ﻫﻤﺎن ﺟﺎ اﻓﺘﺎدم! ﺻﺪا ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲﻫﺎ از ﺟﻠﻮﻳﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮار ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ‬ ‫ﻫﻢ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻧﻴﻢ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺎد آﺷﻨﺎي ﻳﻜﻲ از ﻣﻌﻠﻤﺎﻧﻢ ﻛﻪ در ﺣﺎل ﻓﺮار ﺑـﻮد ﻣـﺮا از‬ ‫اﻓﻜﺎرم ﺑﻴﺮون آورد‪ :‬ﻫﻲ! ﭼﺮا ﻧﺸﺴﺘﻲ ﭘﺴﺮ! ﭘﺎ ﺷﻮ ﻓﺮار ﻛﻦ‪ .‬ﻓﺮار!‬ ‫ﻓﺮار! ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﺎز ﻫﻢ آن ﻛﻠﻤﻪ ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪه! ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﺮار! ﻓﺮار ﺑﻪ ﻛﺠﺎ؟ ﺣﺘﻲ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺎﻟﻲ ﭘﺪر ﺑـﺰرگ ﻫـﻢ ﻧﺘﻮاﻧـﺴﺖ‬ ‫ﻛﺎري ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻜﻨﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺎره ﻧﺠﺎت ﻓﺮار ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪاي ﻋﺎﻳﺪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷـﺪ‪ .‬ﺑﻴﭽـﺎره‬ ‫ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻢ! ﻫﻨﻮز ﺧﻮب دور ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻧﻮر ﺷﺪﻳﺪي او را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ و ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻌﺪ ﻏﻴﺒﺶ زد! ﺑﻌﺪﻫـﺎ‬ ‫ﻫﺮ ﭼﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﻜﻪﻫﺎي ﺑﺪﻧﺶ ﮔﺸﺘﻢ ﺑﻲ ﻓﺎﻳﺪه ﺑﻮد‪.‬‬


‫ﺻﺪاﻳﻲ ﻗﻮي ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺮا از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻲ‪ ،‬ﻣﺮگ در ﺣﺎل آﻣﺪن ﺑﻮد و ﻛﺎري ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻫـﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑـﻪ‬ ‫ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺗﻌﻠﻖ دارم و‪ ...‬ﻣﻐﺰ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪام از ﺗﺮس ﻓﻠﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﻴﭻ ﻓﻜﺮ و ﭼﺎرهاي ﺑﻪ ذﻫﻨﻢ ﻧﻤﻲرﺳـﻴﺪ! ﺑـﻮي‬ ‫ﺧﻮن و ﺧﺎك و ﺑﺪنﻫﺎي ﺗﻜﻪﺗﻜﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﻣﺤﻴﻂ وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ را اﻳﺠﺎد ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ را ﺑﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫـﺮ ﻛـﺎري‬ ‫ﻛﺮدم ﻛﻪ ﮔﻮشﻫﺎﻳﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺸﺪ ﻛﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬ﻗﺒﻮل ﻣﺮگ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ راﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﻣـﻲﺷـﺪ!‬ ‫ﻣﺪتﻫﺎ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﺟﻮر ﻓﻜﺮﻫﺎ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻟﻌﻨﺘﻲ! ﻓﻘﻂ ﺗﺼﻮر ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻳﺪ و ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﻳـﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﻮن ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺷﻤﺎ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻲ؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ! اﻳﻦ را دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻓﻜﺮﻫﺎ دوﺑﺎره ﺗـﻨﻢ را ﻟﺮزاﻧـﺪ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮگ دﻳﮕﺮان را ﻛﻪ ﻣﻲدﻳﺪم‪ ،‬ﭼﻨﺪﺷﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬دو ﺳﻪ روزي ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﻲﺷﺪم‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻘـﻂ دو ﺳـﻪ روز! ﺑﻌـﺪ‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺮم دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ! ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﻢ و ﺻﺪاي ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ دﻳﮕﺮ ﻧﻴـﺴﺖ! وﻟـﻲ اﻳـﻦﻛـﻪ روزي ﻣـﺮگ‬ ‫آنﻗﺪر ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﻮﺳﺖ‪ .‬ﻧﻪ! ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ از اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻓﺮار ﻣﻲﻛﺮدم‪ » .‬دﻳﺪي ﭘـﺴﺮ! ﺑـﺎز‬ ‫ﻫﻢ ﻛﻠﻤﻪ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻓﺮار! اﻳﻦ ﻛﻪ ﻧﺸﺪ زﻧﺪﮔﻲ! ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ در ﺣﺎل ﻓﺮار ﺑﺎﺷـﻲ‪ .‬ﻓـﺮار! از دﺳـﺖ ﻣـﺎدر ﺑـﺮاي ﻛﺘـﻚ‬ ‫ﻧﺨﻮردن ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮد‪ .‬از دﺳﺖ ﭘﺪر ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻤﺮهﻫﺎي ﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪاش ﺑﺎﻳﺪ ﻓـﺮار ﻛـﺮد‪.‬‬ ‫ﻓﺮار از اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت‪ ،‬ﻓﺮار از دﻳﮕﺮان‪ ،‬ﻓﺮار از ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎي ﺑﺪ‪ ،‬ﻓﺮار از ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺑﺰرگ ﺗﺮ و ﻗﻮي ﺗﺮ از ﺗﻮﺳﺖ و ﺗـﻮ‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﻗﺪرت ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ آن را ﻧﺪاري‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻲ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻲ‪ ،‬اﻋﺘﺮاض ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻫﻤﺎن ﻛﺎرﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﻫﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺮگ ﺗﻮ را‪ ،‬ﻧﻪ! ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪارد‪ .‬راﺳـﺘﻲ ﺧـﺪا‬ ‫ﻛﻪ از ﻫﻤﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻻﺑﺪ از او ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮد‪ .‬ﺗﺎ اﻣﺮوز در ﻣﻮرد ﺧﺪا ﻓﻜﺮ ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻪﻗﺪر ﻋﺠﻴـﺐ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﺮگ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮ از ﺣﺪ ﻣﻌﻤـﻮل! ﭼـﻪ ﭼﻴﺰﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ ﻓﻜـﺮ ﻧﻤـﻲﻛﻨـﻲ! ﺧﻨـﺪهام‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮم‪ .‬ﻟﻌﻨﺘﻲ! ﺣﺘﻲ از ﺧﺪا ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮد‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻋﺠﻴﺒﻲ ﻣﻲﺷﻮم‪ » :‬ﻫﻲ ﭘﺴﺮ! ﭘـﺲ اﻳـﻦ‬ ‫آﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮار ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ! ﻫﻨﻮز ﻓﺮار دﻳﮕﺮي ﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪه!« اﺣﺴﺎس راﺣﺘﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬آراﻣﺸﻲ از ﺟﻨﺲ ﺗـﺎرﻳﻜﻲ وﺟـﻮدم‬ ‫را در ﺧﻮدش ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ آﺧﺮ ﺧﻂ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺳﺒﻚ ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬دﻳﮕﺮ از ﺗـﺮس ﺧﺒـﺮي ﻧﻴـﺴﺖ‪ .‬ﺗﻤـﺎﻣﻲاﻳـﻦ‬ ‫»ﻓﻜﺮ«ﻫﺎ ﻓﻘﻂ در ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻣﻐﺰ ﻛﻮﭼﻚ ﻣﺮا در ﻧﻮردﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫آي! ﭼﻴﺰي ﺳﺮﻳﻊ و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎﻻي ﺳـﺮم را ﺧــﺮاب ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻤﺎن ﻧـﻮر ﺷﺪﻳـﺪ و ﻛــﻮر ﻛﻨﻨـﺪه ﻫﻤـﻪ ﺟـﺎ را‬ ‫ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﻛﺘﻲ را از ﻣﻦ ﺳﻠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲ اراده ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺧﻮدم را ﻣﺨﻔﻲ ﻛﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻧـﻪ! اﻳـﻦ‬ ‫دﻓﻌﻪ ﻓﺮار ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﺪت ﻧﻮر و ﺻﺪاﻫﺎي ﻣﻬﻴﺐ‪ ،‬ﭼﺸﻢ و ﮔﻮﺷﻢ را از ﻛﺎر اﻧﺪاﺧﺘـﻪاﻧـﺪ‪ .‬اﻧﮕـﺎر ﻛـﻪ در دﻧﻴـﺎي‬ ‫دﻳﮕﺮي ﻫﺴﺘﻢ‪» :‬ﻣﺒﺎدا ﻣﺮدهام! « اﺣﻤﻖ‪ ،‬ﻣﺮده ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ! ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﭘﺲ زﻧـﺪه ﻫـﺴﺘﻲ!‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﮔﻔﺘﻪ‪ ،‬در ﭼﻪ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻣﻦ‪ ،‬آن ﻫﻢ در ﻛﻮدﻛﻲ‪ ،‬ﺑـﺮاﻳﺶ‬ ‫اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﻢ‪ .‬ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲﺷﻮم ﻛﻪ ﺗﻜﻪاي ﺑﺪن ﻗﻄﻊ ﺷﺪه و ﭼﻨﺪش آور ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ دارد ﺗﻜﺎن ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬ ‫آه! ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﻴﻦ ﺑﺎر آرزو ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﺎش ﻛﻮر ﺑﻮدم! ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﺴﻤﻲﺑﺰرگ و ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﻳﺐ ﻣﺮا در ﺧﻮد ﻓﺸﺎر داد‬ ‫و ﺑﺎﻻ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬دردي ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﻢ را ﻓﺮو ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻲ ﺑﺰرگ ﺑﺎ دﻳﻮارﻫﺎي ﺳﺮد و ﺳﻔﺖ ﭘـﺮت ﻣـﻲﺷـﻮم‪.‬‬ ‫ﺳﺮم ﮔﻴﺞ ﻣﻲرود‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻟﺤﻈﻪاي ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﭘﺪرم ﻣﻲاﻓﺘﺪ و‪!...‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﭘﺪرم ﺑﺎﻻي ﺳﺮم ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗـﺎ از ﭘﻴﺮﻣﺮدﻫـﺎي ﻣﺤـﻞ ﻫـﻢ دورم را ﮔﺮﻓﺘـﻪاﻧـﺪ‪.‬‬ ‫دﻗﻴﻖﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬از آن ﻣﻌﻠﻤﻲﻛﻪ داد ﻣﻲزد ﻓﺮار ﻛﻦ ﺧﺒﺮي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻴﭽﺎره! ﻓﺮار ﻛﺮدن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨـﺶ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺑﺎ واﻗﻌﻴﺖ روﺑﺮو ﺑﺸﻮد ﺑﻬﺘﺮ از ﻓﺮار ﻛﺮدن اﺳﺖ! اﮔﺮ ﻓﺮار ﻛﻨﻲ آن وﻗﺖ ﺷـﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷـﺖ ﺑـﺪﺗﺮي‬ ‫رﻗﻢ ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﺗﻤﺎم در و دﻳﻮارﻫﺎ ﻣﻲﻟﺮزﻧﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻣﺜﻞ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ زﻣﻴﻦ ﻟـﺮزه ﻣـﻲﺷـﺪ‪ .‬اﻧﮕـﺎر در ﺣﺮﻛـﺖ ﻫـﺴﺘﻴﻢ‪.‬‬ ‫دوﺑﺎره در ﻓﻜﺮ ﻓﺮو ﻣﻲروم‪ .‬ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺑﺎز ﺧﻮدش ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﺮگ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻧﻪ! اﺳﻴﺮ ﺷﺪن از ﻣـﺮگ ﺑﻬﺘـﺮ‬


‫اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﭘﻴﺶ آﻣﺪ و ﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﻛﺎري اﻧﺠﺎم دﻫﻲ! اﻣﺎ اﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﻓـﺮار ﻛﻨـﻲ ﭼـﻪ ﻓﺎﻳـﺪه‪ .‬در ﻓـﺮار‬ ‫ﻛﺮدن ﻋﻘﻞ ﭼﻨﺪان دﺧﺎﻟﺘﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﺗﺮس اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻋﻘﻞ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﻨﺪ و ﺑﻌـﺪ‬ ‫ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺮس اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺣﺎﻟﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﺮس ﻗﺪرت ﻋﺠﻴﺒﻲ دارد‪ .‬ﺳﺮﻳﻊ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺷـﻮد‪ .‬ﺑـﺪن‬ ‫را ﻓﻠﺞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دﻧﺪانﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻛﻠﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲ ﺣﺲ ﻣﻲﺷﻮي‪ .‬آن وﻗﺖ از دﺳـﺖ ﻋﻘﻠـﺖ ﻫـﻢ دﻳﮕـﺮ ﻛـﺎري‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪...‬‬ ‫ﭘﺪر ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻲﺷﻮم ﻛﻪ اﺷﻚ ﺗﻤﺎم ﺻﻮرﺗﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ! ﭼـﺮا‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﺶ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻏﻤﮕﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬واي ﺗﺎزه ﻳﺎدم ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺎدرم ﻣﺮده اﺳـﺖ‪ .‬ﭘـﺪر ﻫـﻢ ﺑـﺪون ﺷـﻚ آن ﺻـﺤﻨﻪ‬ ‫دلﺧﺮاش را دﻳﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻲاﺧﺘﻴﺎر ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن ﻫﻢ ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺧﺸﻚ و ﺑﻲاﺣـﺴﺎس‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ دارم ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺎدر دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ‬ ‫از ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺪاﻳﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ دﻋﻮاﻳﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻧﻮازﺷﻢ ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﻛــﺮد‪ .‬ﭘﺪرم‬ ‫ﻣﻬـﺮﺑــﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎدر ﻣﻬﺮﺑﺎنﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎزه ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺗﻨﻬﺎ ﺷـﺪهام‪ .‬از ﺑﺮادرﻫـﺎ و ﺧﻮاﻫﺮﻫـﺎﻳﻢ ﺧﺒـﺮي‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮار ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﻛﺎش زﻧﺪه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻲداﻧﻢ اﺣﺘﻤﺎﻟﺶ ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎش ﺧﻮدم ﻣـﺮده‬ ‫ﺑﻮدم‪ .‬دﻳﮕﺮ اﻳﻦ ﻗﺪر ﻧﺎراﺣﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻲﺷﺪم‪ .‬ﻛﺎش اﺻﻼ آن ﻫﻤﻪ ﻓﻜﺮﻫﺎي ﺟﻮرواﺟﻮر ﻧﻤﻲﻛﺮدم وﻟـﻲ در ﻋـﻮض‬ ‫ﭘﻴﺶ ﻣﺎدرم ﺑﻮدم‪ .‬ﻣﺎدرم!‬ ‫ﭘﺪرم ﺳﺨﺖ در آﻏﻮﺷﻢ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻣﺎ دو ﺗﺎ ﻣﺎﻧﺪهاﻳﻢ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻢ! ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺸﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ دﺳـﺖ ﻛﺘـﻚ‬ ‫ﻣﻔﺼﻞ از ﭘﺪرم ﺧﻮردم و در دﻟﻢ ﺑﻪ ﭘﺪر ﻛﻠﻲ ﺑﺪ و ﺑﻴﺮاه ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ از ﺧﻮدم ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ .‬دﻳﺮوز ﺻﺒﺢ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﺎدرم دﻋﻮا ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬ﻣﺎدرم ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد و ﻣﻦ‪...‬‬ ‫ﻛﺎش اﻣﺮوز ﺑﻪ دﻳﺮوز ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬و ﻣﻦ اﻳﻦ ﻓﻜﺮﻫــﺎي ﺧﻮب را دﻳـــﺮوز ﻣﻲﻛﺮدم و ﻣﻲدوﻳﺪم ﻣـﺎدرم را ﺑﻐـﻞ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم و او را ﻣﻲﺑﻮﺳﻴﺪم‪ .‬اﺷﻚﻫﺎﻳﺶ را ﭘﺎك ﻣﻲﻛﺮدم و ﻗﻮل ﻣﻲدادم ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﻪ او و ﻧـﻪ ﭘـﺪر و‬ ‫ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ دﻳﮕﺮ را ﻧﺎراﺣﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻛﺎش! اﻣﺎ ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه! ﺑﻌﻀﻲ ﻓﻜﺮﻫﺎ ﺧﻮب ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑـﻪ ﺧـﻮد ﻣـﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮري‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻲآﻳﻨﺪ و ���ﻲروﻧﺪ و ﻳﻚ دﻧﻴﺎ ﺣﺴﺮت ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬ﭼـﻪ ﺧـﻮب ﻣـﻲﺷـﺪ اﮔـﺮ‬ ‫ﻗﺪرت داﺷﺘﻲ ﻓﻜﺮﻫﺎي ﺧﻮب را ﭘﻴﺎده ﻛﻨﻲ و آﻧﻬﺎ را اﺟﺮا ﻛﻨﻲ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮ ﻋﻜﺲ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮﻫﺎي ﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﺳﺮﻳﻊ ﺧﻮدﺷــﺎن را در زﻧﺪﮔــــﻲ ﻣﺎ ﺟﺎ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﺷـﻜﻞ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ را رﻗﻢ ﻣﻲزﻧﻨﺪ‪ .‬راﺳـﺘﻲ ﻣـﻦ‬ ‫ﭼﺮا اﻳﻦ ﻗﺪر ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ؟ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻴﺶ از ﺣـﺪ ﺑـﻪ ﻣـﺮگ ﻧﺰدﻳـﻚ ﺷـﺪهام‪ .‬ﻫﻤـﻴﻦ ﺧﺒـﺮ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻦ از ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮ ﺗﻮ ارزش دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻣـﺮگ ﻗـﺪرت ﻧـﺎﺑﻮد ﻛـﺮدن‬ ‫دارد‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎدت دارم ﺧﻮدم اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ و روزﻫﺎي ﺑﻌﺪ ﭼﻜﺎر ﻛﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎﻳﻲ در‬ ‫ﭘﻴﺶ رو ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻛﻪ در اﻧﺘﺨﺎﺑﺸﺎن و ﺳﺮاﻧﺠﺎمﺷﺎن ﻫﻴﭻ دﺧﺎﻟﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪام‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ وﺣﺸﺘﻨﺎك اﺳـﺖ‪ ،‬ﻧـﻪ!‬ ‫ﮔﻴﺞ ﺷﺪهام‪ .‬ﻳﻚ ﺣﺎدﺛﻪ ﺧﺎرج از ﻗﺪرت ﺗﻮ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺗﻮ را از ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢﮔﻴﺮي و ﻗﺪرت و ﭼﺴﺒﻴﺪن ﺑﻪ اﻳﻦ و آن‬ ‫دور ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮدت ﻫﺴﺘﻲ و اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻛﻪ اﻓﺘﺎده! اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻛﻪ دور و ﺑﺮت دارد ﻣﻲﭼﺮﺧﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻳﻚ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻳـﻚ‪!...‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاﻳﺶ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻲ ﻣﺜﻞ ﭼﻴﺴﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺰد‪ .‬ﭼﻘـﺪر‬ ‫ﺑﺪﺑﺨﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﻤﻜﻢ ﻛﻨﺪ‪ .‬دﺳﺘﺖ از ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻛﻮﺗﺎه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺣﺎدﺛﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺴﻴﺎري‬ ‫را آﺷﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آري ﺣﺎدﺛﻪ ﺑﺮاي دﻧﻴﺎي ﻣﺎ ﻻزم اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻻزم اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﺎش ﺷﺪﺗﺶ اﻳـﻦ ﻗـﺪر ﻧﺒـﻮد‪.‬‬ ‫وﻟﻲ ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﺣﻮادث ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ رخ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺤﻠﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﮔﺬارﻳﻢ‪ .‬و اﺗﻔﺎﻗﺎت ﻗﻮي ﻫﻢ ﻧﺎﮔﻬﺎن آﻣـﺪه‬ ‫ﻣﺎ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫آه! ﻛﺎﻓﻴﺴﺖ! ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن زﻳﺎد ﻫﻢ ﺷﺨﺺ را ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎري ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺎ ﻣﻲﺷﻮم و ﺑﻪ راه ﻣﻲاﻓـﺘﻢ‪ .‬ﺗﻤـﺎم‬


‫دﻳﻮارﻫﺎ را ﺑﺮرﺳﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﺎ اﻣﻴﺪي ﺑﺎﻻي ﺳﺮم را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛـﻨﻢ‪ .‬ﺧـﺪاﻳﺎ! ﻫـﻴﭻ‬ ‫ﺧﺒﺮي از ﺳﻘﻒ ﻧﻴﺴﺖ! ﺑﺎﻻي ﺳﺮم آﺳﻤﺎن آﺑﻲ و ﻳﻚ دﺳﺖ ﭘﻴﺪاﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎد ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﺑﻪ زور ﺧﻮدم را از دﻳﻮار ﺑـﺎﻻ‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ .‬دﻳﻮارﻫﺎ اﻣﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﺻﺎف ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲاﻓﺘﻢ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧـﺪارد‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻮم‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ زﻣﺎن ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻦ ﺑﮕﺬرد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻧﮕﺬرد‪ .‬در ﻫﺮ ﺣﺎل ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮدم را ﺑﺒﺎزم‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ راﻫﻲ ﭘﻴـﺪا‬ ‫ﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺪهاﻧﺪ و‪...‬‬ ‫از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﻳﺎ ﺷﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻳﺎ ﭼﻴﺰ ﺳﻴﺎه رﻧﮕﻲ ﺑﺎﻻي ﺳﺮﻣﺎن ﻛـﺸﻴﺪهاﻧـﺪ! ﻧﻤـﻲداﻧـﻢ ﭼﻨـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ‬ ‫ﺧﻮاﺑﻴﺪهام‪ .‬ﺳﺮ ﺣﺎل ﻫﺴﺘﻢ و اﻳﻦ ﺧﻮدش اﻣﺘﻴﺎز ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺑﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺪرم آن ﻃﺮفﺗـﺮ ﺧﻮاﺑﻴـﺪه اﺳـﺖ‪ .‬ﺑﻘﻴـﻪ ﻫـﻢ‬ ‫ﺧﻮاﺑﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮاب ﻳﻜﻲ از ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺮاي ﻓﺮار ﻛﺮدن از دﻧﻴﺎي واﻗﻌﻲ وﺣﺸﺘﻨﺎك اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻤﻲ اﻳﻦ ور و آن ور‬ ‫ﺳﺮك ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ .‬ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻮم ﻣﻨﺼﺮف ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺻﺒﺮ ﻛﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﻲروم‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﻨﺠﺸﻚﻫﺎ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﺷﺪم‪ .‬ﻫﻨﻮز ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﺑﺮاي ﭼﻪ ﻣﺎ را ﮔﺮﻓﺘـﻪاﻧـﺪ و ﺑـﺮاي ﭼـﻪ ﻣـﺎ را زﻧـﺪه ﻧﮕـﻪ‬ ‫داﺷﺘﻪاﻧﺪ؟ ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺎري ﻫﺴﺖ ﻛﻪ از دﺳﺖ ﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻢ و ﺗﺎ آنﺟﺎ ﻛﻪ ﺑـﺸﻮد از ﻛـﺸﺘﻨﻢ‬ ‫ﺧﻮدداري ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬دلﮔﺮم ﻣﻲﺷﻮم‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﻬــﺎن ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺤﻜﻤﻲ ﺑﻪ دﻳــﻮار ﻣﻲﺧﻮرد و ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﭘﺮت ﻣﻲﺷــﻮم‪ .‬اﺗﺎق ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﻴﺒـــﻲ ﻳﻚ وري ﺷﺪه‬ ‫ﺑﺎﻗﻲ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﻮري از ﮔﻮﺷﻪاي ﺑﻪ درون ﻣﻲﺗﺎﺑﺪ و‪ ...‬ﺧﺪاﻳﺎ! ﻳﻚ راه ﻓﺮار! ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از روي دﻳﮕﺮان رد ﻣﻲﺷﻮم‬ ‫و ﺧﻮدم را ﺑﻪ آﺧﺮ دﻳﻮار ﻣﻲرﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﭘﺪرم و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ ﺑﺎ داد و ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﻨﺼﺮﻓﻢ ﻛﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﻣﻦ ﺗـﺼﻤﻴﻢ‬ ‫ﺧﻮدم را ﮔﺮﻓﺘﻪام‪ .‬ﺳﺮ و ﺻﺪاﻳﻲ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﻲرﺳﺪ و ﻧﺎﮔﻬﺎن ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺰرگ و ﭘﺸﻤﺎﻟﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از ﻛﻨﺎر اﺗﺎق ﭘﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮار ﻣﻲﮔﺬارد‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﭘﺮت ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻮاي ﺧﻮب و آزادي ﻣﺮا ﺑﻪ ﻫﻴﺠﺎن ﻣﻲآورﻧﺪ‪ .‬داد ﻣﻲزﻧﻢ‪:‬‬ ‫ﭘﺪر‪ ،‬از اﻳﻦ ﻃﺮف‪ .‬اﻣﺎ ﺻﺤﻨﻪاي ﻣﺮا ﻣﻴﺨﻜﻮب ﻛﺮده‪ ،‬ﺻﺪاﻳﻢ را در ﮔﻠﻮ ﺧﻔﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺐ درﺧﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬ ‫دواندوان ﺑﻪ اﺗﺎق واژﮔﻮن ﺷﺪه ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و آن را ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮداﻧﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﺨﻔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﻨـﺪ‬ ‫دﻗﻴﻘﻪاي ﻣﻲﮔﺬرد و از ﺳﺮ و ﺻﺪاﻫﺎ و آن درﺧﺘﺎن ﻋﺠﻴﺐ ﺧﺒﺮي ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬دﻳﮕـﺮ آن اﺗـﺎق ﻫـﻢ آن ﺟـﺎ ﻧﻴـﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﭽﺎره ﭘﺪرم! ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪهام‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺳﻜﻮت ﻓﺮا ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ دﻗﺖ اﻃﺮاﻓﻢ را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﭼﻴﺰ ﻣﺸﻜﻮﻛﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﻧﮕﺎر ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣـﻲرﺳـﺪ‪ .‬ﻧﻔـﺲ راﺣﺘـﻲ ﻣـﻲﻛـﺸﻢ‪ .‬ﺑـﺎﻻﺧﺮه ﺗﻤـﺎم ﺷـﺪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻪﻣﺎن ﺑﺮوم‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻛﺎﻓﻴﺴﺖ از اﻳﻦ ﺳﻨﮓﻫﺎي ﺳﻔﻴﺪ روي زﻣـﻴﻦ ﻫـﻢ ﺑﮕـﺬرم‬ ‫و‪ ...‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺳﺎﻳﻪاي ﺑﺰرگ ﺑﺎﻻي ﺳﺮم را ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﺪ و ﭼﻴﺰي ﺑـﻪ ﺳـﻨﮕﻴﻨﻲ ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﺗﻤـﺎم ﺗـﺮ روي ﺑـﺪﻧﻢ ﻗـﺮار‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزﻧﻢ‪ :‬ﻧﻪ! ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛـ……‬ ‫دﺧﺘﺮ ﻛﻮﭼﻮﻟﻮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﺸﺪ! او داﺷﺖ ﺑﺮاي ﺧﻮدش روي ﺳﻨﮕﻔﺮش ﺣﻴﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎن ﻟﻲﻟﻲ ﺑـﺎزي‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد! ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻛﺮم ﺧﺎﻛﻲ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد!‬


‫ﻓﺮداي دﻳﮕﺮ‪...‬‬ ‫ﻣﺴﻌﻮد ﻣﺤﺴﻨﻲﻧﮋاد‬ ‫واﻗﻌﺎ آدم ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻮد‪،‬ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﺳﺮ در ﻧﻤﻲآوردم ﻛﻪ او ﺗﻤﺎم ﻣﺪت روز را در آن اﺗﺎﻗﻚ ﮔﻠﻲ و ﻗﺪﻳﻤﻲﺑﺎ آن ﻣﺤﻴﻂ‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ و ﻧﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺗﺎرﻳﻚ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻮر ﻻﻣـﭗ ﺻـﺪ آﻧﺠـﺎ را روﺷـﻦ ﻣـﻲ ﻛـﺮد ﭼﮕﻮﻧـﻪ زﻧـﺪﮔﻲ ﻣـﻲﻛﻨـﺪ؟‬ ‫وﻗﺘﻲ وارد اﺗﺎﻗﺶ ﻣﻲﺷﺪي از اون ﻫﻤﻪ ﺷﻠﻮﻏﻲ و آﺷﻔﺘﮕﻲ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ و ﻧﻮرﻣﺮده رﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪهاي ﻛﻪ ﻫﻤـﻴﻦﺟـﻮري‬ ‫زورﻛﻲ اﺗﺎﻗﺶ رو ﻧﺸﻮن ﻣﻲداد‪ ،‬دﻟﺖ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻲ ﻫﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ از آﻧﺠﺎ ﻓﺮار ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻤـﺎم ﻓـﻀﺎي‬ ‫داﺧﻞ اﺗﺎﻗﺶ ﻫﻢ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﺗﻴﻚﺗﺎك ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ‪ ،‬آدم ﺳﺮﺳﺎم ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدي اﻧﮕﺎر ﻳﻚ ﺑﻤﺐ‬ ‫ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻣﻨﻔﺠﺮﺷﻮد‪ ،‬از آدم ﺑﻲﺣﻮﺻﻠﻪاي ﻣﺜﻞ او ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺻﺪاﻫﺎي ﻣﺘﻨﺎوب ﺷـﺐ‬ ‫را ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ آنﻫﻢ ﺳﺎﻟﻴﺎن ﺳﺎل ‪ .‬اﺻﻼ اﻧﮕﺎر ﻋﺎدت ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ راﺣﺖ و ﺑﺎ ﺣﻮﺻـﻠﻪ ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺳـﺮﮔﺮم‬ ‫ﻛﺎرﺧﻮدش ﺑﻮد و ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﺻﺪا ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﺳﺎلﻫﺎي ﺟـﻮاﻧﻲام ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﻫﻤـﺮاﻫﻢ‬ ‫ﺑﻮده و ﺑﺮاﻳﻢ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ او را ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻲ ﮔﻤﺎن ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ او ﻻل اﺳﺖ ‪ .‬ﻫﻴﭻ وﻗـﺖ ﺣـﺮف‬ ‫ﻧﻤﻲزد و وﻗﺘﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺣﺮف ﻣﻲزد آدم را ﺑﺪﺟﻮري ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﭘﺘﻚ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ :‬اﻧﮕﺎر ﻛـﻪ در‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﻲ ﻛﻪ او در ﻛﻤﺎل آراﻣﺶ و ﺳﻜﻮت در ﺣﺎل ﻛﺎرﻛﺮدن اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮي ذﻫﻨﺶ ﻣﺸﻐﻮل اﻟﻚ ﻛﺮدن ﻛﻠﻪ ﻫﺎ و‬ ‫ﭘﺨﺖ و ﭘﺰ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ وﻗﺘﺶ آن را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺪف ﺑﮕﻴﺮد و ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﻜﻮﺑﺪ ﺑـﺮاي ﻫﻤـﻴﻦ ﻫـﻢ‬ ‫ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻣﻲزدي اﺻﻼ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻳﻦرا ﻣﻲﺷﺪ ﻛﺎﻣﻼ از ﻋﻜﺲاﻟﻌﻤﻞﻫـﺎش ﻓﻬﻤﻴـﺪ‪ ،‬ﺗﻤـﺎم‬ ‫ﻣﺪت ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻮد و ﺳﺮش ﻫﻢ ﮔﺮم ﻛﺎر ﺧﻮدش‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ روي ﻧﻴﻤﻜﺖ ﭼﻮﺑﻲ رﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪهاي ﻛﻪ زﻳﺮ ﻳﻜـﻲ‬ ‫از ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﺳﺮوﻛﻠﻪ زدن ﺑﺎ ﻳﻜﻲ از ﺳﺎﻋﺖﻫـﺎي ﺑﺨـﺖ ﺑﺮﮔـﺸﺘﻪ و ﺑـﻪ ﻗـﻮل‬ ‫ﺧﻮدش ﻣﺰاﺣﻢ ﺑﻮد‪ ،‬آنﻗﺪر ﻫﻢ ﺑﺎ ﭘﻨﺲ و ﭘﻴﭻ ﮔﻮﺷﺘﻲ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻲاﻓﺘـﺎد ﺗـﺎ دل و روده ﻫـﺎي آﻧـﺮا ﺑﻴـﺮون‬ ‫ﺑﺮﻳﺰد‪ ،‬زﻳﺮ ﻟﺐ ﻫﻢ ﺑﺎ آن ﺳﺎﻋﺖ وغ زده و وﻟﻮ ﺷﺪه زﻳﺮ دﺳﺘﺎش ﺣـﺮف ﻣـﻲزد و ﺑـﺮاﻳﺶ ﻛﺮﻛـﺮي ﻣـﻲﺧﻮاﻧـﺪ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮاﻗﻌﻲ ﺑﺎ آن ﺻﺪاي ﺧﺶدار و دورﮔﻪاش ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻠﺪر اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ‬ ‫ﺗﻤﺎم دل و روده ﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺰم ﺗﺎ ﺣﺴﺎب ﻛﺎر دﺳﺘﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻦ ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺧﻴﻠـﻲ زرﻧـﮓ‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺳﺎزي؟ ﭘﺲ ﺑﮕﻴﺮ ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮف را آنﻗﺪر ﺑﺎ اﺣﺴﺎس و اﻧﮕﻴﺰه ﺑﻪ ﻟـﺐ ﻣـﻲآورد ﻛـﻪ اﮔـﺮ ﻛـﺴﻲ‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮف ﺻﺤﺒﺘﺶ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻗﺮاﺿﻪ رﻧﮓ و رو رﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻛـﻪ دﻳﮕـﺮ ﺣﺘـﻲ ﻧﻤـﻲﺷـﻮد آﻧـﺮا‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ ﻛﺴﻲ ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻲ در ﺣﺎل ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ اﺳﺖ ‪ .‬ﺑﻌﺪ از رﺟﺰ ﺧﻮاﻧﺪن ﺑـﺮاي‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻢ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺳﻜﻮت ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺳﺮﺷﺎر از ﺗﻔﻜﺮ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺣـﺮﻳﻔﺶ ﺑـﺪﺟﻮري‬ ‫ﻗﺪر اﺳﺖ و او ﻣﺸﻐﻮل ﻃﺮح رﻳﺰي ﻳﻚ ﻧﻘﺸﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮاي ﺷﻜﺴﺖ دادﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻓﻘـﻂ ﮔـﻪﮔـﺎﻫﻲ ﺑـﺮاي آنﻛـﻪ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﻮاﺳﺶ ﻳﻪ ﺣﺮفﻫﺎي ﻣﻦ اﺳﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺒـﺎﻧﺶ ﺑـﻪ زور ﻟﺒﺨﻨـﺪي ﻣـﻲزد و وﻗﺘـﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ ﭼﻬﺮهاش ﺳﺮدﺗﺮ و ﺑﻲ روحﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪ آﺧﺮ ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻛﺎﻣﻼ ﺳـﺎﺧﺘﮕﻲ و اﺟﺒﺎرﻳـﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ از روي ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﺑﻮد‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ‪ :‬ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﭼﻨـﻴﻦ ﺣـﺎﻟﺘﻲ رﮔـﻲ از وﺳـﻂ ﺳـﺮ ﺗـﺎ اﺑﺘـﺪاي‬ ‫ﺷﻘﻴﻘﻪاش ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺧﻮدﻛﺎر و ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪه ﺑﺎﻻ ﻣﻲزد و ﺳﺮش ﺳﺮخ ﻣﻲﺷﺪ و ﻟـﭗﻫـﺎﻳﺶ ﮔـﻞ‬ ‫ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ آنﮔﺎه ﻟﺐﻫﺎي ﮔﻮﺷﺖ آﻟﻮد ﺧﻮدش را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﺻﻮرﺗﺶ را ﻛﺶ دﻫﺪ و ﭼﻬﺮه اش را ﻓﺘﺢ ﻛﻨـﺪ و‬ ‫آنﻗﺪر ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﮔﻮشﻫﺎﻳﺶ ﻫﻼﻟﻲ ﺷﻜﻞ ﺑﮕﻴﺮد ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺘﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺪانﻫﺎي ﻛﺞ و ﻣـﺎوج و‬ ‫زرد رﻧﮕﺶ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ از ﭘﺸﺖ ﻟﺐﻫﺎﻳﺶ ﻧﻔﺴﻲ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و ﺑ��� ﻣﻮﻫﺎي ﻛﻢ ﭘﺸﺖ و ﺧﺎل ﺧﺎلﻫﺎي آﺷﻔﺘﻪ روي ﺳـﺮش‬


‫ﻳﻚرﻧﮓ و ﻳﻚدﺳﺖ ﺷﻮﻧﺪ آﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﻋﺎدت ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺳﺮش را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﻮ ﻛﻤﻲﻣﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻲﮔﺮﻓـﺖ ﺗـﺎ ﻋﻴﻨـﻚ‬ ‫ذره ﺑﻴﻨﻲ ﺗﻪ اﺳﺘﻜﺎﻧﻲاش ﺑﺎ آن ﻓﺮﻳﻢ ﻛﻠﻔﺖ ﺳﻴﺎه رﻧﮕﺶ روي ﺑﻴﻨﻲ دراز و ﻧـﻮك ﺗﻴـﺰش ﺳـﺮ ﺑﺨـﻮرد ﺗـﺎ ﺑـﺎ آن‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻴﺸﻲ رﻳﺰ و ﺧﺴﺘﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻧﺪازد‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻏﺮﻳﺐ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﭼﻬﺮه ﻣﻦ‬ ‫ﻫﻢ رﻓﺘﻪرﻓﺘﻪ از روي ﺣﺴﺎدت ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻬﺮه او ﺳﺮخ ﺷﻮد اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪش ﻫﻢ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﻴـﻪ ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﻃـﻮل‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺳﺮﺧﻲ ﭼﻬﺮه ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺎل اوﻟﺶ ﺑﺮﮔﺮدد و او ﻓﺮﺻﺘﻲ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ دﺳﺘﻤﺎل ﮔﺮدﻧﺶ ﻋﺮقﻫﺎﻳﻲ‬ ‫را ﻛﻪ روي ﭘﻴﺸﺎﻧﻲاش ﺳﺮﺳﺮه ﺑﺎزي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﭘﺎك ﻛﻨﺪ و ﺑﺎ ﭘﻨﺲ دم ﺑﺎرﻳﻜﺶ ﻋﻴﻨﻚ ﺧﻮد را روي ﺑﻴﻨﻲ درازش‬ ‫ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ او ﻫﻢ ﺑﻪ ﻳﻚﺑﺎره ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﺪ آنﮔﺎه اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﺎد ﭼﻴﺰي اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷـﺪ ﺳـﺎﻋﺖ ﻛﻮﭼـﻚ و‬ ‫ﻗﺪﻳﻤﻲاش را از ﺟﻴﺐ ﺟﻠﻴﻘﻪاش در ﻣﻲآورد و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ آن ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻌﺪ ﻧﺎﺧﻮد آﮔﺎه اﺑﺮوﻫﺎي ﭘـﺮ ﭘـﺸﺘﺶ را‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﻣﻲﻛﺮد و ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬اي واي دﻳﺮ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺮوز ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﻛـﺎر ﻧﻜـﺮدم ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﺑـﻪ‬ ‫ﻳﻚﺑﺎره ﻛﻪ ﻫﻮل ﺑﻪ دﻟﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﺎﺷﺪ دﺳﺖ و ﭘﺎﻳﺶ را ﮔﻢ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻲ ﺧﻮدي ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮي ﭼﻴﺰي ﻣﻲاﻓﺘـﺎد‪،‬‬ ‫ﻫﻲ ﭘﻲ اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﻗﺪم ﻣﻲزد و ﺑﺎ ﺧﻮدش زﻳﺮ ﻟﺐ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺮﺗﺒـﻪ ﺑـﻪ ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎ ﮔﻴـﺮ‬ ‫ﻣﻲداد‪ ،‬ﺳﺮ ﻳﻜﻲ داد ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬روي ﻳﻜﻲ را ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ ،‬در ﻳﻜﻲ از ﺳﺎﻋﺖﻫـﺎ را ﺑـﺎز ﻣـﻲﻛـﺮد و آﻧـﺮا‬ ‫اﻧﮕﻮﻟﻚ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ ﺧﻮش و ﺑﺶ ﻣﻲﻛﺮد ‪ .‬ﺳﺮو ﺗﻪ ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ وﺻﻞ ﻣﻲﻛﺮدي اﻳـﻦ ﺑـﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﭼﺮا آنﻫﺎ ﺑﺎ او ﻫﻤﻜﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ و او را دﺳﺖ ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻛﻪ راﺳﺘﺶ را ﺑﺨﻮاﻫﻴﺪ ﺑﻪ زور ﺧﻨـﺪهﻫـﺎﻳﻢ را‬ ‫ﻗﻮرت ﻣﻲدادم‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻮاﻗﻊ واﻗﻌﺎ ﺑﻪ وﺣﺸﺖ ﻣﻲاﻓﺘﺎدم و ﺗﻪ دﻟﻢ ﻣﻲﮔﻔﺘﻢ ﻛـﻪ ﻣـﺮدم راﺳـﺖ‬ ‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ او دﻳﻮاﻧﻪ اﺳﺖ ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻌﺪ از ﻛﻠﻲ رﻳﺨﺖ و ﭘﺎﺷﻮ داد و ﺑﻴﺪاد و اﻳـﻦ در و آن در زدن ﮔـﻮﻳﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﻣﻦ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲاﻓﺘﺎد و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻫﻞ زده ﻣﻲﮔﻔـﺖ‪ :‬راﺳـﺘﻲ ﺳـﻴﮕﺎر‪،‬‬ ‫ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮاﻳﻢ ﮔﺮﻓﺘﻲ؟ ﺳﻴﮕﺎرم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ‪ .‬وﻗﺘﻲ دﺳﺘﻢ را ﺟﻠﻮي او دراز ﻣـﻲﻛـﺮدم ﭘﺎﻛـﺖ ﺳـﻴﮕﺎر را ﺗـﻮي دﺳـﺘﻢ‬ ‫ﻣﻲدﻳﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آﻧﺮا از ﺗﻮي دﺳﺘﻢ ﻣﻲﻗﺎﭘﻴﺪ و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻧﺎﻳﻠﻮن روي آﻧﺮا ﺑﺎز ﻣﻲﻛﺮد و ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ را ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺎن‬ ‫ﻛﺒﻮد ﮔﻮﺷﺖ آﻟﻮدش ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ ﻛﻪ در ﻋﻄﺶ ﺳﻴﮕﺎر روي ﻫﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﻤﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻓﻮري آﺗـﺶ ﻣـﻲﻛـﺮد و ﺑـﺎ‬ ‫اﺷﺘﻬﺎي ﺳﻴﺮي ﻧﺎﭘﺬﻳﺮي ﻛﺎم ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ و دودش را ﻫﻮا ﻣﻲﻛﺮد ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻫﻤﮕﻲ ﺳﺮوﺻﺪاﻫﺎ و‬ ‫ﺑﺮﻳﺰ و ﺑﭙﺎشﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻪ دوﻧﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺎﺷﻪ‪ ،‬ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮاﻳﺶ ﺣﻜﻢ ﺗﻨﻔﺲ ﺗﺎزه داﺷﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻫﻮاي ﺗﺎزه ﻳـﺎ‬ ‫ﻳﻚ دل ﻣﺸﻐﻮﻟﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ اﺳﻤﻲ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺮ روي ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺠﻴـﺐ او ﮔﺬاﺷـﺖ اﻣـﺎ ﭼﻴـﺰي ﺷـﺒﻴﻪ ﺑـﻪ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﺮ روز ﺑﻌﺪ از زﻧﮓ آﺧﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ او ﺳﺮ ﻣﻲزدم‪ ،‬آﺧﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﮕﺎرﻫﺎ رو ﺑـﻪ او ﻣـﻲرﺳـﺎﻧﺪم‪،‬‬ ‫ﻣﻐﺎزهي او ﭼﻨﺪ ﻛﻮﭼﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺎ ﺑﻮد‪ ،‬درﺳﺖ وﺳﻂ راه ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﻣﺪرﺳﻪ ‪ .‬او ﻫﻢ اﻧﮕﺎر ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﻦ ﻋﺎدت‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻻاﻗﻞ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻴﮕﺎرﻫﺎ ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ واﻧﻤﻮد ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ آﻣﺪن و ﺣﻀﻮر ﻣـﻦ ﻧﻴـﺴﺖ از‬ ‫ﻧﻮع ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮداﺷﺘﻨﺶ و ﺷﻮر و ﺷﻮﻗﻲ ﻛﻪ در ﺣﺎل ﺳﻴﮕﺎر ﻛﺸﻴﺪن از ﺧﻮد ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد ﻣﻲﺷـﺪ ﻓﻬﻤﻴـﺪ ﻛـﻪ ﻫـﺮ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻲ ﺻﺒﺮي ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ ﻣﻦ از راه ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚﺟﻮر رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎ روﺣﻴـﻪاي ﻛـﻪ او داﺷـﺖ‬ ‫ﺑﻌﻴﺪ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﺻﻼ از ﺗﻨﻮع ﺑﻴﺰار ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲﮔﻔـﺖ‪ :‬ﺗﻨـﻮع ﺑـﺮاي آدم اﻋﺘﻴـﺎد آور اﺳـﺖ و آدم را از زﻧـﺪﮔﻲ ﭘـﺮت‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ‪ .‬ﻟﺒﺎﺳﺶ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﺟﻮر ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ ﻫـﺮ وﻗـﺖ ﻛـﻪ ﻣـﻦ او را ﻣـﻲدﻳـﺪم ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﻫﻤـﺎن ﺑﻠـﻮز‬ ‫ﭘﺸﻤﻲﻛﺮم رﻧﮓ ﻛﻠﻔﺖ ﺑﺎ آن ﺷﻠﻮار ﭘﺎرﭼﻪاي ﻛﻬﻨﻪ ﻗﻬﻮهاي رﻧﮓ را ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﻣﻲدﻳـﺪي و اﻟﺒﺘـﻪ دﺳـﺘﻤﺎل ﮔـﺮدن‬ ‫ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ ﺑﺎ آن ﺧﺎلﻫﺎي ﺳﻴﺎه رﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪه ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻦﻫﺎ ﻫﺪﻳﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻳﻚ دوﺳﺖ درﻳﺎﻓﺖ ﻛـﺮده‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﺎم دوﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺖ ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻜﺮ ﻣـﻲﻛـﺮدم آن دوﺳـﺖ اﺻـﻼ وﺟـﻮد ﺧـﺎرﺟﻲ‬ ‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ و ﻳﺎ ﺣﺘﻲ ﭼﻴﺰي ﺑﻮده ﻛﻪ در ذﻫﻦ او ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﻣﺜﻞ ﻳﻚ روﻳـﺎ!! ﻫﻤـﻴﻦ ﻋـﺎدتﻫـﺎي ﻋﺠﻴـﺐ و‬ ‫ﻏﺮﻳﺐ او ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮا وادار ﻣﻲﻛﺮد ﺳﺮ از ﻛﺎرﻫﺎﻳﺶ در ﺑﻴﺎورم‪ ،‬ﻳﻚ ﺟﻮر ﺧﺎص ﺑﻮد ﺗﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﻻاﻗـﻞ ﻣـﻲﺧﻮاﺳـﺖ‬


‫ﺧﻮدش را ﺧﺎص ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﺮ از ﻛﺎرﻫﺎش در ﺑﻴﺎورم‪ ،‬دوﺳـﺖ داﺷـﺘﻢ ﺑـﺪاﻧﻢ ﭼـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرد؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻮل در ﻣﻲآورد؟ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ اﺻﻼ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤـﻪ ﺳـﺎﻋﺖ ﻛـﻪ دورﺗـﺎ دورش را ﮔﺮﻓﺘـﻪاﻧـﺪ ﭼـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻜﻨﺪ؟ ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ روي ﺷﻴﺸﻪ ﺧﺎك ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻐﺎزه ﻛﻮﭼﻚ و ﮔﻠـﻲاش ﺑـﺎ ﺧﻄـﻲ ﻗـﺪﻳﻤﻲ و رﻧـﮓ ﭘﺮﻳـﺪه‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ :‬ﺗﻌﻤﻴﺮات اﻧﻮاع ﺳﺎﻋﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﻛـﺴﻲ را ﺗﻌﻤﻴـﺮ ﻛﻨـﺪ‪ ،‬اﺻـﻼ از‬ ‫آدمﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺰار ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﻛﺴﻲ ﺳﺮزده در ﻣﻐﺎزهاش را ﺑﺎزﻛﻨـﺪ و ﻧﺪاﻧـﺴﺘﻪ از او ﺑﺨﻮاﻫـﺪ ﺗـﺎ ﺳـﺎﻋﺘﺶ را‬ ‫ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﺼﺒﻲ ﻣﻲﺷﺪ و آن ﻃﺮف را ﺑﻪ ﺑﺪ و ﺑﻴﺮاه ﻣﻲﺑﺴﺖ ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ ﻣﻮاﻗﻊ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺣﻖ ﻫﻢ داﺷﺖ‪ ،‬آﺧﺮ ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ آرام وﺗﻨﻬﺎ در ﻛﻨﺞ ﻣﻐﺎزهي ﻛـﻮﭼﻜﺶ ﺑـﺪون ﺳﺮوﺻـﺪا‬ ‫زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﺣﺘﻲ اﺣﻮال او را ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺗﺎزه از اﻳﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‪ ،‬ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮش ﻫـﻢ ﻫـﺰاران‬ ‫ﻫﺰار ﺣﺮف در آورده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬دﻳﻮاﻧﻪ اﺳﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮي ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬رواﻧﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬آن ﻳﻜﻲ ﻣﻲﮔﻔـﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﺎ اﺟﻨﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﻣﺮدم را ﻫﻢ ﻛﻪ ﻛﺎرﺷﺎن ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻤﺎنﮔﻮﻧﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨـﺪ ﻛـﻪ ﻣـﻲﺑﻴﻨﻨـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﻗـﻮل‬ ‫ﻣﻌﺮوف ﻋﻘﻠﺸﺎن ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺸﺎن اﺳﺖ ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻣﻲزد و ﺑﻪ دﻳﺪﻧﺶ ﻣﻲرﻓﺖ ﻣﻦ ﺑﻮدم‪ ،‬ﻳـﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ را ﺑﻌﺪ از ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻛـﺮده ﺑـﻮد‪ ،‬اﻳـﻦ ﺟﻤﻠـﻪ را ﺑـﺎ ﺗﺎﻛﻴـﺪ‬ ‫ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﻏﺮور ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬آن روز اوﻟﻴﻦ روزي ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﻣـﻦ او را ﻣـﻲدﻳـﺪم‪ ،‬از‬ ‫داﺳﺘﺎنﺳﺮاﺋﻲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻠﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬اﺻﻼ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ ،‬دﺳﺘﺎﻧﻢ ﻛﻪ روي دﺳـﺘﮕﻴﺮه‬ ‫در ﻣﻐﺎزهاش رﻓﺖ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه درب ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﻌﺪ ﻧﺎﻟﻪاي ﻛﺮد و ﻣﻦ آروم وارد ﻣﻐﺎزه ﺷﺪم ‪ .‬ﺑـﺎور ﻛﻨﻴـﺪ ﺗﻤـﺎم ﺗـﻨﻢ‬ ‫ﻣﻲﻟﺮزﻳﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ دﺳﺘﺎﻧﻢ را از روي دﺳﺘﮕﻴﺮه ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ ،‬در ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﺑﺎ ﺻﺪاي وﺣـﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺑـﺴﺘﻪ ﺷـﺪ‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﺴﻲ اﻳﻦﺟﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اون ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻳﻜﻲ از ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎش ﻣـﺸﻐﻮل ﺣـﺮف زدن‬ ‫ﺑﻮد ‪ .‬ﻳﻚدﻓﻌﻪ ﺑﺎ اون ﺻﺪاي دورﮔﻪ ﺧﺶدارش ﻫﻤﺎن ﺣﺎﻟﺖ ﻛﻪ ﭘﺸﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻛﻲ ﻫﺴﺘﻲ؟ ﭼـﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاي؟ ﻣﻦ ﻛﻪ از ﺗﺮس ﺷﺎش ﺑﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﺧﻴﻠﻲ آروم ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬آﻗﺎ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺷﻴﺸﻪ ﺳﺎﻋﺘﻤﻮ ﺑﻨﺪازﻳﻦ ‪ .‬ﺧﻴﻠـﻲ‬ ‫ﺳﺮﻳﻊ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺣﺮﻓﻤﻮ ﻧﺸﻨﻴﺪه ﺑﺎﺷﻪ‪ :‬ﺑﺮو ﺑﻴﺮون ‪.‬‬ ‫اداﻣﻪ دادم ‪ :‬آﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺎﺑﺎم دﻋﻮام ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺮوز ﺳﺎﻋﺘﻮ ﺑﺮام ﺧﺮﻳـﺪ ‪ .‬آﻗـﺎ ﺗـﻮ رو ﺧـﺪا … ﺑﺎﺑـﺎم ﻛـﺘﻜﻢ‬ ‫ﻣﻲزﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺸﻚ ﺟﻮاب داد‪ :‬ﺧﺐ ﺑﺰﻧﻪ … ﺑﺮو ﻣﻦ ﻛﺎر دارم ﺑﭽﻪ … ﺑﺮو …‬ ‫ﮔﺮﻳﻪام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻪ ﺟﻮري ﺗﻪ دﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﺎﻟﻪ ﻛﻨﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻪ دﻟﺶ ﺑﻪ رﺣﻢ آﻣﺪ‪ :‬آﻗﺎ ﻫﺮ ﭼﻲ ﭘﻮﻟﺶ ﻣﻲﺷﻪ ﻣﻲدم‪،‬‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻓﻘﻂ ﺷﻴﺸﻪاش رو ﺑﻨﺪازﻳﻦ‪ .‬ﺑﻪﺧﺪا آﻗﺎ ﻫﻤﻴﻦ دﻳﺮوز ﺑﺎﺑﺎﻣﻮن ﺑﺮام ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻔﻬﻤﻪ ﻣﻲزﻧﻪ ﻣﻨﻮ… آﻗـﺎ ﻫـﺮ ﻗـﺪر‬ ‫ﭘﻮﻟﺶ ﺑﺸﻪ ﺑﻬﺘﻮن ﻣﻲدم‪ .‬آروم ﺑﺮﮔﺸﺖ‪ ،‬ﻋﻴﻨﻜﺶ ﻫﻤﻮنﺟﺎﻳﻲ ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﺑﺎﻳـﺴﺖ ﺑﺎﺷـﻪ‪ ،‬ﻧﮕـﺎﻫﻲ ﺑﻬـﻢ ﻛـﺮد‪ ،‬از‬ ‫ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬از ﻫﻤﻮن ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎي ﺳﺮد و ﻣﻌﺮوﻓﺶ ﺑﻬﻢ ﺗﺤﻮﻳﻞ داد ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ دﻳﮕﻪ اﺷـﻜﺎم ﻳـﻪ رﻳـﺰ‬ ‫ﺑﻨﺪ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ از ﭼﺸﺎم ﺑﺮﻳﺰن ﺑﻴﺮون و آب دﻣﺎﻏﻢ ﻫﻢ راه اﻓﺘﺎده ﺑﻮد اﻧﮕﺎر روي ﭼـﺸﺎﻣﻮ ﻛـﻢ ﻛﻨـﻪ‪ ،‬ﺑـﺎ دﺳـﺘﺎم‬ ‫ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ﭘﺎك ﻛﺮدن ﭼﺸﺎم و دﻣﺎﻏﻢ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻛﻪ از ﺣﺮﻓﺎم دل ﺧـﻮدم ﻫـﻢ ﺑـﺮا ﺧـﻮدم ﺳـﻮﺧﺘﻪ ﺑـﻮد‪ ،‬آروم‬ ‫ﺻﻨﺪﻟﻴﺸﻮ ﻋﻘﺐ داد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ‪ .‬دﺳﺘﻤﺎل ﮔﺮدن ﻗﺮﻣﺰ ﺧﺎل ﺧﺎﻟﻴﺸﻮ از ﮔﺮدﻧﺶ در آورد و ﺑﻬﻢ داد ‪ .‬ﻣـﻦ ﺗـﻪ دﻟـﻢ‬ ‫آروم ﺷﺪ ﻛﻪ ﻧﻘﺸﻪام ﮔﺮﻓﺘﻪ و دﻟﺶ ﺑﻪ رﺣﻢ آﻣﺪه‪ ،‬آروم ﺳﺮﻣﻮ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ دﺳﺘﻤﺎﻟﺶ اﺷﻜﺎﻣﻮ ﭘﺎك ﻛـﺮدم‪ ،‬اﻣـﺎ‬ ‫آب ﺑﻴﻨﻴﻤﻮ ﭘﺎك ﻧﻜﺮدم‪ ،‬ﻳﻪ ﻓﺺ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻛﺮدم و ﻫﻤﻬﺸﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﺟـﺎي اوﻟـﺸﻮن ‪ .‬ﺑﻌـﺪش زل زد ﺗـﻮ ﭼـﺸﻤﺎﻣﻮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭼﺮا ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﻧﺒﻮدي؟ ﺳﺮﻣﻮ ﭘﺎﻳﻴﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و آروم ﺟﻮاب دادم‪ :‬آﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺪا ﺗﻮپ ﺧﻮرد ﺑﻬﺶ‪ ،‬اﻓﺘـﺎد ﭘـﺎﻳﻴﻦ!‬ ‫ﺳﺎﻋﺘﻮ ازم ﮔﺮﻓﺖ و رﻓﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻮنﺟﺎ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺖ و ﺷﺮوع ﻛﺮد ﻫﻲ ازم ﭘﺮﺳﻴﺪن‪ :‬ﻛـﻲ ﻫـﺴﺘﻲ؟ ﻛـﻼس‬ ‫ﭼﻨﺪم ﻫﺴﺘﻲ؟ ﻛﺠﺎ ﻣﻲﺷﻴﻨﻲ؟ ﺑﺎﺑﺎت ﻛﻴﻪ؟ ﺧﻮﻧﺘﻮن ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ‪ ...‬اوووه ‪ ...‬اﮔﻪ ﺑﺨﻮام ﻫﻤﺸﻮ ﺑﮕﻢ ﻳﻪ ﭼﻨﺪ ﺳـﺎﻋﺘﻲ‬


‫ﻃﻮل ﻣﻲﻛﺸﻪ‪ ،‬ﺳﺎﻋﺘﻮ درﺳﺖ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺎورم ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻮن ﺷﻴﺸﻪ اﻟﻤﺎﺳﻲ رو اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد رو ﺻـﻔﺤﻪاش��� ،‬ﺷـﺪه‬ ‫ﺑﻮد ﻣﺜﻞ روز اوﻟﺶ‪ ،‬ﺑﺪون اﻳﻦﻛﻪ ﻣﻦ اﺻﻼ ﺑﻬﺶ ﺑﮕـﻢ ﻛـﻪ ﺷﻴـﺸﻪي ﺳـﺎﻋﺖ از اﻟﻤـﺎس ﺑـﻮد‪ ،‬اﻧﮕـﺎر ﺧـﻮدش‬ ‫ﻣﻲدوﻧﺴﺖ ‪ .‬ﻧﻤﻲدوﻧﻴﺪ ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ ،‬دﺳﺖ ﻛﺮدم ﺗﻮ ﺟﻴﺒﻢ ﺗﺎ ﺑﻬﺶ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﭘﻮل دارم ﺑﺪم و اﮔـﺮ‬ ‫ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻛﻨﻪ ﺑﻘﻴﻪاش رو ﺑﻌﺪا ﺑﺮاش ﺑﻴﺎرم ﻛﻪ دﻳﺪم ﻳﻪ ﭘﻮﻧﺼﺪ ﺗﻮﻣﻨﻲ ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﻮ دﺳﺘﻤﻮ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﭘﺲ ﺧﻮﻧﺘﻮن ﺳﻪ‬ ‫ﺗﺎ ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺮه؟ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻠﻪ آﻗﺎ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﻣﻲﺷﻪ؟ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺸﻚ ﻧﮕﺎﻫﺸﻮ ازم دزدﻳﺪ و رﻓﺖ ﺟﺎي اوﻟﺸﻮ ﻧﺸـﺴﺖ و‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻓﺮدا ﻛﻪ داري ﻣﻲاي ﻳﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﺎرﻟﺒﻮرو ﻣﻲﺧﺮي؟ ﭼﻲ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎرﻟﺒﻮرو ‪ .‬اداﻣﻪ داد‪:‬آﻓﺮﻳﻦ‪ ،‬ﻳﺎدت ﻧﺮه‬ ‫ﻫﺎ؟ ﻣﻦ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺳﻴﮕﺎرم ﺗﻤﻮم ﻣﻲﺷﻪ‪ ،‬ﺑﺮو ﭘﺴﺮ ﺟﻮن‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﺎر دارم ‪ .‬ﻣـﻦ رﻓـﺘﻢ اﻣـﺎ از اون روز ﺑـﻪ ﺑﻌـﺪ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺸﺶ ﻣﻲاوﻣﺪم‪.‬‬ ‫اواﻳﻞ وﻗﺘﻲ وارد ﻣﻐﺎزهاش ﻣﻲﺷﺪم ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮاﻳﻢ ﺳﻮال ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻳـﻚ ﭼﻨـﻴﻦ آدﻣـﻲ ﺑـﺎ اﻳـﻦ ﻫﻤـﻪ ﺳـﺎﻋﺖ ﭼـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻜﻨﺪ؟ ﻫﻤﻪ ﻧﻮع ﺳﺎﻋﺖ را ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻲ ﺑﺒﻴﻨﻲ‪ ،‬ﻛﻠﻜﺴﻴﻮﻧﻲ از ﺳﺎﻋﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ ،‬ﺑﺰرگ و ﻛﻮﭼـﻚ و‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده و دﻳﻮاري آنﻫﻢ ﺑﻪ زﻣﺎنﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ دﻗﻴﻖ ﺗﻤﺎم ﻛﺸﻮرﻫﺎ را ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺴﺘﻲ از ﻧﺰدﻳـﻚ ﺑﺒﻴﻨـﻲ‪،‬‬ ‫اﺻﻼ اﻳﻦﺟﺎ ﺧﻮد زﻣﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﺳﻮاد درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻼﻣﺘﻲ ﻛﻪ از ﻫﺮ ﻳﻚ از ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎ در‬ ‫ذﻫﻨﺶ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد زﻣﺎن ﻛﺸﻮر ﻫﺎ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآورد ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬اﻻن اﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻧﺼﻒ ﺷﺐ اﺳﺖ ﻳـﺎ ژاﭘـﻦ اﻻن‬ ‫دﻳﮕﻪ ﻇﻬﺮ اﺳﺖ ‪ .‬ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ روي ﻳﻚ ﭘﺮوژه ﻗﺪﻳﻤﻲدر ﺣﺎل ﻛﺎر ﺑﻮد‪ ،‬اﺻﻼ درﮔﻴﺮياش ﺑﺎ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ‬ ‫ﺑﻮد ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺪﻧﺒﺎل ﻳﻚ زﻣﺎن ﺟﺪﻳﺪ اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻳﺎدم ﻫﺴﺖ ﻫـﺮ ﺑـﺎر ﻛـﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﭼﻬﺮه ﺳﺮدش را در ﻳﻚ ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻲ ﻣﺮﻣـﻮزي ﭘﻨﻬـﺎن ﻣـﻲﻛـﺮد ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ راز ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺴﺘﻲ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ و او ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﻣﻦ واﻗﻌﺎ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻮد ﺣﺘﻲ ﺧﻨـﺪهآور ‪ .‬او‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ اﻋﺠﺎب اﻧﮕﻴﺰ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺎري ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻋﻘﺮﺑﻪﻫﺎ‬ ‫در ﻫﺮ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ در ﻳﻚ آن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮﻧﺪ ‪.‬ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ اﻣﻮر زﻣﺎن را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﻴـﺮد‪،‬‬ ‫ﭼﻨﺎن ﻫﻢ از ﺧﻮد ﻋﺰم راﺳﺨﻲ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺧﻮد ﻣﻦ ﻫﻢ ﻳﻪ ﺟﻮراﻳﻲ ﺗﻪ دﻟﻢ ﻗﺮص ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ او ﺣﺘﻤﺎ‬ ‫ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ اﻣﻜﺎن ﻧﺪاﺷﺖ وﻟﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل او ﺑﺎﻻي ﺑﻴﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗـﻮل ﺧـﻮدش ﺑـﺮ‬ ‫روي اﻳﻦ ﭘﺮوژه ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻣﻲﻛﺮد و ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ را ﻛﻪ اداﻣﻪ دﻫﻨﺪه راه ﺧﻮد ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻣﻦ ﺑﻮدم! ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘـﻪ‬ ‫ﺑﻮد‪ :‬آﻳﺎ دوﺳﺖ دارم ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲاﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ روزي ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺧﺐ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛـﻪ ﺑـﺪم ﻧﻤـﻲآﻣـﺪ ﺗـﺎ ﺗﻤـﺎﻣﻲ‬ ‫زﻣﺎنﻫﺎ را در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﮕﻪ دارم ﭘﺲ ﺑﺎ او ﻫﻤﻜﺎري ﻣﻲﻛﺮدم ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ اﻳﻦ اواﺧﺮ ذﻫـﻦ او را ﻛـﺎﻣﻼ ﺑـﻪ‬ ‫ﻫﻢ رﻳﺨﺘﻪ و اﻋﺼﺎﺑﺶ را ﺑﺠﻮش آورده ﺑﻮد ‪ ،‬ﻃﺮح ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﺮداري ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻣﻐـﺎزه او را ﺷـﺎﻣﻞ ﻣـﻲﺷـﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳـﺎ‬ ‫ﺷﻬﺮداري ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺎﻓﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﻣﻐﺎزه او داﺷﺖ ﺑﻪ او ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻓـﺮوش داد ﺗـﺎ ﻃـﺮح ﺟﺪﻳـﺪي را در آن ﻣﻜـﺎن‬ ‫راهاﻧﺪازي ﻛﻨﺪ ‪.‬‬ ‫او ﻫﻢ داﺋﻤﺎ ﻣﻲﻧﺎﻟﻴﺪ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺴﺘﻲ ﺷﺐ را ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ و ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻃﺎﻗـﺖ ﺑﻴـﺎورد ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺪون ﺻﺪاي ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﻤﺶ ﺗﻘﺼﻴﺮ اﻫﺎﻟﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺤﻠﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ‬ ‫ﭼﺸﻢ دﻳﺪن او را ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮر ﺷﻬﺮداري راﭘﻮرت ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ او را از اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻴﺮون ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫـﻲ ﻫـﻢ‬ ‫ﺧﻮدش را ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺳﺰاي آدﻣﻲﻛﻪ ﺳﺮش ﺗﻮ ﻛﺎر ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ‪ ،‬راﺳﺖ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻗﻮل او ﺗﺎ ﻣﺮدم ﻛﺴﻲ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻈﻠﻮم ﮔﻮﺷﻪاي اﻓﺘﺎده و ﺳﺮش ﮔﺮم ﻛﺎر ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻲ اﻳـﻦ در و آن در‬ ‫ﻣﻲزﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺮ از ﻛﺎرش در ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻲ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺣﺮف در ﻣﻲآورﻧﺪ و ﺻﻔﺤﻪ ﻣﻲﮔﺬارﻧﺪ!‬ ‫اﻣﺎ او ﺗﺼﻤﻴﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭘﺮوژه ﻗﺪﻳﻤﻲ را ﺑﻪ اﺗﻤﺎم ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ از آنﺟﺎ ﺟﻢ ﻧﺨﻮرد ‪ .‬ﻓﺮداي آن‬ ‫روز ﺑﻌﺪ از زﻧﮓ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﻣﺎرﻟﺒﻮرو ﺧﺮﻳﺪم و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻐﺎزهاش ﺣﺮﻛﺖ ﻛـﺮدم ‪ .‬ﺳـﺮ‬


‫راه ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻛﻪ آﻳﺎ او ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و آﻳﺎ اﺻﻼ اﻣﻜﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬ ‫در ﻳﻚ آن ﺗﻤﺎﻣﻲزﻣﺎنﻫﺎ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﻨﺪ و ﺳﻮاﻟﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮره ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﺮد و ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‬ ‫و ﻳﺎ ﺟﺮاﺗﺶ را ﻧﺪاﺷﺘﻢ آﻧﺮا ﺑﺎ او در ﻣﻴﺎن ﺑﮕﺬارم‪ :‬ﭼﺮا ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﺗﻴﻚﺗﺎكﻫﺎ را ﻫﻢﭼﻮن ﻣﻮﺳـﻴﻘﻲ دوﺳـﺖ دارد‪ ،‬از‬ ‫دوران ﺟﻮاﻧﻲ ﺑﺮاي او ﻣﻲﻧﻮازد و ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ﺑﻪ او آراﻣﺶ ﻣﻲدﻫﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ در ﻳﻚ آن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﻨﺪ؟‬ ‫اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺎر ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮدم را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﻫـﺮ ﻗﻴﻤﺘـﻲ ﻛـﻪ ﺷـﺪه اﻳـﻦ ﺳـﻮال را از او ﺑﭙﺮﺳـﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻤـﺎ‬ ‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮ از رازي ﻛﻪ او در ﺳﺮ داﺷﺖ در ﺑﻴﺎورم ‪ .‬ﺷﺪت ﻗﺪمﻫﺎﻳﻢ را ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻛـﺮدم اﻣـﺎ وﻗﺘـﻲ ﭘـﻴﭻ آﺧـﺮﻳﻦ‬ ‫ﻛﻮﭼﻪ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪاي ﻛﻪ ﻣﻐﺎزه او در آنﺟﺎ ﻗﺮار داﺷﺖ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑـﺎور ﻛـﻨﻢ‪ ،‬آﻳـﺎ‬ ‫اﻳﻦ اﻣﻜﺎن داﺷﺖ؟ ﻗﺪمﻫﺎﻳﻢ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺧﺸﻚ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﺑﺎور ﻛﻨﻢ ‪ .‬از‬ ‫ﻣﻐﺎزه او ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﻮﻟﺪوزر ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺎف ﻛﺮدن ﮔﻞﻫﺎي ﻣﻐﺎزهاش ﺑﻮد و دور ﺗـﺎ دور آن ﭘـﺮ ﺑـﻮد از‬ ‫ﻣﻴﺰ و ﺻﻨﺪﻟﻲ و ﻛﻠﻲ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎي رﻳﺰ و درﺷﺖ ‪ .‬ﻳﺦ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ ،‬آرام آرام ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدم ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭘﺎﻫـﺎﻳﻢ ﺑـﺪون‬ ‫اراده ﮔﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﮔﺮم ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ دوﻳﺪن ﻛﺮدﻧﺪ و وﻗﺘﻲ ﺑﻪ آنﺟﺎ رﺳﻴﺪم ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد ﮔﺮﻳﻪام ﺑﮕﻴﺮد ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ از ﺣﺮﻛﺖ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬اﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎور ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﻌـﺪادي از ﻣـﺮدم ﻫـﻢ آنﺟـﺎ اﻳـﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧـﺪ و ﺑـﻪ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ زل زده ﺑﻮدﻧﺪ ‪ .‬ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ آﻳﺎ ﻣﻲﺷﻮد آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻛﺎر زد ﻳﺎ ﻧﻪ؟‬ ‫ﻳﺎدم ﻣﻲآﻳﺪ ﺑﻌﻀﻲﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﭘﻴﺮﻣﺮد دﻳﻮاﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﺮاب و ﻛﻬﻨﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻜﻨﺪ!‬ ‫اﻣﺎ اونﻫﺎ ﻧﻪ ﺧﺮاب ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻪ آنﻗﺪر ﻛﻬﻨﻪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻫﻤﻴﺸﻪ آﻧﻬـﺎ را ﻣـﻲدﻳـﺪم ﻛـﻪ ﻛـﺎر‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﺻﻼ ﺻﺪاي ﺗﻴﻚ ﺗﺎك ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻫﻤﻴـﺸﮕﻲ او ﺑـﻮد ‪ .‬اﻣـﺎ ﺣـﺎﻻ دﻳﮕـﺮ ﻛـﺎر‬ ‫ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ ‪ .‬از ﻳﻜﻲ از ﻣﺮدﻫﺎ ﻛﻪ داﺋﻤﺎ ﺳﺮ ﺗﻜﺎن ﻣﻲداد و زﻳﺮ ﻟﺒﺶ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﮔﻔﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪم‪ :‬آﻗﺎ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ ﺧﻮدش‬ ‫ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ زﻳﺮ ﭼﺸﻤﻲ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎﻫﻲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻟﺮزﻳﺪهاي ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺳﻜﺘﻪ ﻛﺮد‪ ،‬ﻣﺮد‪ ،‬ﺳﺮوﺻﺪاش ﻣـﻲاوﻣـﺪ‬ ‫ﻗﺒﻞ از اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻤﻴﺮه‪ ،‬اوﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻴﺮون از ﻣﻐﺎزه و ﻫﻲ ﻳﻜﻴﻮ ﺻﺪا ﻣﻲزد‪ ،‬ﻋﺠﻴـﺐ ﺑـﻮد از اون ﻛـﻪ ﺑﻴـﺎد ﺑﻴـﺮون‪،‬‬ ‫ﻧﻤﻲدوﻧﻢ اﺳﻤﺶ ﭼﻲ ﺑﻮد؟ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﻣﺴﻌﻮد؟ ﮔﻔﺖ‪ :‬آﻫﺎن … ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد ‪ .‬داﺋﻤﺎ ﺗﻜـﺮار ﻣـﻲﻛـﺮد داره‬ ‫ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻲﺷﻪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲدوﻧﻢ ﭼﻲ ﭼﻲ ﺳﺎﻋﺘﻮ ﻧﮕﻬﺪاره‪ ،‬دﻳﻮوﻧﻪ ﺑـﻮد‪ ،‬ﺳـﺎﻋﺖﻫـﺎش ﻫﻤـﻪ ﺧـﺮاب ﺑﻮدﻧـﺪ ‪ .‬ﺳـﺮﻣﻮ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺘﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻳﻜﺒﺎره ﭼﻴﺰي ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺟﻠﺐ ﻛﺮد‪ ،‬ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ از دور ﺑـﺮق ﻣـﻲزد‪ ،‬ﺑـﻪ ﻃـﺮﻓﺶ‬ ‫ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدم‪ ،‬اون ﻻي ﮔﻞﻫﺎ ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻮد و در ﺿﻤﻦ ﺷﻴﺸﻪاش ﻫﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻳـﻦ ﺧـﻮد ﻫﻤـﻮن ﺳـﺎﻋﺖ‬ ‫ﺟﻴﺒﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ اون ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮاي دﻳﺪن وﻗﺖ ﺑﻪ او دﻳﺪ ﻣﻲزد و ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻴﻦ ﺑﭽﻪ ﺧﻮدش ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ و ﻫﻴﭻ وﻗـﺖ‬ ‫ﺑﻬﺶ دروغ ﻧﻤﻲﮔﻪ‪ ،‬درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﻲ داﺷﺖ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮدم اﻧـﺪاﺧﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻨـﺪ دﻗﻴﻘـﻪاي از‬ ‫اون ﻋﻘﺐ ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﺎﻋﺘﻮ ﺗﻮي ﺟﻴﺒﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻢ ‪ .‬اﺷﻚﻫﺎم داﺷﺖ ﻛﻢﻛﻢ در ﻣﻲآﻣﺪ و از اون ﻛﻮﭼﻪ ﮔﺬﺷـﺘﻢ‪ ،‬ﺗـﻮ راه‬ ‫ﻓﻜﺮم اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻳﺎ ﻋﻠﻲ ﺑﺎﺑﺎ واﻗﻌﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ اون ﺳﺎﻋﺖﻫﺎ رو از ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻨﺪازه؟ ﭘﺲ ﭼﺮا اﻳﻦ ﺳـﺎﻋﺘﺶ‬ ‫ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻪ؟ اﺻﻼ ﺧﻮدش ﭼﺮا ﺳﻜﺘﻪ ﻛﺮد و ﻣﺮد؟ ﻋﻠﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻛﻪ اون ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻳﺪ ﻣﻲزد ﻣﺜـﻞ‬ ‫ﻗﺪﻳﻢﻫﺎ داﺷﺖ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد ‪.‬‬


‫ﻛﻼغ روي ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﺧﺪاﻣﺮاد ﻓﺮوﻫﺮ‬ ‫»از ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖ ﭘﻴﺶ دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ‪ .‬از زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ درس ﻣﻲﺧُﻮﻧﺪم‪«.‬‬‫ﺳﻴﮕﺎر ﺗﻮي دﺳﺖ ﭼﭙﺶ ﺑﻮد‪ .‬دﺳﺖ راﺳﺘﺶ را روي ﺳﺮ و ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﺎﻟﻴﺪ‬ ‫‪»:‬ﻫﻨﻮز ﻫﻢ دوﺳﺖ دارم‪ .‬اﻣﺎ‪«....‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺖ ﻛﻮﭼﻚ دﺳﺖ ﺑﻲ ﺳﻴﮕﺎر را در اﻣﺘﺪاد دﻣﺎﻏﺶ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﮔﻮﺷﻪي ﭼﺸﻢ راﺳﺘﺶ را ﻣﺎﻟﻴﺪ‬ ‫» ‪ 15‬ﺗﻮﻣﻦ ﻣﻬﺪي از‪‬م ﻣﻲﺧﻮاد‪ 5 ،‬ﺗﻮﻣﻦ ﺳﻌﻴﺪ‪ 10،‬ﺗﻮﻣﻦ ﺣﺴﻴﻦ‪ 17 ،‬ﺗﻮﻣﻦ اﺑﻮاﻟﻔﻀﻞ ‪«...‬‬ ‫دوﻣﻴﻦ اﻧﮕﺸﺖ از ﺳﻤﺖ ﭼﭗ را ﺑﺮد زﻳﺮ ﭼﺸﻢ ﭼﭗ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﭼﻴﺰﻫـﺎﻳﻲ ﭘﻴـﺪا ﺷـﺪ‪ .‬اﻣﻴـﺪوار ﺷـﺪ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﻛـﻞ‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ و اﺑﺮوﻫﺎ ﺑﺮد‪ .‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ وﺳﻄﻲ ﺧﻂﻫﺎي ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ را ﭼﺴﭙﻴﺪ‪ .‬رﻓﺖ و آﻣﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺲ‬ ‫ﺳﻮار ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻦﻫﺎﻳﺶ‪ ،‬اﻣﺎ آرام ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰي ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻛﻞ دﺳﺘﺶ را ﻛﺸﻴﺪ روي ﺻﻮرﺗﺶ از ﺑﺎﻻ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ ،‬ﭼﻴﺰي‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻧﮕﺸﺘﺶ را ﻛﺮد ﺗﻮي دﻣﺎﻏﺶ‪ .‬ﺑﻪ زور ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ درآورد‪.‬‬ ‫ﻗﻮاﻧﻴﻦ و ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﻴﻌﻲ ‪8‬‬ ‫ژﺋوﻣﺮﻓﻮﻟﻮِژي ﻳﻚ ‪8/5‬‬ ‫ﺟﻨﮕﻞﻛﺎري در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺧﺸﻚ ‪15/5‬‬ ‫ﺷﻨﺎﺳﺎﻳﻲ ﮔﻴﺎﻫﺎن ﻣﺮﺗﻌﻲ‪12/5‬‬ ‫ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﺎك‪12‬‬ ‫ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد‪ .‬ﺗﺎ ﺣﺪي ﻛﻪ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﺘﻮاﻧﺪ زﻳﺮ ﮔﻠﻮ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ رﻳﺶ در ﻣﻲآﻣﺪ واﻻن ﻧﺒـﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﻴﺰي ﭘﻴﺪا ﻧﺸﺪ‪ .‬دوﺑﺎره آﻣﺪ ﻛﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ‪ ِ .‬ﻣﻦ و ﻣِﻦ ﻛﺮد‪.‬‬ ‫» ﻳﻌﻨﻲ دﻳﮕﻪ ﺗﻤﻮﻣﻪ‪«.‬‬‫» ﻧﻪ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﮔﻪ ﺗﻮ ﺑﺨﻮاي«‬‫ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ از ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ رﻳﺶ در ﻣﻲآ ﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ وﺳﻄﻲ روﻳﺶ ﻛـﺸﻴﺪ‪ ،‬اﻧﮕـﺸﺖ را ﻛـﻪ ﻣـﻲﻛـﺸﻴﺪ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ‬ ‫ﮔﻮشﻫﺎ‪ ،‬ﭘﻮﺳﺘﺶ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اول ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬آنﻗﺪر ﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﭘﻴﺪا ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫» ﺑﺒﻴﻦ ﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬ﺑﺎور ﻛﻨﻴﺪ اﻻن ﻫﻴﭽﻲ ﻧﺪارم‪ .‬آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ از ﺧﻮﻧﻪ ﭘﻮل ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻨﺪ‪«.‬‬‫» ﻧﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﮔﻪ ﻧﺪارﻳﺪ ﺑﻌﺪأ ﻣﻲﮔﻴﺮم‪«.‬‬‫دو ﺗﺎ اﻧﮕﺸﺖ وﺳﻄﻲ آﻣﺪﻧﺪ ﻛﻤﻜﺶ‪ ،‬رﻓﺘﻨﺪ ﺑﺎﻻ‪ ،‬آﻣﺪﻧﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻘﺪاري رﻓﺘﻨﺪ زﻳﺮ ﻧﺎﺧﻦﻫﺎ ‪ ،‬ﻣﻘـﺪاري‬ ‫ﻫﻢ ﮔﻴﺮ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﻮي ﻣﻮﻫﺎي ﺳﻴﻨﻪ و ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮش زﻳﺮ اﻧﮕﺸﺖ وﺳﻄﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻛﻪ آن دوﺗﺎ ﻛﻤﻜﺶ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬـﺎ‬ ‫را ﺟﻤﻊ ﻛﺮدﻧﺪ ‪8×2+8/5×3+12×3+12/5×3+15/5×2‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﻴﺴﺖ و ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ‪ ،‬دارم درس ﻣﻲدم ﺗﺎ ﺑﻪﺣﺎل ﻫﻴﭻ ﻧﻤﺮهاي رو ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪادم‪«.‬‬‫» اﺳﺘﺎد ﻣﻦ ﻛﻪ ده ﻧﻤﻲﺧﻮام‪ 9/75 .‬ﺑﺪﻳﺪ ﻣﺸﺮوط ﻧﺸﻢ‪«.‬‬‫» ﺑﺬارﻳﺪ ﺑﺮاي ﺷﻨﺒﻪ‪ ،‬اﻻن وﻗﺖ ﻧﺪارم‪ .‬ﻣﻲﺧﻮام ﺑﺮم ﺟﺎﻳﻲ‪«.‬‬‫رﻓﺘﻨﺪ و ﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ .‬اول ﻛﺎر را ﻫﻤﺎن وﺳﻄﻲ اﻧﺠﺎم ﻣﻲداد‪ .‬رﻓﺘﻨﺪ روي ﮔﺮدن‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺸﻚ ﺑﻮد‪ .‬زﻣﺨﺖ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪﺷﺶ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ول ﻛﺮدﻧﺪ رﻓﺘﻨﺪ روي ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ اﻧﮕﺸﺖ وﺳﻄﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺎل ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬رﻳﺨﺘﻨﺪ روي ﺗﺨﺖ‪.‬‬ ‫»ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎ ﻣﻮﻧﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻳﻢ‪ .‬اوﻧﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻧﻚ آﺗﻴﺶ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و ﺷﻴﺸﻪي ﻣﻐﺎزهﻫﺎ رو ﺧَﺮد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬داﻧﺸﺠﻮ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ... .‬ﻣﺎ ﻓﺮدا ﺗﺤﺼﻦ ﺧﻮد را در داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان ‪« ...‬‬


‫ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮوﻧﺪ ﺳﻤﺖ ﻛﻤﺮ‪ ،‬ﺳﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮ‪ .‬دﻳﺪﻧﺪ از ﻃﺮف ﺷﺎﻧﻪﻫﺎ ﻧﻤﻲﺷﻮد رﻓﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﺷﺐ ﺗﻮي ﻛﻤﺮ ﮔﻴﺮﻛﺮد‪ ،‬ﻧﻪ از‬ ‫ﮔﺮگﻫﺎ ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻧﻪ از ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺣﺎﻛﻢ ﺑﺮ ﻛﻮه‪ .‬ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﭘﻴﺪاﻳﺶ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﺮاﻫﻨﺶ را از زﻳـﺮ ﺷـﻠﻮار ﺑﻴـﺮون ﻛـﺸﻴﺪ‪.‬‬ ‫دﺳﺘﺶ را ﺑﺮد ﺳﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮ‪ .‬ﺑﻌﺪ رﻓﺖ ﻃﺮف ﺳﺘﻮن ﻣﻬﺮهﻫﺎ‪ .‬ﮔﻮﺷﺘﺶ ﻛﻢ ﺑﻮد اﺻﻼ ﺣﺎل ﻧﻤـﻲداد‪ .‬ﻣـﺴﺌﻠﻪي ﺣـﺎل‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻳﻚ ﺟﻮري ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻬﻠﻮ ﺑﺮ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﭼﻪ ﮔﻨﺪه اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ‪«.‬‬ ‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺳﻴﮕﺎرش را ﺗﻜﺎﻧﺪ روي ﺗﺨﺖ‪ .‬ﻋﺒﺪ ﺣﺴﻦ ﺑﻌﻀﻲ وﻗـﺖﻫـﺎ ﻫـﻢ ﻣـﻲآﻣـﺪ‪ .‬زﻳـﺎد ﻗـﺴﻢ ﻣـﻲﺧـﻮرد‪ .‬ﺑـﻪ‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ‪ ... »:‬ﺑﻪ ﻗﺮآﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا از اون ﺧﻮﻧـﺪه ﻫـﺮ ﭼـﻲ در ﻣـﻲآرم‪ ،‬ﻣـﻲدم ﺧـﺮج دارﻳـﻮش و‬ ‫ﺧﺪاوﻳﺲ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺎري ﻫﻢ ﺑﺮام ﻧﻤﻲﻛﻨﻦ‪ .‬دارﻳﻮش ﻧﺨﻮر دﻳﮕﻪ داره ﺗﻤﻮم ﻣﻲﺷﻪ! « ﻧﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪﻧﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫـﺮ ﭼـﻪ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮﻳﺺﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﺘﺎد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫـﻲ ﻣـﻲﻛـﺸﻴﺪﻧﺪ و ﻫـﻲ ﺟﻤـﻊ ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮوﻧﺪ روي ﺷﻜﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اول ﭘﻬﻠﻮ را ﭼﺴﭙﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮ دو ﭘﻬﻠﻮ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻮز ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕـﺸﺖﻫـﺎ را از‬ ‫زﻳﺮ ﭘﻴﺮاﻫﻦ آورد ﺑﻴﺮون‪ .‬زﻳﻨﺐ داﺷﺖ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﻛﻼغ ﺗﻮي ﺣﻴﺎط ﻫﻢ ﺑﺎل ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﺳﻴﮕﺎر را ﺗﻜﺎﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﻬﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻢ اﺗﺎﻗﻲاش در ﺑﺎﻟﻜﻦ را ﺑﺎز ﻛﺮد‪ .‬ﻟﻴﻮان ﭼﺎي دﺳﺘﺶ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻴـﺸﺨﻨﺪي‬ ‫زد‪ .‬در را ﺑﺴﺖ‪ .‬رﻓﺖ ﺗﻮ‪ .‬رﻓﺖ ﺗﻮ اﺗﺎق‪ .‬اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﺎﻟﻴﺪ‪ .‬ﺑﻨﺪ اول ﻫﺮ اﻧﮕﺸﺖ‪ ،‬ﺑﻨﺪ اول ﻫﺮ اﻧﮕﺸﺖ دﻳﮕﺮ‬ ‫را ﭘﺎك ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻨﺪﺷﺶ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺧﺸﻚ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬روي ﺗﺨﺖ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻧﮕﺸﺖﻫﺎ دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬از‬ ‫ﺑﻴﻦ دو دﻛﻤﻪي ﭘﻴﺮاﻫﻨﺶ رﻓﺘﻨﺪ و ﭼﺴﺒﻴﺪﻧﺪ ﺳﻴﻨﻪ را ﻓﺸﺎر دادﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮﻫﺎ از اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﻳﺶ ﻓﺮﻣﺎن ﻧﻤﻲﺑﺮدﻧـﺪ‪ .‬ﻛـﻼغ‬ ‫روي ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻮد‪.‬‬


‫ﮔﺎو‬ ‫ﻛﻮروش رﻧﺠﺒﺮ‬ ‫ﺳﺮاﭘﺎ ﺧﻴﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﭘﺪر ﺑﻮد‪ .‬در را ﻛﻪ ﺑﺎز ﻛﺮد‪ ،‬ﻛـﺴﻲ رو ﺑﺮﻧﮕﺮداﻧـﺪ ﻛـﻪ ﺑﺒﻴﻨـﺪش‪ .‬رﻓـﺖ ﻃـﺮف ﺷـﻮﻓﺎژ‪.‬‬ ‫ﺧـــﺎﻣﻮش ﺑـــﻮد‪ .‬داد زد‪ :‬ﭼﻨـــﺪ ﺗـــﺎ ﮔـــﺎو اﻳـــﻦﺟـــﺎ واﺳـــﺘﺎده‪ ،‬ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻳـــﺪ ﺷـــﻮﻓﺎژ ﺧـــﺎﻣﻮش ﺷـــﺪه؟‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد‪ .‬ﺷﺎخﻫﺎﻳﺸﺎن را ﺗﻜﺎن دادﻧﺪ و ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬


‫ﮔﺰارش ﻳﻚ ﺑﺮﺧﻮرد‬ ‫)و اﻳﻨﻜﻪ ﻛﻲ ﻣﻲﺧﻮرد و ﻛﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮرد(‬ ‫ﺧﺪاﻣﺮاد ﻓﺮوﻫﺮ‬ ‫در ﻳﻜﻲ از روزﻫﺎي ﻫﻔﺘﻪ ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻮﻧﺪ ﻋﺪدي آن ﺑﻪ ﻃﻮر دﻗﻴﻖ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﻦ از ﭘﺮﻓﺴﻮرﻫﺎي ﺗـﺮاز اول‬ ‫ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﺑﺎ داﺷﺘﻦ ﺗﺨﺼﺺﻫﺎﻳﻲ ﺷﺒﻴﻪ و ﻧﺎﺷﺒﻴﻪ‪ ،‬در ﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻗﺪﻳﻤﻲ دور ﻣﻴﺰﻫﺎﻳﻲ از ﺟﻨﺲ ﺑﻠﻮط ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫در ﻣﻮرد ﻣﻮﺿﻮع از ﭘﻴﺶ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﺤﺚ و اﻇﻬﺎر ﻧﻈﺮ ﺑﻜﻨﻨﺪ‪ .‬وزﻳﺮان ﭼﻨﺪ ﻛﺸﻮر ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ دﻋﻮت ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻﺧﻮرﻫﺎ و ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻﻓﺮوﺷﺎن ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺟﻬﺎن ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﭼﻨﺪ زن ﺟﻮان و زﻳﺒﺎ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺮاﻧﺸﺎن ﺷﺎم و ﻧﺎﻫـﺎر را در‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲﻫﺎي ﻣﺤﻞ ﺧﻮد ﻣﻴﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺪون ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﻋﻴـﺐ و اﻳـﺮاد ﺑـﻪ ﻧﺘـﺎﻳﺞ‬ ‫ﺧﻮد ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻮدن ﺟﻠﺴﻪ و ﻧﻴﺰ ﺣﻀﻮر ﺷﺨﺼﻴﺖﻫﺎي ﮔﻨﺪهي آن ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﺳـﺎﻧﺪوﻳﭻﺧﻮرﻫـﺎ و‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻﻓﺮوﺷﺎن ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺑﺮاي ﻧﺸﺴﺘﻦ داده ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻌﺪ از ﺳﺎﻋﺘﻲ ﺗﺎﺧﻴﺮ ﺟﻠﺴﻪ رﺳﻤﺎ ﻛﺎر ﺧﻮد را آﻏﺎز ﻛﺮد‪:‬‬ ‫»ﻋﺰﻳﺰان! ﻣﺎ ﻫﻤﻪ اﻣﺮوز دور ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪهاﻳﻢ ﺗﺎ ﻤﺳﺋﻟﻪاي ﻣﻬﻢ را ﻛﻪ ﺑﺸﺮﻳﺖ از آن رﻧﺞ ﻣـﻲﺑـﺮد‪ ،‬ﺣـﻞ ﻧﻤـﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻤﺴﺋﻟﻪي ﭘﻠﻮراﻟﻴﺰم ﻏﺬاﻳﻲ در اﻳﻦ ﻗﺮن ﻣﺸﻜﻼت ﻋﺪﻳﺪهاي را ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺸﻬﺮﻳﺎن ﺑﻪ وﺟﻮد آورده اﺳﺖ‪ .‬ﺟﺪاﻳﻲ‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ از ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻛﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺤﺚ اﻣﺮوز اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺴﺎﻟﻪي اﺳﺎﺳﻲ و داراي ﻻﻳﻪﻫﺎي ﻋﻤﻴﻘﻲ اﺳﺖ ﻛـﻪ اﮔـﺮ‬ ‫اﻣﺮوز ﺣﻞ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﻧﺴﻞﻫﺎي آﻳﻨﺪهي ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺟﻮاﻧﺎن را ﺑﻪ …ﮔﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ و ﻣـﻮاﻓﻘﻴﻦ ﻧﻈـﺮ‬ ‫ﺧﻮد را در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ و در ﭘﺎﻳﺎن‪ ،‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮي را ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ و زﻧﺪه از ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳـﻮنﻫـﺎي‬ ‫رﻧﮕــــﻲ و ﺳــــﻴﺎه و ﺳــــﻔﻴﺪ ﺑـــــﻪ اﻃــــﻼع ﻋﻤــــﻮم ﺧـــــﻮاﻫﻴﻢ رﺳــــﺎﻧﺪ‪ .‬ﺣــــﺎل از ﭘﺮﻓـــــﺴﻮر‬ ‫‪ A.B.C.D.E.F.G.H.L.I.J.K.L.M.N.O.P.Q.R.S..T.U.V. W.X.Y. Z‬ﺧــﻮاﻫﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻧﻄﻖ ﺧﻮد را اﻳﺮاد ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪«.‬‬ ‫اﻳﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر‪ ،‬داراي دو ﺗﺨﺼﺺ در زﻣﻴﻨﻪي ﺟﻨﺲ ﺷﻴﺸﻪﻫﺎ و ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻛﺎﻏﺬﻫﺎي ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲ ﺑﻮد و ﻧـﺎم ﻛﺎﻣـﻞ او را‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺧﻮدش و ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﻫﻢ‪ .‬ﺑﺮاي داﻧﺶآﻣﻮزان ﻛﻼس اول اﺑﺘﺪاﻳﻲ‪ ،‬ﺻـﻔﺤﻪي اول‬ ‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪاش را در ﺻﻔﺤﻪي اول ﻛﺘﺎبﻫﺎ ﭼﺎپ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ اﺳﻢ و ﻋﻜﺴﺶ ﺣﺮوف اﻟﻔﺒﺎ را ﺑﻬﺘـﺮ ﻳـﺎد‬ ‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬اﻳﺸﺎن ﺑﺎ ﺧﻀﻮع و ﺧﺸﻮع ﻓﺮاوان‪ ،‬ﻣﻘﺎﻻت ﺧﻮد را روي ﻣﻴﺰ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﭼﻨﻴﻦ اﻇﻬﺎر ﻛﺮدﻧﺪ‪:‬‬ ‫»آﻗﺎﻳﺎن و ﺧﺎﻧﻢﻫﺎ! ﺑﻨﺪه ﺑﻌﺪ از ﺳﺎلﻫﺎ ﺗﺤﻘﻴﻖ در ﺟﺪاﻳﻲ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ از ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ رﺳﻴﺪم ﻛﻪ اﻳـﻦ ﻳـﻚ‬ ‫ﺗﻔﻜﺮ ﭘﻮچ و ﺑﻲﺧﻮد اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺎ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ را ﺟﺪاي از ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺑﺨﻮرﻳﻢ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎل ﮔﻠﻮ درد و ﺷﻜﻢ درد ﻓﺮاوان اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﻮداري ﻛﻪ ﺑﻨﺪه ﺧﻮد آن را رﺳﻢ ﻛﺮدهام‪ .‬درﺻﺪ ﻣﺮگ و ﻣﻴﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺳـﺎﻧﺪوﻳﭻ را ﻫﻤـﺮاه ﻧﻮﺷـﺎﺑﻪ‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮرﻧﺪ از آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺮاه ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ و ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ‪«.‬‬ ‫اﻳﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺑﺎ اراﻳﻪي ﻓﺮﻣﻮلﻫﺎ‪ ،‬ﺟﺪولﻫﺎ‪ ،‬ﮔﺰارشﻫﺎ‪ ،‬ﻋﻜﺲﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻤﻮدارﻫﺎ و‪...‬و‪...‬و‪...‬آنﻗﺪر در اﻳـﻦ ﻣﻄﻠـﺐ داد زد‬ ‫ﻛﻪ ﺑﻲﻫﻮش ﺷﺪ و از ﺣﺎل رﻓﺖ‪ .‬ﻃﺮﻓﺪاران ﺑﻪ اﻳﻦ از ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺘﮕﻲ اﺣﺴﻨﺖ ﻓﺮاوان ﮔﻔﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﮔﻔﺘﻨـﺪ‪:‬‬ ‫»ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺣﺮف زدن داﺷﺖ‪ .‬ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪ w.w.w‬ﺑﻮد‪ .‬اﻳﺸﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮوع ﻛﺮدﻧﺪ‪:‬‬ ‫»ﺗﻔﻜﺮي ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻃﺮﻓﺪار آن ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬رﻳﺸﻪ در ﻣﺴﺎﻳﻞ رواﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻲ اﻧﺴﺎن دارد‪ .‬ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺑﻪ ﺧـﻮدي ﺧـﻮد ﺿـﺮر‬ ‫ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻫﻤﺮاه ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﺧﻮرده ﺷﻮد ﺧﺸﻮﻧﺖ آور ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻋﻤﻮﻣﺎً ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲ ﻣﻲروﻧﺪ‪ ،‬ﻋﺠﻠـﻪ‬ ‫دارﻧﺪ و ﻣﺠﺒﻮرﻧﺪ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ را ﺳﺮ ﭘﺎﻳﻲ ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻤﺮاه ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺳﻔﺎرش دﻫﻨﺪ ﻛﺎر ﻣﺸﻜﻞﺗﺮ ﻣـﻲﺷـﻮد‪.‬‬


‫ﭼﻮن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ دﺳﺖ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ و ﺑﺎ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺷﻴﺸﻪي ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ را و از ﺳﺲ و ﻧﻤﻜﺪان و ﻓﻠﻔﻞ ﻫـﻢ‬ ‫اﺳﺘﻔﺎده ﺑﻜﻨﻨﺪ‪ .‬در ﻏﻴﺮ اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﺸﺎن ﻣﺰهاي ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﻴﺸﻪ از دﺳﺘﺸﺎن رﻫﺎ ﺷﻮد‬ ‫و ﺳﺮ و ﺻﺪا اﻳﺠﺎد ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﺑﺎ راﺑﻄﻪي ﻣﺤـﻴﻂ زﻳـﺴﺖ و ﻣﺪرﻧﻴـﺴﻢ ﺗـﻀﺎد زﻳـﺎدي دارد‪ .‬اﮔـﺮ در‬ ‫ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ از ﺷﻬﺮ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻣﺮدم ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺷﻮرش ﺷﺪه‪ ،‬دﺳﺖ ﺑﻪ راﻫﭙﻴﻤﺎﻳﻲ ﻣﻲزﻧﻨﺪ و ﻛﻞ ﺷﻬﺮ را‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲرﻳﺰﻧﺪ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻲ اول از ﻛﺠﺎ ﺷﺮوع ﺷﺪ؟«‬ ‫آﻗﺎي اﻟﻔﺒﺎﻳﻲ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻳﻦ ﻛﻪ اﻳﺮادي ﻧﺪارد‪ .‬ﺧﺸﻮﻧﺖ در ذات اﺷﻴﺎ وﺟﻮد دارد‪ .‬ﭼﻮب ‪ ،‬ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﺷﻴﺸﻪ‪ ،‬آﻫـﻦ‪ ،‬ﺣﺘـﻲ‬ ‫ﻫﻨﺪواﻧﻪ‪ ،‬ﮔﻮﺟﻪ ﻓﺮﻧﮕﻲ و ﺑﺴﺘﻨﻲ ﻧﻴﺰ از ادوات ﺟﻨﮓ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦﻫﺎ را از زﻧﺪﮔﻲ روزﻣﺮه ﺤﺬف ﻛﺮد؟«‬ ‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪ www‬اﻳﻦ ﺣﺮف را ﻧﺸﻨﻴﺪه ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺧﻮد ﻟﻢ داد‪ .‬و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اﻏﻤﺎ رﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪ B.R.B.R.E‬ﻧﻈﺮﻳﺎت ﺧﻮد را اراﻳﻪ ﻣﻲداد‪ .‬او ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺳﻮﺧﺘﮕﻲﻫﺎي ﻛﻨـﺎر ﻧـﺎن ﺑﺮﺑـﺮي‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ اﺻﻼً رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﻠﺴﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣﺪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺗﻜﻪاي ﻧﺎن ﺑﺮﺑﺮي ﺟﻠﻮي دﻣﺎﻏﺶ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﭘﺪر ﺑﺰرگ و ﻣﺎدرﺑﺰرﮔﺶ ﺳﻲ و ﺳﻪ ﺑﺎر‪ ،‬در ﮔﻮش ﭼﭗ و راﺳﺘﺶ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ :‬ﺑﺮﺑﺮي‬ ‫اﻳﻦ ﭘﺮﻓﺴﻮر ﺧﻮردن ﻧﺎن ﺑﺮﺑﺮي را ﺑﺮ ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲ ﺗﺮﺟﻴﺢ داد‪.‬‬ ‫ﭘﺮﻓﺴﻮر ‪ A.B.C.C.B.A‬ﻛﻪ از ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺟﺪاﻳﻲ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ از ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ ‪»:‬آﻗﺎﻳـﺎن وﻳـﺴﻜﻲ و ودﻛـﺎ‬ ‫اﺻﻼ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﻧﺪارد‪ .‬ﻣﺎ دﭼﺎر ﻳﻚ از ﺧﻮد ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻲ ﺷﺪهاﻳﻢ‪ .‬ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ در ﺗﻤﺪنﻫﺎي اوﻟﻴﻪي ﺑﺸﺮي‬ ‫وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ دﻳﮕﺮ و اﻳﻦ ﺑﻪ ﻓﻄﺮت اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﻳﻚ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺳـﺎﻧﺪوﻳﭻ و ﺑﻌـﺪ از‬ ‫آن ﺳﻪ ﻧﺦ ﺳﻴﮕﺎر ﻛﻨﺖ‪ (KENT) ،‬آدم را ﺑﻪ ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن ﻣﻲﺑﺮد‪«.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﻛﻪ از ﻟﺤﺎظ اﺳﻢ ﺑـﺎ ﭘﺮﻓـﺴﻮر…‪ A.B.C.D.E.F‬ﺷـﺒﺎﻫﺖ داﺷـﺖ وﻟـﻲ ﻳﻜـﻲ از‬ ‫ﺣﺮفﻫﺎﻳﺶ ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪ »:‬آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻫﻤﺮاه ﻧﻮﺷـﺎﺑﻪ ﺑﺎﺷـﺪ ﺑـﻪ ﻣﻨـﺎﻓﻊ ﺧـﻮد ﻓﻜـﺮ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪﻗﺪر ﻧﻴﺮو و اﻧﺮژي ﺑﺮاي ﺣﻤﻞ ﺷﻴﺸﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﺪر ﻣﻲرود‪ «.‬اﻳﻦ ﭘﺮﻓـﺴﻮر آنﻗـﺪر ﺑـﻪ ﻣﺨـﺎﻟﻔﻴﻦ ﺟـﺪاﻳﻲ‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ از ﻧﻮﺷﺎﺑﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﻫﻤﻪي آﻧﻬﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﺷﺪﻧﺪ و ﺷﻌﺎر دادﻧﺪ‪» :‬ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻣﺎ ﻋﻴﻦ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪي ﻣﺎﺳﺖ و‬ ‫ﻧﻮﺷﺎﺑﻪي ﻣﺎ ﻋﻴﻦ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻣﺎ «‪.‬‬ ‫در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﺟﻠﺴﻪ ﻛﻤﻲ ﺑﻪ اﻏﺘﺸﺎش ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺑﺎ وﺳﺎﻃﺖ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﺧﻮرﻫﺎ و ﺳﺎﻧﺪوﻳﭻ ﻓﺮوشﻫﺎ‪،‬‬ ‫ﺟﻠﺴﻪ روال ﻋﺎدي ﺧﻮد را ﭘﻴﺪا ﻛﺮد و ﺗﺎ آﺧﺮﻫﺎي ﺷﺐ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺧﻮد اداﻣﻪ داد‪ .‬ﻋﻜﺎﺳﺎن از آن ﭼﻨﺪ زن ﻋﻜﺲﻫـﺎي‬ ‫ﺟﻮرواﺟﻮر ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﭼﻴﺰي در ﺗﻪ دلﺷﺎن ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ اﺳﺎس زﻧﺪﮔﻲ زﻳﺒﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻧﻪ ﺣـﺮف و ﺳـﺮ و ﺻـﺪا‪ .‬در‬ ‫آﺧﺮ ﺑﺮاي رﻓﻊ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻋﻤﻮﻣﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻚﺗﺮﻳﻦ ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲ رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬و ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﻘـﺴﻴﻢ ﻧﻮﺷـﺎﺑﻪﻫـﺎ و اﻳـﻦﻛـﻪ ﻛـﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮرد و ﻛﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮرد دﻋﻮاﻳﻲ ﺣﺴﺎﺑﻲ راه اﻓﺘﺎد‪ .‬آن ﺷﺐ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﭼﻨﺎن ﻛﺘﻚ زدﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑـﻮد ﺟﻨـﮓ‬ ‫ﺟﻬﺎﻧﻲ دوم دوﺑﺎره ﺷﺮوع ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻓﺮداي آن روز ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻮﻧﺪ ﻋﺪدي آن ﺑﻪ ﻃﻮر دﻗﻴﻖ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﻐﺎزهي ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲ ﺑﺎز ﻧﺒﻮد و اﺻﻼً ﻧﻪ‬ ‫ﺳﺎﻧﺪوﻳﭽﻲ وﺟﻮد داﺷﺖ و ﻧﻪ ﻧﻮﺷﺎﺑﻪاي‪.‬‬


‫ﻣﺸﻖ ﺳﺮد‬ ‫رﻳﺤﺎن ﻋﻄﺎردي‬ ‫ﻣﺪادم را ﺗﻜﺎن ﻣﻲدﻫﻢ ﺗﺎ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮش ﺑﺮﻳﺰد‪ .‬دود را از دﻫﺎﻧﻢ ﻣﻲدﻫﻢ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎراﻧﻲ ﻛﻪ اﻻن ﻧﻢﻧـﻢ از اﻳـﻦ‬ ‫آﺳﻤﺎن ﻣﻲﺑﺎرد ﻳﻜﻲ دو ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﺮف ﺑﺸﻮد و ﻧﺮم ﻧﺮم رو ﺳﺮ ﻟﺒﻮ ﻓﺮوشﻫﺎ ﺑﺮﻳﺰد‪ .‬ﻣﺪادم ﺷﻜﻞ ﺳﻴﮕﺎر اﺳـﺖ‪...‬‬ ‫از دﻫﺎﻧﻢ دود در ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ آدمﻫﺎي ﺗﻮي ﺧﻴﺎﺑﺎن از دﻫﺎنﺷﺎن دود در ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬از ﻟﻴﻮان ﭼـﺎﻳﻲ ﺣـﺎﺟﻲ ﻫـﻢ دود‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺻﺪاي ﻣﺎﺷﻴﻦﻫﺎ ﻣﻲآﻳﺪ وﻟﻲ ﻣﻦ ﮔﻮﺷﻢ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﻗﻄﺮهﻫﺎي ﺑﺎران اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮرﻧـﺪ ﺑـﻪ ﻛـﺎرﺗﻮن‪ .‬ﮔﺬاﺷـﺘﻪام‬ ‫ﺟﻠﻮم ﻛﻪ ﺑﺎران دﻓﺘﺮم را ﺧﻴﺲ ﻧﻜﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﺑـﺎ وﻗﺘـﻲ ﺳـﻴﮕﺎر ﻣـﻲﻛـﺸﻴﺪ ﺳـﻴﮕﺎرش را اﻳـﻦﺟـﻮري ﻣـﻲﮔﺮﻓـﺖ ﻻي‬ ‫اﻧﮕﺸﺖﻫﺎش‪ ...‬ﺑﻌﺪ دود از دﻫﺎﻧﺶ ﻣﻲآﻣﺪ ﺑﻴﺮون‪ ...‬ﭼﺸﻢﻫﺎش رﻳﺰ ﻣﻲﺷﺪ و ﺑﻪ ﻳﻚﺟﺎ ﺧﻴﺮه ﻣﻲﻣﺎﻧـﺪ‪ .‬ﺣـﺎﺟﻲ ﺗـﻮ‬ ‫ﻣﻐﺎزهاش دارد ﻣﺸﺘﺮي راه ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲآﻳﺪ روي اﻳـﻦ ﺗـﺮازو ﺑﺎﻳـﺴﺘﺪ ﺗـﺎ ﺑﻬـﺶ ﺑﮕـﻮﻳﻢ ﭼﻨـﺪ‬ ‫ﻛﻴﻠﻮﺋﻪ‪ ...‬ﻣﺪادم روي ﻛﺎﻏﺬ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻜﺎﻧﺶ ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﺷﺎﮔﺮد ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺮام ﻳﻪ اﺳﺘﻜﺎن ﭼﺎﻳﻲ‬ ‫آورد‪ .‬ﺑﻌﺪش دﻳﺪم ﻛﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﮔﻮﺷﺶ را ﭘﻴﭽﺎﻧﺪ‪ ...‬ﺳﺒﻴﻞﻫﺎي ﺣﺎﺟﻲ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲرﻓﺖ و دﻧﺪان ﻃﻼش ﻣﻌﻠـﻮم‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮدا ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺸﻘﻤﻮ ﺑﺒﺮم ﻣﺪرﺳﻪ ‪ ...‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻓﺮدا ﺟﺮﻳﻤﻪﻫﺎم را ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ .‬دﺳﺖﻫﺎم را ﻫﺎ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ‪ ...‬ﺑﺎﺑﺎ‬ ‫ﻧﺎن داد‪ .‬ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻳﻪ رد ﻣﻲﺷﻮد و ﻳﻚ ﺳﻜﻪ ﻣﻲاﻧﺪازد ﺟﻠﻮم ‪ ...‬داﻧﻪﻫﺎي ﺑﺮف ﻣﻲاﻓﺘﻨﺪ روي زﻣﻴﻦ و ﻣﺤـﻮ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮد ﺣﺎﺟﻲ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻛﻪ از ﭘﺸﺖ ﺷﻴﺸﻪ ﺑﻬﻢ زل زده‪ .‬ﺑﻪ دﻓﺘﺮم ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ و دوﺑﺎره ﻣﻲﻧﻮﻳـﺴﻢ ‪...‬‬ ‫ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺎن داد‪.‬‬


‫ﻣﻌﻜﻮس‬ ‫ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ دزﻓﻮﻟﻴﺎن‬ ‫… ﭼﻪ آرام آرام آﻣﺪ و ﺟﺎي اﻻﻛﻠﻨﮓ و ﺑﺎﻻ ﺑﻠﻨﺪي را ﺑﺮاﻳﻢ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻛﺎرم اﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺳﺒﻴﻞ ﻛﻠﻔﺘﻴﻢ‪ ،‬ﻋﻴﻦ‬ ‫ﺧﺎنﺑﺎﺟﻲ ﭼﺎرﻗﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ‪ ،‬ﺻﺒﺢﻫﺎ ﺑﺮﺧﻴﺰم و ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ ﺗـﻮ ﻛﻮﭼـﻪ و ﺷـﺐﻫـﺎ در ﺣـﺎﻟﻲ ﻛـﻪ ﺧـﺎك ﺑـﺎزي‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺻﺪاﻳﺸﺎن ﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪ :‬ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه از اﻳﻦ ﺑﺎزي؟ ﻧﻪ ﻫﺮاﺳﻲ دارد و ﻧﻪ‬ ‫ﺷﺎدﻳﻲ و آﺧﺮ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ از ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻛﺎﻏﺬ و ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺧﻮدﻛﺎر ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪ .‬اﺻﻼ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﻛـﻲ ﻣـﻲﻧﻮﻳـﺴﻢ؟‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻣﺮورﺷﺎن را ﻧﺪارم‪ .‬ﺧﺴﺘﮕﻴﺶ ﻫﻤﺎن ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻗﺎﻳﻢ ﺑﺎﺷﻚ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪه‬ ‫ﻫﻤﺎن ﺗﺮس رﻗﻴﻘﻲ را دارد ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ درﺧﺖ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻲ و ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﺮدي از ﻻي اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺖ دور و ﺑﺮت‬ ‫را ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻲ و ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﺮدي ﺷﻤﺎرهﻫﺎ را ﻣﻲﺷﻤﺮدي‪ ،‬ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺖ را ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬وﻟﻲ ﺣﺎﻻ ﺟﻮر دﻳﮕـﺮي ﺑﺎﻳـﺪ‬ ‫ﺷﻤﺮد‪ :‬ﻣﻌﻜﻮس‪ ،‬آرام و ﺑﻲﺻﺪا‪.‬‬ ‫‪ ...‬ﺳﺮﻣﺎي ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ‪ .‬در ﺧﻴﺎﻻﺗﻢ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﺪ ﻳﻚ ﭼﺮخ ﮔﺎري ﺑﺰرگ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ زرد درﺳﺖ در وﺳﻄﺶ‬ ‫ﺑﺪون ﻛﺞ ﺷﺪن ﻏﻠﺖ ﻣﻲﺧﻮرد روي ﺳﻨﮕﻔﺮشﻫﺎ‪ .‬ﻳﻚ ﺳﺮي آدم ﺳﺮﻳﻊ و ﺗﻨﺪ رد ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣـﻦ ﻧﻘـﺶ دﺧﺘـﺮك‬ ‫ﻛﺒﺮﻳﺖ ﻓﺮوش را داﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻳﺦ زده ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و ﺳﺮﻳﻊ دﻧﺒﺎل ﻫﻤﺎن آدمﻫﺎ راه اﻓﺘﺎدم‪ .‬ﺟﻠﻮﻳﻢ ﻳﻚ ﻣﺮد ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪ‬ ‫راه ﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺎ ﻛﺶ از ﭘﺸﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﻮي ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﮕـﺎه ﻛـﺮدم وﻟـﻲ‬ ‫روﻳﺶ را ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻳﺎدم آﻣﺪ‪ .‬داد زدم‪ :‬ﻣﺤﻤﻮد‪ .‬ﻣﺤﻤﻮد‪ .‬دﻳﺪم زﻧﻲ اﺳﺖ و زﺑﺎن ﻣﺎ را ﻫﻢ ﺑﻠﺪ ﻧﻴـﺴﺖ‪ .‬وﻟـﻲ‬ ‫ﻣﻮ ﻧﻤﻲزﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮد ﻣﺤﻤﻮد ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮدش ﺑﻮد ‪...‬‬ ‫… دﻫﻨﻢ ﻣﺰه آب ﻧﻤﻚ ﻏﻠﻴﻈﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻟﺐﻫﺎﻳﻢ ﺧﺸﻚ و ﭘﻮﺳﺘﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎﻳﻢ را ﺗﺎ ﻣﭻ ﺗﻮي ﺗﺸﺖ‬ ‫ﻗﺮﻣﺰ آب ﻓﺮو ﺑﺮدم‪ .‬ﻋﻴﻦ آﻫﻦ ﮔﺪاﺧﺘﻪاي ﻛﻪ در آب ﻣﻲﮔﺬاري‪ .‬ﭘﺘﻮ ﺧﻴﺲ ﺷﺪ و ﭘﺮﺗﺶ ﻛﺮدم‪ .‬ﻣﺜﻞ ﺳـﺮﮔﻴﺠﻪاي‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ در ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﺗﻤﺎم اﺿﻼع اﻃﺎق‪ .‬ﺗﺮﺳﻲ ﻋﺠﻴﺐ و دور اﻃﺎق را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻤﺎ دورﺗﺮﻫﺎ ﻛﻮدﻛﻲ‬ ‫ﺗﺐدار زﻳﺮ آب ﺳﺮ و ﺗﻪ ﻣﻲزد‪ .‬دادﻫﺎﻳﺶ ﺣﺒﺎب ﻣﻲﺷﺪ و دﺳﺖ و ﭘﺎ زدﻧﺶ ﻣﻮج و ﺷﻮري آب ﺗﺎ ﺗﻪ در رگﻫـﺎي‬ ‫ﻣﻐﺰش رﺳﻮخ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻛﻪ ﻗﺮ ﻗﺮ ﻗﺎﻳﻘﻲ آب را ﺷﻜﺎﻓﺖ …‬ ‫…ﺗﻤﺎم دور و ﺑﺮم ﺳﻴﺎه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت و ﺗﺎر‪ .‬درﺳﺖ آﻣﺪ ﭘـﺸﺖ ﺳـﺮ ﻣـﻦ آﺧـﺮ ﺻـﻒ واﻳـﺴﺎد‪.‬‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﺗﺎزه اوﻣﺪي؟ ﭼﺸﻤﺎن ﻏﺮﻳﺐ و دوري داﺷﺖ ﺑﺎ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﻻﻏﺮ‪ ،‬ﻟﺮزان و ﺑﺮآﻣـﺪه‪.‬‬ ‫ﺳﺮش را ﺗﻜﺎن داد و اداﻣﻪ دادم‪ :‬اﺳﻤﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺤﻤﻮد‪.‬‬ ‫ ﺑﺮو ﺟﻠﻮ واﻳﺴﺎ‪ .‬ﺟﻠﻮﻳﻢ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬از ﺟﻠﻮ ﻧﻈﺎم دادﻧﺪ و دﺳﺖ ﺑﺮ روي ﭘﺸﺘﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ .‬ﻣـﻦ ﻫـﻢ‬‫ﺧﻨﺪﻳﺪم ﺗﺎ ﺳﺮﻛﻼس …‬ ‫… ﺑﺮگرﻳﺰان و رﻗﺺ ﺑﺎ ﻋﺰراﺋﻴﻞ درﺧﺘﺎن‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﻲﺧﻴﺎل ﻣﻲﮔﺬرﻧﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﭘﺸﺖ آب ﺷـﺪن آدم ﺑﺮﻓـﻲﻫـﺎ‪،‬‬ ‫وﻗﺖ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺮگﻫﺎ از ﻧﻔﺲ ﺷﺎد ﺑﻬﺎر ﭘﺘﻮي ﺧﻮاب آور ﺧﻮد را ﻛﻨـﺎر ﻣـﻲزﻧﻨـﺪ و از ﻻﺑـﻼي ﭘﻮﺳـﺖ‬ ‫ﺧﺸﻜﻴﺪه درﺧﺖﻫﺎ ﺳﺮك ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ و ﭘﺮواز ﭘﺮﺳﺘﻮﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎور ﻛﻨﺪ ﻛﻪ آنﻫـﺎ‬ ‫ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﭘﺎرﺳﺎﻟﻲﻫﺎ‪ .‬آنﻫﺎ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﺮگﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ درﻫﺠﻮم ﻛﻔﺶﻫﺎ آﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮﻳﺎدﺷﺎن ﺧﺶ ﺧﺸﻲ‬ ‫ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﮕﻲﺷﺎن ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ ﺣﺮفﻫﺎ ﭼﻨﺪﺷﻢ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻪ رﺳـﻴﺪم ﺣـﺲ دم‬ ‫ﻛﺮدهاي داﺷﺘﻢ ‪ .‬ﻛﻠﻴﺪ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪم‪ .‬ﺻﺪاﻳﻲ ﺷﻨﻴﺪم‪ .‬از دو ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ آنورﺗﺮ ﺳﺮ ﻣﺤﻤﻮد را دﻳﺪم ﺗـﺎ ﻧـﺼﻔﻪ زده ﺑـﻮد‬


‫ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺳﺮش ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻗﺪش ﺳﻦ داﺷﺖ اﻧﮕﺎر ﭼﻨﺪ ﺳﺎل زودﺗﺮ دﻧﻴﺎ آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺳﻼﻣﻲ ﻛﺮد و ﭘﺮﺳـﻴﺪ‪ :‬ﺧﻮﻧﺘـﻮن‬ ‫اﻳﻨﺠﺎﺳﺖ؟ ﭼﻪ ﺟﺎﻟﺐ‪ .‬ﭘﺲ ﺻﺒﺢﻫﺎ ﻣﻲآي ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﻳﻢ؟…‬ ‫آﺑﻲ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﻣﻲزﻧﻢ‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ در ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻳﻚ رﻧﮓ اﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺻﺪاي ﺑﺎران را ﻣﻲﺷﻨﻮم ﻛﻪ ﻧﻢﻧﻢ ﻣﻲزﻧﺪ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻣـﻦ روزﻫـﺎ ﺗـﺎ آنﺟـﺎ ﻛـﻪ ﭼـﺸﻤﺖ ﻛـﺎر ﻣـﻲﻛﻨـﺪ ﭘـﺮ از‬ ‫ﻣﺘﺮﺳﻚﻫﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺸﺎورزﻫﺎ در ﺧﺎك ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر وﻗﺘﻲ ﺑﺎران ﻣﻲﺑﺎرﻳﺪ اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﺮدم ﻻﺑـﻪﻻي‬ ‫ﺑﺎران ﺑﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻒ ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ …‬ ‫… داﺷﺘﻢ ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﻢ را ﻣﻲﭘﻮﺷﻴﺪم ﻛﻪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﻮد را ﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﺳﺮﻳﻊ ﻛﻴﻔﻢ را ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﺪو از در رﻓﺘﻢ ﺑﻴﺮون‪.‬‬ ‫ﺗﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﻧﮕﺎه ﻛﺮد‪.‬‬ ‫– دﻳﺮ اوﻣﺪي؟ ﭼﻴﺰي ﻧﮕﻔﺘﻢ‪ .‬دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻮدﻧـﺪ دوﺑـﺎره ﺷـﺮوع ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ ﻣـﺴﺨﺮه ﻛـﺮدن‪.‬‬ ‫ﻛﻮﭼﻪﻫﺎ را ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﺗﻴﺮ و ﻛﻤﺎن ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺑﺎ ﻛﺶ درﺳﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدم و ﭘﺮﻧﺪهﻫـﺎ را ﻣـﻲزدم‪ .‬ﻣﺤﻤـﻮد ﺑـﺪش‬ ‫ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﺠﺎﻟﺖ دارد‪ .‬ﮔﻨﺎه دارﻧﺪ وﻟﻲ اﻫﻤﻴﺖ ﻧﻤﻲدادم‪ .‬ﻳﻚ ﺑﺎر ﻳﻚ ﭘﺮﻧﺪه را ﻛﻪ زدم وﻗﺘﻲ ﺧﻮﻧﻲ ﺷﺪه‬ ‫ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺘﺶ ﻻي دﺳﺘﻤﺎل و ﺑﺮدش ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﺧﻮدش ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ :‬ﺧﻮب ﺷﺪ و ﭘﺮش دادم …‬ ‫… ﻛﺒﺮﻳﺖ را ﻛﺸﻴﺪم و زﻳﺮ ﮔﺎز را روﺷﻦ ﻛﺮدم‪ .‬ﭼﻬﺎر ﺷﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻏﺬاﻳﻢ ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺮﺷﻴﺪه ﺗﻮي ﻳﺨﭽﺎل ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺎل‬ ‫درﺳﺖ ﻛﺮدن ﻏﺬا ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪ .‬اﻣﺸﺐ ﺳﺮ ﮔﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺑﻲﺧﻴﺎل ﺷﺪم …‬ ‫…ﺗﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدم‪ .‬دﺳﺖ روي ﻻﻟﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﻛﺸﻴﺪم ﻛﻪ ﮔﺮم و ﺳﺮخ ﺑﻮد‪ .‬ﺻﺪاي ﺑﻠﺒﻠﻲ زﻧـﮓ ﺑـﻪ ﮔﻮﺷـﻢ رﺳـﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﺑﭽﻪﻫ��� ﺑﻮد‪ .‬آﻣﺪه ﺑﻮد ﺳﺮ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬از ﻣﺤﻤﻮد ﭼﻪ ﺧﺒﺮ؟ ﺑﻲﻣﻌﺮﻓﺖ اﻣﺮوز ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ .‬ﺧﻨﺪه ﻣﻌﻨﻲ داري ﻛﺮد و‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺤﻤﻮد؟ ﻳﻚ ﭼﻴﺰي ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﺑﺎور ﻣﻲﻛﻨﻲ دﺧﺘﺮ اﺳﺖ؟ اﻣﺮوز ﻳﻜﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ دﺳﺖ ﺑـﻪ ﭘـﺸﺘﺶ زده و‬ ‫دﻳﺪه ﺑﻮد ﺳﻴﻨﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ‪ .‬ﺗﻮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ دﻳﺪه ﺑﻮدي؟ ﻧﺸﺎن ﻛﻪ ﻧﻤﻲداد وﻟﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﻣﻲداﻧـﺴﺘﻲ ﻣﺤﻤـﻮد‬ ‫دﺧﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﻮدي‪ .‬ﻧﻪ؟…‬ ‫… ﻣﺤﻤﻮد ﺗﻮي اﻃﺎق ﭘﺸﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎدرش ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺤﻤﻮدﺟﺎن دوﺳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻴﺖ آﻣﺪه‪ .‬ﺑﺒﻴﻦ ﻛﻴـﻪ؟ ﺑـﺰرگ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻬﺮهاش ﺟﺬابﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻛﺮد‪ .‬ورﻗﻲ ﻛﻪ روي ﻣﻴﺰ ﺑﻮد را ﺑﺎ ﺗﺮس ﺟﻤﻊ ﻛـﺮد‪ .‬آﻣـﺪ ﺟﻠـﻮ و ﭘﺮﻳـﺪ‬ ‫ﺗﻮي ﺑﻐﻠﻢ‪ .‬ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ دﻗﻴﻘﻪ ﺗﻮي ﺑﻐﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻣﺶ‪ .‬زار و زار ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮد و ﻣﻦ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﺲ ﺧﺎﺻـﻲ ﻧﻮازﺷـﺶ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻛﻪ ورق را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ از دور ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﻢ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ ،‬دﻳـﺪم ﻛـﻪ ﻧﻘﺎﺷـﻴﻲ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻧﺸﺎن داد‪ .‬ﭼﻬﺮه ﻳﻚ آدم ﺑﻮد ﻛﻪ درﺳﺖ از وﺳﻂ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻪ زن و ﻣﺮدي ﻣﻲﺷـﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻚ ﻃﺮﻓﺶ ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﻮﻟﻨﺪ و ﭼﺸﻤﺎن ﺷﻬﻼي ﻛﺸﻴﺪهاي ﺑﻮد و ﻃﺮف دﻳﮕﺮش آدم ﺑﻲﻣﻮ و ﺳـﺒﻴﻞ داري‬ ‫ﺑﻮد ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن رﻳﺰ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬اﻳﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟ و ﺑﻌﺪ ﭘﺎك ﻛﻦ ﺳﻔﻴﺪي را ﻛﻪ روي ﻣﻴﺰ ﺑﻮد را ﺑﺮداﺷـﺘﻢ و ﻧـﺼﻒ ﻣﺮداﻧـﻪ‬ ‫ﺻﻮرت را ﺑﺎ دﻗﺖ ﭘﺎك ﻛﺮدم‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺑﺪﻫﻢ ﻛﻪ دﻳﺪم رﻓﺘﻪ ﺑﻮد …‬ ‫… ﺑﻮي اﻃﺎق ﻣﻦ ﺑﻮي ﻣﺎﺳﺖ ﺗﺮﺷﻴﺪه‪ ،‬ﻧﺎن ﺧﺸﻜﻴﺪه و ﻋﺮق ﺷﻮر ﺑﺎ ﮔﺮﻣﻲ ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛـﻪ ﺑـﻮي ﺳـﻮﺧﺘﻪ‬ ‫ﻏﺬا ﻫﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬دوﻳﺪم ﺳﺮ ﮔﺎز‪ .‬زﻳﺮش را ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدم و ﻏﺬا را ﺑـﺮ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ‪ ،‬ول ﻛـﺮدم‪ .‬رﻳﺨـﺖ روي زﻣـﻴﻦ و‬ ‫ﺻﺪاي درش ﻛﻪ ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪ آرام آرام ﺧﻔﻪ ﺷﺪ …‬ ‫… روز ﮔﺮﻣﻲ ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﮔﺮم ﻣﻲﺷﺪ ﻣﻨﮕﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺑﺎ ﺗﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰي ﻣﻲدﻳـﺪم‪.‬‬ ‫رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ اردو‪ .‬ﺑﺮ ﻣﻲﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ روز ﻗﺒﻞ از اﺧﺮاج ﻣﺤﻤﻮد از ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺷﺎدي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮك ﭼﺎﻗﻲ‬ ‫وﺳﻂ ﻣﻲرﻗﺼﻴﺪ و ﻳﻜﻲ از ﺑﭽﻪﻫﺎ روي ﺳﻄﻠﻲ ﻣﻲﻛﻮﺑﻴﺪ‪ .‬ﻣﻦ و ﻣﺤﻤﻮد ﻳﻚ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ آﺧﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ دﺳﺖ ﻣﻲزدم‪ .‬ﺑﺮ ﮔﺸﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﻮد ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﮔﺮﺑﻪ ﺧﭗ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻳﻚ ﮔﻮﺷـﻪ ﻧﮕـﺎه ﻛـﺮدم‪ .‬ﮔﻔـﺘﻢ ﻣﺤﻤـﻮد‬


‫دﺳﺖ ﺑﺰن وﻟﻲ ﻣﺤﻤﻮد ﻻي ﭼﺎدري ﺳﻴﺎه ﻗﺎﻳﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻤﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﺒﺨـﺸﻴﺪ ﻟﻄﻔـﺎ ﺑﮕﺬارﻳـﺪ ﻣـﻦ ﭘﻴـﺎده‬ ‫ﻣﻲﺷﻮم‪.‬‬ ‫… ﻣﺎﺷﻴﻦ واﻳﺴﺎد و ﻣﻦ ﭘﻴﺎده ﺷﺪم‪ .‬ﭼﻨﺪ روز ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻤﻲرﻓﺘﻢ ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬ﺗﺐ داﺷﺘﻢ و ﻛﻤﻲ ﻫـﻢ ﺑـﺎﻻ آوردم‪ .‬ﺑـﻪ‬ ‫ﻣﺪرﺳﻪ ﻛﻪ رﺳﻴﺪم ﺑﭽﻪﻫﺎ دورهام ﻛﺮده ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬اي ﻛﻠـﻚ ﻧـﺎﻣﺮد‪ .‬ﺗـﻮ ﻣـﻲداﻧـﺴﺘﻲ دﺧﺘـﺮ اﺳـﺖ؟ ﻣـﻲداﻧـﺴﺘﻲ‪.‬‬ ‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻲ‪ .‬ﻳﻚدﻓﻌﻪ دﻳﺪم ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ و ﻧﺎﻇﻢ اﺧﻤﻮ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﻣﺤﻜﻤﻲ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻴﺎ دﻓﺘﺮ …‬ ‫… ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﺎل ﻣﻲﻛﺮدم ﺗﻮي اﻳﻦ ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﻏﺮﻳﺒﻪﺗﺮ از ﺧﻮدم‪ ،‬ﺧﻮدم ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻣـﻮﻗﻌﻲ اﺣـﺴﺎس ﻣـﻲﻛـﺮدم‬ ‫ﺷﻮري اﺷﻜﻢ را ﻫﻴﭻ ﺑﻨﻲ ﺑﺸﺮي ﻧﭽﺸﻴﺪه‪ .‬اﺻﻼ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻳﻚ ﻋﺎدت دور ﻟﺬت ﺑﺨﺸﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻛﺲ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻣﺨﻴﻠﻪاش ﺑﮕﻨﺠﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ آدمﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻢ ﻛﻪ زود ﺧـﺮاب ﻣـﻲﺷـﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑـﻪ‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ ﻛﻪ رﺳﻴﺪم از ﺑﺎﻻ ﺻﺪاﻳﻲ ﺷﻨﻴﺪم‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺮﺑﻪاي ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ …از ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺧﻮدم را دﻳﺪم ﻛﻪ ﻗﻠﻢ ﺑﺪﺳﺖ ﻏـﺮق‬ ‫ﻋﺮق ﺑﻮدم‪ ،‬ﮔﻴﺞ ﻣﻲﺧﻮردم و ﻣﻲﭼﺮﺧﻴﺪم‪ .‬ﺻﺪا ﻛﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻳـﻚﻫـﻮ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷـﺪم و ﺑـﺎ ﺗـﺮس داد زدم‪ :‬ﻛـﺴﻲ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻳﻢ را ﺑﺪزدد؟…‬ ‫… ﺳﺮ ﻛﻼس اﻧﺸﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬ﻣﺤﻤﻮد را از ﻣﺪرﺳﻪ اﻧﺪاﺧﺘـﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ ﺑﻴـﺮون‪ .‬ﻳﻌﻨـﻲ ﭘـﺪر و ﻣـﺎدرش داﺷـﺘﻨﺪ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺮدد‪ .‬وﻗﺘﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﮔﭻ ﺑﻴﺎورم ﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ آﻗﺎي ﻣﺪﻳﺮ ﺑﻪ ﭘﺪرش ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳـﺪ ﮔـﻮاﻫﻲ‬ ‫ﺑﺮاي ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺟﻨﺴﻴﺘﺶ ﺑﺪﻫﺪ و ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻗﻀﻴﻪ ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣـﻲﻛﺮدﻧـﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﺪﻳﺮ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﭼﺮا اﻳﻨﺠﺎ اﻳﺴﺘﺎده اي؟‬ ‫… دورﺑﻴﻦ ﻋﻜﺎﺳﻲ را ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﻫﻤﺎن ﺷﺐﻫﺎي اوﻟﺶ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮاﺑﻲدﻳﺪم ﺑﻪ رﻧﮓ ﻓـﻴﻠﻢﻫـﺎ‪ .‬ﻫﻤـﻪ ﭼﻴـﺰ‬ ‫رﻧﮕﺶ درﺳﺖ ﺑﺮ ﻋﻜﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻬﺮه ﻣﺤﻤﻮد را ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﺳﺎﻳﻪﻫﺎي ﺳﻴﺎه زﻳﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳـﻔﻴﺪ ﺑـﻮد‪ .‬ﻣﻮﻫـﺎﻳﺶ‬ ‫ﺳﻔﻴﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮدﻣﻚ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ‪ .‬اﻧﮕﺎر ﭘﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد وﻟﻲ ﭘﻴﺮ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬در اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در ﭼﻬـﺮهاش‬ ‫ﺑﺒﻴﻨﻢ دﺧﺘﺮ اﺳﺖ ﻳﺎ ﭘﺴﺮ‪ .‬ﻳﻚ ﭼﻬﺮه ﻏﻠﻴﻆ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﻢﻛﻢ ﻧﺰدﻳﻚ و ﺑﺰرگ و ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﻲﺷـﺪ ﻛـﻪ ﻣـﺎدرم‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺮوي؟…‬ ‫ﺧﻴﺎر را ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻜﻨﻢ‪ ،‬دﺳﺘﻢ ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬درﺳﺖ ﻫﻤﺎن ﺟﺎ ﻛﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻣﺎﻳﻊ ﺑﻲرﻧﮓ ﮔﺮم ﺑﻴـﺮون زد‬ ‫و ﺑﻌﺪ ﻛﻢﻛﻢ ﺑﺎ ﺧﻮن ﻗﺎﻃﻲ ﺷﺪ و ﺳﻮزﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ‪ .‬آن روز ﻣﺤﻤﻮد ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻣﺪرﺳﻪ‪ .‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪﻃـﻮر ﻗﺒـﻮل‬ ‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم اﻻن ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻣﺴﺨﺮه ﻛﺮدﻧﺶ وﻟﻲ اﻧﮕـﺎر ﻳـﻚ ﺗﺮﺳـﻲ ازش ﭘﻴـﺪا ﻛـﺮده‬ ‫ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺳﺎﻛﺖ و ﺑﺎ اﺣﺘﺮام و ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﻌﺠﺐ ﺧﺎﺻﻲ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺗﻮي ﭼﻨﺪ روز ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺳﺮ ﺑـﺰﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻫﺰار و ﻳﻚ دﻟﻴﻞ‪ .‬ﮔﻔﺖ ﮔﻮاﻫﻲ ﻧﺸﺎن داده ﭘﺴﺮم وﻟﻲ ﻳﻜﻲ دو روز از ﭘﺴﺮﻳﺶ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻛﻪ دﻛﺘـﺮي ﻛـﻪ‬ ‫آﻗﺎي ﻣﺪﻳﺮ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻗﺒﻮل ﻧﻜﺮده ﺑﻮد …‬ ‫… ﻫﻨﻮز ﻫﻮا ﺗﺎرﻳﻚ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﻛﺮدم‪ .‬ﺻﺪاي ﺧﺮوﺳﻲ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺑﻮد ﺧﻮرﺷﻴﺪ را ﺻﺪا ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﻤـﻪ‬ ‫ﺟﺎ ﻳﻚﻫﻮ روﺷﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن دﻳﺪم ﺗﻤﺎم آدﻣﻚﻫﺎي ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺳﺮﻳﻊ از ﭘﻠـﻪﻫـﺎ ﭘـﺎﻳﻴﻦ‬ ‫رﻓﺘﻢ و ﻳﻜﻲﻳﻜﻲﺷﺎن را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﻛﺮدم‪ .‬در اﻳﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺪاي ﺧﻔﻪاي ﻣﻲﺷﻨﻴﺪم ﻛﻪ ﻛﻤﻚ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ …‬ ‫… دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺑﺮوم ﭘﻴﺶ ﻣﺤﻤﻮد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮدم ﻫﻢ ﺗﺮﺳﻲ داﺷﺘﻢ وﻟﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ دﻳﮕﺮ ﻫـﻢ ﻧﺒﻴـﻨﻤﺶ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﻲداﻧﻢ از ﭼﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻳﻚ ﺑﺎر ﻫﻢ رﻓﺘﻢ در ﺧﺎﻧﻪﺷﺎن ﻛﻪ ﻣﺎدرش ﻫﺮ ﭼﻲ از دﻫﺎﻧﺶ در آﻣﺪ ﺑﺎرم ﻛـﺮد‪ .‬ﺧـﻮب‬ ‫ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻪ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ وﮔﺮﻧﻪ دﻣﺎر از روزﮔﺎرم در ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ اﺳﻢﻫﺎﻳﻲ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮري‬ ‫ﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮدم ﻫﻢ وﻗﺘﻲ اﺳﻤﺶ را ﺟﻠﻮي ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻴﺎورم ﺻﺪ ﺑﺎر ﺳﺮخ و ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻲﺷﺪم و آب ﻣﻲﺷﺪم‬ ‫ﻣﻲرﻓﺘﻢ ﺗﻮي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺑﻮد …‬


‫… دﺳﺘﻢ را ﻛﺮدم ﺗﻮي ﺳﻄﻞ وﻟﻲ ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮد ﺷﻜﺮ ﺑﻮد ﻳﺎ ﻧﻤﻚ و ﮔﺎز زدم‪ .‬ﻣﺰه ﺧﻴﺎر ﻳﻚ ﻣﺰه ﺗﻠﺦ و ﺷـﻴﺮﻳﻦ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺰه وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﻲآوردم‪ .‬ﺑﻮﻳﺶ ﺗﺎ ﺗﻪ در ﻣﻐﺰم ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﺳﺮﻳﻊ رﻓﺘﻢ و ﺧﻴﺎرﻫﺎي ﺟﻮﻳﺪه را ﺗﻒ ﻛﺮدم‬ ‫ﺗﻮي ﻇﺮﻓﺸﻮﻳﻲ و آﺧﺮ ﺳﺮ ﻛﻤﻲ ﻫﻢ ﺑﺎﻻ آوردم‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﻳﺎدم ﻣﻲآﻣﺪ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺟﻮر ﻣﻲﺷﺪ …‬ ‫… از ﻻي ﭘﻨﺠﺮه ﺳﺮ ﺗﺮاﺷﻴﺪه ﻣﺤﻤﻮد را در آﻓﺘﺎب ﭼﺮك ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ دﻳﺪم‪ .‬دﻳﺪم دﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﻤﺮ اﻳﺴﺘﺎده‪ .‬ﺧﻮاﺳﺘﻢ‬ ‫ﺻﺪاﻳﺶ ﻛﻨﻢ وﻟﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪم ﻛﺴﻲ آن دور و اﻃﺮاف ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮي ﻳﻚ ﻛﺎﻣﻴﻮن ﺑﺰرگ اﻳـﺴﺘﺎده ﺑـﻮد و ﭼـﺸﻤﺎﻧﺶ‬ ‫ﻳﺨﭽﺎل‪ ،‬ﻛﻤﺪ‪ ،‬و ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ را ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭘﺸﺖ ﻛﺎﻣﻴﻮن را ﺑﺴﺘﻨﺪ و ﻣﺤﻤﻮد و ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺗـﻮي‬ ‫ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺧﻮدﺷﺎن ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻪ ﻛﺮدﻧﺪ ﻳﻚﻫﻮ ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﭼﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﭘﻨﺠﺮه را ﺗـﺎ آﺧـﺮ ﺑـﺎز ﻛـﺮدم و داد زدم‪:‬‬ ‫ﻣﺤﻤﻮد …‬ ‫… ﻫﻤﻴﺸﻪ از ﻏﺬا دادن ﺑﻪ ﭘﺮﻧﺪهﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻏﺬا ﺧﻮردن ﺧﻮدم ﻟﺬت ﻣـﻲﺑـﺮم‪ .‬ﺑـﺎ ﻫـﺰار ﺷـﻜﻞ و ادا ﻏـﺬا را از‬ ‫دﺳﺘﺖ ﻣﻲدزدﻧﺪ … ﺣﺘﻲ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺘﻦ دﺳﺘﺖ ﻫﻢ ﻣﺰهاي دارد‪ .‬ﺳﺮ ﻫﻢ ﺟﻴﻎ ﻣـﻲﻛـﺸﻨﺪ‪ .‬ﮔـﺎﻫﻲ ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‬ ‫ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺑﺮاي ﻏﺬا ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ را ﺗﻴﻜﻪ ﭘﺎره ﻫﻢ ﺑﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﻤﻮد دور و ﻛﻢرﻧﮓ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮش ﻣﺜﻞ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ از روي آﺗﺶ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﻣﻲﻟﻐﺰﻳﺪ و ﻟﻮل ﻣـﻲﺧـﻮرد در‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﻢ‪ .‬ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ واﺿﺢﺗﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻟﺒﺎس ﺗﻮري ﺳﻔﻴﺪ و ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻚ رﻳﻞ ﻗﻄﺎر را دﻳﺪم ﻛﻪ آﺧﺮش در ﻣﻪ ﻏﻠـﻴﻆ‬ ‫و ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻣﺤﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ و ﻣﺤﻤﻮد دو ﻃﺮﻓﺶ‪ ،‬ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﭘﺎ ﻳﻚ ﭘﺎ روي رﻳﻞ راه ﻣﻲرﻓﺘـﻴﻢ ﻛـﻪ ﺻـﺪاي‬ ‫ﺑﻮق ﻗﻄﺎري ﻫﻮا را ﺷﻜﺎﻓﺖ‪ .‬ﻣﻤﺘﺪ و ﻛﺸﺪار ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻢ ﺧﻴﺎل دوري اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻘﺐ ﻧﻜﺸﻴﺪم و‬ ‫ﻗﻄﺎر ﺟﻔﺘﻤﺎن را ﭘﺮت ﻛﺮد …‬ ‫… ﻳﻚ زﻣﺎﻧﻲ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﻣﻲﺷﻮد ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ درﺳﺖ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻲﺷﻮد داﻏﻴﻲ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺳﺮ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺟﻮشﻫﺎي ﭼﺮﻛﻲ را ﻳﻜﻲﻳﻜﻲ ﺳﻮزاﻧﺪ و راﺣﺖ ﺷﺪ‪ .‬وﻟﻲ اﻻن ﻛﻪ ﻳﺎدم ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﺑﻪ اﺣﻤﻘﻲ ﺧﻮدم ﺧﻨﺪهام ﻣﻲﮔﻴﺮد‬ ‫… در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻳﻚﻫﻮ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻟﺮزﻳﺪم و اﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﻛﺮدم‪ .‬اﻧﮕﺎر ﺗﻜﻪ ﻳﺨﻲ ﺳﺮﻳﻊ از وﺟﻮدم ﻋﺒﻮر ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻲ ﻟﺮزﻳﺪم‪ .‬ﻧﻴﻢ ﺧﻴﺰ ﺷﺪم و ﭘﺘﻮ را روي ﺧﻮدم ﻛﺸﻴﺪم …‬


‫ﻣﻨﻄﻘﻲ‬ ‫ﺳﭙﻴﺪه ﺟﺪﻳﺮي‬ ‫ﺷﻴﺮﺑﺎن ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ » :‬درﺳﺖ از ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﻳﺎدت ﺑﺮود در ﻗﻔﺲ را ﻗﻔﻞ ﻛﻨﻲ‪ ،‬ﻫﺠﻮم آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد‪«.‬‬ ‫***‬ ‫اﻣﺮوز ﻣﺎﻣﺎن ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻴﻪام را اﻃﻮ ﻧﻜﺮده‪ .‬ﭼﺮا؟ » ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻲ ﭘﻮﺷﻴﺪن‪ ،‬ﺟـﺪا ﺑـﻲﺷـﺮﻣﺎﻧﻪ اﺳـﺖ! « ﻣﺎﻣـﺎن‬ ‫ﻣﻨﻄﻘﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬وﻟﻲ ﻣﻦ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ از ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻲام ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪) .‬ﺗﺎ دﻳﺮوز ﺳـﻮﮔﻠﻲ ﻟﺒـﺎسﻫـﺎﻳـﻢ ﺑـﻮده ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﻮده!(…‬ ‫ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮاﻳﻢ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺳﺮخ آورده ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻮﻳﺶ ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬وا ﻣﻲﺷﻮد‪ » .‬وﻟﻲ ﻣﻦ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﻮﻳﺶ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪ ،‬دﻧﻴـﺎ دور‬ ‫ﺳﺮم ﻣﻲﭼﺮﺧﺪ!«‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻨﻄﻘﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ دﻳﮕﺮ از ﮔﻞ ﺳﺮخ ﺧﻮﺷﺶ ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﺮاياﻣﺮوز‪ ،‬ﮔﻞ ﺳﺮخ و ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻴﻪ‪ ،‬ﻫﺮ دو ﻣﻤﻨﻮع ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻣﺎن از ﮔﻞ ﺳﺮخ ﻣﻦ ﺧﻮﺷﺶ‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺑﺎﺑﺎ از ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻴﻪام؛‬ ‫اﺻﻼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ ﻣﺮﺑﻮط؟!…‬ ‫ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﻳﻚ ﻗﺼﺔ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ ﻛﻪ ﻫﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﺧﻮﺷﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻢ ﺑﺎﺑﺎ‪ ،‬ﻫﻢ ﺧـﻮدم؛ اﻳـﻦ ﻳﻜـﻲ ﭼـﻪﻃـﻮر‬ ‫اﺳﺖ؟‪:‬‬ ‫ﻓﺼﻞ اول ‪ :‬ﻣﺎﻣﺎن‪:‬‬ ‫اﺗﻮﺑﻮس اﮔﺮ اﺣﻤﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬زود ﻣﻲآﻳﺪ؛ ﭘﺴﺮي ﺑﺎ ﻣﻮﻫﺎي زرد ﺷﻼل‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻛﻤﻲ ﺗﺎﺑﺪار‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻳـﺴﺘﺎده اﺳـﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻲ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻳﻜﺒﺎر از ﻣﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺗﺎ آﻣﺪن اﺗﻮﺑﻮس ﻓﺮﺻﺖ دارم ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﺸﻮم …‬ ‫ﺑﻪ اداره ﻛﻪ ﺑﺮﺳﻢ‪ ،‬ﺗﺎزه ﺧﻮرﺷﻴﺪ در ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺗﻮام اﺗﻮﺑﻮس و ﺧﻮرﺷﻴﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻮد!‪...‬‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺎر ﻛﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻲﭘﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻋﻜﺲ دو ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﻴﺪ )!( ﺗﻮي ﺷﻴﺸﺔ ﺳﺎﻋﺘﻢ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﻣﻲرﻳـﺰد‪،‬‬ ‫ﻧﻪ! اﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻜﺲ ﭼﺸﻢﻫﺎي آن ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻧﻴﻤﻜﺖ اﻳﺴﺘﮕﺎه ﻟﻢ داده‪...‬‬ ‫» دﺧﺘﺮم ﻋﺎﺷﻖ ﺣﻴﻮاﻧﺎت اﺳﺖ‪ .‬دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش‪ ،‬ﺗﻮي ﺑﺎغ وﺣﺶ‪ ،‬از ﺷﻴﺮﻫﺎ ﻧﮕﻬﺪاري ﻣﻲﻛﻨـﺪ‪ .‬اﻣـﺮوز ﻧﮕﺬاﺷـﺘﻢ‬ ‫ﻟﺒﺎس ﺻﻮرﺗﻴﻪاش را ﺑﭙﻮﺷﺪ‪) ،‬دوﺳﺖ ﭘﺴﺮش و ﺷﻮﻫﺮم‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ از اﻳﻦ ﻟﺒﺎس ﺧﻮﺷﺸﺎن ﻣﻲآﻳﺪ(‪ ...‬ﻫﻴﭽـﻲ ﻧﮕﻔـﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﻫﻴﭽﻲ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ؛ ﺣﺘﻲ درﺑﺎرهي دوﺳﺖ ﭘﺴﺮﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺗﻮي اﻳﺴﺘﮕﺎه اﺗﻮﺑﻮس… اﺗﻮﺑﻮس!… «‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺷﻮارهام را از ﻻي دﻧﺪانﻫﺎﻳﺶ در ﺑﻴﺎورم‪ ...‬آخ!‪...‬‬ ‫اﺗﻮﺑﻮس‪ ،‬ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺮا ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﺖ!‬ ‫]اﺻﻞ ﺟﻤﻠﻪ اﻳﻦ ﺑﻮد‪ :‬اﺗﻮﺑﻮس ﻋﺎﺷﻖ‪ ،‬ﻣﺮا ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﺖ!‬ ‫ﻣﺎﻣﺎن ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮاي ﻗﺴﺮ در رﻓﺘﻦ راﻧﻨﺪهي اﺗﻮﺑﻮس‪ ،‬ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﻛﻪ دﻳﺪﻳﺪ‪ ،‬ﺗﻐﻴﻴﺮ دﻫﻢ‪[.‬‬ ‫ﻓﺼﻞ دوم‪ :‬ﻣﻦ‪:‬‬ ‫درود ﺑﺮ ﺟﻐﺮاﻓﻲ!‬ ‫درود ﺑﺮ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﺷﻲ ﻛﻪ ﺻﺪاي ﻣﺮا ﻧﻤﻲ ﺷﻨﻮﻧﺪ!‬ ‫درود ﺑﺮ ﺳﻮالﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻲﺟﻮاب ﻣﻲﮔﺬارم!‬


‫درود ﺑﺮ ﻣﻌﻠﻢ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻨﻄﻘﻲ اﺳﺖ و ﻣﺮا از ﻛﻼس ﺑﻴﺮون ﻣﻲاﻧﺪازد!‬ ‫ﺣﺎﻻ‪ ،‬ﺑﭙﺮ ﺑﻴﺮون‪.‬‬ ‫» ﺑﺎغ وﺣﺶ!‪«...‬‬ ‫ﭼﻪﻗﺪر ﻗﻴﺎﻓﻪي اﻳﻦ راﻧﻨﺪه آﺷﻨﺎﺳﺖ!‪ ...‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﻋﻜـﺲﻫـﺎي ﻣﺎﻣـﺎن دﻳـﺪه ﺑﺎﺷـﻤﺶ‪ ...‬اﻳـﻦ ﻫـﻢ ﺑـﺎغ وﺣـﺶ!‬ ‫ﺑﺎران!‪ ...‬ﺑﺪو!‪ ...‬ﺑﺪو!‪ ...‬ﻛﻔﺸﻢ ﺗﻮي ﮔﻞ ﮔﻴﺮ‪ ...‬ﺑﺎﻳﺪ درش ﺑﻴﺎور‪ ...‬وﻟﺶ!‪ ...‬ﻟﻲ ﻟﻲ ﻣﻲﻛـﻨﻢ‪ ...‬ﻟـﻲ‪ ،‬ﻟـﻲ‪ ...‬ﻟـﻲ‪ ،‬ﻟـﻲ‪...‬‬ ‫ﻟﻲ!‪ ...‬ﭼﺮا در ﻗﻔﺲ ﺑﺎز‪...‬؟!… ﺧﻮن!… ﺧﻮن!… ﺧﻮن!… اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮن؟!… اﻳﻦﺟﺎ ﻫﻢ ﻳـﻚ ﮔﻮﺷـﻮاره…‬ ‫آه! اﻳﻦﻛﻪ ﮔﻮﺷﻮارهي ﻣﺎﻣﺎن اﺳﺖ!‪ ...‬ﻣﺎﻣﺎن؟!… اي واي! اﮔﺮ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻔﻬﻤﺪ اﻣﺮوز ﺟﻐﺮاﻓﻲ ﺻﻔﺮ ﺷﺪهام؟!‪...‬‬ ‫ﻓﺼﻞ ﺳﻮم‪ :‬ﺑﺎﺑﺎ‪:‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ درﺳﺖ ﻧﻘﻄﻪي روﺑﻪروي ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪام ﺧﻤﻴﺎزه ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﻜـﻨﻢ‪ ،‬اﻣـﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﺧﻴﻠﻲ دﻳﺮ ﺷﺪه؛ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺑﺨﺎر ﻏﻠﻴﻈﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ…‬ ‫ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻲام‪ ،‬ﺳﺎﻳﻪاي ﺷﺪه اﺳﺖ ﺗﻮي ﺑﺨﺎر‪ » :‬اي ﺳﻨﮓ!… از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﻤﺮم ﺷﻜﺴﺖ! اﻣـﺎ اﮔـﺮ از ﺗـﻮ‬ ‫ﺻﺪا در آﻣﺪ‪ ،‬از ﻣﻦ ﻫﻢ ‪« ...‬‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ دﻳﺎﻟﻮگ را ﮔﻢ ﻛﺮدهام ‪ ...‬ﺟﻬﺖ را ﻫﻢ!‪ ...‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺨﺎر!‪ ...‬ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻣﻪ!‪...‬‬ ‫» اي ﺳﻨﮓ!‪ ...‬اي ﺳﻨﮓ!‪ ...‬اي ﺳﻨﮓ!‪« ...‬‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ اﺳﺖ!‪ ...‬دﻳﺎﻟﻮگ را ﮔﻢ ﻛﺮدهام‪...‬‬ ‫» ﻧﻮچ!‪ ...‬ﺟﻬﺎن ﭘﻴﺮ اﺳﺖ و‪ ...‬ﺑﻲﺑﻨﻴﺎد‪ ...‬از اﻳﻦ‪ ...‬از اﻳﻦ‪ ...‬ﻓﺮﻫﺎدﻛﺶ ﻓﺮﻳﺎد!‪ ...‬ﺑﺒـﻴﻦ!‪ ...‬ﺗـﺮك‪ ...‬ﺗـﺮك ﺑﺮداﺷـﺘﻢ‪...‬‬ ‫اﻳﻦ‪ ...‬اﻳﻦ ﭼﺎﻟﻪ ﻫﺎي آﺑﻠﻪ‪ ...‬اﺛﺮ‪ ...‬اﺛﺮ‪ ...‬ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺎران اﺳﺖ ﺑﺮ‪ ...‬ﭼﻬﺮهي‪ ...‬ﺳﻨﮕﻲام!‪« ...‬‬ ‫زﻣﺎن را ﮔﻢ ﻛﺮدهام‪ ...‬از دور‪ ،‬اﻧﮕﺎر از ﻓﺮﺳﻨﮓﻫﺎ دور‪ ،‬ﺻﺪاي دﺳﺖ زدن ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﭼﺮاغﻫﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ؛‬ ‫روي ﺻﻨﺪﻟﻴﻲ ﻛﻪ درﺳﺖ ﻧﻘﻄﻪي روﺑﻪروي ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ!… ﻫﻴﭻﻛﺲ!… ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ!…‬ ‫» ﺑﮕﺬار ﻫﺮ ﻛﺲ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ!‪ ...‬اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺣﻮاﺳﻢ را از دﺳـﺖ دادهام!‪ ...‬اﺧـﺘﻼل‬ ‫ﺣﻮاس!‪ ...‬آن ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ آن ﺑﺎغ وﺣﺶ ﻟﻌﻨﺘﻲ!‪ ...‬ﺗﺼﻮر ﻛﻦ آدم ﺑﺮود ﺑﺎغ وﺣﺶ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي اﻳـﻦﻛـﻪ ﺟﻨـﺎب‬ ‫آﻗﺎي دوﺳﺖ ﭘﺴﺮ دﺧﺘﺮش و ﺧﻮد دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻢ را ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﮕﺎه ﮔﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪازد‪ ،‬آن وﻗﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﺑﻜﻨﺪ ﺑـﻪ‬ ‫ﻛﻨﺎر‪ ،‬در دﺳﺖﻫﺎ ي آﻗﺎ ﭼﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ؟… ﮔﻮﺷﻮارهي ﻫﻤﺴﺮ ﻣﺤﺘﺮم ﺧـﻮدش را! آن ﻫـﻢ ﮔﻮﺷـﻮارهاي ﻛـﻪ ﺧـﻮدش‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواج ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﻫﺪﻳﻪ داده ﺑﺎﺷﺪ!… اﮔﺮ ﺟﺎي ﻣﻦ ﺑﻮدي و ﺧﻮن ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺖ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدي؟!‪ ...‬ﻫﺎن؟!‪ ...‬ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮدي؟!‪« ...‬‬ ‫ﺧﻮدم را ﮔﻢ ﻛﺮدهام!‪...‬‬ ‫ﻓﺼﻞ ﭼﻬﺎرم‪ :‬ﻣﻦ‪:‬‬ ‫ﻫﻤﻪي اﻳﻦﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﺼﻪام ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮد؛‬ ‫ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻗﺒﻞ از درآﻣﺪن از ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮔﻮﺷﻮارهي ﻫﺪﻳﻪي ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواج ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن را از ﻣﺎﻣﺎن ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺳـﺮ راه‬ ‫رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ‪ ،‬دادم ﺑﻪ ﺷﻴﺮﺑﺎن… ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻢ ﻗﺮار ﺷﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﺎغ وﺣﺶ‪ ،‬ﺳﺮ ﺑﺰﻧﮕﺎه‪ ،‬ﻣﻦ و ﺷﻴﺮﺑﺎن‬ ‫را ﺑﺎ ﻫﻢ ﮔﻴﺮ ﺑﻴﻨﺪازد… ﺷﻴﺮﺑﺎن ﻫﻢ ﻗﺮار ﺷﺪ ﻳـﻚ ﻛـﺎري ﻛﻨـﺪ ﮔﻮﺷـﻮارهي ﻫﺪﻳـﻪي ﺳـﺎﻟﮕﺮد ازدواج را ﺑﺎﺑـﺎ در‬ ‫دﺳﺖﻫﺎي او ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺷﻴﺮﺑﺎن…‬


‫ﺧﻮب‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻦﺟﺎي ﻛﺎر درﺳﺖ ﭘﻴﺶ رﻓﺖ… وﻟﻲ دﻳﮕﺮ ﺣﺴﺎب ﻧﻜﺮده ﺑﻮدم ﺣﻮاس ﺷﻴﺮﺑﺎن آﻧﻘﺪر ﭘﺮت ﺷـﻮد ﻛـﻪ‬ ‫ﻳﺎدش ﺑﺮود در ﻗﻔﺲ را ﻗﻔﻞ ﻛﻨﺪ و…‬ ‫» ﺷﻴﺮﺑﺎن!‪ ...‬ﺷﻴﺮﺑﺎن!‪« ...‬‬ ‫ﺗﺎزه اﻳﻦ ﮔﻮﺷﻮارهاي ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﻛﻒ ﻗﻔﺲ اﻓﺘﺎده ﻛﻪ ﮔﻮﺷﻮارهي ﻫﺪﻳﻪي ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواج ﻧﻴﺴﺖ؛ ﮔﻮﺷﻮارهاي اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎﻣﺎن اﻣﺮوز ﺻـﺒﺢ وﻗﺘـﻲ ﮔﻮﺷـﻮارهي ﻫﺪﻳـﻪي ﺳـﺎﻟﮕﺮد ازدواج را در آورد‪ ،‬ﺑـﻪ ﺟـﺎي آن‪ ،‬ﮔﻮﺷـﺶ ﻛـﺮد‪...‬‬ ‫» ﺷﻴﺮﺑﺎن!‪« ...‬‬ ‫***‬ ‫ﻋﺼﺮ ﺷﺪه‪ ...‬ﺻﻔﺮ اﻣﺮوز ﺟﻐﺮاﻓﻲام‪ ،‬ﺣﺴﺎﺑﻲ ﻛﺎﺳﻪ ﻛﻮزه ﻫﺎي ﺧﺎﻧﻪﻣﺎن را ﺑﻬﻢ رﻳﺨﺘﻪ‪ ...‬ﺗﺎزه‪ ،‬ﺷﻴﺮﺑﺎن ﻫﻢ از وﻗﺘـﻲ‬ ‫ﻗﺼﻪ را ﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﻬﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﭼﺮا در اﻳﻦ ﻗﺼﻪ‪ ،‬او را ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻛﺮدهام!‪ ...‬ﺷﻴﺮﺑﺎن ﻣﻨﻄﻘﻲ ﻧﻴـﺴﺖ‪ ،‬وﻟـﻲ ﻣـﻦ‬ ‫ﻫﻢ دﻳﮕﺮ از ﻗﺼﻪام ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻲآﻳﺪ!‬


‫ﻣﻦ و ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﻳﻢ‬ ‫ﭘﻮﻧﻪ اﺑﺪاﻟﻲ‬ ‫ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪاره‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻲ ﺑﻬﺸﻮن ﻣﻲﮔﻢ ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪاره‪ ،‬ﭘﺪر و ﭘﺴﺮ ﭘﺎﺷﻮن را ﻛﺮدهاﻧﺪ ﺗﻮي ﻳﻪ ﻛﻔﺶ و اﻧﮕـﺎر ﻣـﻲﺧـﻮان‬ ‫ﻣﻨﻮ ﻣﺜﻞ ﻳﻚ ﺣﺮﻳﻒ ﺟﻨﮕﻲ ﻣﻐﻠﻮب ﻛﻨﻦ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﺑﻬﺸﻮن ﻣﻲﮔﻢ‪»:‬ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻲﺗﺮﺳـﻢ«‪ ،‬اول ﺑـﺎ ﺗﻤـﺴﺨﺮ ﻧﮕـﺎم‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻦ و ﺑﻌﺪ زﻳﺮ زﻳﺮﻛﻲ ﻣﻲﺧﻨﺪن‪ ،‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ دﻟﻴﻞ دﻳﮕﻪاي ﻧﺪارم‪ ،‬ﻧﻪ وﺳﻮاس ﻧﻪ آﻟﺮژي ﻧﻪ ﻫـﻴﭻ ﭼﻴـﺰ‪ .‬ﺻـﺪاي‬ ‫زرزر اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻛﻪ در ﻣﻲآد ﻫﻮﻣﻦ ﻳﻮاﺷﻜﻲ ﻣﻲآد ﺗﻮي آﺷـﭙﺰﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬دﻗﻴﻘـﺎ ﻣـﻮﻗﻌﻲ ﻛـﻪ دارم ﺑـﺎ اﺣﺘﻴـﺎط ﺧﻤﻴـﺮ‬ ‫ﭘﻴﺮاﺷﻜﻲ را ﭼﭗ و راﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﻗﻨﺪاق ﺑﭽﻪ ﻣﻲﺑﻨﺪم ﻣﻲآد و زﻳﺮ ﮔﻮﺷﻢ ﻣﻲﮔﻪ‪ »:‬زن ﮔﻨﺪه ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺶ‪ «..‬ﺧـﺐ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﮔﻨﺪه ﺑﻮدن ﻣﻦ ﭼﻪ رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﺗﺮس داره‪ ،‬ﺗﺎزه ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ روز ﭘـﻴﺶ ﺑـﻮد ﻛـﻪ‬ ‫ﺗﻮي ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺴﺖﻫﺎي رواﻧﺸﻨﺎﺳﻲ‪ ،‬ﻫﻮﻣﻦ ﻛﺸﻒ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻛﻮدك درون ﻣﻦ ‪ 9‬ﺳﺎﻟﺸﻪ و ﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ‪ .‬ﺳـﺮ ﻣﻴـﺰ ﺷـﺎم‬ ‫اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻗﻬﺮ ﻣﻲﻛﻨﻪ و از ﻏﺬاي ﻋﺰﻳﺰش دل ﻣﻲﻛﻨﻪ و ﻣﻴﺮه ﺗﻮي اﺗﺎق‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺜﻼ ﻗﻬﺮم و ﺑﺎﺑﺎش ﻫﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻴﻦ ﻏﺬا و ﺑﭽﻪ‪ ...‬ﺑﺸﻘﺎبﻫﺎ رو ﻛﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻫﻮﻣﻦ ﻣﻲﺷﻴﻨﻪ روي ﻣﺒﻞ راﺣﺘﻲ ﭘﺎﻫﺎﺷﻮ دراز ﻣﻲﻛﻨﻪ روي ﻣﻴﺰ و‬ ‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻛﻮﭼﻜﺶ را ﻣﻲﮔﺬاره روي ﭘﺎﻫﺎش و ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻪ ﺑﻪ ﺗﺎﻳﭗ ﻛﺮدن ﻧﺎﻣﻪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻪ ﻧﺎﻣﻪاي ﻫﺴﺖ ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﻳﭗ ﺑﺸﻪ؛ ﺑﺮاي دوﺳﺖ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺑﺮاي رﻳﻴﺲ ﺟﺪﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي ﺷﺮﻛﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺗﺠﺎري‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫـﻴﭻ از اﻳـﻦ‬ ‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻫﺎي ﻓﺴﻘﻠﻲ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻴﻮﻣﺪه‪ ،‬دوﺳﺖ دارم اوﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ وﺳﺎﻳﻞ ﺧﻮﻧﻪ ﺟﺎﻳﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻪ ﻣﺨـﺼﻮص ﺑـﻪ‬ ‫ﺧﻮدش‪ ،‬ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺜﻞ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزي دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﺮده و ﺑﺸﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑـﺮدش‪ .‬ﻫـﻮﻣﻦ ﻫـﺮ ﺷـﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣـﻪاش‬ ‫ﻫﻤﻴﻨﻪ‪ ،‬ﺗﺎزه دﺳﺘﻮر ﻳﻪ ﻗﻬﻮه داغ ﻫﻢ ﻣﻲده و ﺑﻌﺪ از اﻳﻦﻛﻪ ﻛﺎرش ﺗﻤﻮم ﺷﺪ و اﻧﮕﺸﺖﻫﺎﺷﻮ ﻳﻚ ﺑﻪ ﻳـﻚ ﺷـﻜﻮﻧﺪ‬ ‫ﻳﻪ ﺳﻴﮕﺎر ﺑﺮگ روﺷﻦ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ژﺳﺖ ﻣﻲﮔﻴﺮه و ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻪ ﺑﺎ ﻛﺎﻧﺎلﻫﺎي ﺗﻠﻮزﻳﻮﻧﻲ ور رﻓﺘﻦ‪ .‬آﺧﺮ ﺷﺐ ﻫﻢ ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﺗﻮﻧﻴﻚﻫﺎي ﺿﺪ رﻳﺰش ﻣﻮ ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﻤﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﺰ ﺑﺪه ﻛـﻪ ﭼـﻪﻗـﺪر ﺧـﻮب از ﻣﻮﻫـﺎش‬ ‫ﻧﮕﻬﺪاري ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ .‬اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻤﻲرﺳﻪ ﻛﻪ ﻳﺎدش ﻣﻲره ﻗﻬﺮ ﺑـﻮده ﻣـﻲآد و از در ﻳﺨﭽـﺎل‬ ‫آوﻳﺰون ﻣﻲﺷﻪ و ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﺧﻮردن ﻣﻲﺧﻮاد‪ ،‬و ﺟﺪﻳﺪا ﺑﻌﺪ از ﺑﺎزيﻫﺎي ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮي و دوﭼﺮﺧﻪ دﻧـﺪهاي‬ ‫و ﻟﮕﻮﻫﺎي ﭼﻨﺪ ﺻﺪﺗﻜﻪ و ﻣﺮﻳﺦ و ﻧﭙﺘﻮن و ﭘﻠﻮﺗﻮن ﻛﻪ از ﺳﻘﻒ و در و دﻳﻮار آوﻳﺰوﻧﻪ‪ ،‬رﻓﺘﻪ و دﺳـﺘﺶ را ﮔﺬاﺷـﺘﻪ‬ ‫درﺳﺖ روي ﭼﻴﺰي ﻛﻪ آراﻣﺸﻢ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﻳﺰه‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺐﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻮﻣﻦ ﺑﮕﻮﻣﮕﻮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﺎﺑﻮس ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷﻢ و زﻳﺮ ﻣﻠﺤﻔﻪ را وارﺳـﻲ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﻗﻠﺒﻢ ﻣﺜﻞ ﭘﺘﻚ ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪ ﺳﻴﻨﻪام ﻣﻲﻛﻮﺑﻪ‪ ،‬ﻳﻚ ﻟﻴﻮان آب ﻣﻲﺧﻮرم و ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ اﻣﻴﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻲاﻧـﺪازم ﻛـﻪ ﻣﺜـﻞ‬ ‫ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻣﻴﺎن ﺳﺮﺑﺎزﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮاﺑﻴﺪه‪ .‬ﻣﻴﺮم ﺗﻮي ﺟﺎم و ﭼﺸﻢﻫﺎﻣﻮ ﻣﻲﺑﻨﺪم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺳـﺎﻋﺖ‬ ‫ﻫﻤﻮن ﻣﻮﺟﻮدات ﺧﻴﺲ و ﻛﻮﭼﻚ و ﻟﺰج روي ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺪﻧﻢ ﺳﺮ ﻣﻲﺧﻮرن و ﻣـﻦ از ﺗـﺮس ﻓﻘـﻂ ﭼـﺸﻢﻫـﺎﻣﻮ ﺑـﺎز‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ رو ﺑﻪ ﻫﻮﻣﻦ ﻛﻪ اون ﻟﺤﻈﻪ داره ﺗﻮي ﺧﻮاب ﻣﻲﺧﻨﺪه‪.‬‬ ‫اﻣﻴﺮ و ﻫﻮﻣﻦ را ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﺑﻴﺮون از ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮوﻳﺲ را دم در ﻣﻌﻄﻞ ﻣﻲﻛﻨـ���‪ ،‬ﻏﺮﻏـﺮ ﻣـﻲﻛﻨـﻪ‪،‬‬ ‫داﺳﺘﺎن ﻣﻲﮔﻪ‪ ،‬ﻣﻌﻤﺎ ﻣﻲﮔﻪ و آﺧﺮ ﺑﺎ ﮔﺮﻳﻪ از در ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻲره ﺑﻴﺮون و ﻧﻤﻲﺧﻮاد ﻣﺜﻞ ﺑﻘﻴﻪ دﻛﺘـﺮ و ﻣﻬﻨـﺪس ﺑـﺸﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاد ﺣﻤﺎل ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ژﺳﺖ ﻣﺨﺼﻮﺻﻲ اداي آدم ﺑﺰرگﻫﺎ رو در ﻣﻲآره و ﻣﻲﮔـﻪ‪ :‬ﻣﮕـﻪ اﻳـﻦ ﻣﻤﻠﻜـﺖ ﺣﻤـﺎل‬ ‫ﻧﻤﻲﺧﻮاد؟ ﻣﻦ و ﻫﻮﻣﻦ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﻢ اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر ﻛﻪ ﺷﺐ ﭘﻴﺸﺶ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﻬﺮ ﺑﻮدﻳﻢ‪ ،‬ﻫﻢدﻳﮕﺮ را ﻣﻲﺑﻮﺳـﻴﻢ و‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻢ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي ﺑﻲرﻗﻴﺐ ﺧﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻛﺎرﻫﺎ رو ﺑﻪ راه ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻧﻚ ﻣﻲرم و ﻗﺒﺾﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ را ﻣﻲﭘﺮدازم‪،‬‬ ‫ﺳﺒﺰي ﺧﻮردن ﻣﻲﺧﺮم‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮام ﻋﺼﺮوﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻮﻣﻦ ﻧﻮن و ﭘﻨﻴﺮ و ﺳﺒﺰي ﺑﺪم‪ .‬اﻣﺮوز اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻛﻼس زﺑﺎن داره‬ ‫و دﻳﺮ ﻣﻲآد؛ ﺑﺎ ﺧﻴﺎل راﺣﺖ ﻳﻪ ﻟﻴﻮان ﭼﺎﻳﻲ ﻣﻲرﻳﺰم و روي ﻛﺎﻧﺎﭘﻪ وﻟﻮ ﻣﻲﺷﻢ‪ ،‬ﺧﻮاب ﻣﺜـﻞ ﻳـﻪ ﻓﺮﺷـﺘﻪ ﻣﻬﺮﺑـﻮن‬


‫ﻣﻲﻣﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﻢ ﻣﻲآد و ﮔﺮﻣﻢ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺗﻮي ﻳﻪ ﺗﺸﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪام و دو ﺗﺎ ﻛﻔﮕﻴﺮ ﺑـﻪ دﺳـﺘﻢ ﻫـﺴﺖ و ﻫﻤـﺮاه‬ ‫ﻫﺎﻛﻠﺒﺮي ﻓﻴﻦ ﻛﻪ ﻋﻴﻨﻬﻮ داﻳﻲ رﺿﺎﻣﻪ دارم روي رود ﻣﻲﺳﻲﺳﻲﭘﻲ ﻗﺎﻳﻖ ﺳﻮاري ﻣﻲﻛﻨﻢ داﻳﻲ رﺿـﺎ ﻳـﺎ ﻫﻤـﻮن‬ ‫ﻫﺎك ﺑﺎ اون ﻟﺐﻫﺎي ﮔﻮﺷﺘﻲ و ﺷﻜﺴﺘﮕﻲ روي اﺑﺮو ﺷﺒﻴﻪ ﻧﺎﺧﺪاﻫﺎي ﺑﺪ اﺧﻼق ﺷـﺪه‪ ،‬ﺑﻬـﻢ ﻣـﻲﮔـﻪ ﻣـﻲﺧـﻮاي‬ ‫ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ رو ﺑﺒﻴﻨﻲ؟ ﻣﻦ ﺳﺮ ﻣﻮ ﺗﻜﻮن ﻣﻲدم و ﻣﻮﻫﺎي ﭼﺘﺮي ﻣﺸﻜﻲام روي ﭘﻴـﺸﻮﻧﻴﻢ ﺗﻜـﻮن ﺗﻜـﻮن ﻣـﻲﺧـﻮره‪،‬‬ ‫ﻣﻲﮔﻢ آره ﻣﻲآرﺷﻮن ﺑﻴﺮون؟ داﻳﻲ رﺿﺎم ﻛﺞﻛﺞ ﻣﻲﺧﻨﺪه و ﻣﻲﮔﻪ ﻧـﻪ! ﺗـﻮ رو ﻣـﻲﺑـﺮم ﭘﻴﺸـﺸﻮن‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﺳـﺮﻣﻮ‬ ‫ﻣﻲﮔﻴﺮه و ﻣﻲﻛﻨﻪ ﺗﻮي رودﺧﻮﻧﻪ ﻣﻲﺳﻲﺳﻲﭘﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﻳﻪ ﺣﻮض ﻛﻮﭼﻚ ﻣﺴﺘﻄﻴﻞ ﺷﻜﻠﻪ وﺳﻂ ﺑﺎﻏﭽـﻪ ﺧﻮﻧـﻪ‬ ‫ﻣﺎدرﺟﻮن؛ ﻣﻦ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزﻧﻢ و ﻳﻚﻫﻮ از ﺟﺎم ﻣﻲﭘﺮم‪ ،‬ﺑﺮﻓﻲ ﻛﻪ از ﺻﺒﺢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرﻳﺪن ﻛﺮده ﺑﻮد ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﺟﺎ رو ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮش ﻛﺮده‪ ،‬ﺗﻠﻔﻦ زﻧﮓ ﻣﻲزﻧﻪ و ﻣﻨﻮ ﺣﺴﺎﺑﻲ از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﺧـﻮاﻫﺮ ﻫﻮﻣﻨـﻪ ﻛـﻪ راﺟـﻊ ﺑـﻪ‬ ‫ﻣﻬﻤﻮﻧﻲ ﻫﻔﺘﻪ آﻳﻨﺪه ﺣﺮف ﻣﻲزﻧﻪ و آﺧﺮ ﻣﻲﮔﻪ ﻛﻪ راﺳﺘﻲ ﭼﺮا ﺑﺮاي اﻣﻴﺮ ﺣﺴﻴﻦ‪..‬؟ ﺷﺴﺘﻢ ﺧﺒﺮ دار ﻣـﻲﺷـﻪ ﻛـﻪ‬ ‫اﻣﻴﺮ ﺣﺴﻴﻦ دﻳﺸﺐ ﻳﻮاﺷﻜﻲ ﺑﺎ ﻋﻤﻪاش ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﻲﺧﻨﺪم‪ ،‬اونﻗﺪر زﻳﺎد ﻛﻪ ﺷﻜﻤﻢ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣـﻲﭘـﺮه و‬ ‫ﺗﺎزه ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﻛﻪ ﻫﻮﻣﻦ ﭼﺮا ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ »ﮔﻨﺪه« و ﺧﺪا را ﺷﻜﺮ ﻛـﻪ ﻧﮕﻔﺘـﻪ »ﺧـﺮس ﮔﻨـﺪه«‪ ،‬ﻫﻠﻴـﺎ ﻫـﻢ ﺑـﺎ ﻣـﻦ‬ ‫ﻣﻲﺧﻨﺪه؛ وﻗﺘﻲ ﻣﻲﮔﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ‪ ،‬ﺧﻨﺪه ﺟﻴﻎ ﻣﺎﻧﻨﺪش ﺷﻠﻴﻚ ﻣﻲﺷﻪ ﺗﻮي ﮔﻮﺷﻲ ﺗﻠﻔﻦ و ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬اﻣـﺎ‬ ‫ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ زود ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺘﻪ ﻛﻪ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ زود ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﻮﻣﻦ زﻧـﮓ ﻣـﻲزﻧـﻪ و ﭼﻨـﺪ ﺗـﺎ‬ ‫ﺷﻤﺎره ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻲﺧﻮاد و ﻣﻲﮔﻪ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺧﻮدش ﻣﻲره دﻧﺒﺎل اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ‪ ،‬و ﺛﺒﺖ ﻧﺎم اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻫﻢ ﻓﺮداﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻦ ﺑﺮم و ﮔﺮﻧﻪ ﺗﺎرﻳﺨﺶ ﻣﻲﮔﺬره‪ .‬ﻣﻲﺷﻴﻨﻢ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه و ﺑﻪ آﺳـﻤﻮن ﻧﮕـﺎه ﻣـﻲﻛـﻨﻢ و ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ‬ ‫ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻢ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪم آﺳﻤﻮن ﭼﻪ رﻧﮕﻴﻪ‪ ،‬ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮي؟ ﺑﺮفﻫﺎ رو ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛـﻪ ﺗﻨـﺪ و ﺗﻨـﺪ ﻓـﻀﺎي‬ ‫ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺎ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ و درﺧﺖﻫﺎ و ﺧﻮﻧﻪﻫﺎي روﺑﻪرو را ﻫﺎﺷﻮر ﻣﻲزﻧﻪ؛ ﻳﺎد ﺑﭽﻪﮔﻲﻫﺎي اﻣﻴـﺮ ﺣـﺴﻴﻦ ﻣـﻲاﻓـﺘﻢ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﺴﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ و ﺳﺮش را ﻣﻲﭼﺴﺒﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻴﺸﻪ و ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻫﺎي ﺗﻮي ﻛﻮﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﻣـﻲﻛـﺮد‪ .‬ﺑﻠﻨـﺪ ﻣـﻲﺷـﻢ‪،‬‬ ‫ﺳﻴﺒﻲ از ﺗﻮي ﻳﺨﭽﺎل درﻣﻲآرم و ﮔﺎز ﻣﻲزﻧﻢ و ﻣﻲرم ﺳﺮاغ ﻛﺘﺎبﺧﻮﻧﻪ و ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ اﮔـﻪ ﻣﻮﺿـﻮع‬ ‫ﺟﺪي ﺑﺎﺷﻪ ﭼﻲ؟ ﻣﻲﺷﻴﻨﻢ روي ﺗﺨﺘﻢ و ﻛﺘﺎب را ورق ﻣﻲزﻧﻢ‪ ،‬ﺣﻮاﺳﻢ ﻧﺒﻮده و ﻳﻜﻲ از ﻛﺘﺎبﻫﺎي ﻃﺮاﺣﻲ ﻫﻮﻣﻦ‬ ‫را ﺑﺮداﺷﺘﻢ‪ .‬اﻟﻜﻲ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻪ ورق زدن ﻛﺘﺎب‪» :‬داﻳﻲ رﺿﺎ و داﻳﻲ ﻓﺮﻫﺎد ﺗﻮي ﺣﻴﺎط ﺧﻮﻧﻪﺷﻮن وﻟﻮﻟﻪ ﺑﻪ ﭘـﺎ‬ ‫ﻛﺮدن‪ .‬از در و دﻳﻮار ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲرن و ﻫﻴﭻ ﺑﻪ ﻏﺮﻏﺮﻫﺎي ﻣﺎدر ﺟﻮن ﮔﻮش ﻧﻤﻲدن ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣـﺸﻖﻫﺎﺷـﻮن را‬ ‫ﺑﻨﻮﻳﺴﻦ‪ ،‬ﻣﺎدر ﺟﻮن ﺑﺎ ﺑﻠﻮز و داﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻوﻗﺖ ﮔﻞﻫﺎش ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻮر ﻧﻴﺴﺖ ﺗﻨﺪ و ﻓﺮز از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲره‬ ‫و اﻟﻨﮕﻮﻫﺎش ﺗﻮي ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻲ ﺟﺮﻳﻨﮓ ﺟﺮﻳﻨﮓ ﺻﺪا ﻣﻲده؛ ﺑﺮگﻫﺎي زرد درﺧﺖﻫﺎ زﻳﺮ ﭘﺎي داﻳﻲﻫﺎ ﺧﺮد ﻣﻲﺷـﻦ‬ ‫و اﻧﮕﺎر ﻛﻪ اﺻﻼ ﻫﻤﻮن ﺑﺮگﻫﺎﻳﻲ ﻧﺒﻮدن ﻛﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﻮن زﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪﺷﻮن داﻳﻲ ﺷﺎﻫﺰاده ﻣﻲﺷﺪ و ﻣﻦ ﺳﻴﻨﺪرﻻي ﺗﭙﻞ‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺳﻴﺎه‪ .‬ﻣﻦ از ﻣﺪرﺳﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺑﺮم اون ﺟﺎ‪ ،‬از اون ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪم ﻛﺘﺎب و دﻓﺘﺮﻣﻮ ﭘﻬـﻦ‬ ‫ﻣﻲﻛﺮدم روي ﻣﻴﺰ ﻧﻬﺎرﺧﻮري ﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮد و ﭘﻨﺠﺮه رو ﺑـﻪ ﺣﻴـﺎط‪ ،‬و ﺗـﻮي ﺧﻴـﺎل ﻣـﻦ ﺣﻴـﺎط ﭘـﺮ ﺑـﻮد از‬ ‫درﺧﺖﻫﺎي ﺳﻴﺐ آبﻧﺒﺎﺗﻲ و ﮔﻴﻼسﻫﺎي درﺷﺖ ﺷﻴﺸﻪاي ﻛﻪ رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ ﺑـﻮدن و ﻧـﻮر ﺧﻮرﺷـﻴﺪ ازﺷـﻮن رد‬ ‫ﻣﻲﺷﺪ و ﻫﺮ ﻛﺪوﻣﺸﻮن ﻣﻲﺷﺪن ﻫﺰار رﻧﮓ ﻋﻴﻨﻬﻮ ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي رﻧﮕﻲ اﺗﺎق آﻗﺎﺟﻮن‪ ،‬ﮔﻞﻫﺎ ﺷﻜﻼﺗﻲ ﺑـﻮدن و ﻣـﻦ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻛﺪوﻣﺸﻮن را ﻧﻤﻲﻛﻨﺪم ﻓﻘﻂ ﻟﻴﺴﺸﻮن ﻣﻲزدم‪ ،‬ﺣﺎﻻ داﻳﻲﻫﺎ ﺗﻮي ﺑﺎغ آبﻧﺒﺎﺗﻲ اﻳﺴﺘﺎدن و ﺑﻪ ﮔﺮﺑﻪﺷﻮن ﻛـﻪ‬ ‫ﺟﻠﻮﺷﻮن داره ﻣﻲزاد ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻦ‪ ،‬داﻳﻲ ﻓﺮﻫﺎد ﻳﻜﻲ از ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ﭼﻴﺖ ﻣﺎدرﺟﻮن را از ﺗـﻮي ﮔﻨﺠـﻪ ﺑﺮداﺷـﺘﻪ و‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ زﻳﺮ ﮔﺮﺑﻪاش و داﻳﻲ رﺿﺎ دﺳﺘﻜﺶﻫﺎي آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ را ﻛﺶ رﻓﺘﻪ و دﺳﺘﺶ ﻛـﺮده و اﻳـﺴﺘﺎده ﺑـﺎﻻي ﺳـﺮ‬ ‫ﮔﺮﺑﻪ و ﺟﻔﺘﺸﻮن ﻳﻪ ﭘﺎرﭼﻪ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﺻﻮرتﻫﺎﺷﻮن ﻛﻪ ﻳﻌﻨـﻲ دﻛﺘـﺮن‪ ،‬ﻣـﻦ از ﻻﺑـﻪﻻي ﮔـﻞﻫـﺎي ﺷـﻜﻼﺗﻲ و‬ ‫درﺧﺖﻫﺎي آب ﻧﺒﺎﺗﻲ از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﻧﮕﺎﺷﻮن ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬اوﻧﺎ ﮔﺮﺑﻪ را ﻧﻮازش ﻣـﻲﻛـﻨﻦ و ﮔﺮﺑـﻪ ﻫـﻢ ﺗﻨـﺪ و ﺗﻨـﺪ‬ ‫ﻣﻲزاد‪ ،‬داﻳﻲﻫﺎ ﻣﻲﺧﻨﺪن و ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻦ ﻛﻪ دارن ﻛﺎر ﻣﻬﻤﻲ اﻧﺠﺎم ﻣﻲدن‪ ،‬ﻣـﻦ داﻳـﻢ روي ﺻـﻨﺪﻟﻲ ﺟـﺎﺑـﻪﺟـﺎ‬


‫ﻣﻲﺷﻢ و ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻮي ﺳﻴﻨﻪام آروم و ﻗﺮار ﻧﺪاره ﻛﻪ داﻳﻲ رﺿﺎ ﻓـﻮري ﻣـﻲآد ﺗـﻮي اﺗـﺎق و ﮔﻮﺷـﻲ ﺳـﻴﺎه ﺗﻠﻔـﻦ را‬ ‫ﺑﺮﻣﻲداره و ﺷﻤﺎرهاي ﻣﻲﮔﻴﺮه ﻛﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲﺷﻪ ﺷﻤﺎره ﺧﺎﻟﻪ ﺟﺎن دﻛﺘﺮه‪ ،.‬ﺧﺎﻟﻪام ﻛـﻪ در ﺗﻴﻤﺎرﺳـﺘﺎن ﭘﺮﺳـﺘﺎره و‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺶ ﻣﻲﮔﻦ ﺧﺎﻟﻪ ﺟﺎن دﻛﺘﺮ‪ .‬داﻳﻲ ﻣﻲﮔﻪ ﮔﺮﺑﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮﻧﻪ ﺑﺰاد و ﺧﺎﻟﻪ ﺟﻮاب ﻣﻲده ﻛﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺷـﻮﻧﻪ ﺑﭽـﻪاش‬ ‫ﮔﻴﺮ ﻛﺮده‪ .‬داﻳﻲ ﻣﻲﭘﺮﺳﻪ‪ :‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻲﻛﺎر ﻛﻨﻴﻢ؟ و ﺧﺎﻟﻪ ﺟﺎن ﺟﻮاب ﻣﻲده ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﺮﺧﻮﻧﻴﻨﺶ… داﻳﻲ رﺿـﺎ‬ ‫ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻧﻜﺮده ﺗﻠﻔﻦ را ﻗﻄﻊ ﻣﻲﻛﻨﻪ و ﻣﻲره ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﮔﺮﺑﻪ و اوﻧﻮ ﺳﺮو ﺗﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺑﻮﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﺟﻮن ﻣﻲرﺳﻪ ﺑﺎﻻي ﺳﺮﺷﻮن و دوﺗﺎ ﭘﺲ ﮔﺮدﻧﻲ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻬﺸﻮن ﻣﻲزﻧﻪ و ﻣﻨﻮ ﻧﺸﻮن ﻣﻲده و ﻣـﻲﮔـﻪ‪ » :‬از‬ ‫اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻳﺎد ﺑﮕﻴﺮﻳﻦ‪ ...‬وﻟﺪ ﭼﻤﻮشﻫﺎ ﺑﺮﻳﻦ درﺳﺘﻮن را ﺑﺨﻮﻧﻴﻦ‪ «.‬ﻣﻦ دﺳﺖ و ﭘﺎﻣﻮ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﺸﻖﻫﺎم‪ ،‬رادﻳﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ از ﺻﺒﺢ اﻟﻜﻲ روﺷﻨﻪ و داره ﻳﻪ ﺗﺮاﻧﻪ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﭘﺨﺶ ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬ﻣـﻦ ﺧـﻮدم را ﺑـﺎ‬ ‫رﻳﺘﻢ آﻫﻨﮓ ﺗﻜﻮن ﺗﻜﻮن ﻣﻲدم و از دﻧﻴﺎي آب ﻧﺒﺎﺗﻲ ﻣﻲآم ﺑﻴﺮون و ﻣﻲرﺳﻢ ﺑﻪ ﻣﻴﺎزار ﻣﻮري‪ ...‬ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴـﻨﻢ ﻳـﻪ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﺧﻴﺲ و ﻛﻮﭼﻜﻲ روي ﺷﻮﻧﻪ راﺳﺘﻢ وول ﻣﻲﺧﻮره‪ ،‬ﻧﮕﺎﻫﻢ از ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﻧﺤﻴﻔﻲ ﻣﻲاﻓﺘﻪ ﻛﻪ ﻫـﻴﭻ‬ ‫ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﻳﻚ ﺗﻮده درﻫﻢ ﺧﻴﺲ‪ ،‬داﻳﻲﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﻲﺧﻨﺪن و ﻣﻲﮔﻦ‪ :‬ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺧﻴﺴﻪ! ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ ﺧﻴـﺴﻪ‪.‬‬ ‫و ﻣﻦ از ﮔﻮﺷﻪ ﺻﻨﺪﻟﻲ روي زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎدم و دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪم‪.‬‬ ‫ﻛﺘﺎب را ﻣﻲﺑﻨﺪم‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻳﻚ ﺷﻮﺧﻲ ﺑﭽﻪﮔﺎﻧﻪ ﺑﻮده‪ ،‬وﻟﻲ ﻫﻮﻣﻦ ﻫﻨﻮز دﻟﻴﻞ ﻗﻬﺮ ﺑﻮدن ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻣـﻦ و‬ ‫داﻳﻲﻫﺎﻳﻢ را ﻧﻤﻲدوﻧﻪ‪ .‬دﻛﺘﺮﻫﺎ و داروﻫﺎ و ﺟﻠﺴﺎت ﻣﺸﺎوره و ﮔﻔﺘﺎر درﻣﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﻫﻴﭻ ﻛﺪوم ﻧﺘﻮﻧﺴﺘﻨﺪ اﻳـﻦ ﻓﻮﺑﻴـﺎي‬ ‫ﻟﻌﻨﺘﻲ را در ﻣﻦ از ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮن‪ .‬روي ﺗﺨﺖ دراز ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺨﻮام ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻨﻢ ﺷـﺒﻴﻪ ﻗـﺼﻪﻫـﺎﻳﻲ ﻣـﻲﺷـﻪ ﻛـﻪ‬ ‫ﺷﺐﻫﺎ ﺑﺮاي اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ ﻣﻲﮔﻢ‪ .‬ﻛﺎﺳﻪ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ دﺳﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻲﮔﻴﺮم ﻛﻪ ﺑﮕﻢ و ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﺎﻣﺘﺶ را داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎﺷﻢ ﻛﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮﻧﻢ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﻫﻮﻣﻦ را ﺑﻌﺪ از ﺷﻨﻴﺪن ﻣﺎﺟﺮا ﺗﺠﺴﻢ ﻛﻨﻢ اﻣـﺎ ﻣﻬـﻢ ﻧﻴـﺴﺖ‪ ...‬ﺗﻠﻔـﻦ زﻧـﮓ‬ ‫ﻣﻲزﻧﻪ و ﻫﻮﻣﻨﻪ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻪ اﻣﺸﺐ ﻣﻬﻤﻮن دارﻳﻢ‪ .‬ﻫﻴﭻ از ﻣﻬﻤﻮن ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻲآد‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﺷـﻢ‪ ،‬از دﻧﻴـﺎي‬ ‫ﺳﻴﻨﺪرﻻ و ﺳﻴﺐﻫﺎي آب ﻧﺒﺎﺗﻲ ﺧﻮدم را ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ ،‬ﺗﻨﺪ و ﺗﻨﺪ ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ آوري ﺧﺎﻧﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪاش ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﻗﻠﻌﻪ ﮔﻢ ﺷﺪه اﻣﻴﺮﺣﺴﻴﻦ را ﻣﻲﺷﻪ ﭘﻴﺪا ﻛﺮد‪ ،‬ﻫﻮﻣﻦ ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻬﻤـﻮن ﻧﺎﺧﻮﻧـﺪه ﻛﻴـﻪ و‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ زﻳﺎد ﭘﺎﭘﻲ ﻧﺸﺪم‪ .‬ﻣﻴﺰ آﻣﺎده اﺳﺖ و ﻣﻴﻮهﻫﺎ ﺷﺴﺘﻪ و ﻛﻤﻲ از ﺗﻨﻘﻼت ﺷﺐ ﻳﻠﺪا ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه را ﺗـﻮي‬ ‫ﻇﺮف ﺑﻠﻮري ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻣﻲرﻳﺰم‪ ،‬و آﻣﺎده ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻢ ﻛﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ در ﻣﻲآد و ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎ ﺻﺪاي اﻣﻴﺮﺣـﺴﻴﻦ ﻛـﻪ ﺑـﺎ‬ ‫ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ ﺑﻪ در ﻣﻲﻛﻮﺑﻪ و ﻣﻲﺧﻨﺪه و ﺑﺎ ﭘﺪرش ﻣﺸﺎﻋﺮه ﻣﻲﻛﻨﻪ‪ ،‬در را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬اﻣﻴﺮﺣـﺴﻴﻦ ﺑـﺎ ﺧﻮﺷـﺤﺎﻟﻲ‬ ‫ﺗﻮي ﺑﻐﻠﻢ ﻣﻲﭘﺮه و ﻣﻬﻤﻮﻧﺶ را ﻧﺸﻮﻧﻢ ﻣﻲده‪ ،‬ﻣﻬﻤﻮن ﻛﻮﭼﻚ ﻻﺑﻪﻻي ﻣﻠﺤﻔﻪ ﺳﻔﻴﺪي ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼـﺸﻢ دوﺧﺘـﻪ و‬ ‫ﺻﺪاي ﺟﻎﺟﻐﻪ ﻣﻲده‪ ،‬ﻣﻦ ﻛﻤﻲ ﻋﻘﺐﻋﻘﺐ ﻣﻲرم و ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﻬﺖ زده ﻫﻮﻣﻦ و اﻣﻴـﺮﺣـﺴﻴﻦ از ﻫـﻮش‬ ‫ﻣﻲروم‪.‬‬


‫ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺳـﺘﺎﻳﺶ ﮔـﺮ ﻓـﺮوﺗﻦ ﻳـﻚ‬ ‫ﺗﻘـــﺪﻳﺮ ﻧﺨـــﻮاﻫﻢ ﺑـــﻮد و ﻫﺮﮔـــﺰ‬ ‫ﺗﺴﻠﻴﻢﺷﺪﮔﻲ را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﺨﻮاﻫﻢ داد‪.‬‬ ‫ﻧﺎدر اﺑﺮاﻫﻴﻤﻲ‬

‫ﻣـﻴﻨﻲ ﺑﻮس‬ ‫ﺣﻨﻴﻒ اﻣﻴﻦ‬ ‫ﻫﻮا ﮔﺮم اﺳﺖ و ﺻﻒ ﻣﻴﻨﻲ ﺑﻮس ﺷﻠﻮغ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﻳﻚ ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪ داغ در اواﻳﻞ اردﻳﺒﻬـﺸﺖ‪ .‬آدمﻫﺎي زﻳﺎدي در‬ ‫ﺻﻒ اﻳﺴﺘﺎدهاﻧﺪ‪ .‬ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪﻫﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر اﺳﺖ‪ :‬ﺻﻒ ﺷﻠﻮغ و ﻣـﻴﻨﻲﺑﻮس ﻣﺎﻧﻨﺪ آب در ﺑﻴﺎﺑﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ‬ ‫ﻧﻮع آدﻣﻲ در ﺻﻒ ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﺷﻮد‪ :‬زن و ﻣﺮد‪ ،‬ﭘﻴﺮ و ﺟﻮان‪ ،‬دﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ … ���ـﻦ ﺟﻠـﻮي ﺻـﻒ اﻳـﺴﺘﺎدهام‪ .‬ﻳـﻚ‬ ‫ﻣـﻴﻨﻲﺑﻮس دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻲرﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻌﻄﻞ ﺷﺪن ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺳﻮار ﻣﻲﺷﻮم‪ .‬ﻫﻮاي داﺧﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ دم ﻛﺮده و ﻧﻔﺲ ﮔﻴﺮ اﺳﺖ‪ .‬دو ردﻳﻒ‬ ‫ﺻﻨﺪﻟﻲ را رد ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﺳﺮاغ ردﻳﻒ ﺳﻮم ﻣﻲروم‪ .‬ﻋﺮض ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ ﻛﻢ و ﻓﺎﺻﻠﻪ آنﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﺪري اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺎﻫﺎي‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ در آن ﺟﺎ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ زﺣﻤﺘﻲ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮد را ﺟﺎي ﻣﻲدﻫﻢ و ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﻛﻴﻔﻢ را ﻃﺒﻖ‬ ‫ﻋﺎدت روي ﭘﺎﻳﻢ ﻣﻲﮔﺬارم‪ ،‬ﺑﺮاﻳﻢ راﺣﺖﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺨﻮاﻫﻢ ﻛﺘﺎب ﺑﺨﻮاﻧﻢ آن را روي ﻛﻴﻒ ﻗﺮار ﻣـﻲدﻫـﻢ و در‬ ‫ﻏﻴﺮ اﻳﻦ ﺻﻮرت دﺳﺖﻫﺎﻳﻢ را روي آن ﻣﻲﮔﺬارم‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﻳﻚﻳﻚ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﻣﻴﻨﻲﺑﻮس‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﻣﻲآﻳﺪ و ﻛﻨﺎر ﻣﻦ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدم را ﻛﻤﻲ ﺟﻤﻊﺗﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗـﺎ راﺣـﺖﺗـﺮ ﺑﺘﻮاﻧـﺪ روي‬ ‫ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺟﺎ ﺑﮕﻴﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻲام آدم ﻧﺎﻣﺮﺗﺒﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ دﺳﺖﻫﺎي ﻛﺜﻴﻒ و ﭼﺮك و ﭘﻮﺳﺖ زﻣﺨﺖ‪ .‬رﻳـﺶﻫـﺎﻳﺶ را ﻣـﺪت ﻫﺎﺳــﺖ‬ ‫ﻣﺮﺗﺐ ﻧﻜﺮده و ﻣﻮﻫﺎﻳﺶ ﺷﺎﻧﻪ ﻧﻜﺸﻴﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﺮﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮرد‪ ،‬از آن ﻛـﺎرﮔﺮﻫـﺎي ﻧﺎﻣﺮﺗـﺐ و ﺷﻠﺨــﺘﻪ‪ ،‬ﭘﺎﺷـﻨﻪ‬ ‫ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﺶ را ﺗﺎ ﻛﺮده و ﺟﻮراب ﺑﻪ ﭘﺎ ﻧﺪارد‪ .‬ﺷﻠﻮار ﺗﻮﺳﻲ رﻧﮓ ﮔﺸﺎدي ﭘﻮﺷـﻴﺪه ﻛـﻪ روي آن ﮔُــﻠﻪ ﺑـﻪ ﮔُــﻠﻪ‬ ‫ﻟﻜﻪﻫﺎي ﻛﺜﻴﻔﻲ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﻳﻚ ﭘﻴﺮاﻫﻦ اﺗﻮ ﻧﻜﺸﻴﺪه ﻛﻬﻨﻪ‪.‬‬ ‫ﭘـﻴـﺮزﻧﻲ از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﻣـﻴﻨﻲ ﺑﻮس ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ در ﺑﺎﻻ آﻣﺪن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﻴﺒـﻲ ﺳـﻌﻲ در‬ ‫ﺣﻔﻆ ﺣﺠﺎب ﺧﻮد دارد‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺑﻪ ﻫﺮ زﺣﻤﺘﻲ ﺑﻮد ﺑﺎﻻ ﻣﻲآﻳﺪ و روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺗﻜﻲ ﻛﻨﺎرم ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﭼـﺎدرش را‬ ‫ﺟﻠﻮي ﺻﻮرﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ .‬از ﭼﻴﻦ و ﭼﺮوكﻫﺎي دﺳﺘﺶ ﻣﻲﺗﻮان ﺣﺪس زد ﻛـﻪ ﺳـﻦ زﻳـﺎدي از او ﮔﺬﺷـﺘﻪ اﺳـﺖ‪،‬‬ ‫ﺷﺼﺖ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ‪.‬‬ ‫اﻛﺜﺮ ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ را ﻣﺮدﻫﺎ اﺷﻐﺎل ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻚ وﺗﻮك زن و دﺧﺘﺮ ﻫﻢ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻗﻴﺎﻓﻪﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺳﺎدهي‬ ‫روﺳﺘﺎﻳﻲ ﻳﺎ ﻛﺎرﮔﺮﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻛﺎرﮔﺮ اﻓﻐﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﻣﻴﺎنﺳﺎل و ﭼﺎﻗﻲ ﺑﺎﻻ ﻣﻲآﻳﺪ و ﻣـﻲﮔﻮﻳـﺪ‪:‬‬ ‫»ﻛﺮاﻳﻪﻫﺎ رو آﻣﺎده ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺮي دﻳﻮﻳﺴﺖ و ده ﺗﻮﻣﻦ « و ﺷﺮوع ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻛﺮدن ﻛﺮاﻳﻪﻫﺎ‪:‬‬ ‫_ ﮔﻔﺘﻲ ﭼﻪﻗﺪر ﺳﻴﺪ؟‬ ‫_ دﻳﻮﻳﺴﺖ و ده ﺗﻮﻣﻦ‬ ‫ﻣﺮد ﻳﻚ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ او ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬ ‫_ دو ﻧﻔﺮ‬


‫_ ﻣﻲﺷﻪ ﭼﺎر ﺻﺪ و ﺑﻴﺴﺖ … ﺑﻴﺎ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﻲ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﻲﺷﻪ ﭼﺎرﺻﺪ و ﭘﻨﺠﺎ‪ ،‬اﻳـﻨﻢ ﭘﻨﺠـﺎ‪ ،‬ﻣـﻲ ﺷـﻪ ﭘﻮﻧـﺼﺪ‪......‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﭘﺎﻧﺼﺪ و ده ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ او ﻣﻲدﻫﻢ‪ .‬ﺧﻮدش ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺑﺮاي ﭼﻪ و ﺳﻴﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑـﺎﻗﻲ ﻣـﻲدﻫـﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﭘﻴﺮزن ﻣﻲرود‪ .‬زن در ﺣﺎﻟﻲﻛﻪ ﭼﺎدرش را ﺗﺎ ﻧﻴﻤﻪ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻛـﺸﻴﺪه اﺳﺖ ﻛـﻴﻔﺶ را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺮ اﺳﺖ از اﺳﻜﻨﺎسﻫﺎي ﺳﺒﺰ و ﻗﺮﻣﺰ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ و دوﻳﺴﺖ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻳﻚ اﺳـﻜﻨﺎس دوﻳـﺴﺖ‬ ‫ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻛﺮاﻳﻪ ﺟﻤﻊ ﻛﻦ ﻣﻲدﻫﺪ‪...‬‬ ‫_ ﻣﺎدر! ﮔﻔﺘﻢ دﻳﻮﻳﺴﺖ و ده‪...‬‬ ‫ﭘـﻴـﺮزن ﺑﺎ اﺧﻢ ﺗﻪ ﻛﻴﻔﺶ را ﻣﻲﮔﺮدد و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻜﻪ ﻳـﻚ رﻳـﺎﻟﻲ و دو رﻳـﺎﻟﻲ _ﻛـﻪ ﻣﻌﻠـﻮم ﻧﻴـﺴـﺖ‬ ‫ﺳﻜﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻛﻤﻴﺎﺑﻲ را از ﻛﺠﺎ آورده _ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺮد ﻣﻲدﻫـﺪ‪ .‬ﻛﺮاﻳﻪ ﺟﻤﻊﻛﻦ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﭘـﻴــﺮزن و ﻛﻴـﻒ‬ ‫ﭘﺮ از ﭘﻮل او و ﺳﻜﻪﻫﺎ ﻣﻲاﻧﺪازد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻃﻌﻨﻪدار ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬ ‫_ ﺑﮕﻴﺮ ﻣﺎدر ﻧﺨﻮاﺳﺘﻴﻢ …‬ ‫و ﺳﻜﻪﻫﺎ را ﺑﻪ او ﭘﺲ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺮاغ زن ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﻣﻲرود و ﻣﻨﺘﻈﺮاﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ :‬زن ﻳﻚ دوﻳﺴﺖ ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲدﻫﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬ ‫_ ﭘﻮل ﺧﺮد ﻧﺪارم‪.‬‬ ‫_ ﺣﺎﻻ اون ﭘﻴﺮزن ﺑﻮد ازش ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬اﮔﻪ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﻪ ﻫﻤﻪ ده ﺗﻮﻣﻨﺸﻮﻧﻮ ﻧﺪن ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻪ‪.‬‬ ‫زن ﺑﺎ دﻟﺨـﻮري ﻳﻚ اﺳﻜـﻨﺎس ﭘﻨﺠﺎه ﺗﻮﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ او ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻘﻴﻪاش را ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫رﻳﺎ ﺣﻼل ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ و ﺟﺎم ﺑﺎده ﺣﺮام‬ ‫زﻫﻲ ﻃﺮﻳﻘﺖ و ﻣﻠﺖ زﻫﻲ ﺷﺮﻳﻌﺖ و ﻛﻴﺶ‬ ‫زنﻫﺎ ﭼﭗﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻣﺮد ﻛﺮاﻳﻪ ﺟﻤﻊ ﻛﻦ آرام ﻣﻲﺧﻨﺪد و ﻣﻲرود …‬ ‫ﻛﺮاﻳﻪﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬راﻧﻨﺪه ﻣﻲآﻳﺪ و ﻣﺎﺷﻴﻦ راه ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﻜﻲ از ﻣﺴـﺎﻓﺮﻫﺎ از ﮔﺮﻣﻲ ﻣﺎﺷﻴﻦ و ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺷﺪن زﻣﺎن ﺟﻤﻊ ﺷﺪن ﻛﺮاﻳﻪﻫﺎ ﮔـﻠﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ وﻟﻲ راﻧﻨﺪه ﺑﺎ ﺑﻲادﺑـﻲ‬ ‫ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲدﻫﺪ‪ » :‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدي ﻛﺮاﻳﻪ ﻫﻮاﭘﻴﻤﺎ دادي ﺳﻮار ﻣـﻴﻨﻲ ﺑﻮس ﺷﺪي ؟!؟ ﺑﮕﻲ ﺑﻨﺸﻴﻦ اِﻧﻘﺪر ﻫﻢ ﺣﺮف ﻧﺰن‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ ﻧﺪاري ﻣﻲﺗﻮﻧﻲ ﺑﺮي ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘـﻴﺎده ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﮔﺰ ﻛﻨﻲ « و ﻣﺮد ﺻـﻮرت ﺳـﺮخ ﺷـﺪه از ﻋـﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﺗـﻮأم ﺑـﺎ‬ ‫ﺧﺠﺎﻟـﺘﺶ را ﭘﺎﻳﻴـﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺟﻮاب ﺑﻲادﺑـﻲ راﻧﻨﺪه را ﻧﺪاد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴـﺸﻪ اﻳﻦ راه را ﻣﻲروم‪ .‬دﻳﮕـﺮ ﻋﺎدت ﻛﺮدهام‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدن ﻫﻢ ﻧﻤـﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬ﻣﻲآﻳﻢ ﻣﻲﻧـﺸـﻴﻨﻢ و ﺑـﻪ ﻣﻘـﺼﺪ‬ ‫ﻣﻲرﺳﻢ‪ .‬از ﻋﺎدت ﻣﺘﻨﻔﺮم و از ﺗﻜﺮار ﺑﻴـﺰار‪ .‬دوﺳﺖ دارم ﻛﺎرﻫﺎﻳﻢ‪ ،‬روزﻫﺎﻳـﻢ و ﺧﻮدم ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﺗﻜﺮاري ﻧﺒﺎﺷــﻨﺪ‬ ‫وﻟﻲ اﻧﮕﺎر ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬از اﻳﻦ ﺗﻜﺮارﻫﺎ در زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﻣﺎ زﻳﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎﺑﻲ را از ﻛﻴﻔﻢ ﺑﻴﺮون ﻣـﻲآورم و ﺷـﺮوع‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬اﺣﺴﺎس ﻏﺮور ﻣﺮا ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﺎ آدمﻫﺎي داﺧـﻞ ﻣــﻴﻨﻲ ﺑـﻮس را ﺑﺒﻴـﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ ﻣﺮد ﻣﻴﺎﻧﺴﺎﻟﻲ ﻣﻲﺧﻮرد ﻛﻪ ﺟﻠﻮي ﭘﻴﺮزن ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ .‬ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻫـﺮ ﭼـﻪ ﺳـﺮك‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ اﺳﻢ ﻛﺘﺎب ﭼﻴﺴﺖ ﻧﻤـﻲﺗـﻮاﻧﻢ‪ .‬ﺟﻠـﺪش اﻧﮕـﺎر زرد ﻳـﺎ ﻟﻴﻤـﻮﻳﻲ اﺳـﺖ و ﻧـﺴﺒﺘﺎ ﻛﻠﻔـﺖ اﺳـﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪.‬ﺣﺎﺻﻠﻲ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ اﺳﻢ ﻛﺘﺎب را ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻛﻨﺎريام ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ‪ .‬ﺑﻮي ﻋﺮق ﻣـﻴﻨﻲ ﺑﻮس را ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻲام ﺧـﻴﺲ ﻋﺮق ﺷﺪه‪ ،‬ﮔﺎﻫﻲ ﮔـﺮدﻧﺶ‬ ‫ﺧﻢ ﻣﻲﺷﻮد و ﺳﺮش ﺑﻪ روي ﺷﺎﻧﻪام ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻧﻪام از ﻋﺮق او ﺧﻴﺲ اﺳﺖ … ﻛﻢ ﻛﻢ دارم ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲﺷـﻮم‪،‬‬ ‫ﮔﺎﻫﻲ ﺷﺎﻧﻪام را از زﻳﺮ ﺳﺮش ﻣﻲﻛﺸﻢ ﺗﺎ ﺑﻴﺪار ﺷﻮد وﻟﻲ اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻮاب آﻟﻮد ﺷـﺪهام‪ ،‬ﻧﮕـﺎﻫﻲ ﺑـﻪ‬ ‫ﻣﺮد ﻣﻴﺎﻧﺴﺎل ﻣﻲاﻧﺪازم ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺧﻤﺎر ﺷﺪهاﻧﺪ و ﭘﻠﻚﻫﺎﻳﻢ ﺳﻨﮕﻴﻦ‪ .‬ﺑـﻪ ﻛﺘـﺎﺑﻢ ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻛﻠﻤﻪﻫﺎ اﻧﮕﺎر ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرگ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ و ﺧﻂﻫﺎي ﻛﺘﺎب ﻣﺜﻞ ﻣﻮجﻫﺎي درﻳﺎ روي ﻫﻢ ﺳﺮ ﻣـﻲﺧﻮرﻧـﺪ‪.‬‬


‫اﻧﮕﺎر ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻮد ﻣﺮا ﻣﺴﺨﺮه ﻛﻨﻨﺪ و ﻫﺸﺪار ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻛﻪ دارم ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﻲروم‪ .‬ﭘﻠﻚﻫﺎﻳﻢ ﻣﻲﻟﺮزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺮم روي ﮔﺮدﻧﻢ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻫﻞ ﻣﻲدﻫﺪ ﺗﺎ از آن ﺑﺎﻻ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﭘـﺎﻳﻴﻦ‪ .‬ﻣـﻲﺧـﻮاﻫﻢ روي‬ ‫ﮔﺮدﻧﻢ ﻧﮕﻬﺶ دارم اﻣﺎ ﻳﻬﻮ ﻛﻪ ﻣﻲاﻓﺘﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺗﺎزه ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﭼـﻪ ﺷـﺪه‪ .‬ﻛـﺎر از ﻛـﺎر ﮔﺬﺷـﺘﻪ‪.‬ﻛﺘـﺎب را در ﻛﻴـﻒ‬ ‫ﻣﻲﮔﺬارم و ﺳﺮم را ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻲ ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺟﻠﻮﻳﻲ ﺗﻜﻴﻪ ﻣﻲدﻫﻢ و ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﺷﻴﻦ زﻫﻮار در رﻓﺘﻪ و ﻗﺪﻳﻤﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪام ﺻﺪا ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻧﺎﺻﺎﻓﻲ ﺟﺎده ﻫﻢ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻋـﺚ ﺳـﺮ و ﺻـﺪاي‬ ‫ﺑﻴـﺸـﺘﺮ ﻣـﻴﻨﻲﺑﻮس ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﺳﺮ ﻫﺮ ﭘـﻴﭻ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ دور ﺑﺰﻧﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ آن دور ﻣﻲزﻧﻢ و‬ ‫روي ﺻﻨﺪﻟﻲ ﺳﺮ ﻣﻲﺧﻮرم اﻧﮕﺎر ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ از ﺻﻨﺪﻟﻲ ﭘﺎﻳـﻴـﻦ ﺑﻴﻔﺘﻢ‪ .‬ﻓﺎﻳﺪه ﻧﺪارد‪ ،‬ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻲﻛـﻨﻢ و درﺳـﺖ‬ ‫ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﻲاﻧﺪازم‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻲﺷﻮم ﻫﻤﻴﻦ ﺳـﻪ ﻛـﺎر را ﻣـﻲﺗـﻮاﻧﻢ اﻧﺠـﺎم دﻫـﻢ ‪:‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪن‪ ،‬ﺧﻮاﺑﻴﺪن و ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﺮدن‪ .‬ﻛﺎر دﻳﮕﺮي ﺑﻠﺪ ﻧﻴﺴﺘﻢ و اﻳﻦ ﺳﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﻣﻴﺎﻧـﺴـﺎل ﻫﻨـﻮز‬ ‫ﻛﺘﺎب ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ ﻓﺎﺻـﻠﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻢ ﻧﻮﺷـﺘﻪ رﻳﺰ ﺑﺎﻻي ﺻﻔﺤﻪﻫﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﺮﻣـﻲﮔـﺮداﻧﻢ‪ .‬ﻫﻤـﻴﻦ‬ ‫ﻃﻮر ﻛﻪ از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﻴﺮون ﺧﻴﺮه ﺷﺪهام ﻳﺎد آن ﺳﺨﻦ ﻣﻲاﻓﺘﻢ ﻛﻪ‪ » :‬ﻫﺮ ﻛﺲ اﻣﺮوزش ﻣﺎﻧﻨـﺪ دﻳـﺮوزش ﺑﺎﺷـﺪ‬ ‫ﺑﻪاﻧﺪازه ﻳﻚ روز ﺿﺮر ﻛﺮده اﺳﺖ « و ﻣﻦ ﻫﺮ روز ﺿﺮر ﻣﻲدﻫﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻘﻂ ﻛﺘﺎب را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ و ورق ﻣﻲزﻧﺪ وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻜﺎن ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﺑﺪون ﻣﻜﺚ ﻛﺘﺎب ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴـﺮزن را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ اﺳﺖ و ﭼﺎدرش را ﺑﺎ ﻳﻚ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻳﺎد آن ﻛﺎرش ﻛﻪ ﻣﻲاﻓـﺘﻢ‬ ‫ﺧﻨﺪهام ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬راﻧﻨﺪه ﺳﻴﮕﺎر ﻣﻲﻛﺸﺪ و دودش را ﺑﻴﺮون ﻣﻲدﻫﺪ اﻣﺎ ﺑﺎد ﺑﻴﺸﺘﺮ دود را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣـﻴﻨﻲﺑـﻮس ﺑـﺮ‬ ‫ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬از ﺑﻮي دود ﺳﺮﻓﻪام ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ ،‬ﻗﻮﻃﻲﻫﺎي ﻗﺮﻣﺰ و ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻜﻌﺐ ﻣﺴﺘﻄﻴﻠﻲ ﺳﻴﮕﺎر را ﻣﺠﺴﻢ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑـﺎ‬ ‫آن روﻛﺶ ﺷﻔﺎف ﭘﻼﺳﺘﻴﻜﻲ و زرورق ﻧﻘﺮهاي رﻧﮓ و ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻌﺮوﻓﻲ را ﻛﻪ روي آنﻫﺎ ﻣـﻲﻧﻮﻳـﺴﻨﺪ را ﺑـﺎ ﺧـﻮدم‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ » :‬ﺑﺮادر و ﺧﻮاﻫﺮ ﮔﺮاﻣﻲ ﺑﺎ اﻳﻦﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﺷﺪه ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻮع ﺳﻴﮕﺎر را ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﻛﻨـﻴﻢ ﺑﺪاﻧﻴـﺪ‬ ‫ﺑﺮاي ﺳﻼﻣﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﻀﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻻاﻗﻞ ﻛﻢ ﻣﺼﺮف ﻛﻨﻴﺪ « !!! ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﻀﺤﻚ و ﺗﻜﺮاري اﺳﺖ ﻏﻴـﺮ از‬ ‫آن ﻣﺮد ﻣﻴﺎﻧﺴﺎل‪ ،‬اﺣﺴﺎس ﻣﻲﻛﻨﻢ دارﻳﻢ ﺧﻮدﻣﺎن را ﻣﺴﺨﺮه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻣـﻴﻨﻲﺑﻮس از ﻳﻚ ﺳﺮازﻳﺮي ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲرود‪ .‬ﻛﻨﺎر ﺟﺎده ﭘﺮ اﺳﺖ از درﺧﺖ‪ .‬ﺑﺎدي ﺧﻨﻚ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣـﻲوزد و‬ ‫ﻫﻮا را ﺗﺎزه ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬ﻧﻔﺲ ﻣﻲﻛﺸﻢ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﻟﺬت دارد‪ .‬ﻣﻴﻨﻲ ﺑﻮس از ﺑﻮي ﺷﻜﻮﻓﻪﻫﺎي ﺑﻬﺎري ﭘﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻣﻴﺎنﺳﺎل ﻧﻔﺴﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻧﻮ و ﺑﺪﻳﻊ اﮔﺮ ﺗﻜﺮار ﺷﻮد ﻟﻮث و ﻛﻬﻨﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑـﺮاﻳﻢ ﻣﻬـﻢ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺎزه ﻓﺮوردﻳﻦ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه و ﻫﻮا ﺑﺮاي اواﻳﻞ اردﻳﺒﻬﺸـﺖ ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻐﻞ دﺳﺘﻲام از ﺧﻮاب ﺑﻴـﺪار ﻣـﻲﺷـﻮد‪،‬‬ ‫ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺧﻴﺮه ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﺎﻧﻲ زﻳﺎد ﮔﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﭘﻠﻚ ﻣﻲزﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﺶ ﺧـﻮاب‬ ‫آﻟﻮدﻧﺪ و ﺑﻴﺪاري ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪه‪ ،‬ﻳﻜﻲ دو دﻗﻴﻘﻪ ﻃﻮل ﻣﻲﻛﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه‪ ،‬ﺧﻤﻴﺎزه ﺻﺪاداري ﻣﻲﻛـﺸﺪ و‬ ‫دﺳﺖ ﭼﺮكﻣﺮده را ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﻋﺮق ﻛﺮدهاش ﻣﻲﻣﺎﻟﺪ‪ ،‬ﻛﻒ دﺳﺘﺶ ﺧﻴﺲ ﺧﻴﺲ ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﻌـﺪ آن را ﺑـﺎ ﭘـﺎﭼـﻪ‬ ‫ﺷﻠﻮارش ﺧﺸﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪. .‬‬ ‫دﺳﺖ ﻛﻢ روزي دو ﺑﺎر اﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ را ﻃﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﻫﺮ روز ﺑﺮاﻳﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻨﻨـﺪهﺗـﺮ از دﻳـﺮوز اﺳـﺖ‪ .‬زﻣـﻴﻦﻫـﺎ و‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎي آﺷﻨﺎ در ﻛﻨﺎر ﺟﺎده دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬رﺳﻴﺪم‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮه رﺳﻴﺪم‪ .‬ﺑﺎﻳـﺪ ﭘﻴـﺎده ﺷـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﻛﻨـﺎريام اﺷـﺎره‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺗﺎ راه را ﺑﺎز ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻤﻲ ﺧﻮدش را ﻛﻨﺎر ﻣﻲﻛﺸﺪ و ﻣﻦ از ﺑﻴﻦ ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ ﺑﻴﺮون ﻣـﻲآﻳـﻢ‪ ،‬ﻛـﻴﻔﻢ را دﺳـﺖ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ و وﺳﻂ ﻣﺎﺷﻴﻦ اﻳﺴﺘﺎدهام‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻌﺎدل ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻲروم و ﺑـﺎ دﺳـﺘﻢ‬ ‫ﭘﺸﺘﻲ ﺻﻨﺪﻟﻲﻫﺎ را ﻣﻲﮔﻴﺮم ﺗﺎ ﻧﻴﻔﺘﻢ‪ .‬از ﻛﻨﺎر ﭘﻴﺮزن و ﻣﺮد ﻣﻴﺎنﺳﺎل ﻛﺘﺎبﺧﻮان ﻫﻢ ﻣﻲﮔـﺬرم و ﻧﺰدﻳـﻚ راﻧﻨـﺪه‬ ‫ﻣﻲرﺳﻢ و ﻃﻮري ﻛﻪ ﺑﺸﻨﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ‪:‬‬


‫_ ﺳﺮ ﺧﻴﺎﺑﻮن ﭘﻴﺎده ﻣﻲﺷﻢ …‬ ‫ﻣـﻴﻨﻲ ﺑﻮس ﻧﮕﻪ ﻣﻲدارد و ﻣﻦ در را ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ و از ﭘﻠﻪﻫﺎ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲروم‪.‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﭘﻴﺎده ﺷﺪن‪ ،‬ﺳﺮ ﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺪر ﻫﺮ ﻣﺴﺎﻓﺮﻳﺴﺖ…‬


‫ﻧﺎﺑﻐﻪي ﺷﺎﻧﺲ!‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﺻﻔﺎﻳﻲ‬ ‫زن ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﻲ رو ﻛﺮد ﺑﻪ ﻣﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻳﻦﺟﺎ ﻛﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻬﺮداد‪ ،‬ﻣﮕﻪ ﻧﮕﻔﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاي اﺳﻤﺸﻮ ﺑﺬاري ﻣﻬـﺮاد ﻛـﻪ‬ ‫ﻛﻤﻴﺎﺑﻪ؟! ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدت ﺑﭽﻪات اﻳﺸﺎاﷲ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﺑﺸﻪ! و ﻧﺎم آور!!؟ ﺑﻔﺮﻣﺎ آﻗﺎ!! وﻗﺘﻲ ﺑﻬﺖ ﻣﻲﮔﻢ ﭘـﺴﺮي‬ ‫ﻛﻪ ﺷﺐ اول ﻣﺎه رﻣﻀﻮن ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﻲآد را ﺑﺎﻳﺪ اﺳﻤﺸﻮ ﮔﺬاﺷﺖ رﻣﻀﻮن ﻗﺒﻮل ﻧﻜﻦ! اﻳﻨﻢ ﺗﻘﺎﺻﺶ! ﺧﻮردي!؟‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪ :‬وﻟﻲ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻬﺮاد!؟ ﭼﻪﻗﺪر ﻫﻢ روي اﻳﻦﻛﻪ ﻳﻚ دال داره ﺗﺄﻛﻴـﺪ ﻛـﺮدم‪ ،‬وﻟـﻲ ﻣﺮﺗﻴﻜـﻪ آﺧـﺮ ﻛـﺎر‬ ‫ﺧﻮدش را ﻛﺮد اﺻﻼ اون ﺑﺎ اﻳﻦﺟﻮر اﺳﻢﻫﺎي ﻧﺎب ﻟﺞ داﺷﺖ!!‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻟﺞ داﺷﺖ ﻳﺎ ﻧﺪاﺷﺖ دﻳﮕﻪ اﺳﻤﺶ رو ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻬﺮداد! اَه ﺣﺎﻟﻢ ﺑﺪ ﺷﺪ! ﻣﻦ ﻛﻪ ﺑـﻪ ﭘـﺴﺮﻣﻮن ﻣـﻲﮔـﻢ‬ ‫رﻣﻀﻮن ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﻪ دﻳﻦ و اﻳﻤﻮن ﺧﻮدﻣﻮن اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬاري ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻲ رﻣﻀﻮن‪ ،‬ﺷﻴﺮ ﻓﻬﻢ ﺷﺪ؟!‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻋﻤﺮا! اﺳﻢ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻣﻬﺮا ِد و ﺑﻬﺶ ﻣﻲ ﮔﻴﻢ ﻣﻬﺮاد!‬ ‫زن ﮔﻔﺖ‪ :‬رﻣﻀﻮن!‬ ‫ﻣﺮد…‬ ‫***‬ ‫ﺧُﺐ واﺿﺤﻪ ﻛﻪ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻮن ﻧﺎم رﻣﻀﺎن ) رﻣﻀﻮن( ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪ و ﭘﺲ از آن در ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ او رﻣﻀﺎن ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫زن‪ :‬ﻣﺮد ﭘﺲ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻛﺠﺎﺳﺖ؟ ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻤﺶ؟!‬ ‫ﻣﺮد‪ :‬آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر دﺳﺖ ﺧﻮدت ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻴﺶ؟!‬ ‫زن‪ :‬ﻣﻦ؟! … آﻫﺎن! ﮔﺬاﺷﺘﻤﺶ روي اون رﺧﺖ و ﻟﺒﺎس ﻛﻬﻨﻪﻫﺎ!!‬ ‫ﻣﺮد‪ :‬ﭼﻲ؟!! رو اون ﻟﺒﺎسﻫﺎ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﺑﺮﻳﺰي دور؟!‬ ‫زن‪ :‬آره!‬ ‫ﻣﺮد‪ :‬اي واي! ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻲ اونﺟﺎ ﺑﻮد رو رﻳﺨﺘﻢ ﺗﻮ ﺳﻄﻞ آﺷﻐﺎل ﺑﺰرﮔﻪ!‬ ‫زن‪ :‬ﺧﺎك ﺑﻪ ﺳﺮم ﺑﺪو!!‬ ‫ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻄﻞ آﺷﻐﺎل دوﻳﺪﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ در آن را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮدﻧﺪ دﻳﺪﻧﺪ ﻧﻮزاد ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻫﻪﺷﺎن ﺑـﻲﺻـﺪا‬ ‫داره ﺗﻮي آﺷﻐﺎلﻫﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﻲزﻧﻪ!‬ ‫ﻣﺮد‪ :‬ﻋﺠﺐ ﺑﭽﻪي ﺻﺒﻮرﻳﻪ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖِ ﺗﻮ اﻳﻦﺟﺎﺳﺖ وﻟﻲ ﻧﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮده و ﻧﻪ ﺟﻴﻎ و داد راه اﻧﺪاﺧﺘﻪ!؟‬ ‫زن‪ :‬ﻣﮕﻪ ﻳﺎدت ﻧﻴﺴﺖ ﺑﭽﻪام رودهﻫﺎش ﭘﺒﭽﻴﺪه ﺑﻮد اﺻﻼ اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر! ﻋﺮق ﺳﻮز ﺷﺪه ﺑﻮد آخ ﻫﻢ ﻧﻤـﻲﮔﻔـﺖ!‬ ‫ﺧﻮب ﻛﻪ دﻛﺘﺮ ﺑﻬﻤﻮن ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﭽﻪ رو ﺑﺒﺮﻳﻢ ﭘﻴﺸﺶ و ﮔﺮﻧﻪ ﺑﭽـﻪام ﺗـﺎ ﺣـﺎﻻ ﻣـﺮده‬ ‫ﺑﻮد! ﻣﻲدوﻧﻲ دﻛﺘﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻏﻴﺮ ﻋﺎدﻳﻪ و ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮﭼﻲ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﺶ زده ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﺮده!؟ ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﺑﭽﻪام ﻳﻚ آدم ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺸﻪ!‬ ‫ﻣﺮد‪ :‬اﻳﺸﺎاﷲ!‬ ‫***‬ ‫ ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ!! ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ!!‬‫‪ -‬ﺑﺒﻴﻨﻢ اﻳﻦ ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ!! ﻛﻴﻪ؟! ﻻﻟﻪ؟ ﻳﺎ ﻛﺮه؟!‬


‫ـ ﻳﻜﻲ از ﺷﺎﮔﺮدﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻜﻴﺒﺎ اﺷﺎره ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬اﺟﺎزه آﻗﺎ ﺷﻜﻴﺒﺎ اﻳﻨﻪ!‬ ‫ ﺑﺎ ﺗﻮام ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺒﻴﻨﻢ!‬‫ ﺑﺎ ﻣﻦ؟!‬‫ ﻧﺨﻴﺮ ﺑﺎ ﻧﻴﻢ ﻣﻦ!!‬‫ﺧﻨﺪه ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺴﺨﺮه ﻫﻨﻮز دﻫﻨﺖ ﺑﻮي ﺷﻴﺮ ﻣﻲده اوﻧﻮﻗﺖ ﻣﺎ رو ﺳﺮ ﻛﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻲ؟!!‬ ‫ـ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻛﺎري ﻧﻜﺮدم!‬ ‫ ﻛﺎري ﻧﻜﺮدي؟! ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖِ دارم داد ﻣﻲزﻧﻢ ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ! ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ!؟‬‫ وﻟﻲ ﻣﻦ رﻣﻀﻮﻧﻢ!‬‫دوﺑﺎره ﺷﻠﻴﻚ ﺧﻨﺪه ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ داد زد‪ :‬ﺳﺎﻛﺖ!! ﺳﺎﻛﺖ!! ﻛﻪ ﺷﻤﺎ رﻣﻀﻮﻧﻴﺪ!؟ ﺑﻪ ﺑﻪ! رﻣﻀﻮن ﺧﺎن ﻋﺰﻳﺰ! ﺧﻮﺑﻪ ﺧﻮﺑﻪ! ﻫﻤﻴـﺸﻪ ﺷـﻌﺒﻮن ﻳـﻪ‬ ‫دﻓﻌﻪ ﻫﻢ رﻣﻀﻮن!! ﭘﺲ دﻧﺪهات ﻣﻲﺧﻮاره؟!‬ ‫ـ دﻧﺪهام ﻧﻪ آﻗﺎ! وﻟﻲ ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﻢ ﻳﻚ ﻛﻢ ﻣﻲﺧﺎره!!‬ ‫اﻳﻦ ﺑﺎر ﻛﻼس از ﺧﻨﺪه ﺑﭽﻪﻫﺎ ﻣﻨﻔﺠﺮ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻛﺖ!! ﺳﺎﻛﺖ!! ﮔﻔﺘﻢ ﺧﻔﻪ ﺷﻴﻦ!! ﭘﺲ ﭘﺸﺖ ﮔﺮدن آﻗﺎ رﻣﻀﻮن ﻣﻲﺧﺎره؟!‬‫ـ ﺑﻌﻠﻪ آﻗﺎ ﻓﻘﻂ ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﻤﻮن ﻣﻲﺧﺎره! اﺟﺎزه ﻫﺴﺖ ﺑﺨﺎروﻧﻴﻤﺶ؟!‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دﺳﺘﺶ رو ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﻣﺤﻜﻢ زد ﭘﺲ ﮔﺮدن ﺷﻜﻴﺒﺎي ﺑﻴﭽﺎره و ﺳﺮﻳﻊ ﮔﻮش او را ﮔﺮﻓﺖ و ﻛـﺸﺎن‬ ‫ﻛﺸﺎن او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺘﻪ ﺑﺮد‪.‬‬ ‫ـ ﺧﻴﻠﻪ ﺧﻮب آﻗﺎ رﻣﻀﻮن ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﺘﻮ ﺧﺎروﻧﺪﻳﻢ ﺣﺎﻻ ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ ﺑﻌﺪا ﺟﺎﻫﺎي دﻳﮕﺮت ﻫﻢ ﻧﺨﺎره ﺑﻘﻴـﻪ ﺟﺎﻫـﺎ را‬ ‫ﻫﻢ ﻣﻲﺧﺎروﻧﻴﻢ!‬ ‫ـ وﻟﻲ آﻗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﺎروﻧﺪن ﻧﻴﺴﺖ! ﺷﻤﺎ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﻠﻤﻴﺪ اوﻧﻮﻗﺖ ﻧﻤﻲدوﻧﻴﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻲﮔﻦ زدن؟!!‬ ‫ﺑﭽﻪﻫﺎ دوﺑﺎره زدﻧﺪ زﻳﺮ ﺧﻨﺪه‪ .‬ﻣﻌﻠﻢ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻛﺎﻣﻼ از ﻛﻮره در رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺮﻛﻪاي ﻛﻪ ﻛﻨﺎر ﻣﻴـﺰ ﺑـﻮد را‬ ‫ورداﺷﺖ و اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﺟﺎن ﺷﻜﻴﺒﺎي ﺑﺪﺑﺨﺖ وﻟﻲ ﻫﺮ ﭼﻪ او را ﻣﻲزد ﺷﻜﻴﺒﺎ ﻻم ﺗﺎ ﻛﺎم ﺣﺮف ﻧﻤﻲزد و ﻋﻴﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪ‬ ‫اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻛﺘﻚ ﻣﻲﺧﻮرد ﻣﻌﻠﻢ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻛﻔﺮش در اوﻣﺪه ﺑﻮد او را ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻲزد و ﻓﺤﺶﻫﺎي رﻛﻴﻚ ﻧﺜـﺎرش‬ ‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮ و ﺻﺪاي ﻛﻼس‪ ،‬ﻧﺎﻇﻢ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﻛﺸﺎﻧﺪ وﻗﺘـﻲ در را ﺑـﺎز ﻛـﺮد از وﺣـﺸﺖ ﺧـﺸﻜﺶ زد‪ .‬داد زد‪ :‬آﻗـﺎي‬ ‫ﺑﭽﻪدوﺳﺖ! ﭼﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ؟! ﻛﺸﺘﻴﺪ ﺑﭽﻪ رو!‬ ‫آﻗﺎي ﺑﭽﻪ دوﺳﺖ ﻳﻚ آن ﺑﻪ ﺧﻮدش آﻣﺪ و دﺳﺖ از ﻛﺘﻚ زدن ﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻇﻢ ﻛـﺮد و از ﻛـﻼس ﺧـﺎرج‬ ‫ﺷﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫در دﻓﺘﺮ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺎﻇﻢ و ﻣﺪﻳﺮ ﺑﻪ ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﺳﻤﻲ ﻛﻪ در ﺧﺎﻧـﻪ ﺑـﻪ او ﻣـﻲﮔﻮﻳﻨـﺪ ﺑـﺎ اﺳـﻤﻲ ﻛـﻪ در‬ ‫ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪاش اﺳﺖ ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺮون از ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ او ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎﺳﺖ ﻧـﻪ رﻣـﻀﺎن‬ ‫ﺷﻜﻴﺒﺎ! ﺷﻜﻴﺒﺎ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را آوﻳﺰه ﮔﻮش ﺧﻮد ﻛﺮد ﻛﻪ او ﻓﻘﻂ در ﺧﺎﻧـﻪ رﻣـﻀﺎن اﺳـﺖ‪ .‬ﭘـﺲ از آﻧﻜـﻪ ﻛـﻼس‬ ‫ﺷﻜﻴﺒﺎ را ﻋﻮض ﻛﺮدﻧﺪ او ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪش اُﺧﺖ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ درس و ﻋﻠـﻢ ﻧﻴﺰﻋﻼﻗـﻪﻣﻨـﺪ ﺷـﺪ‪ .‬در ﺗﻤـﺎم‬ ‫دوران دﺑﺴﺘﺎن ﻣﻌﺪل او ﺑﻴﺴﺖ ﺑﻮد و ﺧﻮدش ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻳﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﺪرﺳﻪ و ﺧﺎﻧﻮاده!‬


‫***‬ ‫ ﻧﻪ آﻗﺎي ﻣﺪﻳﺮ اﻣﻜﺎن ﻧﺪاره ﻣﻦ ﻛﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﮔﻔﺘﻢ اﻳﻦ ﺑﭽﻪ ﻣﺸﻜﻮﻛﻪ! ﭼﻄﻮر ﻣﻤﻜﻨﻪ ﻳـﻚ ﻧﻔـﺮ ﺗـﻮي ﺗﻤـﺎم‬‫اﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺗﺶ ﻧﻤﺮهﻫﺎي ﺑﻴﺴﺖ ﺑﮕﻴﺮه؟!! اون ﺑﺎﻫﻮش ﻫﺴﺖ وﻟﻲ آب زﻳﺮﻛﺎﻫﻪ‪ ،‬ﻣﻮذي و ﺑﺪﺟﻨﺴﻪ! ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛـﻨﻢ‬ ‫اون ﻳﻮاﺷﻜﻲ وارد دﻓﺘﺮ ﻣﻲﺷﻪ و ﻫﺮ دﻓﻌﻪ ﺳﻮالﻫﺎ را ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﻪ و ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﺑـﺮاي ﺧـﻮدش ور ﻣـﻲداره و ﺑـﻪ‬ ‫ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻧﻤﺮهﻫﺎش ﻫﻤﻪ ﺑﻴﺴﺖِ! ﻧﻤﻮﻧﻪاش ﻫﻤﻴﻦ اﻣﺘﺤﺎن رﻳﺎﺿﻲ‪ ،‬ﻣﻦ ﻳﻚ ﺟـﺬر ﻋﺠﻴـﺐ ﻏﺮﻳـﺐ ﻛـﻪ ﺑـﺮاي‬ ‫داﻧﺸﺠﻮﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﺨﺘﻪ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻜﻲ از ﺳﻮالﻫﺎ ﻃﺮح ﻛﺮدم ﻛﻪ ﻳﻚ ﺟﻮاب ﻫﻔﺖ رﻗﻤـﻲ داﺷـﺖ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮد ﻗﺎﻋﺪﺗﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮ اون ﻓﺮﺻﺖ ﻛﻢ ﺟﻮاﺑﺶ رو ﻣﻲداد وﻟﻲ ﺟﻮاﺑﺶ رو داده ﺑﻮد ﻣﻦ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﻮال رو ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﭻ اون رو ﺑﮕﻴﺮم ﻃﺮح ﻛﺮدم داﺋﻢ ﺑﺎﻻي ﺳﺮش ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻳﻚ آن ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ ﭼـﻲ دﻳـﺪم؟ ﺑﻌﻠـﻪ‬ ‫آﻗﺎ! ﻛﻒ دﺳﺘﺶ ﺟﻮاب درﺳﺖ اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد! ﺑﺎورﺗﻮن ﻣﻲﺷﻪ؟! ﺟﻮاب دﻗﻴﻖ‪ ،‬ﺑﺪون ﻳـﻚ ذره اﺷـﺘﺒﺎه!‬ ‫اﻳﻦ روﺷﻦ ﻣﻲﻛﻨﻪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺪت اون ﺑﺎ ﺗﻘﻠﺐ و دوز و ﻛﻠﻚ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮد ﻣﺎ ﺷﺪه ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻳﻌﺎ اﺧـﺮاﺟﺶ ﻛﻨـﻴﻢ‪.‬‬ ‫ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺣﺮف ﺷﻤﺎ را ﻗﺒﻮل دارم‪ ،‬وﻟﻲ ﺑﺎ اﺧﺮاج ﻣﺨﺎﻟﻔﻢ ﭼﺮا ﻛﻪ ﺗﻮ اﻳﻦ ﻣﺪت اﻳﻦ ﺑﭽﻪ اﻋﺘﺒﺎر ﻣﺪرﺳـﻪ رو ﺧﻴﻠـﻲ‬‫ﺑﺎﻻ ﺑﺮده ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدش و ﺑﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﮕـﻴﻢ و ﻣﺠﺒﻮرﺷـﻮن ﻛﻨـﻴﻢ ﺟـﺎﻳﺰهﻫـﺎ را ﭘـﺲ ﺑﻴـﺎرن و از‬ ‫ﻣﺰاﻳﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاﺷﻮن ﺗﺪارك دﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ ﻫﻢ دﻳﮕﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻜﻨﻦ ﻳﻌﻨﻲ زﻣﻴﻦ ورزش ﻣﺠـﺎﻧﻲ و اﺳـﺘﺨﺮ ﻣﺠـﺎﻧﻲ و‬ ‫ﺧﺮﻳﺪ ﻛﺘﺎب ﻣﺠﺎﻧﻲ!!‬ ‫ ﻣﻮاﻓﻘﻢ‪.‬‬‫***‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻣﺎدر ﻣﻬﺮداد ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ اوﮔﻔﺖ اﺻﻼ ﺑﺎورش ﻧﻤﻲﺷﺪ!‬ ‫ﺧﻮب ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد ﻳﺎدش آﻣﺪ در روز اﻣﺘﺤﺎن‪ ،‬ﻣﺎدرش ﺑـﻪ ﺧﺎﻧـﻪ ﻳـﻚ از دوﺳـﺘﺎﻧﺶ رﻓﺘـﻪ ﺑـﻮد و ﺷـﻤﺎره ﺗﻠﻔـﻦ‬ ‫دوﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﻣﺤﻜﻢ ﻛﺎري ﻛﻒ دﺳﺖ ﻣﻬﺮداد ﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎ ﻳﺎدش ﻧﺮود ﻫﺮ ﭼﻪﻗﺪر ﻫـﻢ ﻣﻬـﺮداد ﮔﻔـﺖ ﻛـﻪ ﻣـﻦ‬ ‫ﺷﻤﺎره را ﺗﺎ دﻳﺪم ﺣﻔﻆ ﺷﺪم ﻣﺎدرش ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ اﺣﺘﻴﺎط ﺷﺮط ﻋﻘﻠـﻪ!! ﻣﻬـﺮداد ﭘـﺲ از آن ﻧﻤـﺮهﻫـﺎﻳﺶ را‬ ‫ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻛﺮد ﺗﺎ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ او ﺷﻚ ﻧﻜﻨﻪ و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺷﺎﮔﺮدي ﻣﺘﻮﺳﻂ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ را ﺗﻤﺎم ﻛﺮد‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﭘﺲ از ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮدن دوران راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ :‬دﻳﮕﻪ ﺗﻮ دﺑﻴﺮﺳـﺘﺎن ﻣـﻲﺗـﻮﻧﻢ اﺳـﺘﻌﺪاد ﺧـﻮدم را‬ ‫ﻧﺸﻮن ﺑﺪم از دﺳﺖ اون ﻣﺪرﺳﻪ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺧﻼص ﺷﺪم از ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻓﻘـﻂ درس ﻣـﻲﺧـﻮﻧﻢ ﺗـﺎ ﺑﻬﺘـﺮﻳﻦ‬ ‫ﺷﺎﮔﺮد اﻳﺮان ﺑﺸﻢ!‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﺳﺮ ﺣﺮف ﺧﻮدش ﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدي ﻧﻤﻮﻧﻪ و ﻣﻤﺘﺎز ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮرﻳﻜﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺣﺴﺎدت ﻣﻌﻠﻤـﺎن‬ ‫ﺧﻮﻳﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﮔﻔﺘﻦ وﻗﺘﻲ ﻳﻚ اﻟﻒ ﺑﭽﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﻤﺮهﻫﺎﻳﺶ ﺑﻴﺴﺖ ﺑﺎﺷﻪ و ﺑﻪ ﻫـﺮ ﺳـﻮاﻟﻲ در ﻫـﺮ‬ ‫زﻣﻴﻨﻪاي ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪه ﻣﻌﻨﻴﺶ اﻳﻨﻪ ﻛﻪ اون ���ﻚ ﻧﻔﺮي ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻫﻤﻪ ﻣﺎ اﻃﻼﻋﺎت داره و ﻳﻚ ﻧﻔﺮي ﻫﻤﻪ رو ﺣﺮﻳﻔـﻪ!‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎﺳﻪاي زﻳﺮ ﻧﻴﻢ ﻛﺎﺳﻪاش ﺑﺎﺷﻪ! اون ﺣﺘﻲ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺖﻫﺎ ﻏﻠﻂﻫﺎي ﻣﺎ رو ﻣﻲﮔﻴﺮه و ﺟﻠـﻮي ﺑﻘﻴـﻪ ﺷـﺎﮔﺮدﻫﺎ‬ ‫ﺣﻴﺜﻴﺖ ﻣﺎ رو ﻣﻲﺑﺮه! ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻜﺮي ﻛﺮد‪.‬‬ ‫***‬ ‫ ﻣﻲ دوﻧﻲ ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا رو ﺷﻜﺮ ﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺗﻮي ﺟﻠﺴﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺖ ارﻓﺎق ﻛﺮدن و از ﻣﺪرﺳﻪ اﺧﺮاﺟﺖ ﻧﻜﺮدن ﺑﻪ‬‫ﻫﺮ ﺣﺎل وﻗﺘﻲ ﺗﻘﻠﺐ ﺗﻮ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺮز ﺷﺪ ﺳﺎﺑﻘﻪات ﻳﻜﻬﻮ ﺑﺮ ﺑﺎد رﻓﺖ ﻫﻤﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺗـﻮ ﺑـﻪ ﻃﺮﻳﻘـﻲ‬ ‫ﺳﻮالﻫﺎ رو ﻛﺶ ﻣﻲري! ﭼﻪ ﺟﻮري؟! ﻣﺎ ﻧﻤﻲدوﻧﻴﻢ!! ﺧﻮدت ﻫﻢ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻲزﻧﻲ‪ ،‬وﻟﻲ ﺗﻤـﺎم ﻣﻌﻠـﻢﻫـﺎ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪﻫﺎي اﻣﺘﺤﺎن ﺟﺒﺮ را ﺑﺮرﺳﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻣﺘﻔﻖ اﻟﻘﻮﻟﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮ از روي دﺳﺖ ﺧﻮشﻧﻤﺎ ﺗﻘﻠﺐ ﻛﺮدي و ﻫﻤـﻪ را‬


‫ﻋﻴﻨﺎ ﭘﺎكﻧﻮﻳﺲ ﻛﺮدي ﺣﺘﻲ رﺳﻢ اﻟﺨﻄﺖ رو ﻫﻢ ﻋﻮض ﻧﻜﺮدي و ﺷﺒﻴﻪ اون ﻧﻮﺷﺘﻲ!! ﻣﻲ دوﻧـﻲ!؟ ﻣـﺎ ﺑـﺎﻻﺧﺮه‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﻢ از ﭼﻪ راﻫﻲ ﺗﻮﻧﺴﺘﻲ اﻳﻦ دو ﺳﺎل ﺗﻤـﺎم ﭘﺮﺳـﺶﻫـﺎ و ﻣـﺴﺌﻠﻪﻫـﺎ را ﺑـﻪ دﺳـﺖ ﺑﻴـﺎري! آره ﺑـﺎﻻﺧﺮه‬ ‫ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﻢ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮه ﺧﻮدت اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻲ!‬ ‫ـ ﻣﻦ ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺗﻘﻠﺐ ﻧﻜﺮده و ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﻛﺮد!‬ ‫ـ ﺑﺎز ﻛﻪ ﺣﺮف ﺧﻮدت رو ﻣﻲزﻧﻲ!؟ زود از ﺟﻠﻮي ﭼﺸﺎم دور ﺷﻮ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﺑﻪ روز اﻣﺘﺤﺎن ﺟﺒﺮ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ ،‬آره درﺳﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﻠﻤﺶ از دﺳﺘﺶ اﻓﺘـﺎد وﻗﺘـﻲ‬ ‫ﻗﻠﻤﺶ را از زﻣﻴﻦ ﺑﺮداﺷﺖ دﻳﺪ ﻛﻪ ورﻗﻪي اﻣﺘﺤﺎﻧﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ! ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕـﺎﻫﻲ ﻛـﺮد روي زﻣـﻴﻦ را ﻧﮕـﺎه ﻛـﺮد‬ ‫ﭼﻴـــﺰي ﻧﺪﻳـــﺪ‪ ،‬ﺧـــﻮش ﻧﻤـــﺎ ﻛـــﻪ ﻧـــﺰدﻳﻜﺶ ﺑـــﻮد ﺑﻬـــﺶ ﮔﻔـــﺖ‪ :‬دﻧﺒـــﺎل ﭼـــﻲ ﻣـــﻲﮔـــﺮدي؟؟‬ ‫ دﻧﺒﺎل ورﻗﻪام‪ ،‬ﻏﻴﺐ ﺷﺪه!‬‫ـ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش ﻣﻦ ﻳﻜﻲ اﺿﺎﻓﻪ دارم وﻟﻲ ﺑﺎﻳﺪ از ﻧﻮ ﺗﻮش ﺑﻨﻮﻳﺴﻲ!‬ ‫ـ ﻃﻮري ﻧﻴﺴﺖ ورﻗﻪ را ﺑﺪه‪.‬‬ ‫و ﺳـــﭙﺲ ﺑـــﻪ ﺳـــﺮﻋﺖ ﺣـــﻞ درﺳـــﺖ ﺗﻤـــﺎم ﻣـــﺴﺌﻠﻪﻫـــﺎ را ﺗـــﺎ ﭘـــﻴﺶ از ﭘﺎﻳـــﺎن وﻗـــﺖ ﻧﻮﺷـــﺖ‪.‬‬ ‫وﻟﻲ ﭼﺮا اونﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮشﻧﻤﺎ ﻛﻪ درﺳﺶ ﻣﺘﻮﺳﻄﻪ ﺷﻚ ﻧﻜﺮدن؟! ﭼﺮا ﻣﻦ؟! آره‪ ،‬ﺟﻮاﺑﺶ اﻳﻨﻪ‪ :‬ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻠﻢﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﺣﺴﻮدي ﻣﻲﻛﻨﻦ! ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻛﻪ دﻳﮕﻪ دﭼﺎر ﻣﺸﻜﻞ ﻧﺸﻢ دﺳﺖ از ﺷﺎﮔﺮد ﻣﻤﺘﺎزي ﺑﺮدارم‪.‬‬ ‫***‬ ‫دوران دﺑﻴﺮﺳﺘﺎن را ﻣﻬﺮداد ﺑﺎ ﻧﻤﺮات ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ از ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪ و آﻣﺎده ﺷﺪ ﻛﻪ ﻛﻨﻜـﻮر ﺑـﺪه‪ .‬ﺳـﺮ ﺟﻠـﺴﻪ‬ ‫ﻛﻨﻜﻮر ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺗﺴﺖﻫﺎ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮاﻳﺶ ﺳﺎده و آﺳﺎن اﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻤﺎم ﭘﺎﺳﺦﻫـﺎ‬ ‫را ﻋﻼﻣﺖ زد‪ .‬ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ :‬اﮔﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺗﺴﺖﻫﺎ درﺳﺖ ﺟﻮاب ﺑﺪم ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر در ﺗﺎرﻳﺦ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻫﻤﻪ ﺗﺴﺖﻫﺎ را درﺳﺖ ﻣﻲزﻧﻪ و اﻳﻦ ﺑﺎﻋـﺚ ﻣـﻲﺷـﻪ ﻫﻤـﻪ ﺷـﻚ ﻛـﻨﻦ ﻛـﻪ ﻧﻜﻨـﻪ ﻣـﻦ‬ ‫ﺗﺴﺖﻫﺎي ﻛﻨﻜﻮر را دزدﻳﺪه ﺑﺎﺷﻢ و ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﻫﻢ‪ ،‬ﺣﺮف آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻛﺮﺳﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﻦ ﺑﺮ اي ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ‬ ‫از داﻧﺸﮕﺎه رﻓﺘﻦ ﻣﺤﺮوم ﻣﻲﺷﻢ ﻛﺎﻓﻴﻪ ﻣﻌﺪل ‪ 13‬دﻳﭙﻠﻤﻢ را ﻣﻼك ﻗﺮار دﻫﻨﺪ ﻛﺎرم ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳـﺖ! ﺑﻬﺘـﺮه ﺟـﻮري‬ ‫ﭘﺎﺳﺦﻫﺎي ﺻﺤﻴﺢ را ﻛﺎﻫﺶ ﺑﺪم ﻛﻪ ﺑﺘﻮﻧﻢ رﺷﺘﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪام ﻗﺒﻮل ﺷﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ و ﺑﺲ!‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﻲ ﭼﻬﻞ درﺻﺪ از ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎي ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺎﻣﻪ را ﭘﺎك ﻛﺮد!‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ در رﺷﺘﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ داﻧﺸﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ وي ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﺳﺘﺎدﻫﺎي ﻓﻴﺰﻳﻚ‬ ‫را داﺷﺖ‪ ،‬ﻗﺒﻮل ﺑﺸﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪ :‬دﻳﮕﻪ زﻣﺎن اون رﺳﻴﺪه ﻛﻪ ﻧﺸﻮن ﺑﺪم ﭼﻪﻗﺪر ﺳـﺮم ﻣـﻲﺷـﻪ دﻳﮕـﻪ دوران ﺟـﻮاب ﻧـﺪادن ﺑـﻪ‬ ‫ﺳﻮالﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﻮاﺑﺸﻮن رو ﺑﻠﺪم ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪه‪ .‬ﭘﻴﺶ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ!‬ ‫***‬ ‫ﺷﻜﻴﺒﺎ در داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ اﻋﺠﻮﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ او را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺸﺎن ﻣـﻲدادﻧـﺪ و وي را ﻧﺎﺑﻐـﻪي ﻗـﺮن‬ ‫ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ دوران ﻧﺎﻛﺎﻣﻲﻫﺎي ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪه اﺳﺖ او ﻣﺮﻛﺰ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﻪ ﺑـﻮد‪ .‬ﻫـﻢ‬ ‫داﺷﺠﻮﻳﺎن و ﻫﻢ اﺳﺘﺎدان‪ ،‬او را ﺑﺎ اﺣﺘﺮام ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻠﻢ و داﻧﺶ ﻓﺮاوان او ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ وﺟـﺪ ﻣـﻲآورد و اﻳـﻦ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﻧﺤﻴﻒ و ﻻﻏﺮش ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﻨﺪ!‬


‫ﻣﻲﺷﺪ ﺣﺪس زد از ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ درﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎي ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺟﻬﺎن ﺑـﻪ روي او ﺑـﺎز ﺷـﺪه‪ .‬در واﻗـﻊ از امآيﺗـﻲ‪،‬‬ ‫ﻫﺎروارد‪ ،‬ﭘﺮﻳﻨﺴﺘﻮن‪ ،‬ﻛﻠﺘﻚ‪ ،‬آﻛﺴﻔﻮرد و‪ ...‬ﻫﻤﻪ و ﻫﻤﻪ ﺑﺮاﻳﺶ دﻋﻮﺗﻨﺎﻣﻪ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ داﺷـﺖ ﭘـﺲ از‬ ‫ﭘﺎﻳﺎن دوره ﻛﺎرﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﺮاي اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﻪ ﻛﻠﺘﻚ ﻳﺎ ﭘﺮﻳﻨﺴﺘﻮن ﺑﺮود‪.‬‬ ‫***‬ ‫ـ ﭘﺴﺮم ﺑﻬﺘﺮه اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻲ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺖ ﺳﺒﻚﺗﺮ ﺑﺸﻪ‪.‬‬ ‫ـ ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻧﺸﺪم ﻛﻪ اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻢ!‬ ‫ ﭘﺲ ﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ دروغ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ؟! ﺗﻮ ﺧﻮدت ﻗﺒﻮل داري ﻛـﻪ آن ﻣﻮﻗـﻊ در ﻏـﺬاﺧـﻮري‬‫ﺑﻮدي؟‬ ‫ ﺑﻌﻠﻪ! وﻟﻲ ﻣﻦ ﺷﻮرش و ﺑﻠﻮا درﺳﺖ ﻧﻜﺮدم!‬‫ ﺑﺒﻴﻦ ﭘﺴﺮم ﻣﻦ ﻣﻲدوﻧﻢ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ داﻧﺸﺠﻮي داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻮدي ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ رو ﺑﮕﻲ!‬‫ـ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺣﻘﺎﻳﻖ روﺷﻨﻪ! ﺗﻮ ﭼﻮن ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺮﺟﺴﺘﻪاي ﺑﻮدي‪ ،‬آﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲﻫﺎ و ﺻﻬﻴﻮﻧﻴـﺴﺖﻫـﺎ روي ﺗـﻮ زوم ﻛـﺮده‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦﺟﺎ ﺗﻮ ﭘﺮوﻧﺪه‪ ،‬ﻣﺪارك زﻳﺎدي از ارﺗﺒﺎط ﺗﻮ ﺑﺎ اونﻫﺎ وﺟﻮد داره! ﻣﺎ ﻣﻲدوﻧﻴﻢ ﺗـﻮ دوﺳـﺖ داﺷـﺘﻲ ﺑـﺮاي‬ ‫اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﺮي آﻣﺮﻳﻜﺎ‪ .‬ﺧُﺐ اﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪي ﺑﺪي ﻧﻴﺴﺖ! وﻟﻲ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اوﻧﺎ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻬﺖ ﺑﻮرس ﺑﺪﻧﺪ و اﺟﺎزه‬ ‫ﺗﺤﺼﻴﻞ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓﺸﺎر آوردﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ آﺷﻮب و ﺑﻠﻮا در داﻧﺸﮕﺎه درﺳﺖ ﻛﻨـﻲ و ﻧﻘـﺸﻪ و ﭘـﻮل ﻻزم را ﻧﻴـﺰ ﺑﺮاﻳـﺖ‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ! درﺳﺘﻪ؟؟‬ ‫ ﻧﻪ!‬‫ـ ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻲ ﺑﻪ ﺧﻮدت رﺣﻢ ﻛﻨﻲ؟! ﺗﻮي داﻧﺸﮕﺎﻫﺘﻮن ﻫﻤﻪ ﻣﻲﮔﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻛـﺴﻲ ﻛـﻪ ﻣـﻲﺗﻮﻧـﺴﺖ‬ ‫اﻳﻨﻘﺪر دﻗﻴﻖ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻛﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺪوم دﺳﺘﻪ از ﺳﻴﻨﻲﻫﺎي ﻏﺬا و ﺑﺎ ﭼﻪ زاوﻳﻪاﻳﻲ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧﻪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﻴﻨﻲﻫـﺎي‬ ‫روي ﻫــﻢ ﭼﻴــﺪه ﺷــﺪه‪ ،‬ﻋــﻴﻦ دوﻣﻴﻨــﻮ ﺑــﻪ ﻫــﻢ ﺑﺨــﻮرن و دﻗﻴﻘــﺎ ﺗــﻮ ﻗﺎﺑﻠﻤــﻪﻫــﺎي ﻏــﺬا ﺑﻴﻔــﺘﻦ‪ ،‬ﻓﻘــﻂ ﺗــﻮﻳﻲ!‬ ‫– اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﻮد!‬ ‫ـ ﻣﺎﻣﻮران ﭘﻠﻴﺲ را ﭼﻲ ﻣﻲﮔﻲ اوﻧﻬﺎ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺳﻴﻨﻲ ﺑﻪ اوﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﻛﺮدي و ﭘﺰﺷﻜﻲ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﻫﻢ اﻳـﻦ‬ ‫رو ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻛﺮده!‬ ‫ـ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﺣﻤﻠﻪ ﻧﻜﺮدم!‬ ‫ـ ﺑﺒﻴﻦ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﻬﺖ ﻣﻲﮔﻢ آﻗﺎي ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ ﻳﺎ زﻳﺮ اﻳﻦ اﻋﺘـﺮاف ﻧﺎﻣـﻪ را اﻣـﻀﺎ ﻣـﻲﻛﻨـﻲ و ﻋﻮاﻣـﻞ‬ ‫آﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ را ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻳﺎ ﻳﻚ راﺳﺖ ﻣﻲري زﻧﺪان و از درس و ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻫﻢ ﻣﺤﺮوم ﻣﻲﺷﻲ!!‬ ‫ـ ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻧﻜﺮدم!‬ ‫ـ ﺧﻴﻠﻪ ﺧﺐ وﻗﺘﻲ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل رﻓﺘﻲ زﻧﺪان‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻳﺎدت ﻣﻲآد! ﺑﺒﺮﻳﺪش!‬ ‫***‬ ‫در ﺳﻠﻮل اﻧﻔﺮادي ﺑﺮاي ﺷﻜﻴﺒﺎ ﻓﺮﺻﺖ زﻳﺎدي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻏﺬاﻫﺎي آﺑﻜﻲ و ﺑﻲﻣﺰه زﻧﺪان‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻻﻏﺮﺗﺮ و ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ ﺷﻮد وﻟﻲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﻐﺰش ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ ﻓﻜﺮ آن روز ﺷﻠﻮغ اﻓﺘـﺎد‪.‬‬ ‫ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻬﺮداد و ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﺎن ﻛﻼسﻫﺎ ﻳﻚ راﺳﺖ ﺑﺮوﻧﺪ ﺷﻴﺮﭘﻼ و ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ و ﺟﻤﻌﻪ را در‬ ‫ﻛﻮه ﺑﮕﺬراﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﻛﻔﺶﻫﺎي ﻛﻮه آدﻳﺪاساش را ﻛﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎي ﺑﺰرﮔﻲ داﺷﺖ ﭘﺎﻳﺶ ﻛـﺮده ﺑـﻮد‪ ،‬وﻟـﻲ‬ ‫اﻳﻦ ﻛﻔﺶﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺰرگ و ﮔﺮم ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﺎن ﻛﻼسﻫـﺎي ﺻـﺒﺢ‪ ،‬ﻛﻔـﺶﻫـﺎ را از ﭘـﺎﻳﺶ در‬ ‫آورده ﺑﻮد و روي ﭼﻤﻦﻫﺎ ﻗﺪم زده ﺑﻮد‪ .‬او ﻋﺎدت داﺷﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ اوﻟﻴﻦ ﻧﻔﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﺬا ﺧﻮري ﻣﻲرود‪ ،‬ﭼـﺮا‬


‫ﻛﻪ او از اﻳﺴﺘﺎدن در ﺻﻒ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻫﻤﻪي آﺷﭙﺰﻫﺎ و داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن اﻳﻦ ﻳﻚ اﻣﺮ ﻋﺎدي ﺑﻮد ﻛـﻪ ﻫﻤﻴـﺸﻪ در‬ ‫ﻏﺬاﺧﻮري او را در اﺑﺘﺪاي ﺻﻒ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﻫﻤﻴﻦﻃﻮر ﻛﻪ ﻗﺪم ﻣﻲزد ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ ﻛﺮد‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻧﻔﺮ اول ﺻﻒ ﺑﺎﺷﺪ زﻣﺎن اﻧﺪﻛﻲ‬ ‫وﻗﺖ دارد‪.‬‬ ‫ﻛﻔﺶﻫﺎﻳﺶ را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻛﺮد و ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻨﺪﻫﺎﻳﺶ را ﺑﺒﻨﺪد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻏﺬاﺧﻮري رﻓﺖ‪ .‬از ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﻲ‪،‬‬ ‫ﻫﻨﻮز در ﻏﺬاﺧﻮري ﺑﺎز ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬وﻟﻲ ازدﺣﺎم ﺟﻤﻌﻴﺖ دم در زﻳﺎد ﺑﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ اﻣﺮوز ﭼﻠﻮﻛﺒﺎب ﺳﺮو ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ!‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺤﺘﺎﻧﻪ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن او را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و اﺟﺎزه دادﻧﺪ او اوﻟﻴﻦ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻛـﻪ وارد ﻣـﻲﺷـﻮد‪ ..‬او ﻃﺒـﻖ ﻣﻌﻤـﻮل‬ ‫اﺑﺘﺪاي ﻫﻤﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻴﻠﻪ ﻫﺎي آﻫﻨﻲ ﻛﻪ ﺻﻒ را از ﻏﺬاﺧﻮري ﺟﺪا ﻣﻲﻛﺮد رﺳـﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻬـﺮداد ‪ -‬اوﻟـﻴﻦ ﻧﻔـﺮ‪ -‬وارد‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻛﻪ از دﻳﺪن دﻳﮓﻫﺎي ﭼﻠﻮ و ﺑﻮي ﻛﺒﺎب ﺑﻪ وﺟﺪ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻓﺸﺎر را ﺑﻴـﺸﺘﺮ ﻛﺮدﻧـﺪ ﻣﻬـﺮداد‬ ‫داﺷﺖ ﺑﻪ اوﻟﻴﻦ ردﻳﻒ ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ – ﺳﻴﻨﻲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻴﻮه ﺳﻴﻨﻲﻫﺎي ﻏﺬاي ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎنﻫﺎ ﺳـﺎﺧﺘﻪ ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪-‬‬ ‫ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﻓﺸﺎر ﺟﻤﻌﻴﺖ را ﺣﺲ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن و ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ او را ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﻫﻮل دادﻧﺪ‪ .‬او ﻛﻤﻲ ﺳـﺮﻋﺖ‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ وﻟﻲ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻨﺪ ﻛﻔﺶﻫﺎي ﻛﻮﻫﺶ زﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ ﮔﻴﺮ ﻛﺮد! ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺷﻴﺮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻴﻨﻲﻫﺎي ﻏـﺬا ﭘـﺮت‬ ‫ﺷﺪ دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ از ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮد ﺑﻜﺎﻫﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ اوﻟﻴﻦ ردﻳﻒ ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺮج ﺑﻠﻨﺪ ردﻳـﻒ اول‬ ‫ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ ﺗﻜﺎن ﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮرد و ﭘﺲ از ﭼﻨﺪ ﻧﻮﺳﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﺮجﻫﺎي دﻳﮕﺮ ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ دﻣـﺮ ﺷـﺪ و دﻗﻴﻘـﺎ ﺑـﻪ ﻣﺎﻧﻨـﺪ‬ ‫دوﻣﻴﻨﻮ ﻫﻤﻪ را اﻧﺪاﺧﺖ ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ ﺑﺎ ﺳﺮ و ﺻﺪاي وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺑﻪ روي ﻫﻢ ﻣﻲاﻓﺘﺎدﻧﺪ ﺑﻌﻀﻲ از ردﻳﻒﻫـﺎ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ‬ ‫آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺳﻘﻮط ﻛﺮده روي ﺳﺮ و ﻛﻠﻪ آﺷﭙﺰﻫﺎ و دﻳﮓﻫﺎي ﭼﻠﻮ و آبﻛﺶﻫﺎي ﺑﺰرگ ﻛﻪ ﻛﺒﺎبﻫﺎ را در آن ﭼﻴﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ اﻓﺘﺎدﻧﺪ!‬ ‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ رﻳﺨﺖ ﻇﺮفﻫﺎي ﻏﺬا دﻣﺮ ﺷﺪ ﻛﺒﺎبﻫﺎ روي ﻛﻒ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ و ﻏﺬاﺧﻮري وﻟﻮ ﺷﺪﻧﺪ! ﭼﻨـﺪ‬ ‫ﮔﺮﺑﻪاﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲزدﻧﺪ ﻫﺮاﺳﺎن و ﺟﻴﻎﻛﺸﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮ و آن ﺳﻮ ﻣﻲدوﻳﺪﻧﺪ!‬ ‫ﻫﻤﻪي اﻳﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت در ﻳﻚ آن ﭘﻴﺶ آﻣﺪ‪ .‬داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺣﻴﺮت زده ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﺳﺎﻛﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و ﺑﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ و‬ ‫ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ و ﻏﺬاﻫﺎي از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ و ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻬﺮداد ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﻜﺲاﻟﻌﻤﻞ آﻧﺎن ﺑﻮد ﺗﺎ او را ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻳﺎ از ﻏﺬاﺧﻮري ﺑﻴﺮون ﻛﻨﻨـﺪ!‬ ‫وﻟﻲ از ﭼﻴﺰي ﻛﻪ دﻳﺪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺗﻌﺠﺐ ﻛﺮد!‬ ‫داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻛﻪ ﻣﺪتﻫﺎ ﺑﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ وﺿﻊ ﺑﺪ ﻏﺬا اﻋﺘﺮاض داﺷﺘﻨﺪ و از ﺗﺮس ﻛﻤﻴﺘﻪ اﻧﻀﺒﺎﻃﻲ ﺧﻮد ﺟﺮات اﻧﺠـﺎم‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻛﺎري را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻲ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﺮات ﻛﺮده ﺑﻮد و آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ و ﻏﺬاﺧـﻮري را ﺑـﻪ ﻫـﻢ‬ ‫رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮد!‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫﻤﻪ ژﺗﻮنﻫﺎي ﺧﻮد را ﭘﺎره ﻛﺮده و ﺑﺎ ﺷﻌﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻋﻠﻴﻪ آﺷﭙﺰ و رﻳﻴﺲ داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻫﺠﻮم‬ ‫ﺑﺮدﻧﺪ از روي ﻣﻴﺰﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﭘﺮﻳﺪﻧﺪ و ﺗﺘﻤﻪ دﻳﮓﻫﺎ و ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ را دﻣﺮ ﻛﺮدﻧﺪ ﻫﺮﻛﻲ ﻫﺮ ﭼﻲ دم دﺳﺘﺶ ﺑـﻮد ﺑـﻪ اﻳـﻦ‬ ‫ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ﭘﺮت ﻛﺮد! آﺷﭙﺰﻫﺎ ﻓﺮار را ﺑﺮﻗﺮار ﺗﺮﺟﻴﺢ دادﻧﺪ! ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از آﻧﻬﺎ ﻛـﻪ دﻳـﺮ ﺟﻨﺒﻴـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ ﻛﺘـﻚ‬ ‫ﻣﻔﺼﻠﻲ از داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﺧﻮردﻧﺪ! ﻛﺒﺎبﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﻘﻒ ﻏﺬاﺧﻮري ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ! ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﻬﺎ از ﺳﻘﻒ‬ ‫آوﻳﺰان ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ! اﻧﮕﺎر در آﻧﻬﺎ ﭼﺴﺐ رﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ!‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﻛﻪ ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد دو ﺗﺎ از ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ را روي ﺳﺮ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻗﺎﺷﻖ ﭼﻨﮕﺎلﻫﺎ و ﺑﺸﻘﺎبﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑـﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف در ﺣﺎل ﭘﺮواز ﺑﻮدﻧﺪ! ﺑﻪ ﺳﺮش ﻧﺨﻮرﻧﺪ! ﺷﻌﺎرﻫﺎي داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن ﻛﻪ اﺑﺘﺪا در ﻣـﻮرد ﻏـﺬا ﺑـﻮد‬ ‫رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺷﻌﺎرﻫﺎي ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ! وﻟﻲ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺷﻌﺎر ‪ -‬درود ﺑﺮ ﺷﻜﻴﺒﺎي ﻗﻬﺮﻣﺎن ‪ -‬را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﺮده‬ ‫ﺑﻮد! ﺷﻜﻴﺒﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ از ﻣﺨﻤﺼﻪ ﻓﺮار ﻛﻨﺪ‪ .‬درﻫﻤﺎن ﺣﻴﻦ ﺣﺮاﺳﺖ داﻧﺸﮕﺎه ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻣﻮر ﭘﻠﻴﺲ‪ ،‬ﺑﺮاي‬


‫ﺑﺮﻗﺮاري ﻧﻈﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻏﺬا ﺧﻮري ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬درﺳﺖ در ﻣﻮﻗﻊ ورود ﻣـﺎﻣﻮران‪ ،‬ﻣﻬـﺮداد ﺗـﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓـﺖ‬ ‫ﺳﻴﻨﻲﻫﺎ را ﻣﺜﻞ ﺳﭙﺮ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺪود و ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻛﺮد‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﻧﺰدﻳﻜﻲﻫﺎي در رﺳﻴﺪ ﺻﺪاي ﻓﺮﻳﺎد آخ و اوخ ﻋﺪهاي را ﺷﻨﻴﺪ وﻟﻲ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻜﺮد و از ﻏـﺬا ﺧـﻮري ﻓـﺮار‬ ‫ﻛــﺮد! ﺑﻌــﺪا ﻓﻬﻤﻴــﺪ او در ﺣــﺎل ﻓــﺮار ﺳــﻴﻨﻲﻫــﺎ را ﻣﺤﻜــﻢ ﺑــﻪ ﺻــﻮرت ﻣــﺄﻣﻮران ﭘﻠــﻴﺲ ﻛﻮﺑﻴــﺪه اﺳــﺖ!‬ ‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ او را در ﺧﺎﻧﻪ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻛﺮدﻧﺪ ﭘﺲ از ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺳﻪ ﺳﺎل زﻧﺪان‪ 6 ،‬ﻣﻴﻠﻴـﻮن ﺗﻮﻣـﺎن ﺧـﺴﺎرت‬ ‫داﻧﺸﮕﺎه و ‪ 6‬ﺳﺎل ﻣﺤﺮوﻣﻴﺖ از ﻣﺰاﻳﺎي اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺑﻪ ﻋﻼوه ده ﺳﺎل ﻣﻤﻨﻮعاﻟﺨﺮوج ﺑﻮدن از اﻳﺮان را ﻧﻴﺰ در ﺣﻜـﻢ‬ ‫ﮔﻨﺠﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد وﺳﺎﻳﻞ ﺷﺨﺼﻲاش را از ﻣﺄﻣﻮر زﻧﺪان ﺗﺤﻮﻳﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎ ﭘﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ ﻳﻚ راﺳﺖ ﺑﻪ آﺳﺎﻳﺸﮕﺎه‬ ‫ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﻦ رﻓﺖ ﺗﺎ ﻣﺎدرش را ﻣﻼﻗﺎت ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ او در زﻧﺪان ﺑﻮد ﺷﺎﻳﻌﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺤﺖ ﺷﻜﻨﺠﻪﻫﺎي ﺷـﺪﻳﺪ ﻗـﺮار دارد ﭘـﺪر و ﻣـﺎدرش ﺑﺎرﻫـﺎ ﺑـﺮاي‬ ‫ﻣﻼﻗﺎت او آﻣﺪﻧﺪ وﻟﻲ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻳﻚ ﺑﺎر اﺟﺎزه ﻣﻼﻗﺎت ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﻧﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ از آنﻛﻪ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪ ﻣﻬﺮداد زﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ ﻣﺮده اﺳﺖ! ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﻫﺮ دو ﺳﻜﺘﻪ ﻛﺮدﻧـﺪ‪ .‬ﭘـﺪرش در دم ﺟـﺎن‬ ‫ﺳﭙﺮد‪ ،‬ﻣﺎدرش ﻧﻴﺰ ﻧﻴﻤﻪ ﻓﻠﺞ ﺷﺪ و دﻳﮕﺮ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺗﻜﻠﻢ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺎﻋـﺚ ﺷـﺪ ﻛـﻪ ﻣﻬـﺮداد را زودﺗـﺮ از‬ ‫زﻣﺎن ﻣﻘﺮر آزاد ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫وي ﻫﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﻮال ﻛﻪ آﻳﺎ در زﻧﺪان ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﻧﺪاد و آﺧﺮ ﺳﺮ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺸﺪ ﺷﻜﻨﺠﻪ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮده ﻳﺎ ﻧﻪ!‬ ‫وﻟﻲ دروغ ﺑﻮدن ﺷﺎﻳﻌﻪ ﻣﺮدﻧﺶ زﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ‪ ،‬ﻣﺤﺮز ﺷﺪ!‬ ‫***‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻬﺮداد ﻗﺼﺪ داﺷﺖ ﺑﺎ ﻣﺮد دلﺧﻮاﻫﺶ ﺑﻪ ﻛﺎﻧﺎدا ﺑﺮود ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻢ ﺳـﻬﻢاﻻرث ﺧـﻮدش را ﻃﻠـﺐ‬ ‫ﻣﻲ ﻛﺮد ﺧﺎﻧﻮاده آﻧﻬﺎ ﻛﻪ روزي ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺘﻤﻮل ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﺲ از زﻧﺪاﻧﻲ ﺷﺪن ﻣﻬﺮداد ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮد را ﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻠﻜﻪ‬ ‫او را ﻧﺠﺎت ﺑﺪﻫﻨﺪ وﻟﻲ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻪﺷﺎن ﺑـﻮد ﻛـﻪ ﺣـﺎﻻ ﺧـﻮاﻫﺮش اﺻـﺮار‬ ‫داﺷﺖ آن را ﺑﻔﺮوﺷﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ از ﻓﺮوشﺧﺎﻧﻪ و ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺳﻬﻢاﻻرث ﻣﻬﺮداد ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﺴﺎرت داﻧﺸﮕﺎه را ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﻤﻮده و ﺑﻪ ﻛﻤـﻚ ﻳﻜـﻲ از‬ ‫دوﺳﺘﺎن ﺑﺎ ﻧﻔﻮذ ﺧﻮد و اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﻘﺪار ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪاي ﭘﻮل ﭼﺎﻳﻲ! ﺑﻪ ﺳﺮ درس و داﻧﺸﮕﺎه ﺧـﻮد ﺑـﺎز ﮔـﺮدد‪.‬‬ ‫دﻳﮕﺮ از آن ﻧﺎﺑﻐﻪي ﻗﺮن و داﻧﺸﺠﻮي ﺑﺎ ﻧﺸﺎط ﺧﺒﺮي ﻧﺒﻮد! او ﺑﻪ داﻧﺸﺠﻮﻳﻲ ﻣﺘﻮﺳﻂ و ﻣﻨﺰوي ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ‬ ‫اﻛﺜﺮا ﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮي ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﺎ ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ و اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺧﻮدش را ﺳﺮﮔﺮم ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬ ‫او ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻤﻨﻮع اﻟﺨﺮوج ﺑﻮدن دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎي دلﺧﻮاﻫﺶ ﺑﺮود ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ رو ﺑﻪ ﭼﺖ و اﻳﻤﻴﻞ‬ ‫ﺑﺎ اﺳﺘﺎدان و داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن آن داﻧﺸﮕﺎهﻫﺎ آورد و از اﻳﻦ رهﮔﺬر ﺑﺎ ﻣﺴﺎﻳﻞ روزي ﻛﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚداﻧـﺎن درﮔﻴـﺮ آن ﺑﻮدﻧـﺪ‬ ‫آﺷﻨﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺗﺮﺗﻴﺒﻲ ﺑﻮد او را ﺑﺮاي ﻓﻮق ﻟﻴﺴﺎﻧﺲ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﻫﻢ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ دلﺧﻮﺷﻲ از درس و داﻧﺸﮕﺎه در اﻳﺮان ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ دلﺧﻮش ﺑﻪ ﻣﺮاودات اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﻮد و ﺗﻮان ﻋﻠﻤﻲ ﺧﻮدش را آنﺟﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي ﻛﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ از ﻧﺨﺒﮕﺎن و ﺑﺰرﮔﺎن ﻓﻴﺰﻳـﻚ‬


‫ارﺗﺒﺎط اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ داﻳﻤﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﺪ‪ .‬دوﺑﺎره ﻃﺮاوت و ﺷﺎداﺑﻲ داﺷﺖ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻬﺮداد ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺖ و ذوق ﻋﻠﻤـﻲ‬ ‫او دوﺑﺎره ﺑﻴﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد!‬ ‫***‬ ‫ آﻗﺎي ﺷﻜﻴﺒﺎ ﻣﻦ از روز اول ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮدم ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ اﺟﺎزه ﺑﺪﻳﻢ اداﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﺪﻳﻦ! ﺷﻤﺎ آﺑﺮوي ﭼﻨﺪﻳﻦ و‬‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪي داﻧﺸﮕﺎه ﻣﺎ را ﺑﺮدﻳﻦ! ﺷﻤﺎ ﺣﻴﺜﻴﺖ ﻣﻤﻠﻜﺖ ﻣﺎ را ﺑﺮ ﺑﺎد دادﻳﻦ! ﻣﻦ ﺣﻴﺮان ﻣﻮﻧﺪم ﭼـﺮا ﺷـﻤﺎ را ﻫﻤـﻮن‬ ‫ﺳﺎلﻫﺎ اﻋﺪام ﻧﻜﺮدن! ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻴﻢ! ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﻳﻦ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﻣﻲﺗﻮﻧﻴﺪ ﺳﺮ ﻫﻤـﻪي ﻣـﺮدم دﻧﻴـﺎ ﻛـﻼه‬ ‫ﺑﮕﺬارﻳﺪ؟! ﻫﻴﭻ ﻣﻲدوﻧﻴﻦ ﻛﻪ ﺳﺮﻗﺖ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮع ﺳﺮﻗﺖﻫﺎﺳﺖ؟! اون ﻫﻢ ﻣﺴﺌﻠﻪي ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗـﺎﺑﻠﻮﻳﻲ!!‬ ‫ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻲ ﺳﺮﻗﺖ ﻋﻠﻤﻲ ﺑﻜﻨﻲ ﻣﻲرﻓﺘﻲ ﻳﻪ ﻟﻘﻤﻪ اﻧﺪازه دﻫﻨﺖ ﺑﺮﻣـﻲداﺷـﺘﻲ‪ .‬ﻓﻜـﺮ ﻛـﺮدي ﭼـﻮن دو ﺗـﺎ‬ ‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮ در ﺗﺌﻮري اﺑﺮ رﻳﺴﻤﺎن ﺑﻬﺖ ﺑﻬﺎ دادن‪ ،‬ﻳﻪ اﻳﻨﺸﺘﻴﻦ دﻳﮕﻪ ﺷـﺪي؟! ﻧـﺎدان؟! ﻧﻤـﻚ ﺧـﻮردي‬ ‫ﻧﻤﻜﺪون ﺷﻜﺴﺘﻲ! اي ﺑﻲ اﻧﺼﺎف! اي ﺑﻲﻏﻴﺮت! ﻣﻦ ﻛﻪ ﺷﺮﻣﻢ ﻣﻲﺷﻪ ﺑﮕﻢ ﺗﻮ ﻣﻨﻲ! ﺗﻮ ﺑﺎ اﻳﻦ ﭘﺮوﻧﺪهي ﺳـﻴﺎﻫﺖ!‬ ‫ﺷﻤﺎ! از ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ اﺧﺮاﺟﻲ! اﻳﻦ را ﻫﻢ ﺑﺪون ﻛﻪ ﻧﻪ در اﻳﺮان و ﻧﻪ در ﻫﻴﭻﻛﺠـﺎي دﻧﻴـﺎ ﺗـﻮ دﻳﮕـﻪ ﺣـﻖ ﻧـﺪاري‬ ‫ﻃﺮفﻫﺎي داﻧﺸﮕﺎه و ﻣﺮاﻛﺰ ﻋﻠﻤﻲ ﭘﻴﺪات ﺑﺸﻪ! ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ ﺑﺮو ﭘﻲ ﻛﺎرت! راﺳﺘﻲ ﻫﻤﻴﻦ روزﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮي دادﮔﺎه!‬ ‫ﻛﺎري ﻛﻪ ﺗﻮ ﻛﺮدي از ﻫﺰار ﺗﺎ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮه!! ﺣﻴﻒ! ﺣﻴﻒ! دﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﺗﻮ ﺧﻮدت اﻳﻦ ﻣـﺴﺌﻠﻪ را‬ ‫ﺣﻞ ﻛﺮدي! ﻣﺴﺌﻠﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﺎﻳﺰه ﻧﻮﺑﻞ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺗﻘﺪﻳﻤﺖ ﺑﺸﻪ! ﻋﺠﺐ ﺧﻴﺎﻻﺗﻲ!؟‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻴﺎﺑﺎنﻫﺎي اﻃﺮاف داﻧﺸﮕﺎه ﻗﺪم ﻣﻲزد‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ :‬ﻋﺠـﺐ اﺷـﺘﺒﺎﻫﻲ ﻛـﺮدم!‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدم ﺧﺎرﺟﻲﻫﺎ‪ ،‬اون ﻫﻢ داﻧﺸﻤﻨﺪاﺷﻮن اﻫﻞ اﻳﻦ ﺟﻮر ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻧﻴـﺴﺘﻨﺪ و ﺳـﺮﻗﺖ ﻋﻠﻤـﻲ ﺗـﻮ ﻣﺮاﻣـﺸﻮن‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ! اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدم ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻬﻤﻲ را ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻄﺮح ﻣﻲﻛﺮدم‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻫـﻢزﻣـﺎن‬ ‫ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻓﻴﺰﻳﻚدانﻫﺎي ذرات ﺑﻨﻴﺎدي و اﺧﺘﺮ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻘﺎﻟﻪام رو ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎدم! ﻣﻦ ﭼﻪﻗـﺪر اﺣﻤﻘـﻢ! ﻛـﻪ وﻗﺘـﻲ‬ ‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ازم ﭘﺮﺳﻴﺪ اﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ را ﺑﻪ ﻛﺴﻲ دﻳﮕﺮي ﻧﺸﻮن دادي؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻪ! و ﭼﻪﻗﺪر اﺣﻤﻖﺗﺮ ﺑﻮدم ﻛـﻪ وﻗﺘـﻲ ازم‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻌﻼ ﺟﺎﻳﻲ اون رو ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﻜﻨﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﺪف ﻛﻪ اون ﺑﺘﻮﻧﻪ درﺳﺘﻲ آن را اﻣﺘﺤﺎن ﻛﻨﻪ ﺗﺎ ﺟﺎﻳﺰه ﻧﻮﺑﻞ ﻣـﻦ‬ ‫ﻗﻄﻌﻲ ﺑﺸﻪ‪ ،‬ﺣﺮﻓﺸﻮ ﺑﺎور ﻛﺮدم!‬ ‫***‬ ‫ﻣﺴﺌﻠﻪاي ﻛﻪ ﻣﻬﺮداد ﺣﻞ ﻛﺮد ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻴﺘﺮ ﺻﻔﺤﻪ اول ﺗﻤﺎم ﻣﺠﻼت ﻋﻠﻤﻲ را ﺑـﻪ ﺧـﻮدش اﺧﺘـﺼﺎص داد ﺑﻠﻜـﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎم روزﻧﺎﻣﻪﻫﺎي ﻋﺎدي و ﻣﺠﻼت ﺧﺒﺮي و ﺷﺒﻜﻪ ﻫﺎي رادﻳﻮ ﺗﻠﻮﻳﺰﻳﻮﻧﻲ‪ ،‬ﻣﻄﺎﻟﺐ اﺻﻠﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ اﻳـﻦ ﻣﻮﺿـﻮع‬ ‫اﺧﺘﺼﺎص دادﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه راز آﻓﺮﻳﻨﺶ ﺟﻬﺎن و ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ آن ﺣﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد! ﻣﻬـﺮداد ﺗﻮاﻧـﺴﺘﻪ ﺑـﻮد ﻣـﺴﺌﻠﻪ‬ ‫اﺻﻠﻲ ﻧﻈﺮﻳﻪ اﺑﺮ رﻳﺴﻤﺎن را ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺟﻬﺎن ده ﺑﻌﺪي اوﻟﻴﻪ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﭼﻬﺎر ﺑﻌﺪي ﻓﻌﻠﻲ ﺑﻮد را ﺑـﺎ روش‬ ‫ﻫﻮﺷﻤﻨﺪاﻧﻪ و ﻣﺒﺘﻜﺮاﻧﻪاي ﺣﻞ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﺎري ﻛﻪ دود از ﻛﻠﻪ ﺗﻤﺎم رﻳﺎﺿﻲداﻧﺎن و ﻓﻴﺰﻳﻚداﻧﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻛـﺎري‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎ ﻟﻐﻮ ﭘﺮوژه ﺳﺎﺧﺖ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺷﺘﺎب دﻫﻨﺪه ذرات ﺟﻬﺎن در اﻣﺮﻳﻜﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﻣﻲﻧﻤﻮد!‬ ‫اﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ اﻳﻦﻫﺎ ﺑﻪ اﺳﻢ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺟﻲ‪ .‬ب‪ُ .‬ﺑﺮي! ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ او ﻣﻬﺮداد را ﻛﺸﻒ ﻛﺮده و از او ﺑﻬﺮهﻫـﺎ‬ ‫ﺑﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺟﻠﺐ اﻋﺘﻤﺎد او ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻤﺎم اﻓﺘﺨﺎرات ﺣﻞ ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدش ﺗﻤﺎم ﻛﻨﺪ و ﺟﺎﻳﺰه ﻧﻮﺑﻞ را ﻫـﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﺑﻴﺎورد‪.‬‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﭘﺲ از آﻧﻜﻪ ﺷﻨﻴﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﭼﻪ ﻛﺎر ﻛﺮده اﺻﻞ ﻣﻘﺎﻟﻪاش را در اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﭼﺎپ ﻛﺮد‪ ،‬از آنﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻘﺎﻟﻪ او‬ ‫و ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻣﻮ ﻧﻤﻲزد ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﻫﻤﻪ او را ﺑﻪ ﺳﺮﻗﺖ ﻋﻠﻤﻲ ﻣﺘﻬﻢ ﻛﺮدﻧﺪ!‬


‫ﻣﻬﺮداد دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ اﻣﻴﺪي ﺑﻪ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻛﻨﺪ! در ﻳﻚ ﺧﻴﺎﺑـﺎن ﺧﻠـﻮت ﺑـﻪ‬ ‫ﺑﺎﻻي ﺑﺎم ﻳﻜﻲ از ﺳـﺎﺧﺘﻤﺎنﻫـﺎي ﻛـﻪ درش ﺑـﺎز ﺑـﻮد رﻓـﺖ و آﻣـﺎده ﺷـﺪ ﻛـﻪ ﺧـﻮد را ﺑـﻪ ﭘـﺎﻳﻴﻦ ﭘـﺮت ﻛﻨـﺪ‪.‬‬ ‫درﺳﺖ ﻣﻮﻗﻌﻲ ﻛﻪ ﺧﻮدش را ﭘﺮت ﻛﺮد دﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮاده از ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ اﻓﺘﺎد از ﺳﻘﻮط‬ ‫ﺧﻮد ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي ﻛﻨﺪ! دﺳﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﻴﻠﻪاي را ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻧﺼﺐ ﭘﺮﭼﻢ در دﻳﻮار ﻧﺼﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ را ﮔﺮﻓـﺖ وﻟـﻲ‬ ‫ﻣﻴﻠﻪ ﻛﻨﺪه ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﻬﺮداد و در دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺎﻧﻮادهاي ﻧﮕﻮن ﺑﺨﺖ ﻓﺮود آﻣﺪﻧﺪ! ﻣﺘﺎﺳـﻔﺎﻧﻪ ﺗﻤـﺎﻣﻲ‬ ‫آن ﺧﺎﻧﻮادهي ﻛﻮﭼﻚ در دم ﺟﺎن ﺳﭙﺮدﻧﺪ وﻟﻲ ﻣﻬﺮداد و ﻣﻴﻠﻪ ﻫﺮدو ﺳﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ!!‬ ‫***‬ ‫در زﻧﺪان‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻬﺮداد ﺷﻨﻴﺪ ﺣﻜﻢ اﻋﺪاﻣﺶ ﺗﺎﻳﻴﺪ ﺷﺪه ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ!؟ ﭼﺮا ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه از دﺳﺖ اﻳﻦ‬ ‫دﻧﻴﺎ ﺧﻼص ﻣﻲﺷﺪ!؟ از آن روز ﻣﺪام ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎري ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ روز اﻋﺪاﻣﺶ ﺑﺮﺳﺪ!؟ ﻳﻚ روز ﻗﺒﻞ از اﻋﺪام ﻣـﺎﻣﻮر‬ ‫زﻧﺪان آﻣﺪ و او را ﺻﺪا ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ‪ :‬وﺳﺎﻳﻠﺖ رو ﺟﻤﻊ ﻛﻦ! ﻣﻬﺮداد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﻗـﺮاره اﻋـﺪام ﺑـﺸﻢ‪ ،‬وﺳـﺎﻳﻠﻢ را‬ ‫ﻣﻲﺧﻮام ﭼﻪﻛﺎر؟! ﻣﺎﻣﻮر ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻫﺮﻛﺎري ﻛﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﻲﮔﻢ اﻧﺠﺎم ﺑﺪه‪ ،‬ﺣﺮف زﻳﺎدي ﻫﻢ ﻧﺰن!‬ ‫ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﻣﻬﺮداد وﺳﺎﻳﻠﺶ را ﺟﻤﻊ ﻛﺮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺎﻣﻮر راه اﻓﺘﺎد ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺘﻦ از ﭼﻨﺪﻳﻦ در ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﻋﻤـﻮﻣﻲ‬ ‫رﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺎﻣﻮر ﻣﻬﺮداد را ﺑﻪ ﺑﺨﺶ ﻗﺎﭼﺎﻗﭽﻲﻫﺎ و دزدﻫﺎ و … راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﺮد و او را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻳﻚ ﺳﻠﻮل ﻛﻪ ﺳـﻪ‬ ‫ﺗﺨﺖ ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪ داﺷﺖ ﻫ‪‬ﻞ داد!‬ ‫ﻣﻬﺮداد داد زد‪ :‬ﭼﺮا ﻣﻦ رو اﻳﻦﺟﺎ آوردﻳﺪ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻗﺮاره ﻓﺮدا اﻋﺪام ﺑﺸﻢ!؟‬ ‫ﻣﺎﻣﻮر ﻫﻤﻴﻦﺟﻮر ﻛﻪ ﻣﻲرﻓﺖ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺣﻜﻢ اﻋﺪاﻣﺖ ﻟﻐﻮ ﺷﺪه ﺗﻮ دﻳﮕﻪ ﺣﺒﺲ اﺑﺪي!‬ ‫ﻣﻬﺮداد از ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻦ ﺣﺮف ﺷﻮﻛﻪ ﺷﺪ و ﻫﻤﺎنﺟﺎ ﻏﺶ ﻛﺮد!‬ ‫***‬ ‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﺟﻲ‪ .‬ب‪ .‬ﺑ‪‬ﺮي ﻛﻪ از ﺷﻨﻴﺪن ﺧﺒﺮ ﺧﻮدﻛﺸﻲ ﻣﻬﺮداد و ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن ﺻﺪور ﺣﻜﻢ اﻋﺪام ﻣﻬﺮداد‪ ،‬دﭼﺎر ﻋﺬاب‬ ‫وﺟﺪان ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻫﻤﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﺮد ﻛﻪ ﺟﻠﻮي اﻳﻦ اﻋﺪام را ﺑﮕﻴﺮد و از آنﺟﺎﻳﻲﻛﻪ ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﺟﻬﺎﻧﻲ‬ ‫ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻮاﻧﺴﺖ دوﻟﺖ ﻣﺘﺒﻮﻋﺶ را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ اﻣﺘﻴﺎزات زﻳﺎدي ﺑﻪ دوﻟﺖ ﻣﺘﺒﻮع ﻣﻬﺮداد ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ اﻋﺪام ﻟﻐﻮ‬ ‫ﺑﺸﻮد! ﭘﺲ از ﭼﺎﻧﻪ زﻧﻲﻫﺎ و ﻣﺬاﻛﺮاﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ دو دوﻟﺖ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ و ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﺮدن اﻣﺘﻴـﺎزات و ﺧﻮاﺳـﺘﻪﻫـﺎ‪،‬‬ ‫ﺣﻜﻢ اﻋﺪام ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺣﺒﺲ اﺑﺪ و وﺟﺪان ﭘﺮوﻓﺴﻮر ﻫﻢ آرام ﮔﺮﻓﺖ!‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺑﻪ اوﺿﺎع داﺧﻞ زﻧﺪان ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺖ او ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺣﺎﻟﺶ از ﻋﻠﻢ و داﻧـﺶ و ﻣﻄﺎﻟﻌـﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮرد ﺗﻤﺎم ﭘﻴﺸﻨﻬﺎدﻫﺎي ﻛﺎر در ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ و ﻳـﺎ ﺑﺨـﺶ ﻛـﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ زﻧـﺪان را رد ﻛـﺮد و ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﻛـﻪ در‬ ‫رﺧﺖﺷﻮرﺧﺎﻧﻪ ﻛﺎر ﻛﻨﺪ اﻛﺘﻔﺎ ﻛﺮد!؟‬ ‫***‬ ‫در ﻋﺎﻟﻢ اﺛﻴﺮي ﻳﻌﻨﻲ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻃﺒﻘﻪ ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ ﻗﺎﺿﻲ اﻟﻘﻀﺎت آن ﻃﺒﻘﻪ اﺳﻢ ﻣﻬﺮداد ﺷﻜﻴﺒﺎ را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑـﻪ ﻧﺎﻣـﻪ‬ ‫اﻋﻤﺎﻟﺶ رﺳﻴﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻣﻮر ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﺎﻣﻪ اﻋﻤﺎل ﻣﻬﺮداد‪ ،‬ﺷﺮح زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻬﺮداد را ﺧﻮاﻧـﺪ و در ﭘﺎﻳـﺎن ﮔﻔـﺖ ﻛـﻪ ﻣﻬـﺮداد ﻫﻨﮕـﺎﻣﻲ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻪ رﺧﺖﻫﺎي ﻛﺜﻴﻒ زﻧﺪان را از ﺗﻮي ﺳﺒﺪ در آورده و داﺧﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻟﺒﺎﺳﺸﻮﻳﻲ ﺑﻴﺎﻧﺪازد دﺳـﺘﺶ ﺑـﻪ ﻳـﻚ‬ ‫ﺳﺮﻧﮓ آﻟﻮدهي " اچ آي وي " ﻛﻪ ﻻﺑﻪﻻي ﻟﺒﺎسﻫﺎ ﺑـﻮده ﺑﺮﺧـﻮرد ﻣـﻲﻛﻨـﺪ و ﺳـﻮزن آن ﺑـﻪ داﺧـﻞ دﺳـﺘﺶ‬ ‫ﻓﺮوﻣﻲرود! ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ وي ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎري اﻳﺪز ﻣﺒﺘﻼ ﮔﺸﺘﻪ و ﭘﺲ از ﭼﻨﺪي ﻃﺒﻘﻪ ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ را ﺗـﺮك ﻛـﺮده و ﺑـﻪ‬ ‫اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺮوج ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻗﺎﺿﻲ اﻟﻘﻀﺎت ﻃﺒﻘﻪ اﺛﻴﺮي ﮔﻔﺖ‪ :‬ﭘﺴﺮم دﻳﮕﻪ دوران رﻧﺞ و ﺳﺨﺘﻲ ﺗﻮ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪه و ﺑﻪ ﭘﺎس اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺻـﺒﺮ‬ ‫و ﺷﻜﻴﺒﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺑﻬﺸﺖ ارزاﻧﻲ ﺗﻮ ﺑﺎد‪ .‬ﺑﺮو و در آن ﺧﻮش ﺑﺎش!‬ ‫***‬ ‫ﻣﻬﺮداد ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻟﻬﻴﺐ آﺗﺶﺳﻮزان ﻛﻪ اﻃﺮاﻓﺶ را اﺣﺎﻃﻪ ﻛﺮده ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﭘﺪرم ﺣـﻖ‬ ‫داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻳﻚ اﺳﻢ ﻛﻤﻴﺎب روي ﻣﻦ ﺑﺬاره!؟!‬


‫ﻳﻚ اﺗﻔﺎق ﺳﺎده‬ ‫ﺑﻬﺮام ﻓﺮﻫﻤﻨﺪﭘﻮر‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ زﻧﻢ در ﻳﻚ ﮔﻞﻓﺮوﺷﻲ آﺷﻨﺎ ﺷﺪم‪ .‬او ﻣﻦ را ﺑﻪ ﺟﺎي ﮔﻞﻓﺮوش ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪»:‬ﻳﻪ ﺗﺎج ﮔﻞ ﻣﻲﺧﻮام‪ ،‬ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻢ ﮔﻞ‪ .‬ﻟﻄﻔﺎً ﻳﻪ آژاﻧﺲ ﻫﻢ ﺑﺮام ﺑﮕﻴﺮﻳﻦ‪«.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪»:‬اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﻣﺎﺷﻴﻨﻢ ﺟﻠﻮ در ﭘﺎرﻛﻪ‪ .‬اﮔﻪ اﺟﺎزه ﺑﺪﻳﻦ ﮔﻞﻫﺎ رو ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻣﻦ ﺑﺒﺮﻳﻢ‪«.‬‬ ‫او رﻓﺖ و ﺑﻴﺮون در ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻞﻓﺮوش ﻛﻪ آﻣﺪ‪ ،‬ﺗﺎج ﮔﻞ را ﺳﻔﺎرش دادم و ﺑﺎ دﺳﺘﻪﮔﻞ از در ﻣﻐﺎزه ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻢ‪ .‬ﺧﺎﻧﻢ‪ ،‬ﻛﻨﺎر ﻣﺎﺷﻴﻦ اﻳﺴﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬اول ﺷﻤﺎ رو ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻲرﺳﻮﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدم ﺗﺎج ﮔﻞ رو ﻣﻲآرم‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ اﺷﺎرهي ﺳﺮ ﻗﺒﻮل ﻛﺮد‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎن روز ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش رﻓﺘﻢ‪ .‬ﻛﻨﺎر دﺳﺘﺶ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮدم و اواﻣﺮش را اﺟﺮا ﻣﻲﻛﺮدم‪.‬‬ ‫در ﭘﺎﻳﺎن ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﻦ را ﺻﺪا زد و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﻤﻮن ﻧﻜﻨﻢ ﻣﺠﻠﺲ ﺑﺪون ﺗﻮ ﭘﺎ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻛﻪ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﺑﻬﺘﺮه ﻫﺮ دوﻣﻮن ﺑﺮﻳﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻴﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدم‪ .‬ﻓﺮدا ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ‪.‬‬


‫از ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﺗﺎ ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ وﺑﻼگ‬ ‫ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‬ ‫اﮔﺮ ﻋﻨﻮان ﺣﺮفﻫﺎي اﻣﺸﺒﻢ را »از ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻜﺘﺎ ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ وﺑﻼگ« ﮔﺬاﺷـﺘﻪام از آن روﺳـﺖ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ راﺟﻊ ﺑﻪ دو اﻧﻘﻼب ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﻤﺎدِ ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ اﻧﻘﻼبﻫﺎ‪ ،‬ﺟـﻨﺲ ادﺑـﻲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻜﺎﺳـﺖ و ﻧﻤـﺎدِ‬ ‫اﻧﻘﻼب دوم‪ ،‬ﺟﻨﺲ ادﺑﻲ وﺑﻼگ ــ و ﻣﻨﻈﻮرم از »ﺟﻨﺲ« دﻗﻴﻘﺎ ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻬﺎدهي ﻓﺎرﺳﻲ ‪ genre‬اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻫﻢﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ ،‬ﻓﺮاﻳﻨـﺪي از ﺣـﻮل وﺣـﻮش اواﻳـﻞ ﺳـﺪهي ‪ 17‬ﻣـﻴﻼدي آﻏـﺎز ﺷـﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﻣﻬﻢﺗﺮﻳﻦ دﺳﺘﺎورد آن ﺑﺮاي ادﺑﻴﺎت اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر در ﺗﺎرﻳﺦ‪ ،‬ﺑﺎزاري ﺑﺮاي ﻛﺘﺎب ﭘﺪﻳﺪ آﻣـﺪ‪ .‬وﻗﺘـﻲ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ اﻳﺮان ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻛﺸﻮر دﻳﮕﺮي ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺷﺎﻋﺮان ﻳـﺎ ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪﮔﺎن‬ ‫ﻋﺎﻣﻪﺳﺮاﻳﻨﺪ و ادﺑﻴﺎت ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﺎﻋﺮان و ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻧﻲاﻧﺪ ﻛﻪ از ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﻣﺎﻟﻲ ﻳﻚ ﺣﺎﻣﻲ ﻣﻘﺘـﺪر‬ ‫ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﺎﻣﻲ ﻣﻘﺘﺪر در اروﭘﺎ ﻛﻨﺖ اﺳﺖ و ﺑﺎرون و ﭘﺎدﺷﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻓﺮﻧﮕـﻲ ﻣِـﺴِﻦ اﺳـﺖ و در اﻳـﺮان‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎن‪ ،‬اﻣﻴﺮ ﻳﺎ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻫﻨﺮدوﺳﺖ و ﻫﻨﺮﭘﺮور‪ :‬در زﻣـﺎنِ ﺳـﺮاﻳﺶ‪ ،‬ﻧـﻪ ﺷـﺎﻫﻨﺎﻣﻪي ﻓﺮدوﺳـﻲ ﻧﺎﺷـﺮ داﺷـﺘﻪ و‬ ‫ﺑﻪﺻﻮرت ﻛﺘﺎﺑﻲ ﺣﺮوفﭼﻴﻨﻲ و ﺻﺤﺎﻓﻲﺷﺪه ﺑﺎ ﻗﻴﻤﺖ ﻣﻌﻴﻦ ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻧـﻪ دﻻوران ﻣﻴﺰﮔـﺮدِ ﻛـﺮﺗﻴﻦ دو‬ ‫ﺗﺮوا‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺮار ﻣﺪرﻧﻴﺘﻪ در ﻏﺮب‪ ،‬ﻛﻢﻛﻢ ﺑﺎزاري ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺑﺎزار ﻋﺮﺿﻪي ﻛﺘﺎب اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑـﻪ ﻛﺘـﺎب‬ ‫اﺟﺎزه ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻛﺎﻻ ﻋﺮﺿﻪ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﻓﺮوش ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‪ ،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‪ ،‬ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر در ﺗـﺎرﻳﺦ‪ ،‬از‬ ‫ﻗﻴﺪ ﺗﻜﻴﻪ ﺑﻪ ﺛﺮوت ﺷﺨﺼﻲ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺎدي ﻳﻚ ﻗﺪرت ﺳﻴﺎﺳﻲ رﻫﺎ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺎﻣﺪ آن رﻫﺎﻳﻲ ﺗﻮﻟﺪ ژاﻧﺮﻫﺎ ﻳﺎ ﺟﻨﺲﻫﺎي ادﺑﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﻚ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﻲآﻳﺪ و از رﻫﮕﺬرِ ﺑﺎزار‪ ،‬ﺗﺮﺟﻴﺢﻫﺎي ﺧﻮدش‬ ‫را ﺑﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻋﻼم ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪون اﻳﻦﻛﻪ ﻗﺼﺪ ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮي در اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﻛـﺎﻻﻳﻲ‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد ﻣﺜﻞ ﻫﺮ ﻛﺎﻻي دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻳﺨﭽﺎل ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﻮاع ﻳﺨﭽﺎل ﺑﺮاي ﺳﻠﻴﻘﻪﻫـﺎي ﻣﺨﺘﻠـﻒ ﺗﻮﻟﻴـﺪ و ﺑـﻪ ﺑـﺎزار‬ ‫ﻋﺮﺿﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺟﻨﺲﻫﺎي ادﺑﻲ ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ :‬اﻧﻮاع رﻣﺎنﻫﺎ و داﺳﺘﺎنﻫﺎي ﭘﻠﻴﺴﻲ و ﺟﺎﺳﻮﺳﻲ و ﻋﺸﻘﻲ و ﻋﻠﻤﻲ و ﻓﺎﻧﺘﺰي و‬ ‫وﺣﺸﺖ و‪...‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺤﺚِ ﺟﻨﺲ در ﺣﻘﻴﻘﺖ دو ﺑﺤﺚ اﺳﺖ‪ :‬ﻳﻜﻲ ﺑﺤﺚِ ﺟﻨﺲﻫﺎي ﻋﻤﻠﻲ ﻛﻪ واﻗﻌﺎ در ﺑﺎزار وﺟﻮد دارﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜـﻲ ﻫـﻢ‬ ‫ﺑﺤﺚِ ﺟﻨﺲﻫﺎي ﻧﻈﺮي‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺟﻨﺲﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮه ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ــ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ وﺟﻮدﺷﺎن ﺑﺎ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻣﺎﻧﻪي ﻧﻈﺮي ﻣﻨﺎﻓﺎت ﻧﺪارد ــ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﻀﺎ ﻫﻴﭻ وﺟﻮدِ ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻴﭻ ﻣﺎﺑﻪازاي ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻴﭻ ﺟﻨﺲ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﺎﻗﺪ ﭘﺸﺘﻮاﻧﻪي ﻧﻈﺮي ﺑﺎﺷﺪ‪ :‬اﮔﺮ ﻓﺮاﻧﻜﺸﺘﻴﻦ را ــ ﻛﻪ ﻗﺼﻪي اﻳﺠﺎد ﺣﻴـﺎت ﺑـﺎ‬ ‫ﺑﻬﺮهﮔﻴﺮي از اﻧﺮژي ﺑﺮق اﺳﺖ ــ ﻧﻴﺎي داﺳﺘﺎنﻫﺎي ﻋﻠﻤﻲ ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪ ،‬ﭘـﻴﺶ از آنﻛـﻪ ﻣِـﺮي ﺷـﻠﻲ رﺧـﺖِ داﺳـﺘﺎن‬ ‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺤﺚﻫﺎي ﻧﻈﺮي ﺑﺴﻴﺎر ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻗﻄﻌﺎ ﺟﻨﺲﻫﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ از آنرو ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪي داﺳﺘﺎنﻫـﺎي ﺷﻜـﺴﺖﺧـﻮرده از‬ ‫ﻫﻤﺎن ﻣﺮﺣﻠﻪي ﻃﺮح ﺧﺎم ﺷﻜﺴﺖ ﺧﻮردهاﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻓﻘﺪان اﻧﺴﺠﺎم ﻣﻨﻄﻘﻲ ﻳﺎ ﺿﻌﻒ داﺳـﺘﺎﻧﻲ ﻳـﺎ ﻫـﺮ دﻟﻴـﻞ‬ ‫دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻃﺮح ﺑﺮﻣﻲﮔﺮدد اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ اﻣﻜﺎنﻧﺎﭘﺬﻳﺮي ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻈﺮﻳﻪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻳﻚ ﺟﻨﺲ ﻫﺴﺖ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒﻫﺎي ﻧﻈﺮي اراﻳﻪﺷﺪه ﺑﺮاي آن ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬در ﺑﺎزار‬ ‫واﻗﻌﻲ ﻛﺘﺎب ﻫﻴﭻ ﻣﺼﺪاﻗﻲ ﺑﺮاي آن ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪﻣﺮور زﻣﺎن‪ ،‬ﮔﺮاﻳﺶ ﺣﺎﻛﻢ اﻳـﻦ‬


‫ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻋﺠﻴﺐ و ﻏﺮﻳﺐ را ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ﻣﻲداﻧﻨﺪ و ﺑﺮاي ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺼﻪﻫـﺎي ارواح و‬ ‫ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎي ﻫﺮي ﭘﺎﺗﺮ و ارﺑﺎب ﺣﻠﻘﻪﻫﺎ را آﺛﺎري ﻫﻢﻛﺎﺳﻪ و ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ ارزﻳﺎﺑﻲ ﻣـﻲﻛﻨﻨـﺪ ـــ ﻳـﺎ در ﻳـﻚ ﺗـﺮادفِ‬ ‫اﺳﺎﺳﺎ ﺧﺮدﺳﺘﻴﺰ‪ ،‬دو اﺻﻄﻼح را ﻳﻜﻲ داﻧﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻓﺎﻧﺘﺰي ﻣﻲﻧﺎﻣﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﻮن ﺑﺤﺜﻢ‪ ،‬ﺑﺤﺚ ﻟﻐﺖ ﻧﻴـﺴﺖ و ﻣـﺼﺪاق‬ ‫اﺳﺖ‪ ،‬دﻋﻮاي ﻟﻐﻮي ﻧﺪارم و اﻳﻦﻃﻮر ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻨﻈﻮرم ﻳﻚ ﺟﻨﺲ از ﻟﺤـﺎظِ ادﺑـﻲ ﻣﻤﻜـﻦِ داﺳـﺘﺎﻧﻲ اﺳـﺖ ﻛـﻪ‬ ‫رواﻳﺖ آن ﺗﺎ ﺑﻪ آﺧﺮ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻜﻨﺪ اﺗﻔﺎق ﻳﺎ اﺗﻔﺎقﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ دارﻧﺪ ﻣﻲاﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬زﻣﻴﻨـﻲ اﺳـﺖ و درﻏ���ﻳـﺖ ﻳـﻚ ﺗﻮﺿـﻴﺢ‬ ‫ﺑﺨﺮداﻧﻪي ﻣﻨﻄﻘﻲ دارد ﻳﺎ ﻧﺎزﻣﻴﻨﻲ اﺳﺖ و ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻳﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢﻫﺎﻳﻲ ﻓﺮاﻃﺒﻴﻌﻲ و ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻜﻲ دارد‪ .‬ﺑﺎ ﻗﺎﻃﻌﻴﺖ اﻋﻼم‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﺴﻲ ﻓﻘﻂ ﻧﻈﺮي اﺳﺖ و ﻫﻴﺞ ﺣﻀﻮر واﻗﻌﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﭼﺮا؟ ﺗﻮﺿﻴﺤﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪه ﻳﺎﻓﺘﻪام‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ را ﻛﻪ ﭼﺮا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺟﻨﺲ ﻧﻈﺮي‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻣﺼﺪاق‬ ‫ﻋﻤﻠﻲ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ‪ ،‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻗﺮار اﺳﺖ ﺟﻨﺲ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ در ﻣﺮز ﻣﻴﺎن ﻓﻴﺰﻳﻚ و ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺎل‬ ‫آنﻛﻪ ﺑﺎ ورود ﺑﻪ ﻣﺪرﻧﻴﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻛﺎﻻﺷﺪنِ ﻛﺘﺎب‪ ،‬اﺗﻔﺎق ﺗﺎزهي دﻳﮕﺮي ﻫﻢ ﻣﻲاﻓﺘﺪ‪ :‬ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪﮔﻲ ﻧـﻪ ﻳـﻚ ﺳـﻮدا ﻛـﻪ‬ ‫اﻳﻨﻚ ﻳﻚ ﭘﻴﺸﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻚ ﺷﻐﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺷﻐﻞ دﻳﮕﺮ‪ .‬آنﭼﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه در ﺟﺴﺘﺠﻮي آن اﺳـﺖ‪ ،‬ﮔـﺰارش ﺟﻬـﺎن‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ ﺛﺒﺖ ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﻴﺴﺖ‪ :‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻫﺪف او‪ ،‬ﻓﺮوش ﻛﺘﺎﺑﺶ در ﺑـﺎزار اﺳـﺖ‪ ،‬ﻓـﺎرغ از ﻫـﺮ دﻏﺪﻏـﻪي ﻣﺘـﺎﻓﻴﺰﻳﻜﻲ‪،‬‬ ‫ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻜﻲ ﻫﻢ اﮔﺮ دارد‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻪﺑﺴﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻣﺆﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ آنﭼﻪ ﺑـﻪ ﺑـﺎزار ﻓـﺮوش ﻣـﻲﻓﺮﺳـﺘﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﻳﻚ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺮﺿﻪ در ﺑﺎزار‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژي‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ آنﭼـﻪ ﻣـﺎرﻛﺲ آن را »ﺧـﺮد‬ ‫ﻛﺎذب« ﻣﻲﻧﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮﭼﻪ ﺗﻜﺮار ﻣﻜﺮرات اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ در ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪﮔﺎﻧﻲ ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﻣﺎﻳﻜـﻞ ﻛـﺮاﻳﺘﻦ‪ ،‬ﺟـﻲ‪.‬ﻛـﻲ‬ ‫روﻟﻴﻨﮕﺰ‪ ،‬آﮔﺎﺗﺎﻛﺮﻳﺴﺘﻲ‪ ،‬ﺳﺘﻴﻮن ﻛﻴﻨﮓ‪ ،‬ﺟﺎن ﻟﻮﻛﺎره‪ ...،‬ﺑﮕﺮدﻳﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﺑﻴﺶ از ﺣﺪاﻛﺜﺮ ‪ 300‬ﺳﺎل ﻗﺒـﻞ ﺑﺮﮔـﺮدﻳﻢ‪،‬‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻫﻤﺘﺎﻳﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪ :‬ﻣﺘﻦ ﭘﻴﺸﺎﻣﺪرن ــ اﮔﺮ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ــ ﻣﺘﻦِ ﻗﺪﺳﻲ ﻳﺎ ﻫﻢارز ﻗﺪﺳﻲ اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻀﺎ ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪهي‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻣﺪرن ﻛﻪ اﮔﺮ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ ،‬ﺑﺮاي آن اﺳﺖ ﻛﻪ »ﻋﺠﻢ زﻧﺪه ﻛﻨﺪ ﺑﺪﻳﻦ ﭘﺎرﺳﻲ« ﻳـﺎ دﺳـﺖﻛـﻢ »ﺑﺎﺷـﺪ ﻛـﻪ ﭘﻨـﺪ‬ ‫روزﮔﺎر ﺑﺎﺷﺪ«‪ ،‬ﺣﺎل آنﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهي ﻣﺪرن ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ ﺗﺎ ﻛﺎﻻﻳﻲ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﻛﺘﺎب ﺑﻔﺮوﺷﺪ ــ ﮔﻴﺮﻳﻢ اﻳﻦ ﻛﺎﻻ ﺑﻌﻀﺎ‬ ‫ﻛﺎﻻﻳﻲ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻧﺘﻘﺎلدﻫﻨﺪهي ﻳﻚ اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژي ﺧﺎص ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺟﺪاﻳﻲ دو ﻋﺮﺻﻪي ﻓﻴﺰﻳﻚ و ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﺎﻻﺷﺪنِ ﻛﺘﺎب ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬دو ﭘﻴﺎﻣﺪ دﻳﮕﺮ ﻫﻢ دارد‪ .‬اوﻟﻲ‬ ‫ﻛﻪ رﺑﻂ ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﻣﺎ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻓﻘﻂ اﺷﺎرهﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﻢ و ﻣﻲﮔﺬرم‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺸﺮ ﺟﺪﻳﺪي ﺑﻪ ﻧـﺎم ﻣﻨﺘﻘـﺪان و‬ ‫ﻧﻈﺮﻳﻪﭘﺮدازان ادﺑﻴﺎت ﻛﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎً ﻋﺮﺻﻪي ﻓﻌﺎﻟﻴﺖﺷﺎن ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ادﺑﻴﺎت اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﭘﻴﺎﻣﺪ دوم ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺑﺤﺚ ﻣﺎ ﻣﻬﻢﺗﺮ اﺳﺖ و ﻗﻀﻴﻪ را ﺑﻪ ﺑﺤﺚ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ و ﺟـﻨﺲ ادﺑـﻲ وﺑـﻼگ ﻣﺮﺑـﻮط‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﺷﺪن ﻣﺼﺮف ﺗﻮﻟﻴﺪ ادﺑﻲ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻳﻚ دﻟﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺘﺎب ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻛﺎﻻ ﺷﻮد‪ :‬ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺗﻤﺒﺮﮔﻲ ﻣﻲآﻣﺪه و ﺻﻨﻌﺖ ﭼﺎپ را رواج ﻣﻲداده؛ ﺻﻨﻌﺖ‬ ‫ﻛﺎﻏﺬﺳﺎزي ﺟﺰو ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺳﻨﮕﻴﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ رﺷﺪ ﺻﻨﻌﺘﻲ ﺑﻪ ﭼﻨﺎن ﻣﺮﺗﺒﻪاي ﻣﻲرﺳﻴﺪه ﻛﻪ اﺳﺘﻘﺮار اﻳﻦ ﺻﻨﻌﺖ‬ ‫ﺧﺎص ﻣﻤﻜﻦ ﺷﻮد؛ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﻘﻼبﻫﺎي ﺳﻴﺎﺳﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺳﺪهﻫﺎي ‪ 17‬و ‪ 18‬اﺗﻔﺎق ﻣﻲاﻓﺘﺎد ﺗـﺎ ﺟﺎﻣﻌـﻪاي ﻣـﺴﺘﻘﺮ‬ ‫ﺷﻮد ﻛﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺳﻮادآﻣﻮزي را ﻫﻢ اﺟﺒﺎري و ﻫﻢ راﻳﮕﺎن ﻛﻨﺪ ــ ﺗﺼﻮر ﺑﺎزار ﻛﺘﺎب در ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌـﻪي ﺑـﻲﺳـﻮاد‬ ‫اﻣﻜﺎنﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ؛ و اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻃﻞﻧﻤﺎﺳﺖ‪ ،‬اﻣـﺎ ﺗـﺎ اﺳـﺘﻘﺮار وﺿـﻌﻴﺖ ﺳـﻠﻄﻪي ﺳـﻮاد‪ ،‬ﺑﺎﻳـﺪ ﻛﺘـﺎب ﻳـﻚ ﻛـﺎﻻي‬ ‫اﻳﺪﺋﻮﻟﻮژﻳﻚ ﻣﺪﻋﻲ ﺗﻔﺴﻴﺮ و ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻬﺎن ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎزار ﻛﺘﺎب ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﻮد؛ و ﺑﻪوﻳـﮋه ﺑﺎﻳـﺪ در آزﻣـﻮن و ﺧﻄـﺎي‬ ‫ﻛﺸﻒ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺴﺎﻣﺪِ زﻣﺎﻧﻲ اﻧﺘﺸﺎر ﺑﺮاي اﻧﻮاع ﮔﺎهﻧﺎﻣﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻔﺘـﻪﻧﺎﻣـﻪﻫـﺎي ارزانﻗﻴﻤﺘـﻲ ﺑـﻪ ﺑـﺎزار ﻣـﻲآﻣـﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ رﻣﺎنﻫﺎي ﺳﺪهﻫﺎي ‪ 18‬و ‪ 19‬ﺑﺮاي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎر و ﺑﻪ ﺷﻜﻞ داﺳﺘﺎن دﻧﺒﺎﻟﻪدار در آنﻫﺎ ﭼﺎپ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪي ﻫﻤﻪي اﻳﻦ ﺗﺤﻮلﻫﺎ آنﻛﻪ ﻛﺘﺎب ﻛﺎﻻﻳﻲ ارزان ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛـﻪ اﻓـﺮاد ﺑـﻴﺶﺗـﺮي از ﺟﺎﻣﻌـﻪ اﻣﻜـﺎن‬


‫دﺳﺘﺮﺳﻲ ﺑﻪ آن را دارﻧﺪ‪ :‬ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺼﺮف ادﺑﻴﺎت‪ ،‬دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﺳﺪهي ‪ 18‬و ﺑﻪوﻳﮋه ‪ 19‬ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﺟﻨﮓ دﻳﮕﺮ در ﺳﺮاﺳﺮ ﻏﺮب‪ ،‬در ﻓﺮاﻧﺴﻪ و اﻧﮕﻠـﺴﺘﺎن و‬ ‫اﻳﺎﻻتﻣﺘﺤﺪه و آﻟﻤﺎن‪ ،‬ﺟﻨﮓ ﺣﻜﻮﻣﺖﻫﺎي دﻣﻮﻛﺮاﺳﻲﺳﺘﻴﺰ و آزاديﺳـﺘﻴﺰ ﺑـﺎ ادﺑﻴـﺎت ارزانﻗﻴﻤـﺖ اﺳـﺖ‪ .‬ﺑـﺮاي‬ ‫ﻧﻤﻮﻧﻪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ از ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ اﻗﺪامﻫﺎي ﻟﻮﺋﻲ ﻧﺎﭘﻠﺌﻮن ﺑﻨﺎﭘﺎرت‪ ،‬وﺿﻊ ﻣﺎﻟﻴـﺎتﻫـﺎي ﺳـﻨﮕﻴﻦ ﺑـﺮ ﻫﻔﺘـﻪﻧﺎﻣـﻪﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ‬ ‫داﺳﺘﺎنﻫﺎي دﻧﺒﺎﻟﻪدار ﭼﺎپ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻗﻴﻤﺖﺷﺎن آنﻗﺪر ﺑﺎﻻ ﺑﺮود ﻛﻪ دور از دﺳﺘﺮس ﻣـﺮدم ﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬ﭼـﺮا؟ ﭼـﻮن‬ ‫ﻫﻢﭼﻨﺎنﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﻲداﻧﻴﺪ‪ ،‬دﻳﻜﻨﺰ‪ ،‬وﻳﻜﺘﻮر ﻫﻮﮔﻮ‪ ،‬ﺑﺎﻟﺰاك‪ ،‬داﺳﺘﺎﻳﻔﺴﻜﻲ و ﻫﺮ اﺳﻢ ﺑﺰرگ دﻳﮕﺮي ﻛـﻪ‬ ‫از ﺳﺪهﻫﺎي ‪ 18‬و ‪ 19‬و اواﻳﻞ ﺳﺪهي ‪ 20‬ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ ،‬ﻛﺎر ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪﮔﻲ را ﺑـﺎ ﻧﻮﺷـﺘﻦ داﺳـﺘﺎنﻫـﺎي دﻧﺒﺎﻟـﻪدار در‬ ‫ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪﻫﺎ آﻏﺎز ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﺎ آﻏﺎز ﻣﺪرﻧﻴﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻨﺲﻫﺎي ادﺑﻲ‪ ،‬ﺑﺎ ﺟﺪاﻳﻲ دو ﻋﺮﺻﻪي ﻓﻴﺰﻳﻚ و ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳـﻚ ادﺑﻴـﺎت‪ ،‬ﻣـﺼﺮف‬ ‫ادﺑﻴﺎت ﺑﻪﻧﻮﻋﻲ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﺗﺼﻮر اﺻﻮﻻ ﻣﻨﺘﻔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ در ﺳﺪهي ‪ 16‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﻠﺴﻪﻫﺎي ﻋﺎم ادﺑﻲ ﺑﮕـﺮدﻳﻢ ﻛـﻪ اﻓـﺮادي از‬ ‫ﻗﺸﺮﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ و از ﮔﺮوهﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ در آنﻫﺎ ﺣﻀﻮر ﭘﻴﺪا ﺑﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﻠﺴﻪﻳﻲ اﮔﺮ ﻫﺴﺖ ــ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ‬ ‫ــ ﻣﺨﺼﻮص ﻣﺤﻔﻞﻫﺎي ﺑﺴﺘﻪي ادﺑﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻔﻞ ﻣﺎدام دو ﺳﺘﺎل در ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﻳﺎ ﻣﺤﻔﻞﻫﺎي دﻳﮕﺮي اﺳﺖ ـــ از‬ ‫ﻧﺨﺒﮕﺎن ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ ــ ﻛﻪ ﺑﺮاي ادﺑﻴﺎت ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﻗﺪﺳﻲ ﻗﺎﻳﻞاﻧﺪ و ادﺑﻴﺎت ﺑﻪﻣﻨﺰﻟﻪي ﺳﺮﮔﺮﻣﻲ را ﻛﻪ ﻧﻴﺎي اوﻟﻴﻪي‬ ‫ادﺑﻴﺎت ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻛﺎﻻﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺤﻘﻴﺮ و ﻣﺴﺨﺮه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻛﺎﻻﺷﺪن ادﺑﻴﺎت ﺿﻤﻨﺎ ادﺑﻴﺎت ﺑﻪﻋﻨﻮان ﻳﻚ اﻣﺮ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﻄﺮح ﻣـﻲﺷـﻮد‪ .‬ﺑـﺎ ﺟـﺪاﻳﻲ ﻓﻴﺰﻳـﻚ و ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳـﻚ‬ ‫ادﺑﻴﺎت از ﻫﻢ‪ ،‬ﺑﺎ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﻣﺼﺮف ادﺑﻴﺎت‪ ،‬ادﺑﻴﺎت ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻪ ﻣﻼﻛﻲ ﺑﺮاي ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎي ﺑﺸﺮي ﺑـﺪل‬ ‫ﻣﻲﺷﻮد‪ :‬ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮي از زﻧﺪﮔﻲ اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﻫﻢروزﮔﺎر ﻓﺮدوﺳﻲ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ ،‬ﻫﺮﻳﻚ از رﻣﺎنﻫـﺎي اوﻧـﻮره‬ ‫دو ﺑﺎﻟﺰاك‪ ،‬ﺗﺼﻮﻳﺮﮔﺮ زﻧﺪﮔﻲ ﻓﺮاﻧﺴﻮﻳﺎن ﻫﻢروزﮔﺎر اوﺳﺖ‪ :‬ﻛﺎﻻي دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﺑﺎﻳﺪ آﻳﻴﻨﻪي اﺟﺘﻤﺎﻋﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ اﻧﻘﻼب اول ﺑﻮد‪ :‬اﻧﻘﻼبِ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪنِ ﻣﺼﺮف ادﺑﻴﺎت‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﻪ اﻧﻘﻼب دوم رﺳﻴﺪهاﻳﻢ‪ :‬اﻧﻘﻼبِ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪنِ ﺗﻮﻟﻴﺪِ ادﺑﻴﺎت‪ .‬اﻳﻦﻛـﻪ ﺳـﺮاﻧﺠﺎم اﻳـﻦ اﻧﻘـﻼب دوم ﭼـﻪ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ ﺷﺮح دﻫﻢ‪ :‬ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﺮ ﻛﻨﻴﻢ و ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻋﻤﻼ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ اﻧﻘﻼب دوم ﻫﻢ ﺗﺎرﻳﺨﻲ دارد‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫از ﺣﻮل وﺣﻮش ‪ 30‬ﺗﺎ ‪ 40‬ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‪ ،‬ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪهي ﺟﺪﻳﺪ در ﺑﺴﻴﺎري از ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎي ﺑﺸﺮي ﻣﺪرن دﻳﺪه ﺷـﺪ و آن‬ ‫اﻳﻦ ﻛﻪ ﺑﻪرﻏﻢ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﻣﺼﺮف ادﺑﻴﺎت‪ ،‬اﻧﺒﻮﻫﻲ از ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎﻟﻘﻮه و ﺑﺎﻟﻔﻄﺮهي ﺗﻮﻟﻴﺪ ادﺑﻲ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧـﺪ‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن را در آﺛﺎري ﺑﺎزﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ آنﻫﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪام ﺧﻄﺎ ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻛﺸﻮري ﻛﻪ اﻳـﻦ‬ ‫اﻣﺮ در آن ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻳﻚ اﻣﺮ واﻗﻊ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ‪ social fact‬ﺑﺮوز ﻛﺮد‪ ،‬آﻟﻤﺎنِ اواﺧﺮ دﻫـﻪي ‪ 60‬و اواﻳـﻞ دﻫـﻪي‬ ‫‪ 70‬ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﺪهاي ﺟﻮان دور ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻮلﻫﺎيﺷﺎن را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻧﺎﺷـﺮﻫﺎ ﻣـﺎ را‬ ‫ﻗﺒﻮل ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﺧﻮدﻣﺎن ﻛﺎرﻫﺎيﻣﺎن را در ﻣﻲآورﻳﻢ‪.‬‬ ‫واﻗﻌﻴﺖ آنﻛﻪ ﺑﺎ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﻣﺼﺮف ادﺑﻲ و ﺣﺬف ﺗﺪرﻳﺠﻲ ﺳﺎﻧﺴﻮر ﺳﻴﺎﺳﻲ‪ ،‬ﺳﺎﻧﺴﻮر ﺟﺪﻳﺪي ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷـﺪه‬ ‫ﺑﻮد ــ و ﺷﺪه اﺳﺖ ــ ﻛﻪ ﺳﺎﻧﺴﻮر ﻧﺎﺷﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺎﺷﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺎر‪ ،‬ﻓﺮوش ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﮔﺮ ﻧﺎﺷﺮ ﺗﺸﺨﻴﺺ دﻫﺪ‬ ‫ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻣﻮرد اﻗﺒﺎل ﺑﺎزار ﻗﺮار ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﻃﺒﻌﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬ﻗﺼﺪ ﺗﺤﻘﻴـﺮ ﺗﺠـﺎرت را ﻧـﺪارم‪ ،‬اﻣـﺎ‬ ‫اﻳﻦ اﻣﺮ واﻗﻊ ﻫﻢ اﻧﻜﺎرﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﺼﻄﻠﺤﺎت ﺗﺎﺟﺮان‪ ،‬ﻧﺎم دﻳﮕﺮ »ادﻋﺎي ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧـﺒﺾ ﺟﺪﻳـﺪ ﺑـﺎزار«‬ ‫رﻳﺴﻚ اﺳﺖ‪ ،‬ﺣﺎل آنﻛﻪ زرﻧﮕﻲ‪» ،‬ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﺒﺾ ﻗﺒﻼ ﺟﻮابدادهي ﺑﺎزار« اﺳﺖ‪.‬‬ ‫از ﻫﻤﻴﻦرو ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺒﺶ ﺷﻜﺴﺖ ﺧﻮرد ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﻤﻴﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻤﺮد ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴﻞ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﻚ ﺳﺮ ﻣﺘﻜﻲ ﺑﻪ ﺑـﺎزار‬


‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻧﻴﺎز ﭘﺪﻳﺪآورﻧﺪهاش را ﺗﺸﺨﻴﺺ دﻫﺪ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻫﻢ ﺷﻜﺴﺖ ﺧﻮرد ﺑﻪ اﻳﻦ دﻟﻴـﻞ ﺑـﺪﻳﻬﻲ‬ ‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ را ﻛﻪ درآورده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺸﺮ ﺳﻨﺘﻲ از درآوردنِ آن اﺑـﺎ داﺷـﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻳـﺪ ﺑـﺮاي ﺗﻮزﻳـﻊ ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬ ‫رﺳﺎﻧﺪﻧﺶ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎن ﺑﺎﻟﻘﻮه‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺒﻜﻪاي ﻣﺘﻮﺳﻞ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺸﺮ ﺳﻨﺘﻲ ﻛﻨﺘﺮل ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻳﻚ‬ ‫دور ﺑﺎﻃﻞ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن از ‪ 1993‬ﻳﺎ ‪ 1994‬ﺑﺪﻳﻦﺳﻮ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ از ‪ 10‬ﺳﺎل ﭘـﻴﺶ‪ ،‬و ﺑـﻪوﻳـﮋه در ﭘـﻨﺞ ﺳـﺎل ﮔﺬﺷـﺘﻪ‪ ،‬ﺑـﻪ ﻓـﻀﺎي‬ ‫دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻳﺎ آﻓﺮﻳﻨﺶ ادﺑﻴﺎت وارد ﺷﺪﻳﻢ‪ ،‬ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ و ﺗﻜﻤﻴﻞ وب‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ اﺑﺮرﺳﺎﻧﻪي‬ ‫ﭼﻨﺪرﺳﺎﻧﻪاي‪ ،‬و آنﮔﺎه ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ وﺑﻼگﻫﺎ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﺮدهﻣﺎﻟﻜﻴﺖﻫﺎي ﺧﺼﻮﺻﻲ ﻓـﻀﺎي ﺳـﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ‬ ‫دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﻓﻀﺎي ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ ﻫـﻢﭼﻨـﺎنﻛـﻪ ﭘـﻴﺶ از آن‪ ،‬ﺑـﺎ راﻳﺎﻧـﻪﻫـﺎي ﺷﺨـﺼﻲ )‪-PC‬ﻫـﺎ( ﻓـﻀﺎي‬ ‫اﻧﻔﻮرﻣﺎﺗﻴﻚ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚ ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ‪ ،‬ﺣﺮﻛﺘﻲ ﻛﻪ در اواﺧﺮ دﻫﻪي ‪ 60‬و اواﻳﻞ دﻫﻪي ‪ 70‬آﻏﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑـﻮد‪ ،‬ﻣﺤﻤـﻞ‬ ‫ﻋﻤﻠﻲ و ﻣﺎدي ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮدش را ﭘﻴﺪا ﻛﺮد‪ :‬وﺑﻼگ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺗﺤﻘﻖ ﻋﻤﻠﻲ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن ﺗﻮﻟﻴﺪ و آﻓﺮﻳﻨﺶ ادﺑﻲ‬ ‫در ﺗﺎرﻳﺦ اﺳﺖ ﺑﺪﻳﻦﻣﻌﻨﺎ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ دﻟﺶ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺟﺰو ﺗﻮﻟﻴﺪﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ادﺑﻴﺎت ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از ﺧﻴـﺮ ﻧـﻪ ﺗﻨﻬـﺎ‬ ‫ﻧﺎﺷﺮ ﻛﻪ ﺣﺘﺎ ﻣﺠﻠﻪﻳﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬرد ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﭼﺎپ ﻛﺎﻏﺬي ﻛﺎرش ﺷﻮد و ﻛﺎرش را ﺑﺮ روي وﺑﻼگ ﺧـﻮد ـــ ﻳـﺎ‬ ‫ﻳﻚ وﺑﻼگِ ﻣﻴﺰﺑﺎن ــ ﻧﺸﺮ اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ دﻫﺪ و ــ ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ آﻗﺎي ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ درﺳﺘﻲ اﺷﺎره ﻛﺮدهاﻧﺪ ــ‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻲﺗﺮﻳﻦ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎﺧﻮاﻧﻨﺪه ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺧﻮدش در زﻣﺎن واﻗﻌﻲ دﺳﺖ ﭘﻴﺪا ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ اﺗﻔﺎﻗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻓﺘﺎده‪ ،‬اﻳﻦ اﻧﻘﻼﺑﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ دارﻳﻢ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬اﻳﻦ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳـﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻨـﻮز‬ ‫ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻴﻠﻲ زود اﺳﺖ راﺟﻊ ﺑﻪ آن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻴﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﻚ ﻣﻼﺣﻈﻪﻫـﺎي اوﻟﻴـﻪاي راﺟـﻊ ﺑـﻪ ﻗـﻀﻴﻪ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرم ﻣﻮاﻧﻊ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺤﺜﻢ را از ﻓﺎﺻﻠﻪي اﻧﺪﻛﻲ دورﺗﺮ آﻏﺎز ﻣﻲﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺴﻴﺎري ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ دﺷﻤﻦ ﻛﺘﺎب اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺑﺎزار ﻛﺘﺎب را ﻣﺨﺪوش ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﺟﺎزه ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻛﻨﻢ‪ .‬دﻟﻴﻠﻢ ﻫﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺎده اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺘﺎب ﭼﻴﺴﺖ؟ در ﺳﺎدهﺗﺮﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﻮدش‪ ،‬ﺗﻌﺪادي ورق اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ ﺻﺤﺎﻓﻲ ﺷﺪهاﻧﺪ و ﻳﻚ ﺟﻠﺪ ﻫﻢ دارﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ در اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻣﻲﮔﺮدم‪ ،‬ﻣﺘﻦﻫﺎ را ﺑـﻪﺻـﻮرت دﻳﺠﻴﺘـﺎل ﻣـﻲﺧـﻮاﻧﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻲﮔﺬرم‪ ،‬ﻳﻚ ﻣﺘﻦ را ﻻزم دارم‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﻢ؟ آن را ﭼﺎپ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ از آن ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪي ﻛﺎﻏﺬي ﺑﺮاي ﺧﻮدم‬ ‫ﻧﮕﻪ ﻣﻲدارم‪ .‬ﺑﻌﺪ اﻳﻦ ورقﻫﺎي ﻛﺎﻏﺬي ﻣﻦ زﻳﺎد ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ زﻳﺎدﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮد‪ … ،‬آنﻫﺎ را ﻣﻲﺑﺮم و ﺻﺤﺎﻓﻲ‬ ‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺟﻠﺪ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻛﺘﺎب ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎدﮔﻲ‪ .‬ﻳﻚ رﻣﺎن را اﮔﺮ ﻗﺮار ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻦ روي اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺑـﻪﺻـﻮرت‬ ‫دﻳﺠﻴﺘﺎل ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﺑﺮاي ﭼﺸﻢ ﺿﺮر دارد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺎپ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻛﺎﻏﺬي ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﭼﺎپ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﺑـﺎ ﺣﺮوﻓـﻲ ﻛـﻪ‬ ‫روي اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻫﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺒﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ‪ ،‬وﻗﺘﻲ ﺻﺤﺎﻓﻲ ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﻫﻤﻪي ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺑـﺮاي‬ ‫اﻳﻦ ﻧﺴﺨﻪي ﻧﺎزﻳﺒﺎ ﻛﺮدهام‪ ،‬ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮاﺑﺮ ﻗﻴﻤﺖ ﻓﺮوش رﻣﺎن در ﺑﺎزار‪ ،‬آنﻫﻢ ﺑﺎ ﺣـﺮوفﭼﻴﻨـﻲ و ﺻـﺤﺎﻓﻲ ﺑـﺴﻴﺎر‬ ‫زﻳﺒﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ دﺷﻤﻦ رﻣﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺿﻤﻨﺎ اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻗﻄﻌﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﭼﺎپ ﻛﺎﻏﺬي ﻳﻜـﺴﺮي ﻛﺘـﺎبﻫـﺎي‬ ‫دﻳﮕﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺘﺎبﻫﺎ را ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﺪ‪ :‬ﻣﻦ دﻳﮕﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻳﻚ ﻣﺘﺮ و ﻧـﻴﻢ ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧـﻪام‬ ‫دﻫﺨﺪا ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺣﺎﺿﺮﻧﻴﺴﺘﻢ ‪ 80‬ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ ﻗﻔﺴﻪﻫﺎي ﻛﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪام را اﺧﺘﺼﺎص ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﺗﻤـﺪن وﻳـﻞ دوراﻧـﺖ‬ ‫ﺑﺪﻫﻢ‪ .‬ﻛﺴﻲ داﻳﺮة اﻟﻤﻌﺎرف و ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻟﻐﺖ را ﻧﻤﻲﮔﻴﺮد ﺑﻪ ﺻﻮرت رﻣﺎن ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻛﺘﺎب ﺟﺎﻣﻌـﻪﺷﻨﺎﺳـﻲ‬ ‫ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻟﻪي ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺪﺧﻞ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗـﻪاش و ﻣﺮاﺟﻌـﻪ ﺑـﻪ ﻣـﺪﺧﻞ ﺑـﺮ روي ﺷـﺒﻜﻪي‬ ‫ﻛﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮي ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﻫﻢ ﺳﺎدهﺗﺮ اﺳﺖ و ﻫﻢ ارزانﺗﺮ و ﻫﻢ ﺟﺎ ﻛﻢﺗﺮ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﮔﺮ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب‪ ،‬اﮔﺮ ﻳـﻚ‬ ‫ﻧﻮع ﻛﺘﺎب ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﺮش ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬داﻳﺮةاﻟﻤﻌﺎرفﻫﺎي ﭼﻨﺪ ﺟﻠﺪي اﺳﺖ‪.‬‬


‫وﻟﻲ از آن ﻃﺮف‪ ،‬اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ را ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﭘﺪﻳﺪهي وﺑﻼگ را ﻛﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟـﻪ ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﻣﻼﺣﻈـﻪ‬ ‫راﺟﻊ ﺑﻪ ﻛﺘﺎب‪ ،‬ﻳﻚ واﻗﻌﻴﺖ وﺟﻮد دارد‪ :‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﺛﺮ ﺧﻮدش را ﻧﺸﺮ ﻛﺎﻏﺬي‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺸﺮ ﻛﺘﺎﺑﻲ دﻫﺪ‪ ،‬آن را‬ ‫ﺑﺮ روي اﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،:‬ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ وﻳﮋﮔﻲ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ از ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻣـﺸﺨﺺ ﺷـﺪه‬ ‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﺣﺮﻓﻪاي ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‪ ،‬وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ ﺣﺪاﻛﺜﺮ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪي ﮔﺬار ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺮﺣﻠـﻪي‬ ‫ورود ﺑﻪ ادﺑﻴﺎت و ﻧﻪ اﻣﻜﺎن اﺳﺘﻘﺮار در ادﺑﻴﺎت‪ ،‬ﺿﻤﻦ آنﻛﻪ اﮔﺮﭼﻪ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ ﻣﺴﺎﻟﻪي ﻓﻴﻠﺘﺮﻳﻨﮓ را ﭼﻪ ﻓﻴﻠﺘﺮ‬ ‫ﻧﺎﺷﺮ و ﭼﻪ ﻓﻴﻠﺘﺮ دوﻟﺖ ﻣﻨﺘﻔﻲ ﻛﺮده‪ ،‬اﻣﺎ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺲ اﺻـﻼ آزاد ﻧﻴـﺴﺖ ﻫـﺮ ﭼﻴـﺰي را ﺑﺨﻮاﻫـﺪ ﺑﻨﻮﻳـﺴﺪ ﭼـﻮن‬ ‫ﺳﺎﻧﺴﻮر ﺑﺪﺗﺮي ﺑﺮ ﻛﺎرش ﻧﻈﺎرت ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي ﻛﻪ آﻗﺎي ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ ﺑﻪدرﺳـﺘﻲ از آن ﺑـﺎ ﺗﻌﺒﻴـﺮ زﻳﺒـﺎي »‬ ‫ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺳﺮﻳﻊﺗﺮ ﺧﻮاﻧﻨﺪه ﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪآورﻧﺪه « ﻳﺎد ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺘﻨﻲ را ﻛﻪ ﺷﻤﺎ روي وﺑﻼگﺗﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻳﺪ ﺑـﺮدارد‪ .‬اﻣـﺎ ﻛـﺎﻓﻲ اﺳـﺖ ﺧﻮاﻧﻨـﺪﮔﺎنﺗـﺎن ﻣـﺘﻦ را‬ ‫دوﺳﺖﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ وﺑﻼگﺗﺎن را از ﺷﺪت اﻳﻤﻴﻞﻫﺎي اﻋﺘﺮاﺿﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻨﺪ ﻛﻮر ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ورود ﻣﻤﻨﻮع‬ ‫ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺷﺎﻳﺪ در آن ﺷﺮاﻳﻂ آدم ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﺎش ﻳﻚ ﻣﻨﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺤﺶ ﻣـﻲداد و‬ ‫ﻣﺎﺟﺮا ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﻛﻪ از ﺷﺪت ﺑﻤﺒﺎران اﻳﻤﻴﻞﻫﺎ ﻧﺘﻮاﻧﻢ دﻳﮕﺮ از ﺳﺎﻳﺘﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﻃﻮر ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬اﻳﻦ اﻧﻘﻼب‪ ،‬ﻧﻮ‪ ،‬ﺟﺪﻳﺪ و ﺟﻮان اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨـﻲ ﻫﻤـﻴﻦ ﺟﻤﻌﻴـﺖ ﺣﺎﺿـﺮ ﻧـﺸﺎن ﻣـﻲدﻫـﺪ ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﻳﻦ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎن وﺑﻼگ‪ ،‬از ﻧﺴﻞ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﻳﻚ و ﺣﺘﺎ دو ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪ از ﻣﻦاﻧﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻗﻄﻌـﺎ اﺳـﺘﺜﻨﺎ وﺟـﻮد‬ ‫دارد‪.‬‬ ‫اﻣﺎ اﻳﻦﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻊ از آن ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﻪ وﺑﻼگ ﭘﺪﻳﺪهي ﻓﺮﺧﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻮن اﺟﺎزه ﻣﻲدﻫﺪ ﺟﻮاﻧﻲ ﻛـﻪ اﺳـﺘﻌﺪادي را‬ ‫در ﺧﻮدش ﺣﺲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﺳﺘﻌﺪادش را ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﮕﺬارد ﺑﺪون اﻳﻦﻛﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺎﺷﺪ از ﻓﻴﻠﺘﺮﻳﻨـﮓ ﻫـﻴﭻ‬ ‫ﻧﺎﺷﺮي ﺑﮕﺬرد‪ ،‬ﭼﻪ ﻧﺎﺷﺮ ﻛﺘﺎب و ﭼﻪ ﻧﺎﺷﺮ ﻣﺠﻠﻪ‪.‬‬ ‫در ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﻧﻜﺘﻪاي اﺷﺎره ﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﻳﺰهي واﻟﺲ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷـﻮد‪ .‬ﺳـﻪ ﻧﻔـﺮ داور وﺑـﻼگ‬ ‫ﺑﻮدﻳﻢ و ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﺗﻤﺎﺳﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻴﻢ‪ .‬و آن ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﻦ در ﻏﺎﻳﺖ ﺟﺎﻟﺐ ﺷﺪ اﻳﻦﻛﻪ داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛـﻪ در‬ ‫ﻣﺠﻤﻮع ﺑﺎﻻﺗﺮﻳﻦ اﻣﺘﻴﺎز را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻳـﻚ از داوران آن را ﺑﻬﺘـﺮﻳﻦ داﺳـﺘﺎن داﻧـﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪،‬‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب دوم ﻳﺎ ﺳﻮم ﻫﺮ داور ﺑﻮد و ﻧﻪ اﻧﺘﺨﺎب اول‪.‬‬ ‫اﻳﻦ ﻫﻢ ﭘﺪﻳﺪهاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از دو ﺟﻨﺒﻪ ﺟﺬاب ﺑﺎﺷﺪ‪ :‬ﻧﺨﺴﺖ اﻳـﻦﻛـﻪ ﺑﺤـﺚ ﻧـﻮع ﺧﺎﺻـﻲ از ادﺑﻴـﺎت در‬ ‫وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ ﻣﻄﺮح ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺤﺚ اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺪ ﭼﻴﺴﺖ و ﻧﺎﺷﺮ ﻛﺘﺎب ﻳﺎ ﻣﺠﻠﻪ ﻓﻼن ﭼﻴﻨﺶ ﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﺎر‬ ‫ﺧﺎص را ﻣﻲﭘﺴﻨﺪد‪ ،‬ﭘﺲ اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻲ ﻛﺎرت در ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬آن را رﻋﺎﻳﺖ ﻛـﻦ‪ :‬ﻧـﻪ‪ ،‬وﺑـﻼگﻧـﻮﻳﺲ ﺑـﻪ ﻣـﺮاد دﻟـﺶ‬ ‫ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ و اﺻﻮﻻ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺲ ﺷﺪه اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺮاد دﻟﺶ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻜﺘﻪي دوم ﻧﻴﺰ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻬﻢﺗﺮ اﺳﺖ اﻳﻦﻛﻪ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ اﻣﺘﻴﺎز ﺑﺮﻧﺪهي اول دﻗﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻛﻤﻲ‬ ‫ﺑﻴﺶﺗﺮ از ﺑﺮﻧﺪهي دوم اﺳﺖ‪ ،‬ﺿﻤﻦ آنﻛﻪ از ‪ 100‬اﻣﺘﻴﺎز‪ 90 ،‬ﻳﺎ ‪ 80‬اﻣﺘﻴﺎز ﻧﻴﺎورده‪ 60 ،‬اﻣﺘﻴﺎز آورده‪ .‬ﻧﻜﺘـﻪاي ﻛـﻪ‬ ‫ﺑﻪ اﻋﺘﻘﺎد ﻣﻦ‪ ،‬دﻟﻴﻞ دﻳﮕﺮي اﺳﺖ ﺑﺮ دﻣﻮﻛﺮاﺗﻴﻚﺷﺪن آﻓﺮﻳﻨﺶ و ﺗﻮﻟﻴﺪ ادﺑﻲ ﺑﺮ روي وﺑﻼگﻫﺎ‪ :‬ﻧﻪ وﺑﻼگﻫﺎ و ﻧﻪ‬ ‫ﺟﺎﻳﺰهي وﺑﻼگﻫﺎ‪ ،‬ﻫﻴﭻﻛﺪام ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺳﻴﻄﺮهي ﻫﻴﭻ ﻧﺨﺒﻪﮔﺮاﻳﻲ را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬


‫و ادﺑﻴﺎت را ﻓﻀﺎﻳﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن‬ ‫ﺳﻌﻴﺪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ‬ ‫در زﻟﻒ ﭼﻮن ﻛﻤﻨﺪش اي دل ﻣﭙﻴﭻ ﻛﺎنﺟﺎ‬ ‫ﺳﺮﻫﺎ ﻓﺘﺎده ﺑﻴﻨﻲ ﺑﻲ ﺟﺮم و ﺑﻲ ﺟﻨﺎﻳﺖ‬ ‫ﺑﺤﺚ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ از رواﻳﺖ ﺷﺮوع ﻛﻨﻢ؛ از ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻲزﻧﺪ‪ ،‬از ﺟﺎﻳﻲﻛﻪ ﻣـﻦ ﻣﻌﺘﻘـﺪم؛‬ ‫رواﻳﺖ ﻫﺴﺘﻲ اﻋﻈﻢ ﻣﺎﺳﺖ‪ .‬درواﻗﻊ‪ ،‬ﻗﺒﻞ از آن ﻛﻪ ادﺑﻴﺎت ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ زﻋﻢ ﻣﻦ ﻳﻚ رواﻳـﺖ‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﻛﻪ ﻫﺮ ﻫﻨﺮ دﻳﮕﺮي ﻳﻚ رواﻳـﺖ ﻣـﻲﺗﻮاﻧـﺪ ﺑﺎﺷـﺪ‪ :‬ﻧﻘﺎﺷـﻲ‪ ،‬ﭘﻴﻜـﺮهﺳـﺎزي‪ ،‬ﺳـﻴﻨﻤﺎ و ﻫـﺮ ﭼﻴـﺰ‬ ‫دﻳﮕﺮي… در واﻗﻊ از اﺧﺘﻼف ﺳﻄﺤﻲ ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻣﺘﻦ‪ ،‬ﺣﺎﻻ اﻳﻦ ﻣﺘﻦ ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ رواﻳـﺖ ﭘﺪﻳـﺪ‬ ‫ﻣﻲآﻳﺪ و ﺗﻜﺜﺮ ﭘﻴﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﺎ ﺷﻜﻞ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ و ﺣﺎﻻ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ادﺑﻴﺎت ﻳﺎ ﻗﺼﻪ ﺑﺎﺷـﺪ‪ .‬ﺑـﻴﻦ‬ ‫رواﻳﺖﻫﺎ‪ ،‬رواﻳﺖﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺟﻬﺎن را ﺷﺎﻣﻞ ﺷﺪه و رواﻳﺖﻫﺎي ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ آﻓﺮﻳﻨﺶﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﻫـﺴﺘﻴﻢ ارﺗﺒﺎﻃـﺎت‬ ‫ﺑﻲ ﺷﻤﺎري وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﺒﺎﺣﺚ ﺑﻴﻨﺎﻣﺘﻨﻲ از ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ زاده ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﺟـﺎي ﺳـﻮال اﺳـﺖ ﻛـﻪ ﻣـﻦ ﻳـﺎ‬ ‫دوﺳﺘﺎﻧﻢ وﻗﺘﻲ ﺑﻪ اﺳـﻤﻲ ﺑـﺮاي وﺑﻼﮔﻤـﺎن ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛﻨـﻴﻢ اﺳـﻤﺶ را واﻟـﺲ ﺑﮕـﺬارﻳﻢ‪ .‬اﻳـﻦ ﻃﺒﻴﻌـﻲﺳـﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ادﺑﻴﺎت ﻓﻀﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي‪ .‬و ﻧﻪ ﺻﺮﻓﺎً ادﺑﻴﺎت ﻛـﻪ ﻫﻨـﺮ‬ ‫ﻓﻀﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن‪ .‬ﺑﺮاي اﻳﻦﻛﻪ در ﻳﻚ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺎ ﻫﻢدﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ و در ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑـﺎ ﻳﻜـﺪﻳﮕﺮ ﺑﺘـﻮاﻧﻴﻢ‬ ‫راﻫﻲ را ﺑﺮوﻳﻢ و در راﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﻲروﻳﻢ ﻟﺬت ﺑﺒﺮﻳﻢ‪ .‬از ﻫﻤﻴﻦ رو ﺑﻮد ﻛﻪ اﺳﻢ اﻳﻦ وﺑﻼگ ﻛﻪ ﻫـﺸﺖ ﻣـﺎه ﭘـﻴﺶ‬ ‫در‪ 20‬ﺗﻴﺮ ‪ 1382‬زاده ﺷﺪ را واﻟﺲ ﮔﺬاﺷﺘﻴﻢ‪ .‬ﻫﺮﭼﻨﺪ آن روز ﻣﺎ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛـﺮدﻳﻢ ﻛـﻪ وﺑـﻼگ واﻟـﺲ ﻳـﻚ روز‬ ‫ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻨﻴﻦ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ وﺑﻼگ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﻚ ﺳﺮي دوﺳﺖ را ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻳﻚﺑﺎره دﻳـﺪﻳﻢ‬ ‫ﻛﻪ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق ﺧﻴﻠﻲ وﺳﻴﻊﺗﺮ ﺷﺪه‪ .‬دوﺳﺘﺎن ﻣﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮي ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬دوﺳـﺘﺎن ﻣـﺎ ﺷـﺎﻣﻞ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻋﺰﻳﺰاﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦﺟﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ و ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﻼﻗـﻪ ﺑـﻪ ادﺑﻴـﺎت دارﻧـﺪ در ﺳﺮاﺳـﺮ ﺟﻬـﺎن ﺑﻮدﻧـﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﺮاﻧﻴﺎن داﺧﻞ ﻛﺸﻮر‪ ،‬اﻳﺮاﻧﻴﺎن ﺧﺎرج از ﻛﺸﻮر‪ ،‬آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺎرﺳﻲ زﺑﺎن ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻓﺎرﺳﻲ زﺑﺎن ﻫـﺴﺘﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻫــﺮ ﻛــﺴﻲ در ﻫــﺮ ﺟــﺎﻳﻲ ﻛــﻪ ﺑــﻪ ﭼﻴــﺰي ﺑــﻪ ﻧــﺎم ادﺑﻴــﺎت ﻳــﺎ ﻫﻨــﺮ دﻳﮕــﺮي ﻋﻼﻗــﻪ داﺷــﺘﻪ ﺑﺎﺷــﺪ‪.‬‬ ‫دوﺳﺘﺎن آﺛﺎرﺷﺎن را ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬دوﺳﺘﺎن ﻟﻄﻒ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻣﻨﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و اﺟﺎزه دادﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ آﺛﺎرﺷـﺎن را از ﻃﺮﻳـﻖ‬ ‫وﺑﻼگ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻛﻨﻴﻢ و اﻳﻦ ﺷﺪ ﻛﻪ واﻟﺲ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي واﻗﻌﻲ ﺧﻮدش ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦﺟﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ ﻓﻜـﺮ ﻛـﺮدﻳﻢ‬ ‫ﭼﻪ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻓﻀﺎ را ﺗﻌﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ‪ .‬آن ﻣﻮﻗﻊ ﻫﻢزﻣﺎن ﺑﻮد ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ‪ ،‬ﻛﻪ ﺧـﺐ دوﺳـﺘﺎن‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ و در ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﮔﺰار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻮاﻳﺰ ﻧﮕﺎه ﺧﺎﺻﻲ را داﺷـﺘﻴﻢ‪ .‬ﻳـﻚ ﻧﮕـﺎه‬ ‫ﻣﻨﺘﻘﺪاﻧﻪ و ﻧﻪ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه ﻧﻔﻲﻛﻨﻨﺪه‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﻮاﻳﺰ‪ ،‬ﺟﻮاﻳﺰ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ‬ ‫ﺟﻮاﻳﺰ ﻣﻮﺟﺐ روﻧﻖ ادﺑﻴﺎت ﻣﺎ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺗﻴﺮاژ ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺟﺎﻳﺰه ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧـﺪ ﻧﮕـﺎه ﻛﻨﻴـﺪ‪ .‬ﺗﻌـﺪاد ﭼـﺎپﻫـﺎي‬ ‫ﻛﺘﺎبﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺟﺎﻳﺰه ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﺟﻮاﻳﺰ ادﺑﻲ در اﻳﺮان ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺧﺎﺻﻲ‬ ‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻳﻚ ﻧﻮع اﻧﺤﺮاف ﻫﻢ در ﺟﻮاﻳﺰ ادﺑﻲ دﻳﺪه ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ را ﻣﺼﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻘﺪ اﻳﻦ ﺟﻮاﻳﺰ ﺑﭙﺮدازﻳﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮ و ﺟﻠﺴﺎت ﻧﻘﺪ و ﺑﺮرﺳﻲ راه ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﻤﻲﺑﺮد‪ .‬ﭘﺲ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔـﺮﻓﺘﻴﻢ ﻳـﻚ‬ ‫ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ راه ﺑﻴﻨﺪازﻳﻢ‪ .‬و آن را ﻓﻀﺎﻳﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺮاي ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدن‪ .‬در واﻗﻊ آن اﻧﺘﻘﺎدي ﻛـﻪ ﺑـﻪ دﻳﮕـﺮان دارﻳـﻢ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎن رﻋﺎﻳﺖ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺳﻌﻲ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺿﻌﻒﻫﺎي ﺟﻮاﻳﺰ ادﺑﻲ دﻳﮕﺮ را ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ و ﺳﻌﻲ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛـﻪ آﻧﻬـﺎ را در‬ ‫ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ ﺧﻮدﻣﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﻠﻢ ﻣﻲداﻧﻢ اﻳﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﻴﺎﻓﺘﺎده‪ .‬ﻛﺎر ﺑﺴﻴﺎر دﺷﻮاريﺳﺖ ﻛـﻪ آدم‬


‫ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪي آن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﻛﻪ در دروﻧﺶ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻣﻴﺪوارم ﺑـﺎ ﭘـﺸﺘﻮاﻧﻪاي ﻛـﻪ ﭘﺪﻳـﺪ آﻣـﺪه و ﺑـﺎ‬ ‫ﻫﻤﺘﻲ ﻛﻪ دوﺳﺘﺎن ﻣﻦ در اﻳﻦ ﺟﻤﻊ دارﻧﺪ و ﺑﺎ ﻫﻤﺖ ﺷﻤﺎ ﻋﺰﻳﺰان‪ ،‬ﺑﺘﻮاﻧﻴﻢ اﻳـﻦ ﺟـﺎﻳﺰه را ﺑـﻪ آن ﺳـﻄﺤﻲ ﻛـﻪ‬ ‫دلﺧﻮاه اﺳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻴﺎزي ﺑﻪ وﺟﻮدش ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ‪ ،‬ﻫﻤﻴﻦ اﻣﺮوز‪ ،‬دﻓﺘﺮش را ﺑﺒﻨـﺪﻳﻢ و اﮔـﺮ ﻧﻴـﺎزش‬ ‫ﺣﺲ ﻣﻲﺷﻮد ﻧﻪ ﻣﻦ و دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪﻣﻨﺪان ﺑﻪ ادﺑﻴﺎت دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻫـﻢ ﺑـﺪﻫﻴﻢ و‬ ‫ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ در ﻳﻚ ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ واﻟﺲ ﮔﺮد آﻣﺪهاﻳﻢ و ﺳﺎل آﻳﻨﺪه ﻳﻚ ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺟﺎﻳﮕـﺎه‬ ‫ﺣﻀﻮر ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﮔﺮﻳﺰ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ وﻇﻴﻔﻪ ﺟﻮاﻳﺰ ادﺑﻲ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﺛﺎر ﻣﺘﻔﺎوت‪ ،‬آﺛﺎري ﻛﻪ ﻧﮕﺎهﻫﺎي‬ ‫ﺗﺎزهاي دارﻧﺪ‪ ،‬آﺛﺎري ﻛﻪ ﺷﺎﻟﻮدهﺷﻜﻨﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬آﺛﺎري ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻓﺮاروي ﻛﻨﻨﺪ از ﻣﻔـﺎﻫﻴﻢ ﺗﺜﺒﻴـﺖ ﺷـﺪه را‬ ‫ﮔﺮدﻫﻢ ﺑﻴﺎورد و ﺗﻘﺪﻳﺮي ﺑﺎﺷﺪ از اﻳﻦ ﺗﻼشﻫﺎ‪ .‬آنﺟﺎ ﻓﻀﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮاي رﺷﺪ و ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﻲ اﻳﻦ ﻧﻮع آﺛﺎر ﻧﻪ اﻳﻦﻛﻪ‬ ‫ﻳﻚ ﻧﻮع ﮔﺮاﻳﺶ ﺧﺎص‪ ،‬ﻳﻚ ﻧﻮع ذﻫﻨﻴﺖ ﺧﺎص را در واﻗﻊ ﺑﺰرگ ﻛﻨﻴﻢ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﭙﺮدازﻳﻢ و ﺷـﺎﻛﻠﻪ ادﺑﻴـﺎت را‬ ‫در اﻳﻦ ﻫﻴﺒﺖ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ اﻳﻦ ﻫﻴﺒﺖ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻜﻠﻲﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از ادﺑﻴﺎت وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ‬ ‫اﻣﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ اﻧﻮاع دﻳﮕﺮ ادﺑﻴﺎت را ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻴﻢ‪ .‬ادﺑﻴـﺎت ﺟﺎﻳﮕـﺎه ﻗﻴـﺎس ﻧﻴـﺴﺖ‪ .‬ادﺑﻴـﺎت‬ ‫ﺟﺎﻳﮕﺎه رﻗﺎﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ادﺑﻴﺎت ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺑﻮدن اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻪ آﺛﺎر ﺑﺎﻳﺪ در ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪ ﻳﺎ ﺧﻮب ﻛﺮدن ﺧﻴﻠﻲ ﻛـﺎر‬ ‫دﺷﻮاريﺳﺖ‪ .‬ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ داوران اﻳﻦ ﺟﺎﻳﺰه‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﻛﺲ دﻳﮕﺮي واﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ داوري آﺛﺎر و اﻳـﻦ‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ اﺛﺮي را در واﻗﻊ ﺑﺮﺗﺮي ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻛﺎر ﺑﺴﻴﺎر دﺷﻮار و ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻨﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻓﻜﺮ ﻛﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﮕﺬارﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫ﺟﻤﻊ ﻧﻤﺮات ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﻧﺪه را ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﻛﻨﺪ و وﻗﺘﻲ ﻣﻦ ﻧﻤﺮات را ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﺮدم ﻣﻲدﻳﺪم ﻛﻪ ﺗﻔـﺎوت ﻧﮕـﺎه‬ ‫داوران ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺎد اﺳﺖ‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﻖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﺎ آزادي ﺧﻴﺎل ﺑـﻪ ﻗـﺼﻪﻫـﺎ ﻧﮕـﺎه ﻛﻨﻨـﺪ و اﻧﮕﺎرﻫـﺎي‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن را در آن ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ و از آن ﻃﺮف ﺑﻪ داﺳﺘﺎن اﺟﺎزه داده ﺷﺪه ﻛﻪ در ﻣﻮﻗﻌﻴﺖﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘـﻪ و‬ ‫از ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﺷﻮد و در ﻣﺠﻤﻮع ﺣﺎﺻﻞ ﺟﻤﻊ اﻳﻦ ﻧﮕﺎهﻫﺎ ﺑـﻪ ﻳـﻚ رﺗﺒـﻪاي دﺳـﺖ ﭘﻴـﺪا ﻛﻨـﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺘﻢ را ﺑﺎ ﻳﻚ ﺑﺤﺚ دﻳﮕﺮ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻲدﻫﻢ و آن ﺑﺤﺚ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺳﻮال ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳـﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﺎ وﺑﻼگ را ﻓﻀﺎﻳﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮدﻣﺎن ﻗﺮار دادهاﻳﻢ و ﻧﻪ ﻧﺸﺮﻳﺎت را‪ ،‬ﻧﻪ روزﻧﺎﻣـﻪﻫـﺎ را و ﻧـﻪ ﺳـﺎﻳﺖﻫـﺎ را؟‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ دﻟﻴﻞ داﺷﺖ و آن اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ وﺑﻼگ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪه ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ اﺳﺖ‪ .‬در وﺑـﻼگ ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪه و‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪه در ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﻗﺮار ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻣﻦ داﺳﺘﺎﻧﻢ را روي وﺑﻼگ ﻗﺮار ﻣﻲدﻫﻢ ﻣﻲﻓﻬﻤﻢ ﭼﻘـﺪر از‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﻣﻦ ﺑﺎ آن ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬از ﻃﻴﻒﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن‪ ،‬و ﭼﻘﺪر ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﭼﻴـﺰي ﻛـﻪ‬ ‫در ﻣﻮرد ﻛﺘﺎب اﺗﻔﺎق ﻧﻤﻲاﻓﺘﺪ‪ .‬ﭘﺲ از ﭼﺎپ ﻳﻚ ﻛﺘﺎب ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘﺪﻫﺎي ﺑـﻲﺷـﻤﺎر ﻣﻨﺘـﺸﺮ ﺷـﻮد ـ اﮔـﺮ ﻧﻮﻳـﺴﻨﺪه‬ ‫ﺧﻮشﺷﺎﻧﺲ ﺑﺎﺷﺪ! ـ و ﺧﺐ ﺧﻴﻠﻲ از اﻳﻦ ﻧﻘﺪﻫﺎ را ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ دوﺳﺘﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠـﻲ از اﻳـﻦ ﻧﻘـﺪﻫﺎ را‬ ‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ادﺑﻴﺎت ﺑﻪ ﻃﻮر ﺣﺮﻓﻪاي ﺳﺮ و ﻛﺎر دارﻧﺪ و ﻃﺒﻌﺎً ﻧﻈﺮﮔـﺎه ﺗﻤـﺎﻣﻲ ﻃﻴـﻒ‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬وﻟﻲ وﺑﻼگ ﭘﺪﻳﺪهاي دﻳﮕﺮﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬در وﺑﻼگ اﻣﻜﺎن ﺗﻌﺎﻣﻞ ﺑﻴﻦ ﺧﻮاﻧﻨﺪه و ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‬ ‫ﺑﻪﻃﻮر ﻣﺪام وﺟﻮد دارد‪ .‬اﻳﻨﻬﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ را ﺑﺮ آن داﺷﺖ ﺗﺎ وﺑﻼﮔﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ و ﻧﺎﻣﺶ را واﻟﺲ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ‪.‬‬


‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﻣﺪﻳﺎ ﻛﺎﺷﻴﮕﺮ‬ ‫ﺟﻨﺎب آﻗﺎي ﻃﺒﺎﻃﺒﺎﻳﻲ‬ ‫ﺑﺎ ﺳﻼم‪ ،‬ﻫﻔﺘﺎد داﺳﺘﺎن ارﺳﺎﻟﻲ را ﺧﻮاﻧﺪم و ﻛﻮﺷﻴﺪم ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻼكﻫﺎي اﻋﻼم ﺷﺪه ﻧﻤﺮه دﻫﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ‪:‬‬ ‫‪ -1‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﻬﺪ وﻓﺎ ﻛﻨﻢ و داﺳﺘﺎنﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ »داﺳﺘﺎن« ﻧﺒـﻮد‪ ،‬ﻛـﻼً ﻧﻤـﺮهي ‪ 20‬دادم؛ ﻳﻌﻨـﻲ‬ ‫ﭼﻬﺎر ﺗﺎ ‪ 5‬ﻛﻪ از ﻧﻈﺮم ﻧﻤﺮهي ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫‪ -2‬ﻧﺘﻴﺠﻪ آنﻛﻪ ‪ 58‬ﻗﺼﻪاي را ﻛﻪ اﺻﻼً داﺳﺘﺎن ﻧﻤﻲداﻧﻢ ﻳﺎ ﻓﻮقاﻟﻌﺎده ﺿﻌﻴﻒ‪ 20 ،‬دادهام‪.‬‬ ‫‪ -3‬از ‪ 12‬ﻗﺼﻪ ﻣﺎﻧﺪه‪،‬‬ ‫ـ ‪ 2‬ﻋﺪد را داﺳﺘﺎن‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻮقاﻟﻌﺎده ﺿﻌﻴﻒ دﻳﺪم‪) .‬ﻧﻤﺮه ‪(25‬‬ ‫ ‪ 2‬ﻋﺪد را داﺳﺘﺎن اﻣﺎ ﺿﻌﻴﻒ دﻳﺪم‪) .‬ﻧﻤﺮه ‪(30‬‬‫ ‪ 2‬ﻋﺪد ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﭘﺎﻳﻴﻦﺗﺮ از ﻣﺘﻮﺳﻂ آﻣﺪ‪) .‬ﻧﻤﺮه ‪(35‬‬‫ ﻳﻚ ﻋﺪد ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﻮد )ﻧﻤﺮه ‪ (45‬و ﺑﺎ اﻧﺪﻛﻲ اﻏﻤﺎض ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‪.‬‬‫ ﻳﻚ ﻋﺪد ﻗﻄﻌﺎً از ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد‪) .‬ﻧﻤﺮه ‪(55‬‬‫ ﭼﻬﺎر ﻗﺼﻪ دﻳﮕﺮ اﻣﺎ اﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﺮهﻫـﺎي ﻣﺘﻔـﺎوﺗﻲ درﻳﺎﻓـﺖ ﻛـﺮدهاﻧـﺪ‪ ،‬ﺑـﻪ ﻧﻈـﺮم ﺗﻨﻬـﺎ داﺳـﺘﺎنﻫـﺎي ﺧـﻮب‬‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻫﺸﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻜﻨﻢ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪﺗﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺧﺘﻼف در ﻧﻤﺮهﻫـﺎﻳﻲ ﻛـﻪ ﺑـﻪ اﻳـﻦ ﭼﻬـﺎر‬ ‫داﺳﺘﺎن دادهام‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺣﺘﺮام ﺑﻪ رﻋﺎﻳﺖ اﺻﻮل و ﻣﻼك ﻫﺎي اﻋﻼم ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪ ،‬وﮔﺮﻧـﻪ ﺷﺨـﺼﺎً از ﻫـﺮ ﭼﻬـﺎر‬ ‫داﺳﺘﺎن »ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺷﺎﻧﺲ«‪» ،‬ﺷﺐ ﻧﻮراﻧﻲ«‪» ،‬زﻧﻲ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه«‪» ،‬ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻪ ﺧﻂ« ﺑﻪ ﻳﻜﺴﺎن ﻟﺬت ﺑﺮدم‪ ،‬ﻟﺬﺗﻲ ﻛﻪ از‬ ‫»ﻣﻦ و ﺟﻮﺟﻪﻫﺎﻳﻢ« ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴﺒﻢ ﺷﺪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ اﻧﺪﻛﻲ ﻛﻤﺘﺮ‪.‬‬ ‫رد ‪ 58‬ﻗﺼﻪ از ‪ 70‬ﻗﺼﻪ اﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮاً ﻓﺠﻴﻊ اﺳﺖ )ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻪ ‪ 83‬درﺻﺪ(‪ ،‬اﻣـﺎ اﻳـﻦ ﻓﺎﺟﻌـﻪ ﻓﻘـﻂ ﻇـﺎﻫﺮي اﺳـﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﺪﻳﻬﻲ اﺳﺖ ﺑﺨﺶ اﻋﻈﻢ آﺛﺎر ﺗﻮﻟﻴﺪي ﺿﻌﻴﻒ و ﺣﺘﺎ ﻓﻮق ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫آنﭼﻪ ﺑﺮاﻳﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ اﻳﻦﻛﻪ از ‪ 70‬ﻗﺼﻪ ارﺳﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ ﭼﻬﺎر ﻗﺼﻪ )و اﺣﺘﻤﺎﻻً ﭘﻨﺞ ﻗـﺼﻪ( واﻗﻌـﺎً ﺑـﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮم ﻗﺼﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ :‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻴﻦ ‪ 6‬ﺗﺎ ‪ 7‬درﺻﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪن اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺼﻪ ﺑﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺴﺘﻪام ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﺎرم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ‪ 6‬ﺗﺎ ‪ 7‬درﺻﺪ ﻗـﺼﻪي ﺧـﻮب‬ ‫رﺳﻴﺪم )اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﻗﺒﻮل زﺣﻤﺖ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ و ﺿﺮب و ﺗﻘﺴﻴﻢ( ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻓﺮاﻣﻮﺷـﻢ ﺷـﺪ‪ :‬ﻫﻤﻴـﺸﻪ از آﻓـﺮﻳﻨﺶ‬ ‫ﺟﻮاﻧﺎن دﻓﺎع ﻛﺮده ﺑﻮدم ﺑﻲآنﻛﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ دﻓﺎﻋﻴﻪام را ﺑﺮ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﺘﻨﺪي ﺗﻜﻴﻪ ﻛﻨﻢ‪ .‬اﻳﻨﻚ ﻣﺴﺘﻨﺪم را ﻫﻢ دارم )ﻻﺑـﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻖ ﻣﻲدﻫﻴﺪ وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﺎن را ﻳﻜﺴﺮه ﺟﺰو ﺟﻮاﻧﺎن ﺑﻪ ﺣﺴﺎب آورم‪ ،‬ﭘﻴﺮﻣﺮدﻫﺎﻳﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﭼﻨﺪان وﻗـﺖ و‬ ‫ﺣﻮﺻﻠﻪي وﺑﻼگﻧﻮﻳﺴﻲ ﻧﺪارﻧﺪ(‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ و دوﺳﺘﺎنﺗﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪاي اﻓﺘﺎدﻳﺪ درود ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻢ‪.‬‬


‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﻋﻠﻴﺮﺿﺎ ﺑﻬﻨﺎم‬ ‫دﺑﻴﺮﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﺘﺮم ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟﺲ‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ داﺳﺘﺎنﻫﺎي رﺳﻴﺪه ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ اﻳﻨﺘﺮﻧﺘﻲ واﻟﺲ ﻧﻮﻳﺪﺑﺨﺶ ﺣﻀﻮر ﻧﺴﻠﻲ ﺗﺎزه ﻧﻔﺲ در ﻋﺮﺻﻪ ادﺑﻴﺎت اﻣـﺮوز‬ ‫اﻳﺮان ﺑﻮد‪.‬‬ ‫از ﻣﻴﺎن آﺛﺎر ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪه در اﻳﻦ ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ از ﻧﮕﺎه ﻣﻦ ‪ 18‬داﺳﺘﺎن واﺟﺪ ارزشﻫﺎﻳﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ آﻧﻬـﺎ را از ﺳـﻄﺢ‬ ‫ﻣﺘﻮﺳﻂ ادﺑﻴﺎت روز ﺟﺪا ﻛﺮده و ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﻼشﻫﺎﻳﻲ ارزﺷﻤﻨﺪ در ﺟﻬﺖ ﺧﻠﻖ داﺳﺘﺎن ﺧـﻮب در ﺟـﺎﻳﻲ ﺟﺪاﮔﺎﻧـﻪ‬ ‫ﻗﺮار ﻣﻲداد‪.‬‬ ‫در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﺣﻀﻮر ‪ 9‬اﺛﺮ در ﻣﻴﺎن ﻣﺘﻦﻫﺎي ﺑﺮرﺳﻲ ﺷﺪه ﻫﻢ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ژاﻧﺮي ﻏﻴﺮ از ادﺑﻴﺎت‬ ‫داﺳﺘﺎﻧﻲ ﺗﻌﻠﻖ داﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﺑﻴﻦ اﻳﻦ دو ﺣﺪ را داﺳﺘﺎنﻫﺎﻳﻲ ﺑﺪاﻧﻴﺪ ﻛﻪ از ﻳﻜﻲ دو ﺟﻨﺒﻪ ﺿﻌﻒﻫﺎﻳﻲ آﺷﻜﺎر داﺷﺘﻪاﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ از آن ﺷـﺪه ﺗـﺎ‬ ‫در ﺳﻄﺤﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻗﻀﺎوت ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻫﻤﻪ اﺣ���ﺮاﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺗﻼش ﺷﻤﺎ در ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎي داوري ﻗﺎﻳﻠﻢ اﻋﺘﻘﺎدم ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻣﺘﻦ‬ ‫ﺧﻮب ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎي داوري را ﺧﻮد ﻧﻤﺎﻳﺎن ﻣﻲﺳﺎزد‪.‬‬ ‫در داوري ‪ 70‬اﺛﺮي ﻛﻪ در ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺷﺮﻛﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﻣﻌﻴﺎرﻫﺎي ﻣﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﻮدهاﻧـﺪ از ﺑﺮﻗـﺮاري ﻣﻨﺎﺳـﺒﺎت ﺗـﺎزه در‬ ‫ﺳﺎﺧﺖ اﺛﺮ‪ ،‬ﺧﻼﻗﻴﺖ و اﺑﺪاع و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﺴﻠﻂ در اﺟﺮاي ﻋﻨﺎﺻﺮ داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺪام را داراي اﻣﺘﻴـﺎزي ﻣـﺴﺎوي‬ ‫داﻧﺴﺘﻪام‪.‬‬ ‫در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻬﺎر داﺳﺘﺎن ﺟﺰﻳﺮه‪ ،‬ﻣﻨﻄﻘﻲ‪ ،‬ﺟﻮاﻧﻪ درﺧﺖ ﻛﺸﻨﺪه و ژانواﻟﮋان را ﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﺟﺴﺎرت ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻧـﺸﺎن در‬ ‫ﭘﻴﻤﻮدن ﻋﺮﺻﻪﻫﺎي ﻛﻤﺘﺮ ﭘﻴﻤﻮده ﺷﺪه در ادﺑﻴﺎت داﺳﺘﺎﻧﻲ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﻀﻮر در ﺑﺨﺶ اﻧﺘﺨﺎب وﻳـﮋه ﻫﻴـﺎت داوران‬ ‫ﻣﻲداﻧﻢ‪.‬‬


‫ﺑﻴﺎﻧﻴﻪ داوري ﺣﺠﺖ ﺑﺪاﻏﻲ‬ ‫دﺑﻴﺮ ﻣﺤﺘﺮم ﺟﺎﻳﺰه ادﺑﻲ واﻟﺲ‬ ‫ﭘﺲ از ﻋﻤﺮي ﺟﻮان ﺑﻮدن و ﺑﻮﺳﻴﺪن و رﻗﺼﻴﺪن و داﺳﺘﺎن را ﻳﻠﺨﻲﻳﻠﺨﻲ ﺑﻲﻫﻴﭻ ﻗﻴﺪ و ﺑﻨﺪي ﺑﻪ ﮔﺮﮔﻢ ﺑﻪ ﻫﻮا و‬ ‫ﻗﺎﻳﻢﺑﺎﺷﻚ ﻛﺸﺎﻧﺪن‪ ،‬ﻧﻤﻲداﻧﻢ اﻳﻦ واﻟﺲ از ﻛﺠﺎ و ﺑﺎ ﻛﺪام دﺳﺖ ﭘـﺲ ﻳﻘـﻪام را ﮔﺮﻓـﺖ ﺣﻴـﺮان ﻣﻴـﺎن زﻣـﻴﻦ و‬ ‫آﺳﻤﺎن دﺳﺖ و ﭘﺎ زدم و ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻮﺟﻮد دﻫﺎن ﮔﺸﺎده زﻳﺮ ﭘﺎﻳﻢ ﻏﻨﺞ رﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻴﺎﻧﺸﺎن ﺑﻴﻔﺘﻢ و ﮔﺎزم ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫درﮔﻴﺮي ﻣﻦ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻔﺘﺎد ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﺪﻳﻦ ﺷﺮح اﺳﺖ‪:‬‬ ‫دو اﺛﺮ از اﻳﻦ ﻫﻔﺘﺎد اﺛﺮ را ﺑﻪ ﺻﻔﺮ ﺑﺮﮔﺰار ﻛﺮدم زﻳﺮا ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﻜﻠﻲ از رواﻳﺖ را درﺷﺎن ﻧﺪﻳﺪم‪.‬‬ ‫‪ 18‬اﺛﺮ را ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻦ ﺑﺎرﻗﻪﻫﺎﻳﻲ از رواﻳﺖ ﻛﻪ در ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﻳﻲ ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﺟﻬﺎن داﺳﺘﺎﻧﻲ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻳﺪك‬ ‫ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺮه زﻳﺮ ‪ 5‬ﺑﺮﮔﺰار ﻛﺮدم‪.‬‬ ‫و ﺑﺎﻗﻲ آﺛﺎر را ﺗﺎ ﻧﻤﺮه ‪ 60‬ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻧﻤﺮهام ﺑﻮد ﺟﺪاﺟﺪا ﺧﻮاﻧﺪم و ارزشﮔﺬاري ﻛﺮدم‪ .‬ﻧﻜﺘﻪ اﻳﻦﻛﻪ در اﻳـﻦ ‪70‬‬ ‫اﺛﺮ ﻫﻴﭻ اﺛﺮي ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم و ﻛﻤﺎل داراي ﺗﻤﺎم ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﺸﻜﻴﻞدﻫﻨـﺪه ﻳـﻚ داﺳـﺘﺎن ﻛﺎﻣـﻞ و ﻣﺠـﺰا ﺑﺎﺷـﻨﺪ‪.‬‬ ‫داﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﻲﺑﺪﻳﻞ را ﺑﺎ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﺨﺘﺺ ﺑﻪ ﺧﻮد اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﭘﺪﻳـﺪ آورد‪ .‬ﺑﻨـﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫـﻴﭻﻛـﺪام از اﻳـﻦ ‪70‬‬ ‫داﺳﺘﺎن را در ﺧﻮر اﻋﻼم ﺑﺮاي داﺳﺘﺎن ﻣﻨﺘﺨﺐ ﻫﻴﺎت داوران ﻧﺪﻳﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺮآﺧﺮ ﻧﻴﺰ اﻣﻴﺪوارم ﻣﺤﻤﻠﻲ ﺑﺮاي ﻧﻘﺪ دﻗﻴﻖ ﻫﺮ ﻛﺪام از آﺛﺎر ﭘﺪﻳﺪ آﻳﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻛﻪ دﺳﺖﻛﻢ ﻣﻦ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻢ ﻧـﺴﺒﺖ ﺑـﻪ‬ ‫ﻫﺮ ﻛﺪام از اﻳﻦ آﺛﺎر ﺑﻴﺶ از ﭼﻨﺪ ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ داوري ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻔﻴﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬و ﻗﺎﻋﺪﺗ ًﺎ ﻓﻜـﺮ ﻣـﻲﻛـﻨﻢ داوري آن‬ ‫اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮاي ادﺑﻴﺎت ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬داﺳﺘﺎن ﻛﻨﺸﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻳﺠـﺎد واﻛـﻨﺶ ﻛﻨـﺪ و ﻧﻴـﺎز ﺑـﻪ‬ ‫واﻛﻨﺶ دارد‪ .‬اﻣﻴﺪوارم ﻛﻪ واﻟﺲ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ واﻧﻤﻮده‪) ،‬داوري( ﺑﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﺰدﻳـﻚﺗـﺮ ﺑـﻪ واﻗﻌﻴـﺖ ﻳﻌﻨـﻲ ﮔﻔﺘﻤـﺎن‬ ‫ﭘﻴﺮاﻣﻮن داﺳﺘﺎن ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸﻮد‪.‬‬


داستانهاي برگزيده