Issuu on Google+

Ο

ι εποχές αλλάζουν και μπαίνει στη διαδικασία να κάνει πολλά περισσότερα από πριν. Τώρα είναι και παραγωγός του τελευταίου της δίσκου. Μην ξεγελιέστε, δεν την ελκύει καθόλου ο ρόλος του μάνατζερ, ούτε της αρέσει το γεγονός ότι οι δισκογραφικές δεν έχουν πια τη δυνατότητα να βοηθήσουν πραγματικά τους καλλιτέχνες. Αν και ξέρει να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, δεν παύει να στεναχωριέται για την απαξίωση του βινυλίου και του cd, αυτό το «ωραίο παραμύθι που αγόραζες στο σύνολό του, με το δημιουργικό του artwork, που κοσμούσε τη δισκοθήκη σου». Και κάπως έτσι, πέρασε από την εποχή των πλατινένιων δίσκων και των πωλήσεων χιλιάδων αντιτύπων στα εκατομμύρια views στο youtube. Στην αρχή αμήχανα μα σχετικά γρήγορα και αναμφίβολα έξυπνα. Αν κάτι ξεχωρίζουμε σε αυτήν είναι η αισθητική της, σε όλα τα επίπεδα. Της το λέμε και μας απαντάει με σχεδόν αυστηρό ύφος: «Όλοι έχουμε αισθητική. Η αισθητική μου είμαι εγώ. Αυτό είναι όλο.» Τη ρωτάμε αν η απουσία της από τα παιχνίδια ταλέντων τηλεοπτικής κοπής οφείλεται σε αυτή της την αισθητική. «Δεν έχω πρόβλημα με τους συναδέλφους που συμμετέχουν στα τηλεοπτικά παιχνίδια. Απλώς, εγώ δεν θα μπορούσα να μπω στη λογική του κριτή, ‘‘έλα εσύ, φύγε εσύ’’, ούτε στις ανάγκες ενός τηλεοπτικού show. Στεναχωριέμαι όμως που δεν υπάρχουν τηλεοπτικές εκπομπες στις οποίες μπορούμε να δείχνουμε τη δουλειά μας. Αυτές με ενδιαφέρουν και αυτές μου λείπουν». Προσωπικό κόστος ή επαγγελματικό; Τίποτα από τα δύο. Όταν λες όχι, κάτι χάνεις αλλά σίγουρα και κάτι κερδίζεις. Στην ερώτηση «τι θα ονειρευόταν για το μέλλον;» η ματιά της αγριεύει από ενθουσιασμό: «Πολλά ωραία τραγούδια, μια νέα άνθιση στην ελληνική μουσική σκηνή, νέους στιχουργούς, συνθέτες, μουσικούς. Μια μουσική που δεν καταντάει να είναι πάρεργο, αλλά συνεχίζει να αποτελεί την παρηγοριά μας». Αλλάζουμε θέμα και τη ρωτάμε για την Αθήνα, την πόλη στην οποία όπως μαρτυρά η ίδια μπορεί και δραπετεύει. «Μένω στο κέντρο το οποίο αγαπώ πολύ. Το περπατώ κάθε μέρα, από την Πλάκα μέχρι τον Εθνικό Κήπο, όπου με βγάλει». Δεν σε αναγνωρίζουν, τη ρωτάμε εύλογα; «Παριστάνω τη μη αναγνωρίσιμη και περνάω μια χαρά. Ενα απλό νεύμα από κάποιον απέναντι, ένα ‘γεια σου, Ελευθερία’ και όλα καλά».

T

imes have changed and she’s settling with her regular tasks. She served as a producer to her last record. However, she doesn’t like being a manager neither the fact the record companies are not able to help artists. Despite the fact that she knows how to adapt to new conditions, she gets upset by the cd or record industry constant devaluation, i.e. the undermining of this “beautiful fairytale consisting of creative artwork that was a jewel to one’s record collection”. Just like that, Eleftheria passed from the platinum/thousands of sales records to an era of millions youtube hits, through an uneasy but a fast and smart process. We mention that her overall aesthetics is an absolute stand out. She says firmly that “We all have that. My aesthetics is me. That’s all”. We haven’t seen her in any TV talent show. Is such an absence a result of her personal style? “I have no problem with colleagues being involved in all that. It’s just that me, personally, cannot follow this judge-like-you-get-out logic, nor to be able to deliver when it comes to a TV show. The fact that there are no TV programs where we can present our work upsets me. These kinds of programs interest me the most and I miss them”. Does this come at a personal or professional cost? “Neither. When you say no, you either win or lose something”. What she dreams of the future? She answers with an almost angry enthusiasm: “Many beautiful songs, a blooming Greek music scene, emerging songwriters, composers and musicians. In a nutshell, a kind of music that works as consolation rather than a sideline”. In a change of subject, we ask her about Athens, a city where she – according to her words – can easily find ways to escape to. “I live downtown and I love the city centre. Every day, I wander the streets, from Plaka to the National Garden, to wherever”. When asking her if she gets recognized, she responds: “I pretend I’m not famous and I have a great time. A simple nod from a person across the street is enough. And it feels good”.


OZONRaw #116 - Rebel Yell