Page 1

Magazine voor Wandelaars & Fietsers

PB- PP B- 21170 BELGIE(N) - BELGIQUE

2019

4

Retouradres: Grote Routepaden vzw, Beatrijslaan 72, 2050 Antwerpen - Afgiftekantoor Antwerpen X - Erkenning: P 309099 - Tweemaandelijks Augustus - September 2019 - 6,50 €

Van Basel naar Carnoulès Dagboek van een debutant

Een andere kijk op de Costa Brava Met GR 125 door de Calestienne Colli Bolognesi, che passione! IJsland: vuur en ijs Water voor Keulen De Welsh 3000s

GR 5A Kustroute • Dolomieten • GR 131 • De Ierse zuidwestkust • De Baai van de Somme


VAN GOGH FIETSROUTE IN NOORD-BRABANT

Noord-Brabant ca. 40 autominuten vanaf Antwerpen

Fietsen in een schilderij Het Brabantse land vormt de basis van het werk van de schilder Vincent van Gogh (1853 – 1890). In de Nederlandse provincie Noord-Brabant werd hij geboren, groeide hij op, vond hij inspiratie en zette hij zijn eerste schetsen en penseelstreken op papier en doek. De Van Gogh fietsroute nodigt je uit om je te laten inspireren door het Brabantse landschap dat Vincent in zijn hart sloot. Je fietst waar Vincent wandelde, stopt op plekken waar hij tekende en schilderde en bezoekt locaties die een bijzondere rol speelden in zijn leven.

De set Van Gogh fietskaarten: Etten-Leur, Zundert, Breda/Tilburg, Helvoirt/’s-Hertogenbosch, Eindhoven/Nuenen.

De Van Gogh fietsroute in Brabant – in 2016 uitgeroepen tot Europese fietsroute van het jaar, loopt via het fietsknooppuntennetwerk en is volledig bewegwijzerd. De totale lengte is 435 kilometer, opgedeeld in tien prachtige lussen. Zin om op de fiets te stappen en te genieten van de Van Gogh fietsroute? Ga naar Visitbrabant.com/vangoghfietsroute en bestel de gedetailleerde fietskaarten of download de gratis Routes in Brabant app.


EDITO

GR 128 start aan de Opaalkust (foto Ria Debruyne, deelnemer GR-FOTOwedstrijd 2018)

Wij doeners Zo vlak voor de vakantie, terwijl de deadline nadert, buiten de eerste hittegolf toeslaat en de weervrouw aanraadt om geen te zware inspan­ ningen meer te leveren, mag een editorialist al eens een ideetje van een ander recycleren, vind ik. En dus kwam mijn brainstormende brein bij het overschouwen van de inhoudstafel van deze Op Weg plots uit op de boutade ‘Gewoon doen’. Erg succesvol mag de blauwe verkiezingsslogan dan niet geweest zijn, als je de klemtoon op de ‘doen’ legt, dan heeft hij wel iets. Ook als je iets ongewoons doet. Acht jaar was Mil toen hij, gevraagd naar wat hij in de vakantie wou doen, antwoordde: “Ik wil eens naar zee fietsen”. Laat ons dat gewoon doen, dachten mama en papa, en dus gingen zij op zoek naar routes en over­ nachtingsplekken om vanuit de Kempen hun eerste meerdaagse fiets­ tocht te plannen. “Moet ik mijn pensioen nu beginnen met een overgangsritueel?”, vroeg Freddy zich af. Weinig tijd, nauwelijks conditie en geen ervaring met fietstochten, en toch deed hij het gewoon. Wat hij leerde, lees je in zijn overheerlijke dagboek van een debutant.

springen. Henk liet zich niet afschrikken door het ‘costa-imago’ van Noordoost-Spanje en ontdekte dat ‘brava’ gewoon ‘ruig’ betekent. Wales telt 16 toppen boven 3000 feet, dus waarom ze niet gewoon allemaal in drie dagen beklimmen, stelden Wouter en zijn kompaan zich als uitda­ ging. Enzovoort. Debutanten of ervaren rotten, jong of wat ouder, van het West-Vlaamse Houtland of de Waalse Calestienne tot drie Ierse schiereilanden of een IJslandse vulkaan met een onuitspreekbare naam: Op Weg is gewoon het tijdschrift van de doeners!

Veel zomers lees-, fiets- en wandelplezier,

Peter Cristiaensen Hoofdredacteur Op Weg

Na een geslaagde ‘try-out’ in Friesland maakten Joppe, Eppo, Pippa, Wim en Kim hun tocht door de Rhônevallei flink wat langer, om dan als moment suprême gewoon met hun kleren aan in het zwembad te

2019-4 Op Weg |

3


44

45 34

In het spoor van de reuzen

LESSINES

37

RAVeL

Wannebecq 33

RAVeL

Papignies

35

36

Ostiches

RAVeL 39

re

end

La D

Isières

Rebaix RAVeL

Lanquesaint

De Grote Markt van Aat is een heerlijk vertrekpunt voor onze tocht. In het stadje vormen de huizen met hun puntgevels en de Burbanttoren een opmerkelijk gaaf bewaard gebleven middeleeuwse omgeving.

40

re

end

La D

55

Départ Départ

Départ

Arrivée

85 61

86

74 84

Arrivée

Arrivée

ATH Parking

Parking

Parking

Vanuit het stadscentrum leiden de knooppunten ons snel naar de RAVeL langs de Dender. Die maakt tegelijk deel uit van de prachtige regionale route W1 die Lessines met het Haut-Pays verbindt. De RAVeL 4 staat voor aangenaam rustig fietsen en het mooie platteland van het land van Aat dompelt je onder in een heus stiltebad. Rebaix is een mooi gehucht waar de achttiende-eeuwse boerderijen en de watermolen van Tenre alleen maar je zin doen toenemen om je plattelandsverkenning verder te zetten. In Wannebecq komt

Lessines al in het vizier, een stadje dat je een onverwachte erfgoedparel prijsgeeft: het Hôpital Notre-Dame à la Rose. Amper tien kilometer verderop gaat het langs het natuurreservaat van Bas-Prés, een waardevol overblijfsel van de uiterwaarden die ooit langsheen rivier lagen. Nog een paar kilometer en daar doemt de grijze toren van Aat weer op. Meer informatie: www.walloniebelgietoerisme.be zoekwoord ‘Ath’ of ‘Lessines’

Praktisch Km: 24,9 Knooppunten: 85, 74 (Toerismebureau), 86, 61, 55, 40, 36, 32, 33, 37, 44, 45, 34, 35, 39, 40, 55, 61, 86, 74, 85 Vertrekpunt en parking: Grand Place in Aat


IN DIT NUMMER

Dichtbij 6

GR 5A Kustroute Van Wenduine naar De Panne

Reportages

8

12

8

WANDELREPORTAGE | Duitsland

12

FIETSREPORTAGE | Italië

16

WANDELREPORTAGE | Spanje

32

WANDELREPORTAGE | Wales

46

WANDELREPORTAGE | IJsland

50

FOTOREPORTAGE | Ierland

Water voor Keulen Dolomietenronde Een andere kijk op de Costa Brava De Welsh 3000s Vuur en ijs. Off the beaten track Het huis op de klif. De Ierse zuidwestkust

Tips

16

28

WANDELTIP | België

44

FIETSTIP | Frankrijk

56

WANDELTIP | België

GR 131 Deel 2. Bosbaden, soms met een geurtje De Baai van de Somme Met GR 125 door de Calestienne

En verder 20 Fietsnieuws 22 FIETSAVONTUUR | België, Frankrijk

36

That’s it. Dagboek van een debutant

WIN !

Een arrangement in Hotel Jerom p 63 3x OverStromen p 20

3x Alta Via fietskaart Eifel/Moezel p 20 3x Cycle Touring in Wales p 21 3x Het wonder van Iowa p 21 3x Mini-expedities p 26 3x Via Beuronensis p 26 3x De Geul van bron tot monding p 27 1x Achter de façade p 27 3x The Great Hikes p 27 3x Wandelen in Delfland p 27

26 Wandelnieuws 30 INTERVIEW | België

“Ik wil eens naar zee fietsen”

36

FIETSAVONTUUR | Zwitserland, Frankrijk

41

WANDELAVONTUUR | Italië

45 55 58

COLUMN | Perte totale

Het zwembad in met kleren aan. Van Basel naar Carnoulès Colli Bolognesi, che passione!

INFO | 60 jaar SGR RETRO | Schotland Deel 3 Houd de dief!

60 Verenigingsnieuws 65 OPMERKELIJK | Wie zoekt, die vindt 66 COLUMN | Ezelsoortje 2019-4 Op Weg |

5


DICHTBIJ |

De zee, daar kwamen ze voor!

Bakken rege n op dag tw ee.

De enorme zandbak zorgt voor spelplezier.

GR 5A Kustroute

Van Wenduine naar De Panne Aangekomen in het station van Oostende spring ik samen met mijn dochters snel op de kleurrijke kusttram richting Wenduine. Daar waar GR 5A vanuit het binnenland komt, pikken wij de route op. ÆÆ Tekst en foto’s Bart Caers

Einstein in De Haan De eerste kilometers wandelen we door zande­ rige naald- en loofbossen, vlak achter de met groen helmgras begroeide duinengordel. De meiden zijn dolenthousiast en ik moet ze wat temperen, er volgen nog heel wat kilometers richting De Panne. Na een goed uur komen we aan in De Haan-aan-Zee. Even kuieren we door het centrum alvorens door een hoger gelegen park verder te wandelen richting zee. Ooit woonde Einstein hier alvorens hij defini­ tief naar Amerika emigreerde. Hier geen lelijke hoogbouw maar mooie belle époquevilla’s die het dorpje een leuke charme geven. Een verade­ ming aan de Belgische kust. Niet veel later trekken we over de lange wan­ delbrug van Vosseslag en zien we de uitgestrekt­ heid van de zee. Wanneer we door de opstui­ vende duinen het rustige zandstrand bereiken, zijn de meiden door het dolle heen. De zee, daar kwamen ze voor!

De skyline van Oostende Even lopen we langs de branding die inbeukt op het weidse strand, alvorens terug de duinen

6

| Op Weg 2019-4

in te trekken. De enorme zandbak zorgt alweer voor spelplezier en vertier. GR 5A wisselt nu stukken begroeide duinen en brede kuststroken af, terwijl in de verte de skyline van Oostende tegen de donkergrijze lucht afsteekt.

Wanner we door de opstuivende duinen het zandstrand bereiken, zijn de meiden door het dolle heen. De zee, daar kwamen ze voor! Langs een breed aangelegd dijkpad tussen zandstrand en duinen wandelen we verder van Bredene naar Oostende. Via de Paelsteenpanne en een verharde duinlaan kuieren we verder richting de wit-blauwe vuurtoren ‘Lange Nelle‘ in de buurt van Fort Napoleon. Aan de brede vaargeul die de haven van Oostende verbindt met de open zee,

wachten we even op de beschilderde voetgan­ gersferry die ons zal overzetten. Deze veerdienst is gratis. Als het druk is moet je wel even wachten voor je aan de beurt bent, want er kunnen maar 50 personen op de boot. We checken in in onze kleine maar luxueuze flat vlakbij de dijk en wan­ delen nog wat op het verlaten strand, bekijken het kunstwerk van Arne Quinze, eten pizza en kruipen op tijd in ons bed.

Koninklijke regen Het KMI had al gewaarschuwd, er zouden bakken regen naar beneden komen en de wind zou in de loop van de dag sterker worden. Goed ingeduf­ feld en de rugzak vol reservekleding gaan we toch op pad. We zetten de eerste voet buiten en dikke regendruppels plenzen in ons gezicht. Het rondje Oostende slaan we over, we pikken GR 5A terug op aan de Koninklijke Gaanderijen. Al snel moeten we de beschutting van de flink gestutte galerij verlaten en terug de regen in. Aan de basketbalhal van Oostende doen we inkopen en wisselen we een eerste keer van kleren. Het gaat nu verder door de duinen langs het archeologische openluchtmuseum


Loslop end wild.

En daar is de zon op dag drie.

OP WEG 2015

‘Atlantik Wall‘ in Raversijde. We hadden het graag bezocht, maar voor nog wat extra kuieren in de gietende regen passen we. Doorstappen richting Middelkerke dan maar. We stoppen aan de eerste taverne die we tegenkomen en de vriendelijke waardin zorgt voor heerlijke verse, maar vooral warme soep.

Heerlijke verse chocomelk stuwt de moraal snel terug omhoog. Helemaal opgewarmd trotseren we opnieuw de weergoden. Langs de 17de-eeuwse Brugse Vaart stoten we tegen de wind in door richting Nieuwpoort. Wanneer we het statige Koning Albert I monu­ ment in de verte zien, maken we een vreugde­ sprongetje. Aangekomen aan het gedenkteken trekken we nog wat foto’s en nemen iets verder aan het sluizencomplex ‘De Ganzenpoot’ de kusttram richting Oostende. Die stopt echter al snel omdat hij niet verder kan. Zand op de sporen vanwege de aanhoudende storm. Gelukkig brengt een volle bus ons terug naar onze flat. Moe maar voldaan genieten we van een verkwikkende douche en warme maaltijd voor we als een blok in slaap vallen.

nr.3: reportage GR kust en chocomelk 176Stormweer x 30mm

Na nog wat duinen met zicht op de verkavelde kustlijn, trekken we het binnenland in. De wind zwelt aan en de ijskoude regen snijdt in ons gezicht. Het is nu hard labeur in de stormach­ tige polders. Ik twijfel zelfs of ik dit de meisjes wel kan aandoen, zeker wanneer een bezorgde kustbewoner stopt om ons mee te nemen in zijn warme auto. Na overleg beslissen we om toch door te wandelen. De storm dikt aan, onze jassen flapperen in de wind en striemende hagel beukt op ons in. Wanneer we aan de Rattevalbrug een drank­ gelegenheid tegenkomen, twijfelen we niet.

Loslopend wild Het weer is spectaculair gedraaid. De lucht is mooi blauw en de zon schijnt in ons verweerde gezicht. Na een kort stuk strand verlaten we het

Zuid-A bdijmolen Koksijd e.

zilte nat en trekken landinwaarts. Deze etappe gaat vooral door de duinen. Na enkele kilo­ meters, in natuurreservaat Ter Yde, komen we paarden tegen die de duinen begrazen. Eerst is er wat vrees bij de meisjes voor dit loslopend wild, maar al snel worden ze beste vrienden. Dag drie is beduidend zwaarder, want het mulle zand lijkt de kilometers langer te maken. Maar het is wel bijzonder mooi in dit duin­ landschap. Door de Plaatsduinen gaat het verder langs mooie stuifduinen richting de Sint-Niklaaskerk van Oostduinkerke en het fraaie waterwingebied van de Doornpanne. De hoogste duin van de kust, de Hoge Blekker (33 m), ligt in dit beschermd landschap. Langs de Zuid-Abdijmolen in Koksijde en de abdij van Ter Duinen wandelen we rustig verder richting De Panne. Nog een laatste stukje door de Oosthoekduinen richting het station en onze mooie driedaagse zit erop.

PRAKTISCHE INFO

Route en bewegwijzering

(16,7 km), dag 2 Oostende-Nieuwpoort

Van De Panne tot De Haan volgt de 570 km

(22,6 km), dag 3 Nieuwpoort-De Panne

De route is uitermate geschikt geschikt voor

lange GR 5A Wandelronde van Vlaanderen

(16,5 km). Meer info en ook een filmpje vind

daguitstappen en om met kinderen te doen

gedurende ongeveer 60 km min of meer de

je op www.caersbart.be.

omdat de kusttram nooit ver weg is. Je kan

Belgische kustlijn. Deze ‘kustroute’ zoekt

Info

dus steeds je etappes inkorten of verlengen

waar mogelijk het hinterland op en passeert

Kaarten en gidsen

door bossen, duinen en polders. De zee is

Grote Routepaden heeft van GR 5A Kustroute

Kusttramhaltes zijn allemaal aangeduid op

nooit ver weg, maar het is zeker niet zo dat

een handige drietalige kaartfolder in pocket-

de kaart.

je 60 km langs het strand wandelt.

formaat. Verder is de route goed bewegwij-

Onze etappes: dag 1 Wenduine-Oostende

zerd en dus makkelijk te volgen.

naargelang de beentjes aankunnen. De

ONLINE

KAART

TRACK

FOTO’S

2019-4 Op Weg |

7


WANDELREPORTAGE | Duitsland

Voor hun villa’s en badhuizen in de provinciehoofdstad Colonia Claudia Ara Agrippinensium (Keulen) wilden de Romeinen enkel het beste water. Daarom legden ze van bijna 100 km verderop in de Eifel een leidingnet aan. Wat er vandaag nog rest van dit ongelooflijk staaltje technisch vernuft, ontdekten we op de ‘Römerkanal Wanderweg’. ÆÆ Tekst: Christina Bloem - Foto’s: Jacques Huinck Zigzaggen tussen bosjes en koolzaadvelden.

Water voor Keulen Via Agrippina De wandelroute langs het Romeinse kanaal begint in Natuurcentrum Eifel, vlakbij het sta­ tionnetje van Nettersheim. We lopen het park en het stadje door en bereiken op een smal pad langs de heuvelflank de rivier Urft. Aan de over­ kant klimmen we naar een hoogvlakte die we tussen stralend gele koolzaadvelden oversteken naar een bos. In grote lussen dalen we op een hol bospad de volgende vallei in. Ondanks de grote hoogteverschillen gebruikten de Romeinen dit pad al voor hun wagens. We kruisen de Via Agrippina, een wat bredere Romeinse weg. Nog een beetje lager komen we bij de ‘Grüner Pütz’, een vierkante gemetselde bak waar water van

8

| Op Weg 2019-4

verschillende bronnetjes werd verzameld voor de lange reis naar Keulen. Als je niet weet dat dit een stuk cultureel erfgoed is, zou je er onge­ merkt langs lopen. Het water in de bak ziet er nu niet erg fris uit. Dat was 2000 jaar geleden waarschijnlijk wel anders. Een eind verderop passeren we een stukje water­ leiding bij het talud van de trein. Toen de spoorlijn van Keulen naar Trier werd aangelegd, ging het tracé dwars door het oude Romeinse kanaal heen. Later hebben ze het kanaal op die plek hersteld en er loopt ook nu nog water door. Een kleine helling brengt ons terug bij de Via Agrippina. Dit keer volgen we deze historische weg – vandaag een half-verhard fietspad – tot de Urft.

Blunder We steken de rivier over en gaan via een slag­ boom het bos in. Pas kilometers later, terug in Nettersheim, merken we onze vergissing. Hoe konden we zo dom zijn? Na de brug over de rivier hadden we de andere kant op moeten gaan, richting het dorp Urft. Gelukkig rijdt er een trein door het dal en kunnen we de route in Urft snel weer opnemen. Bij de voormalige waterburcht Dalbenden beginnen we aan een fikse klim op smalle paadjes door een helling­ bos de Stolzenberg op. Halverwege staat een dikke boom met daaronder tussen zijn wortels een doorlaatpunt van de waterleiding. De boom is er gewoon overheen gegroeid. Boven


Restanten van het Römerkanal bij Breitenbende.

genieten we van de strategisch geplaatste bank. We blijven een tijdje op en neer golven door een mooi beukenbos met dikke stammen en via een hoogvlakte met struiken, lage bomen en golvende akkers dalen we geleidelijk naar Sötenich. Keldenich ligt dan weer een stuk hoger. Dus klimmen maar weer! Vanuit het dorp zien we op een steenworp afstand het stralend witte kerkje van Kall-Dottel liggen, het eindpunt van vandaag. Maar schijn bedriegt. We moeten nog een hele poos op en neer om het te bereiken.

Als je niet weet dat dit een stuk cultureel erfgoed is, zou je er ongemerkt langs lopen.

Brunnenstube Behalve het leuke witte kerkje bestaat Kall-Dottel uit slechts een paar huizen. We klimmen weer een hoogvlakte op waar de turbines van een groot windmolenpark lustig staan te draaien. Wind genoeg hier! Dan dalen we door een gemengd bos naar het minidorpje Urfey. Even verder passeren we de aquaductbrug Mechernich-Vollem, een smal bruggetje van nauwelijks 1,70 m breed. Het diende om het water van het Römerkanal over de Kallmutterbach te voeren. Op graspaden gaan we verder, langs akkers en weiden vol bloemen. Plotseling voert een trap ons steil naar beneden naar een onopvallend gebouwtje. Dit blijkt een

Gereconstrueerd stukje aquaduct bij Vussem.

‘Brunnenstube’ te zijn, een bekken van 3,5 bij 6 m waar het water van verschillende bronnen werd verzameld voordat het de leiding in werd gelaten. Na een lange geleidelijke klim kijken we vanaf ons hooggelegen pad neer op de dorpjes Vollem en Eiserfey. De afdaling is behoorlijk steil en glib­ berig, maar gelukkig hangt op de gladste stukken een stevige kabel om ons aan vast te houden. Ook in Eiserfey is een verzamelbekken van de Romeinse waterleiding bewaard gebleven. Vlakbij het kerkhof van Vussem stuiten we op de gereconstrueerde resten van een groot aqua­ duct. De Romeinen lieten zich door niets van hun plannen afbrengen en bouwden een 80 m lang aquaduct, waarmee ze het kostbare water op 10 m hoogte en afgedekt met zandstenen platen het dal lieten overbruggen. We blijven nog even in het dal, zigzaggend tussen bosjes en koolzaadvelden en klimmen dan tot in de buurt van oprit Breitenbenden van de autobaan A1. Tijdens de bouw ervan kwam op deze plek een stuk Römerkanal tevoorschijn. Er liggen ook resten van enkele Romeinse gebouwen, waarschijnlijk een soort bewakingspost voor het onderhoud en verdediging van de kostbare waterleiding. We steken de drukke autobaan­ oprit over en trekken dieper het dal in naar Mechernich. De hotelbaas vertelt ons dat hij als kind in de Brunnenstube ging zwemmen. Dat hadden de Romeinen eens moeten weten!

Dubbel tracé Voorbij Mechernich trekken we op een golvend pad door een schitterend bos. De beuken hebben jonge lichtgroene blaadjes. Op een informatiebord lezen we dat pas in 1980 werd

vastgesteld dat de grachten in dit bos niet uit de middeleeuwen stammen, maar naast elkaar lopende leidingen van het Römerkanal zijn. De ene was een met hout verstevigd ‘probeersel’ en de andere de definitieve gemetselde leiding. We blijven lange tijd door dit schitterende bos slingeren en kruisen meermaals het tracé van het kanaal. Voor ons niet altijd zichtbaar, maar steeds aangeduid door infobordjes. We lezen ook dat het kanaal niet als geheel gebouwd is, maar in 20 deelstukken waar gelijktijdig aan gewerkt kon worden. Op de aansluitpun­ ten werd een eventueel hoogteverschil in een bekken gecompenseerd. Voorbij Lessenich, een slaperig dorpje rond een wit kerkje, wordt het landschap vlakker en we stappen op een veldweg tussen koren en koolzaad richting Antweiler. Karrensporen voeren ons langs een kleurig schilderijtje van distels en koolzaad tegen een achtergrond van donkere bossen. Dan brengen brede bospaden ons bij klooster Maria Rast, dat met zijn schit­ terende tuinen midden in het bos ligt. Even vóór Kreuzweingarten is dit bos volledig door klimop overwoekerd. We kunnen nog juist de fundamenten onderscheiden van wat ooit een Romeins tempeltje is geweest.

Waterburchten Vanaf het stationnetje van Kreuzweingarten klimmen we in een paar slingers naar een groot wit kruis op de Burgberg. Boven wordt het bospad comfortabel en voert langs de ruïnes van de waterburcht Hardtburg uit de 11de en 12de eeuw. Het is vreemd om in dit berggebied een burcht te zien met een slotgracht. De ruïnes

2019-4 Op Weg |

9


Hoogvlakte bij Kall-Dottel.

2000 jaar later is een boom gewoon over de waterleiding gegroeid.

zijn toegankelijk maar momenteel niet. Er zijn beschadigingen ontdekt die het onveilig maken. De wandelroute loopt helemaal om de burcht heen en we zien hoe groot deze is. Een vrijwel onneembare vesting, hoog in de bergen. Eens het bos uit gaan we op karrensporen, graspaad­ jes en verkavelingswegjes door een lappen­ deken van vele tinten groen langs de dorpjes Niederkastenholz, Flamersheim en Palmersheim. We vangen een glimp op van de waterburcht Ringsheim, verborgen in het bos. Alleen de twee torens steken boven de bomen uit.

gen werden gezet. De stad telt vele historische gebouwen die zijn opgetrokken uit stenen van het Römerkanal, dat onder de huidige stad liep en beschouwd werd als goedkope steengroeve. Na een rondje Rheinbach kruisen we op een kar­ renspoor het dal van de Swistbach, ongeveer op het tracé van een vandaag verdwenen, 1400 m lang aquaduct. Alle stenen zijn herbruikt, enkel een pijler is gereconstrueerd. Het is hier een fruit­ gebied en ons graspaadje loopt tussen boomgaar­ den door. Achter ons zien we de donkergekleurde toppen van de Eifel verdwijnen.

Rheinbach

Vaderdag

Midden in Rheinbach ligt een gereconstrueerd stuk van het Römerkanal. Je kan goed zien dat dat de waterleiding gemaakt is uit grote natuurstenen, aan elkaar gemetseld met het grove Romeinse stampbeton. Aan het einde van de 13de eeuw was Rheinbach een omwalde vestingstad met acht torens in de stadsmuur. Twee ervan zijn nog bewaard: de Wasener Turm en de Hexenturm, waar ten tijde van de heksenvervolging vermeende heksen gevan­

Plotseling wordt de rust verbroken door geroep en gelach. Op een kruispunt van ons wandelpad staat een groepje jolige jonge mannen rond een bierwagen. Wij denken dat het een vrijgezel­ lenfeest is, maar nee, ze vieren Vaderdag. Onze Hemelvaartsdag is in Duitsland ‘Vaderdag’, de dag waarop Jezus naar zijn vader in de hemel terugkeerde. Deze mannen – ik betwijfel of het wel vaders zijn – zijn eropuit getrokken met een kar vol bier, Jägermeister en andere

dranken. Iedereen die ze tegenkomen wordt uitgenodigd om mee te drinken en ook wij moeten met hen proosten. Gelukkig hebben ze ook Radler bij zich…

Vele historische gebouwen zijn opgetrokken uit stenen van het Romeinse kanaal, dat beschouwd werd als goedkope steengroeve. We komen in het grote Kottenforstwoud en trekken er op brede dreven doorheen. Ook hier zien we weer lichte verhogingen. Onze ogen zijn inmiddels getraind in het opsporen van het kanaaltraject. We komen nog groepjes fees­ tende ‘vaders’ tegen, vaak in een huifkar getrok­ ken door een tractor. Op een kruispunt van bos­ wegen staat de ‘Eiserner Mann’, een eeuwenoud geheimzinnig gietijzeren zuiltje waarvan de functie onbekend is. Van de ‘Kanellenboom’, een eindje verder, is de functie wél bekend: hier stonden kinderen hun ouders op te wachten telkens die naar de wekelijkse markt gingen, in de hoop snoep te krijgen. Het is trouwens geen boom maar een grote steen. Er komt wat meer reliëf in het landschap maar het bos zet zich nog steeds verder tot in de buurt van Brenig.

Naar Brühl Kleurrijke velden van distels en koolzaad.

10

| Op Weg 2019-4

Vanaf Brenig lopen we op smalle asfaltweggetjes door agrarisch gebied, terwijl even verderop de schoorstenen van het industriegebied langs


Rheinbach.

Ringsheim.

bos richting de ‘Ville-Seenplatte’, een gebied met wel 40 grote en kleinere meren. Deze zijn niet door de natuur gevormd, maar ontstonden als gevolg van de bruinkoolwinning. We blijven aan de rand van dit schitterende gebied en vangen door het gebladerte een glimp op van enkele van die meren. Bij de watertoren van Brühl eindigen we na een tocht van zes dagen onze verkenning van 2000 jaar oud Romeins vernuft.

eeuw na een brand weer opgebouwd, over­ leefde de twee wereldoorlogen maar viel eind 1945 nogmaals ten offer aan een grote brand. Een triest einde van dit eens zo schitterende barokkasteel. Hemmerich loopt naadloos over in Rösberg, waar het 18de-eeuwse kasteel nog in volle glorie in zijn park staat te pronken. En meteen daarna komen we in Mertener Heide. Dan trekken we op brede dreven door een groot

de Rijn hun rookpluimen de lucht in staan te blazen. Bonn ligt aan de overkant van de rivier en de torens van de stad lijken binnen handbe­ reik. Voorbij Waldorf gaan we weer onverhard tot in Hemmerich. De muur rond het kerkhof is gedeeltelijk met stenen van het Römerkanal gebouwd. Wij passeren de ruïnes van kasteel Hemmerich, ook al gebouwd met Romeinse stenen. Het werd in de tweede helft van de 19de

PRAKTISCHE INFO Op Weg 2019

Sülz Frechen Erf

Kerpen

Keulen

t

Hürth

Rijn

Brühl

0

2,5

5

km

Erftstadt Bornheim Brenig

Route en bewegwijzering

tba

ch

De 131 km lange wandelroute langs het Romeinse kanaal

Re

Bonn

(Römerkanal Wanderweg) loopt van Nettersheim naar Keulen-Sülz en volgt in grote lijnen het tracé van de waterleiding die de Romeinen bijna 2000 jaar geleden aanlegden om Eifelwater naar Keulen te

Zülpich

brengen. Wij wandelden van Nettersheim naar Brühl (112 km) en

Euskirchen

deelden onze route in zes dagetappes in. De route is bewegwijzerd door een schematisch voorgesteld tunneltje.

Mechernich

Kall

Kreuzweingarten

Feier Mühle

Dottel Nettersheim

Info Via www.roemerkanal-wanderweg.de kan je alle benodigde info downloaden, zoals een pocketgidsje met routebeschrijving en

Bad Münstereifel

Urft

Rheinbach

Erf

kaartjes, een accommodatielijst, gpx-tracks, arrangementen met of Altenahr

t

85 mm

zonder bagagevervoer, enz.

ONLINE

KAART

TRACK

FOTO’S

2019-4 Op Weg |

11


FIETSREPORTAGE | Italië

Dolomietenronde Ons Italiaans avontuur start al in België. Op de fiets gaat het naar Aken om daar de trein te nemen naar Keulen en vervolgens de nachttrein naar Innsbrück. Om 10 uur staan we op de Brennerpas klaar voor de afdaling naar Klausen, het stadje dat al enkele malen als uitvalbasis diende voor onze tochten door Zuid-Tirol. ÆÆ Tekst en foto’s Guy Raskin

12

| Op Weg 2019-4

De Brennerradweg.


Boven Klausen troont het klooster Säben, de ‘Akropolis van Zuid-Tirol’.

Fort en klooster De trein stopt in het station van Brenner(o) en we gaan meteen op pad. Sonja op haar nieuwe e-bike, ik op mijn oude vertrouwde trekkingfiets. De Brennerfietsweg loopt van de Brennerpas naar Bozen (Bolzano) over een adembenemend mooi fietspad. Een infopaal geeft uitleg over de fietsroute en de regio. Sterzing is het eerste toeristenstadje op ons pad. We rijden door de stadspoort de voet­ gangerszone binnen. Op die ‘Twaalfuurtoren’ wordt elke dag om twaalf uur de klok geluid. Af en toe is er een pittig hellinkje hoog, maar overwegend blijven we dalen door het alsmaar versmallende dal, tot het fort Franzenfeste. Het naar Keizer Frans II vernoemde fort bestond uit een beneden- en bovengedeelte, verbonden

De Dolomieten De Dolomieten maken deel uit van de Zuidelijke Kalkalpen. Kenmerkend zijn de steile rotswanden en pieken waarvan vele de drieduizendmetergrens over­ schrijden. Tot 1918 liep de OostenrijksItaliaanse staatsgrens dwars door de Dolomieten. Na WO I werd de regio Tirol in twee gedeeld. De grens ligt sindsdien op de Brenner, de waterscheiding van de Donau en de Po. Noord- en Oost-Tirol bleven Oostenrijks, Italië kreeg de zui­ delijke helft van het Duitstalige (ZuidTirol/Alto Adige) en het Italiaanstalige (Trentino) deel van Tirol. Het gebied werd door Mussolini geïtalianiseerd, maar de Duitssprekende bevolking vormt nog steeds een minderheid.

Op de fietsroute Lunga Via delle Dolomiti.

door een onderaardse trap. Het fort sloot de vallei af en diende om zuidelijke aanvallen af te slaan. In de lagergelegen dalketel, gevormd door de samensmelting van het Eisackdal en het Pusterdal, ligt midden in de wijngaar­ den het grootste kloostercomplex van Tirol. Het Augustijner-kanunnikenklooster Neustift mogen we vrij met onze fietsen binnen. Onze blik gaat naar de sierlijke barokkerk en de frescorijke kloostergang.

Brixen en Klausen Brixen, de oudste stad van Zuid-Tirol, sluit de vlakte. De vierkantig omsloten stadsbouw van het oude centrum dateert uit 1039. Middenin ligt een rechthoekig marktplein dat in twee luiken opgebouwd is, een geestelijke helft met kerken en een burgerlijke helft met stadhuis, bibliotheek en burgerhuizen. Het fietspad zet zijn weg verder op de oever van de Eisack.

waaronder enkele vinotheken en een kleine stadsbrouwerij. Een uitnodigend stadje waar we graag te gast zijn.

Mediterrane alpinestad In dalende lijn gaat het verder richting Bozen (Bolzano). In een bocht van de rivier ligt de Trostburg, een mooi voorbeeld van ridderlijke bouwkunst. De Eisack blijft onstuimig, de betonwerken verrassend genoeg ook. Fietspad, autowegen en spoorweg lijken in elkaar te vlechten. De provinciehoofdstad Bolzano is alpien en mediterraan tegelijk. Het hart van de stad is de Piazza Walther. Rond het plein liggen de domkerk en de historische stadskern. Via de mooie Lauben met zijn vele boetiekjes onder de arcadebogen lopen we met de fiets aan de hand in de richting van het Museo Archeologico del­ l’Alto Adige, beter bekend als het Ötzi-museum.

Kunststad

De Via del Brenta is erg in trek bij fietsers en de ‘Bicigrills’ hebben daar ongetwijfeld iets mee te maken.

Klausen (Chiusa) is sind 2002 opgenomen in de vereniging van mooiste historische steden van Italië. Boven het centrum op een solitaire rots ligt de zogenaamde Akropolis van ZuidTirol, het imposante klooster Säben. Het mid­ deleeuwse stadscentrum is volledig voetgan­ gerszone en telt heel wat leuke horecalokaaltjes

De Adige stroomt over een afstand van 410 km eerst richting Trento en buigt na Verona af naar de Adriatische Zee. Wij volgen de rivier tot Trento. Het dal is een 60 km lange fruitplantage, afgebakend door steile rotswanden. De fiets­ route Via Claudia Augusta maakt gebruik van het tweesporig fietspad langs de rivier en zal tot op de hoogvlakte van Tesino onze gids zijn. De Italiaanse en de Midden-Europese cultuur ontmoeten elkaar in de kunststad Trento, vooral bekend door het gelijknamige Concilie, halverwege de 16de eeuw samengeroepen om de houding van de Kerk ten opzichte van de reformatie te bepalen. Het vond met opzet zo noordelijk in Italië plaats om calvinistische en lutherse waarnemers in staat te stellen aanwe­ zig te zijn. Vandaag omsluiten de kerken van

2019-4 Op Weg |

13


De fietsroute Via del Brenta.

het Concilie en de Dom een groots plein met een prachtige Neptunusfontein. De huizen in de omliggende straten vertonen resten van fraaie fresco’s.

De hoogvlakte van Tesino De Via Claudia Augusta maakt een enorme lus om de vallei uit te klimmen. Vanwege de lengte van de huidige rit hebben we geen zin in die extra kilometers en kiezen we voor de korte pijn: vanuit de stad rechtstreeks omhoog naar de hoogvlakte. Na de stevige klim gaat het een hele tijd op en neer door bos en weiden. We dalen af naar het Caldonazzomeer, vanwaar de fietsroute Via del Brenta de verbinding maakt met Bassano del Grappa. Het is een bijzonder mooi traject dat zeer in trek is bij fietsers. De zogenaamde ‘Bicigrills’ waar fietsers terecht kunnen voor een hapje en een drankje, hebben daar ongetwijfeld iets mee te maken… Acht haarspelbochten leiden ons voorbij aan het Forte Leone Cima Campo naar een hoger gelegen dal dat naar Feltre voert. De oude bovenstad is volledig omgeven door vesting­ muren en het Piazza Maggiore ligt er middenin. Op het plein staat een zuil met daarop de leeuw van Venetië.

Brixen is de oudste stad van Zuid-Tirol.

ten noorden van de stad uit. Voor ons is het een korte etappe, maar de laatste 8 km moeten we 500 m stijgen naar Pieve di Cadore. Voor we de slotklim aanvangen gaat het alsmaar op en neer door de vallei van de Piave en hebben we niet het gevoel dat we al hoogtemeters winnen. Een kloof van enkele meters breed geeft ons een beklijvend zicht op de tussen twee berg­ wanden opgetrokken Vajontdam. In 1960 werd die in gebruik genomen, maar in 1963 stortte maar liefst 350 miljoen m³ rots in het stuwmeer, waardoor een vloedgolf over de dam schoot en het lagergelegen Longarone compleet vernield werd. Circa 2000 mensen kwamen bij deze ramp om het leven.

We komen in een onwezenlijk landschap. Wit-grijsgekleurde bergen alom, met een enorme rotswand op onze rechterzijde.

De vallei van de Piave Alle wegen leiden naar Rome, maar de meeste fietswegen hier leiden naar Belluno in de vallei van de Piave. De Ciclabile delle Dolomiti loopt langs de voeten van het dolomietenmassief. De Via Claudia Augusta loopt wat zuidelijker door de heuvels om daarna de vallei op te zoeken. De Tour Valbelluna zoekt meteen de vallei op. Ten zuiden van Belluno ligt de berggroep Nevegal, een geliefd ski- en mountainbikegebied. Het Nationaal Park Dolomiti Bellunesi strekt zich

14

| Op Weg 2019-4

Wanneer we bijna in Pieve di Cadore zijn, valt mijn oog op een oude bergwoning met houten buitentrap. Mensen lopen af en aan en onze nieuwsgierigheid is gewekt. Het blijkt het geboortehuis van Titiaan te zijn, een van de belangrijkste kunstschilders van de renais­ sance. Titiaans oeuvre omvat vooral portret­ ten, mythologische en religieuze werken. Een portret is ook het uitzicht van ons balkon op het stuwmeer van Cadore.

Drie Zinnen De Lunga Via delle Dolomiti is een fietsroute op de voormalige Dolomietenspoorweg die Calalzo di Cadore, Cortina d’Ampezzo en Toblach verbond. Het was een van de vier spoorwegovergangen door de Alpen en dankzij haar overwinnen we moeiteloos over een afstand van 42 km 700 hoogtemeters. Cortina d’Ampezzo, bekend als skigebied, ligt in een brede bergkom in het dal van de rivier de Boite. Deze bergkom, de Conca di Cortina, wordt omgeven door indrukwekkende bergmassie­ ven. Rond Cortina d’Ampezzo is het druk, maar een eind verder de pas omhoog begint het bos en maakt het gladde asfalt plaats voor stoffig, fijn wit grind. Nadien komen we in een onwe­ zenlijk landschap. Wit-grijsgekleurde bergen alom, met een enorme rotswand op onze rech­ terzijde. De doortocht van een oude tunnel en een brug over een ravijn maken een einde aan dit imponerend berglandschap. We fietsen nu in een hoger gelegen deel van de vallei tot op de Passo Cimabanche, de grens tussen Veneto en Zuid-Tirol. Zowat halverwege de pas en het stadje Toblach houden we nog eens halt bij de ‘Drei Zinnen Blick’. De Drie Zinnen, onder wielerliefhebbers bekend als de Tre Cime di Lavaredo, zijn drie markante naast elkaar lig­ gende bergobelisken die symbool staan voor de Dolomieten.

Het Pusterdal Toblach ligt op het hoogste punt van de Pustertal-Radweg, op de waterscheiding tussen de Rienz en de Drau. De start is veelbelovend: een idyllisch almenlandschap met typische stalletjes, een asfaltbaantje doorheen wilde bloemenweiden en een roze fiets die je de weg wijst naar een restaurant met gastenkamer. De


De Via del Brenta is erg in trek bij fietsers.

fietsroute loopt aan het centrum van Bruneck (Brunico) voorbij, maar achter de stadspoorten ontdekken we een levendig stadje met smalle straatjes en pleintjes. We dalen gestaag naar de Mühlbacher Klause, een rechthoekig niet te omzeilen verdedigingswerk dat in de loop der eeuwen dienstdeed als vesting, straatblok­

De meeste fietswegen leiden naar Belluno in de vallei van de Piave.

leid naar een zijweg richting Franzenfeste. We fietsen letterlijk doorheen de vesting om aan te sluiten op het fietspad dat we kennen van onze eerste fietsdag. Klausen, onze geliefde trekpleis­ ter wacht op ons. Morgen nemen we de trein tot boven op de Brenner om dan naar Innsbrück te fietsen waar de nachttrein op ons wacht.

kade en tolburcht. Bij Mülbach fietsen we via een parallelwegje rond het centrum een helling omhoog. Het uitzicht is zo overdonderend dat we er even bij gaan zitten. De samensmelting van het Pusterdal en het Eisackdal staat bekend als een druk verkeers­ knooppunt, maar deskundig worden we afge­

PRAKTISCHE INFO

Route en bewegwijzering

Inn

Door de valleien van de Zuidelijke Alpen en de Dolomieten lopen

Innsbruck

tal van fietsroutes die we aan elkaar breiden tot een 502 km lange

OOSTENRIJK

lus. Wij volgden achtereenvolgens stukken van de Brennerradroute (Brenner-Bozen), de Via Claudia Augusta, de Via del Brenta, de fietsroute naar Feltre, de Lunga Via delle Dolomiti, de Lentiai Altino

Brenner

Praderadego/Via Claudia Augusta, de Tour Valbelluna Belluno-Feltre, opnieuw de Lunga Via delle Dolomiti, de fietsroute naar Toblach, de

ac Eis k

Onze 7 etappes: dag 1 Brenner-Klausen (70 km), dag 2 Klausen-Trento (96 km), dag 3 Trento-Feltre (93 km), dag 4 Feltre-Belluno (45 km), dag 5 Belluno-Pieve di Cadore (49 km), dag 6 Pieve di Cadore-Niederdorf

ITALIË

Sterzing

Pustertaler Radweg en opnieuw de Brennerradroute.

nz Bruneck

Brixen

Merano

(Toblach) (68 km), dag 7 Niederdorf-Klausen (81 km). Etsch

Info

Rie

Toblach

u

Dra

Niederdorf

Klausen Cortina d’Ampezzo

Bozen

Algemeen: www.suedtirol.com, www.visittrentino.info,

Pieve di Cadore

www.dolomiti.it.

ONLINE

Ad ig

e

www.italybike.info/en/ebike/dolomites.

Piave

Georganiseerde fietsreizen in de regio:

FOTO’S

Trento Belluno

10

km

20

Bre

nta

e Piav

0

Levico Therme

Feltre

Op Weg 2018

2019-4 Op Weg |

15


WANDELREPORTAGE | Spanje

Aan het eind van de tunnel heb je een prachtig zicht op Calella de Palafrugell.

Een andere kijk op de Costa Brava Ik zie drie rotspunten in de zee verschijnen en realiseer mij dat het grote wandel­avontuur gaat beginnen. De rotsen liggen bijna op het strand van Blanes en markeren het officiële startpunt van de 220 kilometer lange, verrassend mooie Costa Brava Way. ÆÆ Tekst en foto’s Henk Juffer

Tapas De regen is net opgehouden. Ik kijk omhoog en ontwaar in de nevel op 170 m hoogte het kasteel Sant Joan, mijn eerste beklimming. Mijn vragen over mijn 8 kilo zware rugzak of over de beweg­ wijzering lossen zich snel op. De klim valt reuze mee en het uitzicht vanop het kasteel is won­ dermooi. De volgende halte is Lloret de Mar. In tegenstelling tot de beeldvorming, waarin luid­

16

| Op Weg 2019-4

ruchtige jongelui een hoofdrol spelen, wandel ik er op een boulevard met relaxte mensen. De geur van een versgebakken stokbrood prikkelt de zin­ tuigen. Er volgen nog enkele pittige klimmetjes, niveau traplopen in een hoog flatgebouw, voor­ aleer ik aankom in de prachtige vestingstad Tossa de Mar. Het is heerlijk dwalen door de eeuwen­ oude straatjes. Maar dan is het genoeg gewandeld voor vandaag, tijd voor tapas.

Kobaltblauw Vandaag gaat de route voorzichtig het bin­ nenland in, maar wel steeds met zicht op de Middellandse Zee. Door de regen van de afge­ lopen dagen geuren de bossen heerlijk. Horeca kom ik niet tegen, maar mijn lunchplek is top: op een rotsblok in de zon, met het jonge len­ tegroen van de struiken als decor en vogels als achtergrondkoor. In de ochtend loop ik over


De Tramontana zorgt voor een ruige zee.

brede boswegen, in de middag gaan zij over in kleine boswegjes. Soms is het even zoeken naar het juiste pad. Maar alleen al de aanblik van Saint Feliu de Guixols, gelegen in een baai afgetekend tegen het kobaltblauwe water, is een dag wandelen waard.

Ruige kust De dag begint met wat klimwerk, maar daarna volgt een vlak traject, waardoor het een beetje aanvoelt als een rustdag. Ik loop echt op de grens van land en zee, op brede stranden die nagenoeg leeg zijn, met soms het decor van appartementscomplexen die wachten op de zomerse zonaanbidders. Maar ik ontdek snel dat de Costa Brava veel meer verdient dan massatoerisme. Niet voor niets betekent Costa Brava ‘ruige kust’. Om twee uur ‘s middags kom ik al aan in Palamós waar ik incheck in zo’n toeristencomplex.

Zon en wind Een heerlijke straffe wind zorgt voor mooie golven op de Middellandse Zee. Een routevari­ ant laat ik letterlijk rechts liggen en ik kies voor wat afwisseling door de bossen. Maar voorbij de botanische tuinen van Cap-Roig doemt de

kust alweer op. Er volgen een paar prachtige vissersplaatsjes zoals Calella de Palafrugell en Llafrance. De opslagloodsen van de vissers hebben alle kleuren van de regenboog en geven het tafereel een feestelijk tintje. De combinatie van zon en wind zorgt voor een heerlijk uit­ waaigevoel. Op het terras raak ik in gesprek met een Zwitserse zeiler, die deelneemt aan een zeilwedstrijd. Hij is onder de indruk van mijn traject.

Dat is wat dit kustpad zo leuk maakt: telkens een ander zicht op zee, achter elke bocht een andere baai. Er moet geklommen worden, maar het doel is het waard: de vuurtoren van Sant Sebastià. Wat een geweldig uitzicht op de kustdorpjes die ik zojuist nog bezocht. Dat is wat dit kustpad zo leuk maakt: telkens een ander zicht op zee, achter elke bocht een andere baai. Op het strand van Tamariu rust ik even uit vooraleer ik

aan de klim naar Begur begin. De receptioniste van het hotel raadt nog een allerlaatste klim aan naar het kasteel. Niet voor niets wordt Begur ‘de uitkijktoren van de Costa Brava’ genoemd.

Gevarieerd wandelmenu Vandaag is de grote vraag of ik door de rivier Ter kan waden. Volgens de routebeschrijving wel, zoniet betekent dat 10 km omlopen. Gelukkig tref ik in de ontbijtruimte een erg behulpzame serveerster aan. Zij meldt dat de rivier door­ waden enkel tijdens droge zomers mogelijk is. Haar suggestie om het eerste deel van de route in te korten, pakt uitstekend uit. Na een afdaling via een lokale wandelroute sta ik een half uur later aan de inmiddels vertrouwde Middellandse Zee. In tegenstelling tot het klimwerk van gisteren is het wandelmenu voor vandaag helemaal anders. Voorgerecht: lekker lopen door lage duinen. Hoofdgerecht: kilome­ terslang langs de brede rivier Ter. Nagerecht: heerlijk uitwandelen door een gebied met fruit­ teelt. In het hotel word ik voor het eerst in het Frans aangesproken. Dat zal de komende dagen vaker gebeuren, want dit noordelijke deel van de Costa Brava wordt veel bezocht door Belgen en Fransen. L’Estartit heeft dan ook alles wat je

2019-4 Op Weg |

17


Zo stil kan een strand aan de de Costa Brava zijn!

van een modern toeristenoord mag verwachten. De bar in mijn hotel wordt vanavond feestelijk geopend en het wordt een gezellige boel. Mijn Spaanse woordenschat is beperkt, maar geluk­ kig lost het tonen van mijn wandelgids veel problemen op.

Rotsen en boulevards Vijf dagen gelopen en nog vijf te gaan. Verbazingwekkend hoe ik iedere ochtend rond acht uur sta te popelen om op stap te gaan. Waarom geeft het wandelen toch zoveel energie? Misschien omdat mijn geest rust krijgt? De dag valt uiteen in twee delen. Eerst heuvel op en af en langs twee afgelegen baaien. Wat een heerlijke stekjes, bedenk ik mij, zittend op een rots met kabbelend water om mij heen. Drie uur lang kom ik geen menselijk wezen tegen. Maar dat verandert snel. Binnen een uur mag ik drie keer andere wandelaars de weg wijzen. Hoewel wandelaars? Iemand klautert met zijn fiets op zijn rug over het pad en vraagt of verderop fietsen mogelijk is. Helaas voor hem heeft hij het meest rotsige traject van de hele Costa Brava Way uitgekozen... Het tweede deel van de wandeldag voert langs de uitgestrekte boulevards van L’Escala. Zoals in veel Spaanse badplaatsen ligt de oude bin­ nenstad als een parel verborgen in de moderne stad. Onderweg ontmoet ik een Canadees wan­ delstel dat de route vanuit het noorden naar het zuiden loopt. Altijd leuk om bijzonderheden over de gelopen trajecten uit te wisselen.

Flamingo’s en gratis taart Ik snuif de heerlijke, frisse ochtendlucht op en zie prachtige wolkenformaties wegdrijven. Net buiten L’Escala liggen de beroemde Griekse en Romeinse opgravingen van Empúries. Helaas

18

| Op Weg 2019-4

Soms loop je boven het water.

zijn op dit tijdstip de terreinen nog gesloten. Ik loop verder op een kilometerslang verlaten strand, met achter de duinen de talloze, nog lege campings. Ik besluit meer het binnenland in te wandelen, via het stadje Sant Pere Pescador. Hier kan ik in elk geval via een brug de rivier Fluvià oversteken. Het alternatief is langs het strand doorlopen en wellicht tot de conclusie komen dat de rivier toch niet doorwaadbaar is.

Zoals in veel Spaanse badplaatsen ligt de oude binnenstad als een parel verborgen in de moderne stad.

Voor mij is dit waarschijnlijk de laatste kans op koffie vandaag, dus de keuze is snel gemaakt. De zee is ruw en het kustpad gaat op en neer. Op een nagenoeg verlaten strandje koel ik mijn voeten in het zeewater. Na een steile klim van ruim 200 meter blijft het op en neer gaan. Vermoeiend, maar uiteindelijk komt mijn over­ nachtingsplaats Cadaqués in zicht. De aanblik van het prachtig witte havenstadje geeft meteen weer energie. Halverwege de middag wandel ik het kleine, gezellige centrum binnen.

Spaanse mistral

De volgende verrassing is een wandeling door het Parc Naturel Aiguamolls De L’Emporoa, een groot deltagebied van bijzondere hoge eco­ logische waarde. Op veel plaatsen zijn vogeluit­ kijkposten geplaatst en ik word voor even aan­ gestoken door het spottersvirus. Het zijn vooral ooievaars en flamingo’s die ik in het vizier krijg. Aan de rand van Roses zie ik dat het nog ruim drie kilometer is naar mijn accommodatie, terwijl er al 28 op de teller staan. Het barretje aan de overkant van de straat ziet er wel erg uit­ nodigend uit. De uitbater is zelfs zo onder de indruk van mijn tocht dat ik het bestelde taartje gratis krijg.

Vandaag wijk ik af van de route uit de wandel­ gids en kies ik voor GR 92. Die steekt dwars het schiereiland Cap de Creus over naar El Port de la Selva, een afstand van 12 km. Dat wordt heerlijk tegen de wind in beuken, want inmiddels is de Tramontana opgestoken met windkracht zes. Deze koude, droge wind uit de Pyreneeën lijkt wel een Spaanse mistral. Soms loop ik in de luwte, maar bij ieder colletje krijg ik de volle laag. Bij El Port de la Selva kom ik weer aan de kust. Een Colombiaanse en een Spaanse wande­ laar hebben hier afgelopen nacht gekampeerd, best wel dapper met deze wind. De rest van de middag blijf ik foto’s maken van de indrukwek­ kende rotskust en de woeste golven. In Llancà wordt de siësta nog strikt nageleefd. Het toe­ risme is hier teruggebracht tot een haven met enkele horecagelegenheden. In het lokaal café raak ik aan de praat met Catalanen die er echt van overtuigd zijn dat onafhankelijkheid veel beter is voor hen.

Koffie en Cadaqués

Grenspaal 601

Op de boulevard van Roses zijn de serveersters de eerste terrasstoelen al aan het klaar zetten.

Vanochtend pak ik alles voor de laatste keer in. Op het dorpsplein van Colera heerst een


Fel gekleurde opslagplaatsen van de vissers in Calella de Palafrugell.

Spaanse rust. Als eerste klant loop ik het plaat­ selijke café binnen. Ik stap verder landinwaarts en zie vanaf de Coll de Frare Portbou liggen, met het laatste treinstation voor de Franse grens. Op de markt met streekproducten hangt ook al zo’n heerlijk relaxte sfeer. De allerlaatste kilo­ meters van de tiendaagse tocht dienen zich aan. Ik klim via een geitenpaadje omhoog en kom bij oude douanegebouwen. De wind waait mij bijna ondersteboven. De storm staat vandaag symbool voor een stormachtige periode in de

Prachtig uitzicht over de baai van Roses.

Spaanse geschiedenis. Hier staat immers het monument voor de bijna 500.000 mensen die in 1939 in ballingschap gingen om het regime van dictator Franco te ontvluchten. Nog onder de indruk loop ik een stukje door en ga verderop zitten op grenspaal 601. Op ruim 200 meter hoogte ontvouwt zich een

prachtig vergezicht: voor mij Spanje, achter mij Frankrijk. Omwille van de wind moet ik alles goed vasthouden, maar voor geen goud had ik dit willen missen. Het voelt als een afscheid van een prachtige hoek van Spanje. Een paar kilo­ meter verder wacht in Cerbère de trein die mij naar Parijs zal brengen.

PRAKTISCHE INFO Collioure. De route is uitgewerkt door de auteur van de gids, maar volgt voor een groot stuk GR 92. De gids geeft geen gpx-track vrij, maar de track van GR 92 is zeker nuttig in de stadjes. Terwijl GR 92 (rood-wit) regelmatig het binnenland ingaat, kiest de auteur wat vaker voor de kust (soms geel-witte of groenwitte tekens van regionale of lokale paden). De etappes: dag 1 Blanes - Tossa de Mar, dag 2 Saint Feliu de Guíxols, dag 3 Palamós, dag 4 Begur, dag 5 L’Estartit, dag 6 L’Escala, dag 7 Roses, dag 8 Cadaqués, dag 9 Llancà, dag 10 Cerbère.

Gids The Costa Brava Way is een uitgave van de Catalaanse uitgeverij Triangle Postals (www.triangle.cat) en is beschikbaar in het Engels, Duits, Frans, Spaans en Catalaans.

Info Wil je de tocht doen met bagage­

Route en bewegwijzering

vervoer dan kan je terecht bij

Ik wandelde 10 etappes (223 km) op de

www.costabravawalks.com.

Costa Brava Way: van het Spaanse kuststadje Blanes tot het Franse Cerbère. De wandelMonument voor de ballingen van het Francoregime.

gids beschrijft nog twee extra etappes tot

ONLINE

INFO

KAART

TRACK

FOTO’S

2019-4 Op Weg |

19


FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS Brabant

De theorie van de Oerknal, de Big Bang, werd ontwikkeld door George Lemaître, hoogleraar aan de KU Leuven. In 2016 werd een herden­ kingscyclus gelanceerd ter gelegenheid van de vijftigste sterfdag van deze ten onrechte onbekende Belg. Eind mei werd die afgerond met de lancering van een thematische Big Bangfietsroute. Het 75 km lange traject langs de fietsnetwerken van Vlaams- en WaalsBrabant verbindt de beide universiteitssteden Leuven en Louvain-la-Neuve met elkaar. Van zijn standbeeld in Leuven naar dat in Louvainla-Neuve, of omgekeerd natuurlijk. Op acht rustpunten staan QR-codes om alle bijzon­ derheden over de figuur Lemaître te weten te

FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS

komen. De route voert door het Meerdaalwoud en vele mooie plekjes in het landelijke WaalsBrabant. Er zitten wel flinke hellingen in. Op een aantal plaatsen kan je kiezen tussen een avontuurlijk mountainbikeparcours of een iets rustiger route voor het gezin. Wanneer je 75 km te lang vindt, kan je ook opteren voor de helft. www.bigbangroute.be

Tussen Antwerpen en Gent Toerisme Oost-Vlaanderen lanceerde de nieuwe fietsgids OverStromen met zes routes langs de Schelde en de Durme. Het Scheldegebied tussen Antwerpen en Gent is voor veel fietsers nog onbekend terrein. Ten onrechte, want je vindt er het ene natuurgebied na het andere, omzoomd door hoge dijken. De fietspaden zijn vlak en autovrij en met de knoop­ punten erbij is dit een paradijsje. De nieuwe gids bevat zes lussen van gemiddeld 40 km

die je letterlijk van Steen tot Steen dwars door Rivierpark Scheldevallei brengen. In Antwerpen kan je aan het Steen met je fiets aan boord van de Waterbus naar de Polders van Kruibeke varen. En tussen Kruibeke en Gent meandert de Schelde zich een weg langs kastelen, abdijen en schilderachtige dorpjes. Met routes rond Gent, Wetteren, Berlare, Dendermonde, Moerzeke, Hamme, Rupelmonde, Temse en Kruibeke focust de gids overwegend op de Schelde. Maar ook de Durme en de Rupel worden niet vergeten. Voor wie stevige kuiten heeft, een e-bike, of meer tijd, is er nog een bonustra­ ject van 80 km tussen Antwerpen en Gent. De gids kost € 6. Te bestellen via www.tov.be/webshop

Universiteit Leiden jarig In 2019 bestaat de universiteit van Leiden 444 jaar. Naar aanleiding van die verjaar­ dag werd een fietsroute samengesteld van precies 44,4 km, langs de mooiste plekjes van Leiden, Den Haag en alles wat daartus­ sen ligt. Het traject van de 444 Fietsroute gaat langs strand, bos, duin en stad. Je kan de route als pdf of gpx-track downloaden via www.universiteitleiden.nl.

Nieuwe Alta Viakaarten Bij Alta Via verscheen een nieuwe kaart in de langeafstandsfietsreeks. De regio Eifel/Moezel is de veertiende kaart van de serie. Zoals alle andere Alta Via kaarten heeft zij een schaal 1:75.000 en bevat zij veel auto­ vrije fietsroutes, voies vertes, fietsostrades en campings. Van de kaarten zes en zeven ver­ scheen een nieuwe druk. Nieuw is dat het gpx-netwerk gratis kan gedownload worden via een QR-code op de achterkant van de kaart. Prijs € 13,95. Te koop in de GR-webshop. www.altaviatravelbooks.be

Foto Toerisme Limburg

Fietsen door de bomen Het fietsnetwerk van Belgisch-Limburg wordt steeds leuker en avontuurlijker. Het intussen bekende traject Fietsen door het Water in Bokrijk heeft er een broertje bij gekregen. In juni werd Fietsen door de Bomen geopend. Een fiets- en wandelbeleving op 10 meter hoogte door de

20

| Op Weg 2019-4

kruinen van de bomen in Bosland, in de buurt van knooppunt 272 aan het Pijnven in HechtelEksel. Het nieuwe fietspad gaat geleidelijk de hoogte in totdat je letterlijk tussen de kruinen van de bomen fietst op een 700 m lange fietsbrug, een dubbele cirkel met een doorsnede van 100 m. Een draadnet met leuning zorgt voor de veiligheid.

Cultureel fietsen Van 1 juni tot 30 september kan je tijdens Vlaamse Meesters in Situ de kunstparels in Geraardsbergen en Lierde op originele manier beleven. De Vlaamse Meesters in Situ Fietsroute (21 km) rijgt deze locaties aan


FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS

FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS FIETSNIEUWSFIETSNIEUWS Christina Bloem

elkaar, goed voor een dagje cultureel verant­ woord fietsen door heuvelachtig terrein. Je kan de route als pdf of gpx-track downloaden via www.tov.be.

Win!*

3x OverStromen p 20 3x Alta Via fietskaart Eifel/Moezel p 20 3x Cycle Touring in Wales p 21 3x Het wonder van Iowa p 21

Surf naar www.grote­routepaden.be >opweg>win

zijn 1230 km niet alleen de kortste maar ook de snelste route naar het zuiden. Onderweg passeer je de Hoge Venen en fiets je door het dal van de Our en Sauer, het Moezeldal en het Saônedal. Dan volgen de wijngaarden van de Bourgogne en de Beaujolais en tenslotte het Rhônedal. De Véloroute du Soleil is een traject met weinig hoogtemeters en overal langs de route vind je gemak­ kelijk accommodatie. Een groot deel is bewegwijzerd: de Vennbahn, het natio­ nale fietspadennetwerk van Luxemburg, de Moselradweg, l’Echappée Bleu MoselleSaône tot aan de Bourgogne (en in 2020 tot Lyon) en tenslotte de Via Rhôna van Lyon tot de Middellandse Zee. In de eerste editie van de gids kan je de route al volgen tot Avignon, maar je kan al doorfietsen tot de zee. Die kaart­ bladen volgen in de zomer van 2019. Te koop in onze webshop. www.cyclingeurope.nl

Amerikaanse Coast to Coast Voordat de schrijver van het boeiende boek Het Wonder van Iowa aan de monstertocht van 5000 km dwars door de Verenigde Staten begon, had hij al heel wat kilometers op de teller staan. De maandenlange droom­ reis door een overweldigend land bleek heel wat minder romantisch dan gedacht. Onderweg duiken tal van onvoorziene omstandigheden op en er moet dikwijls geïmproviseerd worden. De aspirant Amerika-fietser kan heel wat leren uit dit boek maar meer nog dan de schitterende landschappen zijn het de ontmoetingen met mensen onderweg die indruk maken. Vele Amerikanen blijken een hart voor avonturiers te hebben. Ze zetten hun huis open en helpen problemen oplossen. Een vlot geschreven en boeiend boek. Uitgeverij Prometheus, prijs € 19,99. www.uitgeverijprometheus.nl

Fietsen in Wales De nieuwe (Engelstalige) gids Cycle Touring in Wales bevat een lus van twee weken (ruim 1.000 km) en zes dwarstrajec­ ten van 72 km tot 120 km, die je als dag- of weekendtoer kan fietsen of gebrui­ ken om de hoofdroute in te korten. De route voert je langs de meeste historische steden en stadjes van Wales, zoals Cardiff, Swansea en St. David’s, en ook langs vele beroemde kastelen. Grote delen van de route volgen de schitterend kustlijn van het Pembrokeshire National Park en de bergen van Snowdonia. De trajecten zijn geschikt voor verschillende types fietsers, de sportieve of de recreatieve en de gids geeft schema’s voor de verschillende categorieën. Uitgeverij Cicerone. www.cicerone.org.uk

Route du Soleil De Route du Soleil, de beroemde (en beruchte) snelle autoroute naar de zonnige stranden aan de Middellandse Zee heeft in de Véloroute du Soleil – Maastricht – Avignon een sportieve tegenhanger gekregen. De door Paul Benjaminse samengestelde snelle fiets­ weg naar het zuiden is nu al voor 76% autovrij en zal dit na 2022 voor 93 % zijn. De route is met

Nieuw bij Esterbauer Bij Esterbauer verschenen enkele nieuwe Bikeline fietsgidsen. Info www.esterbauer.com. De Weinland Steiermark Radtour is een nieuwe, 400 km lange fietslus door het zuiden, westen en oosten van de Oostenrijkse deelstaat Stiermarken. Het gaat om een wijnregio en dat zal je geweten hebben. Maar behalve de heuvels vol wijnranken ontdek je ook historische steden als Graz, Hartberg, Bad Radkersburg, Leibnitz en Deutschlandsberg. De Adriabike-Radweg is een gezamenlijk Sloveens-Italiaans project. Vanuit het Italiaanse Tarvisio (met aansluiting op de bekendere Alpe-Adria Radweg) duikt de route Slovenië en de Julische Alpen in om dan zuidwaarts te trekken. Vervolgens zijn er twee opties: ofwel parallel met de Adriatische kust het Sloveense achterland van Triëste ontdekken om uit te komen in Piran, ofwel de Italiaanse zijde van de Adriatische kust kiezen en via Venetië en Choggia (of via een lus het binnenland in naar Padua) in Ravenna te belanden. Met alle vari­ anten samen kom je aan 890 km.

Met Kattegattleden opende Zweden in 2015 zijn eerste nationale fietsroute. 390 km lang ontdek je de Zweedse zuidwestkust tussen Helsingborn en Göteborg, ook wel het Kattegat genoemd – op de bodem van de zee zouden nog veel gestrande schepen liggen. Typerend voor de route zijn de brede zandstranden, de talrijke duinen, de bizarre kliffen, de schilderach­ tige vissersdorpjes en enkele mooie kunststeden. De Route der Industriekultur vormt samen met de Ruhrtalradweg en de Römer-Lippe-Route een dicht net van fietswegen door het bekende Ruhrgebied. De route verbindt 25 ankerpunten die verwijzen naar industriële activiteiten en 17 panoramapunten. De hoofdroute bedraagt 264 km, varianten voegen daar nog eens 140 km aan toe.

2019-4 Op Weg |

21


FIETSAVONTUUR | België, Frankrijk

That’s it Dagboek van een debutant

De Maas bij Haybes.

Het lijkt er tegenwoordig op dat de pensioentijd moet beginnen met een overgangsritueel, een tocht, roadtrip, pelgrimage of katharsismoment. Liefst lang en graag ver. Naar Compostela of zoiets. Ik doe mee. Niet ver: geen tijd en geen conditie. Niet lang: wegens huiselijke engagementen en restjes van een uitrafelende loopbaan. Bestemming? We zien wel. De zinvolheid zit in het op weg zijn, niet in de bestemming. ÆÆ Tekst en foto’s Freddy Cloet

29 SEPTE M BE R

22

30 S E PTE MB E R

Leffe

Charleville-Mézières

De fiets staat klaar in ons stulpje nabij de abdij zonder bier. Het plan is om morgen de Leffe afwaarts en de Maas opwaarts Frankrijk in te duiken. Ondergetekende is debutant in het genre dear diary. Tenzij de bureaucratie me dat oplegde heb ik nooit een dagboek bijgehouden. Nu wel, uit vrije wil. Ineens al een ander mens geworden?

Onder een grijze hemel stak ik vanmorgen de twee meter brede Leffe over. Alea iacta est. Verwijzen naar de Rubicon en Caesar is pompeus, maar kom. Lijf en leden lijken geen beletsel om met mijn gezellin Gazelle (3,5 jaar oud, weinig gebruikt) op weg te gaan. De snelheid en elegan­ tie die je uit haar naam afleidt, is wegens de com­ binatie met ondergetekende pure illusie.

| Op Weg 2019-4

Ruim 100 km gereden, voor deze neofiet een stevige rit. Charleville-Mézières bereiken is dan ook oorzaak van zelftevredenheid. De stad beloont mij met haar prachtige Place Ducale, een plein dat door de uniformiteit en de porta­ len doet denken aan de Place des Vosges. Best gezellig: weinig volk, een paardjesmolen, spe­ lende kinderen. Een meisje van hooguit tien voetbalt iedereen naar huis, met overstapjes, volleyshots en gerichte passes. Even later een rondje op de paardjesmolen, de incarnatie van


De benen jeukten en de zon nodigde me uit naar de wijngaarden.

onschuld. Long way to go in haar leven… Tja, pensioentrip. Wat stelt dat voor? Je hoort mensen die weken of maanden op weg zijn, op zoek naar een definitie van hun nieuw leven. Voor mij niet haalbaar, het ongeduld om echt aan dat nieuwe te beginnen is te groot. Even Op Weg moet volstaan, alleen, na veertig jaar beroepsleven tussen veel volk. Morgen zien we wel, maar de kathedraal van Reims lonkt, 90 km en wat hellingen verder. Ook na het pensioen is het prestatiebeest niet dood… Geraak ik daar niet, dan komt mij wel iets anders tegemoet. Misschien kom ik dan mezelf tegen, na twee dagen al. Wie weken of maanden nodig heeft om zichzelf tegen te komen, moet wel erg ver van zichzelf afge­ dwaald zijn. De eerste dag mocht er zijn. Vrouw Maas is mooi, zeker zoals ze in Frankrijk prachtig kron­ kelt tussen rotsen, weiden, akkers en bossen die zorgen voor tinten van groen, bruin, grijs en blauw. Gorgeous is het, mede doordat zich op sommige plaatsen gorge-achtige landschappen

vertonen. Ga eens kijken op de Voie Verte tussen Revin en Monthermé. De meanders boden af en toe ook soelaas voor tegenwind, dankbaar aan­ vaard door deze ongeoefende fietser.

Geraak ik daar niet, dan komt mij wel iets anders tegemoet. Misschien kom ik dan mezelf tegen, na twee dagen al. Er heerste ook verwondering over het straat­ beeld buiten vakanties. Ik zag de jeugd van Dinant op de oever van de Maas LO-les volgen (of althans voorwenden dat te doen). Groepjes gemeentewerkers maken ook in Frankrijk putjes, waarbij steevast één teamlid god weet welk telefonisch contact onderhoudt. De

schoonheid van bruggen, als constructie en als symbool: zij verbinden, dorpen beslaan linkeren rechteroever, steengroeve wordt verbonden met dorp. Om die verbondenheid vernielen oorlogen bruggen het eerst en vaakst. Bij zulke solitaire/eenzame (?) trip hoort het nadenken over je nieuwe leven. Je linkt dingen aan je situatie. Verval van de rivier? Er is de idee van je eigen fysiek en intellectueel verval. Een boot die versast wordt? Versas ik nu ook niet naar een ander soort leven? Het abstracte Feu/Prometheus bij Chooz daagt zeker uit tot nadenken. Een gesloten steengroeve wacht op een nieuwe bestemming. De stroom die al of niet haar eigen gang mag gaan. Enzovoort. Symboliek is nooit ver weg, maar dieper gaat het niet. Met zo’n kort egotripje bewerk je geen bouleversement de l’esprit. De groei van een Groot Plan voor de Toekomst als gepensioneerde, een invulling van het drei­ gende zwarte gat? Noppes. Wel voel je dank­ baarheid dat je dit mag en kunt, blijdschap dat je dit doet. Ik voel ook een stevige honger en

2019-4 Op Weg |

23


De Maas bij Nouzonville.

dorst, waarvoor ik meteen het nodige doe. Voor het eerst sinds heel lang zit ik in een restaurant alleen aan tafel. De blog voor ex-collega’s veroorzaakt leuke mails die wel het ego strelen, maar de zaak niet allemaal binnen de juiste proportie bekij­ ken. Iemand had het over de Grand Tour van de Engelse aristocratie uit vroegere eeuwen, die ter afronding van hun vorming Europa rond­ reisden. Een manke vergelijking: deze rit ambi­ eert geen grandeur. Wel een ervaring waarvan ik dag 2 geboeid tegemoet kijk.

Vlakbij Anchamps.

Rubrique en de Grande tegenhanger of Le Moulin à Couleurs. De plaatsnaam Elan mocht op die steile bergop dan wel cynisch klinken, het bereiken van Avançon was dan weer een aanmoediging. Je geniet van de groet van een duo scooterrijders, van het eau potable uit een dorpspomp, van de onmetelijke velden suiker­ bieten of de weeë geur rond de suikerfabrieken bij Reims. De benen doen het morgen rustig aan: onder­ dompelen in Reims (metropool, maar ook Centre Spirituel) en een tweede nacht in kamer 324 van een B&B.

1 OKTOB E R Reims Vandaag startte mijn tweede maand als unwaged. Een eerste maand rust zit erop en mijn tweede dag ‘confrontatietocht’ ook. Het bucolische van de eerste dag krijgt niet meteen verlenging: eerst tussen de verkeersmisère van Mézières de weg gezocht, dan ruimden de vlakke jaagpaden plots plaats voor nijdige Ardense hellingen. Gazelle en ik hadden dit jaar nog geen 500 km samen doorgebracht. Deze ongetrainde fietser tastte vandaag dus zijn grenzen af. Reims hoefde niet – het onderweg zijn is belangrijker dan de bestemming – maar algauw wordt vaag plan concreet streven. Je gebrek aan conditie bemoeilijkt dat. Daarbij ook de nukken van Gazelle, die weigerde de ketting op haar klein­ ste voorblad toe te laten. En dat bij stijgingen van 10 en 12 procent. Na dertig km en de ont­ moeting met het iconische everzwijn Woinic werd het landschap voor een kleine kilometer zalig glooiend en om 17u stonden wij bij de Reimse kathedraal. Kommer en kwel overheersten hoegenaamd niet: je passeert tegen kijktempo schitterende hoeven en dorpen met leuke namen als Petite

24

| Op Weg 2019-4

De klachten van Gazelle worden straks nagekeken. Ooit begin ik nog ėcht voorbereid aan zo’n tocht. 2 O KTO B E R Reims Heerlijk, de rust. De sportieve ambitie is gering, de planning staat op andante. In de kathedraal komt meditatie vanzelf binnen met het godde­ lijke zonlicht, magistraal gevangen en gekleurd door prachtige glasramen. Bewegen vandaag de benen niet, de gedachten gaan hun gang, à la recherche du temps à venir... Lezen doet me het hoofd buigen, richting boek: “Life seems emptier when one is older, even when it is full. It thins out, like the hair of one’s head”. Als dat maar niet té waar is. En ja, ik heb hier een kaars gebrand. Het centrum vulde zich vanmiddag met té luide mensen. Er moet hier een congres lopen waarin nogal wat vrije tijd en weinig catering

voorzien is, gezien de volle terrassen met trosjes badge-dragende dertigers en veertigers die hun importantie in het Vlaams en Hollands uitbalken. De benen jeukten en de zon nodigde me uit naar de wijngaarden. Wat gelezen bij een kapel annex kerkhofje, prachtig gelegen op een heuvel. Geen champagnehuis bezocht. Personen op fietsen zijn wegens gering vooruit­ zicht op aankoop allicht niet welkom. En trou­ wens: van drank genieten doe ik in gezelschap.

3 O KTO B E R Leffe Er is vals gespeeld: Gazelle en ik zijn vanmor­ gen in Reims op de TER-trein gestapt en hebben pas in Charleville-Mézières de werkzaamheden aangevat. We kozen voor een shortcut en rijden morgen vanuit Leffe triomfantelijk Vlaanderen binnen. Dit bespaart ons ook het gedoe van een B&B te zoeken. In Leffe hebben wij bad en bed, en er bevindt zich voor breakfast een gevulde schapraai. We reden de eerste rit dus in spiegelbeeld: stroomafwaarts en in beter weer, dat scheelt een slok op een borrel welbevinden en vlotheid. De wind kwam wel bijna permanent van waar wij heen wilden, maar zij had na de zware werkweek veel krachten opgebruikt, zodat de benen vlot het streefgemiddelde van 20 km/u haalden. Hier raakt deze vers gepensioneerde een teer punt: de ambitie om een afstand te halen en daarbij een snelheid aan te houden, haalt het op de bezinning. Maar dat heeft ook wel de voldoening veroor­ zaakt die ik aan dit tripje overhoud: “Je kunt nog iets, oudje”. Als dit oudje het wil blijven kunnen, zal het die spieren wel moeten blijven gebruiken en die longen geregeld openzetten. Use it or lose it. De rit van vandaag: de Maasroute terug naar België. De rust van en langs het water, afwis­ selende landschappen en fietsinfrastructuur die


Monthermé.

genieten bevordert: jaagpaden die ooit toneel waren van hard labeur voor de trekschuit-trek­ kers, nu zachtlopende zegen voor medioren op Gazellen, Koga-Myata’s of e-bikes. Niets dan vreugde dus op de zowat 75 km tussen Charleville en Givet en heel vlot van de grens naar Dinant. De toekomst lacht het team toe: de klachten van Gazelle worden straks nagekeken, een niet perfect ronddraaiende band wordt later vervangen. Ooit begin ik nog ėcht voorbereid aan zo’n tocht.

4 O KTOBER Thuis Het traject van Leffe naar huis zit erop, het egofietsgebeuren is afgerond. Vertrouwde weg, de stal ruiken, weer eens bestemming en snelheid boven bezinning. In de kou van de Leffevallei om 8.30u Gazelle en mezelf tot bewegen aan­ gepord, de hoop koesterend dat spoedig ‘het zonnetje de ochtendlijke wolken wegbrandt’. Dat zonnetje spaarde inderdaad geen moeite en vanaf km 20 reden wij de hele rit onder zalig licht. Om 10u verlieten wij te Namen Vrouwe Maas, groetten even haar Samber en klommen de RAVeL op richting Hoegaarden. Een mooi, bosrijk ritje bergop, gevolgd door dalend par­ cours. Daar kijk je naar uit. Intentie leidde de voorbije dagen telkens tot actie en resultaat. Vanmorgen even niet: ter hoogte van de adventistenkerk dwong Gazelle mij naar de kant: lekke band. Op enkele plaat­ sen vervulde de binnenband ook de rol van buitenband, een taak waartegen zij niet opge­ wassen bleek. Dit was meteen de verklaring van het niet perfect rond draaiende voorwiel. Had ik moeten zien… De concentratie om de zaak te analyseren en tot technische ingrepen over te gaan werd gere­ geld verstoord door welwillende fietsers die ik

Moet vervolgd worden.

domweg hun weg liet voortzetten met “Merci, on se débrouille” of “Pas de souci, presque fini”. De adventisten hoefde ik niet af te weren: zij landden op hun parking voor de prédication, niet om barmhartige Samaritaan te spelen. De spuitbus die lekken zou dichten bleek niet te helpen, de vervanging van de binnen- en buitenband drong zich op. Een wielertoerist, aangetrokken door de gênante wolk die de nutteloze schuimbus had veroorzaakt, wist dat er wat verder bergop een fietsenmaker was. Daar kon ik een buitenband aanschaffen. Voorzichtig – met een nieuwe binnenband onder beperkte druk – toog ik op weg naar de nieuwe voorzool voor Gazelle. De geschatte afstand bleek wel maar half zo lang als de reële, maar eind goed, al goed: band gekocht en gemonteerd en de weg kon na dit oponthoud annex rust zorgeloos verdergezet. Spijts het scenische van RAVeL 2 naar Hoegaarden koos ik voor de kaarsrechte N91 richting Leuven, gone with de zuidenwind. Met

thuis sprak ik af de onleuke weg van de laatste 20 km te mijden en de reünie met echtgenote en auto te plannen na zo’n 115 km. Dat gebeurde, na een vlotte rit, toevallig bij het kerkje waar wij tien jaar geleden afscheid namen van een collega die haar pensioen nooit mocht beleven. Emotie troef. “Is that it?”, titelde de autobiografie van Bob Geldof na zijn hectische Live-Aid campagne. Daar dacht ik aan. Relativerend – is het dat maar? – maar ook bewust van het belang dat zo’n trip voor je heeft: iemand drukte me op het hart deze dagen voor altijd te koesteren: op die manier komt zulke trip nooit meer terug. ‘Voor diep­ gang is traagheid nodig’ was niet echt het motto van die vijfdaagse. De diepgang is misschien niet bereikt, de hang naar iets kunnen en de korte duur stonden traagheid in de weg, maar dat belet niet dat je iets leert. Over jezelf. That’s it. Mijn pensioen was nu ingezet, zeker? Moet vervolgd worden.

2019-4 Op Weg |

25


WANDELNIEUWSWANDELNIEUWS Samen op Pad

De wandel- en fietskaart Samen op Pad bundelt 17 kindvriendelijke lussen, waaronder vier nieuwe, in en om Mechelen. Ze bieden je tijdens de zomerse vakantiemaanden (en ook daarbuiten) volop inspiratie voor ontdek­ kingstochtjes in de natuur en leuke uitstapjes met de kinderen. Je kan je laten gidsen door een digitale app of schattenkaart. Bij de ver­ trekpunten staan houten totempalen en elke wandeling heeft een wandelvriendje met wie je zijn domein verkent. Kleine opdrachtjes maken het nog spannender. Alle info via www.rlrl.be/samen-op-pad.

Van brouwerij naar café

Het nieuwe Bierwandelboek België met als sub­ titel Een verfrissende manier om België te ontdekken bevat 40 wandellussen van 5 tot 23 km met steeds een brouwerij of karakteristiek café als eindpunt. De lussen gebruiken wandelknoop­ punten, GR- of RAVeL-trajecten, lokaal beweg­ wijzerde routes of eigen beschreven trajecten. Alle Belgische provincies komen aan bod. Bij iedere route wordt veel info gegeven en ook de bieren worden met zorg beschreven volgens kleur, neus en smaak. Je vindt er klas­

WANDELNIEUWSWANDELNIEUWSWANDELNIEUWS

siekers zoals Orval en Westmalle maar de meeste zijn verrassende onbekende bieren. De wande­ lingen zijn ingedeeld in categorieën als cultuur, stedelijk, heide, bos of ongewoon. Met gpx-tracks. Uitgeverij Luster, prijs € 22,95. www.lusterweb.com

Trailrunner routes Een opvallende nieuwe beweg­ wijzering in de Ardennen zijn de Extratrails, bedoeld voor trailrunners en nordic walkers, maar ook geschikt voor wande­ laars die van pittige natuurtochten houden. Zeven gemeentes van de provincie Luik (Spa, Stavelot, Malmedy, Jalhay, TroisPonts, Stoumont en Theux) hadden al een extratrails-netwerk. De kleur van de beweg­ wijzering duidt de lengte aan; groen voor 5 tot 10 km, blauw voor 10 tot 20 km, rood voor 20 tot 30 km en zwart voor 30 tot 40 km. Ook in de regio Famenne (Durbuy, Hotton, Marcheen-Famenne, Nassogne, Rochefort en SommeLeuze) werden extratrails-netwerken ontwik­ keld. Kenmerken zijn: flinke hoogteverschillen, veel onverharde paden en een goede digitale ondersteuning. www.trailenfamenne.be

Wandelen in Drenthe De nieuwste wandelgids van Wandelbart is de Provinciale wandelgids Drenthe. De 22 wandelroutes van deze gids nemen je mee langs de mooie plekjes van wandelprovincie Drenthe: stille boswachterijen, uitgestrekte veengebieden, immense heidevelden, klein­ schalig boerenlandschap en pittoreske dorpjes. Een flink aantal komt ook langs de voor Drenthe zo karakteristieke hunebedden en grafheuvels. De gids bevat tevens twee groene stadswandelingen door Meppel en Assen. Prijs € 14,95, Te bestellen via de website, waar ook routewijzigingen worden bijgehouden. www.wandelbart.nl.

Mini-expedities Wie droomt er niet van jungletochten, bergex­ pedities en onbewoonde eilanden. Daarvoor hoef je niet ver weg te gaan, ook dicht bij huis is er genoeg wildernis te ontdekken. In de nieuwe gids Mini-Expedities vind je 30 stoere week­ endtochten in en om Nederland. Avontuurlijk wandelen, fietsen, kanoën, kamperen… bij zo’n ontdekkingsreis hoort natuurlijk ook een avontuurlijke overnachting in een tentje onder

Nieuw bij Conrad Stein In de serie Outdoor verschenen enkele nieuwe titels. Het zijn allemaal pelgrimsroutes, maar ook voor niet-pelgrims zijn het interessante trajecten door mooie landschappen. Info en gpx-tracks: www.conrad-stein-verlag.de.

26

Jakobsweg Corvey – Marburg (12,90). Wie vanaf het klooster Corvey richting Santiago de Compostela wil wandelen, kiest meestal voor de route door Westfalen richting Rijnland. Als je de omweg via Keulen wil ver­ mijden is er ook een meer rechtstreeks traject naar Marburg. De gids beschrijft deze 197 km lange route in acht etappes via Höxter, Warburg en Naumburg naar Fritzlar en vandaar door het Kellerwald naar Haina en het uitgestrekte Burgwald naar Marburg.

Lahn-Camino und Rhein-Camino (€ 12,90). De historische pelgrimsroutes liepen bijna allemaal langs oude handelswegen en rivieren. Het is dan ook geen wonder dat er in vroegere tijden pelgrims langs de Lahn en de Rijn onderweg waren naar Santiago de Compostela. De gids volgt hun sporen van Wetzlar via Oberlahnstein naar Kaub. In totaal 190 km door de aantrekkelijke natuur- en cultuurlandschappen langs de Lahn en de Rijn.

Mosel-Camino (€ 9,90). Deze 160 km lange pelgrims­ route tussen Koblenz en Trier is bijzonder aantrekke­ lijk en voert je nu eens op de linker- dan weer op de rechteroever van de Moezel langs imposante burchten, schilderachtige stadjes en oude kloosters. De unieke panoramische uitzichten op de rivier zijn fascinerend.

Via Beuronensis (€ 12,90). Dit zijn in feite zes trajecten tussen Tübingen aan de Neckar en Konstanz aan de Bodensee die je naar eigen smaak kan combineren. De varianten op de Schwäbische Alb (via Sigmaringen of Beuron) en die langs de Bodensee (via Überlingen of Markelfingen) maken

| Op Weg 2019-4

het mogelijk een lus samen te stellen. Er is ook een variant langs Bad Saulgau. Dit brengt het totaal op 19 etappes door afwisselende landschappen en langs vele culturele hoogtepunten tegen een achtergrond van besneeuwde bergtoppen van de Alpen. Österreich: Pielachtaler Pilgerweg (€ 10,90). Het Oostenrijkse Mariazell is al sedert jaren een geliefd bedevaartsoord en de pelgrimsroutes er naartoe zijn intussen zeer druk geworden. De Pielachtaler Pilgerweg is een rustig weinig bewandeld alternatief voor de bekende hoofdroutes. Het traject begint in St. Pölten en voert in ruim 80 km grotendeels door het schilderachtige dal van de Pielach naar Mariazell.


WANDELNIEUWSWANDELNIEUWS

WANDELNIEUWSWANDELNIEUWSWANDELNIEUWS Jan Van Meirvenne, Luc Verdegem en Christina Bloem

de sterrenhemel en je potje koken op een kampvuur. Het aanste­ kelijk geschreven boek volgt een gezin dat in één jaar 80 nachten in een tent sliep, maar staat ook vol inspiratie en aanraders voor echte expedi­ ties. En niet alleen voor gezinnen met kinderen. Uitgeverij KNNV Uitgeverij, prijs € 21,95. www.knnvuitgeverij.nl

De Geul Het riviertje de Geul ontspringt in het Aachener Wald en mondt, na een slingertocht door Nederlands Zuid-Limburg, iets ten noorden van Maastricht in de Maas uit. In de gids De Geul van bron tot monding vind je tien grensover­ schrijdende rondwandelingen tussen 5 en 17 km die je afzonderlijk kan lopen of aan elkaar rijgen tot langere tochten. Watermolens, de bijzondere flora van de zinkindustrie, hooilan­ den, wilde orchideeën, kastelen en nog veel meer natuurschoon staan op het menu. Uitgeverij tic, prijs € 12,50. www.uitgeverijtic.nl

Wandelen in Parijs Parijs heeft vele gezichten. Iedereen kent de beroemde monumenten en boulevards, maar de stad is ook gevormd door een gewelddadig verle­ den, door vorsten, kunstenaars en immigranten. De nieuwe gids Achter de Façade gaat op zoek naar de historische, sociale en culturele realiteit

Win!* 3x Mini-expedities

3x Via Beuronensis 3x De Geul van bron tot monding 1x Achter de façade 3x The Great Hikes 3x Wandelen in Delfland

Surf naar www.grote­routepaden.be >opweg>win

van de Franse hoofdstad. De 24 wandelingen zijn gegroepeerd rond acht uiteenlopende thema’s, klassieke of heel originele. De ganse geschiedenis van de stad komt aan bod, van de Romeinse tot de tegenwoordige tijd. De gids brengt je op onbekende en onverwachte plekken en vertelt de verhalen die zich achter de gevels afspeelden. Met eenvoudige maar duidelijke plan­ netjes. Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, prijs € 32,50. www.singeluitgeverijen.nl/ nijgh-­van-­ditmar 

Rembrandt 350 jaar na zijn overlijden is Rembrandt nog steeds een van de meest geliefde schilders van de wereld. Het gidsje In de voetsporen van Rembrandt neemt je mee op een tocht door het Nederland van de 17de eeuw. Het is niet alleen een ode aan Rembrandt maar ook aan de Hollandse steden en hun cultuurbe­ zit. In acht fiets- en wandeltochten verken je Leiden, Amsterdam, Haarlem, Den Haag, Delft en Dordrecht. Je wandelt door het prachtige centrum van Leiden waar hij geboren werd, fietst door de duinen naar Bloemendaal waar hij tekende en waar zijn tijdgenoot Ruisdael zijn beroemde schilderijen van Haarlem

maakte. In Den Haag fiets je langs de Vliet en de Hofvijver en in Amsterdam peddel je langs de Amstel naar Ouderkerk. Het gidsje bevat routekaartjes bij de teksten en een losse uit­ vouwbare kaart met alle trajecten. Uitgeverij ANWB, prijs € 14,99. www.anwb.nl

Iconische trektochten

Het fascinerende boek The Great Hikes bundelt een selectie van adembenemende internatio­ nale trektochten. De 12 mythische trektochten door de ongerepte natuur, de sprekende verhalen en tips voor onderweg laten je meegenieten van de verre oorden die echte hiking experts voor je verkend hebben. Een greep uit de besproken tochten: de Salkanday Trek in Peru, de Everest Base Camp Trek in Nepal, de Appalachian Trail in de VS en dichter bij huis de Camino de Santiago in Spanje en de GR 20 op Corsica. Een boek om bij weg te dromen. Uitgeverij Lannoo, prijs € 34,99. Bestel dit boek nu met 10% korting via www.lannoo.be/nl/greathikes. Gebruik de code ‘grhike’ in je winkelmandje. Deze actie is enkel geldig via de webshop van Lannoo tot en met 30.09.2019. Op = op. Code niet cumuleerbaar met andere acties of kortingscodes.

Nieuw bij Gegarandeerd Onregelmatig Er rolden weer twee nieuwe gidsen van de persen. Je kan de route­ beschrijvingen en gpx-tracks van de wandelingen downloaden via www.wandelzoekpagina.nl. Voor de bijbehorende kaartjes dien je een abonnement op deze website te hebben (€ 12,50 per jaar). Niet-abonnees moeten voor de kaartjes betalen. Natuurlijk kan je ook de papieren gids bij de uitgever kopen. Prijs € 16,95. www.gegarandeerdonregelmatig.nl Wandelen in Delfland. Delfland is de streek tussen Rotterdam, Delft en Den Haag. In dit verstedelijkt gebied liggen toch massa’s landelijke paadjes, wilgenlaantjes en polderweggetjes klaar om ontdekt te worden. De gids bevat 11 verrassende tochten tussen 8 en 21 km langs historische plekjes, kanalen en stroompjes met als decor de kassencom­ plexen van het Westland en de Rotterdamse havens.

Utrecht acht keer anders. Met deze gids leer je de mooiste plekken van Utrecht kennen, soms klein en intiem, soms ook groots en meeslepend. Ruim 100 kijkpunten worden in acht thema­ wandelingen van 5 tot 12 km (in totaal 80 km) aan elkaar geregen en zelfs de meest verstokte Utrechtenaren zullen verbaasd zijn over het grote aantal ongebaande paden en verborgen plekjes van hun stad.

2019-4 Op Weg |

27


WANDELTIP |België

Een schoonheidsprijs zal GR 131 misschien nooit wegkapen, maar een paar mooie karaktertrekken maken het zeker de moeite om het pad beter te leren kennen. Tussen Ruddervoorde en Vladslo lijkt Vlaanderen wel voor de helft bebost.

WANDEL G I D S

GR 131 BRUGSE OMMELAND – IEPER | WANDELGIDS

ÆÆ Tekst en foto’s Johan Lauwerier

BRUGSE OMMELAND – IEPERBOOG GR 131

Bossen van Vlaanderen in Ruddervoorde. VAN DAMME NAAR IEPER 148 KM

GR 131 in ’t nieuw  DEEL 2

Bosbaden, soms met een geurtje Giergeur Ik ken nauwelijks het verschil tussen een voren­ pakker en een grondfrees, laat staan tussen een Cambridgerol, een decompactor en een schij­ veneg. Na tientallen kilometers omringd door rollende en kruipende honderdpotige spinnen en reuzenmieren op off-roadwielen, ben ik niet veel wijzer. De mannen en vrouwen aan het stuur hebben haast. Op de smalle wegen tussen de velden is geen plaats voor een machine én een wandelaar. Die laatste moet aan de kant. Af en toe steekt een verontschuldigende arm uit de stuurhut. Het beperkende ritme van het pad duwt mij met mijn neus in een wereld die ik enkel ken uit de media, wanneer het gaat over groot­

28

| Op Weg 2019-4

schalige veekwekerij en de schaduwzijden van de landbouwindustrie. Vandaag letterlijk met mijn neus erin, want de giergeur is alomtegen­ woordig. Betonnen dozen met zonnepanelen erop zijn overal. Vaak ontsieren ze de horizon. Soms zijn ze in het coulissenlandschap door rijen bomen en struiken aan het zicht onttrok­ ken. Op die plekken houd ik dan halt om een 360 graden pirouette te maken en te zien dat het echt waar is, nog zoveel puurheid alom.

Dansende kaarsvlammen Hoe groen is Vlaanderen nog? Donkergroen bijwijlen. Lange dreven leiden naar kastelen en afgelegen boerderijen. En een dreef, met

els, eik of populier, zorgt voor geborgenheid. Ze biedt een veilige schoot in de open vlakte. Van de 47 km van Ruddervoorde naar Vladslo loop ik er zeker tien door bos. Bosbaden op GR-ritme. Vogels zingen hun lied op muziek uit de kosmos. De wind waait klokkengelui, en een beetje spijtig ook het beerluchtje, tot tussen het gebladerte. Ik geniet van mijn lunch op een boomstronk, mét boszicht. Het blijft mij verwonderen dat mensen hier op al die plekken voor mij een pad hebben uitgestippeld: door het Groenhovebos, domein d’Aertrycke, Wijnendalebos en Koekelarebos. In Groenhove aan de rand van Torhout dwaal ik door een 50 jaar ongemoeid gelaten brok


Vladslo, Sint-Martinuskerk.

Het Treurende ouderpaar van Käthe Kollwitz.

fauna en flora bij het Diocesaan Dienstenhuis. Dit is een uitgelezen plek voor een nacht aan de oever van GR 131. Bedevaarders en wande­ laars worden hier verwelkomd met een maal­ tijd en een bed. Vandaag ben ik de enige gast. Een lange avond in een klooster voor mij alleen. Door de pandgangen waart een aangrijpende stilte en in de kapel spreken dansende kaars­ vlammen zwijgend hun eigen taal. Het is mijn GR-ervaring van het jaar.

een schuiloord voor de beruchte bende van Baekelandt. Hier werden roof- en moordtoch­ ten op rijke boeren en burgers gepland.

Koningskwestie Vanonder een paraplu zie ik niet veel van het domein en van het neogotische kasteel d’Aertrycke, dat bovendien in stellingen is gehuld. Een bank buiten is te nat voor een pick­ nick en het interieur van het restaurant is niet compatibel met een uitgeregende rugzaktrek­ ker. Ik wou anders eens binnen piepen of er nog enige herinnering is terug te vinden aan Xavier de Maere, de laatste privé-eigenaar van het kasteel, die bekend werd als opperbevelhebber van de Belgische Zuidpoolexpeditie van 1958. In kasteel Wijnendale raak ik ook niet binnen want het gaat pas na de middag open. Voor wie geboeid is door vaderlandse geschiede­ nis is Wijnendale wel een plek om ‘u’ tegen de zeggen. Hier vond op 25 mei 1940, na de inval van België door nazi-Duitsland, het dramati­ sche gesprek plaats waarbij koning Leopold III tegenover zijn belangrijkste ministers wei­ gerde met hen naar het buitenland te vluch­ ten en van daaruit de strijd verder te zetten. Deze weigering legde de kiem voor de latere ‘koningskwestie’ die in 1950 België aan de rand van een burgeroorlog bracht. Eeuwen eerder kwam Keizer Karel in Wijnendale de tijd doden, wachtend op zijn schip dat hem van Vlissingen weer naar Spanje moest voeren. En op 6 maart 1482 stortte tijdens een valkenjacht Maria van Bourgondië, ‘vorstin van de Nederlanden’, er van haar paard. Ze overleed drie weken later en onze geschiedenis kreeg een nieuwe wending. Begin 19de eeuw was de dichtbeboste streek

Corsicaanse den De aantrekkingskracht van Wijnendale is dus groot en zelf had ik ook wel uitgekeken naar mijn tocht door het 181 ha uitgestrekte bos. Maar onafgebroken stortbuien fnuiken mijn enthousiasme en ik besluit te wachten tot de weergoden een betere bui hebben. Een week later sta ik op een frisse zonnige lenteochtend terug in Wijnendale. Het verlangen wordt vervuld, om even te zien, te ruiken, te voelen hoe dat alles proefde één of misschien meer eeuwen geleden. Op nauwelijks tweehonderd meter van de drukke weg Torhout-Oostende zou je zowaar twijfelen of het plots uit het groen opduikend kasteel geen luchtspiegeling is. En toch is Wijnendale niet mijn favoriete bos. Mijn eerste prijs is voor Koekelarebos. Hier ruikt het naar zuiderse dennenwouden. Door verkavelingen en wegenaanleg blijft er van de oorspronkelijke 340 ha nog amper 70 ha over. Maar een variant van de Corsicaanse den heeft de botte bijl overleefd en de harsgeur van naald­ bomen in de warme middag geeft de wandelaar een ver-weg-gevoel. Daarvoor is allicht ook het koppel in kantooroutfit hierheen gekomen. Na weer eens vele kilometers zijn ze de eerste mensen op mijn pad. Maar een babbel zal hen niet goed uitkomen. Ze leunen nogal heel dicht tegen mekaar aan en hebben duidelijk samen wat om handen tijdens hun middagpauze. Ik wil niet storen en vervolg discreet mijn weg, wandelvoetbal spelend met dennenappels.

Het front in Hebben zij ooit met dennenappels mogen sjotten, de jongens uit ‘de Grote Oorlog’? In Vladslo liggen ze met 25638, gesneuvelde Duitse soldaten, begraven onder rijen eenvoudige vierkante stenen. Vanaf hier is er geen twijfel, ik word het front ingestuurd. Wandelend op

De Waterburcht van Wijnendale.

oorlogspad, mijmerend, gruwend. Ik moet van mijn hart een steen maken en uiteindelijk de blik afwenden en weggaan van het ‘Treurende ouderpaar’, het beeld dat Käthe Kollwitz maakte voor haar gesneuvelde 17-jarige zoon Peter. Het pad, het leven, gaat voort.

PRAKTISCHE INFO

Route en bewegwijzering De 148 km lange GR 131 ‘Brugse Ommeland – Ieperboog’ is in beide richtingen bewegwijzerd met wit-rode streepjes. Enkele verbindingsstroken beton en asfalt zijn niet te vermijden, maar je krijgt er heel wat mooie natuurgebieden en bospartijen voor. Meer info op de routepagina voor GR 131 op www.groteroutepaden.be.

Kaarten en gidsen Tussen

Damme

en

Ieper

doorkruist

GR 131 drie streken: het Brugse Ommeland (47 km), het Houtland (46 km) en de Frontstreek (54 km). Deel 1 kwam aan bod in vorig nummer van Op Weg, deel 3 is voor het volgende. De gids is te koop in de GR-webshop.

Info De combinatie GR - openbaar vervoer lukt goed. Met de bus geraak je vanuit Brugge in Ruddervoorde. Vanaf station Torhout zijn er bussen naar kasteel Wijnendale en naar Vladslo. Overnachten kan in Groenhove: www.groenhove.net. Verdere tips: zie de onlineversie van dit nummer. Meer weten over ontstaan en ontwikkeling van GR 131, wetenswaardigheden, geschiedenis van de streek, fauna en flora: www.trekkings.be.

ONLINE

INFO

KAART

TRACK

FOTO’S

2019-4 Op Weg |

29


INTERVIEW |België

“Ik wil eens naar zee fietsen” Tot zover de vurige wens van de achtjarige Mil, de jongste van het gezin Smaers uit Geel. Na wat aarzeling zetten ook zijn twee jaar oudere zus Lien én zijn ouders Rob en Griet zich achter zijn voornemen. Het zou hun eerste meerdaagse fietstocht worden. In de zomerhitte van augustus 2018 vertrokken zij richting kust. We waren erg benieuwd naar de ervaringen op hun maidentrip. ÆÆ Interview Ward Van Loock Foto’s Rob Smaers en Griet Smits

Mil kon eigenlijk moeilijk uitleggen waarom hij die tocht naar zee wilde doen, eigenlijk wil hij altijd op vakantie naar de kust. En dus dacht hij: “Een dagje fietsen en hup we zijn aan zee”. Rob: Ik heb hem uitgelegd dat zo’n fietstocht wel wat langer zou duren. Maar ik wilde wel uitzoeken hoelang we onderweg zouden zijn vanuit Geel. Zo kwam ik terecht op de website van Vlaanderen Fietsland en de bijbehorende routeplanner. Aan de hand van de knoop­ punten bleek het mogelijk om enkel en alleen langs rivieren en kanalen Oostende te bereiken. Dat betekende ook bijna uitsluitend fietsen zonder autoverkeer en dus superveilig voor de kinderen.

30

| Op Weg 2019-4

Goed, de beslissing is genomen. Maar dan komt de voorbereiding. Rob en Griet: Na het uittekenen van de route langs het water wilden we de overnachtingen plannen, liefst zo dicht mogelijk bij onze route. Eerst dachten we aan jeugdherbergen, maar dat bleek al snel niet realiseerbaar wegens te ver van de route. Ook in erkende B&B’s konden we geen plekje meer bemachtigen omdat we pas in juli waren beginnen rondbellen. Gelukkig kregen we een gouden tip van een bevriende fietser-trekker: Vrienden op de fiets, een Nederlandse organisatie die goedkope en eenvoudige logiesadressen aan­ biedt aan fietsers die onderweg zijn. Zo konden we na wat telefoontjes drie adresjes boeken: in Schelle, Gent en Oostkamp.

Hadden jullie de nodige uitrusting voor de driedaagse? Griet: Onze hybride fietsen leken ons sterk genoeg om de tocht aan te kunnen; we zijn trou­ wens gewoon om dagelijks naar werk, school of winkel te fietsen. We vonden het wel belangrijk dat de kinderen een kilometerteller op hun stuur hadden. Het is voor hen geruststellend om te zien hoe ze met het uur vooruitgang zien. Ook de volgorde van de knooppunten in een houder op het stuur was handig. De fietstassen voor de persoonlijke bagage hadden we al en drinkbussen ook. Fietsbroeken met zeemver­ sterking hebben we wel aangekocht. We hebben verder afgesproken dat ieder zijn eigen spullen op de fiets zou meenemen.


Kuieren in Gent.

Lekker koel!

En dan wordt het spannend. Hoe verliep de eerste fietsdag? Griet: Omdat het die dag meer dan 25°C zou worden, besloten we om 8 u te vertrekken. Het was al druk op het jaagpad want op zon­ dagvoormiddag denken wielertoeristen dat de paden voor hen alleen zijn. Voor de eerste dag hadden we onze boterhammetjes mee, die we op ons picknickdeken naast de rivier (in de schaduw!) opaten. Gelukkig is er in Vlaanderen geen gebrek aan horeca naast de jaagpaden, dus af en toe pauzeren voor een frisse drink was mooi meegenomen. Rond de middag waren we in Lier, maar het is bij een vluchtig bezoek aan de stad gebleven omdat het in de stad veel te warm was. Naast het water is het altijd enkele graden koeler. Na 70 km kwamen we aan op ons eerste logiesadres in Schelle, in de buurt van de monding van de Rupel in de Schelde. Rob: Het voordeel van zo’n logies is dat je niet alleen een stevig ontbijt krijgt, maar op vraag ook een lunchpakket. Dat bespaarde ons telkens een zoektocht naar een broodje voor ’s middags.

met Mil en soms met Lien vooraan reden. Het tempo was redelijk laag want alle fietsers staken ons voorbij. Maar veel meer dan een vluchtige groet zat er niet in. Toch hebben we één interes­ sante ontmoeting gehad met een man die ons zijn ganse leven vertelde.

Wie bepaalde het tempo? Griet: Ik hing altijd achteraan, terwijl Rob

Picknickplekken genoeg langs het water.

Hebben jullie onderweg stilgestaan bij bezienswaardigheden? Rob: Niet echt, in Lier en Gent hebben we wat rondgekuierd zonder iets te bezoeken. In Brugge zijn we wat langer gebleven om de sfeer van de historische stad op te snuiven. Lien en Mil, wat vonden jullie de plezante momenten? Lien: Vooral dat we niet moesten opletten, want er waren geen auto’s op de jaagpaden. Ook de 3 overzetboten die ons naar de andere kant van de rivier brachten vond ik tof. Mil: Dat we met dat warm weer ijsblokjes mee­ kregen voor onze drinkbussen als we op een terras iets gingen drinken. Ook tegenslag gehad? Rob: Een vorm van tegenslag was het ultra­ warme weer, met meestal weinig schaduw

langs het water. De tweede dag was trouwens de warmste van heel augustus, met 34° op de middag. En op de slaapkamer van een van onze drie logies was er geen vliegenraam zodat we de ganse nacht op muggenjacht waren. Ik ben dan van lieverlede naar de bad­ kamer gevlucht en heb daar op een handdoek de nacht doorgebracht. Buiten één lekke band en een slecht afge­ steld remblokje hebben we geen echte mate­ riaaltegenslag gekend. Op onze vierde en laatste dag zijn we wel met regen Oostende binnengereden. Het gezin verbleef nog drie dagen in de jeugdherberg van Oostende. Natuurlijk is Mil als allereerste de zee ingelopen en werd zijn vakantiewens vervuld. Ze waren met z’n vieren van plan om met de trein terug naar Geel te reizen, maar kozen ervoor om vanuit Antwerpen nog langs het Albertkanaal huis­ waarts te keren, met een onvergetelijke pick­ nick in het Rivierenhof als gevolg. Op mijn vraag naar een beoordeling tussen 1 en 10 voor hun uitstap kreeg ik volgende cijfers: Mil 7,5; Lien 8; Rob 9 en Griet 9.

PRAKTISCHE INFO Noordzee

ld e

km

Gent

E 17

Kortrijk

he

5 10

LF5

Temse

Schelle

E 17

Boom Dendermonde E 40

Herentals

Brussel

5

LF

E 19

Oostkamp Aalter

A12

0

A11

Sc

E 40

E 34

Antwerpen

Oostende

Lier

Mechelen

Geel E3

13

E 314

Op Weg 2019

Het gezin volgde de fietsknooppunten van het Vlaamse netwerk langs de jaagpaden van het Kempisch Kanaal, het Albertkanaal, de Nete, het Netekanaal, de Rupel, de Schelde, het Kanaal GentBrugge en het Kanaal Brugge-Oostende. In totaal 212 km, gefietst in 3,5 dagen. Overnachten deden ze bij ‘Vrienden op de Fiets’ in Schelle (dag 1, na 70 km), Gent (dag 2, na 55 km), Oostkamp (dag 3, na 55 km) en Aankomst in Oostende.

Oostende (dag 4, na 32 km).

2019-4 Op Weg |

31


WANDELREPORTAGE | Wales

De Welsh 3000s Een trektocht over het Kanaal stond al langer op mijn verlang­ lijstje en mijn kameraad Jef had wel oor naar een kort, pittig avontuur. Nog zonder een heldere bestemming voor ogen boekten we vliegtickets naar Manchester. Uiteindelijk kozen we voor Snowdonia, met een specifieke uitdaging in gedachten: alle bergen van Wales hoger dan 3000 feet. ÆÆ Tekst en foto’s Wouter Vorsters

‘Drieduizenders’ De originele versie van The Welsh 3000s Challenge omvat het beklimmen van alle Welshe ‘drieduizenders’ – 3000 feet is gelijk aan 914,4 meter – binnen de 24 uur. Het eerste verslag van iemand die deze uitdaging tot een goed einde bracht, dateert uit 1919. Wij beslo­ ten dat dit voor ons toch wat hoog gegrepen was en kozen voor een tijdspanne van drie

32

| Op Weg 2019-4

dagen. We telden alle bergen van meer dan 3000 feet en vonden er zestien. We hadden één regel: we zouden alleen wandelen en geen enkel ander transportmiddel gebruiken tussen de toppen. Met de hulp van enkele geweldige mensen die ik via Instagram leerde kennen, kon ik de route zo plannen dat we twee van de drie dagen konden wandelen zonder dat we ons kampeermateriaal moesten meenemen.

Pub met proevertjes Na een stevig ontbijt op de luchthaven van Manchester, nemen we de trein naar Betwsy-Coed. Het is een erg fijn stadje met heel wat outdoorwinkels om je te voorzien van gas, staf­ kaarten of eventueel vergeten materiaal. Na een pizza en een glas wijn nemen we de bus naar Nant Peris, onze eindbestemming voor die dag. We verblijven er op een camping, heel erg basic


Op weg naar de Glyder Fawr.

Pyg Track naar Mount Snowdon.

maar voor ons perfect in orde. Na het opzetten van onze tent steken we vol verwachting de straat over naar een pub. Wat een fijne plaats! Wanneer we vragen welke verschillende bieren er getapt worden, schenkt de vriendelijke barman ons spontaan enkele proevertjes. De keuken blijft laat open en we eten er goede fish and chips.

Alle begin is moeilijk De volgende ochtend staan we vroeg op en nemen we de bus naar Pen-y-Pass, het begin van onze tocht. We starten via de Pyg Track, maar nemen al snel een afslag naar een kleiner pad dat ons omhoog brengt. Na enkele minuten klimmen we over een hek waaraan een bord hangt: “Caution route to Crib Goch”. We zitten juist! We beslis­ sen op dat moment wel dat als het zou beginnen

regenen, Crib Goch geen optie meer is. Er zijn al mensen van de richel gevallen. Gelukkig voor ons blijft het droog. Er is wel veel wind en de richel ligt helemaal in de wolken. Om boven te komen, moet je natuurlijk eerst de weg naar de top vinden. Dat blijkt niet zo mak­ kelijk te zijn. We blijven maar routes proberen, maar lopen telkens opnieuw vast. Omdat we altijd aan het klauteren zijn over grote stenen en tussen rotsblokken, verliezen we snel zicht op onze positie en op het doel. Samen met enkele andere hikers die ook hun weg aan het zoeken waren, bereiken we uiteindelijk toch het begin van de richel. Het stuk naar de top is het meest technische van de hele tocht, maar boven volgt een absoluut indrukwekkend beeld.

Jammer van de regen, maar een trektocht in Wales zonder zou ook maar een halve ervaring zijn.

naar de top van Garnedd Ugain zal brengen. We draaien terug en kiezen voor de vage route over de rotsen. Nummer twee vraagt ook klau­ terwerk en er is een kort stukje over een graat, maar blijkt uiteindelijk makkelijker en korter dan Crib Goch. Tijd voor Snowdon! Maar gedaan met de rust. De Pyg Track, het Llanberis Path en het Ranger Path zorgen voor een toestroom van bezoekers. Snowdon is als hoogste berg van Wales enorm populair en de aanwezigheid van eenvoudige paden zorgt dus voor drukte op de top. Na een rustpauze in het Snowdon bergstation, waar we genieten van een Welsh meat pie, begin­ nen we aan onze weg naar beneden. We kiezen ervoor om via het Llanberis Path af te dalen en van daaruit terug te wandelen naar Nant Peris, recht naar de pub voor een verfrissende pint. Het plan is om daarna terug te keren naar onze tent voor een vriesdroogmaaltijd. Ik moet zeggen dat ik deze maaltijden echt wel okee vind, maar op een bord in de pub wordt ‘Hunters Chicken’ gepromoot. Kip met BBQsaus en daar overheen nog spek en gesmolten kaas. Met drie toppen op de lege maag is de keuze snel gemaakt …

Drukte op Snowdon

Regen en wind

Na een stukje afdaling komen we op een klein grasveldje van waaruit een makkelijk pad westwaarts vertrekt. Zonder er goed over na te denken beginnen we dit pad te volgen. Gelukkig hebben we tijdig door dat het ons niet

De volgende ochtend worden we wakker met regen. Jammer, maar we hebben al een mooie dag achter de rug en een trektocht in Wales zonder regen zou toch ook maar een halve ervaring zijn. Nadat we onze tent hebben inge­

2019-4 Op Weg |

33


De richel van Crib Goch, het gevaarlijkste punt.

pakt, volgen we de weg die naast onze camping vertrekt. Het begint als een makkelijke route, maar eens we de rivier oversteken wordt het een lange en steile weg naar de top. Het waait fel, er is mist en de regen valt onafgebroken uit de hemel. Er is voor de toppen een gevoelstem­ peratuur van 1° voorspeld en het voelt zeker zo koud aan. We slagen er toch in om het tempo strak te houden en bereiken uiteindelijk onze eerste top van de dag: Elidir Fawr. Vanaf daar is het een makkelijk pad naar de volgende top,  Y Garn. Het is nog feller begin­ nen waaien en de regen heeft ons nog maar vijf minuten met rust gelaten. De vorige dag vertelde een winkeleigenaar in Llanberis ons dat er windsnelheden van 65 km/u verwacht werden. We zijn tot dan nog geen levende ziel tegengekomen, maar op Y Garn komen we dan toch een groepje mannen tegen die ook hebben besloten om het weer te trotseren. Vanaf Y Garn is het opnieuw een makkelijk pad tot aan Llyn Y Cwn, een mooi meer aan de voet van Glyder Fawr. Nadat we ook die top bereiken, moeten we onze weg naar beneden richting Castell y Gwynt nog zoeken. We vinden geen duidelijk pad. De gps is op dergelijke momenten een geweldig hulp­ middel en na een tijdje bereiken we veilig de voet. Om op de top te komen, wandelen we rond de voet en beginnen we te klauteren.

34

| Op Weg 2019-4

Een trektocht in Wales zonder regen zou ook maar een halve ervaring zijn.

Adam en Eva Na Castell y Gwynt is het nog maar een beetje verder tot Glyder Fach. Met nog slechts één top te gaan voor die dag, starten we de afda­ ling naar de voet van Tryfan. Maar we verliezen heel wat hoogte en ik voel tijdens de stevige afdaling dat mijn spieren er bijna genoeg van hebben. De rugzakken maken het er niet mak­ kelijker op.

Het is een beetje zoeken naar de juiste route tot de top, wat het enorm leuk maakt. We hebben het die dag al een paar keer over Tryfan gehad. Zoals voor dag één Crib Goch dé top was, zo is het voor dag twee zonder twijfel Tryfan. Ook hier beslisten we bij regen en wind de beklimming niet aan te vatten. Het alternatief is om de top de volgende morgen aan te pakken. Maar gelukkig begint het weer op te klaren! We eten een snack, laten onze rugzakken achter aan de voet en beginnen aan de beklimming. Heel wat mensen hebben ons al verteld hoe geweldig deze berg is en we begrijpen hen nu volledig. Het

is een beetje zoeken naar de juiste route tot de top, wat het enorm leuk maakt. Boven zijn er twee grote rotsen die Adam en Eva genoemd worden. Sommige mensen proberen van de ene naar de andere te springen. Wij bedanken hier vriende­ lijk voor.

Uitgeput Terug bij onze rugzakken heb ik een pijnlijk gevoel in mijn rechterbeen, iets onder mijn knie. Om in de vallei te geraken, navigeren we onze weg naar beneden langs de oostkant van Tryfan, tot ons spoor uitkomt op een echt pad. De weg naar de vallei is langer dan verwacht en de pijn neemt toe. De campingplaats is een boerderij met een prachtig zicht op de top waar we enkele uren geleden nog stonden. Eenmaal de tent opgesteld duurt het maar enkele ogen­ blikken tot ik slaap. Jef moet me om 21 uur terug wakker maken omdat ik nog moet eten. Nog nooit in mijn leven was ik zo uitgeput na een wandeldag.

Plan vergeten Bij het begin van onze laatste dag is de pijn in mijn knie nog steeds duidelijk aanwezig. “Verdorie, dit kan toch niet het einde van onze trip zijn?”, vloek ik. De moeilijkste stukken zijn immers achter de rug. Ik neem dus een pijnstiller en we vertrekken, rustig aan. De eerste berg van de dag is Pen yr Ole Wen. We volgen een mooi pad door de velden omhoog. Er is een korte scramble sectie om tot op de top te geraken, maar die is zeker en vast niet te moeilijk. De top van Pen yr Ole Wen is de eerste waar we kunnen genieten van het uitzicht rondom ons. Geen wolken, geen mist, gewoon de perfecte manier om de dag te beginnen. Vanaf hier is


Op weg naar Bethesda: we hebben het gehaald.

Prachtig zicht vanop Crib Goch.

naar Foel Fras, het eindpunt van ons avontuur. We bereiken de top rond 15 uur en zijn enorm blij dat we het gehaald hebben. Na het nemen van de nodige foto’s dalen we via een brede vallei af tot in Bethesda. Daar is een Tesco, waar we een flesje wijn kopen. We trakteren onszelf ook op een pintje in de Douglas Arms, een heel speciale plaats met een oudere vrouw achter de bar. Het lijkt alsof ik een pint drink in de living van mijn grootmoe­ der. Vanuit Bethesda liften we terug naar onze camping, om in de tent de fles wijn te kraken en te genieten van een heerlijke maaltijd.

bij me heb al binnen en de angst neemt weer toe dat ik de tocht niet zal kunnen afmaken. Op Yr Elen komen we twee mannen tegen. In de hoop dat zij me kunnen helpen spreek ik hen aan. Wat blijkt? Voor mij staan een dokter en een apotheker! Vol enthousiasme halen zij hun medicatie boven, geven me net de toegelaten dosis en wensen ons veel succes met de laatste drie toppen. Vanaf Yr Elen lopen we verder naar Foel Grach,  waar we een mooie noodschuilplaats vinden. Ernaast ligt de kleine top  Carnedd Gwenllian en vanaf daar gaat het in rechte lijn

het een heel makkelijke wandeling tot Carnedd Dafydd  en verder tot  Carnedd Llewelyn. Dan dalen we af om daarna weer te stijgen tot  Yr Elen. Een betere en meer efficiënte manier is waarschijnlijk om eerst Yr Ellen op te gaan, om van daaruit verder omhoog te klimmen naar Carnedd Llewelyn. Dit was ook ons plan, maar we zijn zo verzonken in diepzinnige gesprek­ ken over het leven, dat we het plan vergeten zijn.

Bij de dokter Dichter bij Yr Elen begint de pijn in mijn knie weer toe te nemen. Ik heb de medicatie die ik

PRAKTISCHE INFO Foel Fras

Rachub Tregarth

Bethesda

Carnedd Uchaff Foel Grach Carnedd Llewelyn Carnedd Dafydd

n Afo

Deiniolen

n we

Og

Elidir Fawr

Llyn Padam

Llyn Peris

Afo n

0

1

km

2

Na

nt

boek The Welsh Three Thousand Foot Challenges – A guide for Walkers onschatbare waarde voor de meer technische stukken van de route.

Info

CastellGlyder Y-Gwynt Fawr

Pe ri

d wry

-Y-G ant

s

Carnedd Ugain PenCrib Y-Pass Goch Llyn Snowdon Llydaw

Kaarten en gidsen

and Hill Runners van Roy Clayton & Ronald Turnbull. Het bleek van

Glyder Fach

Nant Peris

tochten vind je op www.noplacelikeoutside.be.

Yr Wyddfa). Die dekt de hele streek. In Betws-y-Coed kochten we het

Tryfan

Y Gam

maal beklommen. Veel meer over deze trektocht en over andere

Wij gebruikten de zeer goede Ordnance Survey kaart OL17 (Snowdon/

Pen Yr Ole Wen Llyn Ogwen

Llanberis

In het noordwesten van Wales bevinden zich rond Mount Snowdon nog 15 toppen boven 3000 feet. In drie dagen hebben we die alle-

Yr Elen

Rhiwlas

Route en bewegwijzering

N

We verbleven op twee campings, Nant Peris Campsite en Gwern Gof Uchaf. Basic maar met vriendelijke eigenaars. Wil je een meer comfortabele uitvalsbasis dan is er Snowdonia Mountain Hostel. Zelf zijn

Op Weg 2019

we er niet geweest, maar de enorm vriendelijke eigenares heeft ons een lift gegeven.

ONLINE

KAART

TRACK

FOTO’S

2019-4 Op Weg |

35


FIETSAVONTUUR | Zwitserland, Frankrijk

Het zwembad in met kleren aan

De passerelle van Rochemaure, avontuur!

36

| Op Weg 2019-4


Van Basel naar Carnoulès Op vakantie met de fiets, zonder strak plan, daar houden wij van! Na een geslaagde ‘try-out’ in Friesland maakten we vorige zomer onze tocht wat langer: van het Zwitserse Bazel naar Carnoulès, ons stukje hemel op aarde in Frankrijk. ‘We’ dat zijn Joppe (9), Eppo (4), Pippa (2), Wim en ik. ÆÆ Tekst en foto’s Kim Kiekens

Geocachen op de fiets Oef, alles kan erin! Ook de inhoud van de zak met spullen die we ‘nog ergens moesten steken’. Het is warm op de fiets en af en toe moeten we afkoelen. Voor Eppo volstaan 10 minuutjes pootjebaden. “Dan kan mijn ‘flink-knop’ weer aan”, zoals hijzelf zegt. Onderweg zullen we regelmatig pauzeren om geocaches te zoeken. En voor de gelegenheid hebben we zelf 50 houten munten gemaakt. Telkens als we een schat vinden, steken we er een van onze munten bij, met de vraag of de vinder ze wil ‘loggen’. Dan kunnen wij ze verder volgen. Vandaag vinden we meteen twee fijne caches. Joppe speelt op veilig: voor het openen van de schat moeten helm en fluovest zeker aan…

Warm warm warm Bij het binnenrijden van Altreu staan we stil om te kijken naar een ooievaar. Een paar straten verder lijkt de vraag niet ‘zit er een ooievaar op het dak?’, maar ‘hoeveel ooievaars zitten er op het dak?’. Op het moment dat we honger krijgen, doet onze zoektocht naar geocaches helemaal wat we ervan verwachten. We ontdek­ ken een verborgen picknickplek, met strandje

voor ons alleen. De cache zelf vinden we niet. Als mobiele data hier niet zo duur zouden zijn, zochten we online wel een tip, maar nu zijn we allang blij met een frisse duik. Intussen staat ruim 30 kilometer op de teller en moeten we nog een eindje. Heel moeilijk voor Joppe, aangezien Wim ’s ochtends had gezegd dat we maar 30 km zouden doen. Omdat het niet de eerste keer is, besluiten Joppe en ik een nieuwe eenheid in te voeren: 1 wimweversme­ ter is ongeveer 1,3 kilometer.

Na twee uur zijn ze het water nog niet beu, en dan moeten ze de speeltuin nog verkennen.

Zaterdag rustdag Omdat de camping ons charmeert, is er snel consensus om een eerste rustdag te houden. We hebben wel zin in gebraden kip vanmid­

dag, maar zijn niet zeker of de kippen die hier tussen de tenten lopen, inbegrepen zijn in de prijs, dus laten we ze maar gewoon onze restjes scharrelen. Joppe en ik testen of de hangmat ook twee mensen aankan. We installeren ons, maken een reeks zotte selfies en ik lees gezellig een uur Harry Potter voor.

Van water naar water Na het Bielermeer volgt het Meer van Neuchâtel. De fietsroute is overal met Zwitserse precisie aangegeven en loopt over een dam. Eten doen we weer aan het water, maar we gaan er niet in. We rijden immers een race tegen de wolken achter ons… Een uur voor het onweer komen we aan op de camping. Elke camping betekent tijd voor waterpret. Terwijl Pippa een uur met een oranje emmertje speelt, geeft Joppe Eppo zwemles. Na twee uur zijn ze het nog niet beu, en dan moeten ze de speeltuin nog verkennen. Als we de kinderen morgenochtend vragen of we doorfietsen of hier nog een dagje blijven, denk ik dat we het al weten. We houden van kleine campings, maar grote als deze hebben ook hun voordelen: een wasmachine, zo zijn de kleren weer eens proper,

2019-4 Op Weg |

37


De Mittellandroute brengt ons naar Olten aan de Aare.

en handige wasplaatsen, zo zijn de kinderen ook nog eens proper…

Onze cols “Dat er in de Tour de France vandaag vier cols op het programma staan”, verwittigde papa vanmorgen. Ook voor ons is het vandaag een lange rit (53 km) met veel hoogtemeters. Na de middag rijden we enkel nog bergop of bergaf, regelmatig op onverharde wegen, wat het écht pittig maakt. Maar we genieten volop van het landschap. Zelfs de kinderen merken regelma­ tig op dat het hier zo mooi is. Onze tent staat opnieuw op minder dan 20 meter van het water, ditmaal het meer van Genève. Joppe heeft straf gefietst, maar is toch blij dat hij morgen wat zal kunnen chillen op de boot naar Genève. Van de 100 vragen die hij daarover heeft, kan ik er maar een paar beant­ woorden. Gelukkig ligt hij er niet wakker van en is het snel stil in de tent. De boot blijkt niet helemaal kids-proof. We zijn met voorsprong de jongste opvarenden en

Het miezert, het druppelt, het regent, het giet.

trekken zo de gemiddelde leeftijd misschien net onder de 60 jaar. Het aandrijfrad fascineert Eppo. Hij bestudeert het eerst grondig en legt mij dan uit hoe het werkt. Joppe’s vragendata­ bank over boten is ook groot. We komen ogen, handen en oren te kort om alle vragen te beant­ woorden én ervoor te zorgen dat niemand over­ boord stuikt.

Intussen zitten we onder de platanen, aan de côte du Rhône, mét een Côtes du Rhône! De grens over We verlaten de Mittelandroute definitief en schakelen over op de ViaRhôna. Na wat speur­ werk vinden we het eerste bordje. De etappe van vandaag is een echte bergrit. Een klim van

Tussen Yverdon-les-Bains en Lausanne stoppen we even voor het eerste zicht op de Alpen.

38

| Op Weg 2019-4

6 km en een nog langere afdaling doen aan de Ronde van Frankrijk denken. Als Wim dat luidop zegt, trekt Joppe en sprintje en roept hij dat hij de kopgroep is. De leiderspositie laat hij alleszins niet meer los. Op de fiets komt Eppo tot rust. Zodanig zelfs dat hij in slaap valt. Het laatste sprankeltje hoop dat hij tijdens de klim wat mee zou trappen ver­ dampt. Nu ja, echt meetrappen heeft hij nog niet veel gedaan, maar hij is altijd content in zijn Weehoo en dat is het belangrijkste.

De helft We worden steeds sneller en efficiënter en zijn op minder dan een uur ingepakt. Omdat de cam­ pings zo talrijk zijn, hebben we gisterenavond zelfs niet beslist tot waar we vandaag rijden. Een oefening voor Joppe, die vraagt: “Maar hoe weten we dan wanneer we in de helft zijn?” Tja… Met de wind in de rug wordt het uiteindelijk 63 km, een persoonlijk gezinsrecord! De volgende dag is het al aardig warm wanneer we vertrekken. De hele dag zien we amper


Deze brug in Andacette is een van de mooiste van onze reis.

iemand: geen auto’s, geen andere fietsers, geen toeristen. Alweer meer dan 50 km fietsen in alle rust. Van de boeren krijgen we af en toe wat verfrissing. “Gratis douche”, roept Joppe dan. Pippa horen we nooit in de kar, tenzij haar drinkbus leeg is, ze haar tutje kwijt is of ze een liedje zingt. Maar vandaag is ze het tijdens de laatste kilometers even beu. Joppe en ik zetten onze live kleuterjukebox aan, en ze is er snel weer bovenop. Intussen zitten we onder de platanen, aan de côte du Rhône, mét een Côtes du Rhône!

Meidoornplatteband Joppe bestelt vanmorgen een korte rit, en dat lijkt ons een strak plan. Maar we zijn amper 50 m weg, als een van de banden van de fiets­ kar lek blijkt te staan. De meidoorn-doorn die de dader is, is snel gevonden, en doordat de wielen in één klik te demonteren zijn, is het gat snel geplakt. Enkele kilometer verder vraag ik iedereen even te stoppen. We hebben precies 500 km op de

Onze eerste etappe in Frankrijk is meteen pittig.

teller! “Wie hier op de fiets niet tot rust komt, komt nergens tot rust”, besluiten we. We vragen ons elke dag meer en meer af waarom hier bijna niemand fietst. Misschien is de rest van de mensheid al rustig genoeg…

Pas de fun à Capfun Voor de prijs van één croissant in Zwitserland, hebben we er in Frankrijk vier, en bovendien zijn ze veel lekkerder. We twijfelen dus niet. Het is tenslotte zondag. Ah nee, niet helemaal, maar we zijn al lang elk besef van dag en uur kwijt … We zijn al vroeg bij de camping. Joppe verheugt zich al helemaal op het zwembad. En dan… blijkt de camping volzet! Joppe kan er niet van over en begint te wenen, en daarom begint Eppo ook te wenen en Pippa is dan maar soli­ dair. We beloven een ijsje uit de Super Marché vlakbij en zoeken naar een oplossing. Een camping 12 km terug óf een stom hotel 4 km terug. We gaan voor het eerste, met de hulp van het ijsje. We komen toe op een zalige plek, met een superlieve vrouw.

Regen Het miezert, het druppelt, het regent, het regent hard, het giet en het onweer klettert pal boven ons hoofd. We worden allemaal door en door nat, behalve Pippa in haar waterdichte paleisje. Joppes humeur blijft in topvorm en hij zingt een hele cd Urbanusliedjes voor ons. Zijn volu­ meknop lijkt aangestuurd door de intensiteit van de regen, en zo houden we er allemaal de moed in. Een paar dagen geleden vroeg hij zich trouwens af of de Rhône ooit leeg kan stromen. Vannacht kan hij op zijn twee oren slapen, er is weer water genoeg. De grote mijlpaal vandaag is Lyon, en die komt steeds dichterbij. Door het groen, van park naar park, staan we plots midden in het centrum. Maar door de regen zien we sightseeing niet echt zitten. Recht naar het station, want alle info heeft ons aangeraden de stad niet per fiets uit te rijden. Na een half uurtje trein stappen we uit en is het droog en warm. Vanaf nu gaat het in één rechte lijn op ons doel af, zo voelt het voor ons. Als we onze ogen toedoen, horen we al bijna de cri-cri’s.

In Saint-Vaillier zit het hele dorp klaar voor een wielerwedstrijd.

2019-4 Op Weg |

39


Als de jongens slapen mag Pippa nog mee voor een avondwandeling langs het Meer van Genève.

Spelen zonder speelgoed In een café krijgen we ijskoud water voor onze drinkbussen. We kennen intussen alle schake­ ringen tussen taplauw en helemaal warm, maar ijskastkoud, dat was lang geleden. De camping net na Valence is vol, en het fietshotel ín Valence ook, maar heeft morgen wel plaats. Dus wachten we wel tot morgen om door te fietsen. Genoeg te doen hier. Eerst een hele zoektocht naar waar de mieren heengaan met de stukjes croissant die we hebben laten vallen. Daarna volgen nog een paar dierproeven met mieren die volgens mij niet helemaal volgens de regels van de kunst zijn, maar wel leerrijk en plezant. Pyjama uit, zwembroek aan, het wordt stilaan een vast ochtendritueel. De eerste kilometers rijden we langs talloze abrikozenbomen. Het is verleidelijk, maar we leggen uit dat plukken stelen is. Joppe begint uit te rekenen hoeveel de eigenaar van deze boomgaarden dit jaar verdient. In de vélogîte van Valence mogen de fietsen in de living staan. Na drie weken koken op één butaangaspitje, zijn vier kookplaten bovendien dikke luxe.

Zuid zuider Er is wat wind vandaag en dat is twee keer goed nieuws. De warmte is draaglijker én het is gro­ tendeels rugwind. Een paar van onze eerste houten munten zijn intussen al gevonden en we kijken ernaar uit te volgen waar ze heengaan. Op de camping ontdekken we een ‘auto­ route des fourmis’. Over meer dan vijf meter lopen mieren op een rechte lijn heen en weer.

40

| Op Weg 2019-4

Indrukwekkend! We proberen de laatste dagen van de tocht te plannen, maar geven het al snel op. Als we dat de voorbije drie weken niet gedaan hebben, waarom nu dan wel. Er zijn ook te veel opties. “Tomorrow is another day!”

Chaleur We stoppen al snel voor een eerste foto. Wim kijkt eerst naar rechts, een indrukwekkende steengroeve, ik naar links, een kerncentrale. “Als die nu ontploft, zijn we er gloeiend bij”, zeg ik. Dat had ik beter niet gedaan. Joppe wil nu alle details weten en vanaf wanneer we weer veilig zijn. Zelfs Tsjernobyl komt erbij. Het is de route van de risico’s vandaag, want iets later wijst Wim ons op een dorp gebouwd op een oude vulkaan. Hoe Wim weet dat die niet meer kan uitbarsten, wil Joppe in detail weten. En zo hebben we er om 10 u al een les techniek én een les aardrijkskunde opzitten… We krijgen wat hulp van de mistral vandaag, en het hoogtepunt is een indrukwekkende passerelle. In een schitterende chambre-d’hôtes à la ferme doen we een zwemmeke in het zwembad. En dan bereiken de jongens opeens het punt dat ze vinden dat ze genoeg gezwommen hebben. Dat hadden we nog niet meegemaakt!

La dernière etappe ’s Middags ontmoeten we een koppel sympa­ thieke Fransen die ook de ViaRhôna rijden. Ze delen hun brood met ons, want de enige bakker in het dorp houdt siësta en zelfs de super­

markt doet mee. En dan zijn we in Avignon. Na een liedje en een dansje op de pont rijden we richting station. De vrouw aan het loket stelt ons 5 minuten overstaptijd in Nîmes voor. Vriendelijk mens, maar duidelijk nog nooit een overstap gedaan met drie fietsen, drie kinderen, een kar en een Weehoo. We gaan voor het alter­ natief, 2 uur in Nîmes. Carnoulès komt nu snel dichterbij. We reden deze weg wellicht al meer dan 100 keer, maar nog nooit met de fiets. We zijn altijd blij als we in het dorp toekomen, maar of we ooit zo blij waren als vandaag, dat denk ik niet. En dan doen we waar we zo lang naar uitgekeken hebben: in het zwembad springen met onze kleren aan!

PRAKTISCHE INFO We namen de trein naar Basel, fietsten

op

Zwitserse

een

stuk

Mittellandroute

bodem

eerst

(route

5,

www.schweizmobil.ch) en volgden daarna de ViaRhôna (www.viarhona.com) tot in het zuiden van Frankrijk. Vier weken en 958 km waren we onderweg, met alles wat we nodig hadden om te overleven: tent, slaapgerief, kleding, kookuitrusting, e-readers, een fototoestel en een iPad om af en toe een verslagje te kunnen maken. En ja hoor, dat past echt allemaal in een paar fietstassen… Het volledige verhaal vind je op fietstrip2018.com.


WANDELAVONTUUR | Italië

Op de terugweg van de Amalfitaanse kust besluiten we nog enkele dagen bij Chiara in haar Agriturismo Casa Vallona te spenderen. Zo belanden we in een weinig gekend gebied, de Colli Bolognesi. Maar wie ooit langs de autosnelweg van Bologna naar Firenze reed, heeft de heuvels op de rechterkant ongetwijfeld opgemerkt. ÆÆ Tekst Joris Lambrechts Foto’s Katrien Moerman

Colli Bolognesi, che passione! Wandelen boven op de calanche.

Agriturismo Eerder toevallig waren we twee jaar terug een dagje bij Chiara in Monte San Pietro. Alles staat bij haar in het teken van bio. Jonge Italianen zien er meer en meer het belang van in. Ze kan heel enthousiasmerend vertellen over haar streek, haar werk en het huis van haar grootouders, dat ze heel mooi heeft gerenoveerd. In deze streek moeten we ooit een langer deel van onze vakan­ tie doorbrengen, bedenken we opnieuw. Maar nu moeten we van die enkele dagen profiteren om een eerste indruk op te doen.

Zocca en Zochetta We rijden naar Montecorone en volgen vanaf het dorpsplein de groengemarkeerde wande­

ling 10-11. Thema: ‘L’uomo e il bosco’, de mens en het bos. Bij deze temperatuur biedt het bos gelukkig de nodige schaduw, terwijl open plekken ons de kans geven de wijde omgeving te bewonderen. Hier en daar duikt een kerkto­ ren van een nabijgelegen dorp op. Plots worden we geconfronteerd met ‘calan­ che’. Chiara had ons al met handen en voeten proberen uitleggen wat dit zijn: smalle richels boven aan een berg of heuvel, de omliggende aarde weggespoeld door jarenlange erosie. Tijdens deze wandeling lopen we niet boven op de calanche, maar moeten we ze beklimmen. Gelukkig is het kurkdroog, zoniet zou het met deze lemen ondergrond glijden geblazen zijn. Hier en

daar is een stevige kabel bevestigd zodat we enig houvast hebben. Zocca is het keerpunt, nu volgen we traject 10. Aan het kerkje van Zochetta komen we op een asfaltweg en is het rommelmarkt. De wandelweg zou terug het groen moeten induiken, maar we vinden geen aanduiding meer en volgen dan maar de asfaltweg tot Montecorone.

Scivoloso Voor de tweede wandeling willen we naar Monteombraro, maar daar vieren ze ‘saga della lavanda’. Het hele dorp is versierd met purperen lintjes. Lavendel! Het is er zo druk dat we opnieuw naar Montecorone uitwijken. We parkeren in de buurt van Cà di Toti. Ook

2019-4 Op Weg |

41


Veel afwisseling tussen bos en open vlaktes.

hier weer die afwisseling tussen bos en open vlaktes. We wijken onderweg even af van het parcours om Sassi di San Andrea te bezoeken, een klein gehucht met een kerk op de heuvel. Een ouder koppel zit er kaart te spelen in de schaduw van een eik. We horen stemmen en “salute”. Heimelijk hoop ik op een klein cafeetje, maar het is een familiefeest in een tuin. Terug naar onze wandeling. We zakken een heel stuk naar een riviertje. Montecorone ligt op een heuvel, dus dat wordt straks weer klimmen. Een viertal honden zijn blijkbaar geen wan­ delaars gewoon, maar wij stappen kordaat verder en ze laten ons gerust. Klimmen? Ja, weer op die calanche. Ditmaal zijn ze begroeid met gras. Op onze kaart staat bij de beschrij­ ving van de wandeling een kleine ‘nota’, die waarschuwt voor ‘qualche tratto scivoloso’. Iedereen herkent in het laatste woord ski. De droogte zorgt ervoor dat we niet gaan glijden, maar het is één grote, droge, gele heuvel die we beklimmen. Katrien had haar mountain­ bike in de auto gestopt en rijdt nog met de fiets terug.

Bij de kaasboer.

42

| Op Weg 2019-4

Parmeggiano De derde dag heeft Chiara voor ons een bezoek aan een kaasmakerij geregeld. We worden heel hartelijk ontvangen. De kaasmaker trekt anderhalf uur voor ons alleen uit en toont hoe hij parmeggiano maakt met melk van witte koeien, blijkbaar een oud ras van Modena dat nog op zijn weilanden graast. De parmeggiano heeft een andere smaak dan degene die je in de winkel koopt. Ook warme, verse ricotta recht uit een grote ketel mogen we proeven. Wat een verschil met wat we bij ons kopen. Kunnen we die meenemen? Ja, ‘sotto vuoto’, luchtledig verpakt en in een frigobox! We riskeren het, en wat heeft het thuis nog gesmaakt! Bij het afscheid kunnen we het niet laten om nog even zijn winkeltje binnen te gaan en … met 3 kg parmeggiano buiten te komen.

Kaarters Op zaterdag beslissen we om Sasso Marconi te bezoeken. De naam roept herinneringen op uit mijn studententijd, maar het museum met al zijn uitvindingen is gesloten. Gelukkig hebben

Fa troppo caldo...

we onze fietsen mee en vinden we een alterna­ tief: Abbazia di Monteveglio. In een plaatselijke koffie­bar vragen we wat info, want een gedetail­ leerde kaart hebben we niet mee. De man doet met de hand het universele teken van ‘bergachtig parcours’ en ‘20 minuten rijden’. Als we zeggen dat we willen fietsen, maakt hij een ander uni­ verseel teken: wijsvinger tegen de rechterslaap… We laten ons niet doen en rijden via een schit­ terende kronkelweg naar boven. Mooie uitzich­ ten langs alle kanten. We zoeven naar beneden, langs wijngaarden en grote boerderijen, en komen in restanten van een plaatselijke kermis­koers terecht. Ook verder komen we nog mooi uitgedoste fietstoeristen tegen, wat een contrast met onze wandeloutfits op de fiets. Die paters wisten vroeger wel waar ze hun Abbazia moesten neerzetten: boven op de hoogste heuvel van de omgeving. Voor we die laatste klim aanvatten, drinken we in het dorp nog iets in een bar. Op het terras zitten een 15-tal mannen te kaarten. In tegenstelling tot wat we zouden verwachten, zitten deze Italianen stil en geconcentreerd met hun kaarten aan tafel.


Wanneer we onze fietsen nemen, vraagt er toch iemand waar we naartoe rijden. “Abbazia”. Plots draaien 15 hoofden in onze richting: “Fa troppo caldo, het is veel te warm, jullie moeten wachten tot vanavond om naar boven te rijden”. We lachen even en vertrekken toch. Onderweg naar de top door dit bosrijke gebied denken we nog eens aan hun woorden. Na drie kwartier en met een mooie indruk van de kleine abdij rijden we naar beneden. In het dorp zwaaien we nog even naar onze kaarters.

Knielen en wenen Voor de laatste wandeling sluiten we direct aan op de plaatselijke GR. Na een lichte afdaling volgen we een lommerrijk pad langs de achtertuinen. Het klimt stevig en pas als we in Montemaggiore aankomen lopen we even platter. Twee bars/res­ taurants zijn gesloten en onze hoop op een koele verfrissing ebt weg. De dalende terugweg is niet gemarkeerd, maar we zien ons doel. Stilaan raakt onze 2,5 l water op en bellen we aan bij een huis. Een dame geeft ons direct anderhalve liter water. “Waar willen jullie naartoe?” We tonen ons eind­

doel op de kaart. Ze toont ons de weg maar we moeten haar met handen en voeten uitleggen dat we die weg net gelopen hebben. De buurman wordt erbij gehaald, maar duidt dezelfde weg aan. “Als jullie de andere kant willen nemen, botsen jullie op een private weg en zullen jullie op je knieën en al wenend moeten smeken om erdoor te mogen”.

Plots draaien 15 hoofden in onze richting: “Fa troppo caldo, het is veel te warm om naar boven te gaan”.

Dan zullen we maar smeken… Onze drink­ bussen worden nog eens vol gegoten en dan klimmen we verder. De hitte weegt zwaar. Een vijgenboom met sappige vruchten brengt wat

soelaas. Dit stuk GR is mooi om te wandelen. Op onze kaart zien we het punt naderen waar we moeten knielen en wenen. In de schaduw langs het huis zit een bejaard koppel. We zeggen vriendelijk goedendag en ze vragen direct van waar we zijn en of het niet te warm is om te wandelen. Nu moet onze vraag komen: “Mogen wij hierdoor naar Casa Vallona?” Geen probleem! De vrouw gaat een eindje mee, toont de weg en waarschuwt ons voor de calanche. “Grazie mille!” We mogen zelfs wat kersen plukken, maar we zien niets anders dan ver­ schrompelde kersen. Een beetje verderop staat een geel plakkaat met de melding dat de kersen bespoten zijn en niet mogen geplukt worden… Na de calanche dalen we af, maar verliezen alle oriëntatie. Veel wegen zijn gevormd door jagers die met hun jeeps rondrijden. Mijn kaars is bijna uit wanneer we plots op een boerde­ rij belanden. Katrien gaat terug om de auto te halen, ik blijf zitten na 18 km bij meer dan 35°. “Sei pazzo!” zegt de man van de boerderij. Inderdaad, we zijn zotten om met deze tempe­ ratuur te wandelen.

PRAKTISCHE INFO Zowel voor wandelaars als voor fietsers hebben de Colli Bolognesi, een heuvelende streek ten zuiden en ten westen van Bologna met flink wat wijnteelt, heel wat te bieden. De wandelinfrastructuur wordt goed onderhouden, mede door de aanwezigheid van de CAI, Club Alpino Italiano. Maar ook zij smeken om vrijwilligers om die infrastructuur up-to-date te houden en overal roodwitte markeringen aan te brengen. In de regio liggen de regionale parken Sassi di Roccamalatina en Abbazia di Monteveglio. Het agriturismo vind je op casavallona.com. De kaasboer op caseificiorosola.it. Sassi di San Andrea op de heuveltop.

2019-4 Op Weg |

43


FIETSTIP | Frankrijk

De Baai van de Somme Saint-Valery-sur-Somme met zijn majestueuze wandelpromenade.

Zonsondergang in Le Crotoy.

De grootste riviermonding van Noord-Frankrijk bestaat uit 70 km² weidse vlakten, duinen, moerassen en schorren. Het natuurreservaat ligt pal op de route van vele trekvogels, maar ook een grote populatie zeehonden komt er rust zoeken. Redenen genoeg om deze dichtbijgelegen delta per fiets te ontdekken.

55 mm PRAKTISCHE INFO Le Crotoy Le Hourdel

Ponthoile

Baie de Somme

pont-écluse

Saint-Valerysur-Somme Routhiauville

0

2

4

km

Morlay

Noyellessur-Mer Op Weg 2019

ÆÆ Tekst Hilde Leemans Foto’s Herbert Schroyen en Hilde Leemans

Met onze korte campertrip naar de Baai van de Somme hebben we raak geschoten. Het weer zit mee en de mogelijkheden om dit prachtige natuurgebied te verkennen zijn immens. De vele wit-rode GR-streepjes laten we deze keer links liggen, we kiezen resoluut voor de plaatselijke fietskaart ‘La Baie de Somme à vélo’. Hierop staan een tiental fietslussen voor groot en klein. Bij laag water kan je met een gids de baai te voet over­ steken. Wij kiezen dus voor een veel langere weg naar Saint-Valery-sur-Somme aan de overzijde.

De baai van de Somme is 15 km diep en 5 km breed, goed voor ongeveer 70 km² natuurpracht. EuroVélo 4 volgt de baai van Le Crotoy tot Le Hourdel, terugkeren deden we via de Tour de Baie. De fietskaart ‘La Baie de Somme à vélo’ volstond ruimschoots om onze weg te vinden. Alle info over de verschillende fietslussen in de regio vind je op www.baiecyclette.com.

44

| Op Weg 2019-4

Vanuit Le Crotoy volgen we de route van EuroVélo 4. Het stadje zelf zit een beetje raar in elkaar. Het heeft geen echte wandel- of fietsdijk langs de baai, die moeten we delen met auto’s. Het strand, dat enkel bij laag water vrij komt te liggen, is enkel via trapjes bereikbaar. Maar op het einde van de stad worden we naar een dijk gestuurd die in een wijde boog rond de

schorren loopt. Aan het sluizencomplex Pont Ecluse hebben we een prachtig zicht op de stad die we net achter ons gelaten hebben. De dijk fietst heerlijk maar we moeten hem delen met heel wat wandelaars. Daarna gaat het via afge­ zonderde fietspaden verder langs de grote weg. Bordjes van Ponthoile en Noyelles-sur-Mer pas­ seren de revue. De ommetjes verzekeren je van aloude Franse dorpstaferelen. Via de plezierha­ ven laveren we Saint-Valery-sur-Somme binnen. Stapsgewijs wagen we ons op de prachtige en zeer lange wandelboulevard langs de baai. Het is net hoog water geweest en we zien het water­ niveau bijna per minuut dalen. Boten vallen droog op de schorren en de baai wordt plots heel ruim en weids. Maar de zeehonden van Le Hourdel roepen en dus trappen we verder richting natuurreservaat. De goed bewegwijzerde route en de comforta­


COLUMN

Perte totale Protesterende Sorbonne-studen­ ten hadden op de Place de la Bastille kasseitjes mogen los­ wrikken om naar de politie te gooien. Dan mochten Vlaamse middelbare scholieren toch wel even met hun fiets rond dat plein rijden? Voor wie jong was in 1968 mocht toch alles, en al zeker wat inging tegen het gezag. In die tijd raadde het gezaghebbende ledenblad van de automobi­ listenbond zijn Vlaamse lezers ten stelligste af op weg naar ZuidFrankrijk door Parijs te rijden. Wie niet gehoorzaamde mocht zelfs bij de gunstigste afloop van zijn ‘Paris en voiture’ minstens een nieuwe voor- én achterbumper in het vakantiebudget bijschrijven. Minder ervaren chauffeurs zouden niet ontkomen aan een perte totale. Maar wij hadden geen alternatief. Met een paar kompanen wilden wij met de fiets op de trein naar Spanje. En dat kon niet anders dan via Parijs, inclusief een transfer van Gare du Nord naar Gare d’Austerlitz, op de fiets.

Zicht op Le Crotoy vanuit Pont Ecluse.

bel afgescheiden fietspaden leiden ons in een mum van tijd naar ons eind­ punt annex tussenstop. Le Hourdel, op de punt van de baai, herbergt een kolonie zeehonden die je vaak kan zien liggen zonnen op de zandbanken. De kleine kraampjes langs de weg herinneren ons aan het toch zeer toe­ ristisch karakter van deze trekpleister. Nochtans doet de gemeente er alles aan om het grote verkeer uit dit pittoreske stadje te houden. De zeehonden krijgen we vandaag jammer genoeg niet te zien. Prachtige natuurbeelden, zon, zee en baai daarentegen wel. Le Crotoy, waar we anderhalf uur geleden vertrokken zijn, lijkt plots heel dichtbij maar toch ver weg. Na een ijsje, gedopt in natuurmijmeringen, stappen we weer op de fiets om terug te keren naar onze startplaats. Deze keer volgen we de oranje en groene bordjes van de ‘Tour de Baie’. De soms strakke landwind zorgt ervoor dat we wat meer calorieën verbruiken. Straks misschien nog een ijsje?

Wij hadden nog nooit Parijs gezien en vele Parijse autobestuurders waarschijnlijk nog nooit een fietser in levenden lijve. De Tour de France eindigde nog niet op de Champs-Elysées, maar op een aftandse wielerpiste in het Bois de Vincennes. Een fiets paste niet op de Parijse boulevards. Aan de Bastille waren wij dus ongenode gasten. Een kakafonie aan claxons was ons deel en daartussen brieste het vanuit de open raampjes “Vous êtes fous!”, “Merde!”, “Fiche le camp!”. Maar we lieten ons niet uit ons lood slaan. We snauwden terug, “Walen buiten!” en “Leuven Vlaams!”, de slogans die we hadden leren scan­ deren op de studentenbetogingen. En hier in Parijs durfden we daar nog wat Vlaamse godslasterende vloeken tegenaan gooien. Zonder één schrammetje zijn we de parvis van Gare d’Austerlitz opgereden. Inmiddels zijn het andere tijden. De automobilistenbond wijdt in zijn blad artikels aan fietsen in Parijs en fietsende leden worden in de watten gelegd met aparte verzekeringen en een eigen pechdienst. En in Parijs, daar zijn nu fietspaden op de boulevards. We zijn onlangs, vijftig jaar na die eerste keer, door de stad gefietst, van station naar station. En daar kijkt nu niemand nog van op, laat staan dat je voor fou wordt uitgescholden. Op de Place de la Bastille gebeurde zelfs het onzeglijke. Een taxi ging voor ons in de remmen en de chauffeur maakte een gebaar van ‘geen zorg, alles komt goed’. Voor een fietser is het risico op een perte totale in Parijs vandaag zeker niet groter dan tussen de tramsporen van Gent. De automobi­ listenbond weet waar hij zijn lezers moet voor waarschuwen. Johan Lauwerier

2019-4 Op Weg |

45


WANDELREPORTAGE | IJsland

‘s Morgens vroeg schepen we in op de ferry die ons vanuit Denemarken naar IJsland zal brengen. Een cruise van twee dagen die ons alle tijd geeft om onze reis voor te bereiden en te praten met de andere IJslandvaarders. Buiten, op het bovenste dek, staan drie jacuzzi’s te wachten. Niemand heeft zijn zwembroek mee… maar wij wel! Zalig om in een tobbe heet water bij regen en mist naar de koude zee te kijken. ÆÆ Tekst en foto’s Christophe Deblaere

Vuur en ijs Wandelen in het geothermisch gebied Kverkfjoll.

Off the beaten track De langste dag Bij het naderen van de haven van Seyðisfjörður komt iedereen in actie. Een paar moedige fiet­ sers met bagage gaan eerst. Ze zwoegen zich de helling op om het fjord te verlaten. De kara­ vaan met auto’s verspreidt zich en na een uurtje rijden we alleen. Het is stralend weer: de zon schittert op de vele winterse sneeuwplekken en ijsschotsen die in het azuurblauwe water nog volop aan het smelten zijn. We besluiten om

46

| Op Weg 2019-4

meteen door te rijden naar de Snaefellsskalihut. We willen morgen de Snæfell beklimmen, een vulkaan van 1833 meter hoog met eeuwige sneeuw. Het is bijna middag als we aankomen. Een paar jonge gasten zijn druk bezig om de hut te renoveren. Het ruikt er naar verf en pas gezaagd hout. Als we over onze plannen vertel­ len, kijken ze bedenkelijk: het weerbericht voor morgen is niet zo goed. “Maar je kan natuurlijk gewoon nu vertrekken”, zegt er eentje.

Welja, waarom niet? Het wordt pas na midder­ nacht schemerdonker. En we hebben op de boot meer dan voldoende geslapen. We rijden nog een eind verder en parkeren aan de voet van de vulkaan. Nog snel een soepje eten, met kaas en brood uit Denemarken. We zijn er klaar voor!

Tweede jacuzzi Het pad loopt eerst over een stenig woestijn­ landschap. Daarna wordt de klim steeds steiler.


Vanuit Denemarken kan je met de boot naar IJsland.

Aan de sneeuwgrens trekken we onze gaiters over onze schoenen en nemen onze wandelstok­ ken. Navigeren blijft makkelijk: er staan diepe voetstappen van onze voorgangers in de sneeuw. We bereiken de top waar een kleine houten pira­ mide staat. Ook hier hebben we de berg voor ons alleen. De zon schittert, de lucht is felblauw. We hebben een 360° uitzicht op een eindeloos landschap van steenwoestijnen, donkere meren en fiere vulkanen. Dan horen we een dof gerom­ mel ergens ver beneden ons. Hebben we iets wakker gemaakt wat beter was blijven slapen? Is dit de doemberg? Hoog tijd om de terugweg aan te vatten! Afdalen gaat vlot: we glijden een heel stuk op de sneeuw naar beneden. Na zes uur staan we terug aan de auto. We rijden naar de hut, zetten de tent op en smullen van een blik ravioli. Met een goed glas wijn is dat te doen. Tijd om te slapen, het is inmiddels al lang voorbij midder­ nacht. Maar dan steekt de wind op. Boven de ijskoude sneeuwmassa van de Snaefell koelt de lucht af. Die koude lucht daalt en komt dan met een rotvaart aanwaaien. Onze daktent is best stevig, maar de hele auto schommelt en zo hoog bovenop onze auto schudt en beeft het. We

breken het kamp op en rijden twintig kilome­ ter van de berg vandaan. Tent terug opklappen, en … slaapwel! Een eind in de ochtend worden we pas wakker. Blijkt dat we naast een boerde­ rij met warmwaterbron staan. Na de boot wordt dit onze tweede jacuzzi!

’s Ochtends blijken we naast een boerderij met warmwaterbron te staan. Tijd voor onze tweede jacuzzi!

Beklim eens een vulkaan Vandaag gaan we voor een experiment. Met onze wijsvinger hebben we op de kaart een willekeu­ rige vulkaan aangeduid. De Kollóttadyngja. Deze gaan we beklimmen! Er loopt een piste tot aan de voet van de Herðubreið, een vulkaan in de vorm van een tafelberg. Van daaruit is het nog 12 km

naar de Kollóttadyngja. Dat wordt een tochtje van 23 km, 660 m stijgen en evenveel dalen. Het begint niet goed: we vinden het begin van de piste niet. Nochtans, onze gps liegt niet: hier moet het zijn! Dan zien we een vage lijn in het landschap. Wat verder vinden we een verroest bordje, half verscholen onder het zand. Deze piste wordt duidelijk weinig gebruikt. En we begrijpen meteen waarom: los zand, grote rotsblokken, hoge richels. Het is voortdurend manoeuvreren om de Landrover over al deze hindernissen heen te krijgen. Hilde stapt uit om het beste spoor uit te stippelen en richtlijnen te geven, terwijl ik het stuurwiel in alle richtingen draai en jongleer met de versnellingspook. “Iets meer links, beetje naar rechts”. “Wacht, ik gooi een paar blokken opzij”. Na een uurtje puzzelen geraken we tot aan de voet van de Herðubreið. We schieten een kompasrichting en zien onze vulkaan in de verte liggen. Het traject is helder: gewoon recht vooruit, want er is geen pad. Onze kompaslijn loopt doorheen los zand, over metershoge gestolde lavastromen, langs stenige vlaktes. Aan de voet van de Kollóttadyngja zijn zowaar een paar IJslanders aan het werk. Ze zijn de fundamenten aan het leggen van een nieuwe

2019-4 Op Weg |

47


Beklimming van de Snaefell vulkaan.

berghut. We vragen hen naar een pad, maar dat is er niet. “Follow your intuition”, zeggen ze. We bekijken met een verrekijker de flank van de vulkaan en stippelen op zicht een route uit. Halfweg lijkt er een enorme spleet te zijn, die moeten we proberen te vermijden. En dan gaan we op weg. Het gaat vrij goed, tot we aan die fameuze bergspleet komen. Het is inderdaad een gapende afgrond, maar wat verder naar rechts zien we een lavabrugje. Deze natuur­ lijke brug is geen twee meter breed, maar ze volstaat om ons over de afgrond te brengen. Daarna klimmen we tot de kraterrand. We dalen meteen af in de krater, waar zich een ijsmeer heeft gevormd. Een fascinerend zicht: ijsschotsen drijven in een donker meer, geflan­ keerd door de scherpe zware tanden van de kra­ terrand. Ik ga op een rotsje in het meer zitten, zodat Hilde een foto kan nemen.

rijden. Wij kamperen iets verder, aan de ingang van de Drekagilkloof. Na het avondeten ver­ trekken we voor een korte rit naar Askja. De parkeerplaats is leeg. We trekken onze wandel­ schoenen aan, pakken ons zwemgerief in een kleine rugzak en beginnen aan de beklimming van de Viti, een kleine vulkaan. Dat gaat eigen­

Vulkaanzwemmen

lijk heel makkelijk: er is een goed pad tot op de kraterrand, waar je prachtige foto’s kan maken. Om in de krater af te dalen is het wat lastiger. Een steile helling, vettige gele smurrie, nergens houvast. We stappen en glijden naar beneden

Askja is een prachtige plek in het binnenland die helaas iets te populair is geworden. De bussen met toeristen kunnen nog net over de grindweg tot aan de immense caldera van de vulkaan

Het kratermeer van de Viti.

48

Het binnenland is niet altijd even ruig: de Sprengisandurroute.

| Op Weg 2019-4

En zo klimmen we uit de vulkaan: als twee halfgaar gekookte rotte eieren. Misschien moeten we morgen ergens een douche opzoeken.

Vulkaanzwemmen in de Viti.

tot aan de bodem van de krater. Het water ziet helemaal wit door de vulkanische mineralen. En het is warm, want deze vulkaan is nog actief. Dan begint het te regenen. We trekken snel ons zwempak aan en stoppen onze kleren in de waterdichte rugzak. Het water is fantastisch: zeker 35 graden! Op sommige plaatsen komen er zwaveldampen boven borrelen, hier en daar is het water zelfs te warm. De regen deert ons niet en we zwemmen een paar rondjes. En ja, die zwavel stinkt inder­ daad een beetje naar … rotte eieren. En zo klimmen we dus terug uit de vulkaan: als twee halfgaar gekookte rotte eieren. Misschien moeten we morgen toch ergens een douche opzoeken.

Kerlingarfjöll Bij onze vorige IJslandreis hebben we de bekende Laugavegur/Skóga trekking gedaan. Deze keer kiezen we voor het gebied rond Kerlingarfjöll, ook een fantastisch geother­ misch gebied. We vertrekken op de camping. Aan de receptie krijgen we tegen betaling de code van de Klakkurhut. Het eerste stuk loopt vlak naar het geothermisch gebied Hveradalir.


De Strokkur is een geiser die elk kwartier van katoen geeft.

Het terrein is voorzien van paaltjes en brugjes zodat we zonder gevaar tussen kokende bronnen, pruttelende slijkpoelen en wolken van zwaveldamp kunnen lopen. Vanop een eerste heuvelkam hebben we een schitterend overzicht, met wolken stomend water, roze en groene liparietheuvels en witte sneeuwvelden. Nadien volgt een groot sneeuw­ veld. We laten ons tientallen meters naar beneden glijden. Tot onze verrassing merken we dat er hier nog een geothermisch gebied ligt, ditmaal ruw en onbetreden. We zoeken ons een weg over smalle heuvelruggen en tussen rokende en kokende rivieren. Schuif je hier naar beneden, dan breek je niet alleen je nek, je wordt ook gekookt en op het einde van de rivier gaar afgeleverd. Hier en daar vinden we nog een houten paaltje, maar het pad is niet erg duidelijk. We behelpen ons met gps en kaart. Uiteindelijk komen we aan een grotere rivier waar we over moeten. De routebeschrijving in onze reisgids had ons gewaarschuwd: dit is geen eenvoudige river crossing. We hebben hiervoor speciaal neopreen duikschoentjes meegebracht. Ze houden je voeten warm en geven goede grip op de gladde rivierkeien. We haken ons met één arm aan elkaar vast en houden een wandelstok in onze vrije hand. Het is uitkijken naar minder diepe plaatsen waar we stroomversnellingen kunnen vermijden. Aan de andere oever wacht ons nog een kleine verrassing: de rivier heeft een sneeuwveld geërodeerd tot een loodrechte wand. Gelukkig is hij niet hoger dan een tweetal meter. We improviseren een piolet door onze wandelstokken kort te maken en schoppen met onze zware bergschoenen treden in de sneeuw. We steken nog een lange vlakte over en zien dan opeens de Klakkurhut liggen. Naast de deur hangt een kastje met cijferslot. Er staat een houtkachel met brandhout, er zijn stapel­

Geen steenmannetje maar een kraterpijp van gestolde lava.

bedden en er is een tafel met banken en een pri­ mitief uitgeruste keuken. Maar er is geen water. Met een grote pot wandel ik naar een sneeuw­ veld aan de voet van de gletsjer. Een uurtje later komen er nog twee IJslandse meisjes op bezoek. Ze zijn al een week onderweg en zien er een beetje verwilderd uit. In slaap vallen doen we met Sigur Rós in onze oortjes.

Hitchcock’s ‘the birds’ Het was vandaag een lange dag: we zijn gaan duiken in de Silfrakloof. Je kan hier afdalen in de Mid-Atlantic Ridge en met beide handen de Amerikaanse en de Euraziatische tectonische plaat aanraken. Het water is superhelder maar wel ijskoud: nauwelijks 3° Celsius. Zelfs in de dikke duikpakken die we huurden kregen we het na twee lange duiken koud. En nu willen we op restaurant. Een paar dagen geleden viel onze mond open van ver­ bazing toen we een menukaart kregen: walvis, IJslandse pony, puffin (een lief vogeltje) en IJslandse lammetjes. Nu zijn we geen vegetari­ ërs, maar dat ging ons toch te ver. We hebben dus een slaatje met geitenkaas gegeten. Vandaag rijden we helemaal tot in Stokkseyri voor een goed adresje. Bij aankomst op de camping zien we iets raars. Iedereen loopt er met een pot of pan op zijn hoofd. Als ik uitstap, roept zo’n pot­ tendrager iets en wijst naar de lucht. Ik kijk verbaasd omhoog en kan nog net wegduiken voor een vogel. Meteen zet een tweede vogel de aanval in: ze duikt met loensende ogen als een kamikaze op mij af, haar scherpe bek als een dolk in aanslag. Ik spring terug in de auto. Het zijn sternen, vogels die behoorlijk agressief kunnen zijn. Ze broeden hier massaal in het lange gras naast de camping. Om hun kroost te beschermen vallen ze iedereen aan die in de buurt komt.

Die avond wandelen we naar het restaurant met een pot en een pan op onze kop. We zouden het niet eens zo erg vinden mocht er stern op het menu staan. Het restaurant bevindt zich in de haven, waar massaal langoustines gevangen worden. Je kan je portie kiezen: 6 of 12 lan­ goustines per persoon. In lookboter gebakken, met een glaasje witte wijn. Wel, doe ons maar 12 stuks!

PRAKTISCHE INFO

Kaarten en gidsen IJsland is veel meer dan de alombekende Laugavegur trekking. Voor dagstappers en meerdaagse trekkings heeft Cicerone de heel volledige wandelgids Walking and Trekking in Iceland. Bijzonder interessant is de reisgids van Jolanda Linschooten, Bergtochten op IJsland. Atlaskort (1/100.000) en Serkort (1/50.000) zijn de wandelkaarten van www.forlagid.is.

Info Je kan dus ook met de boot. Smyril Line vertrekt vanuit Denemarken. Het is lang varen, maar de cruise is een belevenis op zich en je kan je eigen auto en volop bagage meenemen. IJsland is niet zo koud als de naam laat vermoeden. Reken in de zomer op 10 tot 18°. Het wandelseizoen loopt van begin juli tot eind augustus. Sommige binnenlandse pistes zijn pas vanaf half juli open door het smeltwater. Nog

veel

meer

info

over

wandelen

op IJsland vind je op mijn website www.wandelpunt.be.

2019-4 Op Weg |

49


FOTOREPORTAGE | Ierland

Het huis op de klif De Ierse zuidwestkust

Ierland, tot voor kort in mijn verbeelding gereduceerd tot een huis op een klif, gegeseld door striemende regenvlagen, een huilende wind en het gedonder van beukende golven. Na twee weken fietsen weet ik het, het huis bestaat. Meer nog, de werkelijkheid tart mijn verbeelding in de overtreffende trap. Beara, Iveragh en Dingle zijn drie schiereilanden, diep ingesneden door prachtige baaien. Elk met een ringweg. De ‘Ring of Kerry’ op Iveragh is een toeristische topper. De vele toerbussen rijden er in tegenwijzerzin, de weg soms te smal om te kruisen. Killarney is een groot nest met luxueuze hotels die elkaar naar de kroon steken. Beara, charmant en rustig, ligt uitnodigend te schitteren in de zon. De ringweg biedt spectaculaire vergezichten. Toch slaan we af en rijden kleine lussen of een doodlopende weg. Zo zijn er veel, heen en terug. Woorden schieten tekort, mijn camera kan onmogelijk het hele plaatje in beeld brengen... ÆÆ Tekst en foto’s Anne Carpels

50

| Op Weg 2019-4


Beara | Castletownbere, aan de oever van Bantry Bay, heeft een vissershaven van formaat. De vis wordt massaal aangevoerd, maar de enige viswinkel op de kade heeft er de brui aan gegeven. Vis is een belangrijk exportproduct, wel te koop in de supermarkt.

Beara | Een obstakel op de weg naar de Healy Pass. Wegenwerken leggen het verkeer voor een uur stil. In de wachtende rij wordt er gezellig gekeuveld, genietend van een schitterend uitzicht.

Beara | Hier geen gebrek aan water, het binnenland is doorspekt met kleine en grotere meren. De rododendrons vormen kleurige dotten in het groene landschap. Het zijn exoten die hier hun ideale voedingsbodem gevonden hebben. Maar niets is zo mooi dat er geen keerzijde aan is. Ik had ze hier niet verwacht, de midges. Hun beten jeuken dagenlang. De wind, daar houden die minuscule bijtende insecten niet van. We kamperen dan maar met plezier in volle wind aan de kust.

2019-4 Op Weg |

51


Beara | Een verborgen kerkje in verval met op de achtergrond Bantry Bay. Het kerkhof je is nog steeds een laatste rustplaats voor de mensen van de streek.

Iveragh | Dunloe Gap brengt je van de westkust over de bergen naar het oosten, te voet, op de fiets of in een paardenkoets. Het autoverkeer wordt beperkt alhoewel sommige vermetele toeristen er toch door­ komen. De fluoschaapjes zorgen voor een vrolijke toets.

Iveragh | In Killarney National Parc

staat

het

Victoriaanse

landhuis Mucross House met een enorm uitgestrekte tuin aan de oevers van een meer. We dwalen er enkele uren rond tot aan een feeĂŤrieke waterval die uitmondt in het meer. Er is zelfs een openluchtmuseum met een redelijk Bokrijkgehalte.

52 | Op Weg 2019-4


Dingle | De beehive, een bijenkorfhuisje, is een stevige constructie die de tand des tijds redelijk goed lijkt te weerstaan. Op het eiland Skellig leefden er ooit monniken in dit soort stenen hutjes. Er zijn er op Dingle verrassend veel te vinden. Er wordt geen attest van ouderdom bijgeleverd.

Dingle | Slea Head is de kop van het schiereiland waar je op een smalle richel over de kliffen fietst. We praten met een man die door een grote verrekijker de horizon afspeurt naar walvissen maar het zicht is beperkt door de motregen. Hij toont ons fier een walvisrib en vertelt over zijn hobby. Elke walvis die hij spot wordt nauwkeurig gepeild en op een kaart gemarkeerd.

2019-4 Op Weg |

53


WANDEL BEURS Laat je inspireren!

Gratis voor leden Grote Routepaden

n e l e h c e M 9 l 1 a 0 h 2 r r e

e k b k e m e N t p .be e s s r u en 29 andelbe 28

54 | Op Weg 2019-4

.w

www


INFO | 60 jaar SGR

Wist je dat ...

… op 6 september 1959 het eerste wit-rode teken op Belgische bodem geschilderd werd in Hockai, meer bepaald op de Pont du Centenaire? … het wit-rode concept uit Frankrijk kwam en het eerste project logischerwijze bestond uit het doortrekken van de Franse GR 5? … enkele Luikse wandelvrienden dit deden onder de vlag van het CNBSGR, oftewel het Comité National Belge des Sentiers de Grande Randonnée? … de echte pionier van het langeafstandswandelen in Wallonië, Marc Cosyn, al in de jaren 30 aan de slag was om een netwerk van paden te ontwikkelen en te markeren? … zijn organisatie Touring Club die wandelinfrastructuur na de oorlog verwaarloosde om zich volledig te richten op het autotoerisme? … het CNBSGR zijn eerste topogids uitgaf in 1965? … enkele Vlamingen intussen op de kar gesprongen waren, maar van ‘hun’ GR 5 in eerste instantie geen wandelpad maar een fietspad maakten? … halverwege de jaren 60 ook het pad van de Oostkantons (GR 56), het pad van de Ourthe (GR 57) en het pad van de Amblève (GR 571) boven de doopvont werden gehouden?

e originele en) bij de laatst

els overled onard (inmidd ring. Foto JBRA ke ar m 5 GR

Pionier Henri Le

… pas in 1976 het eerste pad buiten de provincie Luik werd ingewandeld, meer bepaald GR de la Guerre de la Vache, een grote lus door de Naamse Condroz, voorloper van GR 575? … de naam verwijst naar een conflict uit de 13de eeuw, waarbij de diefstal van een koe leidde tot duizenden doden? … in 1997 het adres www.grsentiers.org zijn intrede maakte op het wereldwijde web? … in 2001 GR BRU verscheen, een combinatie van negen wandelingen op GR-paden door onze hoofdstad? … in 2004 met GR 123 Tour du Hainaut Occidental de andere kant van Wallonië werd bereikt? … de voorbije jaren niet alleen werd gewerkt aan de vernieuwing van paden en de heruitgave van topogidsen, maar ook aan nagelnieuwe projecten zoals GR 151, Tour du Luxembourg belge en GRP 127, Tour du Brabant wallon? … naast GR en GRP nu ook GRT-paden bestaan, met de T van thematisch, zoals een GR die drie trappistenabdijen verbindt? … een recente enquête onder SGR-leden uitwees dat GR 16 langs de Semois de populairste is en GR 412 des Terrils de meest verrassende? … 60 jaar vrijwilligerswerk intussen geleid heeft tot meer dan 5000 km gemarkeerde wandelpaden?

Als dat geen taart met 60 kaarsjes verdient! Proficiat aan alle 270 vrijwilligers van onze Waalse collega’s van SGR (Les Sentiers de Grande Randonnée)!

Foto’s Wim Patry

2019-4 Op Weg |

55


WANDELTIP | België

Het late voorjaar is orchideeëntijd.

Olloy Ons ankerpunt is camping Ardinam in Olloy, waar we de tenten opslaan. Op het menu staan twee wandelingen met als rode draad GRP 125. Die passeert op een paar honderd meter van de camping. De eerste dag wandelen we richting Nismes, dag twee richting Treignes. Telkens met een terugweg à la carte van ons gemoed, onze zin, onze vermoeidheid, … Belangrijk is dat de GRP over de plaatsen loopt waar in het late voorjaar veel orchideeën bloeien.

Camera’s met lenzen

Fondry des Chiens.

Met GR 125 door de Calestienne De Calestienne is een smalle strook kalksteenrotsen die zich uitstrekt vanuit Frankrijk over Chimay, Couvin en Givet tot ‘grottengemeenten’ Han-sur-Lesse en Remouchamps. De strook ontstond zo’n 400 miljoen jaar geleden toen onze contreien onder de zeespiegel lagen. De heuvels of ‘tiennes’ zijn overblijvende koraalriffen. Met wat geluk vind je er nog fossielen op je wandelpad. ÆÆ Tekst en foto’s Mario Carly

56

| Op Weg 2019-4

Op vrijdag is het prachtig wandelweer: niet té warm, zonnig, met af en toe bewolking. Vertrekken doen we over een breed pad met keien, maar al snel gaat het over in een smal, aangenaam paadje. In de wei proberen de pas geschoren schapen te schuilen voor de zon onder een omgevallen boom. Er volgt een flinke klim door een loofbos, maar we doen het relax en komen geen mens tegen. De vogels laten zich wel van hun muzikaalste kant horen. In de omgeving van Nismes passeren we de bivak­ zone La Roche Trouée. Deze primitieve kampeer­ plaats staat gratis ter beschikking van langeaf­ standswandelaars. Hierna moeten we jammer genoeg een paar honderd meter langs de drukke N99 om dan verder te kunnen naar de bekende kalksteenrotsen van Fondry des Chiens. Het is beschermd natuurgebied, maar het wordt wel een stuk drukker. De plek is immers vlot bereik­ baar met de wagen. Hier en daar zie je mensen met camera’s met immense lenzen op hun buik liggen om de perfecte foto te maken van de wilde orchideeën die hier bloeien.

Over de Viroin Na een korte pauze trekken we verder over de tienne Sainte Anne waar we alweer verschil­


hetzelfde plein zijn er ook nog een paar eetgele­ genheden, heel wat meer dan je van zo’n dorpje zou verwachten. Frank is zo goed om het informatiebord voor ons samen te vatten en weet ons te vertellen dat de kasteelheer in de Napoleontische tijd onteigend werd en de rest van zijn leven moest tevreden zijn met een bescheiden woning in het oosten van het dorp.

Vierves.

PRAKTISCHE INFO Réserve naturelle de Dourbes

Dourbes Le Vir o

in Le Viro

Nismes

in

Ne

Roche aux Faucons

str

i

Fondry des Chiens

FRANKRIJK

Kasteelheer Op zaterdag gaan we de andere kant op. Gelukkig levert de lokale bakker op de camping en kunnen we stevig ontbijten voor we inpak­ ken en vertrekken. De wandeling start deze keer in het dorpscentrum, waar we bij de lokale superette nog wat mondvoorraad en drank inslaan. Het eerste stuk tussen Olloy en Vierves volgt van nabij de Viroin. Gezien de oplopende temperaturen prijzen we ons gelukkig dat we

grotendeels in de schaduw van het bos kunnen lopen. Af en toe horen en zien we het stoom­ treintje passeren op de andere oever. In Vierves steekt GRP 125 de Viroin over. Vanop afstand merken we het grote kasteel op, dat de omgeving domineert. Over de brug wandelen we door het kleine parkje omhoog en komen zo in het centrum van het dorp. Links is de ingang tot het kasteel, rechts staat de kerk. Op

BELGIË

lende soorten orchideeën vinden. Op onze terugweg ontmoeten we veel meer wandelaars. Grotere groepen proberen we achter ons of voor ons te houden. We volgen de bosrand tot we aan de Viroin komen. Het platgetrapt pad door het gras tot aan de rivier loopt dood en we moeten op onze passen terugkeren. Dan maar iets hoger in het bos een doorgang proberen te vinden. De Roche aux Faucons laten we, tot grote spijt van Frank, links liggen. Via een spoorwegbrug kunnen we de Viroin oversteken. Hier passeert de toeristische stoom­ trein van de Trois Vallées. Terwijl we onze lunch verorberen aan de oever van de Viroin zien we onze Nederlandse kampeerburen ook vastlo­ pen aan de overkant van de rivier. Ze kunnen dus rekenen op ons, ervaringsdeskundigen, om daar weg te komen. De rivier doorwaden zien ze niet zitten. Onderweg is er nog een andere grote dolline waar aspirant-alpinisten les krijgen. Vroeger kon dat in de Fondry maar dat is nu verboden. Of het hier toegelaten is valt ook te betwijfelen. Nog iets verder zijn archeologische opgravin­ gen bezig, maar ze lijken al heel lang stil te liggen. Na een wandeling van 20 km arriveren we terug in Olloy. Een verfrissende Super de Fagne op het lokale terras kikkert ons op. Nog even tot aan de camping.

Aan de andere kant van de rivier klimmen we naar het uitkijkpunt hogerop. Het is een oor­ logsmonument geflankeerd door twee grote kanonnen. Het uitzicht is fantastisch. Via aangename paadjes gaat het verder richting Treignes. Aan het kapelletje bij de ingang van het dorp pauzeren we even en merken dat ook hier orchideeën bloeien. De bewoner van het nabijgelegen huis vertelt ons dat dit nog maar een drietal jaar het geval is. Verder licht hij ook nog de lokale geschiedenis toe en beschrijft zijn rol als burgemeester in de processie die een paar dagen later zal uitlopen. Terugkeren naar Olloy doen we op de andere oever van de Viroin.

R de uiss No eau ué e

In alle kleuren.

OP WEG 2019 nr.4: wandelreportage La Calestienne Burgemeester 116 x 65mm

Op Weg 2019

Het parcours van GRP 125 ‘Tour de l’Entre-Sambre-et-Meuse’

werd

voorjaar

terug (20 km) en naar Treignes en terug (16 km).

2018 herzien en de topogids vernieuwd en

Meer info over GRP 125:

heruitgegeven. Het 268 km lange pad door

www.grsentiers.org,

de provincies Henegouwen en Namen heeft

www.bivakzone.be.

als grote troef de verscheidenheid van de

Meer wandelverhalen in Vlaanderen,

doorkruiste landschappen. Bovendien leent

Wallonië en daarbuiten vind je op

deze GRP zich uitstekend tot een trekking

mariostravels.wordpress.com.

omdat verschillende bivakplaatsen zich langs het pad bevinden. Onze etappes: vanuit Olly naar Nismes en

ONLINE

KAART

TRACK

2019-4 Op Weg |

57


RETRO | 1974

Retourtje Schotland DEEL 3 – HOUD DE DIEF! WOENSDAG 4 SEPTEMBER 1974. Dag 17 van onze fietsreis naar Schotland en de enige jeugdherberg op het eiland Skye blijkt volzet te zijn. Maar de jeugdherbergvader schudt een oplossing uit zijn mouw. Zijn assistent woont een congres bij in Edinburgh. Diens kamertje mogen we gebruiken. Een heel klein kamertje met een eenpersoonsbed is het, net groot genoeg om naast het bed de matras op de vloer te leggen en zo twee slaapplekken te creëren ÆÆ Tekst en foto’s Jaak Palmans

58

DAG 18. De stralende ochtendzon maakt veel

DAG 19. Deels door de regen keren we naar

van het leed van gisteren goed. Onze fietsen en een deel van onze bagage vertrouwen we in Sligachan aan de hoede van een vriendelijke boer toe, want we hebben een fikse wandeling voor ogen. Langs het glasheldere, klaterende water van de Allt Dearg Mor klimmen we tegen de heuvelrug op. Links van ons ontplooien de rotsachtige Cuillin Hills zich in al hun pracht. Het hoogste gebergte op Skye is dat, net geen duizend meter hoog. Dan zakken we naar Glenbrittle af en belanden na een tocht van ongeveer 12 km bij de jeugdherberg.

Sligachan terug en pikken er onze fietsen op. Een smal weggetje voert ons door een desolate, maar prachtige natuur. Een oase van rust, waar we ten volle van genieten. Een heuse draaitafelveerboot is het, het vaar­ tuig dat ons van Kylerhea terug naar het ‘vas­ teland’ brengt. Wereldwijd is dit een van de laatste veerboten van dat type. Hij meert aan naast de betonnen scheepshelling, waarna de bemanning de draaischijf met een handvol auto’s erop handmatig naar de kade draait. In het westen ontplooit zich de magnifiekste zonsondergang van heel onze reis, maar ons

| Op Weg 2019-4

hoofd staat er niet naar. Want de jeugdherberg in Kyle of Lochalsh is … volzet. Gelukkig rest er ons wat tijd om een alternatief te zoeken. Een B&B bijvoorbeeld. Zo belanden we in Duirinish in een caravan, een B&B zonder &B dus.

DAG 20. Alsof we in een ploegentijdrit mee­ draaien, zo malen we de dag af. Want vanuit het oosten waait ons constant een strakke wind met een flinke portie regen over het boomloze landschap tegemoet. Beurtelings nemen we tien minuten lang de kop om de ander even uit de wind te zetten. 1775 km hebben we intussen op de teller staan.


Op het kruispuntje van Achnasheen valt de beslissing: het is genoeg geweest, we richten het stuur zuidwaarts. Twee weken nog, dan zijn we weer thuis. Een vrij moderne jeugdherberg is het, die van Strathpeffer. We ontmoeten er twee jonge Zuid-Afrikanen die ook door Schotland toeren. Driemaal zeven versnellingen hebben ze op hun blitse fietsen. Wat een verschil met mijn een­ voudig versnellingsnaafje van Sturmey Archer. Fier tonen ze ons hun materiaal: lichtgewicht tentje, aluminium tentstokken en haringen, vederlichte slaapzakken, minigasvuurtjes, ... Boerenpummels voelen we ons. DAG 21. Loch Ness is het Manneken Pis van Schotland – op zich niets bijzonders, maar je moet het gezien hebben. Wat dit meer zo bijzon­ der maakt, zijn de grote hoeveelheden veengrond en turf die van de heuvels naar beneden spoelen en het water vertroebelen. De perfecte biotoop dus voor een prehistorisch monster dat op zijn privacy gesteld is. Maar het blijft vruchteloos wachten tot Nessie ons even komt groeten.

Loch Ness is het Manneken Pis van Schotland: op zich niets bijzonders, maar je moet het gezien hebben.

Een zegen en een vloek is het, de A9 die nu bijna tweehonderd kilometer lang onze biotoop wordt, van Inverness helemaal tot in Perth. Gezwind draaien we de trappers rond in heerlijke afdalingen, overal staat de purperen heide weelderig in bloei, de zon zet haar beste beentje voor. Maar het zijn de voorbij zoevende auto’s die de sfeer verpesten.

DAG 23. Preventief verwisselen we de buiten­

DAG 26. Vlakke wegen, een constante

banden van voor en achterwiel, kwestie van de slijtage te spreiden. In Edinburgh worden we overmand door Princess Street, de levendige handelsstraat van de Schotse hoofdstad. Zulke drukke toestanden, dat zijn we niet meer gewend. Het lijkt wel alsof we in een ander land terecht­ gekomen zijn. Maar we genieten ervan – de historische gevels van de Old Town, Edinburgh Castle op zijn vulkanische rots en, welja, de bleke herenknieën onder die fameuze kilts.

rugwind, geen druppeltje regen – het zit ons mee op deze vrijdag de dertiende. Het eeuwen­ oude York laten we niet links liggen. In de York Minster vergapen we ons aan het reusachtige Great East Window, een glas-in-loodraam uit 1408, en doen we onze knieën de duivel aan door de toren te beklimmen.

DAG 25. Blij kan je het niet noemen, ons weerzien met onze hoofdbagage in de jeugd­ herberg van Carlisle. Knarsetandend monteren we het zootje op onze fietsen – tent, stokken, koorden, haringen, luchtmatrassen, dekens, gasvuurtje, gasfles, kookgerei, jerrycan, … er lijkt geen einde aan te komen. ’s Avonds strijken we in de omgeving van het piepkleine Dalton neer. Het gras staat er knie­ hoog, het is koud en nat, de druilerige regen doet er nog een schep bovenop. En dan ver­ dwijnt onze blikopener ergens in dat hoge gras. We gaan op zoek naar de dichtstbijzijnde woning. Onze jerrycan met een paar liter kraantjeswater laten vullen, is elke dag vaste prik. Vanavond komt daar dus een bijzonder element bij. Met een rist conservenblikken in onze armen vragen we beleefd om een blikopener. Het onthaal is allerhartelijkst. Kraantjeswater is geen probleem, een blikopener al evenmin. De vrouw des huizes verdwijnt de keuken in. Druipend staan we in de kraaknette hal tussen de fraaie meubeltjes en het chique tapijt de gebeurtenissen af te wachten. Plasjes regenwa­ ter vormen zich rond onze voeten. Dan daagt mevrouw weer op. Leven van voedsel in blik, dat kan je toch niet maken als je zulke zware inspanningen moet leveren, foetert ze niet geheel ten onrechte. Meteen stopt ze ons een half dozijn verse tomaten toe.

DAG 27. Nog vόόr het vertrek staat Jeans band slap. Plakken brengt geen soelaas, even later staat het kreng weer slap. Een gaatje vinden we niet. Tegen beter weten in monteren we de band terug op de velg en pompen hem op. Dat lukt wonderwel, het mormel geeft geen kik meer. Onze vraag aan een boer in Caenby Corner om op zijn grond te kamperen, stuit op een korzelig njet. Vreemde snuiters, daar is deze man niet mee opgezet. Onze enige negatieve ervaring, zo zal achteraf blijken. Dat Jeans band weer lek staat, helpt ook al niet. We installeren ons dan maar achter een loods voor wegenwerkenmachines.

DAG 28. Ditmaal kunnen we er niet naast kijken, zo groot is het gat in Jeans band. Reden te over om onze reserveband op te diepen. Dat het ook nog gaat regenen tijdens het opbreken van de tent, maakt ons er niet vrolijker op. Een overgangsdag is het. ’s Avonds installe­ ren we ons tentje op de vluchtheuvel van een T- kruispuntje in Baston. Dat levert ons veel blijken van sympathie op. Telkens een auto passeert, weerklinkt vrolijk getoeter. Maar er zijn kapers op de kust. Omstreeks midder­ nacht word ik wakker door gerommel aan onze fietsen. Verdorie, ze zijn onze fietsen aan het stelen. (wordt vervolgd)

2019-4 Op Weg |

59


VERENIGINGSNIEUWS VERENIGINGSNIEUWSVERENIGINGSNIEUWS VERENIGINGSNIEUWS

Bivakzone Hooilingen in Hoeselt. Foto RLHV

Nieuwe bivakzones langs GR-paden Recent werden heel wat nieuwe bivakzones aangelegd. Bivakzones zijn locaties in de natuur waar het toegelaten is om te kamperen. De plekken zijn zorgvuldig geselecteerd en zijn enkel te voet of met de fiets te berei­ ken. Ideaal dus voor de langeafstandswandelaars of –fietsers. De bivak­ zones zijn meestal voorzien van een houten platform waar je je tentje kan opzetten voor 1 of 2 nachten, een composttoilet en eventueel een handpomp met stromend water. Op sommige plaatsen kan je ook een vuurtje maken. Bivakkeren is volledig gratis, maar er gelden wel enkele regels waar je je aan moet houden. Je plekje op voorhand reserveren is niet mogelijk. Langs de Streek-GR Haspengouw werden 7 nieuwe bivakzones aan­ gelegd: in Borgloon (Speelboomgaard en Jesseren), Heers (Hornebos), Sint-Truiden (Eyckenbos), Riemst (Grootbos), Hoeselt (Hooilingen) en Kortessem (Hemelspark). Jesseren en Hemelspark openen op 1 januari 2020, op de andere ben je nu reeds welkom. Regionaal Landschap Haspengouw & Voeren heeft een gratis folder uitgegeven met alle info, de gps-coördinaten en de voorzieningen per locatie. Je kan hem downloaden op de routepagina van de Streek-GR Haspengouw op onze website. In de folder vind je ook twee suggesties voor een meer­ daagse wandelvakantie. De eerste tip is een vierdaagse trekking met vertrek en eindpunt aan station Sint-Truiden, met overnachtingen in Speelboomgaard, Hornebos en Eyckenbos. De dagafstanden zijn res­ pectievelijk 29 km, 27,5 km, 16,5 km en 8 km. De tweede suggestie ver­ trekt aan het station van Tongeren. Je wandelt naar Grootbos (11,5 km), Hooilingen (13,5 km), Speelboomgaard (18,5 km) en terug naar het station (21 km).

In de Antwerpse Kempen, in de buurt van GR 565, kan je genieten van één of twee nachten bivakkeren bij natuurgebied Winkelsbroek in Turnhout. De gelijknamige bivakzone ligt in een dennenbosje op een goeie kilometer van het eigenlijke natuurgebied. In Muizen, in de Antwerpse Dijlevallei tussen Mechelen en Rijmenam, werd eveneens een nieuwe bivakzone geopend. Bivakzone Arcadia is een  ecologisch beheerd stukje historisch landschap van een  privé-eige­ naar langs de Dijle.  Karsten  verwelkomt iedereen met respect voor de omgeving om er mee van te genieten.  De  Streek-GR Dijleland loopt langs de andere oever, zo’n 1,8 km verder. Ook GR 12 en de fiets­ route LF 2 lopen niet zo ver. Voor meer info: www.bivakzone.be.

Streek-GR Haspengouw.

60 | Op Weg 2019-4


VERENIGINGSNIEUWS VERENIGINGSNIEUWSVERENIGINGSNIEUWS VERENIGINGSNIEUWS

Vernieuwde wandelboom GR 12 in Lier In maart 2002 werd aan het Spui in Lier op GR 12 een wandelboom geplaatst. Door een aanrijding met een dienstvoertuig en een zware storm was de wandelboom echter beschadigd. Dankzij de stad Lier is de wandelboom nu hersteld en oogt hij spiksplinternieuw. Foto Ronald Rothwell

KALENDER Wandeltochten West-Vlaanderen Do 17/8: GR 5A en Streek- GR Heuvelland, 32ste Rando zonder GRenzen Dikkebusvijver Do 5/9: GR 5A, Bellegem Zo 22/9: GR 127B (F), Dennebrœucq – Nielles-lès-Bléquin

Oost-Vlaanderen Vr 23/8: lus vanuit Sint-Denijs-Westrem Zo 22/9: dagstapper vanuit station Asse

Antwerpen

Oproep Met het jaarlijks campagneweekend Dag van de Trage Weg zetten duizenden wandelaars, fietsers en ruiters in heel Vlaanderen trage wegen in de kijker. Ze benadrukken hun belang voor veilige, gezonde en aangename verplaatsingen, vaak ook korter en sneller. Bovendien zijn het plekken waar kinderen spelen en bewoners tot rust komen, sporten of de omgeving verkennen. Alle wandel- en fietsliefhebbers kunnen een activiteit organiseren tijdens het weekend van 19-20 oktober: een verkennende tocht, uitstippeling van een nieuw parcours, kleine onderhoudswerken aan een pad, een gezinsevenement, een zwerfvuilactie, enz. Alle soorten activiteiten op, langs en over trage wegen zijn mogelijk. Doe mee en verken tal van charmante paadjes, doorsteekjes of fietsroutes in je buurt. Laat je inspire­ ren op www.dagvandetrageweg.be. Vragen? Neem contact op via info@dagvandetrageweg.be of 09 331 59 26.

Zo 25/8: LAW 7-2 Pelgrimspad (NL), Maarheeze-Heeze Zo 22/9: GR 57, Tenneville-Nisramont

Limburg Zo 11/8: LAW Vennenpad en LAW 11 (NL), twee lussen door de Kampina en de Oisterwijkse vennen Zo 8/9: GR 577, Rochefort

Vlaams-Brabant Zo 18/8: GR 128 en GR 512, luswandeling vanuit Bierbeek Zo 15/9 : GR 14 en GR 16, Briahan (Bouillon)-Rochehaut

Alle info en inschrijven www.groteroutepaden.be > GR-activiteiten

Wandelbeurs Wandelsport Vlaanderen Wandelsport Vlaanderen organiseert op 28 en 29 september 2019 voor de tweede maal haar Wandelbeurs in de Nekkerhal in Mechelen. Op het pro­ gramma een uitgebreid aanbod met exposanten die hun wandelmogelijk­ heden, wandeluitrusting of accommodaties graag aan je voorstellen. Ideaal dus om de nodige inspiratie op te doen voor de volgende grote of kleine wandeluitdaging.  Ook Grote Routepaden is aanwezig met een stand en een enthousiast team vrijwilligers. Je kan er de Vlaamse en Waalse GR-gidsen inkijken en aankopen, je abonneren op Op Weg of advies vragen aan onze ervaren GR-medewerkers. We geven info over onze maandelijkse wandeltochten georganiseerd door de provincie Antwerpen en over onze GR-arrangementen Wandelen Zonder Bagage. Leden van Grote Routepaden vzw krijgen gratis toegang! Meer info www.wandelbeurs.be.

2019-4 Op Weg |

61


WEBSHOP Groot assortiment topogidsen, fiets- en wandelkaarten Te koop in onze webshop Te vinden op www.groteroutepaden.be

10% korting voor leden

SNELLE SERVICE IN DRIE STAPPEN

1 Online bestelling 

> 2 Betaling: online of via overschrijving  > 3 Levering via bpost

Ons secretariaat helpt je graag. Bel tijdens de kantooruren naar +32(0)3 232 72 18 of mail naar info@groteroutepaden.be.

RECENT IN ONZE WEBSHOP

GRENS

ROUTE Van het Drielandenpunt naar de Noordzee

Fietsen langs de Dodendraad

5 4 0km F I E T S G I D S

WANDEL G I D S

GR 131 BRUGSE OMMELAND – IEPER | WANDELGIDS

BRUGSE OMMELAND – IEPERBOOG GR 131

VAN DAMME NAAR IEPER 148 KM

De Grensroute

540 km fietsen langs de Dodendraad Leden € 16,20 - Niet-leden € 18,00

GR 131 Brugse Ommeland-Ieperboog Van Damme naar Ieper, 148 km Leden € 13,50 - Niet-leden € 15,00

Streek-GR Waas-en Reynaertland

Van Lokeren naar Hulst, 175 km Leden € 13,50 - Niet-leden € 15,00

62 | Op Weg 2019-4

GR 15

Van Aarlen tot Monschau Leden € 16,02 - Niet-leden € 17,80

Basiskaart

Netwerk Nederlandse LF-routes Leden € 22,45 - Niet-leden € 24,95

Sentier des Monts d’Ardenne (SMA) 225 km Leden € 13,01 - Niet-leden € 14,45

Waterliniepad

LAW 17 - 350 km langs forten en vestingstadjes Leden € 17,51 - Niet-leden € 19,45

Langs oude wegen fietsroute

Deel 2 Nevers – St. Jean-Pied-de-Port Leden € 20,65 - Niet-leden € 22,95

De Loire-kastelen fietsroute Van Saumur naar Nevers Leden € 20,65 - Niet-leden € 22,95

LF Maasroute

480 km langs de Nederlandse Maas Leden € 11,66 Niet-leden € 12,95

Chemin de Stevenson Van Puy-en-Velay tot Alès Leden € 16,38 Niet-leden € 18,20


WEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDSTRIJDWEDS Ook in dit nummer maak je kans om een arrangement te winnen op een verrassende plek in de buurt van een GR-pad of een leuke fietsroute. Deelnemen kan enkel online op onze website (www.groteroutepaden.be > op weg > win) en dat tot 31 augustus.

WIN!

Een arrangement in Hotel Jerom Een verblijf voor twee personen voor twee nachten in Hotel Jerom, vlakbij de prachtige Kalmthoutse Heide! Kwaliteit, gezelligheid en beleving zijn slechts

DE VRAAG Wat is het Grenspark Kalmthoutse Heide niet? • Een officieel Stiltegebied • Een Natura 2000-gebied (met bescherming van vogels en habitats) • Een natuurreservaat dat al 100 jaar erkend is

drie van de vele kenmerken waar ze bij Hotel Jerom ongelooflijk veel belang aan hechten. Maak je op voor een authentieke ervaring: Kalmthout beleven rond en vooral ook in het hotel. Met hoogkwalitatieve en lokale producten in de kamers, op het ontbijtbuffet en in de inrichting, en dit allemaal eco-friendly! Hotel Jerom staat in Kalmthout, dus je zal worden omringd door een brede waaier aan moge­ lijke activiteiten en bovenal de heide. GR 5 bijvoorbeeld passeert vlakbij. hoteljerom.com

Winnaars vorig nummer De winnaar van het weekend in Le Rockormoran is Jozef Victor. De fietsgids Vlak fietsen in de Ardennen gaat naar Gerda Demulder en Gudrun Verstraete. De fietsgids Fietsen door het land van Berkel naar Sigrid Laget, Sylvia Van Wassenhove, Amber Stickens, Ludo Camps en Herman De Wulf. De Provinciewandelgidsen Gelderland, West-Overijssel of Oost-Overijssel zijn voor Gilbert Bastiaensen, Maurice Page, Erna Michiels, Anny van Lievenoogen, Christophe Mathys en Izabela Prabucka. Wandelen door de binnenstad van Nijmegen wordt opgestuurd naar Pascal Meersschaut, Tom Lauwereins en Liesbet De Doncker. De wandelgids Slovene mountain trail naar Leen De Craene, Bram Peteers en Pieter Schoen. Het boek Onderweg valt in de bus bij Brenda Noerens en Els Weemaes. Het boek Over Paden bij Gerald Vispoel, Nico Vermeulen en Ann Smeets. De wandelgids Tegernsee-Sterzing tenslotte is voor Steven Hoedenaghe, Christine Vyncke en Kenny Arents.

2019-4 Op Weg |

63


WANDELEN zonder bagage

Het ideale geschenk om jezelf of je beste wandelmaatje eens goed te verwennen. Zorgeloos op pad gaan, dat is wat je mag verwachten van een GR-wandelarrangement. Een warm onthaal, lekker eten en kant-en-klare routebeschrijvingen krijg je van de hotelier. Je wandel­ schoenen aantrekken is het enige wat je zelf hoeft te doen. Een arrangement kan het hele jaar door geboekt worden. Foto Annelies De Bleeker

G R - W A N D E L A R R A N G E M E N T E N 1 Pajottenland

5 

Drie wandeldagen op de GR 512 langs golvende akkers, kleine dorpjes, vierkantshoeven en kastelen tussen Halle en Geraardsbergen. – In een modern, sfeervol hotel ** in OLV- Lombeek. – 2-daagse: € 146 – 3-daagse: € 238 – 4-daagse: € 329*

2 Hageland Je volgt de Demer en de Winge langs fikse heuvelruggen, broeken en beemden. – In een charmehotel*** in Rillaar. Met mogelijkheid tot gps-initiatie. – 2-daagse: € 149 - 3-daagse: € 242*

3 

Maas- & Mergelland

Het golvende Limburgse Mergelland biedt vele hoogtepunten en verrassende panorama’s. – In een prachtig gerestaureerde hotelhoeve** in Riemst. – 2-daagse: € 145 - 3-daagse: € 220*

4 

Fruitig Haspengouw

NIEUW

Met holle wegen, akkers, boomgaarden en een stukje Romeinse heirbaan als ingrediënten. – In een moderne, comfortabele B&B in Hoepertingen. – 2-daagse: € 151 – 3-daagse: € 231

Hoppe- & Heuvelland

Aan beide zijden van de ‘schreve’, waar de herinneringen aan de Groote Oorlog nooit ver weg zijn. – In een aangenaam hotel*** boven op de Rodeberg in Westouter. – 2-daagse: € 138 - 3-daagse: € 220 - 4-daagse: € 299*

6 

7

5

8

1

2

In en om Voeren

Door de golvende landschappen van het Krijtland, Voeren en het Land van Herve. – In een schitterend gerestaureerde vierkantshoeve*** in ’s Gravenvoeren. – 2-daagse: € 151 - 3-daagse: € 244*

7 

Antwerpse Kempen

Genieten van zandige heuvelruggen en uitgestrekte bossen in de 'stille' Kempen. – In een luxe hotel*** te midden van het rustgevende groen rond Lichtaart. – 2-daagse: € 155 - 3-daagse: € 259 (geen singleboeking mogelijk)

8 

Zwalm en Vlaamse Ardennen

De driehoek Oudenaarde-Ronse-Brakel verrast met pittige hellingen en schitterende panorama’s. – In een comfortabele B&B met fijne maaltijdservice nabij het landelijke Brakel te midden groene rust. – 3-daagse: € 249 (geen singleboeking mogelijk)

Informatie en boekingen bij Anders Reizen T 013 33 40 40 www.andersreizen.be * Single toeslag op aanvraag bij Anders Reizen

4

3

6


OPMERKELIJK

Wie zoekt, die vindt Af en toe ga ik op zondag samen met mijn mama, papa en zusjes geocachen. Dat is zo leuk omdat je naast het wandelen ook een doel hebt: de geo­ cache vinden. Je moet zelf de weg zoeken, zonder aanwijzingen. Je weet alleen hoe ver je in vogel­ vlucht van de cache bent en in welke windrichting het is. Dat zie je op een app* op je gsm. Voor één keer zijn wij dan baas van de gsm van mama en papa. Zelf ben ik niet zo’n goede zoeker. Vaak vinden mijn zusjes de geocache. Meestal doen we een lus van vier à zeven km

en zoeken we drie tot zes geocaches. Tijdens het wandelen komen we soms GR-streepjes tegen**. Mijn zusje loopt dan enthousiast voorop om ze aan mijn mama te tonen. Het vaakst gaan we in een bos geocachen. De ver­ stopplekjes zijn moeilijker en de natuur is tof en vol met geluiden. Zo was er eens een stuk rond afgekapt hout waar een gat in was geboord. In dat gat hadden ze een kokertje vastgelijmd met daarin een briefje. Mijn zussen maken nogal vaak ruzie wie onze namen op het briefje mag

schrijven. Er zijn ook speciale geochaches waar een hangertje is aan vastgemaakt. Het is de bedoeling dat je dat extraatje bij de geocach meeneemt en bij jou thuis in de buurt bij een andere cache verstopt. Zo waren we eens in Noord-Frankrijk en vonden we een geocach uit Polen. Die hebben we dan meegenomen en bij ons in de buurt verstopt. Geocachen, zeker ook eens doen! Merlijn Vergauwe (foto’s Barbara Dessein)

* De app ‘Geocaching’ is gratis en kan je downloaden via Google Play en de App Store; meer info op geocachen.be. ** Wij vonden al caches op GR 128/Streek-GR Groene Gordel (Kravaalbos), GR 512 Brabantse Heuvelroute (Neigembos) en GR 5A (Proven).

Een fietstocht als ‘duizenden-éénnacht’

Kijk op www.pirola.nl en download de fietsgidsbrochure lange-afstandsroutes, thematische routes, dagtochten

Sultans Trail fietsroute Iris Bezuijen en Sedat Çakir

Sultans Trail fietsroute 2 Belgrado - Istanbul

2019-4 Op Weg |

65


COLUMN

Ezelsoortje Achterin de boekenwinkel maakten we kennis. Jij lokte me met je blinkende, naakte rug. Toen ik met mijn wijs­ vinger voor het eerst contact maakte, en je omdraaide om je mooie snoetje te bewon­ deren, was er nog geen rimpeltje te bespeuren. Je was maagdelijk mooi en je foto’s brachten me meteen in hogere sferen. Wat zou het prachtig zijn om deze schoonheid in het echt te proeven. Thuisgekomen bedacht ik me hoe we onze relatie vorm konden geven. Want enige tact en planning was nodig om ons samenzijn te combineren met werk en gezin. Zouden we voor weekends gaan? Of ook midweekjes er tussenuit knijpen? Kort en vaak? Of lang en traag? Een luxueus hotelbed? Of een kleine tent? Vandaag hebben we ons laatste afspraakje. Nog een halve dag en we zijn klaar. Nog zes uurtjes houd ik je in mijn hand. Intussen voelt je rug gekrakeleerd aan en heeft je snoetje bruine ouder­ domsvlekken. Links onderaan golf je gezwollen op, door die ver­ domde stortbui die ons verraste. Je ezelsoortje is een litteken van een gladde boomstronk die mij verraste. Vluchtige krabbels her en der sieren je lijf als ondoordachte tattoos. Na vandaag heb ik je diensten niet meer nodig. Maar hoe ver­ fomfaaid je er ook uitziet, ik kan geen afscheid van jou nemen. Na al die goede en kwade dagen mag onze verbondenheid toch niet op een scheiding uitlopen? Daarom beloof ik plechtig je te verenigen met al mijn andere ver­ overingen. Rug aan rug zullen jullie samen op mijn trofeeënkast staan, op mijn plank vol herinneringen aan een leven vol liefdes. Mijn boekenplank vol topogidsen.

Volgend nummer VOLGEND NUMMER

Op Weg Oktober 2019 Reportages GR du Littoral

Sint-Jacobsroute

Sierra de Gredos

Saarland

Via Francigena

Schotland

COLOFON Op Weg is het tweemaandelijks magazine van Grote Routepaden vzw Grote Routepaden onderhoudt in Vlaanderen 3.680 km wit-rood en geel-rood bewegwijzerde GR-wandelpaden en 1.500 km met bordjes gemarkeerde LF-fietsroutes. Meer info op www.groteroutepaden.be.

Opmaak en druk

Contact

Abonnement

GR-Secretariaat, Beatrijslaan 72, 2050 Antwerpen, + 32 3 232 72 18, info@groteroutepaden.be GR-coördinator: barbara.dessein@grote­ routepaden.be, + 32 2 504 03 15 LF-coördinator: reen.simoen@groteroute­paden. be, + 32 2 504 03 11 Op Weg: opweg@groteroutepaden.be, + 32 496 606 553

Verantwoordelijke uitgever Rik Röttger

Hoofdredacteur Peter Cristiaensen

Eindredactie

Bart Vermeyen

Vanden Broele, www.vandenbroele.be

Reclameregie

Peter De Vester, peter@moizo.be, + 32 3 326 18 92

Jaarabonnement (6 nummers): € 35 / € 33 bij domiciliëring / € 40 voor Nederland. Schrijf het lidgeld over op rekeningnummer BE 62 4111 0569 7161 BIC = KREDBEBB met als mededeling ‘lidmaatschap + naam + adres’. Als abonnee ben je ook lid van Grote Routepaden en heb je recht op tal van voordelen: 10% korting in de GR-webwinkel, een bon van € 5 voor een overnachting in een Vlaamse jeugdherberg, toegang tot het archief van Op Weg (gaat terug tot 2003) en tot een databank met overnachtingsplaatsen en pitstops langs GR- en LF-routes en deelname aan provinciale wandel- en fietstochten. www.groteroutepaden.be

Christina Bloem, Peter Cristiaensen, Patrick Verstuyft

Losse nummers: 6,50 €

Redactie

Overname van (delen van) artikels uit dit tijdschrift is toegestaan mits bronvermelding en schriftelijke toestemming van de hoofd­redacteur.

Christina Bloem, Yanick Bos, Barbara Dessein, Ignace Fermont, Isabel Hoogewijs, Tom Langmans, Johan Lauwerier, Hilde Leemans, Guy Raskin, Luc Verdegem, Katrien Seynaeve, Reen Simoen, Wim Vandamme, Dominique Van De Casteele , Marc Vandoren, Guido Vandroemme, Ward Van Loock, Bart Van Santvliet, Bart Vermeyen en Steven Vermeylen.

Werkten mee aan dit nummer

Bart Caers, Henk Juffer, Freddy Cloet, Rob Smaers en Griet Smits, Wouter Vorsters, Kim Kiekens, Joris Lambrechts, Katrien Moerman, Christophe Deblaere, Anne Carpels, Mario Carly, Jaak Palmans, Ronald Rothwell, Merlijn Vergauwe, Wim Patry, Annelies De Bleeker.

Cartografie

Marc Vandoren, Guy Raskin, Wim Vandamme

Coverfoto

Kim Kiekens (Onderweg tussen Bazel en Carnoulès)

66 | Op Weg 2019-4

Deze publicatie wordt gedrukt op papier waarvan de oorsprong gecertificeerd wordt door FSC® (Forest Stewardship Council®). Dit label promoot verantwoord bosbeheer gekoppeld aan sociaal en ecologisch verantwoord ondernemerschap. Grote Routepaden vzw verzekert op deze manier dat het papier met respect voor het milieu werd geproduceerd.


Mag jouw zomer net iets langer duren? Ontdek onze fiets- en wandelreizen in het najaar

www.zuiderhuis.be

uw speciaalzaak voor outdoor materiaal en kleding


Geniets

15

r e t e m o l van ki ms aa l V t s o O r e i z e l p l e wand S TA P AF MAG

VLAAMSE ARDENNENEN SCHELDELAND LEIESTREEK

AZIN

E

TOERISME OOST-VLAANDEREN

MEETJESLAND WAASLAND GENT

WAND E

OOST

-VLA

23 22 24

Wandelen langs water, in de bossen en langs charmante dorpen. Ontdek de wandelnetwerken van de Provincie Oost-Vlaanderen met 1184 knooppunten en honderden kilometers wandelplezier. Tijdens jouw wandeltripjes kan je handig gebruik maken van de Oost-Vlaamse wandelkaarten en -gidsen met routes van het Waasland tot de Vlaamse Ardennen. Van het ene knooppunt naar het volgende. Je vindt die zowel op de wandelnetwerkkaarten als op de bordjes langs de weg. Veel Oost-Vlaams wandelplezier! WWW.TOV.BE/WANDELROUTES

LBOX

ANDE

REN

24 23 25

Profile for Grote Routepaden

Op Weg AUGUSTUS - SEPTEMBER 2019  

Op Weg is het tijdschrift van de doeners. 8 jaar was Mil toen hij, gevraagd naar wat hij in de vakantie wou doen, antwoordde: “Ik wil eens n...

Op Weg AUGUSTUS - SEPTEMBER 2019  

Op Weg is het tijdschrift van de doeners. 8 jaar was Mil toen hij, gevraagd naar wat hij in de vakantie wou doen, antwoordde: “Ik wil eens n...

Profile for opweg

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded