__MAIN_TEXT__

Page 1

Andreas Oerlemans

Kippenvel Meesters in gastvrijheid


Kippenvel Meesters in gastvrijheid


Kom m’n lief We hebben toch vandaag Gisteren is voorbij Morgen blijft verborgen Kom m’n lief Vandaag is jullie dag Hoe die ook wezen mag Breek je hoofd niet over morgen Wie dan leeft zal dan wel zorgen Leven is geen vraag m’n lief Leven is vandaag Hans Andreus


John Moreu Familieman met principes


Inhoud VOORWOORD 7 DOCENT MET EEN WARM TIMBRE 10 HARTELIJK WEERZIEN 15 FAMILIE OP ÉÉN! 19 GLOBETROTTER 22 WARE LIEFHEBBER 26 GASTVRIJHEID 28 TOPAVOND 33 MENU KIPPENVEL 37


VOORWOORD Er zijn van die mensen die je altijd bijblijven. John Moreu is zo’n man. Een bevlogen docent waarvoor je zelfs op je vrije zaterdagochtend heel vroeg je bed uitkwam. Met plezier! John groeide uit van mijn docent Conference Management tot een inspirerende mentor. Een mentor, met een uitgesproken visie op gastvrijheid, waarop je altijd een beroep kon doen. Daarom een hommage aan hem, met onvergetelijke smaken en emoties!

Andreas 7


gastvrijheid is echt een vak’


DOCENT

met een warm timbre John Moreu is eigenlijk te laat voor het congres van de Vereniging Nederlandse Congresbelangen. Hij glipt, als het programma al begonnen is, achterin de zaal stiekem naar binnen. Op het podium beantwoordt een oud-leerlinge van de Hogere Hotelschool (en van hém) de vraag waarom zij zo enthousiast is over het vak Conference Management. En waarom zij ervoor heeft gekozen om juist in dat vak carrière te maken. Ze vertelt de afgeladen zaal vol enthousiasme dat de docent die dat vak gaf, haar zó motiveerde dat ze daar absoluut in door wilde gaan. Hoewel het maar langzaam tot John doordringt dat het gesprek over hem gaat, beschouwt hij het achteraf als één van de mooiste complimenten die hij ooit kreeg. “Omdat ze niet wist dat ik in de zaal zat en ze het dus spontaan - recht vanuit haar hart - vertelde”, memoreert John aan de eettafel in zijn knusse huis in Bergen. 10


EIGEN KEUZE Zijn methode van lesgeven is in feite ook de reden dat we samen aan tafel zitten. In een ver verleden volgde ik, als banqueting manager van het Amstel Hotel, zijn cursus Conference Management aan de Hogere Hotelschool in Den Haag. En alhoewel de cursus op de vroege zaterdagmorgen gegeven werd, en je daarvoor dus op je vrije ochtend al heel vroeg je bed uit moest, waren alle deelnemers bijna altijd aanwezig. “Ja, dat viel me na een tijdje ook wel op”, glimlacht hij als ik dat bijzondere feit met hem deel. Met kleine oogjes luisterden we elke week naar John’s bijzondere stemgeluid met warm timbre. Een stem die je niet snel vergeet als je hem één keer gehoord hebt. Als John later wordt gevraagd om ook aan de Hogere Hotelschool in Maastricht les te komen geven, stelt hij wel enkele eisen. Hij wil dat Conference Management een keuzevak wordt en dat het wél meetelt voor het eindexamen. “Als ze er zelf voor kiezen en het gaat ergens om, dán krijg je de meest gemotiveerde leerlingen.” PRIKKELEN EN MOTIVEREN Daarnaast hanteerde John in zijn manier van lesgeven een mooie combinatie van kennis overdragen en projectonderwijs. Hij probeerde 11


in zijn lessen steevast studenten te prikkelen en te motiveren: “Ik wilde dat studenten zelf nadachten over de stof, zonder dat ik ze alles voorkauwde”. Vaak kwam dan het beste in zijn studenten naar boven. Zij gaven hem dan ook terug dat ze zijn keuzevak het meest waardeerden omdat ze mee mochten denken. Ze werden serieus genomen. VANZELFSPREKEND Wat mij uit die periode dan ook vooral is bijgebleven, is John’s vermogen om goed met jonge mensen te communiceren. Niet elke docent slaagt erin om van zijn studenten een ‘captive audience’ te maken. Als ik hem dat vertel, kijkt hij verbaasd: “Ik beschouw dat zelf eigenlijk als een vanzelfsprekendheid. Ik benaderde mijn studenten als gelijken en jongvolwassenen.” Toch viel een zeker leeftijdsverschil hem pas werkelijk op, toen hij ooit tegen een collega-docent over zijn studenten op de Hotelschool zei: “Ze worden wel steeds jonger, hè, die studenten.” En zijn collega lachend antwoordde: “Nee man, jij wordt gewoon steeds ouder!” INSPIRERENDE MENTOR John’s vermogen om op hele natuurlijke en vanzelfsprekende wijze te kunnen communiceren met mensen van jongere leeftijd is me altijd bijgebleven. Deze gave, die zeker niet voor iedereen is weggelegd, ging hem eigenlijk heel gemakkelijk af. En dit was voor hem zelfs heel gewoon. Maar in de loop der jaren is mij gebleken dat deze natuurlijke manier van communiceren helemaal niet zo gewoon is. Het is maar voor weinigen écht weggelegd. Juist daarom staat John in mijn geheugen gegrift als een bijzonder mens. Een mentor, die ik, ook nadat ik de cursus Conference Management allang had afgerond, altijd mocht bellen voor advies of feedback. 12


John Moreu


14


HARTELIJK

weerzien

John en ik verloren elkaar, door uiteenlopende carrièrepaden, in de loop der jaren enigszins uit het oog. Totdat ik begin oktober 2018 een bericht op LinkedIn las van zijn zoon Diederik, die zich na een jarenlang verblijf in AziÍ en de VS weer in Nederland ging vestigen. Mijn John Moreu-waakvlam laaide weer op. 15


Vanwege mijn goede herinneringen aan John nam ik voorzichtig contact op met Diederik op om te horen hoe het met hem ging, maar zeker ook om te horen hoe het ging met Pa Moreu. Het bericht van Diederik bracht nogal wat mixed emotions teweeg. Diederik vertelde me dat het in zekere zin goed ging met John en dat hij samen met zijn Riet van het leven genoot. So far, so good. Maar het tweede gedeelte van het bericht was een stuk minder. Ik was sterk aangedaan toen Diederik vertelde dat bij John longkanker was geconstateerd en dat hij midden in dat behandelingsproces zat. STOUTE SCHOENEN Ik twijfelde daardoor of ik mijn voornemen om John te interviewen, met Diederik zou delen. Toch besloot ik het te doen; hij is tenslotte één van mijn inspirerende mentoren geweest die ik absoluut wil interviewen. Ook Joop Braakhekke was zo’n inspirerende mentor en vakman, die me helaas voortijdig was ontvallen. Om niet later met nog een vervelend ‘what-if’ gevoel te hoeven rondlopen, besloot ik om toch de stoute schoenen aan te trekken. Ik ben vreselijk blij als mijn plan door John met warm enthousiasme wordt ontvangen. John voelt zich vereerd als hij hoort hoe hoog ik hem heb zitten, en wil graag meewerken. HERNIEUWDE KENNISMAKING Het weerzien - op een stralende herfstdag in oktober 2018 - is allerhartelijkst. Het doet ons beiden goed om elkaar weer de hand te schudden. Ik mag aan eerder genoemde eettafel in Bergen aanschuiven voor ons eerste memorabele gesprek. Om niet de hele tijd om de hete brij heen te hoeven draaien, vraag ik of ik zijn ziekte meteen maar op tafel mag leggen. Alhoewel we beiden liever anders waren begonnen, begrijpt hij dat hiermee de lucht klaart voor de rest van het gesprek. Dan hebben we dat maar vast gehad. 16


VOLLEDIG OVERDONDERD Geëmotioneerd vertelt hij dat hij al langer last had van een vervelend en aanhoudend hoestje. Hij dacht: ‘Ik ga even naar de huisarts voor een hoestdrankje’. Maar hij kwam thuis met longkanker. Hij werd volledig overdonderd door het nieuws, omdat hij zich niet echt slecht voelde. In één keer moest er van alles geregeld worden en dan kom je soms terecht in een bureaucratische mallemolen. De persoon John Moreu staat echter bekend als stronteigenwijs. Hij houdt er absoluut niet van als iemand hem komt zeggen wat hij precies moet doen. Nu moet hij soms luisteren en doen wat er gezegd wordt, zeker op medisch gebied. Vooral de constante onzekerheid is fnuikend. Voor iedereen, maar zeker voor iemand zoals hij, die gewend is om ‘in control’ te zijn. Het feit dat hij niet preciés weet wat er de volgende dag gaat gebeuren is, naast de ziekte zelf, een sluimerende killer die hij elke dag moet overwinnen. Het valt hem duidelijk zwaar. Hij vecht een moment tegen zijn opkomende tranen, en verontschuldigt zich voor zijn getoonde emotie. VEELZEGGEND Een mooi kort moment van stilte valt. Soms zegt dat meer dan duizend woorden. We zijn samen even stil en nemen een slok van onze koffie. Hiermee slikken we tegelijkertijd ons brok in de keel weg. En we vervolgen ons gesprek. Over zijn dierbare familie. Zijn bijzondere carrière. Zijn voorliefde voor heerlijk eten en drinken. En natuurlijk over gastvrijheid! 17


FAMILIE

op één!

Ons eerste gespreksonderwerp betreft zijn dierbare familie en gezin. John is namelijk een echte familieman, en hij hecht ongelofelijk veel waarde aan zijn familie en bijbehorende familieaangelegenheden. John is een echte Amsterdammer. Hij wordt in het laatste jaar van de oorlog geboren, en groeit op in een gezin met 8 kinderen. Er is geen armoe, er is geen rijkdom maar zijn moeder moet er toch elke dag voor zorgen dat er voldoende eten op tafel staat.

MOEDERS KOOKKUNST John bewondert zijn moeder nog steeds om haar creativiteit om van kliekjes toch een mooie en smakelijke maaltijd te maken. ‘No food waste’ avant la lettre, daar in huize Moreu. Die momenten aan de eettafel zijn nog steeds belangrijk in zijn leven. Dat vindt zijn oorsprong in zijn vroege jeugd. Hij ziet zijn moeder weer voor zich; vreugdevol in de keuken en ijverig in de weer om met Kerst een 19


traditioneel kerstdiner te bereiden. Geen kalkoen maar konijn was de traditie bij de familie Moreu. En dat dan voor een man of twintig! Zijn moeder kón koken dus! Hij proeft het konijn bijna weer als hij er met zichtbare smaak over vertelt. Je ziet het aan John zijn ogen; je ontwaart een aanstekelijke glans als hij ergens enthousiast over wordt. Hij bewaart warme herinneringen aan dit soort tradities, en geeft ze ook met veel liefde door aan zijn eigen kroost. TEAM MOREU John vormt samen met zijn onafscheidelijke Riet al 54 jaar een team. Zij volgt hem gedurende zijn hele carrière op de voet, en is achter de schermen de motor van hun gezin. Liefde is waarneembaar in zijn hele gezichtsuitdrukking als hij over ‘zijn’ Riet en de kinderen spreekt. Dan begint hij te stralen. Vol trots vertelt John ook over hun drie kinderen. De familiebanden zijn hecht; dat merk je aan alles. Over zijn zoon Bastiaan, reclameman en communicatiestrateeg, die dicht in de buurt woont. Bastiaan is zijn zakelijke rots in de branding, een nuchtere steun en toeverlaat. Zijn dochter Annemarijn wordt binnenkort 50. John kan het feest vanwege zijn gezondheid helaas niet meemaken. Daarom zorgt ze dat Bas bij haar vader gaat logeren als haar moeder naar Rotterdam komt om haar verjaardagsfeest mee te vieren. Dan hoeft haar vader niet alleen te zijn. Hoe lief en attent is dat? Diederik, de jongste, en John vormen een twee-eenheid en zijn de welbekende 2 handen op één buik. Ze bellen elkaar als er een probleem is en vragen elkaar om raad. Team Moreu zorgt voor elkaar! De kinderen zijn er ontegenzeggelijk voor John én Riet. John vertelt dat ze laatst met z’n vijven bij elkaar waren om noodzakelijke serieuze zaken met elkaar door te spreken. En dat er tijdens zo’n avond, naast veel gehuild, ook hard gelachen wordt. Omdat hij zo beeldend kan 20


vertellen, proef je de sfeer van de avond door zijn woorden heen. Het is net of ik die avond gast aan tafel was bij hem en zijn gezin. VOORPRET John vertelt daarna van hun voornemen om in de eerste week van januari 2019 met het hele gezin, Riet, John, 3 kinderen en 7 kleinkinderen, een lang weekend door te brengen in Hotel Kasteel Vaalsbroek. Hij verheugt zich er zó enorm op. Hij gaat zelfs nog even oefenen in schaken om zo voldoende tegenstand te kunnen bieden aan één van de kleinkinderen die tegen opa wil schaken. Hij wil natuurlijk ook weer niet van het bord geveegd worden… Vanwege zijn grote voorpret maak ik me meteen grote zorgen of dat weekend niet té laat gepland is. ONVERGETELIJKE HERINNERINGEN Eén van mijn eigen meest dierbare herinneringen aan een lang weekend met mijn vader en mijn kinderen maakt zich opeens van mij meester. Ik ben nog steeds zo blij dat ik het voornemen dat ik destijds had om ons eigen familieweekend te organiseren heb omgezet in daden. Het was namelijk een weekend om nooit te vergeten. En een half jaar later is mijn vader overleden… Ik haal dan ook opgelucht adem als John mij een aantal weken na ons gesprek in Bergen de meer dan mooie verhalen van het geslaagde weekend vertelt. Iedereen had er dubbel en dwars van genoten. De herinnering aan dit schitterende weekend staat bij iedereen met goud in het geheugen gegrift. “Over 6 weken doen we het weer!”, roept John blij en enigszins overmoedig. Het adagium hier moge duidelijk zijn: stel je voornemens om meer tijd met je dierbaren door te brengen nooit uit! Eén ding is zeker: dit weekend kunnen ze nooit meer van hem afnemen. 21


Globetrotter Wat ze ook niet meer van John kunnen afnemen, is zijn geweldig gevarieerde loopbaan. Jonge John wou graag journalist worden en daarmee in de voetsporen treden van zĂ­jn inspirerende mentor uit die tijd: de journalist Alfred van Sprang. Hij kende Alfred weliswaar niet zelf, maar John was diep onder de indruk van deze avontuurlijke onderzoeksjournalist die op de motor door Europa en AziĂŤ reed om zo live verslag te doen van situaties ter plekke. Ook John werd een echte globetrotter. Van Canada tot Hongkong, van Osaka tot Amsterdam. Van leerling-journalist van De Tijd tot directeur van het VVV, van Russisch tolk in militaire dienst tot Bestuursvoorzitter. 22


EERSTE LEVENSLESSEN Hij begint zijn journalistieke loopbaan bij Dagblad De Tijd, de voorloper van de huidige HP/De Tijd. Hij leert op de redactievloer zijn eerste bruikbare levenslessen. Onder het motto; ‘Wie goed 23


doet, goed ontmoet’ leert hij al snel om af en toe met sigaren ‘naar beneden’ te gaan, naar de zetterij, waar de pagina’s, toen nog in lood, letterlijk werden ‘gezet’. Mét een goede sigaar en een vriendelijk woord had je toch als jonge journalist snel meer kans dat jouw stukje werd ‘gezet’ dan zonder sigaar. Gewoon aardig zijn kost niks en levert zoveel op! Iets anders wat hem uit die tijd is bijgebleven, is het feit dat niemand je echt iets vertelde, laat staan dat iemand je als beginneling in het vak begeleidde. Het was leren in de praktijk en al snel op eigen benen staan. Ondanks het feit dat hij dat niet alleen als nadelig heeft ervaren, nam hij zich heilig voor om dat later anders te doen als zijn tijd als mentor daar is. Ook bij het overdragen van kennis speelt het begrip gastvrijheid tenslotte een belangrijke rol. VVV AMSTERDAM Als directeur van de VVV in Amsterdam, een functie die hij 12 jaar lang met verve vervulde, laat hij zich niet de wet voorschrijven. Door niemand niet! Niet door het Rijk, niet door de gemeente. Hij zag ‘zijn’ VVV meer als een onafhankelijke stichting die niet vóór de gemeente maar mét de gemeente werkte. Hij liep in zijn beginjaren tegen enkele merkwaardige fenomenen aan. Warenhuizen gingen op zaterdag om 13.00 uur dicht. Musea en concertgebouwen waren in het weekend gesloten. Over gastvrijheid gesproken... Je kunt het je nu echt niet meer voorstellen. Hij maakte zich met de VVV hard voor een gastvrije stad. Dat dat ten koste ging van enige heilige huisjes, werd niet altijd door iedereen bij de gemeente gewaardeerd. Hij maakte natuurlijk wel informatieve rondjes langs de verschillende fractievoorzitters om te horen wat er speelde in de partijpolitiek. Maar hij voer toch echt zijn eigen koers. Het waren toen hele andere tijden; ook steden gingen zich opeens bezighouden met gastvrijheid en citymarketing, om zo meer bezoekers te trekken. 24


En met veel succes. Tegenwoordig denkt men in Amsterdam na over hoe we de enorme stroom van toeristen in goede banen kunnen leiden en soms zelfs aan maatregelen om toeristen te weren... MAN VAN PRINCIPES Het was een flinke strijd om die zaken destijds in beweging te krijgen, maar John laat zich niet van de wijs brengen. Wat marketing en promotie, en dus gastvrijheid betreft, heeft hij een heldere visie over hoe het moet. Wat hem betreft heeft de gemeente eigenlijk niks te zeggen. Dat wordt nog eens benadrukt door Pauline Krikke, destijds Amsterdams Wethouder van Economische Zaken, die tijdens haar afscheidsspeech voor John veelbetekenend zei: “Zo! Nu kan ik eindelijk ook eens iets zeggen”. FERM STANDPUNT John is ook een man van principes en staat ook voor die principes. Tijdens zijn periode bij de VVV werd op een gegeven moment door ‘Den Haag’ een wet uitgevaardigd waarbij je als werkgever moest opgeven of je werknemers nog ergens buitenlandse banden of betrekkingen hadden. Om zo te achterhalen of er wellicht sprake was van illegale emigratie, criminele activiteiten of anders onfrisse praktijken. Kijk, met dat soort zaken moet je bij John Moreu niet aankomen! Géén discriminatie onder zijn dak en in zijn werkhuis. En dan kan hij ook een ferm standpunt innemen. In bovengenoemde kwestie heeft John uiteindelijk alleen zichzelf opgegeven als zijnde Hugenoot met Frans/Canadese banden. Daarnaast informeerde hij zijn ondernemingsraad dat hij weigerde om die gevraagde informatie te verstrekken. Dat was in feite strafbaar. Maar neem van mij aan als John Moreu eenmaal een standpunt inneemt, dat je dan van hele goeden huize moet komen om hem van het tegendeel te overtuigen. 25


Ware

liefhebber John’s principes komen ook terug in zijn liefde voor goed eten en lekker drinken. ‘Keep it simple, stupid’ is John’s credo voor in de keuken. Hij ziet zichzelf zeker niet als foodspecialist of als kenner, maar meer als echte liefhebber. Hij wéét wat ‘ie lekker vindt. Tijdens onze tweede sessie bij hem thuis mijmeren we samen over Portugal. Even zijn we in gedachten samen in dat heerlijke zonovergoten land. Hij vertelt vol liefde over de oprechte áárdigheid van Portugese mensen. Over hun eenvoud. Hij stelt dat er wellicht een causaal verband is tussen niet al te veel hebben en toch gastvrij en aardig zijn. Hij bewaart zijn beste smaakherinnering aan een bord spartelverse sardines, zo uit de zee op de houtskoolgrill. Beetje zout en citroensap erover, niks meer aan doen! Geserveerd met een portie liefde: hoe lekker kan simpel zijn... 26


ECHTE CARNIVOOR Alhoewel het indruist tegen alle foodtrends van vandaag, beschouwt John zichzelf als echte carnivoor. Hij leert pas écht vlees eten in Buenos Aires. John proefde daar vlees wat hij in Nederland nog nooit gegeten had. Hij is dol op een malse steak. En dus was hij zeker niet dol op zijn dokter, die hem vertelde dat hij in verband met zijn jicht geen rood vlees meer mocht eten, en geen rode wijn meer mocht drinken. Wars van mensen die hem zeggen wat hij wel en niet moet doen, antwoordde John dan ook knarsetandend: “Ok, ik volg je advies maar ik blijf één keer in de vier maanden een goede biefstuk eten met een goed glas rode wijn daarbij! No argue about that!”. John merkt nu in meerdere opzichten dat zijn ziekte en de behandeling daarvan invloed heeft op zijn zintuigen. Zijn smaak wordt dusdanig door de chemo beïnvloed dat hij nu verandert van een liefhebber van pittige kazen en stoere worsten naar een zoetekauw die af en toe met veel plezier zijn hand in de zak met mini Marsjes en Twixjes stopt. OVERWELDIGENDE GEUREN Maar zijn geheugen laat hem nog niet in de steek als ik hem vraag naar overweldigende ervaringen op zintuiglijk gebied. Hij herinnert zich nog steeds – als de dag van gisteren - de bijzondere geuren van de open food markten in Azië. Het zijn van die sterke, exotische geuren die bij hem nog steeds in zijn geheugen gegrift staan. Als hij terugdenkt aan die overweldigende geurcombinatie van specerijen, inheemse groenten en kruiden, waant hij zich daar in gedachten onmiddellijk terug. Al die bijzondere producten die hij in zijn leven nog nooit had gezien en geroken. Heerlijk. Hij kan er nog steeds intens van nagenieten. 27


GASTVRIJHEID Het belangrijkste aspect waarom ik dolblij ben om John weer te spreken, is natuurlijk zijn visie op gastvrijheid. Hij heeft in mijn jonge jaren op het gebied van gastvrijheidsbeleving iets in mij losgemaakt, waarvan ik nu nog steeds de vruchten pluk. Hij leerde mij dat gastvrijheid niet alleen een loze kreet is, maar een echt vak. Mede door dat inzicht ben ik me verder in gastvrijheid gaan verdiepen, en ik maakte hiervan mijn vak. Hij leerde mij wijze lessen waar ik hem nog steeds dankbaar voor ben. En daarom zitten we, jaren later, weer met elkaar aan tafel. Vanwege mijn goede herinneringen aan John en onze gedeelde passie voor gastvrijheid. 28


‘Uitzonderlijke

gastvrijheid

maakt van je gasten ware ambassadeurs en zij vormen eigenlijk je echte salesforce’


AZIATISCHE GASTVRIJHEID John vertelt in dat kader vol liefde over de Aziatische gastvrijheid. Hij bewaart daar enorm goede herinneringen aan: “Gastvrijheid in Azië is een natuurlijk bijverschijnsel. Er is een duidelijke koppeling te maken tussen het belijden van het boeddhisme en gastvrijheid. Vrijgevigheid en onvoorwaardelijke vriendelijkheid zijn belangrijke waarden in het boeddhisme. Natuurlijk moet je als Westerse toerist niet naïef zijn en stap je heus nog wel eens in een echte tourist trap.” Maar John is er stellig van overtuigd dat de mensen in Azië van nature echt aardiger zijn. “Gastvrijheid in Nederland is vaak een aangeleerd kunstje. Bij ons kijkt bijvoorbeeld niemand je echt aan op een terras”, moppert John. “Personeel kijkt eerder weg van de gasten. Een échte gastheer kijkt namelijk op een terras met 8 paar ogen in het rond, en ‘voelt’ dat er gasten zijn die nog iets willen bestellen.” ONDERWAARDERING John stoort zich ook aan het feit dat gastvrijheid is ons land ondergewaardeerd wordt. “Het is in Nederland al snel zo dat als je echt helemaal niks kan, je altijd nog ober kan worden.” Dat druist in tegen de ideeën van John. “Gastvrijheid is een echt vak! Geen tijdverdrijf voor studenten die ongeïnteresseerd wat willen bijverdienen.” John is stellig in zijn overtuiging dat gastvrijheid écht het onderscheid kan maken. Meer nog dan de keuken. Enthousiast deelt hij enige bijzondere ervaringen op dat gebied. In zijn eigen dorp Bergen gaat hij bijvoorbeeld graag eten bij een klein etablissement waar hij dol op is. “Je wordt daar nog echt persoonlijk en oprecht ontvangen. Je krijgt een hand bij binnenkomst en je voelt je, mede daardoor, echt welkom! Ze kijken continu of je nog iets nodig hebt. Zonder te vragen, voelen ze dat gewoon aan.” Dat oprechte, dat 30


ware gastvrijheidsgevoel, maakt voor hem het verschil met andere restaurants. ZORGZAME GASTVRIJHEID Een ander moment wat hem is bijgebleven, is zijn bezoek aan hotel Mooi Rivier in Dalfsen. Waar hij en zijn Riet ook zó onthaald werden, dat zij zich meteen thuis voelden. Hun gehuurde e-bikes stonden al klaar voor een mooie fietstocht langs de IJssel. Er bleek echter iets mis met de accu’s van de gehuurde e-bikes. Het personeel had dat echter gelukkig al geconstateerd vóórdat John en Riet er zelf achter kwamen. Niet alleen die zorgzaamheid op voorhand maar ook de vanzelfsprekendheid waarmee het probleem werd opgelost, maakte dat het ‘technische incident’ door John en Riet bijna als plezierig werd ervaren. Toen ze daarna onvermoed op het terras gingen zitten waar die avond eigenlijk niet geserveerd zou worden, werd er zonder problemen gezegd: “Geen punt, meneer Moreu, blijft u lekker zitten, we dekken de tafel gewoon daar even voor u op!” WARE AMBASSADEURS Op zich was dit geen uitzonderlijk gebaar maar het ging om ‘Le ton qui fait la musique’! Voelt iets niet echt, dan voel je je bezwaard. Hoor je echter de oprechtheid in iemands stem, dan blijft het je bij. Iemand die vrolijk wordt van het iemand naar de zin maken, die uitzonderlijke gastvrijheid, daar kan John geen genoeg van krijgen! “Zulke uitzonderlijke gastvrijheid maakt van je gasten ware ambassadeurs en zij vormen eigenlijk je echte salesforce!” Een stelling die John al lang aanhing tijdens zijn VVV-tijd en waar Amsterdam nog steeds de, door de enorme toename van het toerisme in de stad nu soms wrang gepercipieerde, vruchten van plukt. 31


32


Top

AVOND Te gast zijn en échte gastvrijheid spelen een elementaire rol in de aanloop naar het bijzondere diner wat zich gaat afspelen in John’s eigen huis in Bergen. Als dank voor het interview bied ik mijn gespreksgenoten namelijk een 3-gangen menu aan met ingrediënten, waarvan ze in het interview hebben aangegeven dat ze er gek op zijn. 33


De situatie van John heeft me echter doen besluiten om het deze eerste keer anders aan te pakken. In plaats van een diner voor twee zijn deze avond ook Riet, hun kinderen en hun partners te gast aan tafel. John vertelt me glunderend een week voor de geplande datum: “Andreas, we hebben er zó ongelofelijk veel zin in, en ook de kinderen verheugen zich enorm op deze avond. Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar Riet en ik hebben ons hele dagschema aangepast aan het diner.” Deze voorpret van John maakt dat ik nu al weet dat een onvergetelijke avond gaat worden, en bezorgt mij het eerste ‘WOW’moment. PERFECTE SYMBIOSE En zo zijn we op vrijdag 15 februari 2019 met 9 man te gast in Huize Moreu. Ik bel aan en de deur wordt opengedaan door John’s nieuwsgierige dochter Annemarijn. Zij vraagt zich af wie nu ‘die gast’ is die dit allemaal veroorzaakt heeft. Zij ontvangt me hartelijk en alhoewel ik de ‘vreemde’ ben in het intieme gezelschap van John en zijn gezin, voel ik me meteen thuis. Thuis tussen de mensen die John zo ná aan het hart staan. Als ik de kamer binnenloop, zie ik dat Riet haar belofte om de tafel mooi te dekken heeft overtroffen. De tafel ziet er meer dan uitnodigend uit! Gastheerschap, gast zijn en oprechte emoties komen tijdens deze avond samen in een perfecte symbiose. Een gezin in gespannen afwachting. Nog geen idee van wat de ingevlogen chef Menno Vreeburg die avond gaat serveren. Menno is al jarenlang freelance kok en komt graag bij de mensen thuis. Hij komt als pop-up chef op de meeste vreemde plekken terecht en weet op al die plaatsen waanzinnige gerechten uit soms petieterige keukentjes te toveren. Ik ben van tevoren al zeer enthousiast over zijn vertaling van John’s favoriete ingrediënten naar een verrassend en spraakmakend menu. 34


FEEST DER HERKENNING Het verrassingsmenu wordt voor John een feest der herkenning. Bij het voorgerecht met op houtskool geroosterde sardines herinnert ‘ie zich weer dat hij daarover verteld heeft. “Oh help”, roept hij met een knipoog uit: “Wat heb ik je allemaal nog meer verteld, ik begin me grote zorgen te maken over de inhoud van je verhaal!” Ik glimlach en ben verheugd over zijn enthousiasme en spontane reactie. Bij het hoofdgerecht met konijn in de hoofdrol houdt hij het niet meer droog. Dierbare gedachten aan vroeger en natuurlijk vooral aan zijn moeder komen meteen naar boven. Tranen worden geplengd en gemengd met de heerlijke witte wijnen die ook bij John enorm in de smaak vallen. Een Gouden Mars vormt de zoete finale van dit menu. De dessertwijn met de naam ‘Heaven on Earth’ is niet alleen de perfecte begeleider, maar iedereen waant zich ook tijdelijk even in de hemel op aarde. Er wordt gespeecht. Het glas wordt meerdere malen geheven. Verbinding en ontroering maken zich af en toe meester van de aanwezigen. Gelukkig wordt er af en toe ook hard gelachen. Riet straalt, John geniet! Dat beeld zal ik nooit meer vergeten. ONVERGETELIJKE HERINNERINGEN Dit bijzondere diner levert werkelijk prachtige herinneringen op. Voor nu en voor later. Het is een avond met een gouden randje. En als John mij de volgende dag een e-mail met als onderwerp ‘Topavond’ stuurt waarin hij en Riet spreken over één van de hoogtepunten van hun leven, dan weet ik dat mijn missie - om één van mijn meesters in gastvrijheid met een zintuiglijke hommage te eren - geslaagd is. Kippenvel! 35


MENU

kippenvel Gastvrijheid op locatie door Menno Vreeburg Vrijdag 15 februari 2019

37


38


Keep it

Simple Salada Sardinha

spartelverse sardines I geroosterd op de houtskoolgrill I salade I geroosterde rode paprika citroen I olijven

Met daarbij Luís Pato Vinhas Velhas Branco 2016 Portugese, biologische wijn gemaakt van 3 inheemse witte druivensoorten (Bical, Cerceal, Sercialinho), van 45 jaar oude stokken. Bij een gerecht met enerzijds frisheid (citroen) en anderzijds geroosterde smaken en vollere tonen moet dit een spannende wijn zijn. Volgens Perswijn 08-2017: ‘Origineel, vol, mooi compact, goede balans. Heerlijk.’

39


40


Lapin

à la manière de la mère

klassieke konijnbereiding op moeders wijze pruimedanten I pommes fondant I lauriersaus

Met daarbij Clos Canereccia Vin de France Blanc Biancu Gentile 2016 Volle, gulle, lieflijke witte wijn van Corsica gemaakt met 100% Biancu gentile (Viognier). De Biancu Gentile staat op het vasteland bekend als de Viognier-druif. Bomvol oranje fruit (perzik, abrikoos), vanille, hout (1/3 in eikenhouten vaten), lengte. Toch ook veel frisheid, heel zuiver. Spannend en complex. Het wijnhuis is een familiebedrijf dat modern werkt maar ook met eeuwenoude wijnmaakmethodes (zoals wijn in amfora’s laten rijpen zoals de Grieken deden).

41


Golden Mars gouden mars I chocolademousse I vloeibare karamel I twix roomijs

Met daarbij Heaven on Earth Muscat d’Alexandria Wijnmaker: Stellar Organics Herkomst: Westkaap, Zuid-Afrika Druif: Muscat d’Alexandria Zwoele maar nog mooi frisse dessertwijn van de wijnmaker Stellar Organics uit de Westkaap, Zuid-Afrika. De druiven worden deels gedroogd op de bladeren van rooibos. Met rijp tropisch fruit (ananas, mango), zachte kruidigheid en toch behoud van een zekere frisheid. Met lengte, vanille en karamel die mooi terugkomt in de wijn. Chef: Menno Vreeburg Culinair advies: Arne Ramak Wijn en wijnadvies: Brander Wines Fotografie: Nathalie Brugman

43


COLOFON Kippenvel, Meesters in gastvrijheid is een uitgave van www.goedinfood.nl Š 2019 1e druk mei 2019 Concept & interviews

Goed in Food, Andreas Oerlemans

Projectbegeleiding

Anders2, Annemarie Kleve

Fotografie

Nathalie Brugman Fotografie

Vormgeving

Nummer Acht Grafisch Ontwerp, Eveline Smulders

Eindredactie tekst

IDB communicatie, Ilse de Boer

Productie

Drukkerij Wilco B.V.

Culinair advies

We Design Food, Arne Ramak

Chef op locatie

Menno Vreeburg

Smaakversterkers

Brander wines, Martine Brander

ISBN

000-00-000000-0-0

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook en evenmin in een geautomatiseerd gegevensbestand worden opgeslagen zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. 44


voor John & Riet Moreu Kippenvel

Het is niet altijd de thermostaat in ons lichaam die zorgt voor kippenvel. Adrenaline is een andere – in ons dagelijks leven misschien wel de belangrijkste – oorzaak van kippenvel. Het is een hormoon dat ten tijde van emotionele reacties wordt aangemaakt, en heeft als doel deze reacties te versterken. ‘Emotioneel kippenvel’ hangt samen met de algehele toestand en persoonlijkheid van een mens. Deze meer aangename vorm van kippenvel wordt vooral veroorzaakt door intense zintuiglijke ervaringen.

Kippenvelmoment

“Een moment waarbij men emotioneel erg aangegrepen wordt, meestal door schoonheid, indrukwekkendheid of ontroering” – Vlaams woordenboek

Profile for nummeracht

Kippenvel, Meesters in gastvrijheid  

Kippenvel, Meesters in gastvrijheid  

Advertisement