Issuu on Google+

5 413657 203468

1

Magazine VOID


Lees mij

2

VOID Magazine


Magazine VOID

3


4

VOID Magazine


per week in Brussel les omdat ik de manier waarop ze hier omgaan met deze studierichting veel interessanter vind, het is minder praktisch gericht dan in Luik. Het is niet uit financiële noodzaak dat ik les geef, eerder omdat ik graag samenwerk met de studenten in hun onderzoek naar een grafische identiteit. VOID Hoe bent u in godsnaam op deze naam gekomen? KYD Dit idee kwam ‘s nachts in mij op. Het verwijst enerzijds naar ‘Kill your idol’. Ik stond er ook echt op, een gebiedende wijze te gebruiken, om de naam dynamiek mee te geven. We hebben een poster gemaakt met het hele proces tussen de ontwerper en de klant. Alle etappes zijn hierin uitgepuurd weergegeven. Het kidnappen zelf is het moment dat de opdrachtgever kiest om met ons in zee te gaan, en door de intense samenwerking sleurt hij ons een beetje mee. Zelf hebben ze mij nog niet proberen te kidnappen, tot grote vreugde van mijn moeder, want onze naam boezemde haar redelijk veel angst in. VOID Heeft het feit dat u uw site buiten het Frans ook in het Engels hebt laten maken u al veel meer kansen kunnen opleveren? Waar bent u vooral actief ? ‘Note’ Voorstelling - 2007 450 kg gerecycleerd papier, aan een zijde gebonden - notablokken

Magazine VOID

5


‘Magasin de travail’ Workshop - 2009 Uit een reeks van15 postkaarten - offset print Door KYD

Bacon Caravan Creek - WolfWolfWolfSheepWolf Werken- 2010 ‘Jewelpack’ - Spiegelstickers - Condat matt Périgord papier - 1000 kopies Door KYD

6

VOID Magazine


Magazine VOID

7


8

VOID Magazine


“De Blauwe Peer is pas op zijn sterkst als ze met z’n allen in het veld staan. We zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elk communicatieproces, blijft een proces waar we allemaal ons steentje aan bijdragen. We zijn onklopbaar als individu, maar nog meer als team.”, klinkt de promotiefolder van De Blauwe Peer. Ik wou weten hoe het er in zo’n grafisch bureau aan toe gaat. Wat de moeilijke en leuke kanten aan de job zijn. Katrien Dierickx gaf me antwoord op mijn vragen.

VOID Wat studeerde je? Katrien Ik studeerde grafische vormgeving aan het Sint-Lucas te Gent, eerst secundair daarna Grafische vormgeving (toen functionele grafiek genoemd). Aanvankelijk werd ik door mijn ouders tegengewerkt omdat zij niet geloofden in een toekomst in die sector. Ik werd van de ene school naar de andere gestuurd maar uiteindelijk kreeg ik mijn zin. Dit was een belangrijke beslissing. Ik wou mijn ouders overtuigen en dat lukte dan ook. VOID Wat vond je van de opleiding? Katrien Uiteindelijk was ik in Sint-Lucas, toch twijfelde ik tussen vrije grafiek, vrije kunsten en toegepaste kunsten. Ik ben tijdens mijn opleiding ook vaak in andere ateliers gaan kijken, vergelijken. Ik zou een kunstopleiding veel vrijer willen zien. Gedurende de eerste twee jaren zouden alle richtingen opengesteld moeten worden, zodat je van verschillende kunstvormen kunt proeven, want alles leunt zo dicht bij elkaar aan. Pas na die twee jaar kan je je dan pas verdiepen in

Na mijn werkuren probeer ik mezelf in beeldend werk een vorm te geven. Ik vind dat heel belangrijk.

Katrien in haar atelier

één kunstvorm. Ik koos voor toegepaste grafiek maar ik merk dat ik nu in mijn vrije tijd de beeldende kunst niet kan loslaten. VOID Ik heb voor het KASK gekozen omdat het eerste jaar net breder is. Je krijgt vrije grafiek, illustratie, grafische vormgeving en webdesign. Pas in het tweede jaar moet je een verdere keuze maken. Waarom heb jij niet voor dit systeem gekozen? Katrien Tijdens mijn studieperiode was dit nog niet het geval. Sint-Lucas was hoog aangeschreven, KASK, althans in onze richting was makkelijker. Dit werd niet aanzien als ‘vrijer’. Vandaag zou ik zeker de vergelijking maken.

Magazine VOID

9


Groepsfoto van de werknemers van De Blauwe Peer.

VOID Nu wordt er veel met de computer gewerkt, hoe was dat in jouw opleiding? Katrien In mijn opleiding werd er nog niet met de computer gewerkt. Alles werd nog met de hand gedaan. We lieten teksten zetten door een extern bureau. Je moest hen zeggen hoe het diende uitgevoerd te worden: corps, lettertype, enz. Dat was niet evident. Ook maakten we gebruik van kleeflettertjes, of we tekenden de letters zelf met plakkaatverf. Een jaar nadat ik ben afgestudeerd ben ik gestart met het gebruiken van de computer. Ik heb met zelfstudie de programma’s leren kennen. VOID Wie zijn je idolen, kunstenaars naar wie je opkijkt en die je inspireren? Katrien Er zijn zo veel mensen waarnaar ik opkijk, mensen van dichtbij en veraf. Ik heb veel idolen. In

het straatbeeld zie je veel toegepaste vormgeving, vrije vormgeving. Nu ook met het internet, er is zo een groot aanbod! Een voorbeeld: Anu Tuominen. VOID Stemt het beeld dat je kreeg tijdens je studies

dingen te kunnen maken. Klanten zijn bezig met het rendement ervan, niks mis mee, maar wanneer de return on investment niet ingevuld wordt, worden we meestal aanzien als alternatieve kunstenaars. Wanneer we er dan wel in slagen om een klant te overtuigen met een unieke identiteit dat op hun lijf is geschreven, dan krijgen we een enorme waardering. VOID Wat deed je na je studies? Katrien Samen met twee goede vrienden ben ik onmiddellijk als zelfstandige gestart. Dit hebben we twee jaar volgehouden. Het was heel grappig, heel leuk, heel boeiend. Eigenlijk was het een verderzetten van onze studententijd. We hebben veel gelachen, maar weinig verdiend. Daarna zijn we alledrie onze eigen weg gegaan. Ik heb dan samen met mijn man Peter en nog een derde persoon De Blauwe Peer opgericht.

Een kunstzinnige opleiding leert je anders kijken, leert je creatief nadenken. Dat is heel belangrijk: kijken, voelen, verder zoeken.

10

VOID Magazine

overeen met de job die je nu doet? Katrien Neen, niet echt, soms wel, soms niet. Vroeger was ik er waarschijnlijk nog niet klaar voor. De grafische vormgeving ziet er anders uit in praktijk dan in de studies. Er moet gevochten worden om mooie


Het boek dertig jaar in solidariteit… anders bekeken verscheen op 3O maart 2007 naar aanleiding van de viering van het dertigjarig bestaan van Solidariteit voor het Gezin.

VOID Vanwaar de naam ‘De Blauwe Peer’? Katrien Vanuit een soort zotternij. Je moet de naam ook bekijken met z’n logo, nl een rode citroen. Het heeft alles te maken met de verwondering. We willen de klant verwonderen. Mensen doen verwonderen is de basis van communicatie. Hierin hebben we steeds geloofd, het is de rode draad van De Blauwe Peer. VOID Kan je ‘De Blauwe Peer’ beschrijven? Katrien Vroeger waren we een puur grafisch bureau. We creërden voor grote multinationals jaarverslagen, interne documenten, brochures enz. Na een paar jaar zagen we in dat grafische vormgeving een verhaal nodig had, een verhaal die iedereen binnen en buiten het bedrijf kon vertellen. Zo won copywriting veel aandacht. Stilaan werden we vooral geboeid door de nieuwe stijlen en methodes die kunnen worden aangewend zodat bedrijven zich beter profileren. Tien jaar geleden was het de tijd van de fusies, er was een wissel van bedrijfsnamen waardoor de naambekendheid van de onderneming op het spel stond. De Blauwe Peer vond dit interessant en stelde een plan op waarbij alle facetten van de onderneming die te maken hadden met communicatie betrokken waren. Zo konden we een bedrijfscultuur bekrachtigen waarbij de motivatie van medewerkers verhoogd werd. Een paar jaar geleden kwam de crisis, toen lag de focus op het rendement. We studeerden opnieuw bij. Via een staatsexamen werd De Blauwe Peer erkend als communicatieadviseur. Onderzoek en marketing kwamen bij het productengamma en zo werden we uiteindelijk een full-servicebureau. Toch profileert De Blauwe Peer zich nog steeds als een grafisch bureau maar dan met een aantal plussen bij. VOID Hoe verloopt de samenwerking? Katrien Nu hebben we een oudere garde en een jongere garde. De oudere generatie staat in voor het runnen van De Blauwe Peer. Alles moet gesmeerd lopen. De jonge generatie zijn vooral ontwerpers. Zij volgen de trends en drukken de stempel van De Blauwe Peer op vlak van creatie. Het zijn twee generaties die elkaar perfect aanvullen. Er is een mooi evenwicht in de ploeg. Er heerst hier een goede en rustige werksfeer. VOID Is er een groot verschil in vormgeving tussen de jongere en oudere garde? Katrien Ja, als je een paar jaar bezig bent, werk je anders. Ik kijk anders naar een klant dan een jongere medewerker. De jonge generatie is absoluut nodig voor trendwatching. Ze zijn er zeker niet op achteruitgegaan. Ze zijn ook matuurder. En toch merk je bij het zoeken van nieuwe ideeën dat er veel gelijkenissen zijn.

Magazine VOID

11


VOID Welke programma’s en apparatuur gebruiken jullie? Katrien We gebruiken steeds de nieuwste versie van InDesign, Photoshop en Illustrator, de klassiekers. Ze zijn dan ook supergoed en zorgen steeds voor vernieuwing. Nu hebben we bijvoorbeeld CS5 aangekocht, waarbij statische beelden en movies elkaar vinden. Dit wordt terug een mooie uitdaging. VOID Waar halen jullie de inspiratie? Katrien Eigenlijk overal. Het is een levensstijl geworden om altijd open te staan en te kijken naar de buitenwereld. Onlangs in een gesprek met een vriendin kwamen we tot de vaststelling dat iedereen een kunstzinnige basisopleiding zou moeten krijgen, ook de mensen die bijvoorbeeld een wetenschappelijke richting uitgaan. Een kunstzinnige opleiding leert je anders kijken, leert je creatief nadenken. Dat is heel belangrijk: kijken, voelen, verder zoeken. Ik doe ook nog beeldend werk na mijn werkuren. Op mijn werk probeer ik de klant, het bedrijf, een beeld te geven, een vorm. Na mijn werkuren probeer ik mezelf in beeldend werk een vorm te geven. Ik vind dat heel belangrijk. Ik volg keramiek in avondschool op St-Lucas. VOID Wat zijn jullie troeven? Katrien We denken mee met de klant. We gaan op zoek naar een goed verhaal voor de klant en aan de hand van dat verhaal bedenken we een beeld. Achter onze vormgeving zit er dus een bepaalde strategie, een bepaalde denkwijze. Wij bieden diepgaande grafiek aan. Om tot dit beeld te komen gaan we ons eerst gaan informeren bij de klant zelf. Daarna wordt er gebrainstormd, proberen we ruimer te denken en pas dan wordt het concreet gemaakt. De Blauwe Peer biedt een meerwaarde. VOID Wat is jouw specifieke taak in het bedrijf ? Katrien Samen met Peter ben ik zaakvoerder. Ik werk ook nog mee in de productie, de vormgeving kan ik niet laten. Ik zorg dat het hier goed loopt, ik breng creaties aan en ik leid vergaderingen. Op menselijk vlak heb ik hier een belangrijke taak. VOID Hoe ziet een normale dag eruit? Katrien De planning bekijken en afhankelijk daarvan briefings organiseren, brainstormen, lopende zaken

12

VOID Magazine

De Mare: een maandelijks magazine voor en over de Steinerschool van Gent.

afwerken, stagiairs en sollicitanten bekijken, vergaderingen en heel veel mails verwerken. De momenten dat ik aan producties werk zit ik op mijn eilandje. In De Blauwe Peer merk ik dat collega’s die aan een productie werken rustig op hun eilandje kunnen ontwerpen. Er is natuurlijk wel wat gepraat maar iedereen is intensief bezig. VOID Twijfel je nu nog steeds aan je keuze? Denk je dat je zal blijven werken als grafische vormgeefster? Katrien Ja, ik twijfel nog steeds, dat is een rode draad in mijn leven, het randje van de vrije en de toegepaste kunsten belopen. Ik heb daar nu wel een vorm in gevonden: ik ben blij De Blauwe Peer opgericht te hebben, maar ik moet daarbuiten ook iets hebben dat vrijer is, en dat doe ik nu ook. VOID Wat vind je het moeilijkste in je job? En het leukste? Katrien Het moeilijkste vind ik de klanten content

Ik heb ooit een boekje gemaakt toen ik zwanger was van mijn dochtertje. Daar wou ik gewoon mijn zin mee doen, zonder naar de prijs te kijken. De opzet van het boekje was om weer te geven in welk wereldje dit meisje ging geboren worden, het gezin waarin ze zou terecht komen.

stellen, dat gepraat en het drukklaar maken vind ik verschrikkelijk. Ideeën zoeken en creëren ligt me veel beter. Het leukste vind ik in groep samenwerken, maar toch je eigen ding kunnen doen. Iets op papier zetten! Of op straat een beeld zien dat je zelf gecreëerd hebt. VOID Welke soort opdrachten nemen jullie aan? Katrien We werken in verschillende sectoren, zoals chemie, pharmaindustriën, ook in de cultuur en de sociale sector. We werken uitsluitend voor bedrijven, nooit rechtstreeks voor een consument. We nemen zowel kleine als grote opdrachten aan. We zoeken naar de vorm, de kleuren, een logo en zo werken we verder naar de communicatie naar buiten toe. VOID Zijn er opdrachten met een continu karakter? Katrien Het interne blad van Bayer is een voorbeeld van een continue opdracht. Een bedrijf dat wil vernieuwen is een eenmalige zaak, maar dan volgen daar meestal nog nabestelling op. Bijvoorbeeld voor bepaalde nevenactiviteiten. VOID Hoe lang werken jullie gemiddeld aan één opdracht? Katrien Dit hangt heel sterk af van de soort opdracht. De timing wordt met de klant op voorhand afgesproken. VOID Hebben jullie al opdrachten geweigerd? Katrien Ja. Met klanten waarmee het absoluut niet klikt, heeft het geen zin verder te gaan. Dit commu-


dat maakt deel uit van de job. Soms hebben we ideeĂŤn die dan door de prijs niet mogelijk zijn. We moeten functioneren in een bepaald budget. Ook met die beperking moet je proberen iets leuk te maken. VOID De concurrentie is groot, moet je soms onder je prijs opdrachten aanvaarden? Katrien Nee, dat doen we niet. Dat zou weinig respectvol zijn. Door onder de prijs te werken maak je alles kapot in de branche. Natuurlijk is de prijszetting van een bureau met acht mensen anders dan van een bureau met dertig mensen of van een persoon die helemaal alleen werkt. VOID Werken jullie ook internationaal? Ja, in Zwitserland en Nederland maar liefst in BelgiĂŤ. In ons land valt er veel te zeggen met beeld. VOID Zijn er tips die je aan studenten in de grafische richting wil geven? Stages doen is heel belangrijk, en dit in verschillende types van bureaus. Je moet uitzoeken waar je je goed voelt, weten met wat je bezig bent. Vooral een beeld hebben van jezelf, weten waarin je goed bent en je hierin profileren en verdiepen.

Op mijn werk probeer ik de klant, het bedrijf, een beeld te geven, een vorm. niceren we dan openlijk. VOID Loopt er nooit eens iets compleet fout? Katrien Ja, dan herbeginnen we, dat moet ook kunnen. Niet alles loopt zo vlot. Ook daar leer je weer uit. VOID Wat vond je de leukste opdracht tot nu toe? Katrien Aan elke opdracht is er wel iets leuks verbonden. Ik heb ooit een boekje gemaakt toen ik zwanger was van mijn dochtertje. Daar wou ik gewoon mijn zin mee doen, zonder naar de prijs te kijken. De opzet van het boekje was om weer te geven in welk wereldje dit meisje ging geboren worden, het gezin waarin ze zou terecht komen. Nu is mijn dochter acht jaar en ze piept nog regelmatig in haar boekje. VOID Voel je je soms niet beknot in je vrijheid door de eisen of de visie van de klant? Katrien Dit is eigenlijk een heel belangrijk gegeven in ons vak: binnen de opgelegde beperking iets sterks maken, dat is net ons onze taak. Soms erger ik mij natuurlijk aan bepaalde eisen maar

Tekst: Katrien Impens

Voor haar persoonlijk werk vertrekt Katrien vanuit haar visie over communicatie.

Magazine VOID

13


+ KHUAN+KTRON maakt furore. Ze tekenden afgelopen zomer een aantal covers voor Weekend Knack, waarmee ze zelfs op Grain Edit stonden, misschien wel de populairste illustratorenblog. Sindsdien lopen de opdrachten van over heel de wereld binnen. Voor die buitenwereld is KHUAN+KTRON misschien wel een driekoppig collectief van een Belg, een Rus en een Japannees, maar als je goed oplet kan je hints vinden dat dat misschien niet de volledige waarheid is. Ik ging praten met Steebz, de Belg in het collectief, die me alles vertelde.

VOID Op je website staat er dat je deel uitmaakt van een collectief, maar ik heb het gevoel dat daar weinig van aan is, klopt dit? KUHAN Inderdaad, dat ben ik alleen. Het is eigenlijk een uit de hand gelopen grap. Toen ik studeerde aan het Sint Lucas in Antwerpen moest ik in het laatste jaar aan mijn eindproject werken, en ik vond het nodig om, in plaats van opdrachten te bedenken, een soort van collectief uit de grond te stampen, met verschillende mensen die dan allemaal een eigen stijl hadden, maar dat was dan ik alleen. En sindsdien is dat blijven hangen. VOID Op je website staat er dat KHUAN+KTRON bestaat uit een Belg, een Japanner en een Rus. Toen ik je ‘collectief ’ voorstelde aan mijn docenten was mijn docent grafisch ontwerp er volledig mee weg. Hij zei meteen “Ja, dat ziet er zeer Russisch uit!”. KUHAN Fantastisch vind ik dat. De mails die ik krijg, dat zijn ook allemaal mensen die er van uitgaan dat we hier met z’n drieën zijn, en ik vind het lollig dat, als je iets op het internet post en je pakt dat een beetje serieus aan, dat de mensen daar gewoon mee weg zijn. VOID Laten we het even over je studies hebben. Je zei daarnet al dat je op het Sint Lucas zat in Antwerpen, wat studeerde je daar dan precies? KUHAN Die studierichtingen veranderen natuurlijk ieder aantal jaar van naam, maar ik ben als illustratieve grafisch vormgever afgestudeerd. VOID Ik ken nu iemand die in haar master grafisch ontwerp zit aan het Sint Lucas, en die loopt nu stage bij Chocoweb in Antwerpen. Waar heb jij stage gelopen? KUHAN Chocoweb? Ja daar heb ik nog voor gewerkt! Een paar maand geleden nog. Een zelfportret van Steebz die in de bossen met zijn gitaar zit de spelen.

14

VOID Magazine


Ik mag dan wel ontzettend veel tijd in mijn illustraties steken, ik zou niets anders willen doen. Die mensen moesten een folder voor de overheid hebben, voorlichting over luizen. Ik vond het best nog wel nodig om te doen. (zoekt folder) Kijk: Gewoon een illustratie en dan wat kleinere dingetjes. De vormgeving hebben zij dan gedaan. Maar dus, stage heb ik nooit gedaan, wij moesten dat toen nog niet doen. VOID Die folder is duidelijk uw stijl! KUHAN Ja, het is heel doorgevoerd en super simpel gehouden. Desondanks kruipt er toch steeds weer veel tijd in. Ik moet tegenwoordig zuinig met mijn tijd omspringen. Ik werk wanstaltig lang aan mijn tekeningen. Vannacht heb ik er net weer een buiten gedaan voor een Australisch bedrijf, een landkaart van Australië in de stijl van mijn covers voor de Weekend Knack. Het mag er dan misschien simpel uit zien, er is lang aan gewerkt. Het is een toer van Australië, dus de plattegrond, en dan enkele elementen waar de nadruk moest op liggen. Daar ben ik twee weken mee bezig geweest, maar dat vind ik zalig om te doen. Twee weken de tijd krijgen om aan tekeningen te werken, en er nog navenant voor betaald worden, want dat is vaak wel een probleem. Die covers voor Knack bijvoorbeeld. Als je naar de Belgische budgets kijkt bij tijdschriften en zo, dat is vaak huilen met de pet op. Zeker voor een illustrator als ik die een eeuwigheid aan zijn tekeningen werkt. Aan die covers voor Knack heb ik een week gewerkt, terwijl ik eigenlijk maar werd betaald voor een dag. VOID Dat doet me denken aan Affreux (een Antwerps collectief ). Die vertelden me onlangs op een lezing dat meer dan de helft van hun grafisch werk onbetaald is, of in ruil voor wat reclame of zo. KUHAN Ja, het kan een hard leven zijn voor een zelfstandige illustrator of ontwerper in België, dat is een feit. Ik ken ook heel wat mensen die er mee ophouden. Want het is echt keihard knokken de eerste jaren. Je moet jezelf keer op keer bewijzen. VOID Vooral als je je eigen ding wil doen waarschijnlijk, zonder een art director of zo die boven je staat. KUHAN Ja. Voor mij was het wel altijd vanzelfsprekend. Ik ben hier voor gaan studeren om mijn eigen

baas te kunnen zijn, en te kunnen kiezen wat ik wou aannemen, en om mijn goesting te doen, maar ik heb er wel jaren heel hard voor moeten werken. Als je het allemaal zelf moet doen wordt het een pak ingewikkelder. Ook mijn boekhouding en zo, klanten onderhouden, promotie maken. Al moet ik zeggen dat ik dat laatste eigenlijk nooit gedaan heb. Ik ben ook nooit met mijn portfolio gaan leuren of zo. VOID Hoe deed je dat dan, klanten werven? KUHAN Ik ben afgestudeerd in 1999, en dan heb ik eerst een maand vakantie genomen. Daarna ben ik beginnen denken over wat ik nu eigenlijk wou gaan doen? Dan ben ik op sollicitatie geweest bij een grafisch bureau in Antwerpen, en daar moest ik dan een dag meedraaien in het systeem. Dat viel zo hard tegen dat ik nooit meer een sollicitatie heb gedaan. Dan heb ik wat magazines aangeschreven, Ché bijvoorbeeld, en daar kon ik dadelijk voor begonnen. Er stak gewoon wat schoolwerk in, en een tekeningetje dat ik speciaal voor Ché gemaakt had - die waren toen net begonnen. Na die ene opdracht was ik

Één van de covers voor Weekend Knack afgelopen zomer.

Magazine VOID

15


vertrokken. De mensen zien dat in die tijdschriften staan, en daar komt dan weer meer werk van. Dan heb ik in 2000 een website gemaakt - ik was waarschijnlijk één van de eersten die een website had - en dat merkte ik duidelijk, die site heeft veel al veel voor me betekent. De website was toen nog helemaal anders, in plaats van de sobere die nu online staat. Ik had die helemaal getekend, maar ja, ik had toch weinig andere dingen te doen. Ik moest af en toe een opdrachtje doen voor een magazine, en tussendoor had ik zeeën van tijd om te doen waar ik zin in had. VOID Maar was dat dan genoeg om rond te komen? KUHAN Voor iemand die Spartaans leeft wel, en daar ben ik wel goed in. Ik zit mij nooit op te vreten over het geld dat er wel of niet binnen komt. Ik verdiende ieder jaar wat meer, en had meer werk, dus dat liep wel los. VOID En nu is het de grote sprong voorwaarts, na die vermelding op Grain Edit? KUHAN Ja misschien een beetje een te grote sprong voorwaarts. De afgelopen jaren waren toch wel intensief. Er zijn zware periodes - vaak in januari is het druk, en dan ben ik toch wel tot mei iedere dag bezig. Dus ook zaterdagen, zondagen en feestdagen, en vaak 20 uur per dag, achter de computer. VOID En doe je het allemaal met je computer? Of maak je eerst schetsjes..? KUHAN Heel summier, Ik doe eigenlijk alleen maar schetsen als mijn klant dat vraagt, en af en toe teken ik wel eens wat ideetjes. Bijvoorbeeld die kaart van Australië, die heb ik in een half uurtje geschetst. Op zich stelt dat niets voor, maar dat is voor mij genoeg als aanknopingspunt, van ok, zo moet ik het tekenen. Maar dat kan ik natuurlijk nooit naar een klant sturen. Ik heb ook niet zo veel schetsen nodig door de manier waarop ik in Illustrator teken. Dat is door de jaren heen een systeem geworden in mijn gedachten. Als ik een paar lijnen op papier zet dan weet ik hoe ik de rest in elkaar moet puzzelen. Het maakt voor mij dan niet uit hoe de rest er uit ziet, zolang ik de grote lijnen maar heb. Ik heb vrienden, als ik die hun schetsboeken bekijk, Een landkaart van Australië, een opdracht die er gekomen is nadat iemand de covers voor Weekend Knack had gezien op Grain Edit.

16

VOID Magazine


dan wordt ik echt ziek van jaloezie, maar ja, als het je ding niet is. Het is mooi om te hebben zo’n prachtig geïllustreerd schetsboek, en het presenteert ook mooi op tentoonstellingen, maar ik doe het dus zonder. VOID Heb jij eigenlijk al een keer een tentoonstelling gedaan? KUHAN Ja, ik heb al een paar tentoonstellingen gedaan, solo en groepen, maar dat is toch niet echt mijn ding. Ik voel me het meest op mijn plaats als ik achter mijn computer zit als ik zo’n tekening klaar heb. Die post ik dan op mijn Flickr, en ik heb daar dadelijk respons op. Bijvoorbeeld die tekening van Australië, ik heb die vannacht om half 5 naar de andere kant van de wereld gestuurd, en daarna op Flickr gezet. Dan ging ik een kopje thee zetten, en kwam ik na een kwartiertje terug op mijn computer. Blijkt dat die tekening al 500 hits heeft gehad, en dat sommigen er een commentaartje bij hebben gezet Dat is voor mij veel dankbaarder dan rondstruinen op zo’n expositie en handjes schudden. Die mensen daar snappen mijn werk ook vaak niet. Ik heb laatst in het cultureel centrum van Hasselt wat dingen gehangen, en ik heb de indruk dat de meeste mensen toch niet zo goed weten wat ze daar nu mee moeten aanvangen. Blote blauwe vampiergodinnen en zo, de meesten vinden dat maar iets vreemd. VOID Maak je soms prints die je dan weggeeft of verkoopt? KUHAN Niet echt. Eens om de paar jaren maak ik wel een zeefdrukje, maar ik heb echt geen tijd om hopen vrij werk te gaan maken, al zou ik dat natuurlijk wel willen. Dat is meestal ook gewoon voor mezelf, een web shop of iets dergelijks openen zegt me maar weinig. Wat ik wel zie zitten is eens een kinderboekje, of een stripverhaal maken. Hoewel, niet echt een stripverhaal, eerder een prentenboek. En eens zien of het op die manier wat rustiger kan, want het grootste probleem voor mij is de druk, en de deadlines. Ik kan het bijna nooit meer rustig aan doen. Als er een deadline in zicht is heb ik echt geen vrij moment meer. Als ik dan ‘s avonds in de zetel ga zitten terwijl de tekening nog niet klaar is, dan zit ik te denken van dat moet ik nog doen en dat ook nog. Een opdracht is voor mij echt pas voorbij als de tekening is opgestuurd. Dan kan ik eens een nachtje doorslapen, maar de dag er na wel keihard beginnen aan de volgende opdracht. Dat is natuurlijk niets om over te klagen, want ik doe waar ik van hou. Ik kan tegenwoordig redelijk selectief zijn in dingen die ik wil aannemen. Natuurlijk, als je net begint, dan moet je alles aannemen wat je kan doen. VOID Hoe selecteer je die opdrachten? Zijn er dingen die je categoriek weigert? KUHAN Dat is constant afwegen. Waar heb ik tijd

Magazine VOID

17


voor, waar heb ik zin in? Wat wil ik helemaal niet doen? Want er zijn bijvoorbeeld klanten waar ik liever niet voor werk, zoals de grote bedrijven die bij de artistieke kant niet stil staan. Daar hou ik mij sowieso ver van af. Ook klanten die heel moeilijk zijn probeer ik te vermijden. Het gebeurt mij wel eens dat ik een week aan een tekening werk, die dan opstuur, en dat die van de eerste keer juist is. Dan zijn er soms ook andere klanten waarvoor ik echt een prulwerkje moet doen, een illustratie van 100 op 100 pixels, en die blijven daar maar over zeuren. En uiteindelijk ben ik daar even lang mee bezig als met die grote illustraties. Maar voor de rest hangt de selectie vooral van mijn schema af. Kan ik er nog iets bij nemen? En pro bono werk doe ik ook nog altijd, geboortekaartjes en huwelijksuitnodigingen en van die dingen. Ik probeer dat altijd te doen want ik vind dat op zich wel leuk. Of goeie doelen, daar wil ik ook wel wat moeite voor doen. VOID Hoe ben je bij je stijl gekomen? Was dat een gestage evolutie, of had je opeens een eureka-moment van “dit wil ik doen!”? KUHAN Toen ik studeerde aan het Sint Lucas was dat tijdens de overgang naar het digitale tijdperk. Dat is heel belangrijk geweest in mijn zoektocht naar mijn stijl. In de eerste jaren dat ik daar zat heb ik nauwelijks een computer aangeraakt. Dat was echt kliederen met verf en collages, en ineens waren die computers er, begonnen er ook computerateliers te komen en kon je software lenen. Toen had ik door dat ik misschien wel een computer nodig had. Dus ben ik er ene gaan kopen, en ben ik daar op beginnen oefenen. Ik heb hier twee boeken liggen die voor mij de aanzet zijn geweest om in Illustrator te gaan tekenen. Je ziet duidelijk dat die in Illustrator getekend zijn, maar dat was de eerste keer dat ik zo iets zag, in ‘97 of ‘98 was dat, en ik was verkocht. Ik begon er aan te werken en te oefenen, en dat kwam er uit. Mijn stijl is ook voor een groot stuk terug te voeren op computerspelletjes. Die vlakke tweedimensionale stijl, ja, het heeft mij altijd wel wat gezegd. Met Illustrator werken en gamen, is dan zo wat versmolten. VOID Je werk stond onlangs op Grain Edit, een bekende blog die zich toespitst op een zeer welomlijnde stijl die vooral op Amerikaanse illustrators en grafisch ontwerpers uit de jaren ’50 en ’60 is gebaseerd. Volg je die? KUHAN Ik volg eigenlijk niets meer. Toen het internet nog nieuw was heb ik me daar wel redelijk intensief mee bezig gehouden, van te gaan kijken op het web wat er allemaal te vinden was. Hoeveel tekenaars zijn er, ... En dat raakte dan een automatisme van te kijken wie wat aan het doen was, maar ik raakte daar gedesoriënteerd van. Op het internet zijn zoveel dingen te zien, zoveel artiesten, zoveel invloeden, dat je op een bepaald moment door de bomen het bos niet meer ziet. Ik werd daar een beetje ontmoedigd door.

18

VOID Magazine

Ik zou dat ook allemaal willen doen. Als je iedere dag 1000 tekeningen bekijkt, hoe maak je er dan zelf nog een? Al die portaalsites zijn er dan bij mij geleidelijk aan allemaal uit gegaan, en sinds ik dat niet meer doe heb ik de indruk dat ik me meer kan focussen op mijn eigen werk. Dat betekent nu niet dat ik naar niets kijk, af en toe kijk ik wel eens tussen mijn Flickr contacten, of gewoon op het net, en zo zie ik nog altijd wel nieuwe dingen. Als ik echt eens last heb van een “illustrator’s block”, dan hou ik me een paar maand bezig met het ontwerpen van onder andere programmaboekjes. Ik vind dat heel ontspannend om naast dat bijna hopeloze gepriegel in Illustrator eens een boekje te ontwerpen met gewoon wat foto’s en tekst. Dat is bijna vakantie voor mij. Ik doe ook ieder jaar de vormgeving voor Filmfestival Open Doek in Turnhout. Zo’n vormgeversopdrachten staan mijlenver van mijn illustraties, maar ik heb dat af en toe eens nodig.

Als je iedere dag 1000 tekeningen bekijkt, hoe maak je er dan zelf nog een? VOID Hoe ben je beginnen layouten? KUHAN Zoals ik zei vind ik dat echt leuk. Ik ben voor De Warande in Turnhout beginnen werken, en zo via via bij Open Doek terechtgekomen. Ik vind dat een droom job om te doen. Dat is eerst wel heel hard werken, maar naderhand kan ik naar het filmfestival gaan – ik ben een ongelooflijke filmliefhebber.

Dat is ook een reden waarom ik verschillende pseudoniemen gebruik. Ik heb verschillende kantjes in mezelf en in mijn werk die moeilijk te verzoenen zijn met elkaar. Enerzijds dat neurotische Illustratorwerk, anderzijds schilderijen die ik maak, en dan nog mijn vormgeverswerk. Het is voor mij dan niet meer dan logisch om dat ook onder andere namen te doen. Tekst: Thomas Vanhuyse


Tekenliefde Mijn liefde voor schetsen is ontstaan in het eerste jaar in het KASK. Vooral waarnemingstekenen beviel mij heel erg. Voor deze opleiding had ik nauwelijks geschets, enkel wat beperkte droedels van vrouwengezichten.

Dit schetsboekje heb ik naar aanleiding van het keuzevak ‘tekenen in schetsboek’ aangeschaft. Ik heb deze schetsen gemaakt toen ik voor twee uur lang vastzat in het station van Gent. Ik verheugde mij op elke nieuwkomer met zijn eigenaardigheden.

De ets rechts was mijn eerste echte ets ooit. Het is gemaakt naar aanleiding van een boek over vrouwenrechten in de 18de eeuw.

Tekeningen: Lynn Devos

Magazine VOID

19


Er is een pedofiele priester gearresteerd, Bart de Wever blijkt graag frietjes te eten, thuiswerk is ongezond volgens onderzoekders en Anderlecht heeft gisteren een match gewonnen. Hoe lees jij het liefst de krant? Sommigen verslinden hem graag bij het ontbijt, naast een lekker kopje koffie. Anderen hebben daar geen tijd voor en overlopen het nieuws op het werk stiekem op hun computerscherm als de baas even niet kijkt. De ene manier is betalend, de andere niet. Er bestaat al een tijdje commotie over de krant al dan niet betalend te maken op internet. We onderzoeken even waar het foutloopt.

LANG LEVEN INTERNET! Internet is en blijft internet. Als je op een bepaalde site niet aan je trekken kunt komen ga je toch gewoon op een andere site? Waarom zou je betalen als je iets gratis kunt krijgen? Alles kan tegenwoordig heel gemakkelijk gekopieerd worden en soms gaat dat samen met kwaliteitsverlies. Als we met de tijd mee willen zijn moeten we ons aanpassen aan deze gratis maatschappij en inkomsten zoveel mogelijk uit andere bronnen proberen te halen, bijvoorbeeld uit reclame. Maar als één site betalend wordt en de andere niet, dan gaan de lezers al snel hun nieuws bij de concurrentie gaan halen. Want hoe je het ook draait of keert, nieuws is en blijft (inter)nationaal ongeveer hetzelfde. Ik vind de krant gezelliger, je neemt er echt tijd voor. Wat is er aangenamer dan in je woonkamer in de zetel de krant van A tot Z uit te lezen? Het ruwe papier tussen je vingers te voelen als je een pagina omslaat, geoconfronteerd te worden door een grote aangrijpende foto en nog snel een hap van je boterham te nemen voor je aan het artikel begint te lezen? Bovendien zitten er meestal leuke extra’s bij in het weekend. Het is pure entertainment om samen met je opa kruiswoordraadsels uit de krant te kunnen oplossen, wat bovendien ook nog verrijkend is voor je woordenschat.

OF KIEZEN WE TOCH MAAR DE KRANT? De crisis heeft het moeilijk gemaakt voor de pers om rond te komen van enkel advertenties en papiere uitgaven. Dankzij betalende sites kunnen ze een tweede inkomstenstroom creëren. De Amerikanen waren ons voor met hun vernieuwing. De Wall Street Journal en Newsday zijn de enige Ameri-

Unieke informatie wordt door professionele redacteurs aan de klant gebracht, en daar hangt uiteraard een prijskaartje aan. Het nieuws kan niet altijd gratis zijn, het gaat om een met zorg vormgeveven lay-out met telkens een goed uitgekozen, sprekende foto. Ik verwijs hier naar Copyright, de eigenaar van een creatief product heeft uiteraard recht op een vergoeding, zo staat het zelf in de wet. Je hebt allerlei redenen om de originele krant te laten voor wat het is. Economische tot ecologische. Hoeveel papier en inkt heeft men nodig voor al die grote vellen papier te bedrukken die na een dag al niet meer gelezen worden? Wat gebeurt er met alle gedrukte kranten als niemand ze koopt? Buiten die bepaalde, onwaarschijnlijk interessante, dag heeft niemand ze nog nodig en verliezen ze al hun waarde. Ik kan hieruit concluderen dat het gaat om pure e verspilling. Op internet is er geen lezerslimiet.

Wat is er aangenamer dan in je woonkamer de krant van a tot z uit te lezen?

20

VOID Magazine

kaanse kranten die op dit moment een betalende website hebben. De New York Times, de Times, The Sun en Sky News troffen al eerder voorbereidingen om hun nieuwssites betalend te maken vanaf 2011. Om niet te veel gekopieërd te worden zouden ze ook aan Google vragen om niet vindbaar te zijn bij zoekacties. Onlangs heeft Het Nederlands Dagblad verkondigd zijn lezers te doen betalen in de nabije toekomst. Het gaat dan wel om niet-abonnees. Ook De Tijd en L’Echo, zijn Waalse tegenhanger, geven ons de mogelijkheid om via een toeganscode meer artikels te kunnen raadplegen op de site. Via de frequentie van het gebruik wordt er aan de surfer gevraagd zich te registreren.


STUDENT CONTENT? Persoonlijker vind ik het aangenaam om de site van het Nieuwsblad elke dag snel te raadplegen. Het is nog altijd een feit dat er minder items op de site staan dan het werkelijke aantal artikels in de krant. De uitleg is ook beknopter, je leest het sneller dan in de krant en dus ook minder intensief. In het weekend geniet ik er van om de krant grondig te doorbladeren WAT WORDT HET NU? Ik had een docent die er heilig van overtuigd was dat e-booking het echte boek zou vervangen.

Het staat echter vast dat de kranten de stap moeten zetten naar betalend nieuws op het net. Dat geloof ik niet. Mensen houden te veel van boeken om ze te vervangen. Het zijn tijdloze hebbedingentjes. Of om het in jongerentermen te zeggen, het is Oldskool. En als ze toch in aantal zouden verminderen zouden het collectors items worden. Je moet maar eens kijken naar het succes van de jaarlijkse boekenbeurs. Het staat echter vast dat de kranten de stap moeten zetten naar betalend nieuws op het net, al is het maar enkel en alleen om uit te kosten te geraken. Het probleem is dat we ons op een keerpunt bevinden van de manuele maatschappij naar de digitale maatschappij. De financiĂŤle toestand van de Westerse mens is nog altijd niet goed genoeg om iedereen van iPhones, iPads en ongelimiteerde toegang tot internet te kunnen voorzien, maar het gaat er stilletjes aan naartoe. Volgens mij is het goed mogelijk dat de krant, een vergankelijk een soms onhandig papieren document, plaats maakt voor een simpele klik op een scherm.

Magazine VOID

21


Fontstruct van Lynn Devos via www.fontstruct.com

22

VOID Magazine


Het Abc kan ook...

Dit zijn wel degelijk letters. Op lange termijn begon ik ze overal in te herkennen, in schoenzolen, voorweropen, straatstenen,... noem maar op. Ik daag u uit om ze allemaal te ontcijferen, ook al is het al een stuk gemakkelijker omdat ze op alfabetische volgorde staan...

Magazine VOID

23


Herkent u ze? Dit is de dulle Griet van Gent. een monumentale, gietijzeren bombarde in de Vlaamse stad Gent. Vanwege de oorspronkelijke rode kleur werd het kanon van oudsher ook groten rooden duyvele genoemd.


Met deze ‘m’ is het allemaal begonnen. Ik was op zoek naar allerlei interessante grafische verschijnselen in mijn leefomgeving en fotografeerde deze vlek op een kast in mijn garage.


En we eindigen met de Z. U hebt vast en zeker genoten van deze letters uit het straatbeeld. Het was een heel leuk en interessant onderzoek.

26

VOID Magazine


Nog maar enkele jaren een echt fotocollectief, maar al meer dan twintig jaar vrienden, de jodelaars van Edelweiss. Een betere basis voor twee nauw samenwerkende fotografen is haast niet in te beelden. Tenzij dan de liefde voor kitsch. Met mijn stalen ros rijd ik door de poort die uitgeeft op het huis waar Jan Matthys, een van de twee fotografen, in woont. Achter mij hoor ik kinderen die op straat spelen verwonderd vragen of ik hier woon. Even later zit ik in de woonkamer, waar de kat des huizes zich installeert op mijn jas. Ook de twee heren van Edelweiss nemen plaats en nu iedereen à l’aise is, kan het gesprek aanvatten.

VOID Wat hebben jullie precies gestudeerd? Jan Matthys: Mich heeft filosofie gestudeerd en is nu leraar zedenleer op de Ottogracht in Gent. We waren al een tijdje geïnteresseerd in fotografie en rond ons zevenentwintigste hebben we in avondonderwijs fotografie gestudeerd op het KASK. VOID Hoe vullen jullie elkaar aan in het samenwerken? Jan:Eigenlijk vullen we elkaar niet aan. (lacht) Het prob-

leem is dat we alletwee net hetzelfde kunnen. Meestal doen mensen die samenwerken iets verschillend, de ene is fotograaf, de andere grafisch ontwerper. We zijn alletwee geen grote photoshoppers. Maar op een set kun je gewoon niet alles zelf doen, daarmee dat we elkaar beginnen vragen zijn voor hulp tijdens projecten. We zijn niet elkaars assistenten, we doen de dingen gewoon vaak samen. Dat kristaliseert een bepaalde stijl uit en na verloop van tijd doe je gewoon alles samen.

Magazine VOID

27


VOID De omschrijving bij jullie deelname aan de Canvascollectie luidde als volgt: Mich Van Den Berghe en Jan Matthys maken samen foto’s onder de naam Edelweiss. Het zijn steeds ensceneringen waarin magie en banaliteit centraal staan. De magie in de beelden zie ik, de banaliteit iets minder. Mich Van Den Berghe: Het is vaak een soort magisch realistisch gegeven. Het werk van de Kopergietery bijvoorbeeld: gewone mensen worden haast surreëel door het gebruik van dat flitslicht. We werken ook vaak op locatie en de banale werkelijkheid wordt uitgelicht door een paar speciale elementen die een gevoel van vervreemding creëren. Jan:Dat geldt zeker voor die foto’s uit de Canvascollectie. Op die foto’s heb je een twee keer een ouder koppel, een homoseksueel koppel, Mich zijn grootouders die met vreemde activiteiten bezig zijn… Mich: Die zijn allemaal bezig met banale bezigheden, maar door er een draai aan te geven krijgen ze wel iets poëtisch of absurd. VOID Hoe zoeken jullie modellen? Mich: Dat zijn meestal mensen in onze

28

VOID Magazine

omgeving die een goeie kop hebben. VOID Gaan jullie mensen op straat gaan aanspreken? Mich: Een enkele keer, we moeten dan al met iets zeer specifiek type in ons hoofd zitten. Meestal zijn het vrienden, of vrienden van vrienden. Dat werkt dan ook helemaal anders. Voor de reeks Insomnia in de Goedele bijvoorbeeld, hebben we Kamiel genomen, een buurman. Hij doet dat met veel plezier. Jan:Vaak inspireren we ons ook een beetje op de mensen zelf. Soms vragen we mensen, soms werken we ons idee uit aan de hand van die mensen. Je geeft een draai aan een situatie waardoor ze iets bevreemdends krijgt, en door een paar elementen toe te voegen bij die modellen of ze een bezigheid te geven die niet alledaags is, komt dat vreemde bij mensen naar


boven. Vaak gaat de foto over die mensen. VOID Was het dan moeilijker om foto’s in opdracht voor De Standaard te maken, toen jullie een Romeins buffet met allemaal bekende Gentenaars uitbeeldden? Jan:Goh. Bruno Matthys, voorzitter van de socialisten in Oost-Vlaanderen, staat er op. Luc De Vos ook, hij is een goeie vriend van Bruno, die ook een restaurant in Gent open houdt. We moesten de 69 dingen die je eet voor je sterft tonen. We hadden een mini budget maar een groots idee. Eigenlijk hebben we geld verloren aan die foto. VOID Oeps. Jan:Een veel te grote opzet, we vergeten dan ook hoe weinig geld we maar hebben. Alle producten zijn wel gesponsord, de modellen hebben enkel een foto gekregen, we hadden geen budget meer over. Vaak doe die mensen dat uit goodwill, ze vinden een foto ook wel eens tof.

en het niet-bewustzijn van de eigen capaciteiten. Dat is ook niet onze filosofie. Alles is sterk in scène gezet, het concept is op voorhand uitgewerkt, iedereen wordt geregiseerd, het licht staat heel precies. Het heeft dus niets met ongedwongenheid of spontaniteit te maken. Als we geen professionele modellen gebruiken is dat meestal omdat we er het geld niet voor hebben. (lacht) Maar het is ook van de nood een deugd maken. Het zijn vaak veel interessantere koppen die op een onverwachte manier even goed acteren als mensen die

EEN ANDERE WERELD VOID Emilie Vercruysse, een Gentse fotografe, zei in een interview dat ze zeer graag met kinderen werkt omdat deze nog niet bewust zijn van hun houding. Is dit ook een reden waarom jullie vaak met kinderen werken, of is dat omwille van compleet andere redenen? Jan:Compleet andere redenen denk ik. Mich: Dat is ook een mythe hè, de ongedwongen foto

er professioneel mee bezig zijn. Jan:Soms zit er een heel klein beetje spontaniteit in, maar dat is dan meestal een flits die niet afgaat, of iemand die niet voorbereid is. Je ziet iets gebeuren, en je trekt dan toch een foto. Maar dat is maar een heel klein percentage. Mich: De reden waarom we vaak met kinderen werken is au fond omdat die je meenemen naar een andere wereld. Jan:Dat komt ook omdat we lang voor de Kopergietery

Magazine VOID

29


30

VOID Magazine


gewerkt hebben. Mich: Het is wel iets dat we kunnen. Dat is iets waar andere mensen schrik voor zouden hebben om aan te beginnen, en wat ons wel lukt. Jan:We willen ons zeker niet profileren als de kinderfotografen. We werken wel graag met kinderen maar we houden ook altijd ons hart vast. Concentratiepannes van twee minuten, en als het een te moeilijke scène is, denken we “Oei, wat gaat dit hier worden?”. Maar het zijn wel onze vrienden natuurlijk. VOID Was het werk voor de Kopergietery één van jullie eerste opdrachten? Mich: Voor mij wel. Toen ik afgestudeerd was heb ik dat even alleen gedaan, en toen is Jan erbij gekomen. Creatief gezien was dat heel dankbaar werk. VOID Heeft dat voor een groot deel bepaald hoe jullie foto’s er nu uitzien? Jan:Mensen kennen ons vooral van die foto’s van de Kopergietery, en ze gaan ons dan soortgelijke dingen vragen, en daar zitten dan weer kinderen bij. Maar we

niet tekenen, hij doet dat op een twee drie. We werken graag samen met mensen, iemand die iets kan dat wij niet kunnen. In het begin is het moeilijk iemand te vertrouwen, we blijven er altijd bij om te zien of het wel is waar we naar op zoek zijn, maar eenmaal dat we iemand hebben gevonden om mee samen te werken werken we zeer graag samen. Mich: Het is tof om te leren van anderen. Meestal zijn we wel betrokken, we laten die mensen ook nooit alleen. (lacht) Als het klikt, is dat heel fijn. VOID Dus kleren en accessoires doen jullie ook niet zelf ? Mich: We hebben zeer lang alles zelf gedaan. Wat niet weg neemt dat het plezant is als we iemand vinden die goed zijn.

werken even graag met naakte vrouwen. Als er maar mensen op staan. Mich: Het gaat ons over een soort fantasiewereld, en die wordt evengoed bevolkt door oude heksjes als door kleine kinderen of dwergen en knappe matrozen, mooie en lelijke vrouwen. Het doet er niet toe, als het maar mensen zijn die tot de verbeelding spreken, die uit een sprookje kunnen komen. VOID Toykyo heeft al decors gemaakt voor jullie. Hebben jullie nooit zin om dat zelf te doen? Jan:We kunnen dat niet. Benji van Toykyo werkt snel en goedkoop, hij heeft zelf veel ideeën. Wij kunnen

Het zijn vaak de saaie opdrachten die het meeste verdienen. Als je een paar grote opdrachten op een jaar doet, zit je financieel veilig, maar ze moeten wel komen. We zijn nu een beetje promotie aan het doen, we hebben sinds kort ook een website. (lacht) We zijn niet de grootste commercanten. VOID Op mijn zoektocht naar informatie over jullie op het internet kwam ik nochtans iemand tegen uit Nice die jullie kende en de foto’s echt goed vond. Jan:Echt? We kunnen wel zien wie onze website bezoekt, en zo zagen we dat ze onze foto’s ergens

NIET DE GROOTSTE COMMERCANTEN VOID Hoe zit het qua naambekendheid hier in Vlaanderen? Jan:Het is een moeilijke sector. Het probleem is dat er in de reclame grote budgetten zitten, maar dat het een kleine groep is die zulke opdrachten krijgen. Tijdschriften verdient quasi niets, daar eet je niet van ’s avonds. Soms veel werken en weinig verdienen.

Magazine VOID

31


in één of ander hol in India hebben bekeken via een supertrage internetverbinding. Dan vraag je je af wat die mensen daarvan denken. VOID Heeft de naam Edelweiss iets te maken met de musical der musicals? Mich: Die kitsch van The Sound of Music past allezins wel bij ons werk. Jan:Het begon als werknaam, maar onze foto’s hebben altijd wel iets kitscherigs en romantisch gehad. Die hele sfeer van jonge mannen in tirolerkostumen die hun nek breken om een klein bloemetje te plukken voor de vrouw van hun keuze… We dachten met dat beeld wel iets te kunnen doen in ons werk. VOID Het is duidelijk te zien dat jullie lang en veel nadenken over jullie werk. Mich: Ik vind het nooit goed genoeg. Jan:Een uur ben je tevreden over een werk, en daarna

zie je alleen de foto en moet het opnieuw. Je voelt die kick dat je iets tof gedaan hebt, maar dat is zeer vlug weer over. Er zijn zeer weinig beelden die voor ons de tand des tijds doorstaan. Je zit zolang op een beeld te kijken, je moet het photoshoppen, je moet de verschillende foto’s geselecteerd. Na een tijd zie je het beeld dus niet meer, je verveemdt er haast van.

SPORTBEKERS EN OUDE LAMPEN VOID Mich moet vroeger weg, en Jan neemt me mee naar het atelier van Edelweiss dat best vergelijkbaar is met een grote garage, waar zich de bonte verzameling van een hamsteraar bevindt. Aan de lift hangt een pop van Jommeke en een schepersbel, recht daarvoor staan twee speelautomaten. In de ruimte daarnaast staan een paar muren met retrobehang rechtop, die moeten fungeren als kamer. Ik meen het tafereel te herkennen uit een van hun foto’s. Voor de reeks Insomnia in Goedele werd een kaartenhuis gebouwd dat nu op de grond ligt. ‘Niemand realiseert zich natuurlijk dat het gelijmd was!’ Als ik vraag hoe lang ze er ongeveer over gedaan hebben, antwoordt Jan dat hij het niet zou willen uitrekenen. Wat verder staan spots gericht op een effen achtergrond. ‘Hier hebben we ook ons portret gemaakt. De achtergrond

32

VOID Magazine

op die foto bestaat uit drie niveau’s, vandaar het gevoel van diepte. De bloemen zijn allemaal handmatig door ons vastgemaakt. Elke keer opnieuw kijken, de bloemen ergens anders plaatsen omdat ze daar niet goed hangen… De ene dag zijn we aan het bloemschikken, de andere dag maken we kartonnen huisjes.’ Verschillende dingen die misschien ooit nog eens van

pas kunnen komen, staan in de rekken gestockeerd. Zoals bijvoorbeeld de verzameling sportbekers en oude lampen. ‘Het is niet altijd makkelijk iets te vinden. Die foto van een cactus met krulspelden, hoe begin je aan zoiets? We hebben gebeld naar een paar tuincentra waaraan we dan vroegen of ze cactussen met lang haar hebben. “Goh ik weet dat niet” “Ja maar kun je eens gaan kijken, het is voor een foto”. Even later komen ze dan terug met het antwoord dat ze dat inderdaad hebben. “En hoe lang zou dat haar zijn? Kunnen jullie dat even meten?” Om vervolgens twee centimeter te horen te krijgen. “Ja sorry dat is te kort. Toch bedankt!”’ ‘Een van de foto’s van Kamiel in de Goedele is genomen in een tuin in West-Vlaanderen. Die eigenaar heeft een hele tuin vol met allemaal opgezette dieren. We doen er dan uren over om alles goed te krijgen, al de kleine details te laten kloppen. Die mensen staan dan toe te kijken wat we daar allemaal aan het doen zijn. Op de duur zetten ze zich al klaar aan een tafeltje met iets om te drinken tegen dat we komen! (lacht).’ Tekst: Rosalien Fiems


Magazine VOID

33


Waar kunst en kitsch samen komen, en mannen over snorren en taarten dromen. Het is de meest regen-en stormachtigste dag van het jaar, en terwijl ik denk dat de Moesson naar België is geïmmigreerd, stress ik omdat ene Tom Tom me dichterbij de jungle van de Antwerpse ring leidt. Een half uur te laat door imense plensbui en een wandeling door de vijvers in de Antwerpse straten later beland ik voor de garagedeur van HARALD Ligtvoet, de bekendste snor in de straat. Na de druk op de bel en een zenuwachtig hoestje gaat de deur open. 1 Snor met daarboven twee lieve bruine ogen staren me aan en heten me welkom. Het gevoel van thuiskomen hangt overal in de lucht.

Harald Ligtvoet. Fan van vrouwen, mannen, taart, bambi’s, motors, nieuwjaarskaartjes, mode, fotografie, facebook, pijp roken en nog veel meer. Na een studie fotografie en een opleiding mode in de Academie van Sint-Niklaas, waar hij met grootste onderscheiding ooit afstudeerde, focust hij zich af en toe met zijn man Wim op de meest lieflijke taarten die je je kan inbeelden gekend onder de naam “Sweety Darling” op facebook. In 2004 won hij in samenwerking met vriendin/collega Christel Huygens de Coral Fashion Award. In 2009 lanceerde hij zijn eigen collectie I’m a dreamer .Vandaag regelt hij fotografie en styling bij Flair, ELLE, Goedele, Feeling, Milo, Label en nog meer…Deze man komt rechtstreeks uit de Disney-sprookjes.

VOID HARALD, je hebt al reeds een enorm palmares aan ervaring en opleidingen. Een van de belangrijkste was je mode-opleiding aan de Academie van SintNiklaas waar je met de grootste onderscheiding ooit afstudeerde. Alle dramaqueens onder ons kennen natuurlijk het programma ‘De Designers’ van op VTM. Gaat het er in een echt atelier ook zo aan toe? Is er ook elk week een ander project en hoe zit het met de stressfactor en zo… HARALD Hm, zoals je zelf wel weet is alles op TV wel wat overdreven. Er wordt vooral gefocust op het drama en de karakters dan om de specifieke ontwerpen. Ze hebben mij toen ook gevraagd om deel te nemen aan het programma, maar gelukkig heb ik toen gepast.

34

VOID Magazine


Magazine VOID

35


36

VOID Magazine


Voor mij was het te laat om deel te nemen aan dit programma. Ik had al te veel gedaan en opleidingen gevolgd om nog in het beginnersimago te passen. Maar om terug te komen op de sfeer, kan ik je zeggen dat het er zeker niet zo aan toegaat als op TV. De Academie in Sint-Niklaas is een plaats waar allemaal mensen van verschillende leeftijden zaten. De sfeer is daar ook heel relaxt. Oké, je hebt de deadlines en je moet de avond ervoor soms ook heel hard werken om het tijdig af te hebben maar er heerst daar een zeer aangename sfeer,

een bepaald concept komt voor een taart en vooral hoe je die uitwerking ervan dan realiseert… Maak je voorontwerpen of ga je voor een aanval rechtstreeks op de taart af… HARALD De taarten doe ik samen met mijn man Wim. We hebben ook elk onze eigen “functie” hierin… Wim is afgestudeerd als patissier en hoewel hij nu in een jeugdcentrum voor speciale kinderen werkt is het taartbakken toch nooit lang uitgebleven. Het begon op een dag toen we naar een verjaardagsfeestje moesten en we vonden het wel leuk om een gekke taart te bakken. En zo is de deegbal aan het rollen gegaan. Wim maakt vooral de biscuit van de taarten en ik zorg voor de aankleding van de taarten en figuurtjes in marsepein. Voor ons is het wel eerder een vorm

reacties, mensen moeten zichzelf laten gaan. Vooral vrouwen, die hebben tegenwoordig zoveel keuze aan kleren. Soms heb ik echt zin om te zeggen: doe eens zot! Inspiratie voor nieuwe collecties vind ik overal, in boeken, in films, alles wat een beetje jarenvijftig-getint is. Dita von Teese vind ik een heel straffe madam! Hoe zij zich in die stijl durft smijten en er vol voor gaat. Die stijl vind je nu bijvoorbeeld in Gent ook vaak terug met Muriëlle Scherre en zo, die korte zwarte froefroetjes en rode lippen. Het is daar een beetje een soort stroming. Net als met “Radio modern” die daar doorgaat in de Vooruit. Ik vind het fantastisch dat een mens zich kan opkleden in de stijl toen, dan samen naar een feestje gaan en zich uitleven op die muziek! Het creeërt ook een heel speciale soort sfeer zo. VOID Hier hangt ook wel een speciale sfeer, ik voel

collegiaal, niet zo individueel. VOID Als we de Harald-stijl typeren, dan zien we direct een dromerig sprookjesbeeld voor ons. In je kledij zien we eerder de jaren-vijftig vrouw sterk naar voor komen. Op zicht vormt het wel een ideaal plaatje. Hoe ben je precies tot die eigen stijl gekomen? HARALD Toen ik afgestudeerd ben aan de Academie van sint-Niklaas heb ik een jaar later samen met Christel Huygens de Coral Fashion award gewonnen. Wij waren toen samen afgestudeerd en dachten, goh, waarom niet onze stijlen mixen! En plots was er de collectie gekomen die dan de award in de wacht sleepte. Het concept was vooral een jarenvijftig-beeld, vrolijke huisvrouwen die aan de martini geraken en er vlotjes in meegaan… Na het winnen van die award ben ik bijna meteen bij de Flair gaan solliciteren, met het gevolg dat ik nu nog steeds mee in het modeteam zit. Die sprookjesstijl die mij dan zo typeert spreekt mij ook meer aan dan van die saaie statische modefoto’s die in alle boekjes te zien zijn. Het leven is al serieus genoeg, daarom maak die zotte en gekke concepten die voor wat afleiding zorgen. Ook met alle moderne technieken is het superleuk om te zien wat er allemaal mogelijk is. Vooral de sfeerbepaling en de verlichting, het kan een heel ander en intiemer effect creeëren met het publiek. Dus niet dat ze aan die modellen mogen beginnen sleutelen. VOID We vragen ons natuurlijk ook af hoe je nu tot

Magazine VOID

37


van ontspanning. Eventjes ontsnappen aan de stress van buitenaf en gewoon een lekkere taart bakken. Het is dus ook eerder een hobby dan echt een job. Voorlopig willen we het ook als hobby houden. Ook daarom dat we maar een beperkt aantal opdrachten per keer aannemen. Zodat het zeker ook nie gaat vervelen en even interessant en avontuurlijk blijft. De grote droom is dan misschien om later wel zo een koffiehuisje te starten waar je heen kan voor een lekker stukje taart op elk moment van de dag, maar dat is nog niet voor nu meteen. Als we een opdracht binnenkrijgen hebben mensen nog niet direct iets voor ogen. Het is zo eerder van “wow, een mooie taart”. Dus dan vragen we naar de interesses van de persoon waarvoor hij gemaakt wordt en aan de hand daarvan komen we tot een idee en creatie. VOID Waar haal je eigenlijk doe fascinatie voor de jaren vijftig, want taarten bakken was toen wel een van de favoriete bezigheden in die keukens. Hoe heb je die voorliefde precies ontwikkeld? Is dat omdat er bij je thuis ook zo’n sfeer hing of is het echt uit belangstelling dat het zo gekomen is. Was het toen al HARALD in wonderland? HARALD Nee, niet echt, ik ben gewoon altijd al enorm gefascineerd geweest door beelden. En wat ik supermooi vind in die kledij van de jaren stillekes is de belangstelling voor het vrouwelijke figuur, gbenadrukking van de taille en ronde vormen, toen een vrouw nog borsten en een kont had. Die lijnen en die silhouetten zijn gewoon keimooi. Het is ook vooral kledij de een persoon toont naar buiten toe. Projectie van het eigenbeeld naar de buitenwereld toe. Het unicum. Eigen karakter. Ook voor mezelf. Ik kleed mij graag mooi, ik doe daar ook moeite voor. En al volgen er heel veel reacties op, ook soms negatieve

38

VOID Magazine

me precies stampertje uit de film van Bambi met die honderd bambi’s die ons aankijken. Hoe ben je erop gekomen om die bambi’s te sparen? Heb je een koppeltje gekocht en hebben ze zichzelf verduizendvuldigt ofzo? HARALD Haha, nee, nee . Wel mijn eerste bambietje had ik gekregen van mijn oma, en dat is me altijd wel bijgebleven. En onze vrienden waren heel enthousiast over onze kitcherige smaak, want elke keer als ze toen zelf eentje zagen of als ze op reis gingen namen ze eentje voor ons mee. Een bambi, dat straalt ook gewoon gezelligheid uit! We hebben er in alle vormen

en kleuren en maten. En zo is dat hier uitgegroeit tot het plaatselijke bambipark in een mini-Planckendael. VOID Zijn er buiten de fotografie en mode en lekkere taarten ook nog andere dingen die je interesseren. Bijvoorbeeld je kleedt jezelf heel vaak in het leer en natuurlijk doet leer direct denken aan moto’s ben je dan ook zo’n biker? HARALD Ja, ik wil heel graag een moto en ik draag altijd leer maar ik heb geen rijbewijs. Dat leer dragen heeft er gewoon altijd al ingezeten. Die keuze voor die stof is gegroeid van toen ik klein was. Ik vond het gewoon altijd lekker stoer. En als je dan keek naar de grote Harleys die passeerden in de straat, dan stond ik wel eventjes stil. VOID Met een gigantische glimlach op mijn gezicht vraag


ik Harald of hij dan ook leren onderbroeken draagt. HARALD Haha, die draag ik inderdaad af en toe eens bij speciale gelegenheden. Er bestaat bij ons, in de homowereld ook zo’n leerscene, voor van die echte leermannen zo. We gaan nu bijvoorbeeld binnenkort naar Keulen voor een berenweekend. Mijn man is een beer. Je hebt zo verschillende stromingen binnen de homowereld. Ik ben bijvoorbeeld een Cup, zo een gast met een baardje en een kale kop in het leer. En mijn man is een beer… ( Wim stond toen in standaard magazine bij de kijk op mode en ik krijg een prentje voorgeschoteld van een beer.) Een beer is zo een beetje een grote, iets zwaardere man, een echte knuffelbeer eigenlijk, vaak ook met baarden. En om dus terug te komen op Keulen. Wel zoals je dan dus eigenlijk missverkiezingen hebt heb je ook een berenverkiezing… en dan staan daar allemaal zo van die ruige mannen op dat podium en het is daar gewoon supergezellig, daar wordt ook nie gevochten, gewoon heel leuk beren bij elkaar. Je krijgt spontaan zin om broodjes te smeren. Ik vind dat ook superleuk om te doen. Het is zo een beetje een hobby. Maar naast al dat leergedoe kan ik ook wel in een gewoon kostuum rondlopen hoor. VOID De eerste keer dat ik van je hoorde was op Jimtv met Tiany Kirilov, en ik was direct weg van je collectie. Maar heb je er dan ooit al eens aan gedacht om je verschillende interesses met elkaar te combineren en bijvoorbeeld en jurk uit taart te maken ofzo? HARALD Wel per toeval eigenlijk wel. Ik moest toen naar “Le salon du chocolat” in Parijs gaan, in een samenwerking met Callebaut , een project van een zevental jaar geleden. Een jurk puur uit chocolade dat is natuurlijk niet mogelijk, maar we hebben toen wel chocolade op een jurk gedrupt en de buitenkant gestyled. Er kwam dan uiteindelijk ook echt een modeshow van in Parijs met allemaal kledij uit chocolade gemaakt VOID Harald, als je nu weet van jezelf dat je zo’n lekkere taarten kan maken, maak je er dan niet stiekem voor jezelf elke dag eentje en dan opeten! Want als ik dat talent had was de kans groot dat ik niet meer door de deur kon! Maak je dan bijvoorbeeld ook cupcakes of blijft het bij taarten alleen…

HARALD Nee, dat gebeurt niet echt eigenlijk. Het is ook niet supergezond, hé. En taart moet ook speciaal blijven. Als je er zo elke dag van gaat eten is het principe van feest en taart ook een beetje verdwenen. Hoewel elke dag wel taartdag kan zijn! Voorlopig blijven we ook nog gewoon bij de biscuittaart. Allé, gewoon, biscuittaart is superlekker en voorlopig hebben we daar ook nog voldoening genoeg van. Ik vind ook een cupcake is zo ‘n minitaartje en het is vaak te veel werk aan versiering en bereiden en dan is het zo snel op. Er kruipt in totaal wel een acht tot tiental uur werk in zo’n taart. En dan kleine taartjes zouden ook even lang duren maar hebben toch een iets kleiner effect. Er kruipt meer werk in zo’n taart dan dat je ervan verwacht. Zeker met alle voorbereiding. Ook daarom dat de taarten lang genoeg op voorhand besteld moeten worden, en dat mensen niet kunnen zeggen morgen wil ik een taart… En dat vinden ze wel jammer, maar de taartenhobby is zoals het zegt een hobby, en Wim en ik hebben ook elk onze job en daarom dat het er slechts af en toe van komt. Het is meer een extraatje. Die grote taarten hebben ook een veel groter effect, het blijft veel langer hangen dan een patééke van de bakker… Tekst: Eva Rappé

Harald’s taarten kan je zien/vinden op de sweety darling page op facebook. De collectie van Harald vind je op zijn facebook, en op zijn site : www.haraldligtvoet.be

Magazine VOID

39


Foto’s van Bal Infernal, een initiatief georganiseerd door Radio Modern in de Vooruit op 17 december 2010.

Er waren prachtige modeshows die retro kleedjes van de jaren ‘50 demonstreerden. Ik kreeg spontaan steken van jaloezie tegenover mijn oma die die tijd mocht meemaken.

Foto’s door Lynn Devos

40

VOID Magazine


U mag in geen geval vergeten te lezen. Daarom heb ik een selectie van drie boeken gemaakt die absoluut de moeite zijn om te lezen. Mijn voorkeur gaat uit naar ‘De Verbeelding’ Van Franke omdat zo vernuftigd in elkaar zit, de lezer wordt hier het meest uitgedaagd.

De Verbeelding Herman Franke

Deze roman heeft als vertrekpunt de bekende zuil met het standbeeld van de Engelse zeeheld Nelson op Trafalgar Square in Londen. Die staat daar al bijna 200 jaar en zo heeft Nelson al veel leven aan zich voorbij zien en horen gaan. Hij had ooit een relatie met de beeldschone Emma, Lady Hamilton -in de mouw van zijn uniformjas zat een miniatuur met haar naaktportret. De vraag waar dat miniatuur gebleven is speelt gedurende het hele boek. De schrijver geeft zijn verbeelding vrij spel in allerlei verhalen die enerzijds los van elkaar staan, maar anderzijds toch bijna allemaal iets met het wel en wee van Nelson en zijn standbeeld te maken hebben. Heel veel facetten van het mensenleven van vroeger en nu komen aan bod, soms heel dramatische, soms meer filosofische of psychologische.

Het wezen van de olifant Toon Tellegen

Dat Toon Tellegen bekend werd door het schrijven van talloze dierenromans en hiervoor ook door het brede publiek gewaardeerd wordt, staat als een paal boven water. Zo kreeg hij voor ‘De genezing van de krekel’ in 2000 de Gouden Uil en stond zijn naam te pronken op de longlist van de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘Het vertrek van de mier’. Na ‘Brieven aan Doornroosje’ en ‘Iedereen was er’ verschijnt er nu een nieuwe roman van Toon Tellegen: ‘Het wezen van de olifant’

Het Sinaasappelmeisje Jostein Gaarder

Op een dag krijgt Georg een brief in handen die door zijn overleden vader Jan Olav aan hem is geschreven. Het is een lange, spannende en intense brief. Zijn vader haalt herinneringen op aan hun drieënhalf jaar samen. En hij schrijft een sprookje over het Sinaasappelmeisje , spannend, vol humor en ontroerend. Eerst begrijpt Georg niet waarom zijn vader dit verhaal aan hem vertelt, maar dan wordt steeds duidelijker wie het Sinaasappelmeisje is , zijn moeder. Het sprookje heeft voor Georg dus verstrekkende gevolgen gehad, want hij zou er niet zijn geweest als zij elkaar niet hadden ontmoet. Maar Jan Olav stelt zijn zoon ook een paar moeilijke vragen in deze brief. Georg besluit zijn vader antwoord te geven in de vorm van een boek , een boek dat hij samen met hem gaat schrijven.

Magazine VOID

41


GRAPPIG Voor mensen met schizofrenie of schijnheilige mensen is dit masker de perfecte oplossing...

VERLATEN PRETPARKEN Zijn een interessant onderwerp om je fotografische talenten te botvieren. Je zult er wel voor naar Duitsland of Japan moeten trekken.

42

VOID Magazine


Kunst biedt weerstand. Kunst is actief noch passief, van een trofee hier samenspant als een “gemeenkunst valt aan – door mijn artistieke werk zal ik wor- schappelijk” doel van bezit. stelen met de werkelijkheid in al haar complexiteit, In vitrines staan modepoppen met jurken en linmassaliteit en onbegrijpbaarheid”. gerie gemaakt van blikjes... er zijn verwijzingen Het vormelijke uitgangspunt van Thomas naar Nelson Mandela, er staan Afrikaanse auHirschhorn’s kunst-berg van afval in Deurle is het tootjes opgesteld naast met plastiek gemodeluniversele tinnen bierblikje dat in alle culturen na leerde bierblikken dieren én tegen de muur hangt consumptie wordt hergebruikt om er alles en nog zowaar een geweer van bierblikjes. wat mee te maken. In Afrika bricoleren kinderen er primaire autootjes mee of studenten gebruiken het hier als asbak...De bezoeker wandelt -voorzien van rubberren laarzen - wankelend in de afvalberg en ontdekt in de afvalstroom sculpturen met blikjes die een interieur vormen van stoelen, tafels of.. een salon al dan niet helemaal ingeplakt met bruine tape en vitrines met modepoppen die bierblikken mode showen. Op schappen met massa’s bierblikken “Vedett” - niet toevallig een product van brouwer Michel Moortgat – één van de meest vrijgevige sponsors van het Museum - staan ook talloze bekers. Kunst en bekers: het is een scherpe combinatie waarbij de gedachte van het “jachtig” binnenhalen

Aftandse computers liggen verspreid op de afvalberg net zoals het westen zijn pc-afval dumpt op het stort in Afrika... Het is onvoorstelbaar en onwaarschijnlijk hoe Thomas Hirschhorn het museum teisterde; in en tussen de afval weet hij een open en kritisch denken op gang te brengen over de wereldeconomie, over de rol van de mode en over de relativiteit van de kunst uit de recentste decennia. Met dit totaal-werk weet Thomas Hirschhorn door te dringen tot wat hij zelf omschrijft als de “harde noot van de realiteit”. Hij is niet voor niets een kunstenaar van wereldformaat!

Magazine VOID

43


Langs de Riva Rosmarin wandel ja verder naar het Campo Mori e Bandera waar hotel La Residenza je terugbrengt naar de 13de eeuw. De deurbel vind je terug in een koperen leeuwenkop en je kan ongestoord de hal binnendringen… niemand thuis!

Chiesa San Sebastian heeft een schat aan kunstwerken van VERONESE, die er jaren van zijn leven heeft doorgebracht. Deze kerk ligt helemaal links op Dordoduro -“dos dur”, een stevig grondstuk dat wat hoger ligt, vroeger niet zo druk bewoond doordat het aan gure westenwind en vooral aan aanvallen van Piraten was blootgesteld… Hier is één van de zeven traghetto oversteekplaatsen : in een mum van tijd roeit de gondelier de brede zwarte “oversteekgondel” naar de overkant voor de prijs van een busrit. Blijf rechtop staan, zoals de locals. Wiebelen brengt fototoestel en GSM in gevaar…

44

VOID Magazine

NIET DOEN : meteen de gele pijltjes naar SAN MARCO volgen. Vaak zo druk dat je meteen een afkeer krijgt van de massa en je je moet “heropladen” om de authentieke straten en pleinen te gaan ontdekken. In de winter is de Campanile gesloten, anders kan je van boven wel van het mooiste uitzicht genieten over het palazzo Ducale en de hele stad.

Via de kerk San Giovanni de Bragora, waar Vivaldi werd gedoopt, kom je uiteindelijk aan het Arsenale, waar vanaf 1600 het werk aan de lopende band werd uitgevonden : 16.000 arbeiders konden in deze reusachtige loodsen een heus gallei bouwen… in minder dan 24 uur tijd ! Hendrik III plaatste terloops een bestelling voor hij aan een buffet begon, door de doge voor hem en zijn gevolg geörganiseerd . Na een laatste tiramisu’tje en diggestiefje lag de gallei klaar om uit te varen.


Klik!

Jong en getalenteerd. Deze site barst van fotografische talenten. http://www.photodonuts.com/

Magazine VOID

45


Lynn Devos laat ons een kijke nemen in haar ingewikkelde gedachtenwereld. Ze studeert grafische vormgeving aan het KASK in Gent, de stad waar ze ook verblijft als ze niet in de Waalse bossen waar ze is opgegroeid ronddwaalt.

Ik schrijf woorden op een scherm die mentale evenwicht brengen. Soms moet je het boek sluiten om alles tot je te laten doordringen. Gedachten ontstaan terwijl je het boek met een vastberaden gebaar dichtklapt die overvloeien in andere gedachten. Zo heb je geniale gedachten die jammergenoeg van voorbijgaande aard zijn. Je zou in een boek de meest interessante zinnen moeten onderlijnen, net zoals je een cursus studeert. Niemand zal zich de inhoud perfect herinneren, maar de essentie is tot je doorgedrongen. Ik lees nu een fantastisch boek, en hoewel ik een vlotte lezer ben kan ik de inhoud soms niet aan. Het is zodanig intrigerend en waardevol dat ik pauzes moet inlassen. We zijn beperkt tot ons eigen mens-zijn. Late we alle grenzen aftasten. Ik moet diep in mijn geheugen tasten om deze boodschap over te brengen. Nee, ik heb geen boodschap over te brengen. De boodschap die jij er uit wil trekken is volledig zelf te bepalen. Ik wil mijn persoonlijkheid cultiveren. Ik wil alle rocken popklassiekers hebben om de evoluties geleidelijk aan te begrijpen die zich hebben voltrokken tot de eingentijdse muziek te komen. Ik wil de invloeden horen. Ik wil iemand zijn met referenties. Ik wil niet serieus genomen worden. Ik wil lachen, in het gras liggen met een glas sangria in mijn haden en af en toe slim en verrassend uit de hoek komen. Ik wil mijn kleine vingerafdruk op de grafische wereld achterlaten, hoe gigantisch die wereld ook is. Ik besta graag. Ik wil voelen hoe het is om te vliegen, te liegen, te lopen, te veel te eten, te weinig te eten, af te zien, je te vervelen, om bedrogen te worden, om lief te hebben, om zwanger te zijn, om iets stiekem te doen, om veel geld te verdienen, om slecht te zijn, om goed te zijn, een mirakel te verrichten, bloedmooi te zijn, om nonchalant te zijn, om een andere taal te leren, om geen dak boven mijn hoofd te hebben, om macht te hebben, om een huis in te richten, om zelfstandig te zijn, om druiven te plukken in het zuiden, om in de grote stad te wonen, om graag naar punkrock te luisteren, om echte bloemen in huis te nemen in plaats van valse. Al mijn tekeningen zijn onafgewerkt. Misschien laat ik wel alles onafgewerkt achter. Ook mijn schrijfsels.

46

VOID Magazine


WE LOVE MOULES FRITES

JURGEN MALFAIT

ELSJE DEZWARTE

TITI + THE GERMAN KID

MANOR GRÜNEWALD EN NOG ZOVEEL MEER!

Magazine VOID

47


48

VOID Magazine


Void