Page 42

ΠΡΑΞΗ 4η Τώρα μόλις συνήλθε από τη νάρκωση, όχι όμως και από τον πόνο. Μέσα στα αναφιλητά του τα υγρά μάτια του μαυρίζουν ξαφνικά· η μαύρη φιγούρα. Τώρα κοντά όσο ποτέ άλλοτε. Το χέρι του μαυροφορεμένου αγνώστου έχει κολλήσει στο προσκεφάλι του. "Μην κλαις. Θα γίνεις καλά", ακούγεται να του λέει σιγά με όσο το δυνατόν περισσότερη γλυκύτητα και ενθάρρυνση. Μέσα από τον πόνο και την απορία ακούγεται σιγά-σιγά η φωνή του νέου να ρωτά: "Ποιος είσαι εσύ;" 42

ΠΡΑΞΗ 5η Στο σπίτι πλέον. Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες. Ακόμα πονά, μα τώρα ελπίζει. Η μαύρη φιγούρα κοντά του και πάλι· είναι ιερέας Ορθόδοξος. Ο καλύτερός του φίλος πλέον. Άρχισε πια να σουρουπώνει. –Άραγε θα με ξεχάσεις σύντομα; ρωτά ο ιερέας. –Ποτέ, απαντά ο Ταχίρι. Ούτε τα λόγια σου ξεχνώ. –Νομίζω, μια μέρα θα προσευχόμαστε μαζί. –Θα το ήθελα πολύ. Οι Καθολικοί όμως δε σας συμπαθούν. –Εγώ όμως τους αγαπώ. Δεν ήλθα να κλέψω, αλλά να δώσω. Το θέμα είναι εσύ τι θες. Σου είπα τα πάντα για το Θεό. Θες να προσεύχεσαι μαζί μου; –Είναι πολύ όμορφο και το αγαπώ. Μα οι Καθολικοί με στηρίζουν οικονομικά. Είμαι Καθολικός. –Σ' το είπα, δεν κλέβω. Μόνο δίνω. Έχει ο Θεός, παιδί μου. –Δεν ξεχνώ το πόσο κοντά μου στάθηκες τόσον καιρό. Κι ακόμα είσαι δίπλα μου. Δε σε ξεχνώ. –Όταν γίνεις Ορθόδοξος, θα είναι η μεγαλύτερη για μένα χαρά. Κουνά καταφατικά το κεφάλι ο νεαρός. Τα αριστερά τους χέρια ενωμένα πλέον σε ένα. Ο ήλιος αφήνει τις τελευταίες ερυθρές του ακτίνες να πέσουν πάνω τους, παίζοντας χαριτω-

Εξωτερική Ιεραποστολή #224  

Το τεύχος Μαρτίου 2014 του περιοδικού της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής με πλούσιο υλικό από 11 ιεραποστολικά κλιμάκια.

Advertisement