Page 1

Η

ΕΦΗΒΕΙΑ

εφηβεία σαν έννοια είναι, σε μεγάλο βαθμό, δημιούργημα του δυτικού πολιτισμού. Σε άλλες πιο απλές κοινωνίες, οι νέοι μόλις καταστούν έτοιμοι βιολογικά για τεκνοποίηση, θωρούνται ενήλικες. Αντίθετα, στις δυτικές κοινωνίες η εφηβεία είναι μια περίοδος χάριτος - μια περίοδος προπαρασκευής και ωρίμανσης ώστε οι έφηβοι να προετοιμαστούν για τις πολυσύνθετες υποχρεώσεις που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ως ενήλικες. Στην Ελλάδα ειδικότερα, η εφηβεία τείνει να παρατείνεται για όλο και περισσότερα χρόνια, καθώς συχνά οι οικογένειες προστατεύουν τα παιδιά τους κατά τη δεύτερη αλλά και τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Η εφηβεία μπορεί να παρομοιαστεί με έναν ανεμοστρόβιλο που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, και αφήνει πίσω του ένα τελείως νέο τοπίο. Όλοι μας την έχουμε περάσει, περισσότερο ή λιγότερο έντονα, οι πιο πολλοί από εμάς την έχουμε συνδέσει με τα μαθητικά μας χρόνια και συχνή είναι η νοσταλγία που νιώθουμε για την εποχή εκείνη. Στην πραγματικότητα, είναι μια ηλικία που πολύ συχνά ωραιοποιείται από τους μεγάλους. Το μυαλό όμως ξεγελιέται, τείνει να απωθεί, να σβήνει όλα εκείνα τα δυσάρεστα πράγματα που μας βασάνισαν τα χρόνια εκείνα, και θυμάται μόνο πως τα πράγματα τότε ήταν πιο έντονα, πιο χρωματιστά, πολλές πράξεις ρουτίνας σήμερα, τότε είχαν την υπόσταση πρωτόγνωρων εμπειριών. Σήμερα θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε τα χρόνια της εφηβείας, όχι τόσο για να τα εκλογικεύσουμε και μοιραία να απομυθοποιήσουμε την αίγλη που έχουν επάνω σε μας τους μεγάλους, αλλά για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους εφήβους καλύτερα, να αφουγκραστούμε τις ανησυχίες και τους πόθους τους, και να κατανοήσουμε τις αδυναμίες τους. Σήμερα λοιπόν, θα αναφερθούμε στις αλλαγές που συμβαίνουν κατά την εφηβεία, αλλαγές τόσο ορμονικές, βιολογικές όσο και συναισθηματικές, διανοητικές και κοινωνικές, και θα διερευνήσουμε τις συγκρούσεις που δημιουργούνται, και είναι απόρροια των αλλαγών αυτών. Μάγδα Δέδε


Η

Η εφηβεία ως μεταβατική περίοδος

εφηβεία είναι η περίοδος της μετάβασης από την παιδική στην ώριμη ηλικία κι έχει για κέντρο της την ήβη. Σαν όρος δηλαδή, αφορά στο σύνολο των ψυχικών λειτουργιών που συντελούνται επί τη ήβης (= εφηβεία) για να μπορέσει το άτομο να ενσωματώσει ψυχικά τις μεγάλες αλλαγές που προκύπτουν απ’ αυτήν. Τα όρια της χρονικά είναι αρκετά ασαφή. Μπορούμε να προσεγγίσουμε την εφηβεία βλέποντάς την σαν μία δεύτερη γέννηση, που γίνεται όμως προοδευτικά. Στην εφηβεία καλούμαστε ν’ αφήσουμε σιγά – σιγά την οικογενειακή προστασία, όπως αφήσαμε κάποτε τον προστατευτικό πλακούντα. Η φύση, για μία ακόμη φορά δουλεύει με το δικό της ρυθμό: το σώμα αλλάζει, δημιουργώντας ορμές και επιθυμίες. Συχνά αυτές τις επιθυμίες ο έφηβος δεν καταφέρνει να τις συνειδητοποιήσει αλλά και να τις ελέγξει, με αποτέλεσμα να του προκαλούν εκρήξεις είτε βίας είτε αδυναμίας μπροστά σ’ αυτό που θα ήθελε με τη φαντασία του να πραγματοποιήσει αλλά δεν είναι ικανός ακόμα. Στην πραγματικότητα η εφηβεία είναι μία ανακατάταξη: οι μεταβολές σε σχέση με το σώμα συμπαρασύρουν και μεταβολές σε σχέση με τους άλλους και τον κόσμο στο σύνολό του, πρωτίστως όμως οδηγούν τον έφηβο στη δημιουργία ταυτότητας για να σταθεί, σύντομα, στον κόσμο των ενηλίκων. Αναμφισβήτητα, η διεργασία του 'ποιείν εαυτόν' έχει μεγάλη ένταση. Προϋποθέτει την 'αποψευδαισθητοποίηση' από την αρχική υπόσχεση των ενηλίκων: δεν είναι όλα εφικτά, δεν είναι κανείς παντοδύναμος και δεν προστατεύεται αιώνια. Ταυτόχρονα όμως το σώμα του εφήβου που αλλάζει του λέει ότι 'μπορεί' – ίσως να κάνει πραγματικότητα ότι θελήσει. Γι’ αυτό και στην εφηβεία είναι συχνά τα 'περάσματα στην πράξη': από τις πόρτες που κλείνουν βίαια ως τη χρήση του αλκοόλ και των ναρκωτικών. Οι έφηβοι που 'πράττουν' αντί να σκέφτονται, είτε προσπαθούν να κατευνάσουν το υπερβολικό άγχος τους για όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα τους, είτε όταν χτυπούν για παράδειγμα τις


πόρτες για να μη χτυπήσουν τη μητέρα τους, μεταθέτουν - με επιτυχία - το θυμό τους! Οι έφηβοι δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν, αλλά γιατί όλα μέσα τους είναι συγκεχυμένα και βιώνουν μία αδιόρατη αίσθηση κινδύνου. Όπως οι αστακοί που όταν αλλάζουν εξωτερικό περίβλημα, χάνουν κατ’ αρχήν το παλιό και μένουν χωρίς καμία άμυνα όσο χρόνο χρειάζεται να φτιάξουν ένα καινούριο, έτσι και οι έφηβοι σε όλο αυτό το διάστημα κινδυνεύουν πολύ. Σημαίνει εν τέλει τη δύναμη της μεταμόρφωσης που συντελείται στην εφηβεία. Μεταμόρφωση επώδυνη μεν, απαραίτητη και γεμάτη χαρά και δύναμη δε. Όταν οι έφηβοι έχουν διδαχθεί να εμπιστεύονται τη ζωή, εμπιστεύονται και τη μεταμόρφωσή τους και καταφέρνουν να 'γράψουν' την προσωπική τους ιστορία στο μέλλον, συνδέοντάς την με το παιδικό τους παρελθόν Ολβίνα Γκέγκα


Η

.

εφηβεία χαρακτηρίζεται συνήθως ως μια περίοδος «κρίσης». Προβληματισμός ακόμα και τρόμος αναδύεται στους γονείς με την σκέψη και μόνο ότι το παιδί τους θα μπει στη εφηβεία…..Οι δε γονείς που έχουν ήδη παιδιά στην εφηβεία, κάνουν «συγκριτικό τεστ» με τις περίεργες συμπεριφορές των παιδιών τους... Και οι έφηβοι; Οι έφηβοι βιώνουν μια κατάσταση εσωτερικής αλλαγής την οποία δεν μπορούν να διατυπώσουν με λέξεις, δυσκολεύονται να την εκφράσουν με τους τρόπους που μέχρι πρότινως, ως παιδιά χρησιμοποιούσαν. Ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα περίεργα βλέμματα των γύρω τους ενηλίκων που προσδοκούν «δύσκολες» συμπεριφορές από μέρους τους. Οι έφηβοι απορούν: "Γιατί τα ρίχνεται όλα στην εφηβεία; σιγά τι νομίζεται ότι είναι;" Ενώ στη πραγματικότητα αναζητούν και οι ίδιοι μια εξήγηση… Η αλήθεια είναι ότι η εξήγηση δύσκολα μπορεί να δοθεί ακόμα και από τους γονείς για τους οποίους η κρίση της εφηβείας συμπίπτει, τις περισσότερες φορές, με την κρίση της μέσης ηλικίας (και αν δεν συμπίπτει, σίγουρα την ενεργοποιεί.) Κατ΄ αυτή την έννοια υπάρχει μια αλληλοδιαπλοκή μεταξύ εξελικτικών προβλημάτων της εφηβείας και εξελικτικών προβλημάτων της ηλικίας των γονέων. Ο χαρακτηρισμός «κρίση» δεν είναι αυτός που ταιριάζει τόσο στην περίοδο της εφηβείας…Θα προτιμήσουμε τον χαρακτηρισμό της Ντολτό «μεταλλαγή» καθώς συμβαίνει το παιδί να μεταλλάσσεται σε


ενήλικα…και όπως κάθε αλλαγή έτσι και αυτή εμπεριέχει δυσκολίες…ακόμα και πόνο. Από την άλλη συμπαρασύρει και μια σειρά από ανατροπές στις μέχρι τώρα ισορροπίες των σχέσεων μεταξύ γονέων -παιδιού. «Ο έφηβος μοιάζει με τον αστακό την εποχή που αλλάζει κέλυφος, είναι εκτεθειμένος σε όλους τους κινδύνους και έχει την ανάγκη να κατασκευάσει ένα νέο κέλυφος.» Frans. Dolto

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ. 1. Κίνηση μεταξύ εξάρτησης και ανεξαρτησίας η οποία συνδέεται με πένθος απώλειας της παιδικής ηλικίας

και

αποιδανικοποίηση

γονιών.

2. Ανάγκη εφήβου να προσδιορίσει την ταυτότητα του- δημιουργία σταθερής αίσθησης εαυτού. Αυτονομία –Ανεξαρτησία πό την κατάσταση εξάρτησης που χαρακτηρίζει την σχέση γονιού– παιδιού, ο μελλοντικός ενήλικας αρχίζει τώρα να ανεξαρτητοποιείται… Έκφραση της προσπάθειας επίτευξης αυτού του σταδίου αποτελούν οι απορριπτικές τάσεις στις προτιμήσεις, συνήθειες και αξίες των γονιών, η προκλητικά διαφορετική γλώσσα, ενδυμασία, απασχόληση…Ο έφηβος

Α


δοκιμάσει την παντοδυναμία του «όχι» γίνεται ευερέθιστος, αντιδραστικός, αμφισβητίας, πεισματάρης! Αντίθετα με αυτό που πολλοί ενήλικοι ίσως πιστεύουν, αυτή η συμπεριφορά δεν αναπτύσσεται στους εφήβους χωρίς κόστος: Ανασφάλεια, αμφιβολία, αμφιθυμία..Η αποστασιοποίηση και αμφισβήτηση των γονιών δεν φέρνει μονάχα ανεξαρτησία. Ξαφνικά διακυβεύονται η στήριξη και η αποδοχή των γονιών που ως τώρα διατείθονται αφειδώς. Αντίθετα με αυτό που επίσης πολλοί έφηβοι πιστεύουν, η ίδια αυτή συμπεριφορά έχει κόστο και για τους ενήλικες: Φόβος ότι χάνουν τον έλεγχο, κατάρρευση της αξίας τους, εγκατάλειψη των προσδοκιών τους, ναρκισσιστικό τραύμα για την αμφισβήτηση του ρόλου τους... Η ανάγκη του εφήβου να προσδιορίσει την ταυτότητα του έρχεται σε σύγκρουση με την ανάγκη του γονέα να συνεχίσει την καθοδήγηση. Ρένια Διολέττη


Η

H αντίδραση των γονέων στην εφηβεία προσπάθεια του εφήβου για αυτονομία και ανεξαρτητοποίηση διαταράσσει την ηρεμία και τη σταθερότητα που υπήρχε στις οικογενειακές σχέσεις και τη λανθάνουσα περίοδο της εξέλιξης του παιδιού.

Οι γονείς δεν είναι πλέον σε θέση να κάνουν σχέδια για το παιδί τους και να ασκούν την ίδια επιρροή επάνω του. Αισθάνονται ότι "χάνουν" το παιδί τους καθώς αυτό αποκηρύσσει την κυριαρχία τους και αναζητά καταφύγιο στις παρέες των συνομηλίκων, χωρίς να τους επιτρέπει πλέον να παρεμβαίνουν στην προσωπική του ζωή. Καθώς από-ιδανικοποιούνται από τους εφήβους, πενθούν για την απώλεια του γονεϊκού ρόλου και των ικανοποιήσεων που τους πρόσφερε η εξάρτηση των παιδιών από το πρόσωπό τους. Όσο μεγαλύτερη είναι η δυσκολία των γονέων να δεχτούν το γεγονός ότι από-ιδανικοποιούνται από τους εφήβους, τόσο πιο επώδυνη και χρονοβόρα θα είναι για τους τελευταίους η διεργασία της ατομικοποίησης και της αυτονομίας. Στις έφηβες κοπέλες, η αντιδραστικότητα προς τους γονείς είναι συνήθως λιγότερο έντονη (Αναστασόπουλος, 1998). Ο Winnicott (1965) θεωρεί ότι με την αντιδραστικότητα αυτή οι έφηβοι δηλώνουν με ένα ιδιότυπο τρόπο ότι έχουν απόλυτη ανάγκη από τη συμπαράσταση και τη βοήθεια των γονέων. Τους είναι απαραίτητο να μεγαλώνουν σε ένα σταθερό πλαίσιο που να μην καταλύεται από την επιθετικότητά τους. Οι γονείς μπορεί να αντιδράσουν με επιβολή αυστηρού ελέγχου και απαγορεύσεων για να διατηρήσουν την εξάρτηση του παιδιού προς αυτούς. Αυτή η αντίδραση είναι πιθανό να οδηγήσει τον έφηβο σε έντονες εκδραματίσεις: αναζήτηση διεγέρσεων μέσα από τη χρήση ουσιών,


σεξουαλική ελευθεριότητα, παραπτωματική συμπεριφορά, φυγή από το σπίτι και άλλα. Σε άλλες περιπτώσεις είναι πιθανό ο έφηβος να παλινδρομήσει και να προσκολληθεί ακόμα περισσότερο στους γονείς (Τσιάντης, 1991). Στη σύγχρονη κοινωνία, που έχει αποκηρύξει τις παιδαγωγικές πρακτικές του παρελθόντος, πολλοί γονείς, για να αντιδράσουν στην καταπίεση που είχαν υποστεί από τους δικούς τους γονείς, προσπαθούν να μάθουν στα παιδιά να είναι αυτόνομα και ανεξάρτητα. Στην πραγματικότητα, επιτυγχάνεται το ακριβώς αντίθετο καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα ακαθόριστο πλαίσιο, χωρίς σαφή όρια και την αναγκαία καθοδήγηση των ενηλίκων. Κατά την περίοδο της εφηβείας, θεωρούν δεδομένη την επιθυμία του να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτούς και τον προτρέπουν να εμπλέκεται σε καταστάσεις τις οποίες δεν είναι ακόμα έτοιμος να αντιμετωπίσει με φυσική συνέπεια την αποτυχία. Έτσι, μειώνεται η αυτοεκτίμησή του, η πραγματικότητα γίνεται τραυματική και ευνοείται η παλινδρόμηση σε προγεννητικά στάδια και η καταφυγή σε φαντασιώσεις παντοδυναμίας. Η διαφοροποίηση εαυτού και αντικειμένου είναι ατελής και αποδυναμώνεται το Υπερεγώ, καθώς οι γονείς δεν θέτουν σαφή όρια στα παιδιά τους (Laufer & Laufer, 1984).


Οι γονείς πρέπει να είναι συναισθηματικά κοντά στους εφήβους, να έχουν την ικανότητα να αντέξουν και να "σηκώσουν" την επιθετικότητα και όλα τα αρνητικά συναισθήματα που προβάλλουν επάνω τους. Να είναι δυνατοί και σταθεροί, ώστε να επιτρέψουν στα παιδιά τους να τους απομυθοποιήσουν αλλά και να τα βοηθήσουν να αποκαταστήσουν την συναισθηματική τους ισορροπία.

Ειρήνη Βάσσου


ΠΗΓΕΣ •

http://news.pathfinder.gr/health/features/parents-puberty.html

http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=587

http://www.specialeducation.gr/modules.php? op=modload&name=News&file=article&sid=210

http://www.psycho-therapia.com/about.html


Κάποιες πληροφορίες γύρω απ' την "τέχνη της φυγής" ...

Το Παρκούρ (Parkour) είναι μια γαλλικής καταγωγής αγωνιστική, σωματική και πνευματική, που στόχο της έχει την ταχύτητα και τη βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από το ένα σημείο στο άλλο, χρησιμοποιώντας μόνο τις ανθρώπινες ικανότητες. Οι μαθητές του Parkour ονομάζονται Traceurs ενώ οι μαθήτριες Traceuses. Στόχος του Parkour είναι η υπερπήδηση εμποδίων, είτε αυτά είναι τεχνητά, είτε φυσικά, όπως: βράχια, ποτάμια, κλαδιά, τοίχοι, πεζούλια, κ.ά.. Ένας Traceur πρέπει να καλλιεργεί την ικανότητά του να εντοπίζει εναλλακτικούς τρόπους κίνησης, τους οποίους ενδέχεται να χρησιμοποιήσει στην καθημερινή του ζωή και σε περιστάσεις εκτάκτων αναγκών. Για το λόγο αυτό η κατηγοριοποίηση του Parkour ως δραστηριότητα είναι πολύ δύσκολη, γιατί κάποιοι το θεωρούν άθλημα, κάποιοι άλλοι πολεμική τέχνη, ενώ άλλοι λένε ότι το «Parkour είναι Parkour».

Οι Ρίζες του Parkour


Το Parkour καθιερώθηκε από τον David Βell τη δεκαετία του 80 και γενέτειρα του θεωρείται η Lisses. Εμπνευστής του είναι ο βιετναμέζικης καταγωγής Raymond Bell, στρατιώτης, πυροσβέστης, μαθητής της Methode Naturelle, πατέρας και μέντορας του David Βell. Ο όρος Parkour προκύπτει από το Pαrcours du Combattant ένα είδος στρατιωτικού αγωνίσματος δρόμου μετ’ εμποδίων. Ο Hubert Kounde φίλος του David είχε την ιδέα να δανειστούν τη λέξη Pαrcours (διαδρομή), να αντικαταστήσουν το “c” με “k” για να υποδηλώνει τη μαχητικότητα και τέλος να αφαιρέσουν το τελικό “s”, γιατί ήταν αντίθετο με τη φιλοσοφία του Parkour για εξοικονόμηση ενέργειας.

Ορολογία Τεχνικών

Η κίνηση του Parkour είναι πολυσύνθετη, αλλά στηρίζεται σε κάποιες θεμελιώδεις κινήσεις ή κατηγορίες κινήσεων, από τις οποίες πηγάζονται όλες οι δευτερεύουσες. Αυτές είναι οι παρακάτω: Franchissement (Διασταύρωση): Πέρασμα ανάμεσα από δύο εμπόδια, συνήθως οριζόντια. Lache (Απελευθέρωση): Απελευθέρωση των χεριών από (οριζόντιο) εμπόδιο, είτε για να πιαστεί ο Traceur από κάποιο άλλο, είτε για να προσγειωθεί στο έδαφος. Passe Muraille (Υπερπήδηση τοίχου): Σκαρφάλωμα και ανάβαση ή υπερπήδηση ενός τοίχου.


Passement (Πέρασμα): πέρασμα πάνω από εμπόδιο, συνήθως με την βοήθεια των χεριών. Planche (Ανάβαση): Ανάβαση οριζοντίου εμποδίου με τη χρήση των χεριών μόνο. Roulade (Κυβίστηση): Κυβίστηση, η οποία χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της οριζόντιας διανυσματικής ταχύτητα μετά από διαγώνια προσγείωση. Saut de Bras (Άλμα χεριών): Άλμα όπου ο Traceur πιάνεται από κάποιο οριζόντιο επίπεδο συνήθως στην κορυφή ενός τοίχου, με τα πόδια ενάντιας σε αυτό. Saut de Détente (Χαλαρό άλμα): Άλμα απόστασης. Saut de Fond (Πτώση): Άλμα από υψηλότερο επίπεδο σε χαμηλότερο. Saut de Precision (Άλμα Ακρίβειας): Άλμα προς συγκεκριμένο σημείο, όπου ο Traceur πρέπει να διατηρήσει την ισορροπία του μετά την προσγείωση. Tic-Tac (Τικ-Τακ): Άλμα όπου ένα αντικείμενο λειτουργεί ως πάτημα για την υπερπήδηση εμποδίου ή κάλυψη μίας απόστασης.

Κίνδυνοι Το Parkour είναι στατιστικώς πιο ασφαλές από τη μέση αθλητική δραστηριότητα. Ωστόσο, τα ερασιτεχνικά βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, τα οποία επιδεικνύουν το Parkour υψηλού επιπέδου και η τάση των Μ.Μ.Ε. να επικεντρώνονται στο θέαμα κάθε θέματος, έχουν ως αποτέλεσμα μία διαστρεβλωμένη εικόνα για το Parkour από την κοινή γνώμη. Έτσι πολλοί νέοι ασχολούνται με το Parkour χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είναι και πώς είναι σωστό να προπονηθούν, πράγμα που τους οδηγεί σε σοβαρούς τραυματισμούς ή ακόμα και σε θανάτους. Τέτοια γεγονότα οξύνουν την φήμη του Parkour ως ακραίο και επικίνδυνο άθλημα, παρόλο που η κοινότητα του Parkour προσπαθεί να κάνει ό,τι


μπορεί για να ενημερώσει σωστά το κοινό και να το παρουσιάσει ως σοβαρή τέχνη που δεν συγχωρεί εύκολα τα λάθη.

Φιλοσοφία Ένα μεγάλο μέρος του Parkour χαρακτηρίζεται από το ρητό “etre et durer” που μεταφράζεται κυριολεκτικά σε «είναι και διαρκείν». Αυτό σημαίνει ότι η κίνηση εκτός traceur δεν πρέπει να είναι αποτελεσματική μόνο ως προς τον άμεσο στόχο του, δηλ. τη μεταφορά από το Α στο Β, αλλά και προς τη «διάρκεια ζωής» του traceur. Η εξάσκηση πρέπει να τελείται έτσι ώστε να μην υπάρχουν τραυματισμοί και καταπόνηση του σώματος, κυρίως των αρθρώσεων. Ένα άλλο μέρος του Parkour χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη της ικανότητας να βρίσκει κανείς λύσεις στα προβλήματα και τα εμπόδια της καθημερινής του ζωής. Συγκεκριμένα, ο Andi Kalteis, αυστριακός traceur με εκτεταμένη εμπειρία, δηλώνει στο ντοκιμαντέρ Parkour journeys : «Όταν αρχίσεις να κινείσαι με τον δικό σου προσωπικό τρόπο, τότε θα συνειδητοποιήσεις πως το Parkour αλλάζει και άλλα πράγματα στη ζωή σου. Και βλέπεις ότι προσεγγίζεις προβλήματα, για παράδειγμα στη δουλειά σου, διαφορετικά, επειδή έχεις εξασκηθεί στο να υπερπηδάς εμπόδια με τον βέλτιστο τρόπο. Αυτό σε κάποιους έρχεται νωρίς, σε κάποιους έρχεται αργά. Πλέον δεν λέω «κάνω Parkour», γιατί η φιλοσοφία του έχει γίνει ζωή μου, ο τρόπος με τον οποίο κάνω τα πάντα". Άλλοι μιλούν για την ικανότητα κίνησης χωρίς σκέψη. Όπως ένας άνθρωπος περπατά ή οδηγεί χωρίς να σκέφτεται τις κινήσεις του μίαμία, ένας traceur μπορεί να μάθει να υπερπηδά εμπόδια χρησιμοποιώντας μόνο το υποσυνείδητό του. Κάποιοι ονομάζουν αυτή την κατάσταση «flow» (ροή), σύμφωνα με την θεωρία του Mihaly Csiksrentmihaly, αν και η χρήση του όρου αυτού αποδοκιμάζεται από αρκετούς, επειδή τη βρίσκουν κακόγουστη. Τέλος, σημειώνεται ότι το Parkour αποτελεί μια ευγενή δραστηριότητα που πρεσβεύει την αλληλεγγύη, την έλλειψη ανταγωνισμού, τον


αλτρουισμό, τον σεβασμό της ξένης ιδιοκτησίας και του νόμου γενικότερα, τη θέληση να βοηθάς τρίτους, ανάμεσα σε πολλές άλλες αρετές.

Ανταγωνισμός Ένα χαρακτηριστικό του Parkour αποτελεί η πλήρης απουσία ανταγωνισμού. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους. Πρώτα απ΄ όλα το Parkour έχει δανειστεί ένα σημαντικό μέρος της φιλοσοφίας της Ανατολικής Ασίας και συγκεκριμένα του Bushido, και συνεπώς φέρει τη νοοτροπία της αυτοπειθαρχίας και της αυτοβελτίωσης, όπου το άτομο μαθαίνει πράγματα για τον εαυτό του, όχι για τους άλλους. Δεύτερον, επειδή το Parkour είναι δυνητικά επικίνδυνο και συχνά οι άνθρωποι υποκύπτουν στους πειρασμούς που τους παρουσιάζονται, ο ανταγωνισμός ενδέχεται να οδηγήσει σε υπερτίμηση του εαυτού ή υποτίμηση των εμποδίων, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος τραυματισμών. Επίσης, ο ανταγωνισμός και πιο συγκεκριμένα ο πρωταθλητισμός έχει στο παρελθών προκαλέσει τη φθορά διαφόρων άλλων σωματικών τεχνών, όπως οι πολεμικές τέχνες, οπότε η κοινότητα του Parkour ανησυχεί μήπως βαδίσει στο ίδιο μονοπάτι.


Οι δύο κύριες κοινότητες που προωθούν τον ανταγωνισμό στο Parkour είναι η Urbain Freeflow (U F) και η Amerikan Parkour (A PK), με επικεφαλείς τους Paul “EZ” και Mark “M2” Tooroch αντίστοιχα.Και επειδή συνεχώς πληθαίνουν τα άτομα που υποστηρίζουν τον ανταγωνισμό λόγω οικονομικών συμφερόντων, η διεθνής κοινότητα του Parkour ξεκίνησε την 1η Μαίου2007 μια εκστρατεία κατά του ανταγωνισμού στο Parkour, η οποία αποκαλείται “Keeping Parkour Rivalry –Free” (Διατηρώντας το Parkour Χωρίς Ανταγωνισμό).


ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ Κατηγορίες Ναρκωτικών Ψευδαισθησιογόνα: LSD και όμοια, προϊόντα χασίς (ψυχοδηλωτικά) Διεργετικά : Κοκαίνη, κρακ, κρανκ, ICE και αμφεταμίνες Κατασταλτικά : Οινοπνευματώδη και ηρεμιστικά, αγχολυτικά, υπνωτικά κλπ. Διαλύτες, κόλλες, ατμοί: Φρέον, κηροζίνη, βενζόλιο, ασετόνη, γκαζάκια κλπ. Όπιο, μορφίνη, κωδείνη και συνθετικά, ηρωίνη Όλα τα παραπάνω χαρακτηρίζονται ως ψυχότροπες ουσίες, δηλαδή ουσίες που στην ελάχιστη ποσότητά τους τρέπουν - αλλάζουν τον ψυχισμό του ατόμου. Σε ερωτήσεις λοιπόν αν κινδυνεύουν τα παιδιά στην καφετέρια ή pub, να γίνουν εξαρτημένα από κάτι που κάποιος θα προσθέσει στο ποτό τους, η απάντηση στρέφεται όχι στον κίνδυνο από μια τέτοια κίνηση αλλά στην δυνατότητα επαφής με τον φίλο ή τον γονέα, στον οποίο θα αναφέρει μια διαφορετική αίσθηση, από ότι μέχρι τότε είχε.


Δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» χρήση Από την άποψη αυτή, δεν μπορούμε να μιλάμε για διαχωρισμό των ναρκωτικών σε «σκληρά» και «μαλακά» HΛΙΑΣ ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ Ο Ηλ. Μιχαλαρέας είναι ψυχοθεραπευτής στο «18 Άνω» Η χρήση και η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι αποτέλεσμα των κάθε είδους κοινωνικών αντιθέσεων και της συνακόλουθης καταπίεσης μεγάλων στρωμάτων πληθυσμού. Προβάλλονται ως «λύση» και «διέξοδος», όμως οδηγούν στην αλλοτρίωση. Νομιμοποίηση της χρήσης σημαίνει νομιμοποίηση των αιτιών, που προωθούν τη χρήση. Το χασίς είναι εξίσου επικίνδυνο, με κάθε άλλο ναρκωτικό. Η νομιμοποίηση δε θα χτυπήσει τους εμπόρους, όπως δε χτυπήθηκαν η παράνομη πορνεία, το παράνομο


εμπόριο αλκοόλ και το παράνομο εμπόριο όπλων. Τέτοιες απόψεις μόνον κακό κάνουν σε χρήστες, που προσπαθούν να απεξαρτηθούν. Μια συζήτηση με τον Ηλία Μιχαλαρέα, ψυχολόγο ψυχοθεραπευτή στο Θεραπευτικό Πρόγραμμα Απεξάρτησης Ουσιών «18 Άνω », και πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Νοσοκομειακών Ψυχολόγων, είναι ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική: - Υπάρχει αύξηση στους αριθμούς των χρηστών; - Οι χρήστες έχουν τριπλασιαστεί σε σχέση με μια δεκαετία πριν. Επίσης, έχουν κατεβεί οι μέσοι ηλικιακοί όροι. Σήμερα μιλάμε για παιδιά 13 και 14 χρόνων, που παίρνουν ναρκωτικά. Στην εφηβεία πια, είναι χρήστες. Μην πάμε μακριά. Πριν 510 χρόνια, μια δόση ηρωίνης στοίχιζε 4.000-5.000 δραχμές. Σήμερα κοστίζει 1.500 δραχμές, ή και λιγότερο. Ακριβώς, για να μπουν στο παιχνίδι οι μικρότερες ηλικίες, που δεν έχουν 5.000 στην τσέπη τους, αλλά ένα χιλιάρικο το έχουν. Από παλαιότερη κινητοποίηση των παιδιών της μονάδας απεξάρτησης «18 ΑΝΩ» - Πώς ορίζουμε την τοξικομανία και το εξαρτημένο άτομο; - Η τοξικομανία, ως τρόπος ζωής,


χαρακτηρίζεται από την απώλεια νοημάτων, ενδιαφερόντων, ασχολιών, ανθρωπίνων σχέσεων, επικοινωνίας. Ο τοξικομανής είναι ένας μονοσήμαντος άνθρωπος. Έβαλε στο επίκεντρο της ζωής του την ουσία, θυσιάζοντας στο βωμό της όλες τις ανθρώπινες πλευρές του. Έχει μπει σε μια διαδικασία απώλειας της καθαρά ανθρώπινης δηλαδή της κοινωνικής του - φύσης. Σε μια διαδικασία «αποδόμησης» της προσωπικότητάς του. - Η ύπαρξη των ναρκωτικών είναι αιτία της τοξικομανίας; - Όχι. Οι νέοι στρέφονται στις ουσίες, όχι γιατί αυτές υπάρχουν, αλλά γι'αυτό που οι ουσίες συμβολίζουν. Αιτία της τοξικομανίας δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά η ανάγκη του ατόμου να τα χρησιμοποιήσει. - Γιατί υπάρχει αυτή η «ανάγκη»; - Ένα άτομο χρησιμοποιεί τα ναρκωτικά, για να ξεφύγει από την κοινωνική πραγματικότητα, που καραδοκεί να το συνθλίψει. Για να αντέξει το αδιέξοδο μιας παρακμιακής κοινωνίας. Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο κρίσης, που παράγεται από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας. Από αυτήν την άποψη, η εξάρτηση - με τα σημερινά χαρακτηριστικά - είναι αποτέλεσμα του ίδιου του καπιταλισμού και, κατά συνέπεια,


φαινόμενο των δύο τελευταίων αιώνων, περίπου. Οι ίδιες κοινωνικο-οικονομικές αιτίες δημιουργούν επίσης όλες εκείνες τις συνθήκες ανάπτυξης μιας «κουλτούρας της παρακμής», που προβάλλει - μεταξύ άλλων - την ανάγκη της «φυγής» - ως «μόδα» και «τρόπο ζωής» - από την καπιταλιστική κοινωνία. Παγιδευμένοι οι νέοι από την «αίσθηση» μιας «ψευδοάρνησης» του κατεστημένου, σπρώχνονται σε μια πράξη φυγής και μέσα από μια στρεβλή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας βιώνουν τη χρήση και την εξάρτηση σαν πράξη αντίστασης. Έτσι, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως υπάρχει «καλή» και «κακή» χρήση. Η χρήση ναρκωτικών είναι μια πρόταση φυγής προς τη συστηματική χρήση και την εξάρτηση σαν τρόπο ζωής. Αυτός ο τρόπος ζωής δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια ακραία μορφή αλλοτρίωσης, που καθορίζει επίσης και το χαρακτήρα της σχέσης του ατόμου με την κοινωνία. - Αρκετοί, όμως, προβάλλουν ως λόγους στροφής των νέων στα ναρκωτικά την «έλξη του απαγορευμένου», την περιέργεια, τη μίμηση... - Όλα αυτά μπορεί να είναι σημαντικοί παράγοντες για να


δοκιμάσει ένας νέος ναρκωτικά, αλλά δεν είναι επαρκείς για να οδηγήσουν στην εξάρτηση. Στρέφονται στα ναρκωτικά, για να ξεφύγουν από την αφόρητη κοινωνική κρίση. - Γιατί δε χρειάζεται ο διαχωρισμός των ναρκωτικών σε «μαλακά» και «σκληρά; - Στη χρήση και την εξάρτηση, κύριο λόγο δεν παίζει η φαρμακολογική και χημική πλευρά των ναρκωτικών, αλλά η κοινωνική και ψυχολογική διάσταση του φαινομένου. Η δράση διαφορετικών ουσιών, στον ανθρώπινο οργανισμό, μπορεί να έχει διαφορετικά αποτελέσματα. Όμως, τα αίτια που οδηγούν στη χρήση είναι κοινά για όλες τις ουσίες. Δεν υπάρχουν «μαλακά» και «σκληρά» αίτια αναζήτησης μιας ουσίας. Από αυτήν την άποψη, δεν μπορούμε να μιλάμε για «σκληρά» και «μαλακά» ναρκωτικά. Στη χρήση και την εξάρτηση, δεν έχει σημασία ποια ουσία χρησιμοποιεί κανείς. Σημασία έχει η διαμόρφωση μιας ψυχολογίας του «φτιαξίματος», μιας ψυχολογίας «εξάρτησης», μιας ψυχολογίας αναζήτησης της όποιας ουσίας.

Η σοβαρότερη συνέπεια για το άτομο: ΕΞΑΡΤΗΣΗ


Η εξάρτηση μπορεί να είναι σωματική και ψυχολογική αλλά κυρίως ψυχολογική. Αν και η διαδικασία είναι επώδυνη, εξαρτημένος χρήστης μπορεί, αν το αποφασίσει, να απεξαρτηθεί σωματικά σε δύο-τρεις μέρες, μια βδομάδα το πολύ. 'Όμως, η ψυχολογική εξάρτηση μπορεί να διαρκέσει μήνες, αν όχι χρόνια, γεγονός που ορισμένες φορές κάνει το σωματικά αποτοξινωμένο χρήστη να υποτροπιάζει. Το αποτέλεσμα της φυσικής και ψυχολογικής εξάρτησης είναι το άτομο να παύει να είναι ελεύθερο και να δρα υπό την επήρεια της ουσίας. Κυρίαρχος στόχος στη ζωή του είναι η εξασφάλιση της δόσης, με οποιοδήποτε μέσο και με στόχο να διατηρήσει τη συνήθειά του αλλά και να γλιτώσει από τις συνέπειες του συνδρόμου στέρησης.

ΠΕΣ ΟΧΙ σε ΟΛΑ τα ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

ΠΕΣ ΟΧΙ στην ΝΑΡΚΩΚΟΥΛΤΟΥΡΑ


ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΖΩΗ με ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΜΟΝΙΜΗ και ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ


ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ και ΠΑΙΔΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ

ΠΕΣ ΟΧΙ στον ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ σκληρών & μαλακών ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ


ΠΕΣ ΟΧΙ στις ψευτοθεωρίες που ΣΕ ΘΕΛΟΥΝ στη ΜΑΣΤΟΥΡΑ για να μην ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣ οτι ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ

ΠΕΣ ΟΧΙ σε μια ζωή με ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ


ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΣΟΥ


ΕΧΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΚΕΨΟΥ & ΔΡΑΣΕ ΤΩΡΑ . Πληροφορίες:google


HIGH VOLUME! Παραφράζοντας τον τίτλο του τραγουδιού των Electric Six <Danger, high voltage>, αναλύουμε τουσ λόγους για τους οποίους η δυνατή μουσική κατά τη διάρκεια της οδήγησης μπορεί από απόλαυση να μετατραπεί σε κίνδυνο.

Μπορεί η πολύ δυνατή μουσική κατά την διάρκεια της οδήγησης να απομβεί μοιραίο; Δυστυχως, ναι. Ίσως για πολλούς η ακρόαση της μουσικής και μάλιστα σε υψηλή ένταση να είναι απόλαυση όταν οδηγούν, σύμφωνα με έρευνες όμως, έχει αντίκτυπο στα αντανακλαστικά του οδηγού. Καναδοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι ακούν πολύ δυνατά μουσική [από 95 decibel και πάνω]έχουν τις διπλάσιες πιθανότητες από κάποιον που ακούει σε χαμηλή ένταση [περίπου 55 decibel, όσο δηλαδή είναι ο θόρυβος μέσα σε ένα γραφείο] να περάσουν με κόκκινο σηματοδότη, με αποτέλεσμα να


προκαλέσουν σοβαρό ατύχημα.Επιστήμονες τουRoyal Automobile Club Foundation της Μεγάλης Βρετάνιας τονίζουν πως ο κίνδυνος δεν έγκειται απλώς στην ένταση της μουσικής που ακούμε όσο οδηγούμε, αλλά στην ένταση του ρυθμού της, κάτι που την καθιστά ακόμα πιο επικύνδυνη. Συγκεκριμένα,αναφέρουν πως αν η μουσική περιλαμβάνει στο tempo της περισσότερα από 60 beat/λεπτό, μπορεί να προκαλέσει στους ακροατές αύξηση της πίεσης και περισσότερους σφυγμούς, άρα και διπλάσιες πιθανότητες να τρακάρουν. Δεν έχει σημασία, λένε, το είδος της μουσικής, αλλά η ταχύτητα του tempo της! Παρά το γεγονός οτί δεν υπάρχουν ούτε στν Ελλάδα ούτε σε χώρες του εξωτερικού νόμοι που να απαγορεύουν τη δυνατή ένταση της μουσικής στο αυτοκίνητο, όπως έχει γίνει γίνει με την χρήση των κινητών τηλεφώνων κατά την διάρκεια της οδήγησης, οι επιστήμονες και οι ερευνητές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου! Αφήστε λοιπόν στο σπίτι τα CD των Prodigy και επιλέξτε Norah Jones για τις διαδρομές σας! ΠΛΡΟΦΟΡΙΕΣ:Οnly Drivers Magazine ΜΑΘΗΤΗΣ:ΑΡΜΑΝ ΤΣΟΧΑΝ


Προϊόντα της βιομηχανίας καλλυντικών, όπως τα αντηλιακά και οι κρέμες κατά της γήρανσης, είναι πιθανό να βελτιωθούν με την αξιοποίηση μελλοντικά αρχαίων


μικροοργανισμών που ζούσαν στη Γη ήδη πριν από 3,4 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή πολύ προτού εμφανιστούν οι πιο πολύπλοκοι οργανισμοί στον πλανήτη μας. Οι ερευνητές Έμιλι Μπάλσκους και Κρίστοφερ Γουόλς της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στις ΗΠΑ ανακάλυψαν για πρώτη φορά γονίδια και ένζυμα που εμπλέκονται στη βιοσύνθεση μορίων, τα οποία προστατεύουν τα κυανοβακτήρια (μπλε-πράσινες άλγες) από την επικίνδυνη υπεριώδη ηλιακή ακτινοβολία εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, πολύ πριν υπάρξει στη Γη ατμόσφαιρα με άφθονο οξυγόνο, ικανή να μπλοκάρει ένα τμήμα των υπεριωδών ακτινών. Τα σημερινά κυανοβακτήρια αντισταθμίζουν την υπεριώδη ακτινοβολία χάρη στην παραγωγή μικρών “αντηλιακών” μορίων που λέγονται μυκοσπορίνες και αμινοξέα τύπου μυκοσπορίνης (ΜΑΑ), τα οποία απορροφούν τις υπεριώδεις ακτίνες. Μέχρι τώρα κανείς επιστήμων δεν ήξερε με ποιο τρόπο αυτά τα προστατευτικά μόρια παράγονταν. Οι Μπάλσκους και Γουόλς, που παρουσίασαν την πρωτοποριακή έρευνά τους στο περιοδικό “Science”, σύμφωνα με το New Scientist, εντόπισαν για πρώτη φορά αρχικά τα γονίδια και, στη συνέχεια, τα ένζυμα που εμπλέκονται στην παραγωγή των συγκεκριμένων μορίων στο εσωτερικό ενός κυανοβακτηρίου (Anabaena variabilis).

Μόνο τα αποσμητικά περιέχουν τουλάχιστον 30 διαφορετικά χημικά ενώ τα αρώματα πάνω από 400. Στη μελέτη αυτή, που έγινε σε δείγμα 2.016 γυναικών, από βρετανική εταιρεία που προωθεί καλλυντικά και είδη υγιεινής σώματος, αναφέρεται ότι οι ίδιες οι γυναίκες βάζουν στο σώμα τους ένα σωρό ρυπαντές με το να ψεκάζονται με διάφορα αποσμητικά και να βάζουν κραγιόν καθημερινά. Περισσότερες από το ένα τρίτο των γυναικών που συμμετείχαν στην έρευνα απάντησαν ότι δεν γνωρίζουν το περιεχόμενο των συστατικών των καλλυντικών και άλλων ειδών υγιεινής που χρησιμοποιούν και


μόνο το 9% απάντησε ότι ξέρει στο περίπου το περιεχόμενό τους. Στην ίδια μελέτη αποδεικνύεται ότι το 70% των γυναικών δεν ανησυχούν καθόλου για τον αριθμό των χημικών του μέικ απ το οποίο θεωρούν μαγικό προϊόν, αφού βελτιώνει την εμφάνιση του δέρματός τους. Μόνο το 10% των ερωτηθέντων γυναικών ανέφερε ότι προτιμά τα καλλυντικά τους να είναι χωρίς χημικές ουσίες. “Οι γυναίκες πάντοτε είχαν την αγωνία του ωραίου προσώπου αλλά περνώντας τα χρόνια οι κανόνες της ομορφιάς γίνονται ολοένα και πιο “σκληροί”. Πλέον πρέπει σε καθημερινή βάση η γυναίκα να χρησιμοποιεί κρέμες, για το πρόσωπο, το σώμα, τα μαλλιά, όχι μόνο για να δείχνει πιο όμορφη αλλά και για να προστατεύει το δέρμα της από τον ήλιο, το καυσαέριο. Όμως, με τη χρήση της υψηλής τεχνολογίας οι κρέμες και όλα τα καλλυντικά και οι θεραπείες ομορφιάς είναι γεμάτα με χημικές ουσίες, που τα κάνουν να είναι πολύ πιο αποτελεσματικά και να διαρκούν.

Με αυτό το -μάλλον υπερβολικό- σλόγκαν, ο διάσημος στις ΗΠΑ δερματολόγος δρ. Σαούλιους Αλκάιτις παρουσίασε πριν από λίγο καιρό τη Therapeutic Skin Food, μια σειρά καλλυντικών τα οποία -σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του- είναι τόσο αγνά ώστε θα μπορούσαν και να φαγωθούν! Τα φυτικά συστατικά που χρησιμοποιεί είναι όλα βιολογικά, πιστοποιημένα και «ζωντανά», δηλαδή μη επεξεργασμένα, έτσι ώστε να


διατηρούν στο ακέραιο την αποτελεσματικότητά τους. Πρόσφατα, στην ετήσια διοργάνωση Natural Beauty Summit, που είχε ως κύριο θέμα της τα βρώσιμα συστατικά, ο Χορστ Ρεχελμπάχερ, ιδρυτής της διάσημης εταιρείας καλλυντικών Aveda και δημιουργός (το 2008) της Intelligent Nutritients, μιας νέας μάρκας πιστοποιημένων οργανικών προϊόντων ομορφιάς και υγείας από 100% βρώσιμες πρώτες ύλες, για να αποδείξει στους συμμετέχοντες στο συνέδριο πόσο φυσικά είναι τα συστατικά που χρησιμοποιεί, δεν δίστασε να πιει λίγο από το hairspray της σειράς… Αντίστοιχη τόλμη επέδειξε λίγο αργότερα ο Αϊντο Λέφερ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας φυτικών καλλυντικών Yes to Carrots, τρώγοντας ένα lip balm!

Μέχρι πόσο βαθιά στο δέρμα μπορούν να φτάσουν τα ενεργά συστατικά των καλλυντικών; Κινδυνεύουμε από την επαφή μας με τα χημικά που περιέχουν; Στα ερωτήματα αυτά, τα οποία συνδέονται τόσο με την αποτελεσματικότητα όσο και με την ασφάλεια των προϊόντων ομορφιάς, οι απαντήσεις διαφοροποιούνται αναλόγως με τη «σχολή» που ακολουθεί κάθε ειδικός. Οι επιστήμονες που θεωρούν απαραίτητη την απομάκρυνση όλων των μη φυσικών συστατικών από τα καλλυντικά τονίζουν ότι το δέρμα είναι ένα ημιδιαπερατό όργανο, το οποίο απορροφά σαν σφουγγάρι το σχεδόν 60% των συστατικών που δέχεται, και γι’ αυτό δεν πρέπει να το βομβαρδίζουμε με τοξικές ουσίες και άλλα χημικά. Υπάρχει ωστόσο και ο αρκετά καθησυχαστικός αντίλογος: μερικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το δέρμα είναι ένα ισχυρό προστατευτικό φράγμα. Επιπλέον, είναι πεπεισμένοι ότι ο οργανισμός μας είναι σε θέση να αποβάλει πολύ γρήγορα πολλά από τα ύποπτα χημικά των καλλυντικών, ακόμα κι αν αυτές οι ουσίες εισχωρήσουν στις βαθύτερες στιβάδες του δέρματος.

Πάνω από 10,000 χημικές ουσίες χρησιμοποιούνται στα καλλυντικά χωρίς να παραβιάζονται οι νόμοι. Τοξικό όμως εν τέλει σημαίνει δηλητήριο ικανό να φθείρει και να καταστρέψει οτιδήποτε είναι ζωντανό.Οι ποσότητες αυτών των συστατικών είναι φυσικά μικροσκοπικές. Αλλά σύμφωνα με τη Charotte Vohtz, φαρμακοποιό, εμείς οι γυναίκες απορροφούμε γύρω στα 2 κιλά χημικών μέσω των καλλυντικών προϊόντων κάθε χρόνο Μια λίστα από τις πιο συνηθισμένες τοξικές ουσίες στα προϊόντα περιποίησης μας: • Parabens: Βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα προϊόντα ενυδάτωσης, μπορεί ν α προκαλέσουν ερεθισμό και αλλεργικές αντιδράσεις. Μία μελέτη του Πανεπιστημίου Reading και της Ομάδας Έρευνας για το Στήθος του Εδινβούργου βρήκε υψηλότερα από το μέσο όρο επίπεδα parabens σε ιστούς όγκων του στήθους. • Aceton: Το γνωστό «ασετόν» που χρησιμοποιείται ως διαλύτης για τα βερνίκια νυχιών. Προκαλεί ξηροστομία, ζαλάδα, ναυτία, δυσκολία στην ομιλία και σε ακραίες


περιπτώσεις κώμα. Λειτουργεί ως κατασταλτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ). • Formaldehyde: Ένα φθηνό συντηρητικό που χρησιμοποιείται στα βερνίκια νυχιών σε σαμπουάν, κοντίσιονερ, τζελ για το ντους ακόμα και σε παιδικά αφρόλουτρα Η formaldehyde είναι ύποπτη για καρκίνο και μπορεί να πυροδοτήσει αλλεργίες. • EDTA Ethylenedinitrilo .Συνθετικό χημικό που χρησιμοποιείται για μαλακτικό νερού και σαν αντιοξειδωτικό. Προκαλεί αλλεργικές αντιδράσει ς και είναι τοξικό. Μάλιστα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας το κατατάσσει στις τερατογενείς ουσίες • Benzyl Acetate – Οξικό Βενζύλιο .Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι είναι καρκινογόνος ουσία (καρκίνος του παγκρέατος). Προκαλεί ερεθισμούς στα μάτια και το αναπνευστικό σύστημα, βήχα και συστημικές αντιδράσεις. Τοξικό. • Benzyl Alcohol - Βενζυλική Αλκοόλη .Πετροχημικό συστατικό χρησιμοποιείται στα καλλυντικά. Απορροφάται από το δέρμα πολύ εύκολα.

• • • • •

ΣΤΕΛΑ ΝΙΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΟΥΛΗ ΞΕΝΙΑ ΜΠΟΥΝΤΑΛΗ ΒΟΥΛΑ ΡΟΔΟΥΣΑΚΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΞΟΚΩΝΗ

που


ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΥ

Βαμπίρ είναι μυθολογικά όντα που η επιβιώνουν από την τροφή ουσιών (κυρίως αίμα)που σχετίζονται με την ζωή άλλων ζωντανών οργανισμών ανεξάρτητα αν είναι αθάνατα η θνητά. Ωστόσο φαινόμενα βαμπιρισμού έχουν καταγραφτεί από πολλούς πολιτισμούς και παρ΄ όλη τη λογοτεχνική εκμετάλλευση του φαινομένου, ήταν έντονη η πεποίθηση ότι «η πίστη στα αιμοδιψή βαμπίρ είναι τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος και μπορεί να μεταφερθεί ακόμα και στα προϊστορικά χρόνια». Ο όρος βαμπίρ δεν χρησιμοποιήθηκε πριν τον 18 ο αι. αλλά ειπώθηκε για πρώτη φορά στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, περιοχές όπου η πίστη στην ύπαρξη των βαμπίρ ήταν πολύ έντονη, ωστόσο σε τοπικές παραλλαγές τα βαμπίρ ήταν γνωστά με την ονομασία όπως βρικόλακας στην Ελλάδα και strigoi στη Ρουμανία. Το αυξημένο επίπεδο δεισιδαιμονιών στην Ευρώπη σχετικά με τον βαμπιρισμό οδήγησε σε μαζική υστερία ανθρώπων καθώς και στις άδικες κατηγόριες ανθρώπων για εφαρμογή βαμπιρισμού. ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ Στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία περιγράφονται οι Εμπούσα , η Λαμία και η Striges. Στην αρχή οι ονομασίες αυτές χρησιμοποιήθηκαν για την γενική περιγραφή μαγισσών και δαιμόνων. Η Εμπούσα ήταν η κόρη της θεάς Εκάτης και περιγράφτηκε σαν ένα χάλκινο δαιμονικό πλάσμα που πήγαινε σε γιορτές με νεαρούς άντρες


μεταμορφωμένη σε νεαρό κορίτσι και έπινε το αίμα τους. Η Λαμία έκανε επιδρομές στα κρεβάτια μικρών παιδιών τη νύχτα και ρούφαγε αθόρυβα το αίμα τους. Η Striges έπινε το αίμα των παιδιών αλλά χρησιμοποιούσε και νεαρούς άνδρες. Έχει επίσης καταγραφτεί πως έχουν σώμα κορακιού ή πουλιού γενικότερα. Αργότερα καταχωρήθηκαν και στην ρωμαϊκή μυθολογία με το με την ονομασία Stinx.

Βαμπιρισμός ως ασθένεια;

Σ

το Πανεπιστήμιο Κολούμπια o καθηγητής χημείας David

Dolphin έχει μια υπόθεση για την προέλευση του βαμπίρ. Είναι ειδικός σε πορφυρίνες , τα οποία είναι δακτυλιόσχημα δέσμευσης μετάλλων μόρια. Το πιο γνωστό porphyrin είναι αίμης, ο οποίος δεσμεύει το σίδηρο και, όταν συμπλέκεται με την αιμοσφαιρίνη πρωτεΐνη, μεταφέρει οξυγόνο. Π orphyria είναι μια οικογένεια από κληρονομικές ασθένειες που προκαλούνται από ελαττωματικά αίμης παραγωγής. Οι άνθρωποι με τον τύπο του δέρματος ‘’πορφυρία’’ είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στο φως του ήλιου, ένα γνώρισμα συχνά αποδίδονται στους βρικόλακες. Και υπάρχουν και άλλες πιθανές συνδέσεις με βαμπιρισμού, όπως Dolphin εξήγησε σε πρόσφατη παρουσίαση : Ο Δρ Dolphin παραδέχεται ότι είναι μόνο μια θεωρία, αλλά το πόσιμο αίμα θα τους επέτρεπε να απορροφήσουν περισσότερο αίμης, ο οποίος ανατροφοδοτεί να κοπάσει για την πλεονάζουσα παραγωγή πορφυρίνης.


Στην πραγματικότητα, οι ασθενείς που πάσχουν από πορφυρία σήμερα πάρει ενέσεις αίμης. Η συσσώρευση Πορφυρίνης στα δόντια μπορεί να τα κάνει να φαίνονται κοκκινωπα, πιθανώς σαν αιματηρή κυνόδοντες. Η ασθένεια συνδέεται με την πλεονάζουσα τριχοφυΐα, κυρίως στο μέτωπο, πιθανώς οδηγώντας σε κορυφή χήρα σήμα κατατεθέν του βαμπίρ του. Η αποστροφή για το σκόρδο μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι ορισμένες χημικές ουσίες του φυτού, όπως διαλλυλο σουλφόνη, την αύξηση της παραγωγής των πορφυρινών στο σώμα. Βέβαια, ο ίδιος επισημαίνει, ότι ένας ξύλινος πάσσαλος μέσα στην την καρδιά, μπορει ν σκοτωσει. Όσον αφορά την απουσία μιας εικόνας καθρέφτη, Dolphin αστειεύτηκε: «Είμαι ένας φαρμακοποιός, γι 'αυτό θα αφήσω αυτό να τους φυσικούς".

(1) πορφυρία αποτελείται από επτά ξεχωριστές διαταραχές. Τα Δερματικά προβλήματα είναι ένα αρκετά συχνό σύμπτωμα, αλλά μόνο τα πιο σπάνιας μορφής -η συγγενής ερυθροποιητική πορφυρία προκαλεί σοβαρή παραμόρφωση. Τα μόλις 200 κρούσματα αυτής της ασθένειας έχουν διαγνωσθεί.Σίγουρα πολύ μικρός αριθμος για να εξηγηθεί η γενική πίστη στα βαμπίρ. Σε κάθε περίπτωση, τα υποτιθέμενα βαμπίρ που εχουν εκταφεί κατά τον 18ο αιώνα κατά κανόνα δεν ήταν παραμορφωμένα, αλλά εμφανίστηκαν ως είχαν στη ζωή τους (με εξαίρεση για την ύπαρξη νεκρών, φυσικά). (2) Η ιδέα ότι οι βρικόλακες φως του ήλιου απεχθάνομαι ήταν μια εφεύρεση των συγγραφέων φαντασίας. Στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα, βρικόλακες ήταν μερικές φορές αναφέρθηκε ότι έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Dracula του Bram Stoker ήταν νεκρικός χλωμό, αλλά φολκλορικό βαμπίρ, στα Βαλκάνια ούτως ή άλλως, ειπώθηκαν για να είναι κατακόκκινη-που αντιμετωπίζουν οφείλονται στην κατανάλωση αίματος.


(3) Τα θύματα της πορφυρίας δεν διψουν για αίμα. Πίνοντας το αίμα δεν θα ανακούφιζει τα συμπτωμάτα τους, ούτε έχει υπάρξει ποτέ μια γενική πεποίθηση ότι θα τα ανακουφιζε. Οι χημικές ουσίες στα θύματα με πορφυρία αίματος πρέπει να μην επιβιώσουν της πέψης. (4) Με βάση τα προηγούμενα, το σενάριο που περιγράφεται παραπανω[συμπτώματα πορφυρίας μπορεί να επιφέρει πίεση - που λίγο από έναν αδελφό ο οποίος έχει επίσης την ασθένεια είναι αγχωτική - το δάγκωμα "προκαλεί" σε σας για να μετατρέψει σε ένα δαγκωνιάρης πολύ] είναι απίθανο. (5) Κανείς δεν έχει αποδείξει ότι το σκόρδο επιδεινώνει την πορφυρία. Όταν οι Ευθείες Ναρκωτικές Ουσίες έγραψαν το άρθρο, το 1999, ρωτησαν τον Dolphin για το σχόλιο: Όταν τηλεφώνησα, δεν ήθελα να μιλήσω για μένα και θα πω μόνο ότι «ήταν απλώς εικασίες» και ότι «δεν έχω εργαστεί σε αυτό τον τομέα για πολλά χρόνια." Η απάντηση είναι λίγο διασκεδαστικη υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι μίλησε σχετικά με το θέμα σε μόλις πριν από λίγους μήνες. Υποθέτω ότι η ιδέα ήταν ακριβώς πάρα πολύ ενδιαφέρουσα να τα παρατήσουμε.

ΒΑΜΠΙΡΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ

Β

αμπιρισμός : η μόδα της εποχής. Τα χλωμά πρόσωπα υπήρξαν

ανέκαθεν σημάδι ασθένειας ή αδυναμίας. Κάθε χλωμό πρόσωπο παραπέμπει σε κάποια ανεπάρκεια του οργανισμού και γενικότερα αδιαθεσία ενώ πολλές φορές μας θυμίζει τρομαχτικές φιγούρες από ταινίες με βαμπίρ και άλλα εξωπραγματικά όντα.


Οι ταινίες με βαμπίρ ήταν αρκετά δημοφιλείς από την πρώτη στιγμή κυκλοφορίας τους. Και στο παρελθόν αλλά και σήμερα έχουμε αξιόλογες παραγωγές. Από το 1967 όπου ο Ρομάν Πολάνσκι κάνει την ανεπανάληπτη ταινία «Νύχτα των βρικολάκων», η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα με εξίσου επιτυχημένες προσπάθειες όπως: Underworld, Van Helsing, Dracula και άλλες πολλές. Είναι παράδοξο κι όμως αληθινό. Εξάλλου η εποχή μας αναπαράγει αρκετά παράδοξα μαζί και τη λατρεία αυτή που ακούει στο όνομα Robert Pattinson. Με την προβολή του Twilight, χιλιάδες fans ανά τον κόσμο διαβάζουν με μανία τα best seller της Stephanie Meyer και γεμίζουν ασφυκτικά της αίθουσες των κινηματογράφων. Το ασυνήθιστο αυτό ρομάντζο αποτελεί τη νέα μόδα της εποχής πολλών εφήβων του πλανήτη και ιδιαίτερα των κοριτσιών που ονειρεύονται να συναντήσουν κι αυτές ένα τέτοιο βρικόλακα. Το κινηματογραφικό βαμπίρ Έντουαρντ πληροί όλες τις προϋποθέσεις ως βρικόλακας αλλά παράλληλα γοητεύει «θανάσιμα» με την εμφάνισή του, το μυστήριο που εκπέμπει και την ιπποτική του συμπεριφορά. Ποιος δε θα ήθελε ένα τέτοιο άντρα; Οι εκδηλώσεις θαυμασμού που γνωρίζει είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιώδεις. Πρόσφατα μάλιστα δήλωσε πως δε μπορεί να βγει από το ξενοδοχείο του ούτε καν για να αγοράσει ένα αναψυκτικό. Παραμένει παρόλα αυτά ευγενικός και χαμογελαστός σε κάθε ακραία εκδήλωση θαυμασμού, γνωρίζοντας πως δίπλα του παραμονεύει ο κινηματογραφικός του αντίπαλος Jacob, εξίσου γοητευτικός και δημοφιλής, έτοιμος να πάρει τη σκυτάλη. Η λατρεία των λυκανθρώπων βέβαια παρά τις φιλότιμες προσπάθειές της, (βλέπε «Λυκάνθρωπος» με


το Μπενίτσιο Ντελ Τόρο) δείχνει να υστερεί ως προς τους βρικόλακες και το παραλήρημα του βαμπιρισμού συνεχίζεται.

Οι κριτικές βλέπουν με κάποια δυσπιστία την όλη κατάσταση και πολλοί αναλογίζονται ποια θα είναι η συνέχεια. Οι έμπειροι του χώρου γνωρίζουν. «Μόδα είναι, θα περάσει». Σωπαίνουν και περιμένουν. Μαζί περιμένουν και οι θαυμαστές την επόμενη ταινία «έκλειψη» που θα προβληθεί το καλοκαίρι. Ο χρόνος που περνά θα δείξει αν τα βαμπίρ θα πεθάνουν ή θα μείνουν αθάνατα κατά το πρόσταγμα της ιστορίας τους.

ΕΠΙΜΕΛΙΑ ΜΑΣΣΑΡΑ ΜΑΤΙΝΑ ΜΠΟΥΤΣΗ ΕΥΓΕΝΙΑ ΠΕΡΔΙΚΟΥΡΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΠΙΝΙΑΡΗ ΕΛΕΝΗ ΜΙΤΟΥΛΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ www.bno.gr www.wikipedia.org www.google.gr/sciencefictionbiology.blogspot.com


Issue_1 _v.1  

This is the first attempt for the magazine

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you