Page 1

9 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2011


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

3 4 6 7 8 10 11 12 14 15 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30

2

editorial ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα (Pt.2) ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΣΟΕΕ –ΤΕΛΟΣ Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το σκισμένο παραβάν της ΑΣΟΕΕ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ VS ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ Μη μιλάς, μην αντιδράς παραμονεύει η ΕΛ.ΑΣ. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΝΑ ΤΑ ΦΑΕΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ! ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ; ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ Φόρος για τις χρηματαγορές (Tobin Tax) Η ιστορία μιας πλατείας Revolution will not be televised… ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ,ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ B.P. : Μια πετρελαιοκηλίδα στο κόλπο του Μεξικού Μαριναλέντα, όταν η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα OK COMPUTER… Η εποχή των εξεγέρσεων ΥΠΑΤΙΑ...στους αιώνες…! Joseph Koudelka : ‘’The maximum, that is what has always interested me’’ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΛΗΜΑΤΑ LEGALIZE IT Σοβιετικός κινηματογράφος STRANGE DAYS HAVE FOUND US… (40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ JIM MORRISON ) Gary Moore- HE’S STILL GOT THE BLUES IN HEAVEN

ΑΡ.ΕΝ.Α.


EDITORIAL

“Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ. Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ.” Active Member Παράξενες σίγουρα… αλλά και θαυμάσιες! Εμένα μου αρέσουν πάντως... Μ’ αρέσει που όταν λέω για αύξηση στο αφεντικό μου δε με αγριοκοιτάζει αλλά λιώνει στα γέλια. Άσε που έδιωξε κανά δύο που δε μου άρεσε η μούρη τους... Μ’αρέσει που πολλοί φίλοι μου μετανάστευσαν για καλύτερο μέλλον, γιατί θα έχω extra προορισμούς διακοπών στο εξωτερικό. Μ’ αρέσει που οι καφετέριες έχουν γεμίσει άνεργους επιστήμονες με 2 μεταπτυχιακά. Πλέον πας για φραπέ και αντί για μπάλα συζητάς για μαύρες τρύπες τουλάχιστον. Μ’ αρέσει που ο καφές που κερδίζω στη δηλωτή με φιλαράκια αποτελεί το 2% του μισθού μου, που σημαίνει ότι σε 50 παρτίδες έχω βγάλει ένα μισθό. Μ’ αρέσει που θα κόψουν τα επιδόματα. Δεν άντεχα να περιμένω σε ουρές όρθιος. Μ’ αρέσει που μπορώ να έχω κατάθλιψη ελεύθερα. Παλιά με έπρηζαν όλοι ‘Τι σου λείπει μωρέ;’’ Τη δουλειά σου την έχεις, την υγεία σου…τι άλλο θες?’’ Μ’ αρέσει που βλέπω αυτούς που αποταμίευαν τόσα χρόνια ,να χάνουν τα λεφτά τους, γιατί νιώθω καλύτερα που εγώ τα χάλαγα πάντα μέχρι τελευταίο ευρώ και τώρα από ‘σπάταλος’ έγινα ‘προνοητικός’ γιατί τουλάχιστον πρόλαβα και τα χάρηκα. Μ’ αρέσει που αν πω ότι δουλεύω 2 φορές τη βδομάδα με κοιτούν με συμπάθεια και μου λένε κουράγιο, ενώ πιο παλιά σκεφτόντουσαν “Ρε το ρεμάλι…” Όσο για την ΑΣΟΕΕ... Μ’ αρέσει που έχει αδειάσει το κυλικείο αφού οι μισοί φοιτητές δουλεύουν… Μ’ αρέσει που όλα τα τζιμάνια της οικονομικής θεωρίας σταμάτησαν να λένε για το επιτυχημένο παράδειγμα της Ιρλανδίας ενώ τα μισά βιβλία τους μοιάζουν με φάρσα. Μ’ αρέσει που ο πρύτανης κάνει ναζάκια στην πασπ επειδή τον έθιξε προσωπικά. Μ’ αρέσει που η δαπ αναγκάζεται να καλεί και σε Γενική Συνέλευση για να μπει στο μάτι της πασπάρας ακόμα κι αν χτικιάζουν μόνο και στο άκουσμα της λέξης. Ναι! Μ’ αρέσει που έχει αυτοδυναμία η πασπαρα! Καταστρέφονται όλες οι τεχνικές υποκίνησης άμα δεν έχεις στόχο!

Είμαι και εγώ από αυτούς που αν και βρίσκονται στο υπόγειο βλέπουν θέα… Με χιούμορ λοιπόν και κριτική σκέψη αφιερώνουμε αυτό το τεύχος: Σε όλους αυτούς που μας θέλουν πολίτες χωρίς «φωνή» Σε αυτούς που μας θέλουν άνεργους με πτυχία ή ευέλικτους εργαζόμενους μιας χρήσης ή ανασφάλιστους με μισθούς πείνας. Σε αυτούς που θέλουν να πληρώνουμε σκληρούς φόρους αλλά να μην έχουμε δημόσιο σύστημα υγείας. Σε αυτούς που διαλύουν το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και καταπατούν δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων. Απέναντι στην κυβέρνηση, το ΔΝΤ, τον Πρετεντέρη και την ΠΑΣΠ που προσπαθούν να μας πείσουν «να κοιτάμε τη δουλειά» μας, όλοι εμείς που βλέπουμε τη θέα ενός πιο δίκαιου κόσμου σηκώνουμε τη δική μας σημαία, αυτήν της αξιοπρέπειας! Μετατρέπουμε την απογοήτευση σε δύναμη για αγώνες παίρνοντας τις ζωές μας στα χέρια μας... Σας παραδίδουμε λοιπόν το νέο «υπόγειο με θέα». Ένα περιοδικό που είναι γραμμένο από ανθρώπους που θεωρούν πως η ελευθερία του λόγου, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης και προβληματισμού μέσα σε ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο για όλους και όλες είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας. Το περιοδικό αυτό δε θέλει να πείσει για την ορθότητα όσων γράφει θέλει απλά να μοιραστεί...

Το Υπόγειο με Θέα δεν είναι τσάμπα. Τσάμπα είναι μια πίτσα στις δύο. Τσάμπα είναι το CD στην πλαστική μεμβράνη των lifestyle περιοδικών. Για μια βόλτα στον ήλιο δεν πληρώνεις τίποτα. Κι όμως, δεν είναι τσάμπα. Είναι χωρίς αντίτιμο…

Την ευθύνη για την έκδοσή της έχει η Α.Ρ.ΕΝ.Α. Σχόλια, διαφωνίες, γνώμες, παρατηρήσεις, βρίσιμο, συνδρομές στο στέκι μας στο Υπόγειο της σχολής ή στο e-mail μας: yapogeiomethea@yahoo.com ή στο site μας: www.arena-asoee.gr Τα έξοδα καλύπτονται με αυτοχρηματοδότηση και γι΄ αυτό ζητάμε την κατανόησή σας… Εάν θέλετε να μας ενισχύσετε δε θα έχουμε κανένα πρόβλημα… ίσως έτσι γλιτώσουμε και από τις διαφημίσεις την επόμενη φορά.

ΑΡ.ΕΝ.Α.

3


ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ(Γ.Σ.) Τι δεν είναι Γενική Συνέλευση; Γενική Συνέλευση δεν είναι ένα φάντασμα που πλανιέται στη 13:00 στο αμφ. Α’, δεν είναι μια συζήτηση κάποιων εκλεκτών, ούτε επετειακή κουβέντα κάθε 17η Νοεμβρίου. Η Γενική Συνέλευση δεν είναι καταμέτρηση μελών παρατάξεων, δεν είναι πανηγύρι πράσινων ή μπλε οπαδών και δεν έχει καμία σχέση με τη γενική συνέλευση τμήματος όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν. Το επικίνδυνο με αυτή την τελευταία σκόπιμη σύγχυση είναι ότι επιδιώκεται να ταυτιστεί η έννοια της διεκδίκησης με την έννοια της εκπροσώπησης. Σα να λέμε «κάτσε εσύ να διαβάσεις και ανάθεσε σε μένα να υπερασπίζομαι τα δικαιώματά σου». Επιδιώκεται, δηλαδή, να αντικατασταθεί το πιο μαχητικό όργανο άμεσης δημοκρατίας με ένα όργανο συνδιοίκησης. Η συνέλευση τμήματος είναι ένα όργανο στο οποίο συμμετέχουν καθηγητές και φοιτητές και ψηφίζουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι, με τους φοιτητές να βρίσκονται σε πολύ δυσχερή αναλογία. Πολλές φορές μάλιστα, τα συντηρητικά κομμάτια των καθηγητών με τη βοήθεια των δύο μεγάλων παρατάξεων επιδιώκουν να κρατούν τους μη εκλεγμένους φοιτητές μακριά από τις διαδικασίες και στερούν τη δυνατότητα παρακολούθησης. Ενώ σε ένα τέτοιο όργανο, όπως η συνέλευση τμήματος, θα μπορούσαν οι φοιτητές να υπερασπιστούν τις αποφάσεις που έχουν λάβει συλλογικά στη Γενική Συνέλευση, προφανώς οι δύο αυτές έννοιες καθόλου δεν ταυτίζονται. Τι είναι η Γενική Συνέλευση; Η βασική οργάνωση των φοιτητών

4

ΑΡ.ΕΝ.Α.

ενός πανεπιστημίου είναι ο Σύλλογος Φοιτητών. Ο Φοιτητικός Σύλλογος της ΑΣΟΕΕ, αποτελείται από το σύνολο των φοιτητών όλων των τμημάτων της ΑΣΟΕΕ. Η γενική συνέλευση, λοιπόν, αποτελεί το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό και πιο αμεσοδημοκρατικό όργανο του φοιτητικού συλλόγου. Η συμμετοχή στη διαδικασία της γενικής συνέλευσης δίνει τη δυνατότητα σε κάθε έναν από εμάς, είτε δραστηριοποιούμαστε σε κάποια συλλογικότητα είτε όχι, να εκφραστούμε. Μας δίνει τη δυνατότητα να αντιπαρατεθούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις άμεσα χωρίς «αντιπροσώπους» και να θέσουμε σε ψηφοφορία τις προτάσεις μας ως μεμονωμένα ψηφίσματα ή ως ολοκληρωμένο πλαίσιο. Ουσιαστικά, η Γενική Συνέλευση είναι το μοναδικό όργανο ενός Πανεπιστημίου μέσω του οποίου μπορούμε να λαμβάνουμε συλλογικά αποφάσεις σε θέματα σχολής και κοινωνίας σε πραγματικό χρόνο και κυρίως μας δίνει τη δυνατότητα να προασπίσουμε και να παλέψουμε για να διευρύνουμε τα δικαιώματά μας. Είναι, δηλαδή, η εμπειρία του να διεκδικείς μαζί με άλλους, εκείνη η εμπειρία που μας βγάζει από τον ατομικό δρόμο για να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική μας δύναμη. Είναι η εμπειρία που μας κάνει να μπορούμε να αμφισβητούμε ακόμα και νόμους και να γράφουμε ιστορία. Πώς καλείται; Το πιο συνηθισμένο μέσο σύγκλησης Γ.Σ. είναι με απόφαση της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου *(Δ.Σ.). Βέβαια, με την ΠΑΣΠ φέτος να κατέχει την πλειοψηφία των εδρών στο Δ.Σ. όχι μόνο δεν αποφασίζεται κάλεσμα Γενι-

κής Συνέλευσης αλλά οι «υπεύθυνοι εκπρόσωποι» δεν παρουσιάζονται καν για να συζητήσουν το ενδεχόμενο. Έτσι, σε περίπτωση που η πλειοψηφία του Δ.Σ. αποφασίσει ενάντια στη σύγκληση συνέλευσης ή δε συγκληθεί καν (σύνηθες τα τελευταία χρόνια), είναι δυνατή η συλλογή συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών (σε αναλογία με τον συνολικό αριθμό των εγγεγραμμένων φοιτητών) εκ μέρους των φοιτητών που θα προτείνουν την πραγματοποίηση Γ.Σ. σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Τέλος, είναι δυνατό να προγραμματιστεί η επόμενη συνέλευση με απόφαση της προηγούμενης. Είμαστε ευχαριστημένοι με το πώς γίνονται; Όσον αφορά στον σύλλογο μας οι διαδικασίες με τις οποίες λειτουργεί, όταν γίνονται, μπορούν να χαρακτηρισθούν εν γένει προβληματικές. Κι αυτό γιατί οι συνθήκες δε συμβάλλουν στην εμπλοκή όλων των φοιτητών στο διάλογο. Η ευθύνη βέβαια για την κατάσταση αυτή βαραίνει τον καθένα από μας αλλά κατά προτεραιότητα τις οργανωμένες δυνάμεις που προσπαθούν να μετατρέψουν τις διαδικασίες σε γηπεδική εξέδρα και να επωφεληθούν από την απαξίωση αυτή. Οι διαδικασίες μας οφείλουν να μην αποτελούν επιχείρημα για όλους εκείνους που λένε ότι η ενασχόληση με την πολιτική αφορά μόνο τους ειδικούς και αυτούς που είναι οργανωμένοι κάπου και όχι τους ίδιους του φοιτητές . Για να γίνει όμως αυτό πρέπει η Γ.Σ να έχει «συγκεκριμένο χαρακτήρα», να προάγει δηλαδή τις εποικοδομητικές συζητήσεις, να αποτελεί το έναυσμα για τη κοινωνική διεργασία, την πολιτική ζύμωση και την δημιουργικότητα. Όσον αφορά τα διαδικαστικά θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικό να υπήρχε εκ των προτέρων ενημέρωση σχετικά με τα θέματα που θα συζητηθούν, η χρονική διάρκεια των τοποθετήσεων να είναι συγκεκριμένη, να υπάρχει αρκετός χρόνος ώστε να τοποθετούνται και οι ανένταχτοι φοιτητές και τέλος να συγκροτείται ένα προεδρείο της Γ.Σ. που θα είναι υπεύθυνο για όλα τα παραπάνω. Το σίγουρο πάντως είναι ότι τέτοιου είδους όργανα πρέπει να μας μάθουν να φανερωνόμαστε «γυμνοί» ενώπιον του διαλόγου γιατί μόνο έτσι παράγεται έργο και μόνο «ορθώνουν ανάστημα» πάνω από τα επίκαιρα ζητήματα. Γιατί εκλείπουν οι διαδικασίες του συλλόγου μας; Η ύφεση των Γενικών Συνελεύσεων του φοιτητικού συλλόγου από την Π.Α.Σ.Π. επιχειρείται αφενός για να


μπορούν οι ίδιοι να δρουν με ρόλο αντιπροσώπου - “διεκδικητή” των δικαιωμάτων μας, αφετέρου για να εμποδίσουν τη δημιουργία συλλογικής αντίστασης στην κυβερνητική πολιτική που στηρίζουν με κάθε τρόπο. Ξέρουν πολύ καλά άλλωστε, ότι η ΓΣ είναι το μέσο των διεκδικήσεων των δικαιωμάτων μας σε όλα τα επίπεδα καθώς μέσω αυτού μπορούσε πάντοτε η νεολαία να πυροδοτεί κινηματικές διαδικασίες και να δημιουργεί αντιστάσεις. Για αυτό τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι ενασχόληση με την πολιτική αφορά λίγους και ότι εμείς αρκεί να ασχολούμαστε με τα μαθήματά μας και κάποιος άλλος θα διεκδικεί για μας μέσω «αγωνιστικών» αιτημάτων... Υπάρχει όμως άλλος δρόμος; Εμείς λέμε πως υπάρχει άλλος δρόμος και είναι αυτός των συλλογικών διαδικασιών. Είναι η επιλογή να αγωνιστούμε για το ίδιο μας το μέλλον. Για την ίδια μας τη ζωή. Θα αναρωτηθεί κανείς: μα καλά, τι μπορούμε να αλλάξουμε; Αυτό το ερώτημα το έχουμε όμως απαντήσει και στο πρόσφατο παρελθόν. Όταν η τότε κυβέρνηση της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ήταν υπέρ της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, κάποιοι θεωρούσαν ότι δεν μπορούμε να τους σταματήσουμε. Όμως το καταφέραμε. Και τι σύμπτωση. Και τότε η ΠΑΣΠ αρνούταν πεισματικά να μπει στις πρώτες γενικές συνελεύσεις! Και όμως ήταν οι Γενικές Συνελεύσεις εκείνο το αποφασιστικό όργανο που διαμόρφωσε το πολιτικό περιεχόμενο του κινήματος και έθεσε τις αιχμές του αγώνα μας τα προηγούμενα χρόνια. Μακριά από λογικές εκπροσώπησης οι Γενική Συνέλευση μπορεί να εμπλέξει το σύνολο των φοιτητών στον αγώνα των διεκδικήσεων. Θέματα που μας αφορούν όλους Πέρα από τα μαθήματα, το Πανεπιστήμιο από τη φύση του μας δίνει την ευκαιρία να διεκδικήσουμε. Δυστυχώς στην ΑΣΟΕΕ δεν έχει κατανοηθεί αυτό. Είναι εύλογο ότι αποκτώντας την ιδιότητα του φοιτητή, αποκτούμε και κάποιες υποχρεώσεις που ξεπερνούν τη «σφαίρα» των μαθημάτων. Για να μπορούμε λοιπόν να ανταποκρινόμαστε σε αυτή την ιδιότητα θα πρέπει να γνωρίζουμε τις διαδικασίες του Πανεπιστημίου αλλά και να έχουμε «φωνή» για το μέλλον μας. Η ανάγκη για πραγματοποίηση γενικής συνέλευσης μπαίνει σήμερα με τον πιο επιτακτικό τρόπο. Πρέπει να πάρουμε αποφάσεις και να δώσουμε απαντήσεις για τις συνέπειες τις οικονομικής κρίσης που καθημερινά βιώνουμε τόσο σε επίπεδο κοινωνίας (μειώσεις μισθών,

αύξηση ανεργίας) όσο και σε επίπεδο σχολής (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα). Καλούμαστε συλλογικά να απαντήσουμε στη δίχως προηγούμενο επίθεση που ετοιμάζει η Υπουργός Παιδείας στο δημόσιο πανεπιστήμιο και να βάλουμε φρένο στη μεταρρύθμιση της Διαμαντοπούλου. Τα Μέσα Πάλης Τα μέσα πάλης που έχει στη διάθεσή του το φοιτητικό κίνημα είναι ανεξάντλητα και σίγουρα δεν αναλύονται σε μια παράγραφο. Ωστόσο θα λέγαμε ότι αυτά που χρησιμοποιεί το φοιτητικό κίνημα πιο συχνά ως όπλα για να πιέζει και να πετυχαίνει υλικές νίκες είναι οι παραστάσεις διαμαρτυρίας, οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η δράση μας περιορίζεται σε αυτά καθώς κατά καιρούς οι φοιτητικοί σύλλογοι οργανώνουν ακτιβισμούς ή εξωστρεφείς δράσεις με στόχο την επικοινωνία των αιτημάτων στην ευρύτερη κοινωνία. Η κατάληψη του Πανεπιστημίου αποτελεί μια μορφή κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων ξεκινώντας από το κίνημα του Μάη του ’68. Με παλαιότερα παραδείγματα σε Αμερική Ευρώπη και τα πιο πρόσφατα σε Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα μια κινητοποίηση μπορεί να λάβει τεράστιες διαστάσεις και να μαζικοποιηθεί σε πολλούς κοινωνικούς χώρους (εργασιακούς, εκπαιδευτικούς κλπ), όταν οι διαμαρτυρόμενοι προβαίνουν σε κατάληψη μέσα από αποφάσεις των συλλογικών οργάνων. Στη διάρκεια της κατάληψης διακόπτονται οι εκπαιδευτικές διαδικασίες και το πανεπιστήμιο γίνεται εστία του κινήματος. Στους χώρους αυτούς οι φοιτητές σε συνεργασία με καθηγητές και εργαζομένους συντονίζονται και οργανώνουν εκδηλώσεις, συζητήσεις και δράσεις με σκοπό να ανοίξουν τα επίδικα ζητήματα στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό το πρόσφατο παράδειγμα του κινήματος του άρθρου 16 όπου με όπλο μας λειτουργικές μαζικές καταλήψεις καταφέραμε να πετύχουμε υλικές νίκες. Πρόσφατο παράδειγμα εναλλακτικής δράσης μέσα από λειτουργική κατάληψη είναι αυτό στην Ιταλία όπου καθηγητές μαζί με φοιτητές συγκεντρώθη-

καν σε κεντρική πλατεία κουβαλώντας έναν πίνακα και έκαναν μάθημα μοιράζοντας στη συνέχεια και προκηρύξεις. Ακόμα πιο κοντινό παράδειγμα αλληλεγγύης σε κατάληψη των Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ όπου πραγματοποιούνται φροντιστηριακά μαθήματα από τους ίδιους τους φοιτητές σε νεότερους. Σε κάθε περίπτωση τα μέσα πάλης οφείλουν να είναι κομμάτι ενός σχεδιασμού που διαβάζει τη συγκυρία και στοχεύει στην αποτελεσματικότητα των αγώνων. Είναι αποτελεσματικά μόνο όταν αποκτούν το περιεχόμενο που επιβάλλει το επίδικο και τότε είναι που εμπλέκουν μεγαλύτερες μάζες στον αγώνα. ΓΙΑΝΝΟΣ-ΝΑΝΤΙΑ *ΔΣ: Τα περίπου 7.000 μέλη του συλλόγου καλούνται μία φορά το χρόνο να συμμετάσχουν στις εκλογές του συλλόγου, έτσι ώστε να εκλεγούν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου. Το Δ.Σ., του οποίου οι έδρες κατανέμονται ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα κάθε φοιτητικής παράταξης ή σχήματος, είναι αρμόδιο να λαμβάνει αποφάσεις για διάφορα θέματα που αφορούν τον φοιτητικό Σύλλογο, συνήθως οργανωτικού χαρακτήρα. Για τα υπόλοιπα, σοβαρότερα, συνήθως, αποφασίζει η Γ.Σ. του Φοιτητικού Συλλόγου. Το Δ.Σ. έχει ευθύνη για το κάλεσμα Γενικών Συνελεύσεων του Φοιτητικού Συλλόγου.

ΑΡ.ΕΝ.Α.

5


Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα...

)

2 (Pt.

Ο

τίτλος βέβαια θα μπορούσε να είναι «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα». Όμως ο παραγωγός του «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα Pt.1» (της γνωστής υπερπαραγωγής που έσπασε κάθε ρεκόρ είσπραξης το 2008) δεν ήθελε να προκαλέσει την τύχη του και συνεχίζει με την ίδια πετυχημένη συνταγή. Πέρυσι το Δεκέμβρη ο πρύτανης Γρ. Πραστάκος έκλεισε τη σχολή για τη γρίπη των χοίρων και για να σιγουρευτεί πως ο ιός θα παραμείνει μες την ΑΣΟΕΕ έβαλε τα ΜΑΤ να τη φυλάνε. Βέβαια, η σχολή την επόμενη μέρα λειτούργησε κανονικά, που μάλλον σημαίνει πως οι δυνάμεις της αστυνομίας έκαναν τη δουλειά τους σωστά. Ψέκασαν τον ιό με δακρυγόνα και ασφυξιογόνα, του έριξαν και λίγο ξύλο κι όλοι πλέον ήμασταν εκτός κινδύνου. Έτσι και φέτος, ο πρύτανης, ακολούθησε την ίδια ετσιθελική τακτική να κλείσει τη σχολή για δύο μέρες ώστε τα παιδιά της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ να χαλαρώσουν αφού αφιέρωσαν μια ολόκληρη μέρα στον πολιτισμό, με θέμα: 1)Πως και πότε ξεκίνησε η πολεμική του τέχνη του αϊκίντο 2)Ποιες τεχνικές χρησιμοποιούνται 3)Για ποιους λόγους πρέπει να γίνει ολυμπιακό άθλημα. Αγαπητοί συνάδελφοι, θα το πούμε ακόμα μια φορά, ο άνθρωπος πριν μερικές χιλιάδες χρόνια άφησε τις σπηλιές, ανακάλυψε τη φωτιά, οργανώθηκε σε κοινωνίες και σταμάτησε να τηρεί τους νόμους της ζούγκλας. Πολιτική παρέμβαση δε γίνεται μέσα από γηπεδικές συμπεριφορές στα αμφιθέατρα και στους διαδρόμους ούτε όταν απαξιώνεις τις διαδικασίες του φοιτητικού συλλόγου. Δυστυχώς, δεν είναι τυχαία αυτή η απαξίωση αλλά συνειδητή επιλογή των δύο μεγάλων παρατάξεων. Από πότε λοιπόν, έγιναν η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ θεσμοφύλακες των γενικών συνελεύσεων; Η υπ. Παιδείας ετοιμάζεται να καταθέσει ένα νομοσχέδιο, άκρως νεοφιλελεύθερο που σκοπό έχει να καταστρέψει το δημόσιο και δωρεάν

6

ΑΡ.ΕΝ.Α.

χαρακτήρα του πανεπιστημίου, και η ΠΑΣΠ με τη ΔΑΠ τηρούν σιγή ιχθύος. Οι φήμες λένε ότι ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τα αμφιθέατρα, το φάντασμα της (α)διαφάνειας. Η μητέρα όλων των δεινών. Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, που λένε και στο χωριό μου, αφού ΠΑΣΠ και ΠΑΣΟΚ ανάγουν τα πάντα στη διαφθορά ως το κουτί της Πανδώρας(κι όχι αυτό του Βαξεβάνη).Μ’ αυτό τον τρόπο συμπεραίνουμε ότι η αδιαφάνεια φταίει για την οικονομική κρίση(βλ.Ιρλανδία) ,για το ένα σύγγραμμα-ένα βιβλίο, για τις απολύσεις στους συμβασιούχους, για τις τουαλέτες που δεν έχουν ποτέ χαρτί και που το εστιατόριο σερβίρει μόνο ρύζι. Δε χρειάζεται να έχεις πτυχίο ΑΣΟΕΕ για καταλάβεις ότι αυτοί που παλεύουν για διαφάνεια στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία, είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν και συνεχίζουν να δημιουργούν τις πελατειακές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Είναι οι ίδιοι που πέρυσι την ημέρα της εκλογικής διαδικασίας έσκιζαν και πέταγαν τα παραβάν από τα παράθυρα. Το δικαίωμα στη μυστικότητα της ψήφου, γι’ αυτούς που παλεύουν για διαφάνεια μάλλον δεν υφίσταται. Αυτό συμβαίνει γιατί καμία από τις δυο καθεστωτικές παρατάξεις, ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, δε δέχεται ακόμα

και τη συζήτηση γύρω από το θέμα λέγοντας απίστευτες δικαιολογίες. Το αναφαίρετο δικαίωμα στη μυστικότητα της ψήφου διασφαλίζεται μόνο με την ύπαρξη παραβάν κι όχι αν πας να κρυφτείς πίσω/κάτω/πάνω από έδρανα. Ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι προφανής: πως αλλιώς θα εξαργυρωθούν οι πελατειακές σχέσεις που έχουν χτίσει όλη τη χρονιά; Μ’ αυτό τον τρόπο η ΑΣΟΕΕ συνεχίζει την παγκόσμια πρωτοτυπία της. Η ιστορία έχει δείξει πως δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα, πως οι αγώνες που δίνονται μαζικά είναι και νικηφόροι. Δεν πιστεύουμε σε μαγικές λύσεις και μαγικά ραβδάκια ούτε στη «χείρα βοηθείας» κάποιων…αγωνιστών. Ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε σε νόμους και διατάγματα που πλήττουν κεκτημένα δικαιώματα μας είναι μέσα από τις συλλογικές διεκδικήσεις και τις γενικές συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου. Η αντίσταση δεν είναι δουλειά των ειδικών. ΣΟΦΙΑ


Η

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΑΣΟΕΕ -ΤΕΛΟΣ

καθημερινή εύρυθμη λειτουργία του πανεπιστημίου μας εξαρτάται από μια ομάδα συμβασιούχων εργαζομένων της ΑΣΟΕΕ. Μέχρι πρότινος οι συμβάσεις των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για να ανοίγουν και να κλείνουν τις αίθουσες της σχολής και γενικότερα για να φροντίζουv για την ομαλή λειτουργία, ανανεώνονταν από το πανεπιστήμιο. Δυστυχώς από τα Χριστούγεννα ξεκίνησε η σταδιακή απόλυση τους, ενώ ταυτόχρονα μέχρι το τέλος του Μάρτη έχει δοθεί η εντολή της απόλυσης όλων των συμβασιούχων. Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι, η συγκεκριμένη κατηγορία διοικητικών υπαλλήλων καλύπτει διαρκείς και πάγιες ανάγκες του πανεπιστημίου. Αυτή τη στιγμή έχει απομείνει στην ΑΣΟΕΕ ένα μικρό κομμάτι εργαζομένων, κυρίως ατόμων τα οποία περιμένουν να συνταξιοδοτηθούν και έχουν

Γ

αποκλειστεί τα νεαρότερα άτομα. Οι απολύσεις των συμβασιούχων μας δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά εντάσσεται στην ευρύτερη νεοφιλελεύθερη επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα που δέχεται η κοινωνία μας. Φυσικά, η λογική των συμβάσεων στις εργασιακές σχέσεις διευκολύνει τις κυβερνήσεις ώστε να διαθέτουν ένα ευέλικτο και άμεσα εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό το οποίο θα χρησιμοποιούν για όσο χρονικό διάστημα τους εξυπηρετεί και μετά να καταργεί τις θέσεις εργασίας τους. Η διάλυση αυτή των εργασιακών σχέσεων αποτελεί κομμάτι του συνολικότερου σχεδίου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για αποδιάρθρωση των σχέσεων εργασίας σε όφελος της εργοδοσίας και την κοινωνική ισοπέδωση. Βλέπουμε λοιπόν αυτή την πολιτική να παίρνει σάρκα και οστά μέσα στην ΑΣΟΕΕ με την διοίκη-

ση του πανεπιστημίου να ‘’ξεχνάει’’ ότι ακόμα ισχύει το αυτοδιοίκητο (που το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία έρχεται να ισοπεδώσει ) που της δίνει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που θα διασφαλίζουν τους εργαζόμενους του πανεπιστημίου και θα τους μονιμοποιήσουν. Το παρόν κείμενο δεν αποσκοπεί σε μια απλή εξιστόρηση των όσων συμβαίνουν σχετικά με το κομμάτι των εργαζομένων της ΑΣΟΕΕ. Πρόκειται για ένας γεγονός το οποίο έχει αποσιωπηθεί από την πανεπιστημιακή κοινότητα και οι φοιτητές δεν έχουν ενημερωθεί. Ως κομμάτι του πανεπιστημίου εμείς καλούμαστε να σταθούμε στο πλευρό τους προκειμένου να κατοχυρωθούν τα δικαιώματά τους και να γίνουν τα δεκτά τα αιτήματά τους και μια αξιοπρεπή ζωή. ΔΑΝΑΗ

Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το σκισμένο παραβάν της ΑΣΟΕΕ

λυκός ανοιξιάτικος καιρός, βόλτες στο προαύλιο, συναυλίες και εξορμήσεις σε clubάκια ή σκυλάδικα, άπειρες αφίσες, στα αλήθεια ατελείωτες αφίσες, τόνοι ψηφοδέλτια και φυλλάδια illustration, karaoke party και κάθε είδους «εξυπηρετήσεις».. Κάθε χρόνο την περίοδο των εκλογών, οι διαπαραταξιακοί στρατοί φοράνε τα καλά τους τα κουστούμια και εξαπολύονται εις άγραν ψηφοφόρων. Εκείνων, δηλαδή, που σύμφωνα με το θεμελιώδες δικαίωμά τους στην επιλογή αντιπροσώπου (sic) καλούνται μία φορά το χρόνο να δηλώσουν προτίμηση σε πολιτική (;) ομάδα σύμφωνα με μη πολιτικά κριτήρια. Παρατηρήσατε, όμως, πως κάτι λείπει από την παραπάνω περιγραφή; Είναι κάτι μικρό, κάτι ασήμαντο, που ουδέποτε διαφυλάχθηκε . Είναι το θεμελιώδες δικαίωμα στη μυστική ψήφο το οποίο κατοχυρώνεται μόνο με την ύπαρξη παραβάν στις αίθουσες ψηφοφορίας και δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο μέχρι και πέρυσι απουσίαζε. Πήγαν περίπατο μαζί με το εξίσου θεμελιώδες δικαίωμα της λευκής ψήφου, μια βόλτα στο εαρινό ύπαιθρο.. Αποτελεί πανελλήνιο «προνόμιο» της ΑΣΟΕΕ οι εκλογές να γίνονται χωρίς παραβάν και χωρίς το δικαίωμα της λευκής ψήφου! Όπως χρόνο κάθε χρόνο έτσι και πέρυσι πριν τις εκλογές ξεκίνησε ο «αγών» έναντι των «δημοκρατικών δυνάμεων» ΠΑΣΠ και ΔΑΠ (λέμε τώρα...) για να γίνει το αυτονόητο, να μπούνε δηλαδή παραβάν. Φτάνουμε, λοιπόν, στα μέσα του Μάη του περασμένου έτους οπότε

και εκτυλίσσονται τα παρακάτω χαρακτηριστικά γεγονότα: • Τρίτη 18/5, 23:45 – Κάποιοι «άγνωστοι» ΠΑΣΠίτες από το Πολιτικό της Νομικής συναντώνται να τρέχουν στην Πατησίων με μερικά από τα παραβάν που είχαμε φέρει και εκείνη τη χρονιά ως ΑΡΕΝΑ. Τελικώς, τα παραβάν εντοπίζονται στην Αντωνιάδου, παρέα φυσικά με τους «απαγωγείς» τους. • Τετάρτη 19/5, 04:00 (Η ώρα ήταν επιλογή της ΠΑΣΠ- μη μας βλέπει τώρα ο κόσμος...) – Στο ολονύχτιο εκλογικό διοικητικό συμβούλιο, η ΠΑΣΠ αρνείται να υπογράψει την απόφαση των εκλογών επειδή όριζε την τοποθέτηση παραβάν. Αντίθετα, όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις και συλλογικότητες το υπογράφουν, και η απόφαση περνάει με οριακή πλειοψηφία 6 / 11. Η ΔΑΠ, ύστερα από χρόνια άρνησης και υπό την πίεση της κατάστασης τελικά υπογράφει. • Ίδια μέρα, 8.30 – Μέλη της ΠΑΣΠ μπαίνουν στις αίθουσες, και ενώ έχει ήδη ξεκινήσει η εκλογική διαδικασία, ΔΙΑΛΥΟΥΝ στην κυριολεξία τα ήδη τοποθετημένα παραβάν, τα σκίζουν και τα πετούν από το παράθυρο, και προπηλακίζουν όποιον διαμαρτύρεται. Μάλλον αυτό εννοεί η ΠΑΣΠ όταν μιλάει για «διαφάνεια» στα πανε-

πιστήμια. Και έχουν και το θράσος να ισχυρίζονται ότι τα έστηναν!! Όσο για το αν ήθελαν όντως παραβάν, η συζήτηση καταντάει πλέον γελοία. Τελικά, οι εκλογές συνεχίστηκαν χωρίς παραβάν μέχρι το απόγευμα οπότε και ήρθανε καινούργια... Η επίμονη άρνηση των καθεστωτικών παρατάξεων της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ για την τοποθέτηση παραβάν θεωρούμε ότι εφορμάτε από το γεγονός ότι μόνο έτσι μπορούν να ελέγχουν τί ψηφίζει ο κάθε φοιτητής, εξαργυρώνοντας τις πελατειακές σχέσεις που με τόσο κόπο, εξυπηρετήσεις και party έχουν οικοδομήσει με τον κάθε φοιτητή της ΑΣΟΕΕ. Φέτος λοιπόν ας μη τους κάνουμε την χάρη. Να διεκδικήσουμε μέσα από συλλογικές διαδικασίες, το δικαίωμα μας για μυστικότητα της ψήφου. Φέτος παραβάν λοιπόν!!! ΣΠΥΡΟΣ-ΓΡΗΓΟΡΗΣ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

7


ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Τι προβλέπει αυτό το νομοσχέδιο; Για μιλήσουμε για το νέο νομοσχέδιο του Παιδείας πρέπει να πρώτα να μιλήσουμε για το σύμφωνο της Bologna (1999). Πρώτα απ όλα να επισημάνουμε ότι η Bologna δεν είναι κάποιο σύμφωνο της Ευρωπαϊκή Ένωσης αλλά μια ανοιχτή συμφωνία ευρωπαϊκών χωρών (εντός και εκτός Ε.Ε.) και δεν είναι δεσμευτική για κανέναν. Και μάλιστα η διαδικασία φαίνεται να έχει παγώσει σε αρκετές χώρες. Βασικοί στόχοι του συμφώνου της Bologna είναι να θέσει την πανεπιστημιακή έρευνα στην διάθεση των επιχειρήσεων με όσο το δυνατό καλύτερους, για αυτές πάντα, όρους καθώς και να αναδιαρθρώσει έτσι τα πτυχία ώστε να παράγει εργαζόμενους χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, άρα φτηνότερους- χειρότερα αμειβόμενους. Θέλει να κόψει και να ράψει τους εργαζόμενους στα μέτρα της αγοράς. Όταν εσύ και εγώ μπήκαμε στο πανεπιστήμιο δεν σκεφτόμασταν μόνο ότι μας αρέσει το αντικείμενο σπουδών ή ότι θέλαμε να μορφωθούμε. Για να πούμε την αλήθεια αυτό που κυρίως σκεφτόμασταν και σκεφτόμαστε είναι ότι ένα πτυχίο θα μας επιτρέψει να αποκτήσουμε έναν καλύτερο μισθό. Θα μας επιτρέψει να πουλήσουμε πιο ακριβά το τομάρι μας στην αγορά εργασίας. Αυτό ακριβώς θέλει να ακυρώσει το σύμφωνο της Bologna και κατ’ επέκταση το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Μιλάμε για σύνδεση με την αγορά εργασία αλλά με ακριβώς τους αντίθετους όρους από ότι την εννοούμε και την θέλουμε εγώ και εσύ, οι γονείς μας και όλοι οι φοιτητές ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης. Εμείς θέλουμε ένα πτυχίο που θα μας κάνει καλούς και “ακριβούς”, όχι άσχετους και “φτηνούς”. Εμείς μας θέλουμε “ακριβούς” για να έχουμε μεγαλύτερο εισόδημα, αυτοί “φτηνούς” για να έχουνε μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Η σύγκρουση συμφερόντων είναι ολοφάνερη.

Και το νομοσχέδιο τι ρόλο παίζει; Το νομοσχέδιο στην ουσία θέλει να εφαρμόσει στο πανεπιστήμιο την παραπάνω πολιτική. Πρώτος του στόχος είναι να αφαιρέσει όποια πιθανά εμπόδια όπως το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Ένα τέτοιο εμπόδιο είναι η αυτοδιοίκηση των ιδρυμάτων. Σήμερα ανώτατο όργανο συνδιοίκησης είναι η Σύγκλητο η οποία αποτελείται από αντιπρόσωπους των καθηγητών (κατά πλειοψηφία) και των φοιτητών (κατά μειοψηφία) και υπάρχει και η

8

ΑΡ.ΕΝ.Α.

πρυτανεία, που πάλι εκλέγεται από τους καθηγητές και τους φοιτητές. Μπορεί το πανεπιστήμιο να λειτουργεί μέσα στα πλαίσια που βάζουν οι νόμοι του Υπ.Παιδείας αλλά έχει ακόμα έναν μεγάλο βαθμό αυτονομίας. Αυτήν την αυτονομία λοιπόν , που είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένη θέλει το Υπ.Παιδείας να καταργήσει. Πως; Με τα Συμβούλια Διοίκηση που θα αντικαταστήσουν τις συγκλήτους, οι όποιες θα είναι πλέον υπεύθυνες μόνο για καθαρά ακαδημαϊκά θέματα. Το συμβούλιο διοίκησης θα αποτελείται από ένα συνονθύλευμα ανθρώπων. Αντιπρόσωπους των καθηγητών (σίγουρα όχι των φοιτητών), εγκάθετους του Υπ.Παιδείας, αντιπροσώπους των χρηματοδοτών-χορηγών, αντιπροσώπους των δήμων, των εργοδοτικών επιμελητηρίων, “προσωπικότητες”... Το συμβούλιο διοίκησης θα διορίζει τον πρύτανη που θα μπορεί να μην είναι καν καθηγητής του πανεπιστημίου! Δημοκρατία και διαφάνεια δεν λέγεται αυτό; Όχι πως τώρα έχουμε, αλλά φαντάσου τι έχει να γίνει. Για να μη πούμε ότι παραβιάζεται κατάφορα το Σύνταγμα. Αυτό που προσπαθούν είναι να αποδυναμώσουν την συλλογική διεκδίκηση και να μας βάλουν στην λογική του ατομικού δρόμου. Και ας μη τρέφεις αυταπάτες ότι αυτά είναι συστήματα διοίκησης της δυτικής Ευρώπης. Μόνο στα αμερικάνικα σάπιο-κολλέγια υπάρχει τέτοιο αυταρχικό σύστημα διοίκησης. Έχουμε λοιπόν πλέον ένα πανεπιστήμιο όχι αυτοδιοικούμενο από την ακαδημαϊκή κοινότητα αλλά διοικούμενο από το Υπουργείο και τους φίλους επιχειρηματίες. Έτοιμο να εφαρμόσει ότι του πουν χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μετά από το ξεπέρασμα αυτού του πρώτου πιθανού εμποδίου είναι ώρα να αρχίσει η σοβαρή δουλειά: Η διάλυση των πτυχίων. Πρώτα απ΄ όλα έχουμε την εισαγωγή σε σχολή και όχι σε τμήμα. Μετά ο φοιτητής επιλέγει να μπει σε κάποιο τμήμα. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Και μάλιστα αυτή ήταν (και είναι) πρόταση της αριστεράς. Αλλά η πρόταση αυτή

V

έχει διαστρεβλωθεί με αποτέλεσμα να προκύπτουν δυο ειδών ζητήματα. Πρώτον, με το παρόν εισαγωγικό σύστημα που έχουμε μπορεί να πηγαίνεις για χημικός και να καταλήγεις γεωγράφος και φαίνεται και ολοκάθαρα ο κίνδυνος της δημιουργίας δεύτερων πανελλήνιων (άρα και παραπαιδείας) με το τέλος του πρώτου έτους για την εισαγωγή στα “δημοφιλή” τμήματα. Δεύτερον, και σημαντικότερον, ο φοιτητής παρόλο που θα εισάγεται σε ένα τμήμα/πρόγραμμα σπουδών δεν θα ακολουθεί αυτό ακριβώς το πρόγραμμα αλλά θα παίρνει μαθήματα δεξιά και αριστερά από διάφορα επιστημονικά αντικείμενα μπαίνοντας σε ένα κυνήγι πιστωτικών μονάδων σε μίμηση των αμερικάνικων κολλεγίων που συνηθίζουμε στις παρέες να κοροϊδεύουμε. Στο Harvard και στο MIT δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πρώτον την διάλυση των ίδιων των επιστημονικών αντικειμένων με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις ίδιες τις επιστήμες και δεύτερον να βγαίνουμε με ένα πτυχίο (διαφορετικό ο καθένας) χωρίς ουσιαστικά επάγγελμα, χωρίς κοινά επαγγελματικά δικαιώματα άρα και χωρίς κάμμυα δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης. Σε μερικά χρόνια ούτε που θα θυμόμαστε τι είναι τα επιμελητηρια, οι κατώτατες αμοιβές, οι συλλογικές συμβάσεις. Ένα πτυχίο άχρηστο για εμάς, χρήσιμο για τις επιχειρήσεις που δεν χρειάζονται εξειδικευμένο προσωπικό (αυτό θα είναι τα δέκα άτομα που θα πάρουν από το Harvard


S όχι από την ΑΣΟΕΕ) αλλά ένα μέτριο, ελαστικά εργαζόμενο προσωπικό, που απολύεται για πλάκα, πληρώνεται πολύ λίγο (592 ευρώ δεν είπαμε;) που πρέπει συνεχώς να επανακαταρτίζεται πάντα με δικά του έξοδα για να είναι απασχολείσιμο και να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Και δεν περίμενες να τα ακούσεις από μένα. Στη ΔΑΠ (το μάθημα όχι την παράταξη) σου μαθαίνουν κάτι διαφορετικό ; Τρίβουν τα χέρια τους με τέτοιες εξελίξεις. Και εσύ θα έπρεπε αν είσαι ο γιός του Λάτση. Είσαι όμως ;

Και όλη αυτή η πολιτική θα εφαρμοστεί και μέσο της χρηματοδότησης. Η χρηματοδότηση δεν θα είναι εγγυημένη. Θα εξαρτάται από παράγοντες, όπως οι συμφωνίες που θα έχει υπογράψει το Συμβούλιο Διοίκησης και οι εκπρόσωποι των επιχειρήσεων με το υπουργείο. Επίσης, κριτήρια θα είναι η ικανότητα του ΑΕΙ να προσελκύει ιδιωτικά κεφάλαια, προφανώς για να κάνει έρευνα προς όφελος των επιχειρήσεων, και η απορρόφηση των αποφοίτων του από την αγορά εργασίας! Η ευθύνη για την ανεργία, επιχειρείται έτσι να μετατεθεί στο πανεπιστήμιο αντί για την κυβερνητική οικονομική πολιτική! Ακόμη πιο διαλυτικές συνέπειες θα έχει η εισαγωγή του κουπονιού. Η σκέψη απλή: Αντί το κράτος να χρηματοδοτεί τα πανεπιστήμια δίνει ένα ποσό ως κουπόνι σε κάθε φοιτητή για να το καταθέσει στο ίδρυμα της επιλογής του, δημόσιο ή ιδιωτικό. Το αποτέλεσμα προφανές: Έμμεση κρατική χρηματοδότηση των Κολλεγίων και διάλυση των σπουδών. Τα Πανεπιστήμια δεν

ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ θα έχουν σταθερή χρηματοδότηση, άρα θα πρέπει να βγουν “στη γύρα”, να διαφημιστούν και να προσελκύσουν τους φοιτητές ως “πελάτες”, με την υπόσχεση πως θα τους διδάξουν όχι κάποια επιστήμη αλλά αυτά που ζητάει (για την ώρα) η αγορά, πως θα γίνουν δηλαδή σαν τα χαμηλής ποιότητας κολλέγια! Ο καθηγητής θα πρέπει να προσελκύει φοιτητές, δηλαδή “κουπόνια”, για τον κρατήσει το Τμήμα στη θέση του. Θα αναγκαστεί έτσι να κάνει χαμηλού επιπέδου μάθημα, να βάζει εύκολα θέματα (γιατί είμαστε και Ελλάδα εκτός των άλλων ) στις εξετάσεις για να περνάν όλοι, ώστε να γίνει δημοφιλής, και να συνεργάζεται με τις μεγάλες φοιτητικές παρατάξεις για να του “στέλνουν” φοιτητές-κουπόνια που μετά θα γίνονται εκλογική πελατεία! Τα Πανεπιστήμια θα έχουν πια τα ίδια την ευθύνη να βρουν χρήματα για τη λειτουργία τους και δεν είναι καθόλου μα καθόλου απίθανο να επιβάλλουν δίδακτρα για να καλύψουν τις ανάγκες τους σε χρήμα. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΟΦΑΝΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ!!! Και επιπλέον έχουμε και δάνεια (για τα οποία μιλά ρητά το κείμενο διαβούλευσης) που θα χορηγούνται σε φοιτητές από τράπεζες οι οποίες θα συνεργάζονται με τα Πανεπιστήμια (άλλη μία εστία διαπλοκής) όταν αυτοί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο κόστος των σπουδών τους. Πρέπει δηλαδή, βγαίνοντας από το πανεπιστήμιο να είμαστε ήδη χρεωμένοι; Μήπως ανοίγει ήδη ο δρόμος για τα δίδακτρα; Και το πρόβλημα με την χρηματοδότηση είναι ότι οι επιχειρήσεις δεν θα δίνουν απλά κάποια επιπλέον χρήματα. Ολόκληρα μεταπτυχιακά ή ακόμα και προπτυχιακά προγράμματα θα εξαρτιούνται από τους “χορηγούς”. Λες να δούμε και εδώ “αντικειμενικές” έρευνες που αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει φαινόμενο του θερμοκηπίου;

Παράλληλα με το νομοσχέδιο προωθείται και ο “Πανεπιστημιακός Καλλικράτης” Πολλά πανεπιστημιακά τμήματα, ειδικά στην επαρχία ιδρύθηκαν για “εκλογικούς λόγους” σε διάσπαρτα μέρη, χωρίς να συγκροτούν ακαδη-

μαϊκό περιβάλλον, πολλές φορές με ανεπαρκής υποδομές. Εξυπηρετούσαν περισσότερο την ανάγκη για ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας (βλέπε τοπικούς βουλευτές) παρά εκπαιδευτικούς σκοπούς. Παρ’ όλα αυτά κάποια από τα τμήματα επανδρώθηκαν από νέους καθηγητές με όρεξη και κατάφεραν να παράγουν πολύ αξιόλογη δουλειά. Σήμερα η κυβέρνηση κατηγορεί τους καθηγητές και την Αριστερά για την ύπαρξη πληθώρας άχρηστων τμημάτων, για κάτι δηλαδή που αυτή και οι προκάτοχοι της δημιούργησαν και προωθεί το κλείσιμο πάρα πολλών τμημάτων λαμβάνοντας υπόψη της μόνο δημοσιονομικά κριτήρια. Είναι προφανές ότι κάποια τμήματα πρέπει να συγχωνευθούν ή να κλείσουν (πχ. Πολιτικών Επιστημών που ίδρυσε ο κ.Στυλιανίδης στην Κομοτηνή, την εκλογική του περιφέρεια) αλλά εξίσου προφανές είναι ότι πρέπει να προστατευθούν τα αξιόλογα τμήματα και να μη μείνουν μετέωροι οι φοιτητές και οι καθηγητές των υπό κατάργηση τμημάτων. Η όλη διαδικασία πρέπει να γίνει με κριτήρια εκπαιδευτικά.

Η δημόσια παιδεία δεν έχει προβλήματα που πρέπει να λυθούν; Ναι, η δημόσια παιδεία έχει πολλά προβλήματα τα περισσότερα εκ των οποίων οφείλονται στη χρόνια υποχρηματοδότηση της και τις σπασμωδικές κινήσεις της πολιτικής ηγεσίας, όπως ο τριπλασιασμός των εισακτέων μέσα σε μια χρονιά για να μειωθεί τεχνητά η ανεργία. Επίσης είναι εξαιρετικά σημαντικοί οι ταξικοί φραγμοί των φροντιστηρίων για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τέλος είναι και η απουσία τεχνικής εκπαίδευσης που δίνει χώρο στα ΙΕΚ και προωθεί τον φετιχισμό του πτυχίου. Αντ’ αυτού η πολιτεία έχει δημιουργήσει ένα χάος με τα Τ.Ε.Ι. που άλλα έχουν επιστημονικά αντικείμενα και άλλα τεχνικά, συνήθως χωρίς τα ανάλογα επαγγελματικά δικαιώματα. Το πρόβλημα είναι ακόμα πιο έντονο στην επαρχία που ιδρύονται άκυρα τμήματα Α.Ε.Ι. αντί για επαγγελματικές σχολές συνδεδεμένες με την τοπική οικονομία. Πραγματικά υπάρχουν πολλά προβλήματα που όμως δεν θα λυθούν ούτε με την είσοδο των παραγόντων της αγοράς (αυτών δηλαδή που οδήγησαν στην Κρίση!), ούτε με τη διάλυση των επιστημονικών αντικειμένων και των προγραμμάτων σπουδών. Το αντίθετο… ΓΡΗΓΟΡΗΣ-Δ.

ΑΡ.ΕΝ.Α.

9


Ο

ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

χειμώνας που πέρασε – αν και χαρακτηρίστηκε από χαμηλές θερμοκρασίες και χιόνια, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπηςστην πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ «θερμός». Αυτό οφείλεται στις αυθόρμητες αντιδράσεις της φοιτητικής νεολαίας κάποιων χωρών της Ευρώπης με αφορμή σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Παιδείας. Αν και αντιδράσεις παρατηρήθηκαν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (Αυστρία, Γερμανία, Ιρλανδία, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία κα) οι εντονότερες από αυτές αφορούσαν στις δύο τελευταίες. ΑΓΓΛΙΑ: Αν και γενικά δεν έχει παράδοση στους αγώνες τόσο του φοιτητικού όσο και του εργατικού κινήματος, μπορούμε να πούμε πως οι πιο αξιομνημόνευτες και μαζικές διαδηλώσεις φοιτητών που έγιναν στη χώρα αυτή έφτασαν σε αριθμό εκείνες που έγιναν κατά του πολέμου στο Ιράκ. Ωστόσο οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν μόνο σε διαδηλώσεις αλλά έγιναν και καταλήψεις που λειτούργησαν ως κέντρα αντιπληροφόρησης. Οι πορείες των φοιτητών συνάντησαν πολύ σκληρή καταστολή από πλευράς κυβέρνησης, ακόμα και μέσω της έφιππης αστυνομίας, κάτι που είχε να συμβεί από εποχής Θάτσερ και είναι ένδειξη του φόβου που δημιούργησαν οι κινητοποιήσεις αυτές. Αφορμή του αναβρασμού στα αγγλικά πανεπιστήμια ήταν η πολιτική λιτότητας που η κυβέρνηση Κάμερον θέλησε να εφαρμόσει και στα ακαδημαϊκά ιδρύματα (στο όνομα της οικονομικής κρίσης όπου πάντα καλούνται να πληρώσουν όλοι όσοι δε σχετίζονται με αυτή πχ μισθωτοί, συνταξιούχοι, φοιτητές, -> βλ. Ελλάδα) . Συγκεκριμένα ο προϋπολογισμός του 2011 προβλέπει μέιωση 40% (!) των κονδυλίων προς τα πανεπιστήμια. Κεντρικός πυλώνας αυτής της πολιτικής ήταν η άυξηση των διδάκτρων η οποία στις περιπτώσεις των σημαντικότερων ιδρυμάτων άγγιζε και το 300%! Έτσι, παρόλο που ήδη η γνώση είναι εμπορευματοποιημένη έγινε ακόμα πιο δυσπρόσιτη για τις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις. ΙΤΑΛΙΑ: Η αιτία η οποία έβγαλε στους δρόμους χιλιάδες Ιταλούς φοιτητές αλλά και καθηγητές ήταν ένα νομοσχέδιο το οποίο η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι κατέθεσε προς ψήφιση. Βασικότεροι άξονες αυτού ήταν η Α) μείωση της χρηματοδότησης (κατά 9 δις ευρώ) προς τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα η οποία θα είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την απώλεια θέσεων εκπαιδευτικού προσωπικού, Β) η αναθεώρηση της παροχής υποτροφιών, που θα δίδονται πλέον βάσει και του μέσου όρου των βαθμών (και όχι μόνο του οικογενειακού

10

ΑΡ.ΕΝ.Α.

εισοδήματος) και Γ) η ενίσχυση της δυνατότητας ανάμειξης ιδιωτών στα πανεπιστημιακά δρώμενα. Η κυβέρνηση, δεχόμενη πιέσεις να μειώσει το διογκωμένο δημόσιο έλλειμμα της χώρας, υποστηρίζε ότι οι περικοπές των δαπανών είναι απαραίτητες και η μεταρρύθμιση θα δημιουργήσει ένα περισσότερο αξιοκρατικό σύστημα το οποίο βρίσκεται πιο κοντά στις ανάγκες των εργοδοτών. Οι Ιταλοί φοιτητές που διαδήλωναν για σειρά εβδομάδων σε πολλές πόλεις της Ιταλίας (όπως Ρώμη,Μιλάνο,Βενετία, Τορίνο, Περούτζια, Παλέρμο) ζητούσαν το πάγωμα του εν λόγω νομοσχεδίου και την επαναχρηματοδότηση ολόκληρου του συστήματος δημόσιας εκπαίδευσης. Η μόνη απάντηση που πήραν (φυσικά) ήταν «διάλογος» με τις αστυνομικές δυνάμεις. Μήπως όμως μπορούμε να διαπιστώσουμε κάποιες ομοιότητες μεταξύ των νομοσχεδίων στην Αγγλία και την Ιταλία με το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να κατατεθεί προς ψήφιση τον Μάιο στη Βουλή; Κοινός παρονομαστής και στα τρία νομοσχέδια είναι οι κατευθύνσεις που ορίζονται από τη συνθήκη της Μπολόνια (η οποία δεν αποτελέι συνθήκη της ΕΕ αλλά κάποιων χωρών και εκτός αυτής και άρα δεν είναι δεσμευτική για τα μέλη της αλλά είναι πολιτική επιλογή της κάθε κυβέρνησης να την εφαρμόσει): ανταγωνιστικότητα, κινητικότητα, απασχολησιμότητα. Με βάση τους άξονες αυτούς το πανεπιστήμιο λειτουργεί και αξιολογείται με όρους ιδιωτικής επιχείρησης. Μέσω του νομοσχεδίου της Α.Διαμαντοπούλου θεσμοθετείται η υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων (περικοπές συγγραμάτων, συγχωνεύσεις σχολών κλπ), έτσι ώστε τα «δημόσια και δωρεάν» πανεπιστήμια να βγούν στην «πιάτσα» αναζητώντας πόρους από ιδιώτες , οι οποίοι θα συμμετέχουν στη διοίκηση και τη λήψη αποφάσεων των ιδρυμάτων, περιορίζοντας όργανα όπως η Γενική Συνέλευση σε διακοσμητικό ρόλο , στερώντας τη δυνατότητα από τους φοιτητές να τοποθετηθούν για θέματα που άπτονται της καθημερινότητας τους και καταργώντας στην πράξη την ελέύθερη διακίνηση ιδεών. Βλέποντας το πως οι φοιτητες σε Αγγλία και Ιταλία οργανώθηκαν και απάντησαν συλλογικά διαπιστώνουμε το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη τουλάχιστον σε πρώτη φάση να αρχίσει μια κουβέντα σε όλες τις σχολές, και κυρίως στην ΑΣΟΕΕ όπου η Γενική Συνέλευση (φοιτητών και όχι τμημάτων!) είναι μια έννοια που τείνει προς εξαφάνιση, ιδίως τώρα που η ώρα της ψήφισης του νέου νομοσχεδίου πλησιάζει.

ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΑΣ ΜΟΥΤΖΩΝΕΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΕΩΣ ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ… Παρόλο που στην Ελλάδα η φοιτητική κοινότητα βρίσκεται ολίγον τι σε λήθαργο, οι φοιτητές σε κάποιες χώρες του εξωτερικού πέραν των αγώνων τους υπέρ της διαφύλαξης ενός πιο ανθρώπινου χαρακτήρα της Παιδείας, έδειξαν και την σφοδρή αντίθεση στους Έλληνες πολιτικούς του Μνημονίου και του «μαζί τα φάγαμε», όπως και την αλληλεγγύη τους στο λαό της Ελλάδας . Χαρακτηριστικά κατά την παρουσία του Θ. Πάγκαλου σε βράβευση του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά για την ταινία του ‘Ζ’ στο Παρίσι τοπικές φοιτητικές οργανώσεις, έλληνες φοιτητές και νέοι αποδοκίμασαν έντονα τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης καθώς είναι μεγάλη ειρωνεία κάποιος ο οποίος έχει πολλάκις καταφερθεί εναντίον των διαδηλώσεων και του δικαιώματος στη διαμαρτυρία να προσποιείται πως αποδίδει φόρο τιμής σε ταινία αφιερωμένη στον αντιδικτατορικό αγώνα. Στην ίδια θέση βρέθηκε και η υπουργός Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου η οποία κατά την επίσκεψή της στο London School of Economics «τα άκουσε» από Βρετανούς και Έλληνες φοιτητές. Η υπουργός αναλώθηκε σε φανφάρες περί προσπάθειας βελτίωσης της ποιότητας σπουδών και του ακαδημαϊκού επιπέδου στην Ελλάδα (Όλα αυτά θα γίνουν άραγε με περικοπή χρηματοδότησης και κατάργηση του ασύλου;) ενώ λίγες εβδομάδες νωρίτερα οι Βρετανοί φοιτητές έδιναν αγώνα έτσι ώστε το δικαίωμα στη μόρφωση να μη γίνει προνόμιο για όλο και λιγότερους. Από την οργή των φοιτητών και των νέων δεν ξέφυγε όμως ούτε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου σε ομιλία του σε πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Τη στιγμή που η χώρα του είναι ένα καζάνι που βράζει από θυμό λόγω των πολιτικών λιτότητας και του Μνημονίου, που κάνουν τη ζωή όλο και πιο δυσβάσταχτη άλλα και η κάθε διαμαρτυρία «καταπνίγεται» από τα δακρυγόνα και τη συκοφαντία (βλ. «τζαμπατζήδες» όσοι αρνούνται να πληρώσουν τα υπερβολικά αυξημένα διόδια και εισιτήρια) ο ΓΑΠ έσπευσε να δηλώσει πως κατανοεί όσους δικαιολογημένα διαμαρτύρονται. Μάλιστα πρωτού πάει να διαπραγματευτεί τους όρους αποπληρωμής του χρέους με την κ, Μέρκελ (βλ. νέα μέτρα, νέοι φόροι), δήλωσε πως θα ήταν και αυτός ένας διαδηλωτής (αν δεν ήταν πρωθυπουργός). Έτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό που κατάφερε ήταν μέσα στην άιθουσα που μιλούσε να σηκωθεί πανό εναντίον αυτού και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (το οποίο απομακρύνθηκε άμεσα και δημοκρατικά μαζί με τους διαμαρτυρόμενους…). Αράμ - Κλάρα


Η

Μη μιλάς, μην αντιδράς παραμονεύει η ΕΛ.ΑΣ.

όξυνση της κρατικής καταστολής τον τελευταίο χρόνο είναι άκρως φανερή. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δε μας παραξενεύει μιας και τα πιο αντιλαϊκά και σκληρά μέτρα που καλείται να εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ απαιτούν τη φίμωση οποιασδήποτε φωνής αντίστασης διαμορφώνεται στο σαθρό κοινωνικό γίγνεσθαι με βασικό μέσο τη χρήση του φόβου. Ας θυμηθούμε μερικά τέτοια περιστατικά: Στις 26 Αυγούστου 2010 η κυβέρνηση ψήφισε τη 2η κατά σειρά τροποποίηση του «αντιτρομοκρατικού νόμου» του 2001, ή αλλιώς του λεγόμενου τρομονόμου(είχε προηγηθεί η 1η τροποποίηση από την κυβέρνηση της ΝΔ το 2004). Ο χαρακτηρισμός αυτού του νόμου ακούγεται ακραίος και εκφοβιστικός, η πραγματικότητα όμως που κρύβεται πίσω από αυτές τις διατάξεις είναι αυτή που θα πρέπει να μας φοβίζει. Συγκεκριμένα, πια ως «τρομοκρατική» οργάνωση ορίζεται πλέον και αυτή που συγκροτείται για να διαπράξει πλημμελήματα (π.χ. παρακώλυση συγκοινωνιών, διακεκριμένη φθορά κ.ά.). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι για παράδειγμα οι συλληφθέντες μιας μαχητικής πορείας μπορούν κάλλιστα να δικαστούν ως «τρομοκράτες» .Επιπλέον, ο κύκλος των μελών μιας οργάνωσης διευρύνεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και κάποιος ο οποίος προειδοποιήσει κάποιους διαδηλωτές ότι έρχονται προς το μέρος τους αστυνομικοί ή προσφέρει μια χειρουργική μάσκα για προστασία από τα δακρυγόνα κινδυνεύει να βρεθεί φυλακή μέχρι και 10 χρόνια ως συνεργός τρομοκρατών. Με τις νέες τροποποιήσεις εισάγεται πλέον δίπλα στην κατηγορία για σύσταση συμμορίας και το αδίκημα της απειλής.. Πρακτικά, λοιπόν η ανακοίνωση μιας διαδήλωσης ή μιας κατάληψης μπορεί να θεωρηθεί ότι προκαλεί τρόμο, και άρα οι διοργανωτές είναι δυνατόν να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη φυλακή, υπαγόμενοι στον τρομονόμο. Με την διάταξη του 2004 προβλεπόταν με άρθρο ότι θεωρητικά αποτρεπόταν η δίωξη του φρονήματος και της συνδικαλιστικής δράσης εφόσον όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω εκδηλώνονται ως προσπάθεια διαφύλαξης ή αποκατάστασης της δημοκρατίας ή ως δράση ελευθερίας ή αποσκοπούν στην άσκηση ατομικής, πολιτικής ή συνδικαλιστικής ελευθερίας ή άλλου δικαιώματος . Σήμερα, το συγκεκριμένο άρθρο έχει καταργηθεί. Γιατί άραγε; Στις 3/12/2010 εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τις κάμερες στους δημόσιους χώρους και τη διατήρηση των δεδομένων στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες. Για να δικαιολογήσει την παρακράτηση δεδομένων των συνδρομητών και εγγεγραμμένων χρηστών στο πλαίσιο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, το υπουργείο Δικαιοσύνης προφασίστηκε την ανάγκη για

«καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της οργανωμένης εγκληματικότητας», ενώ προφανώς διευκολύνει την παρακολούθηση των συνομιλιών. Παρά τους ισχυρισμούς του υπουργείου ότι γίνεται για την ενίσχυση της εθνικής άμυνας και της δημόσιας ασφάλειας, στην πραγματικότητα πρόκειται για περιορισμό του ατομικού δικαιώματος στην προστασία των προσωπικών δεδομένων και του δικαιώματος του συνέρχεσθε. Άλλο ένα δείγμα της σύγχρονης κρατικής βαρβαρότητας είναι η περίπτωση του Άρη Σειρηνίδη. Η Αντιτρομοκρατική ανασύροντας την υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ το καλοκαίρι του 2009 στα Εξάρχεια εντόπισε το εξιλαστήριο θύμα της στο πρόσωπο του Σειρηνίδη. Με αποδεικτικό στοιχείο την ταύτιση γενετικού υλικού που ελήφθη παράνομα από το πορτοφόλι του με το γενετικό υλικό που βρέθηκε σε μια χειρουργική μάσκα που περισυλλέχθηκε στην περιοχή των Εξαρχείων, εκδίδεται λίγα λεπτά πριν αφεθεί ελεύθερος ένταλμα σύλληψης και διατάσσεται η προφυλάκισή του, η οποία και συνεχίζεται εδώ και ένα χρόνο. Πουθενά στη δικογραφία δεν προκύπτει ότι η μάσκα ανήκε στον δράστη των πυροβολισμών μιας και στη μάσκα εντοπίστηκε γενετικό υλικό περισσοτέρων ατόμων, ενώ ο σωματότυπος και τα χαρακτηριστικά του δράστη που περιγράφουν οι αυτόπτες μάρτυρες και οι αστυνομικοί βρίσκονται σε αντίθεση με το δικό του. Η ιστορία του Σειρηνίδη είναι άκρως σοβαρή μιας και πρόκειται για ένα άνθρωπο γνωστό από τη συμμετοχή του στις κοινωνικές αντιστάσεις, υπό την απειλή βαριάς φυλάκισής του με μόνο ουσιαστικό τεκμήριο ενοχής την πολιτική του ένταξη. Η 27χρονη Γερμανίδα Φαίη Μέγιερ, κατηγορείται σε βαθμό κακουργήματος για αδικήματα σχετικά με συμμετοχή της σε τρομοκρατική οργάνωση. Η Μέγιερ προφυλακίστηκε όχι γιατί ακολούθησε κάποιου είδους παραβατική συμπεριφορά, αλλά γιατί, όπως κυνικά αναφέρει το σκεπτικό των δικαστικών αρχών:Ήπιε ένα ποτό με κάποιους γνωστούς της, είναι αναρχική, διαβάζει ανατρεπτικά έντυπα, αποκαλεί τους φυλακισμένους αναρχικούς πολιτικούς κρατούμενους. Από αυτό το φοβερό κατηγορητήριο γίνεται φανερό ότι έχει πια ανοίξει κανονικά η διαδικασία της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης και του πολιτικού φρονήματος. Ουσιαστικά πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη που φαλκιδεύει τον πολύ στενό πυρήνα των ατομικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών. Ωστόσο, έστω και αργά και μετα την προφυλάκισή της για ένα μήνα περίπου(από τις 9/2/2011), με πρόταση του εισαγγελέα πρωτοδικών αποφυλακίστηκε στις 3/3/2011 υπό τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της αυτοπρόσωπης εμφάνισης της στο αστυνομικό

τμήμα κάθε μήνα. Στα μέσα του Ιανουαρίου γίναμε μάρτυρες της απαγωγής του 28χρονου Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου, υποψήφιου διδάκτορα πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στελέχους του ΣΥΝ από την Αντιτρομοκρατική. Κρατήθηκε στη Ασφάλεια για δυο περίπου ώρες και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος, αφού είχε προηγηθεί η σύλληψη του από ομάδα κουκουλοφόρων της ασφάλειας κοντά στο σπίτι του. Η σύλληψη του έγινε με την απαραίτητη, για το σύγχρονο κατασταλτικό κράτος, συνοδεία βίας, βωμολοχιών, ταπεινωτικών χαρακτηρισμών και απειλών. Με στοιχεία μια ταυτότητα που βρήκε την ίδια μέρα στο δρόμο και την ομοιότητά του με κάποιο από τους υπόπτους που αναζητούσαν, η αστυνομία παρακολουθούσε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα τις κινήσεις του Δημοσθένη μιας και είχε γνώση για πολλές για τις συνήθειες του και τις δραστηριότητες του. Όλο αυτό το περιστατικό μας κάνει να αναρωτιόμαστε πόσο εύκολο είναι την επόμενη μέρα να βρεθεί οποιοσδήποτε από εμάς έχει μια κινηματική δράση, μπλεγμένος με την Αντιτρομοκρατική για κάτι που δεν έχει καμία σχέση. Τέλος, ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα βάναυσης κρατικής καταστολής ζήσαμε την 6η Δεκέμβρη, ημέρα συμπλήρωσης 2 ετών από την κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Βιώσαμε τον αποκλεισμό όλου του κέντρου της Αθήνας, με την απαγόρευση της κυκλοφορίας αυτοκινήτων για την ημέρα της πορείας, με το κράτος να ακολουθεί μια «στρατιωτική» κατασταλτική πολιτική. Συν τοις άλλοις, η φοιτητική πορεία που ακολούθησε της μαθητικής, διαλύθηκε με χημικά πριν ακόμα αρχίσει από τις τεράστιες αστυνομικές δυνάμεις των ματ. Δε μας έρχεται στο μυαλό κάποια άλλη τόσο κραυγαλέα περίπτωση διάλυσης πορείας πριν την ώρα της προσυγκέντρωσής της. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η διαλυμένη πορεία που ξεκίνησε απρόοπτα λόγω των επισοδείων, συνοδευόταν από ισχυρές δυνάμεις των ματ, τα οποία σε κάθε ευκαιρία πετούσαν χημικά και χτυπούσαν αλύπητα διαδηλωτές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναίτια επίθεση των ματ και ο άγριος ξυλοδαρμός εν μέσω χημικών στους φοιτητικούς συλλόγους Φιλοσοφικής και Νομικής, με αποτέλεσμα πολλοί να μεταφερθούν στο νοσοκομείο. Και όλα αυτά γιατί θέλησαν να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα, να διαδηλώνουν και να διαμαρτύρονται. Η πολιτική της κυβέρνησης σε καιρό μνημονίου φαίνεται να επιδιώκει να καταστέλλει με αλόγιστη βία και με στρατιωτικοποιημένα αποκλεισμένες περιοχές, οποιαδήποτε μορφή ανυπακοής και αντίδρασης, χωρίς να λογαριάζει ανθρώπους και δημοκρατικά δικαιώματα. ΔΗΜΗΤΡΗΣ-ΕΥΤΥΧΙΑ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

11


ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΝΑ ΤΑ ΦΑΕΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ!

Η

Αττική των τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με το τεράστιο πρόβλημα της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων που η ίδια παράγει. Η άναρχη δόμηση και η γιγάντωση του αστικού περιβάλλοντος, που χαρακτηρίζουν την περιοχή της Αττικής, εντείνουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα και ως αποτέλεσμα, η εξεύρεση μίας οριστική λύση γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Η Πολιτεία, από την πλευρά της, παρουσιάζει την κατασκευή Χώρων Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤΑ) ως τη μοναδική και βέλτιστη λύση, γνωρίζοντας, όμως, πως οι ελεύθεροι χώροι είναι ελάχιστοι, δεν πληρούν σε καμία περίπτωση τις προδιαγραφές και η όποια προσπάθεια εγκατάστασης νέων θα προκαλέσει εύλογες αντιδράσεις στην κοινωνία. Το 2007 το ΠΑΣΟΚ, όντας κόμμα αντιπολίτευσης και εξυπηρετώντας τα μικροπολιτικά του συμφέροντα, καταδίκαζε σθεναρά το νομοσχέδιο της ΝΔ για τη δημιουργία ΧΥΤΑ, κάνοντας επερωτήσεις στη Βουλή και ξεσηκώνοντας τις τοπικές κοινωνίες. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, όντας αυτή τη φορά το κυβερνόν κόμμα, εκτός δημόσιας διαβούλευσης και χωρίς να έχει ζητηθεί από κανένα φορέα, αναλαμβάνει να συνεχίσει το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης επιλέγοντας την Κερατέα ως το εξιλαστήριο θύμα του. Έτσι, όχι μόνο παρερμηνεύει τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες για τη Βιομάζα, αλλά βαφτίζει και ΑΠΕ (Ανανεώσιμη Πηγή Ενέργειας) την καύση σκουπιδιών των ΧΥΤΑ για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, αδιαφορώντας πλήρως για τις όποιες επιπτώσεις σε

περιβάλλον, υγεία και κοινωνία. Με αυτή της την κίνηση η κ. Μπιρμπίλη χαρίζει στους ενδιαφερόμενους (προφανώς κάποιους μεγαλοεργολάβους!) υψηλότατη τιμή πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας για 20 χρόνια, που φυσικά θα πληρώνει ο Ελληνικός λαός μέσω της κατακόρυφης αύξησης των δημοτικών τελών. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία η φιλοδοξία των επιχειρηματιών να αναδειχθούν σε «βασιλιάδες των σκουπιδιών», αφού εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουμε ανεπιθύμητα σκουπίδια, εκείνοι βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται ραγδαία, χωρίς μάλιστα ιδιαίτερο κόπο. Τελεσίγραφο, όμως, έρχεται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η οποία ανακοινώνει πως εάν δεν βρεθεί άμεσα λύση για την αντικατάσταση των ΧΥΤΑ, οι κάτοικοι της Αττικής θα πρέπει να σταματήσουν να παράγουν σκουπίδια! Προβάλλοντας, αρχικά, τους ΧΥΤΑ ως τη βέλτιστη λύση για το πρόβλημα των απορριμάτων, το 2010 αυτοαναιρείται κρίνοντας τους ακατάλληλους. Συνεπεία αυτού, ακολούθησε η επιβολή προστίμων, η προσωρινή ανάσχαιση της χρηματοδότησης και η αντιπρόταση της αντικατάστασης των ΧΥΤΑ από ΧΥΤΥ (που έχουν κριθεί κατάλληλοι μόνο έως το 2013, προμηνύοντας νέα σειρά προστίμων για την Ελλάδα της τάξης των 250 εκατομμυρίων ευρώ). Η αντιπρόταση των ΧΥΤΥ τίθεται στην βάση ότι οι ΧΥΤΑ είναι καταστροφικοί για το περιβάλλον και τον πολιτισμό μιας περιοχής, ενώ στην πραγματικότητα η μόνη διαφορά έγκειται στο ότι αντί να θάβουμε τα ίδια τα σκουπίδια θα θάβουμε τα υπολείμματά τους! Επομένως, και αυτή η πρόταση της ΕΕ προωθεί μία μέθοδο εξωφρενικά υψηλού

κόστους, η οποία αναμένεται να αναιρεθεί μέσα στην επόμενη διετία, αφού δεν επιλύει ουσιαστικά το πρόβλημα. ΧΥΤΑ ΚΕΡΑΤΕΑΣ Τους τελευταίους μήνες γίναμε όλοι αποδέκτες του προβλήματος των ΧΥΤΑ του Λαυρίου, παρακολουθώντας τους κατοίκους της Κερατέας, να εναντιώνονται δικαίως στη χωροθέτηση ΧΥΤΑ δίπλα στα σπίτια τους και να αντιτίθενται μαζικά στις επιχειρήσεις τρομοκράτησης τους από τις ομάδες καταστολής. Η μη ύπαρξη ικανοποιητικής ερευνητικής μελέτης που να στηρίζει την καταλληλότητα της περιοχής της Κερατέας για εγκατάσταση ΧΥΤΑ, καθώς και η αδιαλλαξία της Πολιτείας αναφορικά με το θέμα, ήταν αυτά που εξώθησαν τα πράγματα στα άκρα. Παράλληλα, η προκλητική στάση των εργολάβων, παρά την ήδη ληφθείσα απόφαση του ειρηνοδικείου για διακοπή των εργασιών, να μεταφέρουν στην περιοχή μηχανήματα εκσκαφής και να ξεκινήσουν την παράνομη κατασκευή του, προκάλεσε όπως ήταν αναμενόμενο ακόμη περισσότερο την οργή των κατοίκων. Το κλίμα πυροδότησε επιπλέον η καθημερινή προπαγάνδα και παραπλανητική πληροφόρηση των ΜΜΕ, προκαλώντας σειρά αντιδράσεων, όχι μόνο από τους κατοίκους του Λαυρίου, αλλά και από κατοίκους άλλων περιοχών που τέθηκαν αλλήλέγγυοι προς αυτούς. Ακολούθησαν άγριες συγκρούσεις, με το κίνημα των πολιτών να απαντά στο δρόμο και τη λαϊκή οργή να ξεχειλίζει απέναντι στις πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις και στην αλόγιστη χρήση βίας που ασκούνταν εναντίον τους. Η επιχείρηση τρομοκράτησης των

ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΣΗ ΔΙΧΩΣ ΟΡΙΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Η

απεργία πείνας των 300 μεταναστών αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες νίκες του εργατικού κινήματος και μάλιστα του πιο σκληρά εκμεταλλευόμενου κομματιού του όπως είναι οι μετανάστες, από τη μεταπολίτευση έως τώρα. Η διάρκεια της απεργίας(44 μέρες), η αποφασιστικότητα των απεργών αλλά και η αντοχή τους απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση από την κυβέρνηση, το πολιτικό προσωπικό του κράτους αλλά και τα ΜΜΕ, καθιστά αυτό τον αγώνα ως τον πρώτο νικηφόρο αγώνα εργαζομένων σε καιρό Μνημονίου. Ο σκληρός αυτός αγώνας ήταν ένας αγώνας για δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην εργασία, στην υγεία, στη ζωή. Ένας αγώνας με καθαρά ταξικό προσανατολισμό που θα μείνει βαθιά χαραγμένος στη μνήμη μας και θα αποτελέσει προθάλαμο για τους επόμενους πιο σκληρούς αγώνες που θα κληθούν να δώσουν οι εργαζόμενοι το επόμενο διάστημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως ακριβώς ξεκίνησε αυτός ο σκληρός αγώνας των 300. Πριν από τα Χριστούγεννα, το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης ήρθε σε επαφή με μεταναστευτικές οργανώσεις στην Αθήνα καθώς επίσης και με τις περισσότερες πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς ώστε να δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο αλληλεγγύης προς τους 300 μετανάστες-εργαζόμενους. Είχε

12

ΑΡ.ΕΝ.Α.

προηγηθεί η επικοινωνία των ίδιων των μεταναστών που είχαν αυτοοργανωθεί σε συλλογικότητα με το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης προκειμένου να γίνει ένας πανελλαδικός συντονισμός των δράσεων. Οι μετανάστες οι οποίοι προέρχονται κυρίως από την Κρήτη αποφάσισαν να προβούν σε απεργία πείνας ως ύστατο μέσο για τη διεκδίκηση της νομιμοποίησης τους. Κατά την προετοιμασία αυτή, οι ίδιοι οι μετανάστες μαζί με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, επέλεξαν ο αγώνας τους να στεγαστεί σε χώρο πανεπιστημιακού ασύλου και συγκεκριμένα στη Νομική ώστε η απεργία να αποτελέσει κέντρο αγώνα και να διευκολυνθεί η προπαγάνδιση των αιτημάτων τους. Αξίζει να τονιστεί σε αυτό το σημείο ότι πριν επιλεχθεί ο χώρος της Νομικής είχε συζητηθεί και το ενδεχόμενο να στεγαστεί αυτός ο αγώνας σε χώρο της ΓΣΕΕ ή του εργατικού κέντρου. Ωστόσο η αδιαφορία και η άρνηση της ΓΣΕΕ για παροχή αλληλεγγύης δεν άφησε περιθώρια περαιτέρω συνεργασίας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, η κυβέρνηση μαζί με όλους τους παρατρεχάμενους (ΝΔ,ΛΑΟΣ, Πρετεντέρηδες κτλ), εξαπέλυσαν μια ολομέτωπη επίθεση στην πρωτοβουλία αλληλεγγύης και στις οργανώσεις που το στήριξαν, σχετικά με την εγκατάσταση των 300 μεταναστών στο άδειο παλιό κτήριο της Νομικής το οποίο τη δεδομένη στιγμή βρισκόταν υπό ανακαίνιση και σε καμία περίπτωση δεν παρακώλυε την εκπαιδευτική δια-

δικασία. Είναι σημαντικό όμως να τονίσουμε ότι η απόφαση των μεταναστών για μια τόσο δυναμική και ακραία μορφή πάλης όπως η απεργία πείνας, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για γελοίες θεωρίες συνομωσίας και υποκινητές. Αντίθετα θα μπορούσε να πει κανείς ότι τέτοιες θεωρίες είναι έντονα επικίνδυνες και ρατσιστικές αφού θεωρούν αυτούς τους αγωνιστές «έρμαια» ανώτερων δυνάμεων που δεν έχουν αυτόβουλη δράση. Δυστυχώς όμως η απανθρωπιά δεν τελειώνει εδώ. Και ξαφνικά ακούσαμε από κυβέρνηση, ΜΜΕ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, πανεπιστημιακούς και μη, «αγανακτισμένους» πολίτες και φοιτητές, να προσπαθούν να στοχοποιήσουν το Πανεπιστημιακό άσυλο προτείνοντας την κατάργηση του. Με αυτό τον τρόπο δείχνουν την πολιτική γύμνια και αλητεία τους καθώς η κουβέντα για τα δικαιώματα των μεταναστών μετατράπηκε σε κουβέντα για το άσυλο μη λαμβάνοντας υπόψη ότι οι μετανάστες ρίσκαραν τη ζωή τους διεκδικώντας τα αυτονόητα. Κι εδώ μπαίνει ένα ακόμη ερώτημα για το τι πραγματικά είναι το άσυλο και τι ανάγκες εξυπηρετεί. Για εμάς το Πανεπιστημιακό Άσυλο είναι σύμφυτο με την ουσία του Πανεπιστημίου. Και αυτό όχι μόνο από τη σκοπιά της ελεύθερης διακίνησης ιδεών αλλά και της απρόσκοπτης πολιτικής έκφρασης, της πολιτισμικής διαφοροποίησης και της ανάπτυξης απόψεων και πρακτικών που αναλογικά με τους


διαμαρτυρόμενων πολιτών περιελάμβανε πληθώρα συλλήψεων, πολυάριθμους τραυματισμούς, εισβολές σε κατοικίες για ανεύρεση «υπόπτων» και εκτεταμένη χρήση χημικών ενάντια σε πολίτες όλων των ηλικιών. Για ακόμη μία φορά είδαμε ότι η Δημοκρατία και η «έννομη τάξη» καταλύθηκαν από τους ίδιους τους υπερασπιστές τους! ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΧΥΤΑ Όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορούσε ούτε λόγος να γίνει για τη χρήση άλλης τεχνολογίας και μεθόδου διαχείρισης των στερεών αποβλήτων πέρα από τους ΧΥΤΑ. Η κα. Υπουργός, αν και μας διαβεβαιώνει πως αποδέχεται την εφαρμογή και εναλλακτικών τεχνολογιών, εκπονεί μελέτες αποκλειστικά για τη μέθοδο των ΧΥΤΑ! Ενώ την ίδια στιγμή, είναι διεθνώς αποδεκτό ότι σε περιοχές υψηλών οικιστικών πυκνοτήτων και δραστηριοτήτων μεγάλης έντασης δεν είναι εύκολο να βρεθούν οι απαιτούμενες επιφάνειες για τη χωροθέτηση ΧΥΤΑ χωρίς ταυτόχρονα να δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις αλλά και σοβαρές περιβαλλοντικές οχλήσεις και κίνδυνοι για την υγεία των παρακείμενων πληθυσμών (40% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης τερατογενέσεων και καρκινογενέσεων). Πέρα όμως από τη δυσκολία καθορισμου κατάλληλων εκτάσεων, η τεχνολογία ΧΥΤΑ φαίνεται να έχει ξεπερασθεί με την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής από άλλες τεχνολογίες, που μπορούν να είναι πιο αποτελεσματικές σε οικιστικά αναπτυγμένες περιοχές, αφού καλούμαστε σήμερα να χωροθετήσουμε ΧΥΤΑ που θα λειτουργήσουν

για τα επόμενα 10 (το πολύ 15) χρόνια. Και μετά; Πάλι από την αρχή φυσικά, ενώ παράλληλα θα πρέπει να εποπτεύουμε και να διαχειριζόμαστε τον παλαιό ΧΥΤΑ για να μην υπάρξει διαρροή ρύπανσης (κάθε είδους) για δεκαετίες. Γιατί οι ρύποι θα συνεχίσουν να εκλύονται για περίπου έναν αιώνα ή και παραπάνω.. ΑΝ ΟΧΙ ΧΥΤΑ, ΤΟΤΕ ΤΙ? Σε σχέση με άλλες επιλογές, οι ΧΥΤΑ δεν είναι η πλέον συμφέρουσα λύση καθώς αποτελούν μία πανάκριβη και περιβαλλοντικά ασύμβατη τεχνολογία. Ακόμη και το «ισχυρότερο» επιχείρημα της Πολιτείας -ότι δηλαδή οι ΧΥΤΑ αποτελούν την πλέον οικονομική λύση- αποδομείται, καθώς μετά από έρευνες διαπιστώνεται ότι υπάρχουν έως και 10 φορές φθηνότερες τεχνολογίες όπως η αεριοποίηση και η εξαέρωση. Άλλες εναλλακτικές επιλογές (πολύ πιο «φιλικές» προς το περιβάλλον) είναι: • Η ανακύκλωση των αποβλήτων με στόχο τον εκμηδενισμό τους • Η κατασκευή σταθμών επεξεργασίας σκουπιδιών που συμβάλλουν και στην επαναχρησιμοποίηση τους • Ο διαχωρισμός στην πηγή - Από αυτό το διαχωρισμό, τα «χρήσιμα» υλικά (χαρτί, αλουμίνιο, πλαστικό, γυαλί) θα ανακυκλώνονται και θα επανέρχονται σε παραγω-

γικούς κύκλους ενώ το οργανικό κλάσμα θα οδηγείται σε μονάδες λιπασματοποίησης. • Η κομποστοποίηση που βρίσκει εφαρμογές στη γεωργία, στα πάρκα και στην ανάπλαση και αναδάσωση προβληματικών εκτάσεων (εγκαταλειμμένα λατομεία, πρανή δρόμων κλπ) καθώς μιμείται και επιταχύνει τις διεργασίες αποδόμησης των οργανικών αποβλήτων Ας μην ξεχνάμε όμως ότι και ο καθένας από εμάς μπορεί να βοηθήσει στο ομολογουμένως μεγάλων διαστάσεων πρόβλημα των σκουπιδιών. Τι μπορούμε να κάνουμε; Το ελάχιστο είναι να φροντίζουμε για τη μείωση των απορριμμάτων που στέλνονται καθημερινά σε εγκαταστάσεις διαχείρισης και επεξεργασίας. Και πιο σημαντικό, να αποτινάξουμε επιτέλους τη νοοτροπία που λέει όυι αν θάβονται μακριά από την αυλή μας, δεν αποτελούν πλέον και πρόβλημα μας! ΑΝΤΩΝΙΑ-ΓΩΓΩ

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ υπάρχοντες κοινωνικούς συσχετισμούς δε θα μπορούσαν να εκδηλωθούν εκτός αυτού. Η δυνατότητα χρήσης του Ασύλου όχι μόνο από την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά και από κάθε πληττόμενο κοινωνικό υποκείμενο που αναζητά ένα χώρο διεκδίκησης, ένα συγκροτητικό στοιχείο της ύπαρξης του. Υπό την έννοια αυτή δεν αποτελεί ένα πανεπιστημιακό προνόμιο αλλά μια κοινωνική κατάκτηση δεκαετιών που μπορεί να στεγάσει οποιοδήποτε κοινωνικό αγώνα και δεν περιορίζεται αποκλειστικά για χρήση μόνο από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Παρ’ όλα αυτά οι μετανάστες μεταφέρθηκαν στην Υπατία, το νεοκλασικό της Πατησίων και εκεί έδωσαν την σκληρότερη μάχη καθώς ήρθαν αντιμέτωποι με τον περιορισμένο χώρο αλλά και με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η Υπατία - Το κίνημα αλληλεγγύης. Με πρωταγωνιστές τους απεργούς πείνας οι οποίοι με ένα αξιοζήλευτο φρόνημα αντιμετώπιζαν τις άθλιες συνθήκες και τη ραγδαία επιδείνωση του καιρού αλλά και όλους τους αλληλέγγυους-ες που συγκροτούσαν την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, συσπειρωνόταν όλο και περισσότερος κόσμος καθημερινά γύρω από τον αγώνα. Επί 40 περίπου μέρες η Υπατία λειτούργησε ως μια πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα Κοινότητα Αγώνα με εσωτερική ζωή, καθημερινές δουλειές, ιατρική υπηρεσία στελεχωμένη από γιατρούς και φοιτητές, ομάδα internet, συνεχή ενημέρωση, κινημα-

τικές πρωτοβουλίες, συναντήσεις και συνελεύσεις, βάρδιες περιφρούρησης και συνοδείας στα νοσοκομεία όλο το 24ωρο, συνεχείς συνεντεύξεις τύπου με ευρύτατο φάσμα αλληλέγγυων συλλογικοτήτων και προσώπων. Πάνω απ’ όλα, επικράτησε ένα εκπληκτικό κλίμα συντροφικότητας μεταξύ των απεργών πείνας και όσων επέλεξαν να σταθούν στο πλευρό τους. Όσες προσπάθειες και αν έκανε η κυβέρνηση να εγκλωβίσει τους απεργούς στην Υπατία για να κάμψει το ηθικό τους (κάτι που επιχείρησε να εντείνει με τις γελοίες διώξεις κατά αλληλέγγυων και τις συκοφαντίες περί «υποκινητών» και «στρατηγών της αλληλεγγύης», επιθετική στάση των Διοικήσεων της πλειονότητας των νοσοκομείων που νοσηλεύθηκαν οι μετανάστες)., όχι μόνο απέτυχαν αλλά στράφηκαν και εναντίον της. Έφτασαν στο σημείο να προβούν και σε συλλήψεις αλληλέγγυων με ψευδείς κατηγορίες που απερρίφθησαν από το δικαστήριο πανηγυρικά. Η κυβερνητική υποχώρηση - Τα αποτελέσματα του αγώνα. Η κυβέρνηση μετά από 44 μέρες αδιαλλαξίας και αλαζονείας υποχρεώθηκε να συζητήσει απευθείας με τους απεργούς πείνας και να ικανοποιήσει σημαντικό μέρος των αιτημάτων τους. Έτσι οι μετανάστες εξασφάλισαν τη διεύρυνση του «καθεστώτος ανοχής» με τα δικαιώματα του ταξιδιού και της εργασίας. Επιπλέον η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι η βεβαίωση

που θα πάρουν θα ανανεώνεται μέχρις ότου αποκτήσουν τις προϋποθέσεις να υποβάλουν αίτηση για κανονική άδεια παραμονής. Τέλος η πιο σημαντική δικαίωση για το σκληρό αγώνα των μεταναστών, ήταν η μείωση των ενσήμων από 120 σε 50, που απαιτούνται για την ανανέωση της άδειας παραμονής αλλά και την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους τους ασφαλισμένους, αλλοδαπούς και ντόπιους. Ο αγώνας των μεταναστών μας έδειξε ότι μέσω συλλογικών και ενωτικών διεκδικήσεων μπορούμε να πετύχουμε νίκες όχι μόνο για τη δική μας συλλογικότητα αλλά και για την ευρύτερη εργατική τάξη(η μείωση των ενσήμων για ιατροφαρμακευτική κάλυψη ευνοεί έλληνες και αλλοδαπούς εργαζόμενους). Αυτός ο αγώνας ήταν μόνο η αρχή. Οι μετανάστες πρέπει να συνεχίσουν τον αγώνα τους για διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και τους έλληνες εργαζομένους. Θα είναι ένας αγώνας διαρκείας μέχρι κανένας μετανάστης να μην μένει ανασφάλιστος, κανένας μετανάστης να μην είναι χωρίς χαρτιά βορά στην εργοδοσία και στις εγκληματικές συμμορίες. Οι αγώνες αυτοί πρέπει να είναι κοινή με τους έλληνες εργαζομένους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων. Έλληνες και Ξένοι εργάτες ενωμένοι. To blog της απεργίας πείνας: http:// hungerstrike300.espivblogs.net/ ΒΛΑΣΗΣ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

13


Τ

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ;

ο φαινόμενο της μετανάστευσης στη σύγχρονη μορφή του και στις σημερινές του διαστάσεις, διεθνώς και στη χώρα μας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, δηλαδή με τις διαδικασίες παγκοσμιοποίησης όπως αυτές διαμορφώνονται κάτω από την επικυριαρχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, μετά από αιώνες ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης και με τη σημερινή ανεξέλεγκτη λειτουργία των αγορών και τις χωρίς φραγμούς κινήσεις των κεφαλαίων, διαμορφώνονται συνθήκες πολέμου, οικολογικής υποβάθμισης, διατροφικής κρίσης και τεράστιας φτώχειας, με αποτέλεσμα σημαντικά τμήματα του πληθυσμού τους να κατευθύνονται προς τις χώρες του Πρώτου Κόσμου σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Το φαινόμενο αυτό, που διευκολύνεται από τις παγκοσμιοποιημένες μεταφορές, έχει ως αποτέλεσμα εκατομμύρια άνθρωποι να ζουν σήμερα σε χώρες άλλες από αυτές όπου γεννήθηκαν. Είτε από επιλογή για καλύτερη ζωή είτε από το φόβο της δίωξης, μετανάστες και πρόσφυγες διανύουν τεράστιες αποστάσεις αναζητώντας το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρεπή διαβίωση. Η μεταναστευτική πολιτική που διαμορφώνεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο επηρεάζεται άμεσα από το νεοφιλελεύθερο δόγμα που κυριαρχεί. Ενώ υπάρχει πλήρης ελευθερία κεφαλαίων, το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας προσώπων περιορίζεται μόνο τους Ευρωπαίους πολίτες. Μπροστά στα κύματα των μεταναστών και των προσφύγων που εισρέουν στην Ευρώπη, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο σύνολό τους σχεδόν, περνάνε σταδιακά από την αμηχανία και τη διστακτικότητα στη διαμόρφωση και εφαρμογή αυστηρά περιοριστικών ή και επιθετικών μέτρων και πολιτικών. Ενισχύουν το κοινό ευρωπαϊκό συνοριακό σώμα FRONTEX με

14

ΑΡ.ΕΝ.Α.

περιπολίες και δημιουργία παραρτημάτων σε χώρες της Μεσογείου και στην Ελλάδα, ενθαρρύνουν τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης σε χώρες της Βόρειας Αφρικής, τις άτυπες επαναπροωθήσεις και τις απελάσεις. Οι μετανάστες -εργαζόμενοι στη συντριπτική τους πλειονότητα- καταλαμβάνουν τις επισφαλείς, υψηλής εκμετάλλευσης και χαμηλών αμοιβών θέσεις εργασίας (κατασκευές, τουρισμός, εμπόριο), ενώ συνεισφέρουν σχεδόν αποκλειστικά τη μισθωτή εργασία που είναι απαραίτητη στην ελληνική γεωργία. Οι όροι αυτοί της άτυπης εργασίας αυξάνουν τον κίνδυνο εργατικών ατυχημάτων με θύματα μετανάστες. Η μαύρη εργασία, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών στους καταυλισμούς στην ύπαιθρο και τα εξευτελιστικά μεροκάματα στις αγροτικές εργασίες (Μανωλάδα π.χ.) καταδεικνύουν ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ενυπάρχουν ακόμη σε κοινωνικό επίπεδο. Η παντελής απουσία νόμιμης διαδικασίας εισόδου και η μη παροχή δικαιωμάτων έχουν ως μόνο σκοπό την δημιουργία ενός πάμφθηνου και αναλώσιμου εργατικού δυναμικού για τις επιχειρήσεις. Η θέση των μεταναστριών χαρακτηρίζεται από τριπλή εκμετάλλευση: - ταξική, λόγω της εκμετάλλευσης που υφίστανται στην εργασία και την παραγωγή (αδήλωτη εργασία, αδυναμία εξασφάλισης ενσήμων και κατ΄ επέκταση νόμιμης διανομής, καθεστώς παρατεταμένης επισφάλειας, ανεργίας και φτώχειας) - φυλετική: κρούσματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και κοινωνικής προκατάληψης - εξαιτίας των πατριαρχικών δομών, που καθορίζουν καίρια την κατανομή των ρόλων και τη μειονεκτική θέση της μετανάστριας γυναίκας στην οικογένεια και την κοινωνική ζωή (στερεότυπα, διευρυμένα οικογενειακά βάρη, μικρή έως ανύπαρκτη αυτονομία, κακοποίηση κ.ά.). Μέρος εξάλλου της γυναικείας εκμετάλλευσης αποτελούν και τα θύματα του trafficking, που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας και κάλυψης. Να επισημαίνουμε ότι η απουσία αναγνώρισης και δικαιωμάτων είναι αυτή που επιτρέπει να ανθεί η εκμετάλλευση, τα διαμεσολαβητικά κυκλώματα, η καταναγκαστική πορνεία, η αστυνομική βία, ο παραλογισμός και η άγνοια από την πλευρά της δημόσιας διοίκησης. Ο μετανάστης και η μετανάστρια υποχρεώνονται να προσκομίσουν δυσεύρετα δικαιολογητικά που θα αδυνατούσε σε πολλές περιπτώσεις να προσκομίσει ακόμη και ο Έλληνας πολίτης, όπως ένσημα,

σύμβαση, πιστοποιητικά, βιβλιάριο κ.ά. Μια εξωφρενική γραφειοκρατική διαδικασία εξελίσσεται εδώ και χρόνια, με διάφορα συναρμόδια υπουργεία, ενώ οι φάκελοι των μεταναστών πηγαινοέρχονται μεταξύ δήμων, υπουργείου Εσωτερικών, Δημοσίας Τάξης, νομαρχιών, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες άδειες να εκκρεμούν. Παράλληλα, η έλλειψη πολιτικής βούλησης προκειμένου να λυθεί το ζήτημα των μεταναστών δεύτερης γενιάς συνεχίζεται, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται ποικιλοτρόπως η πρόσβασή τους στην εκπαίδευση και την εργασία. Αντίστοιχη πολιτική ακολουθεί το ελληνικό κράτος και για τους πρόσφυγες. Χωρίς αιτιολογία και με απόλυτα αυθαίρετο τρόπο οι διαδικασίες ασύλου στην Ελλάδα έχουν γίνει μέσο αποκλεισμού και όχι προστασίας. Άτυπες επαναπροωθήσεις πραγματοποιούνται σε ξηρά και θάλασσα. Αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται σωρηδόν χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Όλα αυτά γίνονται υπό την καθοδήγηση της Ε.Ε. (και του συμφώνου Δουβλίνου ΙΙ) που επιδιώκει να μετατρέψει την Ελλάδα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι περνάνε από εδώ, προορισμός τους είναι η Δυτική Ευρώπη και εμείς τους εγκλωβίζουμε. Η λύση δεν βρίσκεται στους φράκτες αλλά στην άρση των αιτίων που δημιουργούν και γιγαντώνουν τα μεταναστευτικά ρεύματα. Αυτό παραπέμπει ευθέως σε συνεχή μείωση των ανισοτήτων Βορρά-Νότου, δηλαδή σε μια αντίθεση την οποία ο νεοφιλελευθερισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει. Επιπλέον θεωρείται αναγκαία η αναγνώριση τόσο των μεταναστών όσο και των προσφύγων και να τους δοθούν τα απαραίτητα δικαιώματα. Όλα αυτά πρέπει να συνοδευτούν από πολιτική πίεση για να αλλάξει άμεσα η μεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε. και να καταργηθεί το Δουβλίνο ΙΙ που εγκλωβίζει όλους τους μετανάστες στο σημείο εισόδου τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο αγώνας των μεταναστών είναι και δικός μας αγώνας γιατί οι μετανάστες πρώτα από όλα είναι εργάτες και η αλληλεγγύη μας δεν πηγάζει απλά από ανθρωπιστικά συναισθήματα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αποτελούμε κομμάτια της ίδιας κοινωνικής τάξης να αναπτύξουμε δεσμούς αλληλεγγύης και να αγωνιστούμε μαζί για την ανατροπή των πολιτικών αυτών που μας στερούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή. You Tube it: Φράκτης στον Έβρο: Λύση ή πρόβλημα; ΒΛΑΣΗΣ


ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ε

δώ και μήνες έχει ξεκινήσει ένας αγώνας από πρόσφυγες από το Ιράν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη και το Αφγανιστάν για την παροχή πολιτικού ασύλου. Ενώ οι άνθρωποι αυτοί διαθέτουν όλα τα προαπαιτούμενα για να του παραχθεί άσυλο από την Ελλάδα (πολικές διώξεις, χώρες καταγωγής σε εμπόλεμη κατάσταση) το Ελληνικό Κράτος απλά δεν τους απαντά στις αιτήσεις τους. Η Ελλάδα αναγνωρίζει προσφυγικό καθεστώς μόνο στο 0,04% των αιτούντων, το μικρότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όταν αυτό το καθεστώς δίνεται, δίνεται με τεράστιες παροχές σε μεσάζοντες. Ούτε όμως αίτηση για άσυλο δεν είναι εύκολο να κάνεις στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες περιμένουν για ώρες στα γραφεία της Πέτρου Ράλλη για να κάνουν αίτηση και

μονό 25 την ημέρα το καταφέρνουν. Μάλιστα το 2008 οι αστυνομικοί είχαν δολοφονήσει εκεί έναν μετανάστη. Το προσφυγικό καθεστώς είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς δίνει την δυνατότητα για ελεύθερη μετακίνηση εντός της Ε.Ε. . Η Ελλάδα όμως με την πίεση της Ε.Ε (και παρά της καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου) δεν το παρέχει σχεδόν σε κανέναν εγκλωβίζοντας εδώ παράνομα χιλιάδες πρόσφυγες και παρακρατώντας και τα χρήματα που λαμβάνει από διεθνείς οργανισμούς για να τους παρέχει βοήθεια. Παράλληλα η Ελλάδα συμμετέχει στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που πολλές φορές είναι η κύρια αιτία που οι άνθρωποι αυτοί ξενιτεύονται (π.χ. στο Αφγανιστάν). Απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι πρόσφυγες άρχισαν να διαμαρτύρονται. Κάποιοι Ιρανοί πολιτικοί εξόριστοι

ξεκίνησαν απεργία πείνας στα Προπύλαια ράβοντας τα στόματα τους. Μέρες μετά δικαιώθηκαν. Σήμερα Ιρανοί και Παλαιστίνιοι στο Πολυτεχνείο (διωγμένοι από την αστυνομία από τα γραφεία του ΟΗΕ που αρχικά κατασκήνωσαν) και Αφγανοί στα προπύλαια διαμαρτύρονται για αυτό το απαράδεκτο καθεστώς ομηρίας. Ζητούν να επιταχυνθούν άμεσα οι διαδικασίες παροχής ασύλου. Χαρακτηριστικό είναι ότι για αυτούς η μη απάντηση είναι χειρότερη από την απόρριψη καθώς στην πρώτη περίπτωση θα μπορούσαν να κάνουν αίτηση σε άλλη χώρα ενώ τώρα μένουν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα. Η λύση είναι προφανής, να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες. Και μάλιστα σήμερα. ΒΛΑΣΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ 300 ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ Από τον Ν. Γιαννόπουλο μέλος της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης και το Χασάν πρώην απεργό πείνας. Ευτυχία: Δώσατε για 44 μέρες τον πιο σκληρό αγώνα για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων σας, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή σας. Πώς ακριβώς ξεκίνησε αυτός ο αγώνας; Χασάν: Καταρχήν αυτός ο αγώνας έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό, 4μήνες πριν την έναρξη της απεργίας πείνας. Ήρθαμε σε επαφή με την πρωτοβουλία αλληλεγγύης για να μας υποστηρίξει και η απάντηση που λάβαμε ήταν πολύ θετική. Ο αγώνας αυτός ήταν δύσκολος και βάλαμε τη ζωή μας σε κίνδυνο, όμως αυτό ξεχάστηκε μετά τη νίκη που πετύχαμε. Ευτυχία: Πριν ξεκινήσει η απεργία πείνας ήσουν στο πλευρό των μεταναστών μέσω της διαρκούς κοινωνικοπολιτικής σου δράσης. Όντας κομμάτι της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης θέλω να μας πεις πως ακριβώς συγκροτήθηκε η πρωτοβουλία; Ν.Γιαννόπουλος: Η απεργία πείνας οργανωνόταν από τους ίδιους τους μετανάστες από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, κυρίως όμως από την Κρήτη, αρκετούς μήνες πριν τα Χριστούγεννα. Απευθύνθηκαν σε διάφορες οργανώσεις και συλλογικότητες ώστε να συγκροτήσουμε μια πρωτοβουλία και παρά την συγκυριακή δυσκολία της περιόδου( εξαγγελίες για φράκτη στον Έβρο, επιχειρήσεις σκούπα κατά των μεταναστών) αλλά και τη χρονική (χειμώνας) σταθήκαμε αμέσως στο πλευρό τους διαπιστώνοντας ότι θα ναι ένας νικηφόρος αγώνας όταν είδαμε το αγωνιστικό τους φρόνημα στη συνέλευσή τους. Οργανώσεις όπως, το Δίκτυο για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, η νεολαία ΣΥΝ, η αντιεξουσιαστική κίνηση, η Δράση, η ΔΕΑ, το Ξεκίνημα, το Κόκκινο, η Κόντρα στήσαμε αρχικά την πρωτοβουλία ενώ στη συνέχεια η αλληλεγγύη ήταν ευρύτερη και από άλλους.

Ευτυχία : Πολλοί χαρακτήρισαν αυτό τον αγώνα ως υποκινούμενο, ότι τον εκμεταλλεύονται διάφορες πολιτικές οργανώσεις. Κάποιες πιο ακραίες φωνές μίλησαν ακόμα ότι κρύβονται σκοτεινά σχέδια πίσω από αυτό τον αγώνα. Τι απαντάτε σε αυτές τις δηλώσεις; Χασάν: Όλες αυτές οι δηλώσεις είναι τα λόγια της κυβέρνησης στα πλαίσια του επικοινωνιακού πολέμου που είχε εξαπολύσει. Πίσω από αυτό τον αγώνας δεν κρυβόταν κανένας. Εμείς οι ίδιοι οι 300 απεργοί πείνας παίρναμε τις αποφάσεις μας μέσω των συνελεύσεων μας, και κατόπιν ενημερώναμε και τους αλληλέγγυους. Κανένας άλλος πέραν των ίδιων των μεταναστών δε κρύβεται πίσω από αυτό τον αγώνα και κανένας δε τον εκμεταλλευόταν. Ν.Γιαννόπουλος: Όντως όλη αυτή η θεωρία περί υποκίνησης του αγώνα είναι όπως είπε και ο Χασάν τα λόγια της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ήθελαν να εξευτελίσουν ηθικά αυτόν τον αγώνα δείχνοντας ότι δεν έχει αιτήματα και δεν εκφράζει την αγωνία των μεταναστών και από την άλλη να παρουσιάσουν ότι σε μια κοινωνία όπου τη θέλουν φοβισμένη και ο καθένας να ακολουθεί τον ατομικό δρόμο, ότι δε μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη αλλά ότι κρύβεται κάποιο σκοτεινό σχέδιο. Για τους τηλεοπτικούς εισαγγελείς και για το πολιτικό προσωπικό του κράτους έννοιες όπως η αλληλεγγύη, η αντίσταση είναι άγνωστες και έξω από τις αξίες τους. Η όλη θεωρία τους για υποκίνηση εκφράστηκε με διώξεις αλληλέγγυων, με τους στρατηγούς της Υπατίας, με το ότι θέλουμε νεκρό και έφτασαν μέχρι το σημείο να πουν ότι εντέλει δε γινόταν απεργία πείνας. Εμείς ήμαστε περήφανοι γιατί υποστηρίξαμε ένα αγώνα που λειτουργούσε με απίστευτες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με σχέσεις ισοτιμίας

και συντροφικότητας τόσο μεταξύ των μεταναστών όσο και μεταξύ των αλληλέγγυων. Ευτυχία: Η νύχτα της 27ης Ιανουαρίου με την απειλή της εισβολής της Αστυνομίας στη νομική και τον κίνδυνο της σύλληψης των 250 μεταναστών ήταν από τις πιο δύσκολες. Ποια είναι η πιο έντονα χαραγμένη στιγμή στο μυαλό σου από εκείνο το βράδυ; Ν.Γιαννόπουλος: Ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη νύχτα Αν η αστυνομία έμπαινε στη Νομική και συνελάμβανε τους μετανάστες ο αγώνας αυτός αντιμετώπιζε το πρόβλημα να λήξει πριν καλά καλά ξεκινήσει.Αν οι μετανάστες δεν έπαιρναν την ευφυή απόφαση να παραμείνουν στη Νομική αλλά να θέσουν ταυτόχρονα και θέμα ακαταλληλότητας του κτιρίου της Υπατίας και έτσι να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, η αστυνομία θα είχε μπει στη Νομική από το απόγευμα. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο θα αποπροσανατολιζόταν το όλο θέμα από τα αιτήματα των μεταναστών σε μια λογική ασύλου και καταστολής. Έτσι όλοι μαζί, μετανάστες και αλληλέγγυοι αποφασίσαμε με ψηλά το κεφάλι να πάμε στο κτίριο της Υπατίας, το οποίο μας παραχωρήθηκε τελευταία στιγμή παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες αυτού του χώρου ήταν απαράδεκτες. Ευτυχία: Σας παραχώρησαν το κτίριο στην Υπατία.Όλοι ξέραμε ότι οι προδιαγραφές αυτού του κτιρίου δεν ήταν κατάλληλες για τη στέγαση αυτού του κοινωνικού αγώνα. Πόσο άσχημες ήταν οι συνθήκες που αντιμετωπίσατε στην Υπατία; Χασάν: Καταρχήν πριν φύγουμε από τη Νομική με το κεφάλι ψηλά για να μη διαλυθεί αυτός ο αγώνας, μας είπαν ότι στην Υπατία χωράμε και τα 250 άτομα. Μας είπαν ψέματα και έτσι το πρώτο βράδυ που πήγαμε στην Υπατία,

ΑΡ.ΕΝ.Α.

15


κάποιοι αναγκάστηκαν να μείνουν έξω, μέσα στο κρύο στην αυλή του χώρου. Την επόμενη μέρα στήθηκαν σκηνές για να μείνουν όσοι δε χώρεσαν στο εσωτερικό του κτιρίου.Τις πρώτες μέρες ήταν πάρα πολύ δύσκολα με εχθρό το κρύο και τη βροχή. Ήμασταν όμως αποφασισμένοι να δώσουμε τον αγώνας μας υπό οποιεσδήποτε δύσκολες συνθήκες προσπαθούσε να δημιουργήσει η κυβέρνηση προκειμένου να υποχωρήσουμε. Προσωπικά για μένα αλλά και για όλους τους απεργούς πείνας η Υπατία ήταν ένα μεγάλο σχολείο που μας έχει μάθει πάρα πολλά πράγματα. Ευτυχία: Μετά την αποχώρηση από τη Νομική ο όλος αγώνας βρέθηκε στο περιθώριο. Τι κινήσεις έκανε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης ώστε να βρεθεί και πάλι στο προσκήνιο και να αντιμετωπίσει την παραπληροφόρηση που διεξαγόταν από τα κυρίαρχα ΜΜΕ; Ν.Γιαννόπουλος: Πριν απαντήσω σε αυτή την ερώτηση θέλω να πω κάτι για τα γεγονότα της Νομικής. Όχι απλά μας έλεγαν ψέματα για την καταλληλότητα της Υπατίας, αλλά η Υπατία χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα ώστε να άρουν το Άσυλο. Όταν φτάσαμε εκεί το τοπίο ήταν τρομακτικό και τις επόμενες μέρες κάναμε ως πρωτοβουλία τρομερή προσπάθεια ώστε να κάνουμε αυτό το χώρο βιώσιμο για τον αγώνα (σκηνές, τουαλέτες, ντους, βρύσες, ηλεκτρισμός κλπ). Απαντώντας στο ερώτημά σου, όταν πια υποχώρησε όλη η παραφιλολογία με τα γεγονότα της Νομικής, με εξωστρεφείς κινήσεις, όπως καθημερινές συνεντεύξεις στην Υπατία με διαφορετική κάθε φορά κοινωνική κατηγορία καταφέραμε να αναδείξουμε τα πραγματικά αιτήματα των απεργών. Το αποτέλεσμα ήταν όσο περνούσαν οι μέρες η αλληλεγγύη να διευρύνεται και σε άλλους πολιτικούς χώρους, μέσω δράσεων όπως καταλήψεις σε χώρους, διαδηλώσεις, συναυλία αλληλεγγύης. Με αυτές τις κινήσεις καταφέραμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς και να αποκτήσει ο αγώνας μια διευρυμένη κοινωνική αλληλεγγύη. Ευτυχία: Σε μια κοινωνία που ισχυρίζεται ότι η ύψιστη αξία της είναι η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια θεωρηθήκατε από μερικούς ως απειλή και μπήκατε στο στόχαστρο των ΜΜΕ που αξίωναν την παρέμβαση της αστυνομίας. Το περιμένατε; Χασάν: Φυσικά. Η κυβέρνηση έκανε μεγάλη προσπάθεια και επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στο να βγάζει μια άσχημη εικόνα για μας προς τα έξω. Εμείς περιμέναμε ακόμα χειρότερα. Όμως παρά τον πόλεμο που δεχθήκαμε από την κυβέρνηση εμείς ήμασταν αποφασισμένοι για όλα βάζοντας την ίδια μας τη ζωή σε κίνδυνο. Ευτυχία: Φτάνοντας πια στις μέρες των διαπραγματεύσεων με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους θέλω να μας πείτε δυο λόγια αναφορικά με το κλίμα υπό το οποίο διεξήχθη και πως σας αντιμετώπισαν. Ν.Γιαννόπουλος: Όπως ξέρετε το μόνο που έκανε η κυβέρνηση επί ένα μήνα ήταν να συκοφαντεί αυτό τον αγώνα

16

ΑΡ.ΕΝ.Α.

και τηρεί μια στάση αδιαλλαξίας προς τα αιτήματα των μεταναστών. Όταν πια φτάσαμε στις συναντήσεις που έγιναν στη ΓΣΕΕ το όλο κλίμα των συζητήσεων ήταν σουρεαλιστικό. Ο πλέον αδιάλλακτος υπουργός ο Ραγκούσης μπήκε σε διαδικασία συζήτησης με τους απεργούς. Ένα συμβολικό αλλά ενδεικτικό περιστατικό της συζήτησης ήταν το κλίμα οικειότητας που προσπαθούσε να δημιουργήσει ο Ραγκόυσης με τους απεργούς παροτρύνοντας τον Χασάν να τον προσφωνεί με το μικρό του όνομα και όχι με τον χαρακτηρισμό Υπουργέ. Οι απεργοί πείνας είχαν καταφέρει πια να τους αναγνωρίσει η κυβέρνηση ως υποκείμενα αγώνα χάριν στη δύναμη και την αγωνιστικότητα που επέδειξαν, βάζοντας για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο ίδιο τραπέζι συζήτησης τέσσερις υπουργούς και «παράνομους» μετανάστες. Χασάν: Όταν βρεθήκαμε με την κυβέρνηση ξέραμε ότι δε θα είναι μια απλή συνάντηση και ότι δε θα βρεθεί λύση από την πρώτη φορά. Όμως καταφέραμε να κάνουμε την κυβέρνηση να συζητήσει με εμάς τους «παράνομους»(αυτή τη λέξη δε θα τη χωνέψω ποτέ). Ξέραμε πολύ καλά ότι η κυβέρνηση δε θα κάνει πίσω, όμως πετύχαμε να την κάνουμε να ακούσει τα αιτήματά μας, να μάθει ποιοι είμαστε και για μένα προσωπικά αυτό και μόνο ήταν νίκη. Σε αυτό το τραπέζι δώσαμε μια μάχη και στο τέλος καταφέραμε να πάρουμε αυτά που θέλαμε μέσω του αγώνα. Ευτυχία: Εντέλει τι κερδήθηκε μετά από αυτές τις διαπραγματεύσεις και πόσο ικανοποιημένους σας άφησε το αποτέλεσμα; Ν.Γιαννόπουλος: Στη 2η συνάντηση που έγινε στη ΓΣΕΕ φαινόταν ότι η κυβέρνηση θα υποχωρήσει αρκετά και καταφέραμε να κατοχυρώσουμε, με γραπτό κείμενο που είχε συμφωνηθεί, διευρυμένο καθεστώς ανοχής. Παράλληλα, μειώθηκαν τα ένσημα που απαιτούνται για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και των ετών που απαιτούνται για δικαίωμα νομιμοποίησης. Ήδη κατατέθηκε η τροπολογία για τα ένσημα και όλοι οι πρώην πια απεργοί πείνας έχουν πάρει τα χαρτιά τους που τους επιτρέπουν 6μηνη παραμονή στη χώρα μας, η οποία θα ανανεώνεται. Προφανώς δεν ικανοποιήθηκαν όλα τα αιτήματα των μεταναστών, όμως μετά από αυτόν τον υποδειγματικό αγώνα που δόθηκε υπάρχουν πια οι συσχετισμοί και μια καλύτερη αφετηρία για ευρύτερους αγώνες για το μεταναστευτικό ζήτημα. Χασάν: Εμείς μέσω αυτού του αγώνα ζητήσαμε άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους για να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς και ελεύθεροι και να ταξιδεύουμε στις χώρες μας. Το θέμα του μεταναστευτικού έχει μόλις ξεκινήσει και εμείς δε θα σταματήσουμε τον αγώνα μας, παρά τη μερική ικανοποίηση των αιτημάτων μας. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο και αγώνες μπρο-

στά μας, όχι μόνο για το μεταναστευτικό αλλά και για την ελληνική εργατική τάξη. Άλλωστε η μείωση των ενσήμων για την απόκτηση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ευνοεί έλληνες και ξένους εργάτες. Ευτυχία: Έγινε ένας αγώνας ο οποίος έπρεπε να αγκαλιαστεί και να στηριχθεί από όλη την Αριστερά. Δυστυχώς όμως είδαμε κομμάτια της είτε να αδιαφορούν και να μην στηρίζουν αυτή την κινητοποίηση είτε ακόμα κάποιες δυνάμεις να λοιδορούν αυτό τον αγώνα. Ήταν αναμενόμενη μια τέτοια αντίδραση και τι ευθύνες υπάρχουν προς αυτά τα κομμάτια της Αριστεράς; Ν.Γιαννόπουλος: Δυστυχώς και σε αυτό τον αγώνα η Αριστερά στο σύνολο της ειδικά τις πρώτες μέρες επέδειξε και ολιγωρία και φοβία και η κάποια κομμάτια της δε στήριξαν τον αγώνα και ευνόησαν τον κυβερνητικό συσχετισμό. Μετά τα γεγονότα της Νομικής είδαμε μια αλλαγή στάσης υπέρ των απεργών πείνας και ολοένα και περισσότεροι να είναι ενεργά στο πλευρό τους, τόσο γιατί οι μετανάστες έδειξαν ότι είναι αποφασισμένοι όσο και γιατί υποχώρησε η όλη συκοφαντία. Η Αριστερά πρέπει να αναζητά τρόπους αλλαγής των συσχετισμών και να μη φοβάται την πόλωση ώστε να κερδηθούν αγώνες. Αν ευρύτερα η Αριστερά είχε μια αντίληψη όχι απλής συμπαράστασης σε αυτούς που αγωνίζονται, αλλά ότι είναι μέρος του αγώνα τους σε όλη τη διάρκεια, το αποτέλεσμα πολύ διαφορετικό. Ευτυχία: Η κινητοποίηση αυτή έγινε ένα παράδειγμα αγωνιστικότητας και αποτέλεσε έμπνευση για ολόκληρη την εργατική τάξη. Πώς συνεχίζεται ο αγώνας από δω και πέρα; Χασάν: Από τη στιγμή που έληξε η απεργία πείνας ξέραμε ότι από δω και πέρα έχουμε ένα αγώνα που θα είναι ακόμα πιο σκληρός. Τόσο οι μετανάστες όσο και οι Έλληνες ξέρουμε ότι έχουμε να δώσουμε ακόμα πιο σκληρές μάχες στο μέλλον σε πολλά θέματα. Ν.Γιαννόπουλος: Άποψη μου είναι ότι κάθε αγώνας είναι πρόλογος για τον επόμενο. O αγώνας των απεργών ήταν ο πιο διαλεχτός και φωτεινός αγώνας που αποτελεί παράδειγμα και για τους επόμενους. Πρέπει από δω και πέρα να στηθεί μια μεγάλη καμπάνια για τη νομιμοποίηση των μεταναστών με ιδεολογική και πολιτική πάλη έναντι στα κυρίαρχα ιδεολογήματα. ΕΥΤΥΧΙΑ


Οικονομική Κρίση

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Η

Ελλάδα αποτελεί ένα από τα πολλά κράτη των σύγχρονων δυτικών χωρών που δανείζεται από καταβολής της. Για την ακρίβεια, δανείστηκε με το... καλημέρα της επανάστασης, από τις Μεγάλες Δυνάμειςπριν καν γίνει ανεξάρτητο κράτος!!! Έπειτα, δανείστηκε προκειμένου να φτιάξει στοιχειώδεις υποδομές και να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες, για να βρεθεί στη συνέχεια υπό Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (και εδώ ο Μαρξ μπορεί να ξεκαρδιστεί στα γέλια αφού η ιστορία επαναλήφθηκε έναν αιώνα αργότερα και ως φάρσα και ως τραγωδία). Μετά δανείστηκε για να εκπληρώσει τη Μεγάλη Ιδέα, ώσπου έφαγε τα μούτρα της κάπου στα βάθη της Μ. Ασίας και... ξαναδανείστηκε για την αποκατάσταση των προσφύγων. Δανείστηκε από τους “συμμάχους” για να ανασυγκροτηθεί από τον Β΄ Π.Π. και για να εξοντώσει τους “κακούς” κομμουνιστές που την είχαν ελευθερώσει από τους Ναζί. Δανείστηκε για να μπορέσει να μπει στο ΝΑΤΟ και να αγοράζει νατοϊκά όπλα για να συμμετέχει σε ανθρωπιστικές αποστολές (sic) τύπου Λιβύης. Τέλος, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης δανείστηκε - και ακόμα δανείζεται - προκειμένου να “εκσυγχρονιστεί”, να μπει στο κλαμπ των “αναπτυγμένων” και ισχυρών κτλ. μέχρις ότου καταλήξει στη σημερινή κατάσταση. Σημειωτέον, ότι κάπου στην πορεία και κατά τη διάρκεια η Ελλάδα ΔΑΝΕΙΣΕ τη ναζιστική Γερμανία με τα γνωστά κατοχικά δάνεια, η αποπληρωμή των οποίων όμως δεν έγινε ποτέ... . Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια ανάλυση που λίγο πολύ όλοι έχουμε στο μυαλό μας. Στο παρακάτω κείμενο θα επιχειρήσουμε να εξετάσουμε σφαιρικά και με σύντομο τρόπο το πώς δημιουργήθηκε αυτό το υπέρογκο χρέος το οποίο έχει οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ. Αρχικά, θα αναλύσουμε γιατί το πρόβλημα αναδείχθηκε στη χώρα μας το 2009 και όχι πιο νωρίς. Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που βιώνουμε αρχικά προήλθε από την κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα στις ΗΠΑ στις αρχές του 2008. Τόσο οι τελευταίες όσο και, στη συνέχεια, το σύνολο

σχεδόν των κυβερνήσεων των δυτικών κρατών χρησιμοποίησαν έναν πακτωλό τρις € - πάντα από τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών - προκειμένου να διασώσουν αρκετά από τα έτοιμα για χρεοκοπία τραπεζικά ιδρύματα που οι γκουρού του συστήματος αποφάνθηκαν ότι ήταν πολύ μεγάλα για να αφεθούν να καταρρεύσουν. Όπως ήταν φυσικό, η κρίση από τον τραπεζικό τομέα μεταφέρθηκε στους κρατικούς προϋπολογισμούς (μεγάλα ελλείμματα), για να περάσει στη συνέχεια στην πραγματική οικονομία και, πλέον, στην καθημερινότητα καθενός από εμάς (μέσω των μέτρων λιτότητας). Το τελευταίο αναδεικνύει καθαρά την ταξική φύση του χρέους καθώς οι φορολογούμενοι καλούνται να πληρώσουν μια κρίση για την οποία δεν ευθύνονται. Για να μη μακρηγορούμε όμως, είναι γνωστό πως σε περιόδους κρίσης αυτός που την πληρώνει πρώτος (αφού το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι) είναι ο πιο αδύναμος κρίκος. Και στην προκειμένη περίπτωση, αυτός ήταν η Ελλάδα.

Γιατί όμως η Ελλάδα?

Το βασικό πρόβλημα, το οποίο δεν είναι μόνο ελληνικό ζήτημα και ισχύει για όλες τις χώρες της «περιφέρειας» της Ευρωζώνης, είναι η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ. Η ΟΝΕ από την δημιουργία της βασίστηκε στην ύπαρξη πολλών διαφορετικών ταχυτήτων οικονομιών κάτω από ένα ενιαίο νόμισμα. Αυτό συνεπάγεται ότι τα κράτη δεν έχουν την δυνατότητα να ασκήσουν διαφορετική νομισματική πολιτική ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας τους. Η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ της επέτρεψε να δανείζεται με πολύ χαμηλά επιτόκια, γεγονός που οδήγησε στην απότομη αύξηση του δημοσίου χρέους από το 2000 και μετά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εμφανίζονται πολύ υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης καθώς και την μεγάλη εισροή κεφαλαίων στη ελληνική οικονομία λόγω της ύπαρξης επενδυτικών ευκαιριών. Εδώ όμως θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η ανάπτυξη αυτή λίγη σχέση είχε με τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας και προφανώς τα λαϊκά στρώματα ποτέ δεν επωφελήθηκαν από αυτήν. Ένας ακόμα παράγοντας που βύθισε την Ελλάδα πιο βαθιά στην κρίση και έχει άμεση σχέση με τον τρόπο που δομήθηκε η ΟΝΕ είναι η απουσία μηχανισμών άμυνας απέναντι στη κερδοσκοπία των αγορών μέσω της απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ. Όμως πέραν της ΟΝΕ, η Ελλάδα αντιμετωπίζει και πολλά εγχώρια προβλήματα με ξεκάθαρη ευθύνη των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που κυβερνούν τα τελευταία 25 και πλέον

χρόνια την χώρα. Ενώ το ΑΕΠ όπως αναφέραμε και πιο πάνω από το 1995 και μετά έχει αυξηθεί περισσότερο από 60%, η ανάπτυξη αυτή λειτούργησε ξεκάθαρα προς όφελος του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου που επένδυσε στην Ελλάδα. Το παραπάνω δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο ήταν τεράστιες ακόμα και σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Η φορολογία επί των αδιανέμητων κερδών των επιχειρήσεων μειώθηκε από το 35 % στο 20 %. Οι Έλληνες εφοπλιστές που έχουν ένα από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο πληρώνουν φόρους στο ελληνικό κράτος 12 εκ. ευρώ φόρους κάθε χρόνο ενώ οι μετανάστες για τα παράβολά τους πληρώνουν 50 εκ. ευρώ ! Η φοροδιαφυγή επίσης των οικονομικά ισχυρών είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Τα χρόνια της «άνθησης» της ελληνικής οικονομίας δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός για την σωστή διαχείριση των δημόσιων επενδύσεων, ενώ όσες επενδύσεις έγιναν μετέτρεψαν τον δημόσιο σε χώρο ελεύθερης δράσης ιδιωτικών συμφερόντων. Ο ελληνικός λαός πλήρωσε και πληρώνει έως και 6 φορές περισσότερο από ότι ο γερμανικός λαός για την κατασκευή ενός δρόμου από κρατικοδίαιτους εργολάβους οι οποίοι λάδωσαν και λαδώνουν τα 2 κόμματα εξουσίας. Ο ελληνικός λαός πλήρωσε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες για έργα τα οποία τελικά έχουν μείνει πλήρως ανεκμετάλλευτα. Το σκάνδαλο της SIEMENS και πολλά ακόμα σκάνδαλα, οι πελατειακές σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ βουλευτών και των ψηφοφόρων τους προκειμένου να «βολευτούν» όλοι συνέβαλλαν σημαντικά στα ελλείμματα και στην αύξηση του χρέους. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν και οι στρατιωτικές δαπάνες οι οποίες έφταναν το 1/3 του χρέους πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση. Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι συλλογική ευθύνη, πράγμα που η κυβέρνηση, το εγχώριο κεφάλαιο και οι ξένοι δανειστές μας προσπαθούν από την πρώτη στιγμή να φυτέψουν μέσα στο κεφάλι μας προκειμένου να γίνει πιο εύπεπτη η πολιτική της συλλογικής τιμωρίας που ακολουθείται, απλά δεν υπάρχει. Το “όλοι μαζί τα φάγαμε”, προσπαθεί μάταια να αποκρύψει το πόσο βαθειά ταξικό είναι το δημόσιο χρέος και το πως χρησιμοποιείται ως εργαλείο από τις κυρίαρχες τάξεις προκειμένου να απομυζήσουν ακόμα περισσότερο τον κοινωνικό πλούτο. Η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, τα επαναλαμβανόμενα πακέτα λιτότητας, όλα τα μέτρα σε παιδεία, υγεία, εργασία προβλέπονται δεν προβλέπονται στο μνημόνιο -εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τον παραπάνω σκοπό. Νίκος, Ορέστης, Πάρις

ΑΡ.ΕΝ.Α.

17


Οικονομική Κρίση

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ; ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Είναι όμως ο δρόμος που ακολουθεί αυτή την στιγμή η Ε.Ε. και κατά συνέπεια η ελληνική κυβέρνηση ο μοναδικός; Για πολλούς μήνες ο πρωθυπουργός και τα ΜΜΕ προσπαθούσαν να μας βάλουν στην λογική του μονόδρομου. Είναι όμως πράγματι έτσι; Προφανώς και όχι. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πολιτικές που μπορούν να ακολουθηθούν έναντι του Μνημονίου και του Συμφώνου Σταθερότητας (του μόνιμου ευρωπαϊκού μνημονίου). Δεν ισχυριζόμαστε βέβαια ότι κατέχουμε κάποια μαγική λύση. Όλες οι λύσεις έχουν κόστη αλλά το ζήτημα είναι ποιος τα επιμερίζεται : οι μισθωτοί, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιχειρηματίες, οι τράπεζες. Εμείς θα παρουσιάσουμε απλά κάποια από τα πολλά που έχουν ειπωθεί ως εναλλακτική λύση. Κάποια είναι συνθετικά κάποια όχι. Το σίγουρο είναι ότι όλα καλύτερα από αυτό που γίνεται τώρα. Γιατί όλα αυτά αποτελούν λύσεις ενώ το μόνο που κάνουν τώρα οι κυβερνώντες είναι να διαιωνίζουν το πρόβλημα. Υπάρχει μια άποψη που λέει ότι το πρόβλημα του χρέους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι ελληνικό πρόβλημα αλλά ευρωπαϊκό. Αφού λοιπόν το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό είναι λογικό και η λύση που θα δοθεί θα είναι ευρωπαϊκή. Η άποψη αυτή εκφράζεται κυρίως από τους οικονομολόγους Μηλιό και Βαρουφάκη. Συνοπτικά προτείνεται ένα μέρος του χρέους κάθε χώρας (το νόμιμο, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχ, 60% του Α.Ε.Π. ) να μεταφερθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία θα μπορεί να εκδίδει ευρωομόλογα για να καλύψει το χρέος εξασφαλίζοντας χαμηλότερο επιτόκιο δανεισμού στις αγορές ακόμα και από την Γερμανία. Παράλληλα όταν κάποια ευρωπαϊκή τράπεζα έρθει και ζητήσει χρήματα από την Ε.Κ.Τ. , να της επιβάλλεται κούρεμα στα ευρωπαϊκά ομόλογα που διαθέτει (30 με 50 %) αλλά και στα διάφορα τοξικά (ακόμα και 90%). Αυτό θα μείωνε θεαματικά το χρέος όλων των ευρωπαϊκών χωρών και τα επιτόκια που καλούνται να πληρώσουν και επίσης θα διασφάλιζαν ότι το κούρεμα θα γίνονταν στους πραγματικούς φταίχτες ,τις τράπεζες και τα hedge funds, και όχι στα ασφαλιστικά ταμεία και στους μικροκαταθέτες. Στην λογική αυτή εντάσσεται και η πρόταση για την επιβολή του φόρου Tobin (βλέπε πλαίσιο). Επίσης προτείνεται ο απευ-

18

ΑΡ.ΕΝ.Α.

θείας δανεισμός των κρατών από την Ε.Κ.Τ. , η θεσμοθέτηση κανόνων στην Ευρωζώνη ώστε τα χρήματα που δίνονται στις τράπεζες να μη καταλήγουν στις μαύρες τρύπες των χρηματαγορών αλλά να ενισχύουν την πραγματική οικονομία αλλά και η ενίσχυση της τελευταίας από ένα πρόγραμμα ευρωπαϊκών δημοσίων επενδύσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η λογική της πρότασης αυτής είναι το ξεπέρασμα της ευρωπαϊκής κρίσης μέσω την ανόδου της ενεργούς ζήτησης , της ανάπτυξης και του κουρέματος του χρέους. Όλη αυτή η πρόταση είναι φανερό ότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επιβολή σκληρής λιτότητας που θέλει να επιβάλει το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και με την σημερινή νεοφιλελεύθερη και αντιδημοκρατική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Απαιτείται μια Ε.Ε. που έχει ως στόχο την οικονομία της πλήρους απασχόλησης και της κοινωνικής δικαιοσύνης, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών της και όχι του κεφαλαίου όπως σήμερα. Μια άλλη άποψη που στηρίζεται κυρίως από τους οικονομολόγους Λαπαβίτσα και Κουβελάκη βλέπει ως πιο συμφέρουσα διέξοδο την στάση πληρωμών και την έξοδο από την Ευρωζώνη και εν συνεχεία από την Ε.Ε. . Αυτό που προτείνεται είναι να κηρύξει η Ελλάδα μονομερώς στάση πληρωμών και να έρθει σε συνεννόηση με τους δανειστές για να απαιτήσει μια μεγάλη αναδιάρθρωση του χρέους της, όπως έκανε και η Αργεντινή. Όμως η αναδιάρθρωση αυτή του χρέους θα πρέπει να γίνει με ταξική μεροληψία. Δηλαδή θα πρέπει να υπάρχει αθέτηση πληρωμών στις ξένες τράπεζες αλλά όχι στα ασφαλιστικά ταμεία (ελληνικά και ξένα). Αφού πλέον κανείς δεν θα μας δανείζει θα πρέπει να καλύψουμε μόνοι μας το πρωτογενές μας έλλειμμα (υπολογίζεται σε 3-5%) οπότε υπάρχει η ανάγκη για έκδοση χρήματος. Έτσι τίθεται άμεσα ζήτημα έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και επιστροφής στη δραχμή και επανάκτηση της νομισματικής μας αυτονομίας. Επιπλέον υποστηρίζεται ότι η επιστροφή στη δραχμή θα έχει και άλλα οφέλη. Πρώτον θα μειώσει τις εισαγωγές καθώς στα στρέψει τους Έλληνες στα φτηνότερα πλέον ελληνικά προϊόντα και έτσι θα διορθωθεί το ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών και δεύτερον θα καταστήσει την Ελλάδα άμεσα ανταγωνιστική χωρίς να περάσει στη διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης. Αυτά , καθώς τα προτείνουν και νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, συμφέρουν τους εργαζόμενους μόνο αν εφαρμοστούν υπό την προοπτική ενός κοινωνικού μετασχηματισμού. Με κρατικοποιήσεις δηλαδή σε κομβικά σημεία της οικονομίας, στήριξη του εισοδήματος των εργατών, φορολόγηση των πλουσίων. Για την προώθηση ενός τέτοιου προγράμματος απαιτείται η πολιτική ηγεμονία μιας ριζοσπαστικής και

αγωνιστικής αριστεράς. Ως κοινός παρανομαστής των δύο αυτών προτάσεων θεωρείται σήμερα η δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (βλέπε πλαίσιο). Πέρα όμως από αυτήν υπάρχουν πολλά μέτρα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς να χρειάζεται να διαλέξουμε κάποια από τις παραπάνω προτάσεις. Η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, η τιμωρία των υπευθύνων για τα σκάνδαλα , η πάταξη της φοροδιαφυγής, η κατάργηση των φοροαπαλλαγών των πλουσίων, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η διάλυση των καρτέλ, η ενίσχυση των δημοσίων αγαθών, η μείωση των εξοπλισμών είναι λίγα μόνο από τα μέτρα που θα έπρεπε να εφαρμόσει μια κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της. Επειδή όμως σκοπός μας δεν είναι απλά να διαχειριστούμε καλύτερα το υπάρχον οικονομικό σύστημα αλλά να περάσουμε σε ένα άλλο είναι εξαιρετικά σημαντική η ανάπτυξη οικονομικών και κοινωνικών δομών που ξεπερνούν την παραδοσιακή σχέση εργοδότηεργαζόμενου. Είναι εξαιρετικά σημαντική η ανάπτυξη αυτοδιαχειριζόμενων χώρων παραγωγής (π.χ. σε εργοστάσια που κλείνουν), δικτύων ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήμα, κοινωνικών νομισμάτων, “ηθικών” τραπεζών. Τέτοιες δομές προκύπτουν σήμερα όχι τόσο ως πολιτική επιλογή αλλά για απαντήσουν σε άμεσες κοινωνικές ανάγκες. Το κομβικό σημείο είναι να νοηματοδοτηθεί η αυτοοργάνωση και η δημοκρατία στην παραγωγή ως καλύτερη επιλογή και όχι ως προσωρινή λύση ανάγκης. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ξανασκεφτούμε και τι πραγματικά χρειαζόμαστε ως κοινωνία. Ποιές είναι οι πραγματικές μας ανάγκες και ποιές παγίδες του καταναλωτισμού. Να σταματήσουμε να βλέπουμε την ανάπτυξη σαν αυτοσκοπό και να κοιτάξουμε αν και τι είδους ανάπτυξη χρειαζόμαστε. Λαμβάνοντας υπόψη τόσο την πιεστικότητα του περιβαλλοντικού ζητήματος όσο και την ανισότητα μεταξύ του δυτικού και του 3ου κόσμου. Τέλος είναι σημαντικό να αποσαφηνίσουμε ότι η κοινωνική αντίσταση ενάντια στις πολιτικές που επιβάλλει το μνημόνιο αποτελεί την βάση όλων των παραπάνω προτάσεων. Γιατί κανένα πρόβατο δεν σώθηκε βελάζοντας. Η συλλογικοποίηση των αντιστάσεων μας δεν είναι μονόδρομος αλλά είναι η δικιά μας επιλογή. Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μια συνοπτική παρουσίαση. Θα χρειαζόμασταν 10 «υπόγεια με θέα» και να αναπτύξουμε τις προτάσεις αυτές. Στην κατηγορία «Κεντρικοπολιτικα» στο forum της ΑΡΕΝΑ (www.arena-asoee.gr/ forum) μπήκαμε στον κόπο να συλλέξουμε αρκετή αρθογραφία ενώ έχουμε αναρτήσει και το ίδιο το «Μνημόνιο». Αν σας ενδιαφέρει ρίξτε μια ματιά παραπάνω. ΓΡΗΓΟΡΗΣ


Οικονομική Κρίση

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Σ

κοπός της ΕΛΕ είναι να εξακριβωθούν τα αίτια του δημόσιου χρέους, οι όροι με τους οποίους έχουν συναφθεί τα δάνεια και η χρήση τους. Βάσει των συμπερασμάτων που θα εξαχθούν, η ΕΛΕ θα κληθεί να διαμορφώσει προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, και του τμήματος εκείνου που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο ή απεχθές, και να διαπιστώσει ποιοι έχουν ευθύνες για τη σύναψη προβληματικών συμβάσεων χρέους. Η ΕΛΕ μπορεί να ενθαρρύνει τη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην ανάπτυξη κινημάτων για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Η επιτροπή θα είναι διεθνής και θα αποτελείται από ορκωτούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπρόσωπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων την κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από τα πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών, αρκεί να συμφωνούν με τους σκοπούς της. Η ΕΛΕ θα διασφαλίζει την ύπαρξη εξειδικευμένης γνώσης και θα εγγυάται τον δημοκρατικό έλεγχο καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων. ” Από την διακήρυξη της πρωτοβουλίας για την δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Ελληνικού δημοσίου χρέους. Στην πρωτοβουλία αυτοί συμμετέχουν μεταξύ άλλων η Σοφία Σακοράφα, ο Κώστας Λαπαβίτσας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνη, ο Noam Chomsky. Η ΕΛΕ έχει λειτουργήσει σε άλλες χώρες με μεγάλη επιτυχία. Για παράδειγμα τον Ισημερινό που η ΕΛΕ κατάφερε να μειώσει το εξωτερικό χρέος κατά 70%. Στην επιτροπή του Ισημερινού συμμετείχε και η Μαρία Λουσία Φατορέλι που που συμμετέχει και αυτή σήμερα στην Πρωτοβουλία για ΕΛΕ του ελληνικού χρέους. Η ΕΛΕ εκτός του να αναδείξει το απεχθές χρέος θέτει ξανά στο τραπέζι την ερώτηση “Είναι δίκαιο να φτωχύνουν οι πολλοί για να πλουτίσουν οι λίγοι;” Links: Υπογράψτε και εσείς για την δημιουργία ΕΛΕ: http://www. elegr.gr/ Χρεοκρατία: http://www.debtocracy.gr/ Το ντοκιμαντέρ για το χρέος και την δημιουργία ΕΛΕ από τον απολυμένο από το ΣΚΑΪ Άρη Χατζηστεφάνου και την Κατερίνα Κιτίδη. Το ντοκιμαντέρ χρηματοδοτείται από τους ίδιους του θεατές ΑΚΗΣ

Φόρος για τις χρηματαγορές (Tobin Tax)

Η

βασική ιδέα είναι η φορολόγηση των συνεχόμενων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (σύντομες τοποθετήσεις) που ενώ αποφέρουν τεράστια κέρδη για τους «παίκτες» έχουν καταστροφικές συνέπειες για την πραγματική οικονομία. Ως ιδέα ξεκίνησε από την εποχή τους Κέυνς αλλά συστηματοποιήθηκε από τον James Tobin την δεκαετία του 70’. Η αρχική ιδέα ήταν η φορολόγηση του λεγόμενου σορταρίσματος στις αγορές συναλλάγματος που είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή ολόκληρων χωρών. Στην νέα εκδοχή του φόρου περιλαμβάνεται η φορολόγηση των συναλλαγών όλων αυτών των χρηματιστικών προϊόντων που μπορούν να γίνουν αντικείμενο έντονης κερδοσκοπίας όπως τα παράγωγα, τα ασφάλιστρα κινδύνου, τα ομόλογα. Βάζοντας λοιπόν έναν πολύ μικρό φόρο σε κάθε συναλλαγή το όφελος είναι διπλό. Πρώτον τα έσοδα από έναν τέτοιο φόρο φαντάζουν τεράστια και δεύτερον αποθαρρύνονται πρακτικές καζίνο που έχουν τεράστιο οικονομικό και κατά συνέπεια κοινωνικό. Πρόσφατα η πρόταση για φόρο Tobin υπερψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο. Στην πρόταση αυτή τα έσοδα από έναν τέτοιο φόρο ύψους μόλις 0,005% υπολογίστηκαν για ένα πρώτο διάστημα 5 ετών σε 200 δις ευρώ. Ο νόμος μετά από παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής φυσικά δεν εφαρμόστηκε.(είναι που έχουμε δημοκρατία στην Ένωση). Ιδιαίτερα έντονη είναι η αντίδραση της Βρετανίας που στεγάζει μεγάλο μέρος των κερδοσκοπικών παιχνιδιών. Google it: Tobin Tax, James Tobin, Robin Hood Tax Γ.

ΑΡ.ΕΝ.Α.

19


Η ιστορία μιας πλατείας Αθήνα: Τα κινήματα πόλης ως (μερική) απάντηση στα προβλήματα της Πλατεία Βικτωρίας: Αν είστε φοιτητές της ΑΣΟΕΕ, σίγουρα κάποιο μεσημέρι μεσημέρι θα έχετε περάσει από την Πλατεία Βικτωρίας. Φέρτε στο νου σας την εικόνα· κοντά στον κλειστό σταθμό του ηλεκτρικού παιδάκια να παίζουν μπάλα. Προχωρώντας προς τα μέσα βλέπουμε νεαρά ζευγάρια με τα μωρά τους σε καροτσάκια, γυναίκες να κουτσομπολεύουνε, άντρες να πωλούν αυγά. Θα μπορούσε να είναι η πλατεία Νέας Σμύρνης, αλλά δεν είναι.. Είναι η Πλατεία Βικτωρίας, στα σύνορα του αθηναϊκού “γκέτο” και όλοι οι παραπάνω δεν είναι Έλληνες (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν και έτσι νομίζουμε). Νιώσατε ποτέ απειλούμενοι περνώντας από αυτή την πλατεία το μεσημέρι; Έχω περάσει άπειρες φορές και όχι, δεν ένιωσα ποτέ κάτι τέτοιο. Αντίθετα βέβαια με το βράδυ. Και από ποιόν να νιώσω απειλή; Από τα παιδιά που παίζουν μπάλα ή από τα προβληματισμένα πηγαδάκια με τα αυγά; Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί αν είναι να δούμε ποια θα μπορούσε να είναι η λύση στα προβλήματα της πόλης μας, πρέπει πρώτα να δούμε ποια είναι τα προβλήματα της. Και εξηγώ: Θα ‘πρεπε κάποιος να ήτανε τρελός για να πει ότι στις περιοχές «πίσω από την Ομόνοια» δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει σίγουρα, αλλά ποιό είναι αυτό; Είναι οι μετανάστες; Όχι λέω εγώ. Τα προβλήματα την περιοχής έχουν όνομα: Εγκληματικότητα, εμπόριο ναρκωτικών, πρόβλημα καθαριότητας, όλα αυτά που μπορούν να συμπυκνωθούν στην λέξη “υποβάθμιση”. Η εγκληματικότητα είναι πρόβλημα και των μεταναστών. Θα μου πείτε, η εγκληματικότητα είναι άσχετη με τη μετανάστευση; Και θα σας απαντήσω πως δεν είναι η ίδια η μετανάστευση αλλά η απόλυτη φτώχεια (που εμείς την κάναμε υποχρεωτικό συνοδό της μετανάστευσης και της προσφυγιάς) η οποία οφείλεται για το πρόβλημα. Και γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο σημαντικός ο αγώνας τους για δικαιώματα· ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ή να αναζητήσουν την τύχη

20

ΑΡ.ΕΝ.Α.

τους αλλού, όπως εξάλλου επιθυμούν και οι περισσότεροι. Πλατεία Μεταξουργείου: Όλοι λένε ότι το Μεταξουργείο θα γίνει το νέο Γκάζι. Μεγάλα ξενοδοχεία, καινούργια νυχτομάγαζα, μοντέρνα διαμερίσματα. Ωραία δεν σας ακούγονται όλα αυτά; “Αναβάθμιση” το φωνάζουν. Αλλά δεν είναι τόσο όμορφο όσο ακούγεται.. Η άνοδος των τιμών των ακινήτων και η ηχορύπανση έχουν διώξει πολύ κόσμο από τα σπίτια του. Πόσο στ’ αλήθεια μπορεί κανείς να εκτιμήσει την “αναβάθμιση” της περιοχής του όταν δεν μπορεί πια να μείνει σε αυτήν; Και αν αυτή η διαδικασία στην Ελλάδα είναι ακόμη φρέσκια, ρωτήστε και τους μαύρους του Brooklyn που λόγω της αύξησης των ενοικίων άφησαν τα ωραία τους πέτρινα σπίτια στο δυτικό άκρο για να βρεθούν σε ξύλινα ψευτόσπιτα γύρω από το αεροδρόμιο JFK. Ξέρετε αλήθεια τι αγοροπωλησίες γίνονται αυτόν τον καιρό στον Αγ.Παντελεήμονα; Ρωτήστε έναν μεσίτη και θα εκπλαγείτε. Υπάρχουν τεράστια συμφέροντα πίσω από τις “υποβαθμίσεις” και τις “αναβαθμίσεις”. Και η πολιτεία; Που βρίσκεται μπροστά σε αυτά τα προβλήματα; Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν κάνει τίποτα. Συνήθως βοηθά στην διαιώνισή τους: Από το καθαριστικό του Δήμου που δεν περνά πότε, τους ΟΚΑΝΑ που δεν λένε να τους πάρουν από το κέντρο, ακόμη και τον μπάτσο που κάνει πλάτες στους πρεζέμπορους και τους φασίστες. Και αφού η πολιτεία δεν φαίνεται να βοηθά και πολύ, σε εμάς τους κατοίκους της πόλης, τι μένει να κάνουμε; Αλλά ας μιλήσουμε πρώτα για δύο ακόμη πλατείες.. Πλατεία Αγ.Παντελεήμονα: Απέναντι από το ιστορικό της προπύργιο (Κυψέλη), η Χρυσή Αυγή αποφάσισε να παίξει εδώ το έργο της ανάστασης της. Έκλεισε την παιδική χαρά για Έλληνες και μετανάστες, άρχισε να σπάει μαγαζιά μεταναστών, να πυρπολεί τους χώρους λατρείας τους, να τους ανοίγει τα κεφάλια, να μην τους αφήνει να καν να μπουν μέσα στην πλατεία. Και δεν τρέφω κάποια αυταπάτη ότι όλοι όσοι ψήφησαν την φασιστική Χρυσή Αυγή ήταν φασίστες. Τα προβλήματα της περιοχής τούς έσπρωξαν σ’ αυτόν τον δρόμο. Αλλά τους ρωτάω, λύνουν αυτές οι απάνθρωπες πράξεις τα προβλήματα; Για να σκεφτώ.. Παιδάκια που δεν παίζουν, ανοιγμένα κεφάλια, ανάπτυξη φυλετικών μισών, διάλυση του κοινωνικού ιστού. Μειώθηκε καθόλου η εγκληματικότητα; Σταμάτησε το εμπόριο της πρέζας; Μάλλον το αντίθετο. Για να μη πω, μάλιστα, ότι η συνέχιση τέτοιων πρακτικών μπορεί στο μέλλον να

μετατρέψει το αθηναϊκό κέντρο σε γαλλικό προάστιο. Από πότε το να ανοίγεις κεφάλια (Πακιστανών) είναι λύση σε κοινωνικά προβλήματα; Πλατεία Εξαρχείων: Όσοι από εσάς συχνάζατε παλαιότερα στην πλατεία των Εξαρχείων θα θυμάστε ότι πριν τρία χρόνια δεν ήταν ένα μέρος από όπου θα ήθελες να περάσεις το βράδυ. Μέσα στην πλατεία, οι μπάτσοι είχαν ανεβάσει από την Στουρνάρα τους πρεζέμπορους. Φωτισμός δεν υπήρχε, άνθρωποι λίγοι. Παραδέχομαι ότι σκιαζόμουν να περάσω από μέσα. Σήμερα, όμως, είναι μια πλατεία ζωντανή. Γιατί; Η επιτροπή κατοίκων Εξαρχείων έκανε κάποιες μικρές παρεμβάσεις που με τρόπο μαγικό, θα έλεγε κάνεις, άλλαξαν την κατάσταση. Οι αναρχικοί κυνήγησαν τους πρεζέμπορους, ο φωτισμός αναβαθμίστηκε, τοποθετήθηκαν ένα τραπέζι του πινγκπόνγκ, μια μπασκέτα, μερικά τραπεζοκαθίσματα, γίνανε κάτι γιορτές και τσούπ! τα παιδιά ξαναγύρισαν στην πλατεία, το μέρος ξαναζωντάνεψε. Και θα μου πείτε, έτσι απλά; Και ναι και όχι. Η πλατεία μπορεί να άλλαξε, τα ναρκωτικά όμως δεν εξαφανίστηκαν, απλώς πήγαν στην Τοσίτσα. Αλλά βλέπουμε πως μια κίνηση κατοίκων μπορεί με δύο-τρια απλά πράγματα να αλλάξει την κατάσταση. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι η απάντηση στα προβλήματα του ιστορικού κέντρου δεν είναι η βία, ο ρατσισμός, η αντιπαλότητα, αλλά η κοινότητα, η αλληλεγγύη και η συνεργασία. Πέρα από το βασικό, να ζητήσει από την πολιτεία να κάνει αυτά που πρέπει να κάνει, υπάρχουν πολλά που μπορεί ένα κίνημα πόλης να κάνει. Δεν μπορεί βέβαια να αντικαταστήσει την πολιτεία (τουλάχιστον σε τέτοια φάση) και έτσι δεν μπορεί να δώσει και οριστική λύση στα προβλήματα. Αλλά υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν: • Απαιτείται κοινός αγώνας ελλήνων και μεταναστών για την απομόνωση των εγκληματικών συμμοριών ασχέτως καταγωγής. Και όσοι μιλήσουν εδώ για συντηρητισμό εις βάρος των μεταναστών, ας θυμηθούν το πάθος με το οποίο οι αφροαμερικανοί ακτιβιστές αντιμάχονταν την εγκληματικότητα στις κοινότητες τους. • Απαιτείται αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων. Όταν έχουμε ανθρώπους στην πόλη μας που τρέφονται με σκουπίδια ή με αδέσποτα, πως μπορούμε εμείς ως κοινωνία να μένουμε άπραγοι; • Καλύτερος φωτισμός, εκδηλώσεις, ζωντανές πλατείες. Πρέπει να βγούμε από τα σπίτια μας και να ξαναδώσουμε νόημα στο δημόσιο χώρο με κοινές δράσεις ελλήνων και μεταναστών. Πέρα από τις “υποβαθμίσεις” και τις “αναβαθμίσεις”, επιβάλλεται να ξαναδούμε τί πόλη θέλουμε και να μην ξεχνάμε ότι τα προβλήματα της δεν είναι ζητήματα φυλετικής αντιπαλότητας αλλά ζητήματα αξιοπρεπής ζωής και ταξικής αλληλεγγύης. Τ.


Revolution will not be televised…

Ε

δώ και ενάμιση χρόνο, ιδιαίτερα μετά την επίσημη υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης και στο ΔΝΤ, βιώνουμε μια πολύπλευρη οικονομική κρίση που εκδηλώνεται σε όλα τα επίπεδα, υγεία, παιδεία, εργασία και ασφάλιση, μια κρίση που πλήττει βάναυσα τον κόσμο της εργασίας καθώς η βίαιη αναδιάρθρωση καταργεί κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών. Η Βιομηχανία των ΜΜΕ δε μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη καθώς ολοένα και περισσότερα έντυπα πανελλαδικής εμβέλειας βάζουν λουκέτο, οι απολύσεις εργαζομένων και η εργοδοτική τρομοκρατία γίνονται καθεστώς. Ενδεικτικά το τελευταίο διάστημα ο ΔΟΛ, η Ελευθεροτυπία, το 902, ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος στο ΣΚΑΙ ανακοινώνουν απολύσεις με πιο τρανό παραδειγμα αυτό της ΕΡΤ που απέλυσε 1047 συμβασιούχους. Το σύστημα και οι διαχειριστές της τέταρτης εξουσίας καλούνται να κερδίσουν ένα στοίχημα, αυτό της διασφάλισης της προπαγάνδας ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες και αντιστάσεις που αναπτύσοονται. Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα το πως καταφέρνουν τα ΜΜΕ να αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία, αρκεί να τονίσουμε το διπλό χαρακτήρα της κρίσης αλλά και το ρόλο των μέσων στη μετά μνημόνιο εποχή. Πλέον τόσο η τηλεόραση όσο και ο τύπος, ηλεκτρονικός και μη, έχουν μετατοπιστεί από την παραπληροφόρηση, τη διαστρέβλωση και την προπαγάνδα αλλά( και) βρίσκονται απέναντι σε κάθε κοινωνικό αγώνα ποντάροντας στον κοινωνικό αυτοματισμό. Το κεφάλαιο, για να αντιμετωπίσει την κρίση ιδεολογικής συναίνεσης, χρειάζεται

νέες ρυθμίσεις για να ανακτήσουν τα μέσα την ιδεολογική τους ηγεμονία σε βάρος των αγωνιζόμενων εργατών και εργατριών. Ίσως όλοι και όλες σας να έχετε ακόυσει κάποια στιγμή το σύνθημα « Αλήτες-Ρουφιάνοι-Δημοσιογράφοι» που εγκυμονεί πολλούς κινδύνους καθώς και τα ΜΜΕ όπως και κάθε άλλος κλάδος είναι ταξικά διαβαθμισμένος. Η πλειονότητα των δημοσιογράφων και των εργαζόμενων στα ΜΜΕ, πλήττεται με το χειρότερο τρόπο και έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τους μεγαλοδημοσιογράφους-χαφιέδες της τέταρτης εξουσίας. Η κυρίαρχη ιδεολογία της απομόνωσης, του ατομικού συμφέροντος και των κοινωνικών διαχωρισμών, έχει απλωθεί παντού και είναι παρούσα σε κάθε σχέση. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε όμως πως λειτουργέι η Βιομηχανία των ΜΜΕ. Η κύρια δημοσιογραφική δουλείά στηρίζεται σε ένα στενό πυρήνα μισθωτών, υποταγμένο πλήρως στις ανάγκες και τις αξίες κάθε επιχείρησης, στην κορυφή της οπίας βρίσκονται οι μεγαλοδημοσιογράφοι και οι αρχισυντάκτες και στον πάτο, οι χαμηλόμισθοι δημοσιογράφοι και οι τεχνικοί. Υπάρχει δηλαδή μια μεγάλη πλειοψηφία επισφαλών συντακτών και τεχνικών που θα «συνεργάζονται» χωρίς μισθό και ασφάλιση, κάτω από ένα καθεστώς τρομοκρατίας καθώς επίσης και μια βάση άμισθου ανακυκλώσιμου εργατικού δυναμικού, οι γνωστοί «πρακτικάριοι». Ο φόβος της απόλυσης εξασφαλίζει στα αφεντικά την αδυναμία των εργαζόμενων να εκφραστούν συλλογικά και να

δικδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εδώ πρέπει να τονιστούν και οι τεράστιες ευθύνες της εργοδοτικής ΕΣΗΕΑ, της συνδικαλιστικής ένωσης των δημοσιογράφων, που αρνείται να αναγωρίσει συνδικαλιστικά τη μεγαλή πλειοψηφία των δημοσιογράφων ανοίγοντας το δρόμο σε ατομικές συμβάσεις, σε μπλοκάκια και εν τέλει στην υποταγή, το φόβο και τις απολύσεις. Στον αντίποδα όλων αυτών τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί προσπάθειες εναλλακτικής ενημέρωσης με κινηματικό προσανατολισμό, εστίες αντιπληροφόρησης που περιλαμβάνουν από κινηματικά έντυπα μέχρι ιστοσελίδες και blogs στο διαδίκτυο συμβάλλοντας στην κυκοφορία των αγώνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το blog των κατοίκων της Κερατέας http:// antixyta.blogspot.com/ καθώς επίσης και αυτό της απεργίας πείνας των μεταναστών http://hungerstrike300.espivblogs. net/ που συβέβαλαν στην οργάνωση της αντιπληροφόρησης και στο σπάσιμο της κρατικής προπαγάνδας. Τέλος πηγή εναλλακτικής ενημέρωσης και πληροφόρησης αποτελεί το blog της συνέλευσης έμμισθων, άμισθων δημοσιογράφων και φοιτητών στα ΜΜΕ http://katalipsiesiea.blogspot.com/ καθώς επίσης και το http://www.rednotebook. gr/ . ΒΛΑΣΗΣ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

21


Δεν πληρώνω

Δεν πληρώνω Έ

μμεση ανάγκη των πολιτών εν μέσω οικονομικής κρίσης ήταν η αντίδραση απέναντι σε αυξήσεις σε βασικά καταναλωτικά αγαθά, φορολογία, ΜΜΜ και διόδια. Εμπνευσμένοι από το διάσημο θεατρικό έργο του νομπελίστα Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», εκατοντάδες πολίτες συγκροτημένοι σε επιτροπές και γενικές συνελεύσεις αντιτάχθηκαν έμπρακτα με άνοιγμα διοδίων και “παύση πληρωμών” εισιτηρίων στην γενικότερη επίθεση που δέχονται τα χαμηλομεσαία στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η δράση του κινήματος «Δεν πληρώνω» συνιστά αμιγές δείγμα πολιτικής ανυπακοής κατά το πρότυπο του Τζων Ρωλς «ως δημόσια, μη βίαιη, συνειδησιακή αλλά παρ’ όλα αυτά πολιτική δράση που εκδηλώνεται ενάντια στο νόμο, με σκοπό τη μεταβολή του νόμου ή των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης». Δράση που δεν θέτει υπό αμφισβήτηση το σύνολο του δικαίου αλλά συνίσταται στην ανάδειξη των συνεπειών των μη ορθών και των μη κατάλληλων διατάξεων, εκείνων ακριβώς που παρά τη νόμιμη βάση τους, μπορούν να κριθούν παράνομες εάν ιδωθούν κάτω από το πρίσμα των συνταγματικών αρχών. Το πρώτο ενεργό κίνημα πολιτών ενάντια στα διόδια δημιουργήθηκε πριν δύο χρόνια με στόχο τις εθνικές οδoύς και συγκεκριμένα τον πολυπληρωμένο δρόμο-καρμανιόλα Πατρών-Κορίνθου, η κυκλοφορία στον οποίον διεξάγεται σε μία λωρίδα, χωρίς νησίδα ή νυχτερινό φωτισμό! Ωστόσο, το πρώτο πανό «Δεν πληρώνω» υψώθηκε στις Αφίδνες της Αττικής όταν οι εκεί κάτοικοι έχασαν το δικαίωμα εξαίρεσης πληρωμής για καθημερινή χρήση ενός δρόμου μόλις 500 μέτρων. Στη συνέχεια, το κίνημα επεκτάθηκε πανελλαδικά λόγω της ραγδαίας αύξησης των τιμών όλη την Ελλάδα. Ως ενδεικτικό παράδειγμα τέτοιων ανατιμήσεων μπορούμε να αναφέρουμε τη διαδρομή ΑθήναΘεσσαλονίκη μετ’ επιστροφής, όπου τον Δεκέμβριο του 2005 κόστιζε 11,8 ενώ σήμερα 46,4 ευρώ, μια αύξηση δηλαδή κατά 390%! Πέρα όμως από τα προαναφερθέντα, από την 1η Φεβρουαρίου 2011 είδαμε τις τιμές των εισιτήριων στα Μέσα Μαζικής Μεταφορά να αυξάνονται κατά 40%. Σε όλες αυτές τις αδικαιολόγητες

22

ΑΡ.ΕΝ.Α.

αυξήσεις που ξεκίνησε η ΝΔ και που με επιτυχία συνεχίζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες δεν θα μπορούσαν να μείνουν απαθείς. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» βρίσκεται καθημερινά στους δρόμους σηκώνοντας μπάρες για την ελεύθερη διέλευση των οχημάτων και κλείνοντας τα ακυρωτικά μηχανήματα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν τα μέλη του κινήματος, «η μπάρα των ιδιωτικών εταιρειών στα διόδια αντιστρετεύεται και παραβιάζει την ελευθερία μετακίνησης στους εθνικούς δρόμους, ενώ οι κατασκευαστικές εταιρίες μάς χαρατσώνουν ληστρικά με τις παράνομες, εκτός συμβάσεων πρακτικές τους». Είναι προφανές ότι δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν μία κρίση που δημιουργήθηκε διαχρονικά από τις ελληνικές κυβερνήσες, όταν μάλιστα τους είναι αδύνατο να ανταποκριθούν στις νέες αυξήσεις όταν ειδικά τον τελευταίο χρόνο, το εισόδημα των πολιτών έχει συρρικνωθεί κατά πολύ εξαιτίας των διαδοχικών περικοπών. Στον αντίποδα όλων αυτών, κυβερνητικοί κύκλοι, με τη συνδρομή μερίδας του Τύπου, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τα μέλη του κινήματος ως “τζαμπατζήδες”. Μάλιστα, ο Υπουργός Μεταφορών κ. Ρέππας δήλωσε ότι «οι τζαμπατζήδες με τη στάση τους στρέφονται εναντίον των εργαζομένων στις συγκοινωνίες και θα οδηγήσουν στην αύξηση των ελλειμάτων που θα πρέπει να πληρώσουν όλοι οι Έλληνες ή να αυξηθεί κι άλλο το εισιτήριο», προσπαθώντας έτσι να φέρει σε σύγκρουση τις εμπλεκόμενες κοινωνικές ομάδες (τακτική διαίρει και βασίλευε). Όταν είδαν ότι το κίνημα δεν περιορίζεται αλλά τουναντίον επεκτείνεται, ποινικοποίησαν την άρνηση

πληρωμής διοδίων ως παραβίαση του ΚΟΚ και την άρνηση πληρωμής εισιτηρίων ως πταίσμα (αρχικά πλημμέλημα που επισύρει ποινή έως και 3 μήνες). Τι ειρωνία! Τρίμηνη φυλάκιση για όσους δεν πληρώνουν εισιτήριο, και πλήρης ασυλία για όσους κατασπατάλησαν δημόσια περιουσία και εμπλέκονται σε σκάνδαλα εκατομμυρίων. (μπορεί να υπάρχει κάπου ένα αντίστοιχο πλαισιάκι με μία φράση προερχόμενη από το θεατρικό κείμενο, π.χ. =Εγώ δεν νιώθω μόνο κουρασμένος αλλά και απατημένος. Ένας ηλίθιος κερατάς. Μια ζωή «το κεφάλι ψηλά, το κεφάλι ψηλά». .. Άκου τον κοσμάκη κάτω. Φωνάζει. Τι φωνάζετε, βρε φουκαράδες; Δεν σας ακούει κανείς.= =Μόνοι μας θα τα διορθώσουμε. Μόνοι μας. Καλή η κυβέρνηση, καλά τα κόμματα, καλά και τα σωματεία, αλλά, εδώ που τα λέμε, αν δεν κουνηθούμε κι εμείς, καήκαμε. Το ένα σιγοντάρει το άλλο και τελικά την πληρώνει η καμπούρα μας.= ΑΝΤΩΝΗΣ-ΣΠΥΡΟΣ


B.P. : Σ

Μια πετρελαιοκηλίδα στο κόλπο του Μεξικού!!

χεδόν 1 χρόνο μετά τη μοιραία έκρηξη της εξέδρας Deepwater Horizon της ΒΡ στο Μεξικό, σχεδόν τίποτα δεν μαρτυρά την τεράστια οικολογική καταστροφή. Το Μεξικό και οι Η.Π.Α προσπαθούν να ξεπεράσουν την «μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που αντιμετώπισαν ποτέ!» όπως δήλωσε η κορυφαία σύμβουλος του Λευκού Οίκου σε θέματα περιβάλλοντος Κ. Μπράουνερ. Η έκρηξη της εξέδρας και η έγχυση «περισσότερου πετρελαίου από κάθε άλλη φορά στην ιστορία» κατά τα λεγόμενα της Μπράουνερ είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο την καταστροφή της υποθαλάσσιας ζωής, θηλαστικών και ακτών, αλλά και το θάνατο 11 εργαζομένων…! Γνώριζε η ΒΡ το ενδεχόμενο σοβαρής βλάβης? Σύμφωνα με μηχανικό της εταιρείας(Τάιρον Μπέντον), όπως ο ίδιος δήλωσε στο BBC τόσο η ΒΡ η οποία μίσθωνε την πλατφόρμα όσο και η ιδιοκτήτρια εταιρεία της (Transocean) είχαν ενημερωθεί για το σοβαρό ελάττωμα στο εξάρτημα του μηχανισμού ασφαλείας της εγκατάστασης «λίγες εβδομάδες πριν από την έκρηξη». Ωστόσο σε καμία κίνηση δεν προέβησαν οι δύο εταιρείες για την επιδιόρθωσή του, με στόχο την μείωση του κόστους εξόρυξης πετρελαίου, με αποτέλεσμα κάθε μέρα επί 4 μήνες να εγχύονται στις ακτές του Μεξικού έως και 900.000 λίτρα πετρελαίου! Οι επιπτώσεις της καταστροφής Χιλιάδες πτηνά, ψάρια και κοράλλια μολύνθηκαν, άλλα εξαφανίστηκαν, καθώς κάθε μήνα διαρροής πετρελαίου καλυπτόταν μια έκταση μήκους 18.000 περίπου χιλιομέτρων! Φυσικά δεν βγήκαν αλώβητες από την καταστροφή η τοπική αλιεία, οικονομία και οι ζωές

χιλιάδων κατοίκων του Μεξικό. Οι επιστήμονες, όπως είναι φυσικό, κάνουν λόγο όχι μόνο για βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων αλλά και για ψυχολογικές συνέπειες. Η ευρεία περιοχή, η οποία μόλις που επούλωνε τις πληγές από τον τυφώνα Κατρίνα, δέχτηκε κι άλλο ένα χτύπημα μέσω της έκρηξης της εξέδρας εξόρυξης πετρελαίου. Αντίθετα με κάθε φυσική καταστροφή, η οποία έχει μια αρχή κι ένα τέλος, μια πετρελαιοκηλίδα εξακολουθεί να προκαλεί μόλυνση και να επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων για πολλούς μήνες. Συμπτώματα κατάθλιψης, κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων πλήττουν τη ζωή των κατοίκων οι οποίοι «δε μπορούν να γλιτώσουν, γιατί απλά το φαινόμενο εξακολουθεί να συμβαίνει.» Η αντίδραση της ΒΡ Η ΒΡ έσπευσε να αποποιηθεί των ευθυνών ακολουθώντας μια υπερασπιστική γραμμή για μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές του αιώνα. Σύμφωνα με την έκθεση των 193 σελίδων κατηγόρησε τις συνεργάτιδες εταιρείες Transocean και Halliburton για μια σειρά μηχανικών και ανθρώπινων λαθών. Ωστόσο η εταιρεία, ύστερα από συμφωνία ανωτάτων στελεχών με τον αμερικανό πρόεδρο Μ. Ομπάμα, κλήθηκε να αποδώσει αποζημιώσεις ύψους 20 δις. δολαρίων στα θύματα της ρύπανσης. Παρόλα αυτά ο όμιλος της ΒΡ θα χρειαστεί πολύ καιρό να ανακτήσει το όποιο κύρος του, τόσο γιατί κατά την πορεία δράσης του έχει προκαλέσει πολλάκις περιβαλλοντικές καταστροφές και θανάτους των εργαζομένων του (βλ. 2005 στο Τέξας και 2006 στον κόλπο Προύντοε της Αλάσκα) εξαιτίας της κακής συντήρησης των εγκαταστάσεων (με στόχο την εξοικονόμηση χρημάτων) όσο και γιατί ,παρόλο που μετά το 2005-2006 προσπάθησε να δημιουργήσει ένα οικολογικό προφίλ προσθέτοντας στο λογότυπό του και τον ήλιο, μόλις 0,1% των κερδών του διατίθενται για επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτή η καταστροφή μπορεί και πρέπει να είναι η τελευταία

Η παγκόσμια κοινότητα μόνο μέσα στο 2010 δέχτηκε πολλές πληγές από οικολογικές καταστροφές μερικές από τις οποίες παρατηρήθηκαν στις εξής χώρες: στην Ιταλία όπου στην κοιλάδα του Πάδου παλιό διυλιστήριο άδειασε χιλιάδες κυβικά απόβλητα πετρελαίου σε παραπόταμο του ομώνυμου ποταμού, στο δέλτα του Νίγηρα όπου το χρόνιο πρόβλημα των σκουριασμένων και κακής ποιότητας πετρελαιαγωγών δημιουργεί κάθε εβδομάδα κι από ένα «ατύχημα» με αποτέλεσμα την μόλυνση του ποταμού-ο οποίος αποτελεί πηγή ζωής για την Μαύρη Ήπειρο, στις Άνδεις όπου χιλιάδες κυβικά απόβλητα διέρρευσαν από ορυχείο στο Περού και κατέστρεψαν πολύτιμες αγροτικές εκτάσεις και τέλος στην Νότια Κίνα όπου από ένα ορυχείο χαλκού χημικά απόβλητα έφτασαν στον ποταμό Τινγκ καταστρέφοντας την τοπική αλιεία και προκαλώντας ανεπανόρθωτα προβλήματα στην υγεία των κατοίκων της περιοχής. Επειδή λοιπόν τα αποθέματα πετρελαίου λιγοστεύουν και οι περισσότεροι πόλεμοι και περιβαλλοντικές καταστροφές τα τελευταία χρόνια γίνονται στο όνομα του «μαύρου χρυσού» με αποτέλεσμα των θάνατο χιλιάδων ανθρώπων, είναι επιτακτική η ανάγκη αναζήτησης νέων, ανανεώσιμων και ήπιων μορφών ενέργειας. Τα πλεονεκτήματα μέσω της χρησιμοποίησης της ηλιακής, αιολικής, γεωθερμικής ενέργειας και των υδατοπτώσεων είναι πολλά περισσότερα από το βραχυπρόθεσμο κόστος τους. Όχι μόνο είναι φιλικές στο περιβάλλον με μηδενικά ουσιαστικά απόβλητα και υπολείμματα αλλά δεν πρόκειται να εξαντληθούν ποτέ. Ο εξοπλισμός, η κατασκευή και η συντήρησή τους είναι απλή και επιδοτούνται από τις περισσότερες κυβερνήσεις παγκοσμίως! Ο πλανήτης μας έχει ήδη δεχτεί αρκετές πληγές λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας, λόγω των πολυεθνικών και των εργοστασίων που στο όνομα του βραχυπρόθεσμου κέρδους επιλέγουν να αγνοήσουν και να μη λάβουν υπόψη τους την ζωή των επόμενων γενεών. Άλλωστε «τη Γη δεν την κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, αλλά την δανειστήκαμε από τα παιδιά μας!» και είναι στο χέρι μας να δώσουμε την μάχη για να την κληροδοτήσουμε και στις επόμενες γενιές… ΚΛΑΡΑ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

23


Μαριναλέντα, όταν η ουτοπία γίνεται πραγματικότητα

Α

ν σε μια καπιταλιστική κοινωνία, το «αόρατο» χέρι ρυθμίζει τα πάντα στην οικονομία, το φαινόμενο της Μαριναλέντα αποτελεί μια τρανή εξαίρεση. Η Μαριναλέντα είναι μια κοινότητα στην Ανδαλουσία, που πολλοί χαρακτηρίζουν και ως σοσιαλιστική όαση, αφού απαλλαγμένη ολοκληρωτικά από την καπιταλιστική λογική, η οποία κυριαρχεί σε ολόκληρο τον κόσμο, υιοθετεί ένα μοντέλο οικονομίας όπου τα κέρδη δεν έχουν καμία σημασία και η γη ανήκει μόνο σε αυτούς που τη δουλεύουν. Πώς όμως είναι δυνατόν ένα χωριό 2.600 κατοίκων να χαράζει τη δική της οικονομική πολιτική; Όλα ξεκίνησαν το 1979, όταν ο κομμουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρ-

χος στη Μαριναλέντα. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων, κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήμονα 12.000 στρέμματα γης και να δημιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισμό από τον οποίο ζει σήμερα σχεδόν όλο το χωριό. Στον συνεταιρισμό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ημέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδομάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο μισθό, ο οποίος ανέρχεται γύρω στα 1.500 €, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκομιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο μικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη μέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν δουλειές και γι’ αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Σε αυτή λοιπόν την κοινότητα τόσο ο δήμαρχος όσο και οι κάτοικοι του χωριού, εφαρμόζουν μια συμμετοχική δημοκρατία. Καθοριστικό όργανο που αποφασίζει απο το ζήτημα της φορολογίας μέχρι τις δημόσιες επενδύσεις και δαπάνες που θα πραγματοποιηθούν, αποτελεί η γενική συνέλευση της κοινότητας με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων ανεξαρτήτως ηλικίας,φύλου ή άλλων διακρίσεων. Όπως υποστηρίζει και ο Γκορνίγιο δεν μπορεί να υπάρχει ισότητα στην πολιτική αν δεν υπάρχει πρώτα ισότητα στην οικονομία. Αξίζει

να σημειωθεί οτι ο Γκορντίγιο εκλέγεται εδώ και τρεις δεκαετίες και εκλογές πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα χρόνια. Σε μια κοινωνία όπου δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις η αστυνόμευση απότελεί σπατάλη καθώς οι κάτοικοι έχουν καταφέρει να αναπτύξουν σχέσεις εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας καθώς επίσης και συντροφικότητας. Δικαστήρια και φυλακές δεν υπάρχουν παρά μόνο ένας αιρετός λαϊκός δικαστής που αντιμετωπίζει παραβατικές συμπεριφορές χωρίς ποινές και τις προσωπικές διαφορές με νουθεσίες. Μοναδικό κέντρο αποφάσεων για όλα οι γενικές συνελεύσεις, τακτικές και έκτακτες. Το δικαίωμα στην ανεξιθρησκεία είναι αναφαίρετο αν και δεν υπάρχει ιερέας, τις όποιες ανάγκες δημιουργούνται, τις καλύπτει ιερέας από διπλανά χωρία. Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπάιδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα. Η ατομική ιδιοκτησία και οι σχέσεις εκμετάλλευσεις που διέπουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες αποτελούν άγνωστες λέξεις για τους κατοίκους της Μαριναλέντα. Η κομμουνιστική απελεύθερωση και ολοκλήρωση των μελών της κοινότητας αρχίζει να πάιρνει σάρκα και οστά. Κι αν για εμάς τους πολιτισμένους η βαρβαρότητα αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα, για τους κατοίκους της Μαριναλέντα το όραμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι μια απλή εικόνα απ’ το μέλλον. ΔΗΜΗΤΡΗΣ-ΒΛΑΣΗΣ

OK COMPUTER…

Ή

ταν Οκτώβριος του 2007 και η πρώτη διάθεση ενός ολόκληρου νέου μουσικού άλμπουμ από το Διαδίκτυο ήταν πλέον γεγονός. Οι Radiohead επέλεξαν να διαθέσουν τον τότε καινούριο δίσκο τους “In Rainbows” για downloading έναντι οποιουδήποτε αντίτιμου (από 1 έως 100 λίρες έλεγαν), μέσα από την ιστοσελίδα τους. Η απόφασή τους να αψηφήσουν τους παραδοσιακούς τρόπους διάθεσης και πώλησης των άλμπουμ είχε ταρακουνήσει τη μουσική βιομηχανία. Κατά ορισμένους οι Radiohead ήταν πρωτοπόροι στη νέα ψηφιακή και διαδικτυακή εποχή, κατά άλλους ήταν είτε αφελείς είτε προάγγελοι της αρχής του τέλους μιας εποχής, με απρόβλεπτες συνέπειες. Εκείνοι όμως έδειχναν έτοιμοι να πάρουν αυτό το ρίσκο ακόμα και αν δεν τους έβγαινε σε καλό. «Πιστεύουμε ότι αν η μουσική μας είναι καλή, τότε ο κόσμος θα πληρώσει για να την αγοράσει», έλεγαν. Και έτσι και έγινε. Από την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, πάνω από ένα εκατομμύριο φαν της μπάντας αγόρασαν το δικό τους ψηφιακό αντίτυπο του δίσκου, κάνοντας τη μετέπειτα φυσική κυκλοφορία του και σε cd να μοιάζει απλά μια υποχρέωση προς τη δισκογραφική τους. Τον περασμένο Φεβρουάριο «ξαναχτύπησαν». Με μία απλή ανακοίνωση στην ιστοσελίδα τους, μας ενημέρωσαν ότι μέσα σε 5 μέρες (οι οποίες τελικά έγιναν 4) θα διαθέσουν το νέο τους άλμπουμ “The King Of Limbs”σε ψηφιακή μορφή, αφήνοντας την απλή έκδοση

24

ΑΡ.ΕΝ.Α.

σε cd για πολύ αργότερα. Ίσως έκαναν ένα βήμα πίσω ορίζοντας την τιμή των 7 € , ωστόσο αυτή είναι χαμηλότερη από εκείνη που έχουν επιλέξει οι δισκογραφικές για την ψηφιακή διάθεση των νέων άλμπουμ. Το ζήτημα είναι όμως ότι και πάλι αψήφησαν όλη αυτή την αλυσίδα παραγωγής και διάθεσης της δεύτερης μεγαλύτερης βιομηχανίας του δυτικού κόσμου, καθώς και τη λογική κοστολόγησης των προϊόντων της. Ποιος χρειάζεται πλέον cd, εξώφυλλα, διαφημίσεις, συνεντεύξεις Τύπου, δισκοπωλεία, διανομείς… Την εποχή του Διαδικτύου, τίποτα δεν χρειάζεται να μπαίνει ανάμεσα στους Radiohead και τους φαν τους. Μην πάμε όμως μακριά. Δεν είναι τυχαίο που και στη χώρα μας όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες, (ο Φοίβος Δεληβοριάς, η Λένα Πλάτωνος και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένα μικρό δείγμα), αφήνουν τις μεγάλες δισκογραφικές και προσέρχονται στο δυναμικό της Inner Ear, ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας από την Πάτρα, η οποία παράλληλα με την κυκλοφορία των άλμπουμ της, διαθέτει τα κομμάτια και στο site της προς ελεύθερη ακρόαση. Αλλάζει, όμως, κάτι αυτό στη μουσική; Υπάρχει διαφορά; Αν όχι ποσοτική, υπάρχει σίγουρα ποιοτική διαφορά στο όλο εγχείρημα. Πέρα από ένα νέο τρόπο κυκλοφορίας της μουσικής, μιλάμε και για μία διαφορετική νοοτροπία όπου η πληρωμή γίνεται εις ένδειξη εκτίμησης της δουλειάς του καλλιτέχνη κι

όχι στο πλαίσιο της σχέσης εμπόρουκαταναλωτή. Και σίγουρα υπάρχει μια εμφανής διάθεση των δημιουργών για επαναπροσέγγιση εκείνης της χαμένης σχέσης καλλιτέχνη και κοινού. Το Internet σαφώς άλλαξε τη μουσική, όπως και τόσα άλλα. Η ύπαρξη οργανωμένων κι εύχρηστων χώρων όπως το myspace βοηθούν τους καλλιτέχνες, καταξιωμένους και μη, να δώσουν τη μουσική τους στο κοινό (επί χρήμασι ή και δωρεάν) αλλά και να διατηρήσουν μια άμεση επικοινωνία μαζί του. Τελικά, μήπως αυτό που έχουμε ανάγκη από τη μουσική δεν είναι η μορφή με την οποία έρχεται στα χέρια μας, αλλά η σχέση καλλιτέχνηκοινού την οποία υπόσχεται το myspace και διεκδικούν οι Radiohead; ΕΛΕΝΗ


Η εποχή των εξεγέρσεων

Ο

ι εικόνες από την εξεγερμένη Βόρεια Αφρική και τον Αραβικό κόσμο μονοπωλούν το τελευταίο διάστημα το ενδιαφέρον των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης. Η εξέγερση στη Τυνησία αποτέλεσε την αρωγό δύναμη για τη δημιουργία ενός ντόμινο εξεγέρσεων στις χώρες της Μέσης ανατολής όπου μέσα από μαζικές διαδηλώσεις εκφράστηκε η λαϊκή οργή απέναντι σε δικτατορικά καθεστώτα καθώς και στη συνεχόμενη υποβάθμιση της ζωής τους. Αφορμή για τη κοινωνική έκρηξη αποτέλεσε ο αυτοπυρπολισμός ενός νεαρού Τυνήσιου του Mohamed Bouazizi, άνεργου πτυχιούχου που έγινε πλανόδιος πωλητής φρούτων, ο οποίος έβαλε δημοσίως τέλος στη ζωή του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη κατάσχεση του εμπορεύματός του από την αστυνομία. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι θεαματικές αποκαλύψεις, που έφερε στο φως το WikiLeaks και αναμεταδόθηκαν από τα κινητά τηλέφωνα και τα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, Twitter) για την πραγματικότητα του συστήματος μαφιόζικης λεηλασίας που είχε στηθεί. Στην ουσία όμως τα αίτια της εξέγερσης βρίσκονται πολύ βαθύτερα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το οικουμενικό τραύμα που προκάλεσε το Ολοκαύτωμα, η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1948 είχε ως αντίβαρο, σε πολλά αραβικά κράτη απελευθερωμένα από την αποικιοκρατία, την άνοδο στην εξουσία αντισιωνιστικών δυνάμεων (αντιτιθέμενων στην ύπαρξη του Ισραήλ), οι οποίες επικαλούνταν δύο διαφορετικές ιδεολογίες: «στρατιωτική-εθνικιστική» στην Αίγυπτο, το Σουδάν και την Υεμένη, «αραβική σοσιαλιστική» στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και την Αλγερία. Τρεις χαμένοι πόλεμοι απέναντι στο Ισραήλ (1956, 1967, 1973) θα οδηγήσουν τελικά την Αίγυπτο και την Ιορδανία στο να υπογράψουν συνθήκες ειρήνης με το εβραϊκό κράτος και να ευθυγραμμιστούν με τις ΗΠΑ, οι οποίες ήδη ασκούσαν -στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου- αποφασιστική επιρροή στις «μοναρχίες του πετρελαίου» της αραβικής χερσονήσου, καθώς και στον Λίβανο, την Τυνησία και το Μαρόκο. Με αυτό τον τρόπο, η Ουάσιγκτον και οι δυτικοί σύμμαχοί της υποστήριζαν τους δύο κατά προτεραιότητα στόχους τους: τον έλεγχο

του πετρελαίου και την ασφάλεια του Ισραήλ. Σε αντάλλαγμα, εγγυώντο τη μόνιμη παραμονή στην εξουσία ανελέητων δυναστών (ο βασιλιάς Χασάν Β’, ο στρατηγός Μπεν Αλι, οι στρατηγοί Σαντάτ και Μουμπάρακ, οι Σαουδάραβες μονάρχες Φαϊζάλ, Φαχντ και Αμπντάλα κ.ά.).Ταυτόχρονα και στα κράτη του υποτιθέμενου «αραβικού σοσιαλισμού» (Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Αλγερία), υπό τα βολικά προσχήματα της «πάλης εναντίον του ιμπεριαλισμού» και της «δίωξης των κομμουνιστών», εγκαταστάθηκαν μονοκομματικές δικτατορίες. Είναι γεγονός ότι η παγκόσμια κρίση του 2008 στιγμάτισε τα αραβικά κράτη. Χιλιάδες εργαζόμενοι με καταγωγή από αυτές τις χώρες, μετανάστες στην Ευρώπη έχασαν τις δουλειές τους. Ο όγκος των εμβασμάτων μειώθηκε σημαντικά και η τουριστική βιομηχανία(σημαντικό κομμάτι της οικονομία αυτών των χωρών) γνώρισε τη παρακμή. Την ίδια στιγμή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επέβαλλε ιδίως στη Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη σκληρά προγράμματα ιδιωτικοποίησης δημόσιων υπηρεσιών, δραστικές περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό καθώς και μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποβαθμιστούν οι μεσαίες τάξεις και να οδηγηθούν στη φτώχεια και την ανεργία. Καταιγιστικός παράγοντας ήταν ακόμη η τεράστια οικολογική καταστροφή, το καλοκαίρι που μας πέρασε στη χώρα της Ρωσίας. Ένας από τους κυριότερους εξαγωγείς σιτηρών στο κόσμο ήρθε αντιμέτωπος με ένα τεράστιο κύμα πυρκαγιών με άμεση συνέπεια τη μείωση του ενός τρίτου της σοδειάς της. Η απόφαση της Ρωσίας για αναστολή των εξαγωγών είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση των τιμών στα καθημερινά τρόφιμα του αραβικού κόσμου ενός κράτους με μαζική εισαγωγή τροφίμων. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι στις χώρες αυτές παρατηρούνται πολύ μεγάλα επίπεδα ανεργίας κυρίως στη

νεολαία που ξεπερνάνε το 50%, καθώς η απουσία προοπτικής και η αδυναμία μετανάστευσης (λόγω του ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θωράκισε τα σύνορά της και υπέγραψε επαίσχυντες συμβάσεις για το περιορισμό των λαθρομεταναστών) οδηγούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση μέσα σε ένα αβέβαιο μέλλον. Όλα αυτά λοιπόν σε συνδυασμό με τις επιλογές της δύσης έρχονται και συμπληρώνουν τη σημερινή κατάσταση στη Λιβύη όπου οξύνεται μέρα με τη μέρα. Τους τελευταίους μήνες μετά από συνεχόμενες συγκρούσεις των εξεγερμένων και των δυνάμεων που μένουν πιστές στον Καντάφι με πολλές απώλειες και από τις δύο πλευρές, αποφασίστηκε επέμβαση του ΝΑΤΟ με στρατιωτικά μέσα και άμεση εμπλοκή της χώρας μας με πρόσχημα τη προστασία αμάχων από το καθεστώς Καντάφι. Όμως οι πραγματικοί στόχοι φαίνεται να είναι άλλοι. Είναι προφανές ότι θέλουν να σπάσουν αυτό το μέτωπο των εξεγερμένων λαών και να τους ξαναθέσουν υπό έλεγχο λόγω της μεγάλης έκτασης που έχει πάρει. Ταυτόχρονα μπαίνουν και πιο άμεσα στον «αγώνα» για τη διεκδίκηση του ελέγχου των πετρελαίων. Είναι σαφές ότι με ειρηνικά μέσα πρέπει και μπορεί να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ για τη Λιβύη. Ο εξεγερμένος λιβυκός λαός, που αγωνίζεται με ηρωισμό και αυτοθυσία κατά του καθεστώτος Καντάφι, δικαιούται ενός δημοκρατικού, ανεξάρτητου και ειρηνικού μέλλοντος, χωρίς νέους δυνάστες και ξένους πάτρωνες κάνοντας σαφές ότι η εποχή των εξεγέρσεων είναι η εποχή της ελπίδας… ΑΚΗΣ-ΓΙΑΝΝΟΣ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

25


ΥΠΑΤΙΑ...στους αιώνες…!

Τ

ο όνομα Υπατία ακούστηκε πολλές φορές τις τελευταίες μέρες στα τηλεοπτικά πάνελ αφού συνδέθηκε με την απεργία πεινάς των 300 μεταναστών που έλαβε χώρα στο ομώνυμο νεοκλασικό κτήριο στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Πατησίων. Ποια ήταν όμως η Υπατία; Στο τέλος του 4ου μ.Χ αιώνα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δίνει τη θέση της στο Βυζάντιο και ο Χριστιανισμός ελεύθερα πλέον εξαπλώνεται , βάζοντας στο περιθώριο τη λατρεία των αρχαίων ειδώλων. Εκείνη την εποχή ζούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου η Υπατία, η μόνη γυναίκα μαθηματικός της αρχαιότητας! Καταγόταν από μαθηματική οικογένεια με πατέρα και αδελφό επίσης μαθηματικούς. Η Υπατία ξεχώριζε για τις καταπληκτικές εργασίες της πάνω σε προβλήματα διάσημων μαθηματικών όπως του Διόφαντου, του Πτολεμαίου και του Απολλώνιου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, η Υπατία ήταν εξίσου καλή μαθηματικός και φιλόσοφος. Έτσι δίδασκε και τα δύο. Το θάρρος, η παρρησία, η διαλεκτική δύναμη και η σπάνια αναλυτική ικανότητα την καθιέρωσαν στις συνειδήσεις των συγχρόνων της. Εκατοντάδες ακροατές συνωστίζονταν στα μαθήματά της μαγεμένοι από την εξυπνάδα, τις γνώσεις της και ….την ομορφιά της. Και τα τρία της χαρίσματα ήταν ανυπόφορα για τους οπαδούς

26

ΑΡ.ΕΝ.Α.

της νέας ηθικής τάξης που είχε αρχίσει να καταδυναστεύει την Αλεξάνδρεια. Επίσης το γεγονός ότι η Υπατία ανακατεύτηκε στα πολιτικά θέματα της Αλεξάνδρειας είναι αδιαμφισβήτητο. Μια μέρα, το 415 μ.Χ, ο όχλος εξαγριωμένος από ανθρώπους του πατριάρχη Αλεξανδρείας, όρμησε στο άρμα της, την έριξε κάτω, την έγδυσε και αφού την βασάνισε ξεσκίζοντας το σώμα της με όστρακα αιχμηρά και μαχαίρια ,την έκαψε ζωντανή. Οι δολοφόνοι της Υπατίας, όπως αναφέρθηκε, ήταν Παραβαλάνοι, φανατικοί μοναχοί της Εκκλησίας του πατριάρχη Κυρίλλου. Ο ίδιος, παρότι δολοφόνος αργότερα ονομάστηκε άγιος και τιμάται από την Εκκλησία ακόμη και σήμερα. Η φρικτή, ειδεχθής δολοφονία της φιλοσόφου είναι ένα ακραίο δείγμα της καταπίεσης και της απαγόρευσης της ελευθερίας της σκέψης που πρεσβεύει ο θρησκευτικός φανατισμός. Αρκετούς αιώνες αργότερα… το μέγαρό που φέρει το όνομα της (Υπατία), στο κέντρο της Αθήνας, γίνεται το σκηνικό ενός συγκλονιστικού αγώνα και μίας πρωτόγνωρης κατάστασης για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα. Αναφερόμαστε φυσικά στην απεργία πείνας των 300 μεταναστών-εργατών, που με τη γενναιότητα και το πείσμα τους πέτυχαν μία από τις σημαντικότερες νίκες που έχουν επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια. Αγωνίστηκαν για μια ζωή με αξιοπρέπεια, για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών αλλά και για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα όπως και υποχρεώσεις με τους Έλληνες εργαζόμενους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι αυτές που έχουν φέρει τους μετανάστες σε καθεστώς ανυπαρξίας εδώ και τόσα χρόνια με την ανοχή που επιδεικνύουν στην εργοδοτική τρομοκρατία ώστε να δημιουργούνται συνεχώς «φτηνά εργατικά χέρια». Αντίθετα η νομιμοποίησή τους θα τους εξασφάλιζε τα βασικά εργασιακά δικαιώματα. Η σημερινή μάλιστα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαντλούσε την αντι-μεταναστευτική της πολιτική σε βίαιες απελάσεις, μαζικά πογκρόμ και εξαγγελίες για φράχτες στον Έβρο. Αυτή η πολιτική της κοινωνικής αποξένωσης, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας φτιάχνει την κοινωνική συναίνεση που απαιτείται για

να περάσουν αναίμακτα τα επόμενα μέτρα εξαθλίωσης των εργαζομένων και της νεολαίας που ετοιμάζει το ΠΑΣΟΚ και η Τρόικα. Σε αυτά τα πλαίσια, η απεργία πείνας των μεταναστών ήταν μια γενναία ,αυτόβουλη και σκληρή απόφασή απελπισίας συνάμα και αξιοπρεπείας. Οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να μείνουν σε αντίσκηνα στην αυλή του μεγάρου Υπατία παρά τα έντονα καιρικά φαινόμενα. Η υγεία τους, όσο περνούσαν οι μέρες, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο ενώ κάποιοι ξεκίνησαν παράλληλα και απεργία δίψας. Ο κίνδυνος να χαθούν ανθρώπινες ζωές ήταν έντονος. Το ΠΑΣΟΚ αγνοώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις για το μεταναστευτικό, κρατούσε σκληρή έως και απάνθρωπη στάση. Έκανε προτάσεις που είχαν καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα και οι οποίες απορριφθήκαν όπως ήταν φυσικό από τους μετανάστες. Τελικά κάτω από την πίεση και τη δυναμική της ίδιας της κινητοποίησης και του κύματός αλληλεγγύης που αυτή προκάλεσε εντός της κοινωνίας η κυβέρνηση υποχώρησε και αναγκάστηκε να ικανοποιήσει τα περισσότερα από τα αιτήματα των μεταναστών. Ύστερα από 44 ημέρες αγώνα οι μετανάστες νίκησαν! Η έκβαση της απεργίας πείνας και η απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος των αιτημάτων των μεταναστών – εργατών, αποδεικνύει πως ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δε δίνεται!!! Η νίκη αυτή αποτελεί νίκη όχι μόνο των μεταναστών αλλά ολόκληρου του εργατικού κινήματος! Ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης σύνδεσε το όνομα της ρηξικέλευθης Αλεξανδρινής φιλοσόφου Υπατίας με τον αγώνα των 300 μεταναστών…! Οι δύο αυτές φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες έχουν ωστόσο κοινούς τόπους : τη θέληση , το θάρρος και την αντίσταση απέναντι στην κυρίαρχη εξουσία με στόχο τη διεκδίκηση της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας ακόμη και μπροστά στον κίνδυνο απώλειας του πολυτιμότερου αγαθού , της ίδιας της ανθρώπινής ζωής . Νίκος Γεωργούτσος


Joseph Koudelka : ‘’The maximum, that is what has always interested me’’

Γ

εννημένος στις 10 Ιανουαρίου του 1938 στη Μοραβία, περιοχή στο ανατολικό τμήμα της Τσεχίας, ξεκίνησε να βγάζει τις πρώτες του φωτογραφίες όντας μαθητής ακόμα. Σπούδασε ως μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πράγα. Τελειώνοντας τις σπουδές του το 1961 και αργότερα άρχισε να εργάζεται ως αεροναυπηγός. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση φωτογραφίας. Ωστόσο, η δουλειά του αεροναυπηγού δεν τον γέμιζε και έτσι την παράτησε και ξεκίνησε να παρακολουθεί και να φωτογραφίζει θεατρικές παραστάσεις στη Τσεχία. Από το 1962 και έπειτα ακολούθησε τους Τσιγγάνους φωτογραφίζοντας τους σε μια προσπάθεια απεικόνισης της δύσκολης και ταυτόχρονα ευφάνταστης καθημερινότητας τους. Σύμφωνα με προσωπικές του δηλώσεις σε μια συνέντευξη του στους New York Times, όταν τον ρώτησαν γιατί επέλεξε τους Τσιγγάνους είπε ότι « απλά άρχισα να τους φωτογραφίζω και μετά δε μπορούσα να σταματήσω». Παρατηρώντας τις φωτογραφίες του από αυτό το άλμπουμ, διαπιστώνει κανείς ότι ο ίδιος παίρνει και το ρόλο του παρατηρητή αλλά και το ρόλο του πρωταγωνιστή, είτε κρατώντας απόσταση από το θέμα του είτε με το να έρχεται πολύ κοντά στο θέμα του. Γυρνώντας από την περιοδεία του με τους Τσιγγάνους έρχεται αντιμέτωπος με την εισβολή στην Πράγα από τους Σοβιετικούς όπου και βγάζει μέσα σε μια εβδομάδα 5000 φωτογραφίες. Υπό το φόβο ενός ενδεχόμενου διωγμού του

Ε

ίδιου και της οικογένειάς του αυτές οι φωτογραφίες του φυγαδεύονται από ένα ατζέντη του Magnum και δημοσιεύονται στους Sunday Times, υπογράφοντας ως P.P. Στο τέλος της δεκαετίας του 60 βραβεύεται με το βραβείο φωτογραφίας Robert Capa gold medal με το ψευδώνυμο P.P. Το 1970 εγκαταλείπει την Πράγα και παίρνει τη αγγλική υπηκοότητα. Δουλεύει ως φωτογράφος του πρακτορείου Magnum για μια δεκαετία και ζει ουσιαστικά ως νομάς, καθώς περιοδεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Από τότε και έπειτα εκδίδει κάποια φωτογραφικά άλμπουμ λαμβάνοντας ταυτόχρονα αξιοσημείωτα βραβεία για αυτά όπως το Grand Prix Cartier-Bresson. To 1975 δημοσίευσε το άλμπουμ Gupsies και το 1988 το άλμπουμ Exiles, ενώ από το 1986 και έπειτα ξεκινά να φωτογραφίζει με πανοραμική κάμερα δημοσιεύοντας μια συλλογή από φωτογραφίες του στο άλμπουμ Chaos το 1999. Στη Τσεχοσλοβακία θα γυρίσει ξανά μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1991 για να καταγράψει την οικολογική καταστροφή που έχει συντελεστεί από την άγρια εκβιομηχάνιση που υπέστη η περιοχή όταν πια εντάχθηκε στον καπιταλισμό. Ο ίδιος ο 74χρονος Koudelka έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σαν Τσιγγάνος, ταξιδεύοντας εκεί που βρίσκονταν τα θέματα που απαθανάτιζε.

Στο Βερολίνο για να καταγράψει την πτώση του τείχους, στο Λίβανο για να δείξει τις πληγές του πολέμου, στη Γαλλία, την Αγγλία, τις ΗΠΑ, την Ελλάδα. Οι ειδικοί λένε ότι ο Koudelka είναι συνεχιστής της παράδοσης των μεγάλων φωτογράφων Henri Cartier Bresson, Andre Kertesz και Robert Frank. Με τον πρώτο είχε συνεργαστεί στο πρακτορείο Magnum και η συνεργασία τους μετατράπηκε σε βαθιά φιλία. Σε μια συνέντευξή του το 2003 λέει ότι ο Bresson τον είχε πάρει τηλέφωνο στο Παρίσι και του είχε πει ότι στην πόλη ήταν ο Kertesz για να τον γνωρίσει «Ηenri, αγαπώ τις φωτογραφίες του αλλά δε θέλω να τον γνωρίσω.», του είχε απαντήσει ο Koudelka. Σε λίγο όμως όπως λέει ο ίδιος το τηλέφωνο ξαναχτύπησε και ο Bresson του είπε «Δεν κατάλαβες. Πρέπει να τον γνωρίσεις επειδή εμείς οι τρεις είμαστε από την ίδια οικογένεια.» ΕΥΤΥΧΙΑ-ΣΟΦΙΑ

ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΛΗΜΑΤΑ

νώ στην Λιβύη πραγματοποιείται μια ακόμα ανθρωπιστική τραγωδία, με τους Λίβυους να πρασπαθούν να εγκαταλήψουν την πατρίδα τους, ας δούμε ποια είναι η άποψη των φωστήρων του έθνους, των κομμάτων της Βουλής: ΠΑΣΟΚ: Το κόμμα που διατηρεί 30 χρόνια καλές σχέσεις με τον Καντάφι, φέτος την είδε αλλιώς. Σκέφτηκε ότι ο Καντάφι είναι ψυχοπαθής και αποφάσισε να συμμετάσχει “υποστηρικτικά” στις επιχειρήσεις. Τώρα τι ακριβώς σημαίνει υποστηρικτικά, και πως διαφοροποιείται στην ουσία απο την ενεργό συμμετοχή, μόνο το ταραγμένο μυαλό του δεινού διπλωμάτη-ποδηλάτησοσιαλιστή-ληστή ΓΑΠ μπορεί να το εξηγήσει.. ΝΔ: Συναινεί με το ΠΑΣΟΚ καθώς σε αυτό το θέμα δεν υπάρχει πολιτικό κόστος και αυτή η στάση δεν θα ενισχύσει την κυρίαρχη λογική “ίδιοι είσαστε”. Επί της ουσίας, δεν έχει ιδιαίτερη άποψη καθώς στην αξιωματική αντιπολίτευση ασχολούνται νυχθημερόν με το ντεκορασιόν της Συγγρού. Ευτυχώς, γιατί όταν έχει απόψεις η ΝΔ είναι

επικίνδυνη. ΚΚΕ: Με ένα αντιιμπεριαλιστικό λογίδριο έβαλε τους πάντες στη θέση τους. Θα κάνει και 2-3 πορείες και έτσι θα έχει κάνει το χρέος του. Ούτως ή άλλως, ξέρει καλύτερα τα πράγματα, αφού μιλάει πάντα εξ ονόματος του “λαού της Λιβύης” ο οποίος θέλει αυτοδιάθεση. Βέβαια “αυτοδιάθεση” θέλει και το καθεστώς Καντάφι για να μπορέσει να σφάξει τους αντιφρονούντες. Άρα, με την λογική του ΚΚΕ, “λαός της Λιβύης” είναι το καθεστώς Καντάφι. Εκεί που σταματάει η λογική, αρχίζει το ΚΚΕ.. ΛΑΟΣ: Βαριέμαι να ασχοληθώ. Έτσι και αλλιώς, σε καμιά βδομάδα, θα έχει αλλάξει άποψη... ΣΥΡΙΖΑ: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κατηγορηματι-

κά αντίθετος με την ΝΑΤΟική επέμβαση στην Λιβύη. Δεν βλέπετε την πρόταση; Είναι εμφανής. Και τώρα ψόφα να ησυχάσουμε. Συμπέρασμα; Ευτυχώς που η Ελλάδα είναι παγκοσμίως ανύπαρκτη, και τους μόνους που απασχολούμε είναι τους δανειστές μας, που ψάχνουν να βρουν τρόπο να μας πτωχεύσουν με το μικρότερο δυνατό κόστος για τις τσέπες τους. Και του χρόνου φουντούνια ΛΑΚΗΣ

ΑΡ.ΕΝ.Α.

27


Legalize it

Γ

ια ολόκληρες χιλιετίες η κάνναβη έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα του ανθρώπου ως πηγή ενέργειας, ένδυσης αλλά και ως θεραπευτικό και ευφορικό μέσο. Αλλά εδώ και εξήντα χρόνια τέθηκε υπό καθεστώς διωγμού ως απειλή για την ύπαρξή του. Η τύχη της κάνναβης κρίθηκε αποκλειστικά και μόνο από το συνδυασμό των πολιτικών, ¬οικονομικών και τεχνολογικών αλλαγών που συντελέστηκαν κατά τη δεκαετία του 1930. Τα πολλά πλεονεκτήματα και οι εφαρμογές της κάνναβης, την καθιστούσαν υπολογίσιμο ανταγωνιστή των προϊόντων πολλών βιομηχανικών κλάδων (πετρελαιοειδή, οινόπνευμα, καπνός, φάρμακα, παραγωγής χαρτιού), οι οποίοι και συνεργάστηκαν αρμονικά προκειμένου να πετύχουν την απαγόρευση της κάνναβης, στα κρίσιμα χρόνια 1930-37. Στον 21ο αιώνα το ζήτημα των ναρκωτικών αποτελεί θέμα ταμπού για τη συντηρητική μας κοινωνία και κυριαρχεί ένα κλίμα άγνοιας, παραπληροφόρησης και δαιμονοποίησης. Οι ουσίες, νόμιμες και παράνομες πρέπει να κρίνονται με βάση την επικινδυνότητα τους και όχι με κριτήρια ηθικού πανικού. Οι περισσότερες κυβερνήσεις αντί να επικεντρωθούν στην αιτία των εξαρτήσεων υιοθετούν πολιτικές απαγόρευσης και καταστολής γεγονός το οποίο αποδεικνύει την ύπαρξη σημαντικών συμφερόντων. Έτσι, η ιδέα της αποποινικοποίησης αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά χρόνο με το χρόνο και είναι ένα στοίχημα για τους εμπόρους και τους συμμάχους τους, αν θα καταφέρουν να διατηρούν τα υπερκέρδη τους από τη μαύρη αγορά. Είναι καιρός πλέον προοδευτικά και μη, κομμάτια της κοινωνίας να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο αυτό καθώς οι εξαρτημένοι χρήστες ολοένα και αυξάνονται και η λύση δεν βρίσκεται στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. 4 fast facts 1.Μη τοξικότητα της κάνναβης Όλες οι Εκθέσεις των διαφόρων ερευνητικών Επιστημονικών και Κυβερνητικών Επιτροπών, από το 1894 μέχρι σήμερα, συμφωνούν ότι η χρήση της κάνναβης: Δεν προκαλεί τοξικομανία. Δεν έχει αρνητικά βιολογικά αποτελέσματα. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι ο καπνός και το αλκοόλ κατατάσσονται σε κατηγορία πολύ χειρότερη ως προς την σωματική εξάρτηση και την βιολογική καταπόνηση, οι οποίες είναι μηδαμινές στην περίπτωση της κάνναβης. Δεν αποτελεί προθάλαμο για τη χρήση άλλων ψυχοτρόπων ουσιών (ηρωίνη). Δεν επιφέρει

28

ΑΡ.ΕΝ.Α.

εγκεφαλικές βλάβες. Δεν αποδυναμώνει την άμυνα του οργανισμού. Δεν ελαττώνει την τεστοστερόνη στο αίμα. Δεν πυροδοτεί επιθετικές συμπεριφορές.

2.Δικαίωμα στην προσωπική επιλογή

Η αποποινικοποίηση της χρήσης δικαιολογείται από το γεγονός ότι μιας και δε δημιουργείται εθισμός ή μόνιμες βλάβες (όπως γίνεται λ.χ με το αλκοόλ και τα τσιγάρα), η κατανάλωση αποτελεί ζήτημα αυτοδιάθεσης και προσωπικής επιλογής και όχι ποινικό αδίκημα. 3. Φορολόγηση Περίπου το 1% του ελληνικού πληθυσμού είναι καθημερινοί χρήστες ινδικής κάνναβης σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τα Ναρκωτικά και μάλιστα καταναλώνει ημερησίως περίπου 1,5 γραμμάριο της ουσίας. Αυτοί οι σχεδόν 100.000 άνθρωποι θα μπορούσαν να πληρώνουν 7,5 ευρώ ημερησίως μιας και η ενδεικτική τιμή στην Ολλανδία που ισχύει ένα τέτοιο σύστημα είναι 5 ευρώ για μια μέση ποικιλία κάνναβης για κάθε γραμμάριο. Έτσι ο κάθε χρήστης στο τέλος του έτους θα έχει δώσει σε ρευστό περί τις 2700 ευρώ. Με μία απλή αναλογία βλέπουμε ότι τα συνολικά έσοδα θα έφταναν τα 270.000.000 ευρώ διαθέσιμα για φορολόγηση από το κράτος. Η ελληνική Πολιτεία παραβλέπει αυτές τις προοπτικές σε συνδυασμό με τις δυνατότητες που ανοίγει για τη γεωργία μέσω κυρίως της καλλιέργειας κλωστικής κάνναβης που αποτελεί το νούμερο ένα επιδοτούμενο από την Ε.Ε. γεωργικό προϊόν. Σίγουρα η αποποινικοποίηση δεν αποτελεί λύση για τη σωτηρία της οικονομίας αλλά μπορεί να αποτελέσει κι αυτή με τη σειρά της, μια πηγή εσόδων για το κράτος και όχι για τους εμπόρους ναρκωτικών. 4.Αποφυγή εμπλοκής με κυκλώματα διακίνησης Σε καθεστώς αποποινικοποίησης ο χρήστης θα μπορεί είτε να καλλιεργεί ο ίδιος την κάνναβη για δική του χρήση είτε να την εμπορεύεται νόμιμα. Έτσι αποφεύγεται η εμπλοκή του με τα κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών που πολλές φορές οδηγούν στα σκληρά ναρκωτικά μέσω περιοδικών τεχνητών ελλείψεων κάνναβης στην αγορά και καταργούνται οι σχέσεις εκμετάλλευσης που υφίστανται μεταξύ χρήστη και έμπορου λόγω της υπεραξίας που δημιουργείται. Επίσης αποφεύγεται ο σοβαρότατος κίνδυνος από την κατανάλωση κάνναβης καλλιεργημένης σε γειτονικές χώρες, η οποία είναι εξαιρετικά κακής ποιότητας και ποτισμένη με

διάφορα επιζήμια για την υγεία χημικά. Να σημειώσουμε ότι ο κατακλυσμός της ελληνικής αγοράς από αυτή την κάνναβη έγινε μερικά χρόνια πίσω με καταστροφή της πλειονότητας των τοπικών φυτειών και εισαγωγή μεγάλων ποσοτήτων από τις χώρες αυτές όπως η Αλβανία, χαίροντας πολιτικής κάλυψης. Συνοψίζοντας, μοναδικό αποτέλεσμα της απαγορευτικής, κατασταλτικής και διωκτικής μανίας των διαχειριστών της εξουσίας, είναι η ραγδαία επιδείνωση όλων των δεικτών του «προβλήματος των ναρκωτικών», προς όφελος των συνδυασμένων συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, της κρατικής εξουσίας και του οργανωμένου εγκλήματος, και σε βάρος της κοινωνίας. Η καταστολή, οι μύθοι, η παραπληροφόρηση και η τρομοκρατική προπαγάνδα συμβάλλουν στη διαρκή διόγκωση του προβλήματος, ενισχύουν διαρκώς τις εγκληματικές οργανώσεις που ελέγχουν τη μαύρη αγορά, οδηγούν τους χρήστες στον στιγματισμό και τη φυλακή και καθιστούν καταγέλαστες τις αλλεπάλληλες «αντιναρκωτικές» εκστρατείες που οργανώνουν οι σύγχρονοι παντογνώστες των κρατικών εξουσιών, οι οποίες μονίμως αποτυγχάνουν στους διακηρυγμένους στόχους τους και πάντοτε επιτυγχάνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Έτσι, είναι επιτακτικής σημασίας να αποποινικοποιηθεί η χρήση και η καλλιέργεια της κάνναβης αλλά παρ’ όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάχρηση της κάνναβης μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο καταστολής για τη νεολαία ειδικά σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι δέχονται τη χειρότερη επίθεση στα δικαιώματα τους από το νεοφιλελευθερισμό και πρέπει όλοι μας να είμαστε συνεχώς σε επαγρύπνηση και να ενεργοποιούμε τα ριζοσπαστικά αντανακλαστικά μας. Β., Δ., Χ.


Σοβιετικός κινηματογράφος

Η

σημαντικότερη σχολή κινηματογράφου παγκοσμίως θεωρείται ότι δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια ζωής της Σοβιετικής Ένωσης. Οι άνθρωποι μπορούσαν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τον κινηματογράφο ανεξάρτητα απο την ταξική τους αφετηρία. Οι συνθήκες που γυρίζονταν οι ταινίες μπορούσαν να θεωρηθούν πολύ καλές, καθώς υπήρχε μεγάλη τεχνογνωσία και διαθεσιμότητα πόρων, ενώ ταυτόχρονα, οι καλλιτέχνες δεν είχαν δεσμεύσεις από χρηματοδότες και μπορούσαν να εστιάσουν στην καλλιτεχνική και όχι ττην εμπορική επιτυχία ενός φίλμ.

Περίοδοι Σοβιετικού Κινηματογράφου ”Ρωσικός Φορμαλισμός” 1920 1930: Ήδη από τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης έγιναν τεράστια βήματα προόδου στον κινηματογράφο. Μάλιστα, ορισμένοι από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του κινηματογράφου έζησαν εκείνη την εποχή. Η διακήρυξη του Β.Ι. Λένιν για την τέχνη (1922) σηματοδότησε την αρχή μιας περιόδου όπου καλλιτέχνες από όλα τα κοινωνικά στρώματα δημιούργησαν μνημεία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αρκετές από τις ταινίες της εποχής μπορούν να χαρακτηριστούν ως υπερπαραγωγές ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Ιδιαίτερο αρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν ο αυθορμητισμός και ο έντονος πειραματισμός. ”Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός” 19301960: Ο κινηματογράφος έχει εξελιχθεί τεχνικά, καθώς ο βωβός κινηματογράφος αποτελεί πλέον παρελθόν, ενώ την δεκαετία του 40’ εμφανίζονται και οι πρώτες έγχρωμες ταινίες. Γίνεται προσπάθεια οι ταινίες που φτιάχνονται να απευθύνεται σε όλο τον λαό. Στην προσπάθεια αυτή, υπάρχουν φορές που το τελικό αποτέλεσμα είναι ομολογουμένως υποβαθμισμένο. Ακόμη, σε αυτή την περίοδο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο περιεχόμενο των ταινιών και υπάρχει έντονη στράτευση της τέχνης, καθώς τα φίλμ περίγραφαν το ανθρωπιστικό/κομουνιστικό πνεύμα που κυριαρχούσε. Ωστόσο, και σε αυτή την περίοδο δημιουργούνται πολύ σημαντικά κινηματογραφικά έργα. ”Νεότερος Σοβιετικός Κινηματογράφος” 1960-1990: Τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό διαδέχεται η νεότερη εποχή. Πέρα από τις πολιτικές, γυρίστηκαν και ταινίες ανθρωποκεντρικές με βαθιές ματιές μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αν και άριστες απο τεχνικής και καλλιτεχνικής πλευράς, πολλές από τις ταινίες θεωρούνται “δύσκολες” λόγω της στενής τους σύνδεσης με την σοβιετική κουλτούρα, με την οποία οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι εξοικειωμένοι. Παρ’ όλα αυτά, ο σοβιετικός κινηματογράφος γνώρισε πολλές διεθνείς διακρίσεις.

Προσφορά Σοβιετικού Κινηματογράφου

Η συμβολή των σοβιετικών στον κινηματογράφο είναι ιδιάιτερης σημασίας: Πρώτοι οι σοβιετικοί σκηνοθέτες αντιλήφθηκαν την αξία του μοντάζ, τις τεχνικές του οποίου εξέλιξαν ταχύτατα διευρύνοντας τις τότε δυνατότητες του μέσου. Επιπρόσθετα, τεράστια ταλέντα όπως οι Βερτώφ, Αϊζεστάιν, Ντοβζέκνο και Ταρκόφσκι βρήκαν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσουν. Πέρα από την καλλιτεχνική προσφορά, μέσα από τα φίλμ μπρορούμε να παρατηρήσουμε πολλά για την καθημερινότητα των ανθρώπων στην Σοβιετική Ένωση. Επιπρόσθετα, πολλά σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στην Σοβιετία της εποχής καταγράφονται μέσα από τις ταινίες. Μερικές φορές, βέβαια, κάποιες καταστάσεις ωραιοποιόντουσαν, ωστόσο, μπορούν να βγούν χρήσιμα συμπεράσματα για την ζωή των ανθρώπων.

Πέντε ταινίες που πρέπει να δείτε: - Θωρηκτό Ποτέμκιν (Σ. Αϊζενστάιν, 1925) - Στάλκερ (Α.Ταρκόφσκι, 1979) - Η Γη (Α.Ντοβζένκο, 1930) - Οι Γερανοί Πετούν (Μ.Καλατόζοφ, 1958) - Έλα Να Δεις (Ε.Κλίμοφ, 1985)

Σεργκέι Αϊζενστάιν (1898 -1948)

Ορισμός της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας, ο Σ.Μ Αϊζεστάιν ανήκει τους δημιουργούς που συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της κινηματογραφικής αισθητικής αλλά και του τρόπου με τον οποίο παρακολουθούμε κινηματογράφο έως και σήμερα.

Η μεγαλύτερη συμβολή του ήταν στη λεγόμενη “γραμματική” του μέσου: Με την πεποίθηση ότι ο νέος σοβιετικός κινηματογράφος πρέπει να είναι επαναστατικός, όχι μόνο στη φόρμα αλλά και στο περιεχόμενο, ο Αϊζενστάιν, εμπνευσμένος από το “αριστερό μέτωπο” στη Τέχνη -οδηγός του οποίου ήταν ο επαναστάτης ποιητής Βλάντιμιρ Μαγιακόφσκι- πειραματίστηκε πάνω στις εκφραστικές δυνατότητες του φιλμ, θέτοντας τις βάσεις της γραμματικής της κινηματογραφικής γλώσσας και δίνοντας πρωταρχική σημασία στη διαλεκτική σύνθεση των πλάνων, κοινώς στο μοντάζ. Σε μια περίοδο 31 ετών (1923-1954) σκηνοθέτησε μόλις 8 ταινίες, δύο εκ των οποίων παραμένουν ανολοκλήρωτες. Ήταν μόλις 28 χρονών όταν γύρισε το “Θωρηκτό Ποτέμκιν”, την πλέον αναγνωρίσιμη δημιουργία του αλλά και το σημαντικότερο επίτευγμα της εποχής του βωβού κινηματογράφου. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια στη Δύση, ο Αϊζενστάιν επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση και άντλησε θέματα που σχετίζονται με την ιστορία της Ρωσίας (Ιβάν ο Τρομερός), με τα οποία και συνέχισε τις κινηματογραφικές του αναζητήσεις, αυτή τη φορά τόσο ήχου όσο και εικόνας. Νίκος Μ., Θοδωρής

ΑΡ.ΕΝ.Α.

29


Σ STRANGE DAYS HAVE FOUND US. (40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ JIM MORRISON )

Ο

James “Jim” Douglas Morrison (8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971) ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors. Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ (“The Unknown Soldier” και “People are Strange”). Ευφυής και ικανός σαν μαθητής (με δείκτη IQ 149) έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για λογοτεχνία, ποίηση, φιλοσοφία και ψυχολογία. Ο τρόπος σκέψης του αλλά και η συμπεριφορά του επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα γραπτά του Νίτσε αλλά και από ποιητές όπως οι Blake, Baudelaire αλλά και από τον καλό φίλο του Michael McClure. Ο ίδιος ο Μorrison ξεκίνησε να γράφει ήδη από την εφηβεία του. Παρότι ήταν πολύ γνωστός τραγουδιστής και στιχουργός, συνάντησε δυσκολίες όταν έψαχνε εκδότη για την ποίησή του. Έτσι τα μόνα δημοσιευμένα έργα του είναι τα: «Κυρίους» και «Τα νέα πλάσματα». Το 1965 δημιουργείται στο Los Angeles από τον Jim Morrison και τους Ray Manzarek, Robbie Krieger και John Densmore το θρυλικό συγκρότημα της ροκ μουσικής «The Doors». Το κορυφαίο αυτό ροκ γκρουπ κατάφερε από τις πρώτες κιόλας εμφανίσεις του να μαγέψει τα μουσικόφιλα πλήθη, αποκτώντας τους πλέον φανατικούς οπαδούς, με θρησκευτικού τύπου σχεδόν προσήλωση και πίστη στο όνομά του και στο πρόσωπο του τραγουδιστή Jim Morrison. Σε τέσσερις μόλις χρόνια, από το 1967 μέχρι το 1971, η τότε φήμη αλλά και η σημερινή υστεροφημία του σχήματος είναι απίστευτη. Όλα ξεκίνησαν με την τεράστια επιτυχία του πρώτου κιόλας δίσκου τους “The Doors” που έκανε το καλύτερο ντεμπούτο όλων των εποχών στη ρόκ δισκογραφία, συνεχίζοντας με το δυνατό, σκληρό και σκοτεινό “Morrison Hotel” το 1970 και ολοκληρώνοντας τη σύντομη αλλά λαμπρή καριέρα τους με το εξαιρετικής ευαισθησίας “L.A. Woman” το 1971. Ο πρόωρος θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας, συντάραξε τους θαυμαστές του. Επικρατέστερη αιτία θανάτου φαίνεται να είναι η υπερβολική δόση ηρωίνης. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες , οι οποίες ενισχύουν το μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει. ΑΝΤΩΝΙΑ-ΓΩΓΩ

30

ΑΡ.ΕΝ.Α.

Gary MooreHE’S STILL GOT THE BLUES IN HEAVEN

την Ισπανία, όπου περνούσε τις διακοπές του, άφησε την τελευταία του πνοή ο 58χρονος Γκάρι Μουρ στις 6 Φεβρουαρίου 2011. Ο κιθαρίστας μουσικών ροκ και μπλουζ καταγόταν από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας. Aπό πολύ μικρός άρχισε να παίζει κιθάρα ενώ μεγάλη επιρροή του ήταν ο Peter Green των Fleetwood Mac. Δεν ήταν παρά 16 ετών όταν μετακόμισε στο Δουβλίνο το 1969 για να γίνει μέλος των Skid Row. Ο καλλιτέχνης κέρδισε ευρύτερη δημοσιότητα τον καιρό που συμμετείχε στην ορχήστρα σύγχρονης μουσικής, με την επωνυμία Thin Lizzy. Παράλληλα, ο Μουρ έκανε και μία αξιοπρόσεκτη «μοναχική» σταδιοδρομία, στο χώρο της μουσικής ψυχαγωγίας, αποκτώντας ένα «προσωπικό» μουσικό κοινό που αναγνώριζε σε αυτόν ‘’τον έρωτα με την κιθάρα του’’. Αναμφίβολα ήταν από τους λίγους που κατάφερε να γνωρίσει τα μυστικά της ηλεκτρικής κιθάρας. Το 1973 ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του με το “Grinding Stone” άλμπουμ. Μέχρι το 2008 κυκλοφόρησε είκοσι studio δίσκους και έξι live, με πιο επιτυχημένο εμπορικά το “Still Got the Blues” του 1990. Οι συμμετοχές του σε συναυλίες με θρύλους της ροκ μουσικής πολυάριθμες όπως αυτή πλάι στο Bob Dylan, Colosseum II, Beach Boys , Ozzy Osbourne και πολλοί άλλοι. ΑΝΤΩΝΙΑ-ΓΩΓΩ


ΑΡ.ΕΝ.Α.

31


32

ΑΡ.ΕΝ.Α.

Τεύχος 9  

Υπόγειο με θέα , ΑΡΕΝΑ, ΑΣΟΕΕ

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you