Page 1

THE BIG FIVE YEAR ANNIVERSARY ONDER INVLOED MAGAZINE JUNI 2013 ONDERINVLOED.COM

ONDERINVLOED.COM

|1


INHOUD

INHOUD 13 | EDITORIAL

FINLAY MACDONALD | 74 ‘LAWRENCE OF BELGRAVIA’

18 | TONNIE DIELEMAN ‘WAAROM IK WILL OLDHAMS MUZIEK LUISTER’

12 | INTERVIEW IDIOT GLEE ‘I’M PROBABLY A LITTLE TOO OPTIMISTIC BUT IT’S BEEN WORKING OUT PRETTY WELL’

22 | MATHIJS LEEUWIS ‘TOWNES’

26 | VOORWOORD ONDER INVLOED

NAT JENKINS | 80 ‘RICHIE HAVENS, A TRIBUTE’

INTERVIEW COLOR REPORTERS | 82 ‘OPEENS IS ALLES MOGELIJK’

KOEN-WILLEM TOERING | 90 ‘GESTAMEL’

RYAN JOSEPH BURNS | 96 ‘HAD IT NOT BEEN FOR HIM’

32 | MICHIEL FLAMMAN ‘BO WIE?’

36 | DAMIEN JURADO ‘TOP 5 FAVORITE SONGS’

40 | DAVIE LAWSON ‘WAITING FOR THE BATH TO FILL’

54 | GLASGOW MATTHIJS VAN DER VEN OVER DE MUZIEK IN ZIJN FAVORIETE STAD IN SCHOTLAND

NEDERLANDS Dit magazine is gemaakt ter ere van het vijfjarig jubileum van Onder Invloed, het project waarmee Matthijs van der Ven de invloeden van muzikanten onderzoekt door middel van sessies, concerten en een boek. In dit magazine schrijven muzikanten over hun invloeden, worden mensen die vrijwillig hielpen of samenwerkten met Onder Invloed geportretteerd en worden de muzikanten geïnterviewd die tijdens de jubileumavond optreden in EKKO in Utrecht op donderdag 6 juni. Artikelen die door Engelstaligen zijn geschreven zijn niet vertaald naar het Nederlands, omdat ik van mening ben dat hun eigen woorden het mooist lezen. 2 | ONDER INVLOED MAGAZINE

‘DE INVLOEDEN VAN EEN KUNSTENAAR’

JELLE PAULUSMA | 107 ‘ZWARTE MOTOR’

PAUL TASKER | 110 ‘SKIFFLE BREAK’

REBECCA SIER | 114 ‘EVEN ZWEVEN NOG NU’

CASE MAYFIELD | 118 ‘TOP 5 FAVORIETE LIEDJES’

ENGLISH This magazine was created in honor of the 5 year anniversary of Onder Invloed, the project of Matthijs van der Ven who explores the influences of musicians through video sessions, live shows and a book. In this magazine, musicians write about their influences, people who’ve volunteered and who’ve collaborated with Onder Invloed are portrayed and the musicians who’ll be playing at the anniversary concert at EKKO in Utrecht on Thursday the 6th of June are interviewed. Articles written by English speakers aren’t translated to Dutch and vice versa. If you don’t understand Dutch, using Google Translate should be able to help you.

ALLE FOTO’S - TENZIJ ANDERS VERMELD - DOOR MATTHIJS VAN DER VEN

50 | BIFF SMITH ‘A NEW INTERNATIONAL’

MICK MINOGUE | 100


EDITORIAL

FOTO TIM KNOL

DOOR MATTHIJS VAN DER VEN

Vijf jaar. Het is me nogal wat. Onder Invloed begon als een klein idee ’s nachts op de camping van het Sziget-festival in Boedapest. Twee maanden eerder kocht ik een videocamera om te kijken of ik daar wat leuks mee kon doen. Vroeger filmde mijn vader veel, misschien ben ik door hem aangestoken. Of beïnvloed, als je wilt. Gaandeweg heb ik mezelf geleerd te filmen en te monteren, en een website te maken. De vorderingen kun je vrij letterlijk zien als je de sessies in chronologische volgorde bekijkt. Vijf jaar later is Onder Invloed een project geworden waar ik trots op ben. Van één camera naar twee en soms drie. Van een onbekende songwriter tot internationaal vermaarde muzikanten. Onverwachte helden die hun eigen helden eerden. Ik herinner me een week waarin ik Marien Dorleijn van de band Moss, Simon Angell (Patrick Watson & Thus:Owls), Jelle Paulusma, Lucky Fonz III en Anne Soldaat filmde. Stuk voor stuk geweldige sessies. De gedachte schoot door mijn hoofd: “Beter dan dit wordt het niet meer. Stoppen!” Maar stoppen deed ik niet,

gelukkig. Want elke sessie sindsdien was op zichzelf weer bijzonder en de voldoening die ze geven, kan en wil ik helemaal niet missen. Sessies op zoveel verschillende locaties, van studio’s naar grachten en huiskamers van muzikanten. Op ontdekkingsreis naar Glasgow en de beste muzikanten van daar naar Nederland halen voor tours. Live-evenementen in Utrecht, Amsterdam, Zwolle, Tilburg, Middelburg en op Vlieland. Een boek. Mijn boek! Mailtjes van onbekenden die me bedanken voor een bepaalde sessie. Muzikanten van groot kaliber die uren oefenen om een zo goed mogelijke sessie op te nemen. Ontdekken wat mensen inspireert en daar zelf weer inspiratie uit halen. Het doel van Onder Invloed is zo duidelijk als maar kan: onderzoeken wat de invloeden zijn van muzikanten die ik goed vind en daarmee lezers en bezoekers – van de website, het boek én de evenementen – aanzetten tot luisteren. Te luisteren naar de muzikanten die gecoverd worden en naar de muzikanten die de covers spelen. Daarbij hoef je geen website met allemaal franje en versiersels te doorploegen, daarvoor hoef

je niet te filmen met twintig man en vijf licht- en geluidsmensen, daarbij ben ik niet van belang. Er kan nog altijd heel veel beter, in elk aspect van het project, maar wat wel goed is, is de focus op de muziek. Binnen één of twee keer klikken heb je een video voor je neus waar je door betoverd kunt worden. Waarom een magazine? Omdat dat er nog niet was. Vijf jaar Onder Invloed mag gevierd worden. Dat gebeurt op 6 juni in EKKO met Idiot Glee (USA), Color Reporters en Case Mayfield, en nu alvast met dit magazine waarin alle vrijwillige hulp en mensen die samenwerkten met Onder Invloed in de spotlight worden gezet en waarvoor diverse muzikanten - soms Pulitzer-waardige - stukken schreven over hun invloeden. Ook lees je interviews, een verhaal over mijn band met Glasgow en voor het eerst besteedt Onder Invloed aandacht aan een kunstenaar, in plaats van aan muziek. Dit magazine is om te vieren dat Onder Invloed nog altijd springlevend is, ook na vijf – soms zware – jaren. Het is een project waar ik nog lang niet klaar mee ben. Misschien zal ik dat ook wel nooit zijn. ONDERINVLOED.COM

|3


PORTRET

Ro Halfhide Halfhide is naast muzikant met een geweldige stem, oprichter van het Amsterdam Songwriters Guild en producer van o.a. Lucky Fonz III en Case Mayfield, ook nog producer/masteraar van veel Onder Invloed-sessies.

4 | ONDER INVLOED MAGAZINE


De eerste plaat. ‘Nightflight to Venus van Boney M. Ik was 9 jaar, ik vond het mooie muziek. Ik denk dat ik aangetrokken werd door de sterke melodieën en de buitenaardse drumsolo aan het begin van het album. Er werd lekker over de toms geraasd, waar hoor je dat nog? Plus een sound die ik nooit eerder gehoord had. Ik was toen al een jaar optredende drummer dus was dat erg belangrijk voor me. Waarschijnlijk zal mijn liefde voor Neil Young ook van dit album komen, aangezien Heart Of Gold er op onnavolgbare wijze wordt aangepakt.’

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Dat is elke keer anders, want ik raak snel verveeld over muziek. Behalve bij sommige hiphop. Maar momenteel is dat toch Dunia Djamou van Sali Sidibe. Ik heb een zwak voor Malinese muziek, sinds ik er uitgebreid heb rondgereisd. Het heeft een hypnotiserende, verhalende sfeer die ik me ook herinner van het Malinese landschap. Ze draaiden dit soort muziek ook in het OV aldaar.’ Beste muziekfilm. ‘Tommy van The Who of The Wall van Pink Floyd. Die laatste heeft me het meest getroffen. Ik moet tot mijn verdediging wel bekennen dat ik toen zwaar onder invloed was van spacecake. Dat is ook nodig, om de diepere lagen te voelen van het meesterwerk van vooral Roger Waters.’ Beste muziekboek. Nu denk ik weer aan boeken die over muziek gaan, van muziekjournalisten zoals Charles Shaar Murray. En die lees ik meestal niet uit, hoe goed ik ze ook vind. Het boek wat ik nog steeds niet uitheb - zal ook wel niet gaan gebeuren - maar wel erg mooi vond, is The Mansion on the Hill: Dylan, Young, Geffen, Springsteen, and the Head-on Collision of Rock and Commerce van Fred Goodman. Het geeft een mooi account van de overgang van groei van de popmuziekindustrie. Van een groepje hobbyisten dat vanuit huis werkte, tot aan de corporate sharks in hun wolkenkrabbers.’ Meest memorabele concert. ‘Dat zijn er een paar, maar ze zijn allemaal alweer een tijdje geleden. Ik zie niet vaak meer iets wat me bijblijft. Ik ga ook niet vaak meer naar concerten van mensen die ik niet persoonlijk ken. En dat is wel nodig om het bijzonder te maken. Misschien onterecht maar de mens heeft behoefte aan afgoderij. Een van de afgoden waarvan ik blij ben dat ik hem gezien heb - en dat was toen al bijzonder - is Prince. Sign of the Times tour in Ahoy’. Matinee, op 28 juni 1987.’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Dat zijn er zoveel! Zeker ook tussen mijn vrienden. Maar de meesten gun ik het ook niet. Ze zouden erg depressief worden als ze bekend zouden worden. Er is een artiest die ik het zeker gun om ongelofelijk beroemd te worden, met alle onzin die erbij hoort, en dat is Case Mayfield. Hij heeft alles in huis om tegen de roem te kunnen, dus ik hoef me niet schuldig te voelen als hij het onverhoopt wordt. Het is meer de vraag of wij opgewassen zullen zijn tegen zijn bekendheid...’ Helden. ‘Het gaat het mij niet alleen om muziek, maar ook om de persoon als inspiratiebron. Woody Guthrie, Alan Lomax, The RZA, John Lennon.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik zou zeggen de hele avond Rock Palast. Maar dat is misplaatste nostalgie. Ik heb nog nooit Later with... Jools Holland gezien, dus die mag wel. Plus een paar muziekdocu’s, maar dan mogen er geen pratende hoofden in te zien zijn met een mega mengpaneel op de achtergrond. Het liefst over gewone mensen die heel mooi muziek maken.’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Dat was in Glasgow, met Alasdair Roberts. Er gebeurde zoveel in mijn hoofd toen hij speelde. Zijn Schotse accent, zijn nasale stem, zijn voorkomen, zijn melodieën, zijn woorden, zijn gitaarspel. Alsof hij uit een teletijdsmachine was komen stappen, rechtstreeks weggetrokken uit het slagveld ergens in WWI. Temidden van technische precisie-instrumenten transformeerde hij ons tot eeuwenoude keltische strijders. Dit nummer is van hemzelf. Luister de hele tune, op de helft ervan gaan we in timewarp. En dat met alleen een stem, contrabas en gitaar. I said the song you’ve all been dying to hear is only silence failing.’ Favoriete zelf geproduceerde plaat. ‘All Of Amsterdam van Lucky Fonz III. Het is me gelukt om de artiest te presenteren precies zoals hij is.’ ONDERINVLOED.COM

|5


6 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Everaldo Pechler Ondanks grote Feyenoord-fan, toch een hele goede man. Want ook Rolling Stones-fanaat. Werkte met Nat Jenkins en Saint Jude, en richtte vorig jaar het label Orange Pop Records & Tapes op. Daarmee bracht hij al de Brit Nick Capaldi uit. Everaldo, nu ook werkzaam bij Bitterzoet in Amsterdam, tipt de ene na de andere veelbelovende Engelse band.

De eerste plaat. ‘De eerste single die ik echt zelf kocht was volgens mij Stand And Deliver van Adam And The Ants. Weet het niet meer zeker. Vond Adam Ant cool met dat piratenpak en die rare witte streep op z’n gezicht. Een soort voorloper van Jack Sparrow. Ik had al wel een boel singles, allemaal gekregen. Mijn eerste single was Leo Dan met Amor Divino, gekregen van m’n moeder. Een soort latino Cliff Richard. Mierzoete pop. Ik heb hem nog steeds.’

Stones van Stanley Booth. Echt een aanrader. En High Fidelity natuurlijk. Zo herkenbaar voor iedere muziekfreak.’

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Op dit moment They Glued Your Head On Upside Down van The Bellrays. Pompende recht toe recht aan rock ‘n’ roll. Heerlijk.’

Ideale televisieavond vol muziek. ‘Bram Van Splunteren’s documentaire over de Peppers uit 1988, gevolgd door Big Fun In The Big Town. Ik zat toen helemaal in die Def Jam shit. Nooit gedacht dat hiphop zo groot zou worden. Leuke tijd. Gimme Shelter. Een paar afleveringen van Classic Albums. En afsluiten met random liefst nog nooit vertoonde archiefbeelden van concerten. Mag van alles zijn.’

Beste muziekfilm. ‘Lastig. This Is Spinal Tap, Control, Gimme Shelter, Don’t Look Back, Rattle And Hum.’ Helden. ‘Mick Jagger en Ben Wijnstekers.’

Meest memorabele concert. ‘The Stones in Paradiso 1995. De droom gig voor iedere fan. Gevolgd door de Red Devils ook in Paradiso. Die gasten bleven maar doorgaan.’ Irritantste muziek. ‘Alles uit de hoek van Bløf tot Xander de Buisonje. BAH!’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘The Hypnotic Eye.’

Wie moet er een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Richard Janssen (Fatal Flowers) en Matt Corby.’

Beste muziekboek. ‘True Adventures Of The Rolling

Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Ben nog steeds een groot liefheb-

ber van Nat Jenkins. Saint Jude om persoonlijke redenen. Kan me in het begin de sessie van Tim Knol aan het water nog goed herinneren. Lang voor z’n eerste album uit was. Die stem pakte me.’ Waarom zelf een platenlabel? ‘Dat is iets wat ik altijd al wilde. Op een dag dacht ik: “Fuck it, ik doe het gewoon en we zien wel waar het schip strandt.” Orange Pop Records & Tapes was geboren. De eerste vinyl single van Nick Capaldi is uit. The Hypnotic Eye volgt en hopelijk nog veel meer mooie muziek in de toekomst.’ Wat voegen The Rolling Stones toe aan jouw leven? ‘Ik heb het aan m’n oudste broer Stefan te danken. Hij nam me als klein jochie overal mee naar toe en altijd waren de Stones daar. Dat rebelse sprak me aan. De perfecte mix van rock, country, blues en soul. De muziek van de Stones is verweven met alle mooie en minder mooie dingen die ik meemaak. Stefan is onlangs overleden. Veel nummers van de Stones doen me direct aan hem denken. Wild Horses, Sweet Black Angel. Zal hij blij mee zijn. De Stones en ik worden samen oud. Alleen zij iets sneller, haha.’ ONDERINVLOED.COM

|7


ESSAY

Tonnie Dieleman treedt op als Broeder Dieleman en verraste met zijn muziek in Zeeuws dialect menigeen. Zijn debuut Alles Is IJdelheid uit 2012 is van bloedstollende schoonheid, net als de sessie die hij in 2013 voor Onder Invloed opnam.

8 | ONDER INVLOED MAGAZINE


Waarom ik Will Oldhams muziek luister DOOR TONNIE DIELEMAN

Muziek is het allermooiste dat er is. Heilig is het, als niet veel op deze aarde. Een mens die opstaat en geluid maakt, ergens op de wereld. Misschien wel de nuttigste daad. Al heel m’n leven blijf ik me er over verbazen wat een prachtig en ongrijpbaar iets het is. En het is overal. Iemand die al wandelend een melodie neuriet, iemand die zacht voor z’n kinderen zingt of iemand die opstaat en een lied zingt voor een publiek. En dan is er ook nog opgenomen muziek die je kunt kopen, krijgen, vinden, stelen. Heel erg veel muziek, overal. Muziek werd al vroeg in mijn leven een ontdekkingstocht waaraan ik mijn ervaringen op kon hangen. Liedjes en klanken koppelden zich aan wat ik meemaakte en voelde maar gaven ook uitdrukking aan dat waar geen woorden voor waren. En het bleek een heel mooie weg om op mijn eigen wijze meer van de wereld en het leven te leren en te ontdekken. Eerst de platen en cassettes van m’n ouders door, toen de radio en daarna de bibliotheek. Gek genoeg nauwelijks via vrienden. Muziek wilde ik op mijn eigen voorwaarden onderzoeken. Mijn eigen ontdekkingen die uitdrukten wat ik niet snapte en mij uitlegden wat ik wilde weten van het leven. En die muziek was vaak geloofwaardiger dan echte leven. Toen ik de muziek van Will Oldham vond, gaf dat voor mij ultiem uitdrukking aan wat ik van muziek verlangde. Ik had nog nooit zoiets gehoord. Onnavolgbare teksten, als half gedroomde verhalen die tegelijk troostend en verontrustend waren. Een schitterende klank van stem die onvast durfde te zingen zonder inhouden. Woorden durfde te gebruiken

waar ik bang voor was. Muziek die ik niet meteen begreep en niet meteen viel te verwerken of te duiden. Integendeel. Er zijn nog hele liedjes die ik schitterend vind maar waar ik niks van begrijp. Tekst niet, en waarom ik het mooi vind niet. Fascinerend. En het bleef fascinerend toen ik verder ging zoeken. Will Oldham bleek iemand die steeds een andere naam gebruikte, lastig was in interviews, zich onvoorspelbaar gedroeg bij optredens. Constant van band wisselde, zowel live als op platen. Iemand die zich door niemand liet vastpinnen. Iemand die instinctief alles deed om de vrijheid te bewaken die nodig was om eerlijk muziek te maken. Wat later kwam Bonnie Prince Billy, het alter ego om vorm te geven aan die vrijheid en tegelijkertijd voor een publiek te kunnen blijven staan. Acteren om geloofwaardiger te zijn, liegen om waarheid uit te kunnen drukken. Hij is geen getormenteerde singer-songwriter maar iemand voor wie muziek heilig genoeg is om het te bewaken. Met een scherp oog en een glimlach in de gaten te houden. Hij heeft controle over zijn muze en berijd haar zonder teugels, wild en vrij. Nog steeds geeft z’n carrière mij teveel om af te haken. Nog steeds luister ik oude albums of singles en is er iets nieuws uit te halen. Weer iets leren van het leven. Die vrijheid die ik in zijn muziek lees, ervaar ik ook als luisteraar. Zodra ik de muziek verkrijg en luister, is het van mij en mag ik er mee doen wat ik wil. Interpreteren zoals ik wil, er van pikken wat ik wil. En zo blijft het hele leven avontuurlijk, mooi en sexy en heilig en kunnen we voorwaarts. ONDERINVLOED.COM

|9


PORTRET

Ramses Singeling Ramses is filmmaker en op dit moment voornamelijk druk met de documentaire Een Weidelijk Jager. Hij filmde voor Onder Invloed bij Festival aan de Werf en tijdens de boekpresentatie in EKKO en maakte samen met Onder Invloed een videoclip voor Doghouse Roses. In een vorig leven was hij ook een begenadigd fotograaf en zanger van de band Furlong.

De eerste plaat. ‘De single van USA For Africa - We are the World. Ik was acht en had een kortstondige opleving van sociaal engagement. En ik werd om een of andere onduidelijke reden vrolijk van Lionel Richie in die dagen.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Nu: SUUNS, 2020 van Images du Futur. Hipstercredits! Of Elephant van Tame Impala. Kun je precies op meestampen, als je hard loopt.’ Beste muziekfilm. ‘No Direction Home. Als Dylan uitlegt dat ‘ie van mensen bij wie hij logeerde platen stal van Woody Guthrie klinkt dat eigenlijk erg logisch.’ Meest memorabele concert. ‘Mijn eerste grote concert dat ik ooit zag, van Faith No More in de Rijnhal in Arnhem. Het voorprogramma was Napalm Death. Ik was binnen 10 | ONDER INVLOED MAGAZINE

een minuut na aanvang daarvan een schoen kwijt en beurs (Ik was destijds 1m30). Ik werd een beetje bang en blij tegelijk van de moshpit.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Ik breek hier gaarne een lans voor de Utrechtse knapen van Weval met hun EP Half Age: piekfijne ehhh.... dromerig-poppy techno. Ofzo.’ Helden. ‘Jeff Tweedy. Depressie was nog nooit zo ok om naar te luisteren. En omdat ie zo lollig boos wordt op publiek dat door hem heen ouwehoert. Ook Ry Cooder. Omdat ‘ie Chavez Ravine heeft gemaakt, dat eigenlijk een supergoede documentaire is, maar dan met heel toffe nummers. (Daar gaan mijn hipstercredits).’ Irritantste band. ‘Omdat REM er godzijdank mee genokt is gaat de bokaal naar de band Counting Crows. Zo’n leadzanger,

daar verbleekt Kane toch bij?’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Een mash-up van ouwe uitzendingen Rockpalast met een acceptabel aantal halve liters bier.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen?  ‘Calexico, die Call Me Maybe doet in mariachi-bezetting. Alvast dank.’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Ik werd erg blij van die van Joast.’ Favoriete videoclip. ‘Tja saai verhaal, maar toch wel Window Licker van Aphex Twin. Verder vind ik clips een gruwelijk saai medium en ben ik gek op mensen die dat niet proberen te verhullen. Zoals de nieuwe van Vampire Weekend, waarin we lekker 2:44 kijken naar een brandende auto. Ik bedoel: Het is maar beetje beeldvulling bij een liedje, meer niet.’


ONDERINVLOED.COM

| 11


INTERVIEW

IDIOT 12 | ONDER INVLOED MAGAZINE


Hij maakte eerder al indruk in Utrecht tijdens onder meer het Le Guess Who?-festival en met na zijn debuutalbum Paddywhack nu ook de EP Life After Jazz op zak komt hij dat nog maar eens bevestigen als headliner op de jubileumavond van Onder Invloed in EKKO op donderdag 6 juni. Een interview over zijn opvoeding, het Mormoonse geloof en nieuwe invloeden.

ALL PHOTOS IDIOT GLEE FROM BIG HASSLE

GLEE

ONDERINVLOED.COM

| 13


14 | ONDER INVLOED MAGAZINE


INTERVIEW

I’m probably a little too optimistic but it’s been working out pretty well.’ How did you get in touch with music? ‘My brother was taking piano lessons while I was maybe 6 years old. I wanted to be like him, so I started learning all the pieces he was playing. Of course, when my parents noticed, they signed me up for lessons, too. All four of the Friley children can play multiple instruments and sing. It’s weird, though, because neither of my parents really can. Hahaha...’ Can you remember the first moment you knowingly started listening to a certain musician? ‘I used to sneak into my dad’s CD changer and steal his Beatles Past Masters CDs and listen to them late at night when I was a kid. I’d crawl under the covers with my Discman. That’s probably my earliest memory aside from piano lessons.’ What is the biggest influence that made you know that you wanted to make music? ‘The biggest influence? That’s really hard to say. I can’t really say WHY I decided it’s what I wanted to do. I just know that somewhere around 15/16 years old I decided it. Overtime I could name a few big ones though. Probably my brother helping me get into writing rock and pop music and playing guitar and drums, and then the Lexington music scene I fell into like Robert Beatty and Trevor Tremaine. And then certain artists like Eno and the Beach Boys and many many more.’ As a Mormon, has your religion been an influence on your character and your music? ‘It’s probably a stretch to say that Mormonism has influenced my music at all. Maybe growing up singing all of the choral arrangements in church led me to be a good harmonizer later in life but who knows. As far as my character, I do think it helped mold me as a person and helped to form my morals and values. I don’t feel inspired by the church or God when writing music, though.’

Is it difficult to combine being a musician with your religious beliefs? ‘Not difficult, really. Mostly people are just surprised when I don’t take all the free beer, haha...’ How did you create or find your sound, which is quite distinctive? ‘I think it was me trying to write pop songs like Brian Wilson with nothing but a microKorg and a loop pedal. That’s how it started. And then listening to all the good psychedelic ‘60s and ‘70s pop and trying to capture the feeling that I get from listening to them.’ Your name ‘Idiot Glee’ is taken from a Brian Eno quote on the emotional surge from creative accomplishment, I’ve read. How does it feel, and what was the accomplishment that led to this the first time? ‘It’s not that it happened just once. Idiot Glee is a feeling I get every time I write a new song or get a new idea. It’s stupid excitement!’  In your bio, your music is described as songs for the lonely but hopeful. Does or did loneliness play a role in your life? ‘I’ve never felt particularly lonely, actually. Most of Paddywhack was written during a time where I was in ONDERINVLOED.COM

| 15


16 | ONDER INVLOED MAGAZINE


INTERVIEW

an off and on again relationship with someone who was sort of tearing my heart apart. I always had hope. And when I got out of that relationship, I still had hope for my future. I’m probably a little too optimistic but it’s been working out pretty well.’ What is your motivation behind your own label, Hop Hop? ‘Honestly, the only real goal is to put out music we love. Ross Compton is the owner and I’m more of the manager. We just think KY has a lot of good music to offer. It’s more of a fun project than an actual business model.’

THE MUSIC OF IDIOT GLEE

Paddywhack | LP (2011)

Which musicians have been big influences on your music? ‘Eno, Paul McCartney, Fleetwood Mac, Beach Boys, Arthur Russell, Scott Walker and many, many more.’ The follow up on your debut album is the EP Life Without Jazz. With everything you do next to Idiot Glee, do you have enough time to write new songs? ‘I actually am struggling to find time to write songs, lately, funnily. But, it just means the albums will come out slowly. That’s not such a bad thing, is it? Haha. I feel like I CAN write anywhere, but normally I just write in my own living room.’

Life Without Jazz | EP (2013)

I’ve read that you really like playing covers live and people have said you can cover almost everything that you like. What kind of covers can people expect at EKKO? ‘Harry Nilsson - Early In The Morning and maybe Fleetwood Mac That’s All For Everyone. Or maybe a new one! Talking Heads perhaps, Emmylou Harris perhaps, I cannot tell yet. Haha.’ What is it about playing covers that you like so much? ‘They’re not my songs, so there is less pressure about presenting something to the public. And I just enjoy reconstructing old songs and making them new. It’s simply fun.’

KOOP NU KAARTEN: EKKO.NL ONDERINVLOED.COM

| 17


PORTRET

DJ St. Paul Favoriete DJ van veel liefhebbers, draaide en draait onder meer in Tivoli, Doornroosje en Rotown, op Into The Great Wide Open, Pinkpop en Lowlands en als voorprogramma van Anouk. Samen met Onder Invloed organiseerde St. Paul een jaar lang concerten en dansavonden in Amsterdam.

De eerste plaat. ‘De Do Do Do De Da Da Da van The Police. Uit de portemonnee van mijn grote broer, dat wel. Waarom? Omdat ik de tekst makkelijk kon meezingen!’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Spoon - Mystery Zone. Die loopt lekker door. Bovendien is het altijd prettig alleen zijn wanneer Britt Daniel je toezingt.’ Beste muziekfilm. ‘New York Doll vond ik een erg ontroerende documentaire.’ Beste muziekboek. ‘High Fidelity. Muziek, romantiek en neuroses. De heilige drie-eenheid.’ Meest memorabele concert. ‘Mijn allereerste concert. Simple Minds in de MECC in Maastricht. Zanger viel tegen het eind van het enorme podium, bleef een half uur weg, kwam terug met een bebloede hoofddoek, hief de armen ten hemel en begon Alive & Kicking te zingen. Mijn kinderhart klopte overuren.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Als ik aan deze vraag begin, hou ik niet meer op. Ben missionaris van beroep en het lukt me niet er maar eentje uit te pikken.’ Helden. ‘Verwijzen naar mijn vorige antwoord is te makkelijk. Hmmm. Helden zijn de mensen die je 18 | ONDER INVLOED MAGAZINE

elke dag weer een reden geven om op te staan. Daar horen heel veel soulartiesten bij. Talking Heads. Stone Roses. Metronomy. Splashh. En ga zo maar door.’ Irritantste muziek. ‘Volgens mij had Onder Invloed deze vraag het liefst zelf beantwoord. Ik ga in zijn algemeenheid voor muziek om te lachen, ik heb er niks mee.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Fresku natuurlijk!’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Don’t Beat This Dog. Om drie redenen. De Staat. Alamo Race Track. En Nijmegen.’ Wat is de beste cover die je zelf draait? ‘You can’t judge a song by its cover. Meestal ga ik voor de originelen. Sommige artiesten zijn ook gewoon niet te coveren. Ik denk aan The Smiths. Of Otis Redding. Al komt Can’t Turn You Loose door The Chambers Brothers een heel eind. Toch ga ik vandaag voor La Mer in de uitvoering van Julio Iglesias. En morgen voor house classic Throw door LCD Soundsystem.’ Heb je dj’s als voorbeelden? ‘Gek genoeg zijn muzikanten meer mijn voorbeelden dan dj’s. Daar haal ik mijn inspiratie uit. Of het nou om Bach, Nas of Spinvis gaat. Ik kijk er tegenop. Het zijn helden. In de bewondering bestaat mijn werk.’


ONDERINVLOED.COM

| 19


PORTRET

Marije Willems Marije is journalist bij NRC Handelsblad, en als helpende hand al vanaf het begin bij Onder Invloed betrokken. Ze was erbij in Boedapest toen ik de naam en het project verzon, hielp mee aan de deur bij de avonden in het U ROCK! Café en filmde onder meer tijdens Into The Great Wide Open en Festival Aan De Werf.

Eerste album. ‘Hmm, geen idee. Ik weet wel dat ik erg blij was met mijn Now Dance Hits 96 vol. 4 op mijn negende verjaardag. Ik heb ‘m er even bijgepakt. Met hits van o.a. de Party Animals en DJ Paul Elstak. Jaja, de liefde voor bandjes kwam pas later. Hoewel, als we de Backstreet Boys meerekenen...’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘The Headmaster Ritual van The Smiths. Geen vrolijke tekst, maar ik word er wel vrolijk van.’ Beste muziekfilm. ‘Control. Prachtig donker portret van Ian Curtis geschetst door Anton Corbijn. In de categorie docu is de documentaire die Bram van Splunteren maakte over John Frusciante eerlijk, indrukwekkend en super heftig.’   Meest memorabele concert. ‘Rufus Wainwright in de HMH in 2007. Ook zijn show in 2010 in een uitverkocht Carré was betoverend. Geen applaus tussen de nummers door, enkel luisteren.’   20 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Kleinindustrie. Ze gingen er een keer met de Utrecht Popprijs vandoor, maar waar zijn die lui?’ Helden. ‘Nick Cave is een held. Anne Soldaat doet geweldige dingen en natuurlijk Frank Boeijen.’   Irritantste band. ‘Blof, Racoon, Kane. Dat soort werk.’   Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Frank Boeijen. Matthijs, dat moet toch makkelijk te regelen zijn?’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Ik heb fijne herinneringen aan de sessies in de buitenlucht op Into the Great Wide Open in 2011, toen ik mee mocht helpen filmen. Op de Chesterfield streken o.a. Carol van Dyk (Bettie Serveert) en Case Mayfield neer.’   Herinnering aan U ROCK! Café. ‘Ik mis de volgepakte U-ROCK! Café avonden met de fijne muziek en de bekende gezichten.’


ONDERINVLOED.COM

| 21


ESSAY

Townes DOOR MATHIJS LEEUWIS

Het asfalt van Tecumseh Valley. Ik start mijn auto. Mijn auto start altijd. Het is een gemakkelijke auto: Je voelt niet dat er een mechanische arm in beweging wordt gezet als je schakelt en door de stuurbekrachtiging is het nemen van een scherpe bocht een eenvoudige handeling. Ik mag deze auto een Amerikaan noemen, maar dat doe ik liever niet. Het is eigenlijk een Aziatische auto met de naam van een Amerikaans merk er op geplakt. Ik rijd de straat uit en passeer een winkel met dure geluidsapparatuur, ik draai rechts de doorgaande weg op en zet mijn radio aan. Het voetbalveld dat ooit achter de winkel lag heeft plaatsgemaakt voor een skatepark waar nooit iemand is. Vandaag zie ik wat jongens voetballen op het skatepark. Soms ren ik het stuk van hier naar huis, ongeveer 15 kilometer. Ik probeer me voor te stellen dat ik nu aan het hardlopen ben. Met een beheerste ademhaling zet ik mijn blik op oneindig, net zoals ik zou doen als ik aan het rennen was. Binnen een halve minuut moet ik mijn ogen weer richten op de weg en de auto voor mij omdat daar de snelweg begint. Letten op mijn ademhaling doe ik niet meer. Als het erg warm is lijken er doorzichtige lijnen vanaf het asfalt richting de lucht te trekken. Vroeger zag ik dit vaak als ik op vakantie was in Frankrijk en vorige zomer in Amerika zag ik het ook heel vaak. Wat dat betreft verschilt Amerika niet veel van Nederland op een warme 22 | ONDER INVLOED MAGAZINE

dag. Als ik naast me kijk zit er een tor op mijn bijrijdersstoel. Ik vind het te koud om het raam nu open te draaien en het beestje weg te laten vliegen. Waarom schrijf ik eigenlijk nooit over de plaatsen waar ik woon? Ik bedoel: als het even zou kunnen zou ik nu doorrijden naar Tecumseh. Alleen maar omdat er iemand een liedje over heeft geschreven. EĂŠn mooi liedje kan een plaatsnaam veel goeds doen. Bij het binnenrijden van mijn stad zie ik een grote rotonde. Tijdens het hardlopen valt de rotonde me nooit echt op. Misschien komt dat doordat ik dan al dertien en een halve kilometer heb gerend en ik me vooral concentreer op mijn ademhaling. Het laatste stuk van hier naar huis is zwaar als je rent. Nu niet. Nu hoef ik alleen maar gas te geven. Townes hield niet van hardlopen en ik denk niet dat hij veel bezig was met zijn ademhaling. Zijn auto startte ook niet zo gemakkelijk als mijn Aziatische Amerikaan. De weg naar huis kon Townes maar moeilijk vinden. Toch schreef hij liedjes over de plekken waar hij heeft gewoond. Waarschijnlijk heeft hij zich met dit soort zaken Ăźberhaupt nooit beziggehouden. Townes en ik hebben niets gemeenschappelijks. Het enige dat ik met Townes heb, is dat ik kan huilen om zijn liedjes. En ik weet zeker dat hij lang kon kijken naar de doorzichtige lijnen die van het asfalt komen als het warm is. Dat ook.

Mathijs Leeuwis zingt in zijn moederstaal, het Nederlands en doet dat beter dan menigeen. Over klei, stront, ziekte, liefde, drank en de dood. Samen met Jeroen Kant start hij in 2013 zijn eigen label: Bastaard Platen. Ook organiseert hij Townes Fest, een terugkerend Townes van Zandt tribute.


ONDERINVLOED.COM

| 23


PORTRET

Norbert Pek Freelance journalist voor onder andere de Nieuwe Revu en RTL’s Talking ‘Bout My Generation, presentator van meerdere Onder Invloed avonden in EKKO en schrijver van het voorwoord in het boek Onder Invloed. Pek is naast zijn journalistieke werk druk schrijvend aan zijn debuutroman.

De eerste plaat. ‘Het begon allemaal met The Miracle van Queen. Ik moet iets van 9 of 10 zijn geweest toen ik Breakthru op tv zag, die clip met die trein. Ik wilde de plaat meteen hebben en daarna wilde ik jarenlang alles van Queen. Ik heb regelmatig gehoord dat dit samen te vatten is onder de noemer ‘verpeste jeugd’.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik heb jarenlang zonder muziek op straat gelopen. Simpelweg omdat ik wil horen wat de mensheid te zeggen heeft. Zonder oordoppen rondlopen is ook wat socialer. Maar toen kreeg ik een kleine iPod cadeau, dus nu word ik soms verleid. Vandaag klonk Fireproof van de nieuwe The National bijvoorbeeld prachtig. Die band is een wereld op zich.’  Beste muziekfilm. ‘High Fidelity. De verfilming van het Nick Hornby-boek is net zo pijnlijk als geruststellend herkenbaar. Dat Belle & Sebastian woede opwekt kan overigens écht niet.’  Meest memorabele concert. ‘Dat zijn er veel. Een kleine greep: Daryll-Ann in Hedon, Zwolle 1995 (m’n eerste concert ooit), Muse op Lowlands 2001, Belle & Sebastian op 24 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Motel Mozaïque, Arctic Monkeys in de Paradiso bovenzaal, Arcade Fire op Lowlands 2005, Sigur Rós in De Melkweg, en daar laat ik het uit zelfbescherming maar bij, want het liefst noem ik er nog tientallen.’

renbestaan op een te grappige manier beleven. Zie Liam Gallagher.’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Nederland is lang sceptisch geweest over de eigen muziekcultuur, maar de laatste jaren zijn hier bijzondere platen gemaakt die wereldwijd horen mee te tellen. De makers zijn o.a. Moss, Spinvis, De Staat, Blaudzun en Johan. Ook zangeressen Janne Schra en Wende mogen wat mij betreft voor wereldroem gaan.’ 

Johnny Marr of Morrissey? ‘Een keuze maken tussen de heilige twee-eenheid. De ultieme tandem. Dat is nogal zwaar. Maar met twee pistolen op beide slapen kies ik voor Morrissey.’

Helden. ‘Morrissey blijft de ultieme held, ook al is het natuurlijk een onmogelijke man. Maar wel een onmogelijke man die de wonderschone teksten van o.a. The Headmaster Ritual, There Is A Light That Never Goes Out en Cemetry Gates heeft geschreven. Natuurlijk kent de muziek nog vele andere helden, maar ik houd me wederom in. Behalve dat ik Jarvis Cocker nog even noem. En Ben Folds. En Freddie Mercury. En Dusty Springfield.’ Irritantste band. ‘Alle muzikanten/bands/acts zonder zelfrelativering. Okee, een paar ontkomen daaraan omdat ze het rockster-

Ideale televisieavond vol muziek. ‘Het vijf uur durende reünieconcert van The Smiths.’ 

Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Stuart Murdoch die in z’n eentje Piazza New York Catcher speelt.’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Die van Anne Soldaat. Hij covert Randy Newman, Beach Boys en Fairport Convention. Dat kon alleen maar goed gaan en dat gebeurde ook.’  Welke schrijver geeft jou steeds nieuwe drang om te schrijven? ‘Charles Bukowski. Altijd.’ Beste zin ooit uit een boek? ‘De eerste zin die me te binnen schiet is: God schiep de dag en wij slepen ons er doorheen van Dimitri Verhulst. Dan zal dat wel de beste zijn.’  VOORWOORD ONDER INVLOED STAAT OP DE VOLGENDE PAGINA.


ONDERINVLOED.COM

| 25


VOORWOORD

Er bestaat een foto waarop de schrijver Charles Bukowski zijn typemachine zoent. Het hoofd van Bukowski is op deze foto rauw en doorleefd, zoals zijn hoofd op elke foto rauw en doorleefd is, maar hij oogt intens gelukkig. Bukowski hield meer van zijn typemachine dan van de mensheid. Eigenlijk was schrijven het enige dat hij nodig had. En vrouwen dan. En drank, vele liters drank, dag na dag. Vandaar dat niet alleen zijn typemachine een museumstuk is geworden na zijn dood in 1994, maar ook het glas wijn dat ernaast stond. Ja, Bukowski was vaak onder invloed. Maar vooral was Bukowski onder invloed van een innerlijke drang om te schrijven. Die was aangeboren. Over zijn debuut ‘Post Office’ deed hij een maand. In de jaren die volgden schreef Bukowski zoveel verhalen, romans en gedichten dat de volledige Chinese muur ermee behangen kan worden. Hij had geen andere keuze. Het leven bestond uit schrijven, drinken, neuken en nog meer schrijven. Dat hij nog 73 is geworden, mag een prestatie van formaat heten. Op de grafsteen van Bukowski staat: ‘don’t try’, een simpele maar rake aanbeveling. Het slaat op de motivatie om te schrijven, iets waar Bukowski zich in zijn leven regelmatig tegenaan heeft bemoeid.

26 | ONDER INVLOED MAGAZINE

In het gedicht ‘So you want to be a writer?’ schrijft hij: ‘If it doesn’t come bursting out of you / in spite of everything / don’t do it / Unless it comes unasked out of your heart and your mind and your mouth / and your gut / don’t do it / If you have to sit for hours / staring at your computer screen / or hunched over your / typewriter / don’t do it.’ En als je het dan tóch doet, dan heeft Bukowski in het gedicht ‘Roll The Dice’ nog een extra advies: ‘go all the way / this could mean losing girlfriends / wives, relatives, jobs and / maybe your mind.’ Bukowski was zachtgezegd een allesof-niets-type. De stap van de schrijver naar de Nederlandse muzikanten in dit Onder Invloed-boek is niet groot. Lees de interviews en als gemene deler komt bezetenheid bovendrijven. De dames en heren hadden simpelweg geen keuze. Er moest muziek worden gemaakt, anders lag een diep ongelukkig leven op de loer. Janne Schra beschrijft de periode voordat ze met Room Eleven begon: “Ik was vaak alleen maar thuis. Als ik langs de Mariaplaats liep, hoorde ik altijd muziek uit het gebouw van het Conservatorium komen. Iedere keer zakte ik een stukje dieper in de grond, omdat ik het zelf nooit gedurfd had.” Ze voelt zich ‘elke keer verdwijnen’ en con-

cludeert: “Ik moest iets met muziek doen, ondanks al mijn twijfels of ik wel iets kon.” Zoals een klein jongetje intuïtief bepaalt of hij liever met LEGO worstelt, achter huisdieren aanrent of buiten speelt, zo belanden de muzikanten in dit boek als vanzelf bij hun instrumenten. In de jaren die volgen wordt de wereld klein en overzichtelijk. Bertolf: “Voetballen en gitaar spelen, dat deed ik hele dagen.” Anne Soldaat: “In Amsterdam zat ik veel op mijn kamer van drie bij vier. Ik ging niet veel uit, zat alleen maar als een kluizenaar met die gitaar te spelen.” Jacob de Greeuw (ex-Johan) kocht bootlegs ‘van de raarste dingen’ zoals The Sound. Het bleef niet bij luisteren: ‘Die plaat kon ik niet veel later ook helemaal zelf spelen.’ Vele kilometers zingen en spelen later komen de muzikanten uit dit boek terecht op de plek waar ze iets moois en waardevols maken, of het nou in een band is of solo. Op dat moment is er al helemaal geen weg meer terug. Carol van Dyk (Bettie Serveert): “Muziek maken is het leukste dat bestaat. Dat zal nooit veranderen.” Tjeerd Bomhof (Voicst, Dazzled Kid): ‘Ik sta er dan mee op en ik ga er mee naar bed. Letterlijk. ‘s Ochtends zie ik een plaatje voor me en


vervolgens ben ik de hele dag bezig dat plaatje te bereiken.’ Maar om de beroemde filosoof Chris Martin aan te halen: ‘nobody said it was easy.’ In de interviews van dit boek wordt ook de keerzijde van de bezetenheid besproken. Dromen die uit elkaar spatten, bands en relaties die ten einde komen, albums die anders blijken te zijn dan men in gedachten had, en veel, héél veel innerlijke worstelingen. Jelle Paulusma (voorheen Daryll-Ann) vertelt bijvoorbeeld: “Ik zocht de eenzaamheid waar ik behoefte aan had. Het was geen goede periode in mijn leven. Het schrijven en opnemen was heel intens. Problemen in de liefde, ik had geen geld en kon amper de huur betalen. Het enige wat ik had, waren mijn instrumenten, studio en de ideeën voor liedjes. Ik raakte bijna de weg kwijt. ’s Nachts de deur uit met een voicerecorder, thuis zoveel mogelijk snel opnemen.” Maar wat er ook gebeurt, Paulusma en de andere artiesten in dit boek zullen muziek blijven maken. Altijd. Ik vroeg Noel Gallagher onlangs in een interview of hij na de break-up van Oasis overwogen had te stoppen. Hij keek me aan alsof ik zojuist al mijn verstand had verloren. ‘Quitting? Man. You can’t quit music.’

In ‘Onder Invloed’ is gedocumenteerd hoe bijzondere muziek wordt geboren. Nederlanders zijn vaak schamper over de eigen muziekscène, maar de afgelopen jaren buitelen sterke platen, originele artiesten en indrukwekkende liedjes over elkaar heen. Matthijs van der Ven (Bukowski had hem gemogen, die jongen blijft maar filmen en schrijven alsof slapen een doodzonde is) heeft dit terecht opgepikt en vertaald in korte levensverhalen die aanstekelijk werken. Niet in de laatste plaats door de vele muzikale invloeden die worden genoemd. Djurre de Haan (Awkward I, Alamo Race Track) zegt daar terecht over: “Je maakt nooit iets vanuit een vacuüm. Iedereen die beweert niet te worden beïnvloed door de dingen die hij hoort, liegt.” Omdat Bukowski John Fante als grootste invloed noemde, ben ik ‘Ask The Dust’ van deze schrijver gaan lezen. Een zegen. En als ik ‘Onder Invloed’ lees, heb ik niet alleen zin om de muziek van de geïnterviewden te luisteren, maar ook van de bandjes en artiesten waar ze vurig over vertellen. Onder invloed weet de lezer op precies de juiste wijze achter te laten. Precies. Onder invloed.

BEKIJK DE TRAILER

Norbert Pek. November 2011

ONDERINVLOED.COM

| 27


28 | ONDER INVLOED MAGAZINE


In Onder Invloed verhalen Nederlandse muzikanten over hun invloeden. Over opvoeding, de eerste platen die ze kochten, coverbandjes waarin ze speelden. Maar ook over hun latere muzikale werk en levensloop. Over onzekerheden, gepest worden op school, depressie, liefde en geluk. Over de spanning rondom optredens en albumreleases, het schrijven van liedjes en het ontdekken van nieuwe favoriete muziek. Een zorgvuldige selectie van singers & songwriters komt aan bod, alle behorend tot de top van de Nederlandse alternatieve muziekwereld. Van Jacob de Greeuw (Johan), Tim Knol, Anne Soldaat, Ralph Mulder (Alamo Race Track) en Marien Dorleijn (Moss) tot Marike Jager, Jelle Paulusma, Carol van Dyk (Bettie Serveert), Otto Wichers (Lucky Fonz III) en nog vele anderen. Onder Invloed is een prachtig document dat een onbekende, persoonlijke en artistieke kant van muzikanten laat zien. Bovendien werden alle artiesten speciaal door fotograaf Tom Roelofs in een voor hun inspirerende omgeving vastgelegd. Dit boek is onderdeel van het Onder Invloed-project van Matthijs van der Ven, waarmee hij door middel van videosessies, concerten en interviews de invloeden van muzikanten ontdekt. ‘Onder Invloed’ is o.a. te koop en bestelbaar bij:

ONDERINVLOED.COM

ATLASCONTACT.NL | LJVEEN.NL

ONDERINVLOED.COM

| 29


PORTRET

Rachel Huneker Behalve ‘mevrouw Onder Invloed’, is Rachel barista en bedrijfsleider van het Simon Lévelt Café aan de Vismarkt in Utrecht, waar Onder Invloed al meerdere malen sessies boven het magazijn heeft mogen opnemen. Daarnaast helpt ze geregeld mee bij sessies en concertavonden. Beste muziekfilm. ‘Een muziekfilm die veel indruk op me heeft gemaakt is Control, over Ian Curtis van Joy Division. Dat is één van de weinige films die ik meerdere keren heb gezien.’ Beste muziekboek. ‘Ik heb nog lang niet zo veel muziekboeken gelezen als ik zou willen. Het eerste boek waar mijn oog op valt als ik naar onze overvolle boekenkast kijk, is Bit Of A Blur van Alex James. Het is alweer een jaar of vier geleden dat ik hem gelezen heb, maar ik herinner me vooral dat ik erg heb gelachen om zijn gevatte schrijfstijl, zijn obsessie voor kaas en natuurlijk de sterke verhalen.’ Meest memorabele concert. ‘Dat is een hele lastige! Ik heb een jaar stage gelopen bij de Grote Prijs van Nederland, en kon toen gratis naar concerten in Paradiso. In die tijd ging ik naar alles waarvan de omschrijving ook maar enigszins interessant klonk. Dat was echt een topjaar. Er was één week waarin Andrew Bird, Beirut en M. Ward speelden. Alle drie de concerten waren geweldig. Dat was misschien wel de beste concertweek ooit. Concerten die me verder heel erg bijgebleven zijn, zijn Wilco, Franz Ferdinand en The Maccabees in Paradiso, en Richard Ashcroft in de Melkweg. Natuurlijk ook Camera Obscura in Paradiso, het concert waar Matthijs en ik heengingen op onze eerste date. 30 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Het festivaloptreden dat me het meest bij is gebleven, is denk ik Dirty Pretty Things op Pukkelpop 2008. Toen ben ik echt helemaal losgegaan samen met het groepje Engelsen dat naast ons stond (net als bij The Cribs, die daarvoor op hetzelfde podium speelden). Die Engelsen heb ik in de jaren daarna zelfs nog een paar keer opgezocht in Leeds. Maar nu ik erover nadenk... The Tallest Man On Earth op Into The Great Wide Open 2011 was ook echt magisch. Een echte favoriet kan ik niet noemen. Ik heb zelfs nu nog het gevoel dat ik veel memorabele dingen vergeet.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘De afgelopen paar maanden heb ik veel geluisterd naar het album Under Mountains van Rachel Sermanni. Sterke liedjes, gevatte teksten en een geweldige stem. Zij verdient het echt om door meer mensen gewaardeerd te worden.’ Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Mijn favoriete cover op Onder Invloed is Anne Soldaat - I Think It’s Going To Rain Today (Randy Newman). Ik krijg nog steeds kippenvel als ik naar dat nummer luister.’ Wat is de visie van het Simon Lévelt Café en wat zijn de plannen? ‘Kwaliteit is voor ons het allerbelangrijkste. We werken daarom met hele mooie, bijna uitsluitend biologische, producten en goed getrainde barista’s. Elk kopje koffie of thee wordt met zorg bereid. Als klanten interesse

hebben in bijvoorbeeld het bereidingsproces of de smaak en afkomst van de bonen vertellen we hier graag meer over. Een heel groot percentage van onze klanten is vaste klant, en daar zijn we trots op. In juni krijgen we de sleutel van onze nieuwe locatie in winkelcentrum Hoog Catharijne in Utrecht. Daar is ook ruimte voor zitplaatsen, en hebben we de mogelijkheid om taart en een lekker broodje te serveren en bijvoorbeeld cafetière koffie te schenken. De verwachting is dat de nieuwe vestiging begin juli open gaat. Als mensen nieuwsgierig geworden zijn en op de hoogte willen blijven, kunnen ze een kijkje nemen op onze Facebook-pagina.’ Welke muziek draait in het café? ‘We hebben een Spotify-abonnement in het café, en iedereen heeft eigen playlists gemaakt. We mogen zelf bepalen wat we draaien, zolang het maar toegankelijk is voor (een groot deel van) de klanten. ‘s Ochtends draai ik vaak rustige muziek van bijvoorbeeld Rachel Sermanni, Daughter en Loch Lomond. ‘s Middags draai ik dingen als Allah-Lahs, Moss en Villagers. Als ik op zondag werk, heb ik altijd mijn zondag-playlist opstaan. Die staat vol met muziek van o.a. The Zombies, The Small Faces en The Band. De meeste positieve reacties van klanten heb ik gehad op de muziek van Patrick Watson en Radical Face. Die namen heb ik heel vaak op een briefje geschreven zodat klanten de muziek later op konden zoeken.’


ONDERINVLOED.COM

| 31


ESSAY

FOTO SUZANNE STOUGIE 32 | ONDER INVLOED MAGAZINE


Bo wie?

Michiel Flamman is muzikant. U kent hem als Solo, J. Perkin of A Tunnel To Oslo. Onder die laatste naam bracht hij in 2012 enkele demo’s uit op cassette. Sinds enkele jaren woont Flamman in Berlijn, waar hij zijn indrukwekkende en nog te verschijnen nieuwe album Unterwelten opnam.

DOOR MICHIEL FLAMMAN

‘Wij spelen onze eigen songs, want we zijn te slecht om die van anderen te coveren.’ Dat was het motto van mijn eerste bandje, lang geleden. Een motto dat ik niet zelf verzonnen had. Van Bono geleend; maar wel waar. Wij speelden geen songs van Pixies, maar probeerden onze eigen Pixies-liedjes te maken. Iets wat niet helemaal lukte, ondanks dat de bassist met gelijkende basloopjes kwam. Het grootste probleem waren mijn zanglijnen, die niet in de buurt kwamen van Black Francis. Zo is het altijd gebleven. Begin jaren negentig wilde ik op Jeff Buckley lijken, maar klonk als een slechte Morrissey. Ik probeerde de relaxtheid van Belle And Sebastian te imiteren en eindigde met de zoetheid van Simon and Garfunkel. Als vertolker van mijn idolen ben ik mislukt. Dat ik vind dat ik beïnvloed ben door de ‘eind jaren ‘70’ Bowie, dient daarom ook met argwaan te worden beschouwd. In de documentaire Cracked Actor zien we Bowie achterin een auto, totaal ‘coked up’ en paranoïde. Het leven van popster leek hem in ‘76 fataal te worden. Op de top van zijn beroemdheid, maar veel te mager door een dieet van cocaïne en melk. Muzikaal leek hij op een dood spoor. En toen ging hij naar Berlijn. Thomas Jerome Seabrook schreef over die periode Bowie in Berlin. Ik las het in 2009, op het moment dat ik zelf op een low zat en vertrok oostwaarts.

Het was niet Bowies slimste carrièremove om naar West-Berlijn te gaan. Toch maakte hij juist op het moment dat Amerika aan zijn voeten lag deze interessante keuze. Het anonieme Berlijn gaf hem de mogelijkheid weg te gaan uit LA; weg van het absurde leven en z’n cocaïneparanoia. Het gaf hem de nodige cultuurschok. Hij kon gaan en staan waar hij wilde en was even geen celebrity meer. Bowies werkwijze veranderde. Hij maakte meer gebruik van andermans kunnen, voer op zijn eigen intuïtie én ontdekte dat er geen slechte ideeën bestaan. Muzikaal had Duitsland hem nog meer te bieden. Het gebruik van electronica en het repeterende van Krautrock inspireerden. Daarbij kon hij, zoals een genie betaamt, naar harte lust stelen van hun manier van werken. Dank je wel Kraftwerk, Neu! en Conny Plank. De parallellen met mijn keuze? Na twintig jaar Utrecht, waarvan twaalf als muzikant, was het tijd om The Usual Suspects achter me te laten; de mensen, maar vooral ook de plekken. EKKO, dB’s, de Helling en daarna naar de Bastaard. Ik houd zielsveel van ze, maar als ik iets cultureels (en met muziek) deed, was het altijd daar. Hoe anders in Berlijn, waar ik, in twee jaar, nog geen twee procent van de muziekpodia heb bezocht. In Berlijn doet het er niet toe dat ik me muzikant vind. Iedereen die ik er ontmoet is muzikant én kun-

stenaar én dj. Niemand zit op me te wachten. Nou ja, de studio eigenaren van Andere Baustelle (daar waar de Einstürzende Neubauten opnamen en -nemen) wel. Daar ging ik met twee akkoorden en een net verzonnen melodie (zonder tekst) aan de slag. Onvoorbereid. Het werkte. Niet te veel nadenken en geloven dat elk idee een goed idee kan zijn. Het zorgde voor een song per dag. Opgenomen en wel. Ik kreeg hulp van muzikanten* met wie ik nog niet eerder speelde, maar die ik hun gang liet gaan. Mezelf zette ik ook voor het blok en speelde vibrafoon, toetsen en percussie. Onvoorstelbaar in de oude Solo setup. Er waren muzikanten die dat toen veel beter konden... Wie of wat heeft me werkelijk beïnvloed? Berlijn meer dan Bowie denk ik. De donkerte van de stad (de U-bahn, de lange winter, de technoclubs en kroegen die nooit dicht gaan) is goed terug te horen op de nieuwe opnamen. De jonge muzikanten inspireren en de linkse sfeer in mijn Kiez, de ‘armoede’ (al helemaal ten opzichte van Nederland) maken me weer politiek bewust. Input waar ik jaren mee vooruit kan. Jammer genoeg ben ik geen genie en heb geleerd dat stelen niet mag. Dus houd ik vast aan mijn oude motto en ‘speel mijn eigen songs’. Misschien is het ook maar beter zo.

*Dank je wel Marinus, Pim en Matthijs en in latere fase Maurizio, Fritz, Niels en Rutger.

ONDERINVLOED.COM

| 33


PORTRET

Pieter Pin Pieter was eigenaar van het hele fijne U ROCK! Café in het centrum van Utrecht waar de eerste live-avonden van Onder Invloed sinds 2009 plaatsvonden, naast alle muziek en comedy-avonden die hij zelf organiseerde. Eind 2012 verkocht Pieter het pand en in 2013 is hij geëmigreerd naar Zuid-Afrika.

De eerste plaat. ‘Mijn eerste cassette was Metallica - Kill Em All, de eerste cd van Rage Against The Machine.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik loop bijna niet meer lang over straat, want hier in Zuid Afrika doen we alles met de auto. Maar ik draai vaak G Love & Special Sauce met de zon in mn gezicht en de ramen wijd open!’ Beste muziekfilm. ‘Tenacious D - The Pick of Destiny.’ Beste muziekboek. ‘Onder Invloed van Matthijs van der Ven.’ Meest memorabele concert. ‘Die Antwoord tijdens het Oppikoppi festival in Zuid Afrika. Toen waren ze in ZA nog underground.’ Helden. ‘Dave Grohl, Slash, Jimi Hendrix.’ Irritantste act. ‘Britney F#%&cking Spears. En Black Eyed Peas live.’ 34 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Ideale televisieavond vol muziek. ‘Dat wordt dan toch een avond video’s kijken op YouTube.’ Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Brett Dennen.’ Favoriete Onder Invloed optreden in UROCK! Café. ‘Ross Clark van Three Blind Wolves unplugged tijdens de afterparty van Onder Invloed op Festival aan de Werf in 2010.’ Wat ga je doen in Zuid-Afrika? ‘De eerste tijd op m’n gat in de zon zitten, nagenieten van al het mooie dat ik met U ROCK! heb mogen doen en meemaken en wachten op mijn werkpapieren. Dat gaat helaas veel tijd kosten. Daarna hopelijk met U ROCK! verder, alleen dan zonder een café. Ik wil graag bezig blijven met live muziek en comedy.’ Wat was UROCK! Café? ‘U ROCK! Café was een klein cafeetje in de Utrechtse binnenstad, waar een podium bieden aan muziek en comedy het uitgangspunt was. En het is natuurlijk de geboortegrond van Onder Invloed Live.’


ONDERINVLOED.COM

| 35


TOP 5

Damien Jurado’s 5 favorite songs Toen Onder Invloed 2,5 jaar bestond, bespraken muzikanten hun 5 favoriete liedjes.

‘This is very hard to do. How does one choose his top 5 songs of all time? My list can go on and on, so here is how I am narrowing this down I asked myself, what 5 songs that I love, would I miss the most, if I could never hear them again. Here is what I came up with.’

1. Roger Williams - Autumn Leaves ‘There are many versions of this song in existence. However, none of them are as good as this version by Roger Williams. I could listen to this song everyday. It’s just stunning. It reminds me of October... when I’m 65 years old. At least this is what I want the age of 65 to sound like. When I’m sitting in front of the fireplace, in the lobby of my retirement home. I will still be listening to Autumn Leaves when I’m 65, in my comfortable slippers. Not feeling like I have to go outside and do anything. Just sit by the fire, and play checkers and talk to myself... while listening to Autumn Leaves.’ 2. Charlie Parker - Embraceable You ‘This song also reminds of the Fall season. The Fall of when I was 20 years old, and living in a basement, near the University of Washington, wanting so badly to be a painter. This was before I discovered the acoustic guitar and started writing songs. I was painting on cardboard because I couldn’t afford canvas. The paint I was using was given to me by other painters who felt sorry for me, or I was using tubes of paint that I took from art class, in

36 | ONDER INVLOED MAGAZINE

my last year of high school, before dropping out. Anyways, this song reminds me of that time. Being poor. But happy. Walking in the rain, to the University campus near by, with my headphones on, listening to Charlie Parker’s Embraceable You on repeat, as I watched the University students pass me by, and being happy, to not be where they were, consumed with home work.’ 3. Andy Williams - Born Free ‘Fuck. Andy Williams can sing. One of the greatest singers to ever live. Ever. I believe it so much that I feel it in my veins. I feel it more than my blood. I don’t know Andy Williams personally. I wish I did. There isn’t anyone who I wouldn’t punch in the mouth, for saying anything bad about Andy Williams... and again, I don’t even know him. I just know how his songs make me feel, this one in particular. Like you can do anything you want. And not that you’ll just feel that way... I mean you hear this song, and you just say to yourself: ‘YES! Why the fuck am I doing this thing that I hate so much’, be it school or a job, or a relationship that you don’t want to be in, or a fear that you’re trying to get over. This song gives you that ‘I can


do anything that I want, and I’m going to do it.’ There aren’t many songs that do that to anyone. Let alone me. This is one of those songs. On a side note: you have to listen to this song loud. Turn up the volume and just let go. BORN. FUCKING. FREE! “Life is worth living, but only worth living, cause you’re born free” ... “You’re free as a roaring tide, so there’s no need to hide”.’ 4. Glen Campbell - Where’s The Playground Susie ‘Glen Campbell is hands down the greatest. Fuck The Beatles, and The Rolling Stones. When I die, I want to be buried with my Glen Campbell record collection. That’s how much I love Glen Campbell. Choosing a favorite song from Glen, is very very tough. They’re all amazing. But, if I had to choose my all time favorite one, it would be Where’s The Playground Susie. Great song. Great performance. The greatest vocal performance he’s ever given on record. When he sings the chorus, you can tell: he believes it, he knows it. He knows that he is delivering the best vocal take of his career. Just listen to it. Again, turn it up. This song was meant to be listened to at a high volume. Stellar string arrangements, solid drumming. Again,

he’s the man. Side note: Glen is also the best dresser. Go back and look at photos of him in the 1960’s. His hair style alone is beyond cool.’ 5. Muddy Waters - I Can’t Be Satisfied ‘This song. Muddy Waters. Are you fucking kidding me? You want to talk about the greatest? ‘Stick a pistol in your face’ music. ‘Get out of my way, or I’ll knock you to the floor’ music. This song embodies that. The guitar riff alone, you can’t get out of your head once you hear it. The closest thing that comes anywhere near Muddy Waters is Bo Diddley. Bo would be next on my list, if I were allowed to include one more song. I Can’t Be Satisfied, I remember hearing for the first time when I was 7 years old. And the song was coming from a Cadillac, parked in a grocery store parking lot. I remember just staring in the cars direction, and the driver, who caught me staring, looked out his window and said, “Well? What in the hell you looking at short man?” I remember not reacting at all to him. Just staring at his car. He then just flicked his cigarette towards me, and rolled up his car window. I never heard the rest of the song for another ten years.’

ONDERINVLOED.COM

| 37


38 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Rogier van der Zwaag Hij is VJ bij electroformatie Nobody Beats The Drum - die de derde sessie in de geschiedenis van Onder Invloed opnam, een exceptionele videoclipmaker én de vrijwillige maker van de bumper video die elke video uit de eerste jaren van het project inleidde. Anno 2013 verovert hij met kompanen Jori en Sjam in rap tempo de Verenigde Staten. De eerste plaat. ‘Het eerste album die ik ooit had was een overgenomen tapeje. Mijn broer had ‘m voor zijn verjaardag gekregen. Bad van meneer Jackson. Volgens mij was het eerste album dat ik daadwerkelijk kocht Turn up the Bass 17, met onder andere Speedy J en the KLF. Waarom? Waarschijnlijk omdat iemand in m’n klas zei dat ik die moest kopen.’

FOTO ROGIER VAN DER ZWAAG

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘De afgelopen dagen had ik veel haast en fietste ik heel hard op die eerste plaat van Dizzee Rascal, Boy in da Corner. Fix up Look Sharp! Daardoor voel je je ook meteen heel stoer en vergeet je even dat je op een Postcode Loterij fiets aan het fietsen bent.’   Beste muziekfilm. ‘Is The Pianist een muziekfilm? Ik vind Big Fun In The Big Town een hele vette documentaire over hiphop. Heel tof dat er in een periode dat het nog helemaal onbekend was bij ons in Nederland al iemand van de VPRO naar New York is gegaan en dat document heeft gemaakt.’    Favoriete videoclip. ‘Beastie Boys - Sabotage en op die

vraag ga ik nooit van m’n leven een origineler antwoord geven. Dat is gewoon de allerbeste videoclip ooit, ook als is het niet de allerbeste videoclip ooit.’ Beste muziekboek. ‘Het zou zomaar kunnen dat ik nog nooit een muziekboek heb gelezen.’ Favoriete visuals, gezien bij een optreden? ‘Ik vind wat Pfadfinderei bij Moderat doet tof. En de Ettienne de Crecy kubus was briljant toen ‘ie uitkwam. Heel tof concept.’ Meest memorabele concert. ‘Ergens in 1999 of 2000 stond Pharaohe Monch in de Paradiso, toen zijn track Simon Says net uit was. Het moment dat hij die track deed kwam er een energie vrij in de zaal die ronduit belachelijk was. Vechten voor je leven. Heerlijk. Hij heeft ‘m meteen nóg maar een keer gedaan. Hij had ‘m van mij nog tien keer mogen doen.’ Helden. ‘Daft Punk zijn na dit laatste album voor mij een beetje van hun voetstuk gevallen. Maar misschien komt dat ook door die massahysterie eromheen. Visueel gezien is Gondry na-

tuurlijk de allergrootste topper alive. Alhoewel zijn speelfilms af en toe een beetje de plank mis slaan, ben benieuwd naar zijn nieuwste!’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Zanger Bob. Alhoewel, hij gaat de laatste tijd best lekker.’   Irritantste muzikant. ‘Zanger Bob. Alhoewel, hij gaat de laatste tijd best lekker.’ Ideale televisieavond. ‘Met NBTD zitten we nu zo’n vier jaar te broeden op een avond waarop we alle Indiana Jones films achter elkaar kijken, ons als ons favoriete Indiana Jones-karakter verkleden en al de backstage wodka die we nog over hebben en bij Jori staat gaan opdrinken. Dus als RTL7 (meer voor mannen) nou eens zo’n avondje uitzendt, zouden we geen excuses meer hebben. Dan moeten we wel.’   Wie moet er een Onder Invloed  sessie opnemen? ‘Max Bedeker aka. Riptide. Hij is producer, maar hij schijnt alles te kunnen. En hij is ook erg knap.’ Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Ik vond Nobody Beats the Drum erg goed, haha.’ ONDERINVLOED.COM

| 39


ESSAY

Waiting for the bath to fill BY DAVIE LAWSON

So outside in the dirt of the night the wind bustles and howls and I’m inside writing about my forebears, the towers of my influence. The men who stole madness and hid it beneath their hats, the women who snuck verses under their skirts. But influence, isn’t just the discovery of those who seem to spark the candle, it begins way back…with the lessons of time and patience and fury, with experience and wayward mornings. The lost hours, the slow burn of the wick to the grave. I remember running, like a foolish expeditionary on a bicycle, to the woods and hedgerows and rivers that surrounded my home, building fortresses of tinder, shooting down enemies with guns of stick and fist, returning home with the sun all blue and forlorn. Me all sooty hand and sodden feet. I’d look at maps. I remember finding the old airfield. I still have a vague scar on my leg where the barbed wire lay underneath the water line. I would wake with the day still dark, and through windows thick with water I’d look into the sounds of the dawn, my first window pointing to the east. There was always mu40 | ONDER INVLOED MAGAZINE

sic, radios and tapes turning, always books, railway trains and questions. There was never enough time to pray. I searched through photo albums, books and stories, searched people’s pockets, stole from tales, pretended to be a guardsman, fought with Robin Hood. Back then I heard sounds but I didn’t hear words. I didn’t know where the Hoover Dam was. In my father’s room behind the CDs were the tapes, and behind the tapes there were the records where music formed the landscape, a glorious mountain range. In its valleys I heard Bob Dylan, Elvis Presley, John Lee Hooker, Howlin’ Wolf. I recall a record called the Essential History Of The Blues. It had Elmore James on it, the guitar sounding like a backwards alarm call. I could hear John Lee Hooker’s shoes beating on the floor and thought it was a good thing. On those recordings I heard space, time to forget time. I swept it up, locked it up, and chained those sounds to my soul. I stole a copy of Freewheelin’, heard the Girl From The North Country and wanted to freeze. When I heard Hard Rains Gonna Fall I fell hard. I tried to

write out the words to The River by Bruce Springsteen on the living room floor. I saw Bessie Smith singing in a barroom and a railway platform on an old Betamax. I wore out the tape that had We Can Work It Out by The Beatles on it. Something in those songs seemed to speak to me, their transitory narratives, their faith upon the truth of confusion, their acceptance of doubt, and their dignity against hurt and longing. Something in the words, the simplicity of the volume. In school I got lousy marks for writing because I never got the words in the right order, and I was better making pictures or models, but I was happy with a head full of music. I stayed away from any kind of band. I thought I’d be an architect. Somewhere I heard Blur and Radiohead. I bought The Bends with money I’d earned, it felt better than spending money I hadn’t. There are more noises on Radiohead songs than any ‘songwriter’ record, but no less sound. I found Nick Drake and firewood, I read his biography and I looked at the pictures. He always looked really lonely, and for I while I wanted to be like that. He looked like


he wanted someone to talk to. I learnt that you don’t grow by leaning on a tree, and so I headed to the city to become a designer. The city hit me hard in the side of the head. I fell asleep on buses and trains and I got my wallet stolen, but without the telephones and the show and the whir I would not have begun writing words in notebooks and bundling them together into songs. I bought a walkman and walked pretending I was in films. I took trains to listen to Portishead. I saw Elliot Smith play to a half empty room; I’ve never seen anyone play like him since. When I listen to his music I feel like I’m alone in a church. In the city for the first time I met musicians, people who wrote. A guy called Les Johnson told me that the words could be in any order I wanted them and lent me the first record by Ron Sexsmith. (Feist took one of his songs and turned it upside down). I bought records on whims, by their covers, by chance. I bought some more good than bad, but some horrors. I got lots of Rolling Stones, Joni Mitchell, and any old blues compilation. I got a record by Ray Lamontange that crashed through me. I saw him live in a hall

with Victorian seating. I ate on a diet of action movies. I drove quickly in a borrowed car to a band called Modest Mouse who write lyrics that are pretty and unusual and are like the arrows splitting the album cover. I moved for a while into a house with no phone in the winter and it snowed in the woods so heavy the paths disappeared and the land and the sky became one. Music is a simple task, it’s like waiting for the bath to fill, when you pay attention it fills so slowly, you can throw in influence and work and toil all you like, but the moment you turn your back the water spills the brim and the bathroom floods. I knew if I stayed in the country I’d write country songs, that I wanted to write city songs, I’ve ended up writing river songs. Now I don’t search for music like I used to. I have a girl who helps me keep my ship steady and I seem more patient. My friends are books and influence is more personal. As the time passes influence shifts and contorts, so now its the likes of Nick Cave, Michael Hurley, Django Django and The Veils that punctuate the horizon. When all is change, nothing changes.

Davie Lawson komt uit Wales, maar woont nu - na periodes in Glasgow en Londen - in Dublin. Daar werkt hij aan zijn vierde album met Gavin Glass (Lisa Hannigan). Dat zal een opzienbarende verandering tonen ten opzichte van zijn eerste drie - prachtige - albums. Voorganger Rags stamt uit het voorjaar van 2012. ONDERINVLOED.COM

| 41


INTO THE GREAT WIDE OPEN Sinds de tweede editie van Into The Great Wide Open - leukste festival van Nederland dat jaarlijks plaatsvindt op Vlieland - is Onder Invloed aanwezig als programmaonderdeel. Tijdens de eerste twee jaar traden o.a. Anne Soldaat, Janne Schra, Marike Jager, Davie Lawson, Ryan Joseph Burns, Case Mayfield, Alamo Race Track, The Kik, Bettie Serveert en Kim Janssen op. Ook de aankomende editie in september zal Onder Invloed actief zijn op zaterdag- en zondagochtend.

42 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ONDERINVLOED.COM

| 43


PORTRET

Bij de organisatie van het Into The Great Wide Open-programma werkt Onder Invloed samen met Gijsbert Kamer, Johan Gijsen, Sytse Wils, Maartje Jansma en Joep Smeets. JOHAN GIJSEN De eerste plaat. ‘Mijn eerste plaat vroeg ik aan Sinterklaas. Michael Jacksons Thriller. Ik was acht en ben inmiddels vergeten waarom juist die. Ben er tot op vandaag nog erg content mee.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Op dit moment is dat al een poos So Good At Being In Trouble van Unkown Mortal Orchestra.’   Beste muziekfilm. ‘De documentaire I’m Trying To Break Your Heart; een intrigrerende inzage in de moeizame, pijnlijke totstandkoming van Wilco’s meesterwerk Yankee Hotel Foxtrot.’  Beste muziekboek. ‘Bass Culture: When Reggae Was King van Lloyd Bradley. De titel zegt genoeg.’   Meest memorabele concert. ‘Neutral Milk Hotel in de Melkweg, 16 september 1998. Opende onaangekondigd voor Sparklehorse en Gitbox! Na afloop vroeg ik bij de merchandise-stand waar ik met open mond naar had staan luisteren en kijken. Ik kocht hun In The Aeroplane Over The Sea en is sindsdien mijn favoriete en meest gedraaide album ooit.’   Welke act is niet bekend genoeg? ‘Neutral Milk Hotel, maar dat mag van mij zo blijven.’   Helden. ‘Neil Young & Will Oldham (Bonnie Prince Billy).’  44 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Irritantste muzikant. ‘Patrick Wolf. By far.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Poeh, het liefst samengesteld door een inspirerend iemand die prachtige, voor mij nieuwe, dingen laat zien. Zelf kou ik kiezen voor: * Jools Holland die midden jaren tachtig op bezoek gaat bij Lee “Scratch” Perry en z’n Black Ark studio. * Range Life van Pavement. De officiële clip, met o.a. mooie beelden van Lowlands (‘94) waar de band achterwaarts tegen de stroom publiek inloopt.  * Greg Saunier (Deerhoof) drumt Milk Man op z’n kitje. Afschuwelijk dramatische opnamen vanaf het podium, maar ik kan er uren naar kijken. * Flarden Ty Segall live op Le Guess Who? 2012 in Tivoli. * Youtube fragmenten Mali - African Music Legends: Ali Farka Touré. * De Peel in Brand van Rowwen Héze. (Er is volgens mij geen clip, dus even aandacht voor wat natuurbeelden.) * The Devil And Daniel Johnston van Jeff Feuerzeig, over het trieste leven van Daniel Johnston.’  Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Cody ChesnuTT’   Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Damien Jurado speelt Little Wings Whale Mountain. Prachtig.’   Visie Into The Great Wide Open. ‘Voor altijd ons onderbuikgevoel laten spreken.’

V.L.N.R. GIJSBERT KAMER, JOHAN GIJSEN, SYTSE

Johan Gijsen is programmeur van ITGWO, Tivoli en festival Le Guess Who.


MAARTJE JANSMA Eerste plaat. ‘Dat moet Whitney Houston of Madonna zijn geweest toen ik een jaar of zeven of acht was. Dat was populaire muziek onder de meisjes toen en sprak mij aan.’ 

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Momenteel Free World van Kristy MacColl (met Johnny Marr op gitaar). Die heb ik graag op tijdens het fietsen dan vlieg ik over de Croeselaan in Utrecht.’

E WILS, MAARTJE JANSMA EN JOEP SMEETS.

Maartje Jansma is documentalist bij Beeld en Geluid.

Beste muziekfilm. ‘24 Hour Party People, perfecte mix van humor en popgeschiedenis.’ Beste muziekboek. ‘Faking It: The Quest for Authenticity in Popular Music door Hugh Barker. Echte of originele muziek bestaat helemaal niet, wat mensen ervaren als authentiek is meestal de meest gekunstelde muziek. Van de Alan Lomax sr. die Leadbelly in een gevangenispak liet optreden tot de Buena Vista Social Club, die mensen hadden nog nooit met elkaar gespeeld tot Ry Cooder ze bijelkaar bracht.’ Meest memorabele optreden. ‘Iggy Pop met de originele Stooges op Lowlands 2006. De energie bij dat concert was echt ongelooflijk, bijna een spirituele ervaring.’   Welke act is niet bekend genoeg? ‘Broeder Dieleman heeft zo’n prachtig album gemaakt, die had wel wat meer aandacht mogen krijgen.’   Helden. ‘Laura Nyro, Jonathan Richman en Scott Walker. Muzikanten die altijd volkomen hun eigen weg zijn gegaan en die ik nooit heb kunnen betrappen op enige commerciële knieval.’   Irritantste band. ‘Tower of Power en dat soort jazzfunk-acts, daar kan ik echt niet tegen’   Ideale televisieavond vol muziek. ‘Een Lola da Musica-achtig programma met aandacht voor nieuwe bijzondere muziek, een goeie documentaire zoals die over Harry Nilsson die een paar jaar geleden op TV was. Maar ook een een uurtje foute clips uit het TopPop-archief lijkt me geweldig.’   Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Roosbeef’    Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Rebecca Sier die een nummer van Nick Drake deed op Into The Great Open op Vlieland; tranen in mijn ogen.’ ONDERINVLOED.COM

| 45


PORTRET

JOEP SMEETS De eerste plaat. ‘Ik denk het singletje van George Michael - Faith. Dat stond toen op 1 in de Top 40. Ik vind het nog steeds een tof nummer, met name vanwege de Bo Diddley beat.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘The The - Uncertain Smile, vanochtend nog mee van de trein naar mijn werk gelopen, de dag werd er een stuk mooier van.’   Beste muziekfilm. ‘24 Hour Party People’: “When forced to pick between truth and legend, print the legend.”’   Beste muziekboek. ‘Toby Litt - I Play The Drums In A

Band Called Okay. Geweldig verhaal over de dynamiek binnen een band, de strijd tussen ego’s en uiteindelijk over ouder worden.’ Meest memorabele concert. ‘Caribou en Beach House tijdens Le Guess Who? in 2010.’   Welke act is niet bekend genoeg? ‘Eén van mijn favoriete bands van de laatste vijf jaar is Grails, een redelijk obscure band die instrumentale muziek maakt, die ergens hangt tussen postrock, psychedelica en country.’   Helden. ‘Nick Cave, er zijn weinig artiesten die zo’n consistent oeuvre hebben opgebouwd en na dertig jaar nog steeds relevant blijven.’

Irritantste band. ‘Zonder twijfel Foo Fighters.’   Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik vrees dat (pop)muziek op televisie zijn tijd gehad heeft. Ik zou in ieder geval de vele docu’s willen zien die ik afgelopen jaar heb gemist. Big Star: Nothing Can Hurt Me, LCD Soundsystem: Shut Up And Play The Hits, Charles Bradley: The Soul Of America.’   Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Colin Meloy (Decemberists)’   Favoriete Onder Invloed sessie? ‘Case Mayfield op Into The Great Wide Open in 2011.’

SYTSE WILS De eerste plaat. ‘Mijn eerste single was Doe Maar met Pa. Ik was fan.’

dine Shah, Money, Luke Sital-Singh, Bad Weather California, Audacity enzovoorts, enzovoorts…’

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik draag nooit een koptelefoon, en luister dus ook nooit muziek op de fiets of op straat. Nu draai ik in de auto graag Julia Kent en Burial.’

Helden. ‘David Bowie, PJ Harvey, James Murphy en Will Oldham.’

Beste muziekfilm. ‘Shut Up And Play The Hits, de film over de laatste show van LCD Soundsystem.’

Ideale televisieavond vol muziek. ‘Goeie documentaire, Jools Holland, beelden van Lowlands (maar dan wel met de goede nummers), en wat classic stuff.’

Beste muziekboek. ‘Ik ben niet echt een lezer, maar denk nu aan High Fidelity.’ Meest memorabele concert. ‘Dat is er niet één. Het verschilt van maand tot maand. Een relatief recent hoogtepunt was Cloud Nothings in 2011 in Austin.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Dat zijn er ook te veel om op te noemen. Zeker checken binnenkort: Na46 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Irritantste act. ‘Weet ik niet één, twee, drie. Ik denk dat Gordon wel hoge ogen gooit.’

Wie moet er een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Will Oldham en PJ Harvey.’ Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Ik vond bij Here Comes The Summer de sessie met Onno van Beans & Fatback heel tof.’ Wat is jouw visie voor Tivoli? ‘Zorg dat het altijd om de band en het publiek blijft gaan. De rest is bijzaak.’

Gijsbert Kamer is popjournalist bij de Volkskrant.

Joep Smeets is programmeur van poppodium 013 in Tilburg.

Sytse Wils is programmeur van Tivoli in Utrecht & Into The Great Wide Open.


GIJSBERT KAMER De eerste plaat. ‘Eerste single: Amarillo van Tony Christie, winter ‘71 - ‘72. Ik was net begonnen verslaafd te raken aan TopPop en de Top 40. Toen ik van spaargeld een singletje kon kopen, twijfelde ik tussen deze en I Just Can’t Help Believing van Elvis Presley, beide op grond van beelden bij Ad Visser geloof ik. Presley was uitverkocht, dus het werd Amarillo.’

Beste muziekfilm. ‘The Last Waltz over The Band.’ Beste muziekboek. ‘The Sound of The City van Charlie Gilett, het eerste echt serieuze boek dat ik over muziek las, in 1985.’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Thee Oh Sees.’ Helden. ‘Elvis Costello, Morrissey, Shane McGowan, Bob Dylan en WF Hermans.’

Meest memorabele concert. ‘Zoveel, maar doe maar mijn eerste grote: Frank Zappa Ahoy 24 mei ‘80.’

Ideale televisieavond vol muziek. ‘Veel opnamen uit het TopPop en Top Of The Pops-archief.’

GIJSBERT KAMER EN ANNE SOLDAAT TIJDENS INTO THE GREAT WIDE OPEN 2012.

ONDERINVLOED.COM

| 47


PORTRET

Willem de Vries Begin 2013 nam Willem - al jarenlang werknemer - samen met collega Jeroen Plato Utrecht over. De fijnste platenzaak van Utrecht is de beste plek om nieuwe muziek te halen en instores bij te wonen. Behalve dat ze Onder Invloed-posters steevast een mooie plek geven, ‘Onder Invloed-artiesten’ hebben laten spelen en hun albums verkopen, verkocht de zaak aan de Voorstraat tot nu toe ook al een enorme stapel van het boek.

De eerste plaat. ‘LP: Fleetwood Mac - Tango In The Night. Single: Tracy Chapman – Fast Car.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik loop werkelijk waar nooit met een koptelefoon op over straat. Alleen als ik op vakantie ga neem ik een iPod mee, en ook dan luister ik vaak niet langer dan een half uur. Ik vind het zeer vermoeiend om naar dat lege mp3-geluid te luisteren. Dan luister ik liever niet en wacht ik wel tot ik thuis weer een plaatje kan luisteren. Overigens is de hele dag in een platenzaak muziek draaien vaak genoeg. Dan loop ik graag over straat met mijn eigen gedachten.’ Beste muziekfilm. ‘Dat zijn er eigenlijk twee. Searching For Sugarman en High Fidelity. De eerste is natuurlijk een fantastisch verhaal voorzien van ontzettend mooie muziek. In de tweede herken ik veel van mijn werk, af en toe naar 48 | ONDER INVLOED MAGAZINE

deze film kijken laat me gniffelen van herkenbaarheid en je ziet in deze film waarom het zo’n fantastische job is.’ Beste muziekboek. ‘Ik moet helaas toegeven dat ik geen lezer ben, mijn tijd gaat op aan muziek en heel veel films. Dat geldt ook voor muziekboeken. Heb lang geleden twee biografieën gelezen over Hendrix. En ook van genoten, van je held wil je alles weten. Mocht er ooit over J Mascis een boek geschreven worden, dan beloof ik nu dat ik die ook zal lezen.’ Meest memorabele concert. ‘Fugazi in Paradiso. Om meerdere redenen. Allereerst was het mijn eerste concert in Amsterdam en het was super strak. Fantastische band, Fugazi. Maakte een enorme indruk op mijn 16-jarig zieltje.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Dat zijn er een hoop, maar van de meeste wil ik ook niet dat ze heel bekend worden. Die wil ik blijven zien in zaaltjes als EKKO of de

bovenzaal van Paradiso. Klein en met je neus er bovenop.’ Helden. ‘J Mascis is the only living god! En Jimi Hendrix natuurlijk. Wat een gitarist. Ik ben altijd jaloers geweest op hoe hij zijn gitaar bespeelde; alsof het een onderdeel van zijn lijf was.’ Irritantste muziek. ‘Genre ook goed? En dan heb ik er wel een paar. Reggae, ska en balkan trek ik echt slecht. Voor de eerste is het vooral het ritme wat ik verschrikkelijk vind en de tweede is allemaal veels te feestelijk. Carnaval vind ik ook verschrikkelijk.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Elektronische artiesten, zoals bijvoorbeeld Palmbomen. Ik ben benieuwd waar ze mee komen en je krijgt dan een soort remix nummers van grote songs. Dat lijkt me heel tof. Of een avond vol bands die nummers doen van Elliott Smith, dat lijkt me ook tof.’


ONDERINVLOED.COM

| 49


50 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ESSAY

A New International Ladies and Gentlemen,

We would like to let everyone know that the band shall no longer be working under the name of “The Starlets”. This is something we have been considering for a while and it now feels like the right thing to do. There are also one or two practical reasons which have influenced our decision . When we first named the band in 1996 we were very much influenced by some of the great girl groups such as the Supremes, the Shangri-Las, the Shirelles, the Chiffons... Our idea was for us to be a guitar band which sounded like a 60s girl group. I don’t think we ever actually did sound like that, but that’s another story. We later on discovered that there was a short-lived girl group called The Starlets in the US. It’s possible that if we made it as far as the US we would have had to bill ourselves as something like “The Starlets (UK)” which none of us wanted but as there were no plans to visit the US I suppose we forgot about it, bumbling along harmlessly with the name unchanged. I hear that there are also one or two other namesakes dotted around the world. We should have known that with a name as generic as this there would have been others. I daresay every band likes to feel they are at least a little bit unique. Well, “The Starlets” as a name is not really even a little bit unique. Keeping the current name became something we just went along with. We don’t believe in it anymore. Over the past few years we have changed considerably, both sonically and in personnel, and it’s got to the stage now that, with the one exception in I’m Your Kinda Guy, every song in our live set is new and unreleased. We have made three albums as The Starlets and I think that perhaps they will work well as a trilogy. We don’t however, play any of those songs live now and neither do we really want to. We feel like a new band. When someone buys a Starlets CD after our shows I always feel a little fraudulent; people want to take home something of what they experienced live but if I saw us, bought our albums, and then went home for a listen I would think that there had been some mistake, that this was not the band I saw live. None of this is to say that we want to deny our past, rewrite it, or never play Starlets songs again. We may still “cover” Starlets songs live and possibly our new record will have a Starlets’ song on it. There are pop songs

lying around in our vaults (or, more precisely, Craig’s cupboard) which may even suit a release under the Starlets’ name someday. Also, we will still sell Starlets CDs at shows and through our site. The last song on the last Starlets album is Nothing Ever Dies and this is another sign of a full stop, end of a chapter, even a happy ending and that was never something I thought would happen to The Starlets. I am proud of everything we’ve done so far and want to celebrate it but I believe that what we will do next will be very different. I look at The Starlets albums with their mixture of sepia and black and white imagery and wonder if perhaps that these were our monochrome years and that now it’s time to go technicolor. We have been very lucky in recent years to have had the opportunity to travel abroad and play shows in mainland Europe and Japan. These experiences have strongly influenced the band’s sound. One of the proposed titles for our new album was “A New International”. It gradually dawned on us that this just might be a better fit as a band name for us now than the Starlets. I would like to take this opportunity to say thank you to everyone who has contributed to the Starlets’ adventures and in particular to Chris Wiseman, Joanne Bunyan, Nigel Baillie, Claire Smith, Iain White, Martin Gray, Finlay Robertson, Gill Barker, Sandy Black, Alan Dumbreck, Tam Coyle, Ally Kerr, Mike Truscott, Gordon Kyle, Ruari Wilson, Eliot Waterhouse, Ali Hendry, Duncan and Johnny Cameron at Riverside Studios, Flotsam and Jetsam, SL Records, Fastcut Records, Discos De Paseo, Matthijs Van der Ven, Andy Dempster, Noriyoshi Kamimura, Takashi Yanagi, Naoki and Miharu Morikawa, Jennifer Reiter, Another Sunny Night, Jose Miguel Garanto, Jorge Y Eva Fernandez, our family and friends and everyone who came to see the band. At our next show I will say “Good evening Ladies and Gentleman, we’re A New International” and for a second or two it may feel a little odd. Then we’ll get on with the show. Cheerio just now, Biff Smith On behalf of The Starlets/A New International ONDERINVLOED.COM

| 51


PORTRET

Patty Wolthof Ze werkt voor de PvdA Zwolle, schreef een boek over Chinezen in de hoofdstad van Overijssel en is zelf het onderwerp van liedjes als Patty Lane en Mary door echtgenoot Bertolf. Patty hielp mee bij het begin van de Onder Invloed-avonden in Zwolle.

De eerste plaat. ‘Cryin’ van Aerosmith. Ik kende het van MTV, vond het een tof nummer en toffe clip. Ik schaam me er ook totaal niet voor (wel voor het feit dat ik bij de E stond te zoeken en tegen de verkoper zei dat ik Aerosmith niet kon vinden).’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Paul Simon – Graceland. Ik ben echt fan van Paul Simon en vind hem één van de beste singer-songwriters ter wereld. Zijn teksten zijn fantastisch. En dit nummer luisterde ik vaak in een moeilijke periode. De ene keer barstte ik in tranen uit, de andere keer maakte het me juist vrolijk.’ 
Beste muziekfilm. ‘The Last Waltz (en High Fidelity eigenlijk ook). The Band is één van mijn favoriete bands. De sfeer in die liedjes! Het is funky, maar op een goede manier. The Last Waltz is erg mooi geregisseerd door Scorsese, maar mij gaat het vooral om de 52 | ONDER INVLOED MAGAZINE

liedjes, de spanning en de gastartiesten (Dylan, Neil Diamond). Ik weet het ook niet meer precies allemaal, maar de film raakte me. Ook vanwege de tragische personages uit de band. Ik moet ‘m snel weer kijken!’ Beste muziekboek. ‘Paul McCartney: Many Years From Now door Barry Miles. Alle ins en outs over McCartney. Lezen!’ Meest memorabele concert. ‘Simon & Garfunkel in de Amsterdam Arena. Niet in de laatste plaats omdat de meneer voor me een hartaanval kreeg (en het overleefde), dat was vrij indrukwekkend. En ik kreeg toch een beetje het gevoel Live At Central Park te zijn, in mijn zeer levendige fantasie. In werkelijkheid waren het 50+’ers die zaten te wachten tot ze los konden gaan op The Boxer (“lailailaiiii”). Bij nader inzien ga ik toch voor Fleet Foxes in de AB in Brussel (tranen van ontroering door de samenzang). Of voor The Shins in

Paradiso, want die wil ik ook wel genoemd hebben.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Bertolf. Ik vind echt (echt!) dat meer mensen zijn muziek moeten horen. In Nederland, maar ook in de rest van de wereld. Ik vind hem - en dat zeg ik zonder last of ruggespraak - een klassieke liedjessmid, met bijzonder mooie stem.’ Helden. ‘Paul, John, George en Ringo. No explanation needed, I reckon.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘The Kik. Ik houd van The Kik. Die sixties-liedjes bij DWDD vond ik fantastisch.’  Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Anne Soldaat. Ik houd van zijn stem. Die Dusty-cover breekt m’n hart! Sowieso, als je als man Dusty Springfield covert, kun je eigenlijk al niet meer stuk.’


ONDERINVLOED.COM

| 53


54 | ONDER INVLOED MAGAZINE


In 2009 vloog ik naar Glasgow in Schotland voor een reeks sessies met lokale muzikanten. Sindsdien zijn er muzikanten naar Nederland gekomen voor tours, en volgden er meer bezoeken en sessies met Schotten, zowel hier als daar. Hoog tijd voor een terugblik. DOOR MATTHIJS VAN DER VEN

ONDERINVLOED.COM

| 55


GLASGOW

H

ier rechts is het kantoor van Belle And Sebastian.’ Het was maart 2009 en ik was in Glasgow, voor het eerst. Een half jaar eerder leerde ik via Davie Lawson - een muzikant uit Wales, toen woonachtig in Glasgow - gitarist Paul Tasker kennen. Die parkeerde zijn auto voor zijn studio in de Hidden Lane, waar hij gitaarles geeft. Een week lang zou ik sessies gaan filmen met Schotse muzikanten waarvan ik de helft nog niet eens kende. Het duurde twee dagen voordat ik gewend was, maar aan het eind van de week wilde ik er eigenlijk niet meer weg. Het was het begin van een speciale band die sindsdien alleen nog maar versterkt is. Tot die week in 2009, was de enige kennis die ik, naast bijvoorbeeld Belle And Sebastian en Teenage Fanclub van de muziek in Glasgow had, verworven door het schrijven van een artikel in 2003 over Schotse muziek tijdens mijn studie. Op zoek naar andere muziek dan doedelzakgejank, kwam ik op één of ander forum – die bestonden toen nog - terecht waar enthousiast werd geschreven

56 | ONDER INVLOED MAGAZINE

over een band genaamd Franz Ferdinand. Een maand nadat ik over die band schreef, verscheen de videoclip van hun eerste single Take Me Out op MTV, dat toen inderdaad nog muziekvideo’s uitzond. Dat was ik vijf jaar later al lang weer vergeten toen ik in een tuin in de Amsterdamse Bijlmer een sessie opnam met Davie Lawson. Ik was pas net sessies aan het opnemen en dat beviel al zeer goed, maar tijdens het opnemen hiervan wist ik dat dit project serieus zou worden. Een zomer ging voorbij en in september kwam Lawson touren in Nederland als support van Lucky Fonz III. Een paar uur na het filmen van zijn eerste show in EKKO besloten we spontaan dat ik de hele week mee zou gaan en zoveel mogelijk zou filmen. Zo gezegd, zo gedaan. Tijd om thuis spullen te pakken was er niet, dus aangekomen in Tilburg, de eerste stop van de tour, kocht ik shirts, boxershorts en een tandenborstel. Het filmen kon beginnen. Het werd een inspirerende week, met als resultaat de documentaire No Windows Without Walls. Een film met een overweldigend gebrek aan plannen, budget en degelijke camera’s, maar wel één die een eerlijk verhaal vertelt over Lawsons invloeden en inspiraties.

Gedurende die week opperden Tasker en Lawson het idee om naar Glasgow te komen en daar sessies op te nemen. Een horrorvlucht met Ryanair maar in het vrolijke gezelschap van producer Ro Halfhide later, was ik voor het eerst in Glasgow, met vijftien sessies gepland in zes dagen. De eerste sessie was in de voormalige kerk, nu poppodium, Òran Mór met Ross Clark. Op het eerste oog een nogal ongeïnteresseerde jongeman, maar zodra hij, vergezeld door drummer Fearghas Lyon, begon te zingen was direct duidelijk dat dit alleen de vlucht al waard was geweest. Ik had de camera’s staan en Ro had zijn apparatuur nog maar net ergens achter een bar verstopt, toen Clarks stem alle aandacht opeiste. Niet veel later vormde het duo met twee anderen de band Three Blind Wolves, waarvoor ik vervolgens meerdere tours in Nederland heb helpen opzetten. Hun EP werd opnieuw uitgebracht door Communion Records en ze speelden onder meer bij The Great Escape, SXSW, T In The Park en Eurosonic. Deze week komt eindelijk hun debuutalbum Sing Hallelujah For The Old Machine uit. Die avond werden we verwacht in een kunstgalerie waar het eerste en enige koor uit de geschiedenis van Onder Invloed een sessie zou opnemen. The Parsonage, onder leiding van oprichtster Janis F. Murray had gewerkt met Rod Stewart en Echo & The Bunnymen en zongen die avond covers van Gram Parsons, William Bell en Elvis Presley. Terwijl Ro zich uitleefde met zijn microfoons, probeerde ik vooral ieder koorlid vaak genoeg in beeld te krijgen. Geen makkelijke taak met een kleine dertig man voor je neus. Anno 2013 kun je in Utrecht overigens geen studio met popmuzikanten meer in lopen zonder over een koor te struikelen, maar dat terzijde. Tussen de sessies door, lieten Tasker, Iona Macdonald (Doghouse Roses) en Lawson beurtelings de mooiste plekjes van Glasgow zien. Van platenzaak Monorail Records (je waant je in High Fidelity, terwijl je geholpen wordt door eigenaar Stephen Pastel, van de befaamde band The Pastels.) via de Hidden Lane met


naast Belle And Sebastian nog veel meer studio’s, kunstenaren en een fijn theehuis, tot de kleine zaakjes zoals Fopp en Hillhead Bookclub op Byres Road en Brel in het smalle en sfeervolle Ashton Lane in ‘the West End’. De stad is klein genoeg om het grootste deel aan te kunnen lopen en mocht ook de metro geen uitkomst bieden, zit je zo een half uur in een taxi voor een bedrag waar je in Nederland je eigen straat nog niet uitkomt. Met Franz Ferdinand, Belle And Sebastian, Teenage Fanclub, Camera Obscura, Frightened Rabbit, Glasvegas, Mogwai, Paolo Nutini, Primal Scream, Simple Minds, Texas, The Twilight Sad, Travis, Amy Macdonald en vele anderen, blijkt Glasgow vruchtbare grond voor – al dan niet langdurig - succesvolle bands. Waar zeker Belle And Sebastian en Teenage Fanclub in Nederland een zekere cultstatus hebben opgebouwd, is BMX Bandits nagenoeg onbekend gebleven. Toch is dat de band waarmee we een sessie op gingen nemen op de bovenste verdieping van het museum The Lighthouse. Omgeven door enkel ramen, speelden zanger Duglas T. Stewart en toenmalig drummer Stuart Kidd een uitermate vrolijke sessie, gevolgd door anderhalf uur college van Stewart over de muziekgeschiedenis van de stad van de afgelopen dertig jaar. Een geschiedenis waar hij zelf een belangrijk onderdeel van is, als je bedenkt dat hij in 1985 BMX Bandits oprichtte met goede vriend Norman Blake, later leadzanger van Teenage Fanclub. En Blake is niet de enige muzikant die in beide bands actief is geweest. In de meer dan 25 jaar dat de Bandits bestaan, is de samenstelling bijna onophoudelijk veranderd, met Stewart als enige vaste onderdeel. Oorspronkelijk dachten mensen, voornamelijk door de bands directe en goudeerlijke teksten en podiumpresentatie, dat hun muziek als grap was bedoeld. Niet Alan McGee van Creation Records, die ze tekent en tussen 1993 en 1996 drie albums van ze uitbrengt. Op de eerste daarvan, Life Goes On, staat single Serious Drugs, die het label niet geheel bewust middenin de landelijke

THE STARLETS

MONORAIL RECORDS

THE WELLGREEN (MET LINKS STUART KIDD EN RECHTS MARCO REA) ONDERINVLOED.COM

| 57


GLASGOW

anti-drugsweek lanceert. Een rel was geboren, ook al was de tekst van het nummer gebaseerd op een depressie waaraan Stewart had geleden. De BBC weigert het nummer te draaien omdat ze zich vergissen in de boodschap van de tekst en een bijna zekere hit is de nek omgedraaid. Kurt Cobain, die ook al eens een shirt van de band droeg, vertelde bij een radiostation in New York dat als hij in een andere band dan Nirvana zou moeten spelen, hij dat het liefst met BMX Bandits zou willen doen. Na drie albums besluiten Stewart en McGee – die het inmiddels vooral druk heeft met Oasis, dat ooit nota bene nog begon als voorprogramma van BMX Bandits – de wegen van de band en het label laten scheiden. De band blijft daarna een inspiratiebron voor vele andere bands, van Glasgow tot Tokyo, maar echt groot succes wordt niet meer geboekt. Nog altijd is de band actief, in 2012 kwam het meest recente album In Space uit, een jaar later gevolgd door de documentaire Serious Drugs van Jim Burns. (Zie kader voor een interview met Burns.) Stuart Kidd speelt inmiddels niet meer bij BMX Bandits, maar is naast soloartiest vooral onderdeel van The Wellgreen, samen met Marco Rea. Daarmee nam hij tijdens een volgend bezoek aan Schotland in 2010 een sessie op met covers van The Beatles, Crosby Stills Nash & Young en Carole King. The Wellgreen fungeert sinds het verschijnen van zijn solodebuut ook als band van Stevie Jackson (Belle And Sebastian) en er wordt momenteel gewerkt aan een opvolger van hun eigen debuut The Wellgreens en hun eigen label The Barne Society, waarvan in 2013 een compilatiealbum verscheen. De eerste week in Glasgow verliep, op twee afzeggingen na, voornamelijk soepel. Geholpen door de nodige uren rust en pijnstillers en op een dieet van verwondering en adrenaline werden de sessies succesvol afgerond. Tasker regelde een rondleiding door Stow College, de lokale muziekopleiding, door één van de docenten. De school heeft een eigen platenlabel genaamd Electric 58 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Honey, waarop onder meer Snow Patrol – toen nog Polar Bear – Biffy Clyro en Belle And Sebastian zijn uitgekomen. Aan het eind van de rondleiding liepen we een studio in het gebouw binnen, waar de band Woodenbox aan het opnemen was. Hun album Home And The Wildhunt is een regelrechte aanrader, net als het nieuwe End Game wat pas afgelopen week uitkwam. Later die week bezochten we een albumpresentatie van een andere uitstekende band afkomstig van Stow College, genaamd State Broadcasters. Die albumpresentatie konden we niet tot het einde uitzitten, vanwege de volgende sessie, met een band die door zowel Duglas T. Stewart als Stuart Murdoch (Belle And Sebastian) meerdere keren de hemel in is geprezen; The Starlets. Deze afspraak bracht ons naar The Laurieston, een echte gentleman’s pub, de stamkroeg van de bands dummer Craig Laurie. Na de nodige kennismakingen, werden we door de eigenaren – twee broers die steevast in pak het bier tappen – ingesloten in de Ladies Lounge na sluitingstijd om de sessie te filmen. Opgezet en wel, zat in dezelfde hoek waar ooit Ewan McGregor zat in de film Young Adam, de voltallige band met leadzanger Biff Smith, die hoewel verlegen en zeer zacht sprekend continu een onmiskenbare glimlach onder zijn kuif herbergde. Wat volgde, was een sessie die voor altijd in mijn geheugen zal blijven als één van de meest fantastische avonden en opnames die ik meegemaakt heb. Zowel muzikaal als persoonlijk, waren Biff en de zijnen innemend, vrolijk en bijzonder goed. Nadat ze Big Star en The Go-Betweens coverden en hun eigen toekomstige hit Marie-Claire speelden voor onze camera’s en drie achtergebleven oudjes die om de vijf minuten om The Temptations en Elvis liedjes riepen, werd het nog een lange nacht. Vrijwel onmiddellijk was ik overtuigd dat deze band naar Nederland moest komen. Zeven maanden later was hun eerste tour, waarbij ze overal een enthousiast onthaal kregen. Er volgden nog twee tours, waarvan één


BOVENSTE FOTO TOM ROELOFS

solo en in juni gaat de band het vierde album opnemen in Sheffield. Met een nieuwe bandnaam echter, namelijk A New International. Meer daarover lees je op pagina 50. Tijdens de sessie van The Starlets speelden twee jonge muzikanten mee op viool en hoorn, namelijk Mike Truscott en Mark Farmer, die bij het volgende bezoek in begin 2010 ook een eigen band bleken te hebben, genaamd The Seventeenth Century. Biff Smith nam me mee naar hun optreden in The Admiral, op 4 februari. Het podium zat – zoals wel vaker in Glasgow – onder het café. Voorafgegaan door enkele sympathieke maar middelmatige acts, begon de band - bestaand uit vijf piepjonge gasten – aan een optreden waardoor nagenoeg iedere aanwezige weggeblazen werd. Zonder te overdrijven, was hun versie van akoestische folkmuziek (drummer, bassist, akoestische gitaar, hoorn, viool en vierstemmige zang) die toen nog iets meer aan Arcade Fire deed denken, een schot in de roos. De stem van Farmer snijdt als een kettingzaag door je hoofd en de jarige gitarist bleek een ongekend bereik in zijn stem te hebben. Nog op zoek naar een band voor op de eerste Onder Invloed-avond op Festival aan de Werf in Utrecht in mei van dat jaar, vroeg ik de band nog die avond om naar Nederland te komen. Die jarige gitarist bleek Ryan Joseph Burns te heten en liet me tijdens die eerste tour in mei 2010 een filmpje zien op YouTube waarin hij Flume van Bon Iver covert. Verheugd over het feit dat hij dus ook songwriter is, haalde ik hem in december dat jaar naar Nederland voor shows bij Radio 1 en het festival Grasnapolsky. Sindsdien kwam hij vaker terug, meest recentelijk nog voor Into The Great Wide Open in september 2012. Book Of Youth, het debuutalbum van The Seventeenth Century is op details na klaar en ook het debuutalbum van Burns maakt momenteel behoorlijk vaart. Ik ben geen boeker. Niet in de zin dat ik daar ooit mijn beroep van heb willen of zal maken. Maar het organiseren van tours voor bands

THREE BLIND WOLVES

STOW COLLEGE

ALASDAIR ROBERTS ONDERINVLOED.COM

| 59


GLASGOW

als The Starlets, Three Blind Wolves, The Seventeenth Century en Ryan Joseph Burns, die anders nooit zo snel naar Nederland zouden (kunnen) komen, was naast leerzaam vooral erg vervullend. Dat zelfde geldt voor het werken met Davie Lawson en Doghouse Roses. Een verlengde vorm van journalistiek, wat mij betreft. Ik werd geraakt door hun muziek en wilde dat delen. Of dat dan via een blog, een krant of via (Onder Invloed) concerten organiseren is, maakt weinig uit. Een uur voordat we met gierende banden naar het vliegveld zouden moeten, aan het einde van dat eerste bezoek in 2009, filmden we Alasdair Roberts in een ontwerpfabriek waar Lawson destijds actief was. Tussen de grote machines in, speelde Roberts enkele traditionals. Halverwege gedurende het eerste

nummer werd ik een liefhebber van zijn feilloze gitaarspel, soepele zang en de manier waarop hij traditionele muziek bewerkt en interpreteert. Bovendien bevestigde hij nog maar eens het beeld dat ik had gevormd van de muzikanten die ik in Glasgow heb ontmoet. Het is een broeiplaats voor eigenzinnige en getalenteerde muzikanten die, in tegenstelling tot sommige beginnende bands in Nederland die na drie half gelukte noten denken dat de wereld aan hun voeten ligt – vaak verbazingwekkend bescheiden en dankbaar blijven. Dus ja, Glasgow. Het is geen Rome en de zon schijnt er net zo vaak of weinig als in Utrecht. Maar zodra de binnenstad van Glasgow opdoemt, vanuit de auto op de M8 vanaf het vliegveld, voelt het inmiddels als een lang uitgestelde ontmoeting met een

oude vriend. Sinds die eerste keer in 2009 ben ik er nog zo’n handvol keren geweest. Ik zag Nederland verliezen van Spanje in State Bar, een pub aan Holland Street, met Tasker en Biff in oranje shirt naast me. Verwerkte de kater aan Loch Lomond, ten noorden van de stad. Een groot deel van mijn boek is er geschreven, er wonen bijna meer vrienden dan ik hier heb en bovenal heeft de stad me een vernieuwd geloof in de kracht van échte muziek opgeleverd. Muziek gemaakt door belachelijk getalenteerde mensen die niets anders willen en dat moeten delen. Als ik net zoveel plezier mag beleven in het aandacht besteden aan die artiesten als ik in de afgelopen jaren heb gedaan, ga ik met dezelfde overtuiging nog eens vijf jaar door met Onder Invloed. Op naar de tien.

In 2013 kwam de documentaire Serious Drugs over de BMX Bandits uit. Een interview met maker Jim Burns.

Chain, and I was instantly hooked.’

can Sinatras, another of my favourite bands, so I knew how to use a camera and sound gear but that wasn’t a documentary film. I felt certain that by making a film about BMX Bandits, exploring what was behind the music, and how it felt to be involved in a band like BMX Bandits, that there would be something interesting for not just me, but for the fans of BMX Bandits, and maybe even for people who’d never heard of them at all.’

How and when did you discover the music of BMX Bandits? ‘I discovered BMX Bandits via the Teenage Fanclub message board. Despite living most of my life a few miles away from Bellshill, where both bands originated, I only heard Teenage Fanclub for the first time in 2005 on a newspaper supplement CD. I can’t remember the first BMX Bandits song I heard, but it was from My 60 | ONDER INVLOED MAGAZINE

You were suffering from depression at that time, what happened in your mind when you started listening to BMX Bandits? ‘I felt that the music was honest and that there was deep suffering in the melody and the lyrics. But also that there was joy and hope, and a suggestion that sadness and suffering were temporary and perhaps a pathway to greater things. My family and I listened to BMX Bandits mix Cd’s on Sunday evenings when we drove to the park for walks and ice cream. My children really enjoyed it. And it was good to share it with them. So despite my sometimes hopeless depression, the music lifted me into a more hopeful state of mind. I wanted to know more about how and why this happened in my mind.’ What made you decide to make a documentary? ‘Well, I had some experience directing the filming of live performances in and around Glasgow with Trash-

How did you go about it? ‘I bumped into Duglas in Monorail, a record shop in Glasgow, and had a cup of tea with him in Mono, the adjoining cafe. I told him about my feelings when I listened to the BMX Bandits album My Chain and said I wanted to make a documentary about them. He instantly and unreservedly told me he thought this was a good idea and despite knowing my limitations he gave me unlimited access to him and the band. I started filming live performances, interviews, and tried to piece together the story. It wasn’t easy. I had definite ideas about


DUGLAS T. STEWART (BMX BANDITS)

what I wanted the film to say but wasn’t sure it would work. I looked for an experienced film editor and found Fiona Macdonald, who came on board and worked long and hard to pull together the edit.’ It took 4 years. ‘The film was entirely self-funded and I did most of the shooting myself. I had to fit film-related activity into my busy work and family schedule. Some of the interviews were filmed after I had worked 14 hours in my job as IT Director for a big customer services company. At other times I was quite ill with depression, which physically exhausted me, and couldn’t face the thought of working on the film. And even when things were going well, they still take more time than you think they will. I had to organise licensing for the music that featured in the film, search for archive material, photographs, film and TV footage, and it all took time. I’d say it was finished in good time.’ What where the difficulties you

encountered making this film? ‘I faced two types of difficulty: Internal and external. But overcoming these difficulties is what makes a project like this worthwhile. If it had been easy, I think it wouldn’t have attracted me. I was excited by the thought of making a film and overcoming my lack of experience. Excited by the thought of showing the film at my favourite cinema; The Glasgow Film Theatre. And excited for my children to see the finished film; they had all been involved at various points during production. So for every obstacle there was a reason to keep going and finish the film.’ Did you find out why BMX Bandits did get through to you? ‘BMX Bandits’ music is honest and tender. It feels empathetic, as if the characters in the song know how you feel. If you watch my film, you’ll understand that Duglas has had challenges in his life and sometimes with his emotional health. So this informs the lyrics and the melody of the songs and you feel like he understands how

you feel. Some of the songs are sublimely simple and happy too. So you get empathy and joy. It’s a fantastic combination. It’s unlike anything else and at the same time it’s as familiar as your closest friend.’ Did making this film help you to get rid of your depression? ‘I think having a positive project is a healthy thing for anyone but I can’t say that making Serious Drugs was a cure. Perhaps it helped me understand my life a bit better because I explored my feelings. The current respite in my depression is a fortunate combination of the support from my family and friends, medical intervention, including medication from my family doctor, when I needed it, counselling, a healthy lifestyle via diet and exercise, and simply caring better for myself. Today I am healthy and happy. And I’m very grateful for that.’ Do you now have new film plans? ‘I have an idea for another documentary but time will tell whether I’ll develop that idea further.’ ONDERINVLOED.COM

| 61


GLASGOW

STUART KIDD (The Wellgreen)

ALASDAIR ROBERTS

Teenage Fanclub (Did I Say). ‘A band that definitely changed my approach to music. It made me realise that melody is the key to greatness! I kind of taught myself to sing harmonies through both The Beatles and Teenage Fanclub. On top of this they are all a really friendly, down to earth bunch of guys who just love making music. Truly inspiring!’

Adam McNaughtan (Oor Hamlet). ‘Glasgow school teacher and songwriter condenses Shakespeare’s play into three and a half minutes.’

Music and Movement (Little Doggies). ‘I played with Finlay at the very beginning of Music and Movement and loved every minute of it. He’s a great songwriter with really great ideas. After I left, I saw them playing at the 13th Note one night and it remains one of the best gigs I’ve ever seen. It was like watching The Velvet Underground at their peak.’ Donovan (Wear Your Love Like Heaven). ‘I’m pretty sure Donovan grew up in Maryhill so in my book that qualifies him! He’s done it all, meditated with The Maharishi, got pissed with Dylan, got stoned with The Beatles and remains one of the great underrated songwriters of all time. Thanks to him, John Lennon learned to fingerpick. I rest my case. I love Donovan. A LOT.’ 62 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Matt McGinn (Willie Macnamara). ‘He’s a prolific Glasgow songwriter and folksinger with a song about an altercation in the east end of the city. It’s a parody of the well-known song The Dowie Dens o’ Yarrow from the Scottish Borders.’ Alex Campbell (The Fair Flower of Northumberland). ‘Legendary Glasgow singer whom, it’s fair to say, was renowned as a hard-living raconteur, sings a traditional ballad which I sing myself, which I learned from my father Alan - and which Alan in turn no doubt learned from Alex!’ DUGLAS T. STEWART (BMX Bandits)

BMX Bandits (The Sailor’s Song, E102, Doorways). Belle & Sebastian (The State I Am In, Step Into My Office Baby, Fox In The Snow). The Pastels (Comin’ Through, Check My Heart, Nothing to Be Done)

BIFF SMITH (A New International / The Starlets)

The Blue Nile (Easter Parade). ‘A haunting, impressionistic dream of a city, captured in slow-motion sepia. Sparse and evocative, using space as imagery, silence as song, Easter Parade is poetic and musical minimalism. It is breathtakingly beautiful, and like nothing else I have ever heard.’ Orange Juice. (In A Nutshell). ‘Orange Juice would be many people’s vote for greatest Scottish band ever. They have an ambling, informal quality, at times just barely hanging together, but always in a manner most elegant and stylish. A fascinating meeting of opposites, they are sophisticated yet goofy, a harmonious yet discordant black and white influenced eclecticism; Disco and Soul meets jangly Velvets Post-punk to make a sound which was very new but always joyfully melodic, still exciting and inspiring today, Orange Juice have so much love and joy in their music that I defy anyone with two good ears not to listen to this with a smile. In A Nutshell begins as tender and vulnerable, becoming bitter kiss-off, before transcending worldly concerns in a burst of tuneful euphoria and gently mocking humour


-”Goodness gracious, you’re so audacious!”. I cannot listen to In A Nutshell without singing along with the hilarious and inspired backing vocals “SHOOSHOOSHOOSHOOODOO!”. I recommend that you do too.’ Lloyd Cole And The Commotions (Forest Fire). ‘Pretentious name-dropping, self-conscious posturing, po-faced literary styling - on the surface there was as much to distract and repel as there was to attract and engage with Lloyd Cole And The Commotions. What made all of this irrelevant however was the sheer brilliance of the music, and in particular their debut album Rattlesnakes that sat almost as a collection of Cole’s short stories set to the Commotions’ measured subtlety and grandeur. On Forest Fire Cole’s lyrics are less studied than at other times and, for that, all the more affecting. Brooding and passionate, yet beautifully paced, Forest Fire creates a mood, suggests a scene, a page from a story, and then leaves us with an imaginative space which climaxes and fades in the song’s final cathartic guitar solo.’ DOUGLAS WILSON (Giant Fang)

Mogwai (Rock Action - album). ‘It feels wrong to try and pick out a single Mogwai track, so I’ve chosen

all of Rock Action. I was pretty young the first time I heard it, and it completely changed my perspective on music. It’s one of my all time favourite records.’ Cocteau Twins (Heaven Or Las Vegas). ‘If it weren’t for Cocteau Twins, Giant Fang would almost certainly sound very different. I love that haunting, ethereal sound that they pioneered; it is timeless.’  Errors (Pleasure Palaces). ‘I’ve always loved Errors, but their most recent record Have Some Faith In Magic is just incredible. It’s a big, dreamy analogue-sounding electronic record that is just as mind-blowing live.’ 

PHOTO GIANT FANG BY DN ANDERSON

PAUL TASKER (Doghouse Roses)

The Starlets (Tenterhooks). ‘Although It doesn’t look like they’re called the Starlets anymore. For a long time been a favourite of mine. Great songs drawn from a lot of places, played and sung like they mean it. Tenterhooks isn’t really my favourite Starlets song. It’s another that’s going to be on the new album, but I don’t know the name, so I’ve gone for this instead as it’s great.’  

John Alexander (Sway) & Larry Guild (Northern Hemisphere). ‘Perhaps cheating to have two people in one place, these songs are rootsy songwriting at its best. Nobody does a bluesy ballad like John Alexander, and Larry Guild constructs a narrative in three and a half minutes that takes others 200 pages.  Both have new material that I really like, but again I don’t know the names of any of the songs, so we go Sway from the album Rain For Sale by John, and Northern Hemisphere from the album Jenau’s Interlude by Larry.’ Mogwai (The Sun Smells Too Loud). ‘Melodic Noise.’ RACHEL SERMANNI

PAWS (Jellyfish). ‘Two of this trio are from the highlands and I have known them a while. They are good people and I have a strong longing to go wild at one of their gigs one day.’ Admiral Fallow (Beetle In The Box). ‘I am very fond of these humans and think they are very good musicians, and Louis is a wondrous writer.’ Eugene Twist (If There’s Love Where I’m Going). ‘Good song. Good album. Very good.’ ONDERINVLOED.COM

| 63


GLASGOW

STUART KIDD (The Wellgreen)

13th Note. ‘There is something about the 13th Note that I love dearly. It’s tucked away in a dark corner of the city centre, it’s frequented by a curious mix of people, and the venue itself is tiny. The sound is usually crap, it’s lit by a couple of red light bulbs, it only holds about 70 people comfortably, but catch the right band on a good night and you don’t get any better. It is also my favourite venue in Glasgow to play, by miles. The place is full of character, and usually full of characters.... Magic!’ The Flying Duck. ‘The Flying Duck is a club situated across the road from the Cineworld, across from the bus station. They always put on great nights and I personally have never had a bad night in there. I have however always had a bad morning after. It’s the club where most of my friends end up on a Friday or Saturday, the music is always brilliant, and they serve free toast at the bar. What more do you need?’

64 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Asia Style. ‘Glasgow’s best kept culinary secret. Open until 2am, food on the table before you have even finished ordering, Malaysian food at it’s best. If you have never been, you’re really missing out. As with The 13th Note, the interior isn’t much to desire, but my god the food speaks for itself. The waitresses are always friendly and must cover about 5 miles in a shift. Soft shell crab anyone?’ ALASDAIR ROBERTS

Babbity Bowster’s. ‘A pub in Glasgow’s Merchant City area. Good for traditional music sessions at the weekend, it boasts a very fine restaurant The Schottische, upstairs, which demonstrates the influence of French cuisine on Scottish cooking. This culinary influence is a legacy of the ‘Auld Alliance’ between Scotland and France, which saw them united against a common enemy - England (although, of course, all three nations are on very friendly terms nowadays and all past animosities are but a distant and unhappy memory).’

Pollok Country Park. ‘A park in the Southside of Glasgow, housing the Burrell Collection, a museum featuring an eclectic collection of art and archaeological artefacts acquired over a long period of time by Sir William Burrell, a wealthy shipping magnate. The park itself, one of Glasgow’s, indeed, Britain’s, largest green spaces, is home to a fold of Highland cattle, or ‘hielan’ coos’; in 2008 it was named the Best Park in Europe! It’s only a fifteen-minute walk from my flat, so I walk in the park often.’ The Necropolis. ‘I am not ashamed to say that, along with many other people, I enjoy visiting graveyards, and this is one of the finest I know. In the East end of the city, The Necropolis is impressively arrayed atop a hillside overlooking Glasgow Cathedral.  Look out for a musical connection here too: the author of the nursery rhyme Wee Willie Winkie, William Miller (1810-72), lays in well-deserved eternal rest in this cemetery.’


DOUGLAS WILSON (Giant Fang)

Piece. 1056 Argyle Street. ‘Piece is pretty much the best sandwich bar in Glasgow. The pastrami special is 100% awesome!’ The Barrowlands. 244 Gallowgate. ‘Predictable I guess, but I have yet to find a venue anywhere in the world that feels as special as the Barras for a show. Just don’t walk about outside on your own after the show.’ Loch Lomond. ‘Not really Glasgow, well not Glasgow at all but some of the most stunning scenery in Scotland is a twenty minutes drive from the city. It’s beautiful and utterly serene.’ PAUL TASKER (Doghouse Roses)

The State Bar. ‘Just saying the name reminds me of the good times it is.’ Piece / The Hidden Lane Tearoom. ‘Both serving great food, tea and coffee with soul and good vibes. Who doesn’t want this when they’re having their lunch?’ Mother India. ‘Simply the best currys in the UK. And probably of the world outside of India.’

BIFF SMITH (A New International / The Starlets)

people of Glasgow since its days as The Cosmo up to today.’

The Laurieston Bar. ‘Last of the Gentlemen Barmen, the brothers James and John tend to the holy drinkers of the Gorbals, and some of the not-so-holy ones too. A free jukebox in the Ladies Lounge, free toasties, and a singsong on Saturday nights all contribute to a sense of community and a warm, friendly atmosphere. A popular stop off point for gig-goers to the Academy and for revellers on the Subway crawl mixing with the affably pickled regulars makes for an eclectic clientele. Highly recommended.’

The University Café. ‘A classic old fashioned Italian ice cream parlour style cafe serving good value simple food. They do a very nice Fish Tea, Macaroni Cheese, and - always a winner - bowls of peas and vinegar. See also Jaconelli’s on Maryhill Road. I have never felt sad in this place.’

Glasgow Film Theatre. ‘The mecca in Glasgow for film buffs. This warm and atmospheric cinema has two screens showing rare, world, cult, classic and art-house movies, and has a nice cosy wee bar/cafe (gezellig!). It is and has been much loved by the

RACHEL SERMANNI

Tchai Ovna. ‘It’s a tea shop down Otago Lane where strange and lovely feelings arise. You can drink exotic tea and smoke shisha.’ Hidden Lane Tearoom. ‘Another amazing cafe down a beautiful alleyway full of music and yoga studios. Sometimes I work here. The cakes are spectacular. Every Wednesday night there’s a gathering of women who go there to sing songs. They’re called The Hidden Lane Choir.’ The river at Kelvingrove. ‘A walk along this at any moment is so healing. I pretend to be the ferryman in Siddartha every time.’ ILLUSTRATIE DOOR DAVIE LAWSON ONDERINVLOED.COM

| 65


ADVERTENTIE

Onder Invloed t-shirts onderinvloed.spreadshirt.nl

66 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ONDERINVLOED.COM

| 67


PORTRET

Tom Roelofs Tom is fotograaf en woont tegenwoordig in Antwerpen. Hij reist veel met bands mee op tour en maakt indrukwekkende foto’s van muzikanten achter de schermen. Ook houdt hij een blog bij met foto’s van de vele plekken waar hij logeert. Tom maakte alle foto’s voor het boek Onder Invloed.

De eerste plaat. ‘De allereerste single die ik kocht was die van The Offspring - Pretty Fly For A White Guy. The Box stond in die tijd standaard aan na school en het luisteren naar veelal slechte mainstream was toen nog leuk.’

uit te kiezen. Eén van die momenten was traumahelikopter in een parkeergarage tijdens Eurosonic dit jaar. Heel veel bobo’s die saai stonden te kijken, terwijl de jeugd de garage met een paar man aan het afbreken was.’

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik moet bekennen dat ik eigenlijk alleen in de sportschool nog muziek op heb. De eerste plaat die standaard aan gaat is You’re Nothing, de tweede plaat van Iceage, een Deense punkband uit Kopenhagen.’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Ik heb een voorliefde voor Dez Mona. Ik tour de laatste drie jaar met deze band en krijg nog steeds kippenvel als ik de band live zie spelen.’

Beste muziekfilm. ‘Eén van de films waar ik in het begin van mijn carrière wat aan gehad heb, is Almost Famous. Dit vooral om op te merken hoe het wereldje werkt en welke valkuilen er zijn. Ik weet alleen niet zeker of ik hem ook meteen de beste durf te noemen.’ Meest memorabele concert. Er zijn er mij heel veel bijgebleven, vind het ook erg lastig om er eentje 68 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Helden. ‘Ik heb geen helden, ik geniet vaak nog meer van onbekende amateurs die nooit enige herkenning zullen hebben dan de mensen waar iedereen zo hard op loopt te geilen.’ Irritantste muziek. ‘Ik hou het heel veilig op de Jan Smit/ Nick & Simon-achtige acts.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Niet vol muziek, maar wel muziek gerelateerd. Bij ATP a nightmare before christmas curated by God-

speed You Black Emperor hadden ze een kanaal in de huisjes met de meest foute reclames die er bestaan. Ik kan daar wel van genieten.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Ik ben toch wel eens benieuwd hoe een sessie eruit zou gaan zien met een wat hardere band.’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Het optreden in Zwolle van Theo Sieben. Ik kende hem niet vooraf, had ook nog nooit muziek van hem gehoord maar dit is mij altijd wel bijgebleven.’ Wat is een goede muziekfoto? ‘Eentje die emoties laat zien bij de persoon die op de foto staat.’ Wie zou je het liefst nog eens op de foto willen zetten? ‘Ik ben wel benieuwd hoe het zijn om een tijdje met Antony van Antony And The Johnsons te touren voor een foto documentaire. Lijkt me een hele interessante man.’


ONDERINVLOED.COM

| 69


70 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Erik Delobel Erik Delobel is programmeur van het Zwolse poppodium Hedon, wat momenteel een ingrijpende verbouwing ondergaat. Samen met Erik organiseerde Onder Invloed een jaar lang concertavonden in Hedon, met onder meer Marien Dorleijn (Moss), Woost, Alamo Race Track, The Starlets, The Seventeenth Century, Theo Sieben, Case Mayfield en Lucky Fonz III.

De eerste plaat. ‘Mijn eerste muzikale interesses kwamen vooral door skatevideo’s die ik bekeek. Ik was fanatiek skater en onder veel video’s zat toffe muziek. Ik ging uitzoeken welke muziek dat was in de platenzaak en dan vroeg ik of zij het konden bestellen. Ik denk dat één van mijn eerste aankopen Dinosaur Jr. is geweest, ook omdat die onder een skateboardvideo zat.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Op straat loop ik het liefst met relaxte muziek op de koptelefoon. Waar ik altijd gelukkig van word is First Day Of My Life van Bright Eyes.’   Beste muziekfilm. ‘High Fidelity en I Am Trying to Break Your Heart: A Film About Wilco.’   Beste muziekboek. ‘Life van en over Keith Richards.’

Meest memorabele concert. ‘In 1994 ging ik voor het eerst naar een festival en bij mij in de buurt was het dichtsbijzijnde festival Lowlands, ik was 16 jaar en zag daar heel veel acts voor het eerst. Wat me toen het meest is bijgebleven is het concert van Jeff Buckley. Ik kende hem destijds niet maar heb wel snel het album Grace gekocht nadien.’ Welke act is niet bekend genoeg?  ‘De artiest Chet Faker viel mij afgelopen jaar erg op, hij is al een bekende artiest in Australië, maar ik denk dat hij snel ook in Europa zal doorbreken. Zijn muziek is electronisch en zijn stem heeft veel weg van die van Fink.’   Helden. ‘Als 16-jarige was ik erg onder de indruk van Kurt Cobain die het muzikale landschap destijds weer wat opschudde en met een nieuw geluid kwam. Ik vond die rauwheid en opstandigheid echt te gek.’ ONDERINVLOED.COM

| 71


PORTRET

Frank Groot Frank, programmeur van filmhuis Kriterion in Amsterdam, las het boek Onder Invloed en besloot de reeks Moderne Klassiekers in juni 2012 te wijden aan muziek, in samenwerking met Onder Invloed. Tim Knol, Maurits Westerik (GEM), Janne Schra en Lucky Fonz III kozen hun favoriete muziekfilm om te vertonen in Kriterion, voorafgegaan door Onder Invloed-sessies op het witte doek.

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Met een liedje van een band die ik op dat moment net ontdekt heb - vind het heerlijk om nieuwe muziek te ontdekken wanneer ik fiets/over straat wandel. Op moment van schrijven vind ik de nieuwe plaat van Submotion Orchestra te gek.
’ Beste muziekfilm. ‘Almost Famous. “Hold me cloooser, tiny daa-haan-ceeeeer..”- classic. En High Fidelity, natuurlijk. Hoewel ik moet bekennen dat er tussen de vier films waarbij ik ooit heb moeten huilen, een muziekfilm zit: This Is It. Niet per se de beste muziekfilm, maar zeker wel één van de meest ontroerende. Eeuwig zonde dat de arme man die show nooit heeft mogen vergeven (alhoewel, hij had er dan natuurlijk 50 moeten doen...).’ Beste muziekboek. ‘Mystery Train - Greil Marcus. Prach72 | ONDER INVLOED MAGAZINE

tige verhaling van de Amerikaanse rock ‘n roll-geschiedenis.’ Meest memorabele concert. ‘Bon Iver in Vredenburg (2011). Janken. Wat was dat mooi. Behoorlijk episch, maar soms is dat gewoon heel erg lekker.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘The Phoenix Foundation (NZ)! Lopen al een aardig tijdje mee, en maken een prachtige licht-pyschedelische popvariant, maar willen niet erg doorbreken lijkt het. Jammer voor ze. Wel fijn echter dat ze dan na jaren touren nog steeds op London Calling kunnen staan.’ Irritantste band. Will and the People. Wat een aanstellers. Vind het maar een beetje een act. Malle jongens.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik zou willen zeggen de jaarlijkse

Lowlands-uitzendingen van de VPRO. Maar dat zou dan weer betekenen dat ik daar niet live was. Nee dan misschien een avondje Wilco, met als voorprogramma de documentaire I Am Trying To Break Your Heart, en daarna drie uur live-registratie.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Prince, dat lijkt me wel wat. Akoestisch en intiem, kan het me bijna niet voorstellen…’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Die met Damien Jurado, wauw!’ Favoriete soundtrack. ‘Drive.’
 Favoriete film. ‘Dat wisselt per maand.. Nu, in april is het Spring Breakers van Harmony Korine. Sexy maar onverwachts heftig.’


ONDERINVLOED.COM

| 73


ESSAY

Finlay Macdonald is en was lid van Teenage Fanclub en BMX Bandits, maar bracht in 2012 zijn eerste solo-album uit als Lenzie Moss. Als Glasgow een genre zou zijn, dan zou Lenzie Moss daar perfect in passen. Kraakheldere gitaren gecombineerd met droge zang. Inclusief enkele bandleden van The Seventeenth Century!

Lawrence of Belgravia BY FINLAY MACDONALD

74 | ONDER INVLOED MAGAZINE


I got to see Lawrence of Belgravia on Saturday at Jim Lambie’s poetry club in Glasgow. The film was followed by a Q&A session with Lawrence, then by an opening of a visual collaboration between Lawrence and Jim and a live set from Go-Kart Mozart. It was among the best gigs I’ve ever seen. It was up there with The Clash at Barrowlands, Queen at Ingliston, Julian Cope at King Tuts and Thin Lizzy at Glasgow Apollo. The film was at times sad, hilarious, depressing and uplifting. Listening to his interviews on the film and his Q&A afterwards brought home the innocence, honesty and purity that has run through all of Lawrence’s work from the first Felt record to the latest Go-Kart Mozart, On the Hot Dog Streets. He’s known for being misanthropic - he is also very funny. You’re not always sure if he knows he’s funny but a slight, knowing smile every now and then tells you that he does and that he loves the reaction. I’m sorry to say that I pretty much dismissed Go-Kart when their first album, Instant Wigwam And Igloo Mixture came out having been a fan of all his previous work with Felt and Denim. I had heard that he had become a junkie and that Alan McGee had basically given him a publishing deal to help him get his life together (all of which is alluded to on the record). It felt to me that there was one good song on it and the rest was someone noodling on a synth and taking the piss out of their audience. I dug that album out again this morning and have been listening to it all day. Hearing it now - it’s filled with classic Lawrence songs - brilliant tunes with witty and poignant lyrics. And some of the ridiculous moments pre-date Nyan Cat by 15 years.   I had an epiphany too - never again will I dismiss an artist because they make a radical departure from their previous direction just because it’s not what I expected or thought it should be. These are the very times when it is most important to listen to what they have to say - these are life changing moments for the artist and the listener - what art is all about. Seeing Go-Kart Mozart live in that setting (The Poetry Club is an incredible venue) was a life changing gig too - like all live music at it’s best. It was always a big regret that I missed the chance to see Felt at their last ever Scottish show in Greenock. What struck me was that once again, Lawrence has surrounded himself with great musicians. It made me think of Michael Jackson saying that the secret of his artistic success was that he only ever worked with the best. Another result of Lawrence’s obsessive perfectionism. It was particularly powerful having seen Paul Kelly’s wonderful film earlier in the evening. As I said, it provokes a whole range of emotions, including joy. One of my favourite moments of the film is the cinematic use of Denim’s Osmonds in the soundtrack. He cuts scenes of Birmingham city centre in time with the final glorious ‘I - ii - IV - V’ chord progression that we get at the end of the song - one of the most uplifting moments in pop. It stands along side some of my other favourite cinematic musical moments such as Sophia Coppola’s use of MBV’s Sometimes driving through Tokyo at night, or Vincent Gallo’s use of Beautiful by Gordon Lightfoot in his road movie The Brown Bunny. The art show was great too. Images from Lawrence’s scrap books over the years with the human elements blacked out with a big inky in true Lambie style. I had forgotten how much music and art can change you in an instant - even though your teenage, responsibility-free days are well in the past. These moments are so rare. A truly inspirational event. ONDERINVLOED.COM

| 75


PORTRET

Mariska Berrevoets U kent haar misschien als @_MRS, wij kennen haar als enthousiaste vrijwilliger voor Onder Invloed. Of er nu hulp nodig was voor de promotie, bij het verkopen van boeken of met het filmen, een simpele vraag was vaak voldoende. Mariska werkt na een glorieus verleden als oppas nu bij muzieklicensiebedrijf Sizzer.

De eerste plaat. ‘Pretty Fly For A White Guy van The Offspring. Dat was hét singletje voor mij als pubermeisje, dat ik keihard opzette als ik weer ‘s met ruzie naar m’n kamer was gerend, om m’n vader even heel duidelijk te maken hoe boos ik was. Ik blèr ‘m net zo goed mee als Wannabe van the Spice Girls.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Dit kan ik never kiezen, ligt totaal aan mijn mood. Iets van Beach House of Moss.’ Helden. ‘De mensen die Into The Great Wide Open zijn gestart. En m’n moeder.’    Meest memorabele concert. ‘Bon Iver in Vredenburg, daarna zei ik oprecht: Mooiste concert ooit.’ 
  Ideale televisieavond vol muziek. ‘Bij een marathon Into The Great Wide Open-documentaires van ieder jaar tot nu toe zou ik vol kriebels, sentiment, heimwee en ‘oja’s’ op de bank zitten.’ 76 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Tessa Rose Jackson, maar ik weet zeker dat het met haar wel goed komt.’ Irritantste muziek. ‘Caro Emerald, ik kan daar gewoon niks mee.’   Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Daughter en Benjamin Francis Leftwich’   Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Ryan Joseph Burns in de Mailmen-studio. Dit was de dag na het legendarische huiskamerconcert dat Ryan bij een vriendin van me gaf. Brak, moe, we zaten daar met z’n vijven op de bank toe te kijken. Bizar mooi.
’ Wat zou er nog meer kunnen met Onder Invloed? ‘Ik wil een Onder Invloed-festival op de boerderij van m’n ouders. Die locatie en het concept zouden elkaar perfect aanvullen, dat zou bijzondere momenten gaan opleveren.’


ONDERINVLOED.COM

| 77


78 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Robert Jan van Noort Robert Jan is onderdeel van een duo ontwerpers genaamd Pankra en heeft het ontwerp verzorgd voor het boek Onder Invloed. Gevestigd in Den Haag, beïnvloed door Corbijn. Hij ontwerpt veel artwork voor muzikanten en boeken over zijn andere liefde, wielrennen. Samen met Johannes Sigmond a.k.a. Blaudzun - maakte hij de wielerdocu Il Lombardia. De eerste plaat. ‘Blame It On The Rain van Milli Vanilli op een cassettebandje. Dat was in 1988 of 1989. Ik was toen 12. Ik denk dat ik op Fab Morvan wilde lijken.’

Jam Twenty en tot slot de documentaire Inside Out over Anton Corbijn. Dit alles afgewisseld met videoclips van jaren ‘90 hardrock-, punk- en hairmetalbands.’

Beste muziekfilm. ‘Heima van Sigur Ros. Die heb ik vaak als behang aan tijdens het ontwerpen. De film laat beelden zien van openluchtconcerten, studiosessies en concerten voor een klein publiek op prachtige locaties in IJsland.’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Bruno Merz. Hij brengt niet veel liedjes uit, maar wat hij uitbrengt is wonderschoon.’

Beste muziekboek. ‘Misschien is het een beetje vals spelen, maar ik moet meteen denken aan U2&I van Anton Corbijn. Een vuistdik fotoboek met foto’s gemaakt tussen 1982 en 2004. Bij elke foto staan opmerkingen van Corbijn geschreven.’ Meest memorabele concert. ‘Afgelopen jaar speelde Blaudzun in de stromende regen in openluchttheater Caprera in Bloemendaal. Heel bijzonder!’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘De MTV Unplugged-sessie van Nirvana, de film Control van Anton Corbijn over het leven van Joy Division-zanger Ian Curtis, Heima van Sigur Ros, de documentaire Pearl

Helden. ‘Ontwerpers Don en Ryan Clark van Invisible Creature (voormalig Asterik Studio) uit Seattle. Toen ik in 2001 hun website zag besloot ik dat ik ook voor mijzelf wilde beginnen. Zij maakten destijds alleen maar albumhoezen. Dat leek me het mooiste wat er was. Ook ontwerpers Chris Bigg en Vaughan Oliver van V23. Zij werkten met name voor 4AD Records. Het schijnt dat hun poëtische dromerige stijl nogal altijd een beetje doorsijpelt in mijn werk. Bovenstaande ontwerpers zijn ook echte ambachtslieden. Ze komen uit de tijd dat de computers nog niet zo vanzelfsprekend waren dus je moest nog echt kunnen tekenen, knippen en plakken of desnoods dingen bouwen. Dat handmatige heb ik wel over genomen. Ik zal niet snel een aangetast lettertype gebruiken. Liever print ik een tekst uit, verfrom-

mel ik het, haal ik met plakband wat inkt van de letters af, spuit ik er wat aftershave op en scan ik het resultaat weer in.  Fotograaf Anton Corbijn. Op de kunstacademie was het ‘not done’ om fan te zijn van het werk van Corbijn. De eenheid in zijn stijl - dat grofkorrelige - werd door mijn studiegenoten uitgelegd als een trucje. Dat zal vast, maar ik ben altijd enorm gefascineerd geweest door zijn werk. Het raakte me.’   Wie moet een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Bruno Merz, Blaudzun en Mister & Mississippi.’   Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Moeilijk kiezen. Damien Jurado denk ik. Ik vond die Broeder Dieleman ook prachtig.’  Mooiste album artwork. ‘The Best Worst-Case Scenario van Fair is één van mijn favorieten. In al z’n eenvoud. De herfstige foto’s hebben een metallic vernislaag waardoor het boekje een koper/goudachtige kleur krijgt. Heel fraai. De hele sfeer klopt ook precies met de muziek. Dit artwork was overigens ook genomineerd voor Best Recording Package voor de Grammy Awards van 2007. ONDERINVLOED.COM

| 79


ESSAY

Richie Havens, a tribute. BY NAT JENKINS

80 | ONDER INVLOED MAGAZINE

crazy strumming that seemed to transform his guitar into an entire rhythm section. I don’t think I ever succeeded, it was just incredibly unique. As I started I was stumbling around trying to find my own voice, it was Richie’s way of delivery that I first set out to emulate in the way that everybody always does with someone when they first start writing and singing. One song in particular that I wrote - New York City Jet Plane Blues - was me trying very hard to write Haven’s version of Wheeler’s High Flying Bird again. Another early song of mine - Sadie - was heavily inspired in tone by Havens’s version of Sandy - originally by Jean Pierre Cousineau - a song that, like all Havens’s covers, he managed to make totally his own. That Mixed Bag track is for me, along with Handsome Johnny and Follow, the epitome of Havens’s appeal as a performer. A couple of years later I did my first show in New York. Before I left I managed to track down Richie’s agent’s email address from his, at the time, very amateur website. I sent a very long, very pretentious, rambling message about how I’d been free wheeling around as some kind of later day crazy beatnik performing my own take on Richie’s music - I wish I still had it cause I’d quote it now - it was really silly. I never expected to get a response back but I did. It ran something like this “Richie would love to hear the songs but isn’t very good with mp3s e.t.c! You can send a cd to his home address - or maybe even pop by and drop them off if your performing in New York.” I couldn’t believe it! His home address - to a total stranger who’d written a silly fan message. Well being a scatty fool I ended up losing the address or not having on me the day I was in the West Village but, remembering that it was somewhere on Bleaker Street, I wandered up and down in the hope that I might somehow bump into him. Of course I didn’t. I never did go and meet him and I never did get those songs to him. Somewhat selfishly this was one of the things that hit me

PHOTO SASKIA JOHNSON

It’s always a weird thing to be affected by someone’s death that you didn’t know or have any real personal relationship with but I must confess when I found out that Richie Havens had died - one sunny morning this April - it hit me right in the chest. I’m not gonna attempt to write some kind of obituary of the man - it would be very amateur and there are people far better qualified than I to do this - but I would like to talk a little bit about my own personal experiences of his music and the massive effect it has had on me. I first discovered Richie Havens when was I was about sixteen years old. Richie never became a household name of the likes of his contemporaries. Outside of his famous Woodstock performance, he has remained a fairly obscure figure. Not to me. My last few years at school all my over blown romances, all my first little punitive explorations into getting high - where to a Richie Havens soundtrack. When I first headed out travelling it was with a walkman, Dylan’s Freewheeling album and Richie’s Mixed Bag. We played these two tapes over and over again through a pair of cheap speakers - one of which just emitted a fuzzy white noise. We never tired of it. The first gig I ever saw was Havens at the Jazz cafe. After that night I went back every time he came through town - which was always to that same spot on Parkway in Camden. That first time me and my three friends came up to London by train and stood transfixed for an hour and a half as this crazy life force - already in his early sixties by then - pounded his guitar, scissor kicked the air and howled in that powerful baritone of his. Afterwards we met Richie at the bar and he took each of our little hands in his huge ones and gave us that big joyful grin of his. We walked away in total awe and bumped straight into four undercover cops who busted us for smoking a badly rolled spliff - also a first, unfortunately not a last but that’s a whole other story. The next few weeks and months after that gig I spent trying to imitate his percussive guitar rhythm, that


Nat Jenkins komt uit Londen, maar woont momenteel in Parijs, vanwaar hij op het punt staat zowel zijn solo debuut als het debuutalbum van zijn band Atlantics. Heeft samengewerkt met Luke Pritchard (The Kooks) en Chris Kimsey (The Rolling Stones) en getourd met Mumford & Sons en stond jaren achtereen op Glastonbury.

when I found out that he had passed away so suddenly. Still - after all these years! - it had been constantly on the back of my mind: “Fuck! I must get those songs to Richie one day!” There is so much I could write about Richie’s music, his skilful and personal interpretations of other music, his own lyrical depth, his soulful rhythmic flare ups, his frenzied, spontaneous, often improvised performances that still remained rooted with incredible control and restraint, his ability to bear his soul every time he stepped on to stage… but there are far better people than I to write these sort of appraisals. I wanted to keep this a personal account of the effect he had on me as a young singer and fan. How much I gained from not only his music but my brief personal encounters with him. On the occasions that I spoke with him

after shows - as he did with anyone who wanted to meet him - the man positively radiated goodness and strength in an unforgettable way that was contagious to the whole room. I will stop now before this becomes too flowery but will end with just two more little memories. One was my friend Bilbo - totally pissed - shouting across the bar to Richie after one his Jazz Cafe shows: “Do you have any children?!” to which Richie beamed up and said: “Yes four!… but they’re all older than I am”, and then that booming laugh. The other is the inscription on my friend Simon’s album that Richie had signed all those years ago and which we dug out again the night after his death as we sat talking. “To Simon. Richie Havens - a friend for life!” What a dude. ONDERINVLOED.COM

| 81


bas wilberink

EEN INTERVIEW MET

COLOR REPORTERS

82 | ONDER INVLOED MAGAZINE


bertolf lentink

‘OPEENS IS ALLES MOGELIJK’ ONDERINVLOED.COM

| 83


INTERVIEW

Hij hoopte er geruisloos een tijd tussenuit te kunnen glippen, maar hoewel hij al in de zomer van 2012 - enkele maanden na de release van zijn derde album - de knoop doorhakte, zorgden de aanhoudende vragen naar zijn plannen er voor dat Bertolf Lentink eind 2012 toch een bericht plaatste op zijn website; voorlopig is er geen Bertolf meer. Het leven als soloartiest voelde nog steeds niet goed. Met frisse moed ging hij net zo snel verder met het op de achtergrond al lopende project met Bas Wilberink: Color Reporters. ‘Het is fijn om het op een andere manier te doen nu.’ Hoewel het zomaar zou kunnen dat hij over een paar jaar toch weer een soloplaat uitbrengt, was het geen lichtzinnig besluit, vertelt Lentink. ‘Ik vond dat ik als zanger tekortschoot. Ik stond te gespannen op het podium en raakte te gestrest van alle radio- en televisieoptredens die ik deed. Ik beleefde er geen plezier aan. Ik ben totaal niet onzeker over m’n capaciteiten als songwriter, of instrumentalist, maar als leadzanger en frontman/entertainer ben ik me nooit heel erg op m’n plek gaan voelen.’ Na twee albums waarop Lentink nog rekening hield met de wensen van anderen – de platenmaatschappij, pluggers en misschien ook wel het publiek – en steevast enkele ‘singles’ schreef, besloot hij het met zijn derde anders aan te pakken. Geen liedjes schrijven die garant staan voor airplay, maar het gevoel volgen, zonder compromissen. Met producer Frans Hagenaars, een studio met een historische mixtafel – zie de minidocumentaire die ter plekke werd gemaakt – en zijn vaste band werd Bertolf opgenomen. Liedjes als Mary, I Know It Will Pass en Wall bleven niet langer aan de oppervlakte van wie hij was, maar vertelden over wie hij was, wat hij dacht en wat hij mee heeft gemaakt. Het zou de plaat moeten zijn die hij later in het bejaardentehuis trots aan de andere oudjes zou laten horen, mits voldoende batterijen voor de gehoorapparaten. Trots is hij dan ook zeker. Maar het succes waarvan hij hoopte dat het op zou leveren, bleef wonderwel grotendeels achterwege. Zijn besluit vooralsnog te stoppen als soloartiest is geen gevolg van de druk die hij zichzelf hier84 | ONDER INVLOED MAGAZINE


‘Waarom zou ik het in godsnaam nog allemaal in m’n eentje doen?’ mee oplegde, denkt Lentink: ‘Die druk is juist heel goed geweest, en heeft ervoor gezorgd dat ik nog steeds enorm tevreden ben over m’n laatste album. Ik was me er van bewust dat ik een commercieel risico nam, maar ik had natuurlijk wel gehoopt dat het risico zou worden beloond. Dat is het wel in de vorm van recensies, maar ik heb er helaas niet heel veel mee kunnen optreden. Maar stel dat het album een enorm succes was geworden, dan was ik me waarschijnlijk alleen nog maar ongemakkelijker gaan voelen in de rol van frontman.’ Tussen de pakweg twintig demo’s die serieus in de race waren om op Bertolf te belanden, zat al minstens één liedje die Lentink samen met Bas Wilberink had geschreven. Die samenwerking beviel zo goed, dat het zijn beslissing extra fundament gaf. ‘Ik ben eigenlijk solo gegaan tegen wil en dank. Ik heb me altijd meer een bandjesjongen gevoeld.’ Hij is opgelucht even wat minder druk te voelen. ‘Het is fijn om het op een andere manier te doen nu. Maar ik sluit ook niet uit dat ik gewoon weer een keer soloplaat ga maken. Bertolf zijn zal ik toch. Of ik nu wil of niet.’ De samenwerking met Wilberink was iets waar Lentink al heel lang naar op zoek was: ‘Een andere songwriter met een vergelijkbare smaak, en met een stem die de mijne kan aanvullen. Bas is even fanatiek als ik. Omdat ik een vrij beperkt vocaal bereik heb, kon ik als songwriter nooit helemaal doen wat ik in m’n hoofd had. Als het refrein volgens mijn idee de hoogte in moest, kon ik dat niet schrijven, omdat ik er simpelweg niet bij kon. Nu kan ik die dingen allemaal wel doen, omdat Bas een fenomenaal bereik heeft. Daarbij vullen we elkaar ook in het schrijven goed aan. Het werkte heel inspirerend, en het was vooral heel leuk. Zo leuk, dat ik dacht: waarom zou ik het in godsnaam nog allemaal in m’n eentje doen?’ Op het bewuste liedje Sing For Massachusetts neemt Lentink nog de lead voor zijn rekening, maar toen ze vervolgens Better Luck Next Life schreven, waarin Wilberink de lead zingt in het refrein, wist hij: ‘Dit kan ik niet als Bertolf uitbrengen. Dit is gewoon een ander project. Hierin zijn we als zangers en schrijvers allebei even belangrijk.’ Een verrijking vindt hij: ‘Ik vind Bas melodisch heel goed. Hij komt op hele andere dingen dan ik. Verder is hij een geweldige zanger en een enorme perfectionist. En hij is op een hele natuurlijke en ongeschoolde manier buitengewoon muzikaal.’ Dus werd Wilberink simpel gezegd gepromoveerd van gitarist bij

Bertolf tot mede-liedjesschrijver en mede-leadzanger. Een groot verschil, beaamt Wilberink, die voorheen al leadzanger was van Dolorous Daze en Superfluous: ‘Het is niet zo dat ik mij slechts een live-uitvoerder van zijn liedjes voelde. Maar uiteindelijk waren het toch zíjn liedjes, ondanks onze inbreng als band. En uiteindelijk was Bertolf degene die de beslissingen nam, hoe zeer hij ook de mening van anderen meewoog. Bij bijna alle liedjes van Color Reporters, maar ook bij de nodige randzaken, is ons aandeel en inbreng even groot. Deze liedjes en band staan dus ook dichter bij mij.’ Sinds die twee vorige bands zijn de nodige jaren voorbijgegaan voordat Wilberink nu dus weer met eigen werk op de proppen komt. Hij heeft niet stilgezeten, bezweert hij. ‘Ik ben altijd liedjes blijven schrijven en opnemen in mijn thuisstudio. Het idee was ooit zelf een album uit te brengen. Maar in de ruim twee jaar dat ik met Bertolf speelde, genoot ik erg van de vele toffe optredens. Ik had dat op die manier nog niet eerder meegemaakt. Met Dolorous Daze waren we al blij als we in een half jaar vijf optredens konden regelen. Op een gegeven moment begon het weer te kriebelen om niet alleen nummers te schrijven, maar er ook iets mee te doen.’ Schrijven voor Color Reporters bleek ook voor Wilberink een nieuwe ervaring. ‘Ik had nog nooit eerder liedjes geschreven met iemand anders. Dat was erg spannend, omdat ik puur op gevoel schrijf en niet technisch kan beredeneren wat goed zou zijn voor een liedje. Gelukkig was de klik met Bertolf er al vanaf het eerste ONDERINVLOED.COM

| 85


INTERVIEW

liedje en komt het bijna niet voor dat we na een schrijfsessie onverrichter zaken naar huis gaan.’ Wilberink noemt zichzelf geen bijzonder goede gitarist, wat beperkingen oplevert in wat hij kan schrijven en arrangeren. ‘Door te schrijven met Bertolf was op gitaar opeens alles mogelijk.’ Lentink vult aan: ‘Nog een verschil is, dat we nu heel vaak beginnen met een stukje en dat gelijk arrangeren en invullen. Daarna meteen door met het volgende stukje van het liedje. Demo’en terwijl je schrijft, werkt heel inspirerend. Voorheen was ik gewend een liedje in z’n geheel te schrijven, en het dan pas te demo’en, vaak gebaseerd op een akoestische gitaar met een stem. Nu beginnen we ook vaak met een beat.’ Wilberink bewondert de manier waarop en de snelheid waarmee zijn schrijfpartner het schrijven van liedjes benadert. ‘Hij kan in het schrijfproces bijna op commando met een geniale gitaar-, bas- of zangpartij op de proppen komen. Hij voelt heel goed aan wat een liedje nodig heeft en kan makkelijk switchen tussen meerdere opties. Waar ik geen technische kennis heb en alles op gevoel doe, weet hij precies wat er harmonisch en akkoordtechnisch gebeurt, terwijl hij gelijktijdig ook erg op gevoel schrijft. Daarnaast vind ik hem één van de beste gitaristen in Nederland.’ Lentink: ‘Ik heb als ik met Bas schrijf, altijd het idee dat er nog honderd andere dingen in de pijplijn zitten. Dat is een inspirerend idee.’ 86 | ONDER INVLOED MAGAZINE


Inspiratie genoeg dus, ook vanuit invloeden als The Shins, Elliott Smith – de naam Color Reporters komt uit Smiths liedje Bled White en George Harrison. De liedjes van Color Reporters zijn na een paar keer luisteren lastig uit het hoofd te krijgen. Dat is ook precies het doel van de band. ‘Tegelijkertijd proberen we te voorkomen dat je het na twee keer luisteren wel weer hebt gehad. We proberen er veel details in te leggen. We kicken allebei op verrassende elementen in een liedje. Dat kan een originele zanglijn zijn, maar ook een onverwachte akkoordopvolging.’ Het optreden bij Onder Invloed in EKKO op donderdag 6 juni wordt het eerste optreden van de band, die naast het duo bestaat uit Caesar Roseboom (Dolorous Daze), Rutger Renden (The Junes, Bertolf) en Nicky Hustinx (Marike Jager, Woost, e.a.). Een bijzonder moment, waar ze naar uitkijken, verklapt Lentink: ‘Absoluut. We zijn al best een tijd aan het repeteren, dus het wordt heel goed.’ 
Bas: ‘Het is erg fijn om na een lange tijd schrijven de liedjes nu daadwerkelijk tot leven te horen komen met de band.’ Plannen voor een album zijn er, en een label vinden lijkt geen probleem te zijn. ‘We hebben nu zo’n tien nummers waar we heel blij mee zijn. We blijven doorschrijven, want je weet nooit wat er nog in het vat zit. In de loop van dit jaar willen we de studio in. Hopelijk is het album dan in het eerste kwartaal van 2014 klaar.’ ONDERINVLOED.COM

| 87


88 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Patrick Kuiper In een kringloopwinkel speur je tussen het vinyl naar die ene onverwachte parel voor een paar euro, een vergeelde eerste druk van je favoriete boek, een leuk meubelstuk of oude camera. Of je filmt er sessies met je favoriete muzikanten. Dat is wat Patrick met Indekringloop.nl doet. Ook deed hij - feitelijk ongevraagd - promotie voor Onder Invloed in Zwolle.

De eerste plaat. ‘Mijn eerste plaat was VIRUS van Doe Maar. Je was toentertijd voor Doe Maar of Normaal. Ik had een VIRUS t-shirt en allemaal buttons van ze.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Momenteel is dat Er Is Een Man Verdronken van Leendert. Prachtige tekst.’   Beste muziekfilm. ‘De documentaire Searching For The Wrong-Eyed Jesus.’    Meest memorabele concert. ‘Pixies (Torhout 1991) in Belgie, The Tiger Lillies (Zaandam 2008) en het eerste optreden van Mumford & Sons in Nederland (Doornroosje 2009)’   Welke act is niet bekend genoeg? ‘Micah P Hinson en Damien Jurado’   Helden. ‘Ach helden… Ik heb heel veel bewondering voor de Dalai Lama. Wat

muziek betreft: Bonnie Prince Billy, Micah P Hinson en Damien Jurado. Als schrijver: Herman Brusselmans.’ Irritantste muziek. ‘Nederlandstalige “piraten” muziek!’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik wil het interview van Bram van Splunteren met John Frusciante uit 1994 nog een keer zien. Daarna de eerste keer dat My Morning Jacket in Nederland optrad in 2000. Afsluiten met Searching For The Wrong-Eyed Jesus.’   Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Bonnie Prince Billy, The Black Atlantic, Het Zesde Metaal/Wannes.’   Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Port of Call - Coxcomb Red (Songs: Ohia) & Arthur Adam – Can I Watch You Change (Woost).’ Het leukste ooit gekocht in een kringloopwinkel. ‘Onze bank!’

ONDER INVLOEDS FAVORIETE INDEKRINGLOOP.NL SESSIES

Blaudzun Another Ghost Rocket

Davie Lawson Annie #2

Broeder Dieleman Sneeuw

I Am Oak Lo And Behold

The Starlets I’m Your Kinda Guy

Kim Janssen Drift

Ryan Joseph Burns Ain’t All That Good

Rue Royale Get Me Standing

Three Blind Wolves Echo On The Night Train ONDERINVLOED.COM

| 89


ESSAY

Gestamel

Koen-Willem Toering was frontman van Woost en is nu actief als zanger en gitarist in powerpopband Sunday Sun, die deze zomer een album zal gaan opnemen.

DOOR KOEN-WILLEM TOERING

Ik was 16, boos op de wereld, maar ook verliefd. Net als iedereen, heb ik veel muzikale invloeden. Te veel om op te noemen. Maar mijn grootste invloed was de band The Smashing Pumpkins. Het was oktober, koud, de nieuwe SP kwam uit, maar ik was ziek. Gelukkig trotseerde een goede vriend de 10 kilometer wind en regen over de landerijen met Mellon Collie And The Infinite Sadness in z’n hand, vers van de pers. En een 120 minuten-TDK-bandje voor mij. We hebben hem 2 keer helemaal afgeluisterd, ik met hoge koorts, hij met onderkoelingsverschijnselen. Het blijft tot op de dag van vandaag mijn lievelingsplaat. Mensen moeten sowieso niet zo elitair doen over hun favoriete album. Je lievelingsplaat is gewoon de plaat die je het meest draaide toen je 16 was. Credible of niet credible. Want op je 16e bonkt je hart het hardst. En op je 16e is muziek magie. De muziek van Billy Corgan was de soundtrack van mijn eerste relatie, de reden om zelf muziek te gaan maken, de bijbel die de wereld begrijpelijk maakte, de blauwdruk van mijn tieneremoties. En dit alles had ik hem moeten zeggen toen ik hem tegenkwam afgelopen najaar, precies 17 jaar na de release van mijn lievelingsplaat. Maar daar kwam helemaal niets van terecht, want een muzikale held uit je tienerjaren is geen mens, maar een supermens. En tegen supermensen praat je niet, daar stamel je tegen. Afgelopen oktober was ik op bezoek bij mijn vriendinnetje Hanna, die in Chicago woont. En ik nam haar mee naar treinhalte Ravinia ten noorden van de stad. Daar staat een theehuis Zuzu’s, eigendom van niemand minder dan Billy Corgan. Leuk uitstapje, even checken, nu ik er toch ben. We stappen binnen en ik fluister hard: “THAT’S HIM!!!” Er ontstond een schizofreen heen en weer geslinger in mijn hoofd tussen volwassen ge-doe-even-normaal en puberaal ge-DOE-IETS-DOEIETS-DOE-IETS!!!!!!! Hanna zegt: ‘Who, the bold, chubby guy?’ Ja, die kale dikke ja. (Volwassen Koen zegt: ‘Ja, het is een kale dikke.’) Er waren nog vier andere personen daar. Twee barmeisjes, zijn vriendin en een onbeduidende passant. Ik stond in de deuropening en verstijfde. Alles bewoog in slow motion. M’n hart ging tekeer. IK MOET HIER IETS MEE, IK MOET HIER IETS MEE, schreeuwde een stem in m’n hoofd. Maar ik wist niet wat. Toen ik zestien was, was hij m’n beste vriend. Toen ik zestien was, was ik één van zijn miljoenen fans. M’n gevoel benadrukte het eerste, m’n verstand het tweede. 90 | ONDER INVLOED MAGAZINE

DOE ER IETS MEE, DOE ER IETS MEE!!!!! Na een flinke cappuccino (dat bleek onverstandig) besloot ik naar hem toe te gaan zonder uitgedacht strijdplan. ‘Hey.’ ‘Hey.’ ‘Aren’t you Billy Corgan?’ (Stilte van 3 jaar) en ook JA, WIE FOKKING ANDERS, IDIOOT!!! ‘Yeah I am.’ (Stilte van 5 jaar) ‘Soo eehm, are you going to play here any time soon?’ ‘No... I’m not.’ ‘Okay...’(Stilte van 100 jaar) ‘...Well, enjoy your coffee.’ Hij zei: ‘Thanks.’ Ik zei: ‘Okay.’ ... Dat was het. Dat was alles wat ik in the heat of the moment kon opbrengen. En wat meer had het nog kunnen zijn. Op z’n best, minder gênant. Maar dat is ook alles. Erg jammer. Kennelijk word ik op 33-jarige leeftijd nog steeds getroffen door een Leo Blokhuis of Matthijs van Nieuwkerk-achtige ziekelijke heldenbewondering, die je met je volle verstand volledig zou kunnen weerleggen, maar door diep begraven tieneremoties omhoog worden gepusht tot gestuntel en gestamel. Al met al weet ik nu één ding zeker: dat ik nooit meer een held tegen wil komen in zijn natuurlijke habitat. Het voelt als een schilderij tot leven zien komen of nog erger: een heilige ontheiligd zien worden. Nooit meer, blijf uit m’n buurt! Misschien maar goed dat John Lennon al dood is.


ONDERINVLOED.COM

| 91


EKKO

Na twee succesvolle jaren in U ROCK! CafĂŠ, boden programmeur Eduard Versteege en directeur Marlies Timmermans van het Utrechtse poppodium EKKO de kans aan Onder Invloed om in de zaal aan 92 | ONDER INVLOED MAGAZINE


de Bemuurde Weerd avonden te organiseren. Sinds januari 2011 is EKKO dĂŠ thuisbasis voor Onder Invloed avonden. De enige avond van 2013 is op donderdag 6 juni. ONDERINVLOED.COM

| 93


PORTRET

Marlies Timmermans De eerste plaat. ‘Eh... Dire Straits, Brothers In Arms (‘85). Ik was toen elf of twaalf jaar geloof ik. Ik ben opgegroeid in een klein dorpje en daar stond in de platenzaak een bakje met hooguit 20 verschillende albums. Wellicht niet verantwoord toch heb ik nog steeds een bijzonder gevoel bij die plaat.’ Beste muziekfilm. ‘Heima - Sigur Rós (2007) van regisseur Dean Dubois. Enerzijds een registratie van deze meer dan bijzonder tournee langs allerlei bijzondere plekken zoals spookstadjes, buurthuizen, parken en oude fabrieken. Anderzijds is het een eerbetoon aan IJsland zelf. Het laat zien dat de muziek van Sigur Rós en de prachtige natuur van IJsland met elkaar verweven zijn. Voor mij persoonlijk was het heel inspirerend, wat bepaalde plekken kunnen toevoegen aan muziek en andersom.’ Meest memorabele concert. ‘The Mars Volta in 013 in 2008, ik kan me herinneren dat ik daarna nog bijna twee uur thuis op de bank voor me uit heb zitten staren. Eigenlijk waren de muzikanten te gefocust en

daardoor ontstond er tussen hen een vreemde spanning, een soort bezetenheid die hun muziek die avond nog energieker en venijniger maakte dan dat deze al is.’ Welke act is niet bekend genoeg? ‘Vele. Maar waarvan ik echt nooit heb begrepen, en waar ik zelf ook teleurgesteld in was dat ze niet bekender zijn geworden, is Daryll-Ann.’ Irritantste act. ‘Ik denk toch Faithless. Al m’n spieren spannen zich aan als ik de woorden ‘God is a DJ’ hoor, muzikaal én tekstueel... kom op! Doe mij dan maar de tekst (en muziek) van Coco Rosie: ‘God has a voice, she speaks through me.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘J. Tillman. Ik zag hem ooit in Antwerpen ten tijde van Vacilando Territory Blues. Hij waarschuwde het publiek van tevoren dat hij zijn nummers live iets anders bracht dan dat we op plaat gewend waren. Daar was niets aan gelogen. Na The Mars Volta het beste concert ooit tot nu toe: diep melancholisch, donker en psychedelisch.’

Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘De sessie van Damien Jurado in de kleedkamer van EKKO als hij het nummer If I Were A Singer van Larry Norman zingt. Het doet altijd een beetje pijn om naar Damien te luisteren en te kijken, hij voelt zo enorm kwetsbaar en omdat je op film zo dicht bij de man komt wordt dat uitvergroot en dan helemaal als hij de woorden zingt: ‘These are troubled days, I want to live my life in a special way.’ Visie voor EKKO. ‘Inhoudelijk een muziekvriend en gids zijn, enerzijds door mensen de relevante bands op het juiste moment te laten zien, anderzijds door de context van popmuziek uit te dragen en mee te geven. Daarnaast willen we een leeromgeving zijn voor organisatoren en medewerkers; serieus maar wel op een manier waarbij iedereen zich ook thuis voelt.’ Waarom passen Onder Invloed en EKKO bij elkaar? ‘EKKO wil haar publiek graag de geworteldheid van muziek meegeven. Juist in een tijd waarin muziekconsumptie zo vluchtig is. Precies wat Onder Invloed doet.’

Marlies Timmermans is directeur van EKKO in Utrecht en zit in de organisatie van Into The Great Wide Open 94 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Eduard Versteege De eerste plaat. ‘Ik kan me mijn eerste niet eens meer herinneren. Wel dat wanneer ik centjes van mijn opa en oma kreeg, ik vaak direct op de fiets sprong naar de lokale Music Shop om daar een nieuw singletje te kopen. Welke weet ik dus niet, maar het zal ergens in de categorie Dr. Alban of 2Unlimited geweest zijn vrees ik. Ook dat zijn klassiekers.’

Meest memorabele concert. ‘De festivalavond van mijn leven in 2003: Bjork en Radiohead op Werchter met daarna Underworld. Radiohead blijft met afstand mijn favoriete band allertijden. Ik heb daarna nog meerdere shows van ze gezien die wellicht nog beter waren, maar in 2003 maakte het een onovertroffen indruk op me.’

Beste muziekfilm. ‘Almost Famous en High Fidelity blijven klassiekers voor me die ik om de twee jaar wel een keer opnieuw kijk.’

Wie moet een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Girls in Hawaii. De band is na een tragisch ongeval weer terug met een nieuw album, dus grijp je kans Matthijs!’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Daar zijn er talloze van, maar het meest frustrerende wat mij betreft, is het gebrek aan interesse in een act als The Ex, de oude Nederlandse punkhelden. Dat daar slechts zo’n klein publiek voor is, doet pijn. Daarnaast vind ik dat Alamo Race Track en Awkward I meer aandacht verdienen. En dat Damien Jurado nog geen Paradiso uitverkoopt is een schande.’

Wat is jouw visie voor EKKO? ‘EKKO kan zich nog scherper profileren in de komende jaren en zal dat qua programma ook steeds beter gaan doen. Het team dat nu bij EKKO zit, is in staat om inhoudelijk nog meer voor de stad te betekenen dan het op dit moment doet. We willen ook naar buiten blijven gaan met concerten op locatie en verder samenwerken met festivals

in de komende tijd. De energie die EKKO nu uitdraagt, is goed voelbaar in de stad en dat moet de komende jaren zeker ook zo blijven.’ Ideale avond in EKKO. ‘Dat zal een afwisselende avond en nacht zijn. Eén van de avonden die ik in mijn hart heb gesloten was de avond waarop Mount Kimbie begon met een live set en Daedelus in de nacht nog een keer het publiek in extase bracht.’ Waarom passen Onder Invloed en EKKO bij elkaar? ‘Omdat het gaat om de essentie van muziek: waardoor ben je beïnvloed en wat neem je mee in je eigen muziek. Of het nu een singer-songwriter is of een dance-act. De vraag waardoor ze beïnvloed zijn blijft interessant, ook voor de artiest zelf. Waarom doe je de dingen zoals je ze doet en waar ligt de oorsprong er van? Het fijne tijdens Onder Invloed is ook de aandacht van het publiek voor wat er op het podium gebeurt. Zo hoort het.’

Eduard Versteege is programmeur van EKKO en het nieuwe Spring festival in Utrecht. ONDERINVLOED.COM

| 95


ESSAY

I’ve been playing music now for 12 years or so, and writing for around 6, and in that time I like to think I’ve come a long way, my influences have changed almost from year to year. I started out, like most young guys around me at the time, because I liked listening to pop-punk, I wanted to be a part of Green Day or Blink-182, those guys just seemed like they were having fun. I grew out of that slowly but surely, had a brief run in with a heavier kind of rock, then classic rock, and then I suppose everything settled down when I started listening to my dad. I grew weary of power chords and guitar solos, screeching vocals and double bass drum pedals, and became much more open in terms of what I wanted to listen to. I think it was maybe Christmas 2006, my dad bought me two records, Steve Earle’s Jerusalem, and Nick Drake’s Five Leaves Left... That was really the beginning of it, I never had any urge before I heard these records to write, in fact I wanted to be graphic designer up until I heard Time Has Told Me for the first time. I heard alternate tunings and arrangements that brought you so close to the songs. From then on I became increasingly more interested in what my dad was listening to, albeit sometimes I maybe didn’t agree with the quality, but I was intrigued, this led me to the likes of Ryan Adams, which is obviously in terms of musicians, my strongest influence, and has been since I started writing. He got me started into the country music binge I have been on for the last 6 years. But Adams soon led me to Bob Dylan, which introduced the finger picking style to me, in a big way! And they both obviously use harmonicas, which I taught myself almost immediately after hearing Firecracker from Adams’ Gold. Jackson Browne didn’t come into picture for a while after, but he still plays a major part in my music. I suppose what I’m trying to say is, I like to think I’m influenced, sonically, by most things I hear, not unlike a musical sponge, soaking up inspiration from hearing a great track, or a melody, or a beat, and pouring all the energy it gives me into my own work. Certain styles and themes will always be more prominent in the music, but surely that’s the case for most writers. For me, at the end of the day, my influences are the people around me, my experiences from day to day. I may not deal with them directly in the lyrics, but there will always be a reference... It truly is the little things that count, you could write about anything, from something as commonplace and simplistic as the sound of the wind blowing outside your window, to something as important and personal to you as the first time you met the girl you love. Influences are everywhere; music speaks to everyone, no matter how specific to your own experiences your songs are. You can be influenced by anything; musical styles will come from music, but life influences me in so many ways. I could say that someone like Ryan Adams, or Jackson Browne, or Dave Rawlings is my main influence, but truly, I would have to say my main influence is my dad. I would never have picked up a guitar had it not been for him, would never have listened to any of the great musicians I now adore had it not been for him, so for that (amongst other things), I thank him. Peace. Ryan Joseph Burns 96 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Had it not been for him BY RYAN JOSEPH BURNS

Ryan Joseph Burns is een jonge songwriter uit Glasgow met een stem om u tegen te zeggen. Naast tours met zijn band The Seventeenth Century, speelde hij ook meerdere keren solo in Nederland, o.a. op Vlieland in 2012. Momenteel werkt hij hard aan zijn debuut.


ONDERINVLOED.COM

| 97


PORTRET

Stijn Schalkwijk Als er iets moet gebeuren... roep Stijn. Bij avonden in EKKO en tijdens Onder Invloed-programma’s op Into The Great Wide Open nam hij veel productiewerk uit handen. Bij een tekort aan ideeën heeft Stijn er zo twintig voorhanden, of ze nou realistisch zijn of niet.

De eerste plaat. ‘Mijn eerste cd’s heb ik allemaal gekregen. Ik weet nog wel dat mijn allereerste muzikale bezit het bandje Guns ‘N Roses - Appetite for Destruction was die ik op straat had gevonden toen ik in groep 5 zat. Daar stond ik dan ook achterin de klas op te headbangen toen ik met een vriendje de radio daar tevoorschijn had gehaald. Wat je wel niet van Beavis and Butthead kan leren begin jaren ‘90.’   Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Bodysnatchers van Radiohead. Ik heb het niet vaak aan staan, maar het blijft altijd fijn om aan te zetten en ik ben het nooit zat. Ik heb het nummer dan ook altijd op mijn mp3-speler staan.’   Beste muziekfilm. ‘Control van Anton Corbijn.’   Beste muziekboek. ‘Ik moet toegeven dat ik niet echt een lezer ben dus ik ken niet al te veel boeken, maar als ik dan iets moet kiezen is het een boek van de muziekjournalist Arne van Terphoven genaamd Het Festivalgevoel. Niet zozeer vanwege de evenementen die 98 | ONDER INVLOED MAGAZINE

worden besproken, maar meer omdat de sfeer zo goed over wordt gebracht.’ Meest memorabele concert. ‘Het concert van The Chemical Brothers op Rock Werchter in 2005. Het is niet het beste ooit, maar wel erg memorabel. Het was op mijn eerste meerdaagse festival en uiteraard kwam die avond de regen met bakken uit de hemel naar beneden. Gelukkig dansten we met de overgebleven 100 man heel hard onder een plastic zeil dat steeds kleiner werd en bol stond van de sigarettenrook.’     Welke act is niet bekend genoeg? ‘Passengers uit Leeuwarden. Ze zijn jammer genoeg alleen pas geleden gestopt. Live klonk het in elk geval heel erg veelbelovend en met het nummer Pastorale’s Warning lieten ze horen dat ze behoorlijk veel potentie hadden. Hopelijk vloeit er een nieuw vet project uit.’   Helden. ‘Omar Rodriguez Lopez vanwege zijn energieke gitaarspel in combinatie met zijn onmogelijke gitaarloopjes en James Maynard Keenan

vanwege zijn gruwelijke stem. Thom Yorke mag in dat lijstje eigenlijk ook niet ontbreken, want wat een geniale muzikant.’ Irritantste muziek. ‘Uiteraard te veel om op te noemen. Ik luister daarom denk ik nooit radio. Eigenlijk hoort alles wat Idols-achtige programma’s als resultaat opleveren in dat lijstje thuis.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik denk een avond met een film als 24 Hour Party People en daarna de tv uit om met muziek aan bier te drinken met vrienden.’    Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Konstantin Gropper van de Duitse band Get Well Soon. Deze jongen heeft zulke diverse invloeden van huis uit mee gekregen en in zijn muziek verwerkt dat het een bijzondere sessie kan worden.’   Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘De optredens bij Grasnapolsky 2010 die uitmondden in spontane sessies met Ryan Joseph Burns in samenwerking met Joast en Novack. Geweldige sfeer die avond!’


ONDERINVLOED.COM

| 99


ONDER INVLOED gaat over MUZIEK. Al vijf jaar. Wat blijkt, niet alleen muzikanten hebben invloeden. Ook schrijvers, schilders, fotografen, dichters en kunstenaars. Zo ook MICK MINOGUE, een zeer veelzijdige kunstenaar uit DUBLIN. Voor een keer maakt ONDER INVLOED een uitstapje naar de kunstwereld. Omdat hij goed is. PHOTO BY EMMA JANE DOYLE

100 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ONDERINVLOED.COM

| 101


KUNST

Who is Mick Minogue? ‘I always find the question of who I am as an artist to be very like a stern looking doorman of a club. For a moment you feel confident, in the moment and sure of your age. You are where you’re meant to be until BOOM, suddenly you have to prove yourself to some serious looking guy in a suit just so you can be accepted and get to the next stage of having fun. I have always felt a little awkward about addressing the type of artist I am. It’s difficult when your work changes as much as mine does. You can’t help be recognised for certain things you make and then be labelled due to popularity. If I make a large mural I am a graffiti artist, if it’s a print I am an illustrator, a wooden diorama, I am a sculptor. For years this bothered me, I felt that if I didn’t accept one title I wouldn’t be taken seriously in any field of creativity. It was the word ‘serious’ that kept popping up just like the stern doorman haunting me throughout my career. I hate serious. I throw stones at serious and tell it to shoo, get out of my garden. Most of my work comes from the nostalgia of my childhood; I only bring back fun souvenirs from my past, the ones others would recognise and share. I think my personality and artistic are still getting to know each other, they share a drink every now and are pretty close but they need to share more deep experiences with each other, they need to holiday more. This is why I love what I do because it’s always so very natural, wild and rare. So rare that you’re nearly always on the extinction list if those money leaves stop growing on those trees. It’s tough bringing your work home 24 hours a day, tough for your girlfriend too, is watching that many cartoons sexy? Over the past few years I have really learned a great deal about my influences and influences in general. Influences are the unspoken drugs of any artist. Your influences can engulf you, if the dose is too much your work might lose its way and people will give up on the mess you’ve made. Looking back I wish I had never discovered Manga and Anime, for years I drew the same looking girls and feminine guys and having detoxed over years it still itches now and then in my drawing. I have learned to dilute my influences and not fall so hard for the ones who eventually break my heart. I am influenced more by DIY than I am artist’s work these days. The technique and proficiency behind the making of things is what does it for me. I have recently been lucky enough to start an internship at Hang Tough Framing here in Dublin. That has been a static influence for me, being taught new expertise and dexterity taking my eyes away from my own work and lending them to others. Sometimes the best influence for your work to grow is to step away from it, window shop but never buy into anyone else’s style. Always dilute and make your own potion. You are your own greatest influence; the hardest thing to do is to ignore everyone else’s. ‘ 102 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ALICE (2013) ‘Dame Alice Kyteler (1280 – later than 1325), was a woman who was the earliest person accused and condemned for witchcraft in Ireland. Having been accused of attempted murder, her servant Petronella de Meath was arrested and tortured until she admitted that Alice used witchcraft to gain wealth and power. Petronella was the first woman in Ireland to be flogged and burned at the stake on November 3, 1324. Any of Alice’s followers met the same faith soon after and a witch-hunt began. Dame Alice fled the country using secret underground tunnels which some believe are still below the medieval city. This mural pays homage to one of my favourite childhood stories

and was commissioned by the Keep Kilkenny Beautiful volunteers and the Kieran Street Business Association. From street level Alice appears to be laying on top of the wooden pile ready for burning, once you look through the cut outs In the hoarding you see she is levitating, In a spell, blissfully floating away. The vacant lot on a popular busy street in the heart of the city has been a long time failure of our damaged economy. Thanks to the support and interest of the local associations we were able to open up the history of one of the streets most infamous historical characters. ​ Location: Kieran Street, Co. Kilkenny. Ireland.’ ONDERINVLOED.COM

| 103


KUNST

JAMES VINCENT MCMORROW (2012) ‘Back in June 2012 I collaborated with musician and all round gentleman James Vincent McMorrow during his live set at the Forbidden Fruit Festival in Dublin. During the gig I created a plush doll of James on stage. Just before the last song James used his all star quarter back arm and threw the doll to his audience. The mini McMorrow was captured from the air by Mr. Arran Murphy who refused to take him from his protective packaging as he wanted to give it to his girlfriend while it was still fresh. What a champion and over all a great project to be apart of.’

MYSTERY BOX (2013) ‘I made this piece for Gallery 1988’s Bad Robot Art Experience art show in April 2013. The group show celebrated Bad Robot Productions back and future catalogue. I found it really very difficult to narrow it down to just one film or TV show so I had to include all the things I really like about Bad Robot and JJ Abrams. I housed this diorama in the Tannen’s Magic Mystery Box, which JJ Abrams spoke of during his TED Talk. On an artificial cardboard New York street Mr Abrams looks on from the door of his shop seeing the clean up of the Cloverfield aftermath.  Each character is a personal nod to Bad Robot and JJ Abrams. Dustin Hoffman as ‘Tootsie” one of Abrams favourite movies. The kid from Super 8 film films the raising of vandalised Liberty head. A very happy and nostalgic Planet of the Apes ape enjoys his day out. Ron Sterling, a hero of Abrams records one of his Twilight Stories. Spock finds an interesting specimen under the transporting lamplight. Locke looks a little annoyed and lost. A confused Bryan Burke wonders what to do next after chatting with Dustin Hoffman. Snake still tries to escape New York. Freddie pops out of his basement, one of Abrams favourite horror movies. Who better to take the broom and do an award winning clean up than Steve, the dark horse street cleaner? Mixed media - Wood, card, pencils, paint, string.’ 104 | ONDER INVLOED MAGAZINE

PHOTOS BY EMMA JANE DOYLE


DUBLIN FLEA MARKET (2012) ‘When asked to make a poster for the Dublin Flea Market, I wanted to be able to give the guys who run it something more than just a JPEG. I made a Flea Market poster moneybox as a way of saying thank you for making such a great place at the end of every month over the past few years. Made from wood, card, paint & some found objects.’

ENGAGE (2012) ‘Engage was a project from TANK collective in association with Eircom. A public art installation involving phone boxes around Dublin City. The aim was to remind people of the once popular communication stations dotted around our urban landscapes. Hoping to engage people with public phones again 6 artists and designers were invited to create their own installations in selected boxes around

the city. These would be interactive, welcoming and hope to inspire, amuse and connect people with the city and its culture. For my installation I transformed a phone box on Georges Street, Dublin into a large Lionel Richie Diorama. Inspired by Lionel Richie’s video for his hit Hello I wanted the public have fun in the most simplistic way, by picking up

the receiver of a phone and saying ‹Hello›.  This project from TANK Collective and Eircom was launched on Culture Night and ran for about two weeks. Each of the phone box installations proved to be a huge success and brought new life to the streets that they lived on. Made from wood, paint & a bit of craic.’

ONDERINVLOED.COM

| 105


ADVERTENTIE

DAVIE LAWSON HAS MADE THREE RECORDS AND WOULD LIKE YOU TO HEAR THEM. IF YOU LIKE THEM YOU CAN BUY THEM IN ALL THE USUAL PLACES. WWW.DAVIELAWSONMUSIC.COM

ADVERTENTIE 106 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ESSAY

Zwarte motor Door Jelle Paulusma

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ik hou heel erg van reggae en rocksteady. Die stijl, die snap ik volkomen. De loomheid, het repetitieve, de groove. Ego-loze muziek. Stoonde orgeltjes, toeters & bellen, top zangers, mannenkoortjes die de meeste vrouwenkoortjes doen verbleken, en - of course - de bas. Ik ben een kind van de jaren ‘80, opgegroeid met The Specials en Madness en al de andere Britse groepen. Ska revival in de eighties, Too Much Too Young. Ik scheerde m’n kop kaal, speelde punk en new-wave covers in bandjes. Door Britse reggae groepen als Steel Pulse, Aswad en LKJ kwam ik uiteindelijk op Jamaica terecht. Hoe bijzonder is het dat deze toffe stijl is ontwikkeld op zo’n klein eiland. Maar dat terzijde. Wat ik echt helemaal te gek vind, is de achteloosheid van de uitvoeringen. Er wordt mooi gespeeld, maar de hele boel lijkt toch te wiebelen en te rammelen. Dezelfde losheid die ik ervaar bij Neil Young, Pavement, Dylan en de Grateful Dead. Awesome! Al die strak gebifte moderne producties van tegenwoordig trek ik voor geen meter, dat kun je haast geen muziek meer noemen. Ik zoek altijd naar een organische vibe, zoals bijvoorbeeld die van de Jamaicaanse reggae/rocksteady. Die luie, losse benadering spreekt me enorm aan en is inmiddels een deel van me geworden. Ik zal dan ook niet zo snel een onwijs strak uptempo nummer schrijven. Ik vind het prettiger om ‘er in te hangen’, laid-back. Ik denk serieus dat ik daarin ben beïnvloed door reggae/rocksteady. Misschien hoor je dat niet direct expliciet terug in mijn eigen muziek, maar de geest waart op z’n minst rond. Shuffle, hoempa-pa, walsjes… Dat komt toch echt door alle reggae die er in de loop der jaren is ingekieperd, denk ik. De zwarte motor. Coolste stijl ooit.

Jelle Paulusma was frontman van het fantastische Daryll-Ann, en sinds het einde van die band solo actief als Paulusma. Hij heeft begin mei zijn 4e plaat Pulling Weeds afgerond, die naar verwachting na de zomer uit zal komen.

ONDERINVLOED.COM

| 107


108 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Tom Harmsen Tom is uitgever en was werkzaam bij L.J. Veen toen hij een interview over Onder Invloed las en er vervolgens een boek over uit wilde geven. Twee kopjes koffie en een goed gesprek later was het plan gemaakt. Twee jaar later, in januari 2012, kwam het boek uit. Tegenwoordig werkt hij bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff.

De eerste plaat. ‘LP Rattlesnakes van Lloyd Cole & The Commotions, in 1985 – ik was toen 12. Ik had de single Rattlesnakes gehoord en vroeg van iedereen geld voor mijn verjaardag om de plaat te kunnen kopen.’

het sprong zo hard dat er een aardbeving werd gemeten. Ook Fugazi + Sebadoh, Paradiso 1995, Sonic Youth, Paradiso 1998, Elliott Smith, Paradiso 2000 en Neptunes, Paradiso 2002. Bruce Springsteen staat op de wenslijst.’

Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘People C’Mon van Delta Spirit’

Welke act is niet bekend genoeg? ‘Dead Fingers.’

Beste muziekfilm. ‘Almost Famous. The Last Waltz, over het laatste optreden van The Band en Once.’ Beste muziekboek. ‘Chronicles Vol 1, Bob Dylan; Sweet Soul Music, Peter Guralnick; Rat Girl, Kristin Hersh; High Fidelity, Nick Hornby.’ Meest memorabele concert. ‘Rage Against The Machine op Pinkpop, 1993: Ze kwamen omdat Alice In Chains afzegde, waren vrij onbekend nog en het publiek ontplofte,

Helden. ‘Henry Rollins en Michael Chabon.’ Wie moet er nog een Onder Invloed sessie opnemen? ‘Will Oldham (Bonnie Prince Billy)’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Eén van de eerste, met Tim Knol. En Woost, die was fraai.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Interessante mensen die vertellen over (voor mij) nieuwe muziek. Ik ben bevriend met Jonathan Safran Foer en jaren geleden bij hem thuis liet hij me Bright Eyes horen, en later

(in 2006) in Wintergasten liet hij de video van First Day Of My Life zien als favoriet muziekfragment. Het is ook fijn.’ Waarom was je geïnteresseerd in een Onder Invloed boek? ‘Het idee en jouw benadering van het project sprak me erg aan, en ik was benieuwd naar de verhalen achter de sessies, welke muziek en andere factoren de artiesten muzikaal hebben gevormd. Een boek leek me iets zinvols toevoegen aan het Onder Invloed project.’ Wat is jouw doel als uitgever? ‘De basis is dat ik wil dat mensen lezen. Zoals MTV al zei: Books feed your head. En het liefst lezen ze toffe boeken, en die probeer ik ze in handen te geven.’ Over welke muzikant moet er nog een boek worden geschreven? ‘Volgens mij is er nog geen echt goed boek over Tom Waits?’ ONDERINVLOED.COM

| 109


Paul Tasker is een begenadigd gitarist die op het punt staat een instrumentale solo-EP uit te brengen, na twee albums en meerdere EP’s te hebben gemaakt en veel te hebben getourd als Doghouse Roses met zangeres Iona Macdonald. Tasker is bovendien de meest gewilde gitaarleraar van Glasgow en tourde enkele malen met Davie Lawson en Willard Grant Conspiracy.

110 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ESSAY

Skiffle break. BY PAUL TASKER

The history of popular music has been underpinned with styles that have gained mass popularity with long reaching influence. These days, with so many media outlets to gain information from, this mass popularity is unlikely to happen again, but before everything changed, you had years or eras that could be categorized by a style of music….whether that be metal or electro pop in the early 1980’s, punk in the late 1970’s or less specifically rock in general in the late 1960’s / early 1970’s. These are just a handful of what are probably sub-genres of modern popular music, and along side these contributing to the diversity of music there was the folk revival of the early / mid 1960’s which went hand in hand with the UK blues scene. It could well be argued that all of the above owe an enormous debt to an obscure and, in mass popularity terms, short lived but brightly burned musical genre, that is wholly indigenous to the British Isles called skiffle. Skiffle grew out of UK traditional jazz which in itself sprung up as a result of the first modern musical craze to cross the Atlantic, the jazz craze which spread from the United States across the globe in the 1920s. Skiffle began in earnest when the banjo player with the Chris Barber jazz band, Lonnie Donegan

started playing short sets of American folk and blues songs, during the intervals of Chris Barber band gigs. These breaks began being listed on posters as skiffle breaks, and for a while became more popular than the trad jazz itself. In early 1955, Donegan recorded Leadbelly’s Rock Island Line, with B-side John Hardy under the name of the lonnie Donegan skiffle Group, with debut album Lonnie Donegan Showcase released in 1956. The success of the Rock Island Line single and subsequent album brought skiffle to the attention of young people all over an impoverished post war Britain, and encouraged a lot of young people to give playing music a try. At skiffle’s peak in the late 1950s there were estimated to be 30,000 - 50,000 skiffle bands in the UK, although few managed to create a lasting career. Lonnie Donegan’s name remains inseperable from the genre, and pre-Beatles he was the most successful chart act in the UK with 24 successive top 30 hits and 2 US top 10 hits; the first UK male to accomplish this. The only other skiffle group to have international success was Chas McDevitt’s skiffle men with a recording of the Elizabeth Cotton blues, Freight Train, which sold over a million copies and earned the Chas McDevitt skiffle group a slot on the Ed Sullivan Show. The popularity

of playing skiffle was probably also its undoing and by the late 1950’s the Skiffle Craze was virtually over with many people drifting away from playing music in general to seek more stable employment, but many others went on to explore the genres that skiffle had drawn its influence from. John Lennon’s skiffle band the Quarrymen mutated and did not too badly, while Mick Jagger, Keith Richards, Pete Townsend, Jimmy Page, Van Morrison and Dave Gilmour all started playing in skiffle bands. Folk musicians John Renbourn and Martin Carthy also started out playing skiffle, as did Alexis Korner, who along with John Mayall, was one of the leading figures in British blues. Lonnie Donegan continued to play and record, although was largely ignored in the 1960’s and 70’s. A record of his early songs recorded with Rory Gallagher, and Ringo Starr brought him back to the public eye in 1978, where he enjoyed a renaissance until his death in 2002. And the point of this... I love skiffle. It’s the first music I remember hearing and is buried in my brain forever. It can be easily dismissed as a novelty music, but crank up the record player (or mp3 player) and put on the 2 minutes of perfection that is Rock Island Line, and just try and resist the urge to strap on a washboard and thimbles. ONDERINVLOED.COM

| 111


112 | ONDER INVLOED MAGAZINE


PORTRET

Lotte Jonker ‘Ja, ik wil wel meehelpen. Dat wordt leuk!’ In om en nabij die bewoordingen bood Lotte al snel haar zeer gewaardeerde hulp aan om de avonden van Onder Invloed in Hedon te organiseren en te promoten. Inmiddels woont Lotte - ervaren in het organiseren van culturele evenementen én dichteres - in Haarlem. Oh, en ze zoekt een nieuwe woning!

De eerste plaat. ‘De eerste plaat die ik kocht was Pieces Of You, het debuutalbum van Jewel. Ik was toen een jaar of 13 en ben zeker drie jaar fan geweest. Jewel lag aan de basis van (de ontwikkeling van) mijn grote liefde voor pure singer-songwriters. Op het moment dat ze een switch maakte naar oppervlakkige Top 40-muziek en er als een barbiepopje uit begon te zien, haakte ik af. Ook ontgroeide ik haar zoete stemgeluid een beetje. Maar haar eerste album heb ik stuk gedraaid en vind ik nog steeds erg goed.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Dat ligt enorm aan m’n stemming en naar welke bands of muzikanten ik op dat moment veel luister, maar als ik één nummer moet kiezen dan is het Zita Swoon met My Bond With You And Your Planet: Disco!. Dat liedje geeft me altijd een enorme boost energie.’ Beste muziekfilm. ‘Heima van Sigùr Ros, een documentaire over een tour die de band langs bijzondere plekken in hun thuisland IJsland maakte. Door de prachtige beelden van de natuur van IJsland die de film toont, ervaar je echt een versmelting van landschap en muziek.’ Beste muziekboek. Harten Van Helden van Peter Kort-

leve, omdat het prachtige verhalen van een aantal van Nederlands beste songwriters bevat. Over passie, inspiratie en worstelingen. Heel eerlijk verteld en geschreven, net als het Onder Invloed boek, daar hou ik van. Meest memorabele concert. Een concert van Ane Brun in de Roepaen in Ottersum in 2008. Ik mocht toen het ‘humming’ gedeelte van het nummer Rubber & Soul met haar meezingen op het podium, samen met zangeres Rebekka Karijord en nog twee anderen. Er hing een hele intieme sfeer, erg bijzonder. En het afscheidsconcert van de band Johan, eind 2009 in Paradiso, vond ik ook erg bijzonder. Ik was groot fan en heb dat laatste concert erg intens beleefd. Welke act is niet bekend genoeg? ‘Dyzack (Erik Hofland). Ik leerde Erik kennen in 2010, toen hij de muziek componeerde voor een theaterstuk van Vis à Vis waar mijn vriend in meespeelde. Pas later ontdekte ik dat hij ook onder de naam dyzack optrad met eigen liedjes en dat die liedjes briljant waren. Vorig jaar tourde hij mee met de Popronde en werd ik omver geblazen door zijn optreden in de Statenzaal in Zwolle.’ Helden. ‘Ane Brun, Spinvis, Sigùr Ros, Tori Amos, Joni Mitchell, Tom Pin-

tens, Herman van Veen en Ramses Shaffy.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Een avond vol concertregistraties van mijn helden, met interviews tussendoor en wellicht ook wat samenwerkingen onderling.’ Favoriete Onder Invloed sessie. ‘Mag ik er ook meerdere noemen? De sessies met Alamo Race Track (vooral Famous Blue Raincoat van Leonard Cohen), Rebecca Sier met Day Is Done op ITGWO en Charlie Dée die Joni Mitchell covert. Maar ik vind er nog veel meer mooi. Ik heb ook gesmuld van Traditionals.’ Grote voorbeeld als dichter. ‘De dichters die op mij de grootste invloed hebben gehad, zijn denk ik Vasalis en Ingmar Heytze. Op mijn 11e trok ik een bundel van Vasalis uit de boekenkast van mijn moeder, en las het gedicht Ster. Dit was het allereerste gedicht waarvan ik dacht: ja, mooi. Ik ken het nog steeds uit m’n hoofd. Jaren later leerde ik de poëzie van de Utrechtse dichter Ingmar Heytze kennen, en leerde ik dat poëzie niet alleen maar serieus en zwaar hoeft te zijn, maar ook luchtig en humorvol. En dat het dan nog steeds goede poëzie is. Maar ook tekstdichters als Spinvis en Herman van Veen bewonder ik.’ ONDERINVLOED.COM

| 113


ESSAY

Even zweven nog nu DOOR REBECCA SIER

Vijf jaar Onder Invloed 16 JUNI ‘08

28 JANUARI ‘09

MAART ‘09

SEPTEMBER ‘09

BEGIN ONDER INVLOED

1e live avond in U ROCK! Café

Glasgow sessies

Contract ondertekend bij uitgeverij L.J. Veen

114 | ONDER INVLOED MAGAZINE


Rebecca Sier maakte indruk met een genadeloos mooie en hele sterke cover van Nick Drake’s Day Is Done bij Onder Invloed op Vlieland. In de luwte werkt ze nu aan nieuwe liedjes.

Midden in een lied, midden in een zin, ik stopte met zingen. Lucht als van papier, als kon ze elk moment worden verscheurd, oorverdovend. In mijn hoofd zoemde een viool, ze piepte, floot, en je kon zien hoe in hoofden van luisteraars heel veel anders te horen was, een geheel eigen versie van het lied dat ik zo weer oppakken zou. Even zweven nog nu. Ik zie mezelf er nog staan: een voor meisje met gitaar enorm podium, dat van theater De Meervaart - een of andere wedstrijd, mijn eerste zelf geschreven liedjes. Als altijd dwaalden mijn gedachten af, met het lied minder bezig dan met de vraag wat ik aan het doen was. Waarom op dat podium, voor deze mensen, waarom deze muziek? Een wedstrijd - meende ik dat? En dan, daarbovenop het verloren besef te spelen zonder aandacht voor dat spelen. Ik dacht: ‘Het eerste optreden waarbij ik vergeet deze gedachten te denken, dan beheers ik het.’ Het kwam wel, dat optreden zonder afdwalen. En er volgden er nog heel wat. Maar beheersen doe ik

9 APRIL ‘10

het niet. En de vragen die ik had staan nog altijd overeind. Vooruit, ik ben geen podiumbeest, dat weet ik nu, maar wat weet me er dan steeds weer toe te verleiden? Op te verscheuren avonden zoals die waar ik deze zinnen mee begon denk ik het te weten. Het was een Popronde-avond, ik had er al een weekend reizend spelen op zitten, was vermoeid aanbeland in een Zwolse homobar. Geen verwachtingen. Als geluk bij een ongeluk wist de organisatie een armoedige geluidsinstallatie last-minute in te wisselen voor heel wat beters - ik speelde goed, de kroeg was aardig aandachtig en stroomde langzaam voller. Toen die stilte. Soms dwingt de kosmos je stil te staan en zijn - misschien herken je dit gevoel, één moment, één plek, veilig in een bol van vonken, kalme, gedeelde energie. Lastig te omschrijven, want zo overweldigend. Ik verlang naar die momenten. Ze zijn schaars. Illusie en werkelijkheid komen samen dan, zoals ook de woorden kunst en wetenschap hun

20 JANUARI ‘11

19 JANUARI ‘12 2011

Release No Windows Without Walls documentaire

1e live avond in EKKO, Utrecht

verschil in betekenis verliezen. Intens tevreden. Dat was ik op het podium in de COC in Zwolle. Zoals die warme golf van intense tevredenheid me eveneens overspoelde toen ik voor het eerst naar Talk Talk’s Spirit of Eden luisterde, geborgen onder warme dekens, donkere slaapkamer. En toen, die keer dat een lange podiumnacht plaats maakte voor een lome, lichte ochtend, in fluisterzingen van Nick Drake. En misschien voor het eerst met mijn broer, kijkend naar MTV, een jaar of zes moet ik zijn geweest, Radioheads Karma Police. Hierin zit het, geloof ik: op podia spelen, het muziek maken zelf, maar ook studeren, leren, schrijven, bevragen en ontmoeten, onderzoeken, allemaal pogingen om nog eens te ervaren hoe de kosmos omarmen kan. Als het mogelijk is omarm ik haar op mijn beurt. En zolang het podium een plek is waar vonken kunnen ontstaan, dan zal ik er op klimmen, zo nu en dan, ook al vergeet ik soms waarom.

16 JUNI ‘13 2012

Boek Onder Invloed gepubliceerd Release Traditionals I

5 JAAR ONDER INVLOED

Release Traditionals II ONDERINVLOED.COM

| 115


PORTRET

Martijn Groeneveld Begin 2013 verliet Martijn de oude Mailmen-studio in een voormalig fort voor zijn gloednieuwe studio waaraan hij enkele maanden kneiterhard heeft geklust. De eerste Mailmen Session, die Onder Invloed samen met hem op onregelmatige basis doet, is alweer opgenomen. U kunt zijn kunsten beluisteren door albums van o.a. Blaudzun, Novack en Janne Schra aan te schaffen. De eerste plaat. ‘Stray Cats van Stray Cats uit 1981. Tja, waarom koop je een plaat als je tien bent. Omdat ik de liedjes lekker vond. Ik heb ook alles op mijn gitaar geprobeerd mee te spelen en dat valt niet mee kan ik je verklappen.’ Met welk liedje op je koptelefoon loop je het liefst over straat? ‘Ik luister vaak mixen die ik net af heb op de terugweg naar huis op de fiets. Als er hard gefietst moet worden, bijvoorbeeld op een racefiets, doen Pantera en Justice het prima. Op de fiets is eigenlijk het enige moment dat ik überhaupt tijd heb om naar muziek te luisteren, dus ook veel nieuwe dingen die ik even wil checken. Muziek die wat rustiger is, draai ik het liefst thuis.’ Beste muziekboek. ‘The Beatles Recordings Sessions. Heb ik nooit helemaal achter elkaar gelezen. Het is vooral erg leuk om één opname helemaal uit te pluizen. Ligt standaard op de keukentafel in de studio.’ Meest memorabele concert. ‘Ik ben naar zo ongelooflijk veel concerten geweest. James Vincent McMorrow akoestisch op Into The 116 | ONDER INVLOED MAGAZINE

Great Wide Open 2011 was geweldig. Ben Christophers in Tivoli 1999 was ook fantastisch.’   Helden. ‘Trevor Horn, Quincy Jones, Nile Rodgers, David Bowie, George Martin en Nigel Godrich.’  Irritantste muziek. ‘Ik heb niet zoveel met muziek die alleen gemaakt wordt om te vermaken, denk aan De Toppers of zoiets. Zodra het integer is of er emotie bij komt kijken, erger ik me er al snel niet meer aan. Ik kan goed scheiden wat ik niet mooi vind en wat slecht is. Er komt niet zo heel veel echt slechte muziek uit, wel veel wat ik niet mooi vind.’ Ideale televisieavond vol muziek. ‘Ik ben gek op documentaires over producers. Vooral de BBC heeft er een hoop goede gemaakt. Onder andere over Quincy Jones en Nile Rodgers. Omdat het om mijn eigen vak gaat, vind ik Some Kind Of Monster van Metallica een fantastische film. Zo groot zijn en dan toch alles fout doen, schitterend. 24 Hour Party People is ook tof, om andere redenen.

Maar iets lichters zoals A Cross The Universe en Part Of The Weekend Never Dies vind ik ook erg vermakelijk. En dan sluiten we af met The Story Of Anvil, alleen maar omdat ik Spinal Tap al te vaak heb gezien.’ Favoriete Onder Invloed-sessie. ‘Ik heb hele goede herinneringen aan de sessie van The Seventeenth Century bij mij in de studio. Leuke dag, aardige gasten en mooie muziek. Ik vind Case Mayfield ook altijd erg sterk.’  Wie moet er een sessie opnemen? ‘Ilse de Lange.’ Voorbeeld als producer. ‘Trevor Horn. Als je zowel Slave to the Rhythm van Grace Jones, The Art of Noise, als Belle & Sebastian kan produceren, dan kun je alles.’ Hoe bevalt de nieuwe studio? ‘Het bevalt supergoed. De oude plek had heel veel charme, maar dit wordt nu ruimschoots gecompenseerd door de rest. Veel ruimte, veel licht, rust en ik kan eindelijk al mijn zooi goed kwijt in de studio’s. Ik vind het grootste voordeel dat je met een hele band tegelijkertijd akoestisch gescheiden kan opnemen.’


ONDERINVLOED.COM

| 117


TOP 5

Case Mayfields 5 favoriete liedjes 1. Jackson Browne - For A Dancer. ‘Mijn eerste lied, het eerste lied dat ik voor een publiek heb gezongen. Nostalgie. Daarbij is het ook nog eens een kanon van een lied.’ 2. Nick Drake - Way To Blue ‘Voor mij het ultieme Nick Drake nummer. Vooral de piano-demo versie is episch. Grappig, het ultieme Nick Drake-lied op de piano. Heerlijk.’ 3. Wilco - Sunday Morning ‘Twaalf minuten lang. Eerste zin: “This is how I’ll tell it, owww but it’s long.” Een orgasme van twaalf minuten. Twaalf minuten lang kauwen op de sappigste biefstuk ter wereld. Twaalf minuten lang staren naar het mooiste meisje van de klas.’ 4. Iron And Wine - Walking Far From Home ‘Elke zin is een schilderij. Een compleet nieuw beeld met zijn eigen kleuren en vormen. De meeste muzikanten lukt het nauwelijks om één goed beeld te vormen.’  5. Massive Attack - Karmacoma ‘Naakt door de kamer je meeste gênante dansbewegingen tentoonstellen. Even geen verplichtingen of schaamte. No fuck was given that day.’  

118 | ONDER INVLOED MAGAZINE


ONDERINVLOED.COM

| 119

Onder Invloed Magazine  

In juni bestaat onderinvloed.com vijf jaar en ter ere van dat jubileum publiceert initiatiefnemer Matthijs van der Ven op vrijdag 31 mei een...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you