Page 16

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου έκθεση

Ο κόσμος του Εμμανουήλ Βουρέκα 11.10-02.12.2012 Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Είσοδος 2-10 ευρώ Έναν απ’ τους σημαντικότερους Έλληνες αρχιτέκτονες, δημιουργό των πιο χαρακτηριστικών κτισμάτων της Αθηνάς τιμά με αφιερωματική έκθεση το Μουσείο Μπενάκη. Στο έργο του περιλαμβάνονται κτίρια που διαμόρφωσαν τη μορφή και το ύφος της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής όπως το ξενοδοχείο Athens Hilton, οι τουριστικές εγκαταστάσεις στη Γλυφάδα, το Καβούρι, και τη Βουλιαγμένη. Χαράλαμπος Βασιλειάδης

Hilton, Το Αμερικάνικο Θηρίο Η δεκαετία του ‘50 στην Ελλάδα ήταν μια από τις πιο μουντές της ιστορίας της. Η πρωτεύουσα είχε αρχίσει να γιγαντώνεται ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου που είχε μόλις τελειώσει. Η Αθήνα πρόσφερε την προστασία της ανωνυμίας και την πιθανότητα μιας δουλειάς, όμως οι πιο πολλοί επαρχιώτες, πρόφυγες ή μετανάστες που είχαν καταφύγει σ’ αυτή, έμεναν συνήθως σε παράγκες, σε πολύ δυσμενείς συνθήκες, με ελάχιστα περιθώρια για διασκεδάσεις. Όταν στα τέλη αυτής της σκληρής ψυχροπολεμικής δεκαετίας του ‘50 αποφασίστηκε η κατασκευή ενός δεκατετραόρφου κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας γιια να στεγάσει το, αμερικανικών συμφερόντων, υπερπολυτελές ξενοδοχείο Χίλτον, μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τα κύματα σοκ που δημιούργησε. Ήταν η εποχή του καραμανλικού οράματος για την ανάπτυξη του τουρισμού ως σωτηρία για τη χώρα. Λίγο πριν είχαν κατασκευαστεί το Μον Παρνές και είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα Ξενία για την κατασκευή μικρών μοτέλ σε όλη τη χώρα (αμφότερα κρατικά). Όμως ένα αμερικάνικο μεγαθήριο στη θέση ενός παλιού στρατοπέδου ήταν, οπωσδήποτε, ένα σοκ για μερίδα του πληθυσμού. Θα έπαιρνε δε καιρό να χτιστεί κτίριο τόσο ψηλό στην Αθήνα (Πύργος των Αθηνών), και πάλι δεν θα έφτανε σε όγκο και πολιτική σημασία το Χίλτον. Το ξενοδοχείο Χίλτον των Αθηνών οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1958-1963, σε

έκθεση σχέδια των αρχιτεκτόνων Εμμανουήλ Βουρέκα (19051993), Προκόπη Βασιλειάδη (1912-1977) και Σπύρου Στάικου. Όταν ολοκληρώθηκε το 1963, μια ατμόσφαιρα μεγαλύτερης αισιοδοξίας είχε αρχίσει να απλώνεται στην πόλη (για να καταρρεύσει κι αυτή πολύ σύντομα) και το ξενοδοχειο, εκτός από τους πλούσιους ξένους πελάτες του, φιλοξενούσε και τους trendy ξενομανείς νέους της εποχής, τα ποπ συγκροτήματα, τους χορούς γιάνγκα, τις μίνι φούστες και την ανεμελιά. Για λίγο. Πολλοί το χαρακτήρισαν ως “το πρώτο σημείο οπτικής έξαρσης” στη μεταπολεμική Αθήνα ή, επίσης, το πρώτο δείγμα μιας “αρχιτεκτονικής γοήτρου”, που θα χαρακτήριζε τις νέες οικονομικές, πολιτισμικές και κοινωνικές δομές της εποχής εκείνης. Η διαμάχη που προκάλεσε η ανέγερσή του, στο αρχιτεκτονικό, πολεοδομικό, πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο, παραμένει μνημειώδης, χωρίς προηγούμενο ή επόμενο, πιθανόν, στη νεοελληνική ιστορία. Οι αναλογίες με την ολυμπιακή ανάταση πριν το 2004 μοιάζουν προφανείς. Το όνομα του Εμμανουήλ Βουρέκα συνδέθηκε και με την κατασκευή των πολυτελών πολυκατοικιών της δεκαετίας του ‘60, κυρίως, όταν μια νέα αστική τάξη άρχιζε να απολαμβάνει τις σύγχρονες ανέσεις ενός αστικού τρόπου ζωής: ψυγείο, ηλεκτρική κουζίνα, στερεοφωνικό, αυτοκίνητο και εξοχικό στη Νέα Μάκρη...

Γιώργος Ξένος, Χίλιες εικόνες Μέχρι 4.11.2012 Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης τέχνης, Βασ. Γεωργίου Β’ 17 -19 & Ρηγίλλης Είσοδος Ελεύθερη Το ΕΜΣΤ παρουσιάζει την νέα εγκατάσταση του Γιώργου Ξένου “Χίλιες εικόνες…”. Κεντρικός πυρήνας της είναι το προσωπικό εικαστικό ημερολόγιο του καλλιτέχνη με τίτλο “Χίλια σχέδια…”. Πρόκειται για δύο χιλιάδες σχέδια που παρουσιάζονται στη φυσική τους μορφή, αλλά και ψηφιοποιημένα σε ένα slide show. Καθημερινά ο Γιώργος Ξένος δημιουργεί σχέδια με μελάνι σε χαρτί Α4, προσπαθώντας να καταγράψει με ταχύτητα τις φευγαλέες σκέψεις του όπως αυτές επηρεάζονται από τις καθημερινές του εμπειρίες, προσωπικές ή σχετικές με την επικαιρότητα. Στον χώρο της εγκατάστασης ακούγεται ο Θρήνος Νο 212, μια σύνθεση του Γιώργου Ξένου με κλαρίνο, βιολί, φωνή, κρουστά και loop sampler, την οποία ο καλλιτέχνης παραλληλίζει με τα σχέδια του. «Πάντα με ενδιέφερε ο ήχος και η μουσική» λέει. «Θεωρώ όμως την εικόνα κορωνίδα της επικοινωνίας. Και αυτό γιατί η εικόνα είναι το πιο γρήγορο μέσο, τρέχει με την ταχύτητα του φωτός».

θέατρο

Ψευδαισθήσεις (Ι. Βιριπάγιεφ) Σκην. Κατερίνα Ευαγγελάτου Θέατρο Οδού Κυκλάδων, Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας Είδαμε τις Ψευδαισθήσεις πέρσι στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων και τις λατρέψαμε. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επιστρέφει στις Ρώσικες καταβολές της και μας παρουσιάζει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια. Ο θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης , κινηματογραφιστής και ηθοποιός, Ιβάν Βιριπάγεφ, γεννήθηκε στο Ιρκούτσκ της Ρωσίας και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της γενιάς του. Τα έργα του Οξυγόνο, Όνειρα και Γένεσις 2 καθώς και η ταινία του Ευφορία τον έχουν κάνει γνωστό τόσο στο θεατρικό, όσο και στο κινηματογραφικό κοινό. Στις Ψευδαισθήσεις ακροβατεί - με αστραπιαίες μεταπτώσεις – ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία, μέσα από το παιχνίδι της αφήγησης. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται ως αυταπάτη, τα βιώματα ως ψευδαισθήσεις. Τέσσερις νέοι ηθοποιοί μιλούν για δύο παντρεμένα ζευγάρια. Τον Ντάνι και την Σάντρα, τον Άλμπερτ και την Μάργκαρετ. Είναι φίλοι μεταξύ τους. Είναι πάνω από ογδόντα χρονών, παντρεμένοι πάνω από πενήντα, και στο κατώφλι του θανάτου αναζητούν την αλήθεια της ζωής τους, των σχέσεών τους, θέτοντας το θεμελιώδες για όλους ερώτημα: Αγάπησαν; Αγαπήθηκαν; 16

Ough 01 Pantheon oct12  
Ough 01 Pantheon oct12  

Τ' άπλυτα του μήνα Οδηγός επιβίωσης

Advertisement