Issuu on Google+

12 24 / 7 press

www.247press.gr Πανελλήνια πολιτική εφημερίδα / Φεβρουάριος 2012

Επικαιρότητα

Αρνούμαστε να μπούμε στην εντατική!

Του ειδικού συνεργάτη μας

Δημήτρη Ιωάννου

Τι σημαίνει κρίση; Στην αρχαιοελληνική γραμματεία σημαίνει απόφαση και επιλογή. Το ελληνικό Κοινοβούλιο βρέθηκε την περασμένη Κυριακή μπροστά στο μεγάλο δίλημμα. Τελικά ενέκρινε τη δανειακή σύμβαση και τη συμφωνία με τους δανειστές για το κούρεμα του χρέους. Οι επιπτώσεις θα φανούν το επόμενο διάστημα ενώ ο ελληνικός λαός καθημερινά υποφέρει.

Η αλήθεια και τα ψέμματα θα αποκαλυφθούν. Το καρναβάλι θα τελειώσει. Οι μάσκες θα πέσουν. Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι η μόνη διέξοδος σε έναν λαό που βρίσκεται σε διαρκή κατάθλιψη. Οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί, τα διαζύγια το ίδιο, η αύξηση της κατανάλωσης οινοπνευματωδών και τσιγάρων επίσης. Η επιστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις, στην οικογένεια και στους φίλους και η προσαρμοστικότητα είναι το μόνο καταφύγιο του πολίτη. Το πένθος είναι καθημερινό για αυτά που χάνει. “Το ψωμί το μοιράζομαι, τα συναισθήματα τα μοιραζόμαστε” λένε οι ψυχολόγοι. Τι να μοιραστούμε όμως; Τη θλίψη και τη στεναχώρια; Και με ποιους; Πιθανότατα μόνο με τους οικείους μας και τους πραγματικούς φίλους μας; Δανειστήκαμε τα λόγια από το τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου για να αποτυπώσουμε την ψυχολογική διάσταση του κοινωνικού προβλήματος της χώρας, η οποία είναι συνέπεια του οικονομικού αδιεξόδου και της αποτυχημένης πολιτικής διακυβέρνησης. “Έλα κοντά μην κάνεις πίσω το χέρι κράτα μου στα σκοτεινά Έλα κοντά να σου μιλήσω

γι' αυτά που μέσα δεν χωράνε πια Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά, έχω πέσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις Έλα κοντά το κόσμο κρύψε τον κόσμο αυτό που μου ζητά πολλά Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε να βγει απ΄ την στάχτη μου ξανά φωτιά Να με προσέχεις γιατί έχω πέσει χαμηλά,έχω ��έσει χαμηλά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις μέχρι να σηκωθώ ξανά λίγο ακόμα μοναχά μάτια μου γλυκά να με αντέχεις να με προσέχεις” Η μοναδική ελπίδα του Έλληνα είναι η

ψυχή του, η επαφή με το βαθύτερο εαυτό του, με την πνευματική δεξαμενή έμπνευσης, κουράγιου και δημιουργικότητας, η συντροφικότητα και η κατανόηση. Ο Έλληνας πρέπει να αρνηθεί να μπει στην εντατική και καθημερινά να σκέπτεται πως θα βγάλει κάθε επόμενο 24ωρο. Να βγει από την απομόνωση του σπιτιού του, να αρνηθεί την παραδοχή πως δεν υπάρχει αύριο ή πως υπάρχει μόνο μια λύση, αυτή που του υποδεικνύουν από το εξωτερικό και να σηκώσει το ανάστημα του. Η Ελλάδα έχει εκπλήξει αρνητικά ακόμη και τους φιλέλληνες στο εξωτερικό αφού ο πολίτης παρακολουθεί απαθής ή αποστασιοποιημένος τα δρώμενα και δεν αντιδρά. Για τα επόμενα εκατό χρόνια η χώρα θα είναι δέσμια των υπογραφών των τωρινών εκπροσώπων του Κοινοβουλίου μας. Ποιος θα δικαιωθεί; Η ιστορία θα κρίνει τον καθένα για τις επιλογές και τις ευθύνες που του αναλογούν. Για πρώτη φορά στην ιστορία ψηφίστηκε νόμος υψίστης σημασίας, που δεσμεύει διεθνώς τη χώρα με τελείες, με κενά... Η Δημοκρατία και το Σύνταγμα “στο απόσπασμα”. Η Ελλάδα στο νεκροτομείο...


Febrouarios 2012