Page 1

NUMMER 34 ~ MAART 2018 ~ PRIJS € 4,70

CHRISTELIJK LIFESTYLE MAGAZINE VOOR DE ZEEUWSE VROUW

‘Altijd vergeten

en vergeven en zand erover?’

“ We voelen ons meer compleet”

alsnog in de kerk getrouwd

Nieuwe

START

“ Mam, God bestaat echt!”

Natasja maakte een nieuwe start na het verlies van haar zoon


Nieuwe start

WELKOM

Soms heb je gewoon zin om opnieuw te

‘Het geeft rust dat God weet hoe we ons voelen.

moment, je gaat vol goede moed nu toch

helemaal in Gods handen kunnen leggen.’

beginnen, een frisse start! Januari is zo’n

eindelijk die vijf kilo afvallen. Maar het voorjaar kan ook zo’n moment zijn, die donkere muur in je woonkamer verf je lekker in een lichte kleur. De portretten in dit nummer geven dit ook

heel mooi weer. Ongeboren leven, met liefde verwacht. Een pasgeboren lammetje of een

schattig lief baby’tje. Het roept vertedering op, ja dit is een nieuw begin.

We hopen dat er een tijd komt dat wij het Dan geeft de belofte in het Bijbelboek

Openbaring troost: ‘Hij zal alle tranen uit hun

ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn. Want wat

er eerst was, is voorbij’ (Openb. 21:4). Dat is pas echt een nieuw begin! Veel leesplezier!

Wat hebben we genoten van de verhalen van

de twee stellen die al lang (één stel zelfs al 33 jaar) voor de wet zijn getrouwd, maar die van

lieverlee Gods zegen over hun huwelijk misten, ze zijn alsnog in hun eigen kerk getrouwd!

Maar soms kom je op een punt in je leven waarin je niet verder kunt. Natasja heeft een nieuwe

start gemaakt met haar leven, doordat haar zoon is overleden. Hoe hartverscheurend is dit! Maar

het is ook heel hoopvol want het leven van haar

en haar gezin vroeg om een radicale omkeer. Zij hebben elkaar én God vergeving gevraagd en Hij vergaf!

‘Ik voel me schuldig, want ik ben (nog) niet aan

vergeven toe’, zegt Eefje ergens in dit nummer.

Het kostte ons wel wat ‘hoofdbrekens’ om dit jaar weer een frisse start te maken… genoeg te doen, zullen we maar zeggen ;-).

t e i r g r a M & a n i Cor


inhoud #34 Natasja vertelt over een nieuwe start na het verlies van een kind

Columns 17 Willem 25 Léonie 43 Rebekka 53 Gert

33

Wat een heerlijke plek! Welkom op Camping Val d’Or.

10

Rubrieken 14 Mijn plekje... Terneuzen 40 Psyche 44 Wat moet ik eigenlijk? 47 Op orde 54 Bijbelstudie 66 Zij verdient ‘t 69 Willy schrijft

Interviews

36 Alsnog in de

kerk getrouwd

10 Mam, God bestaat echt! 18 Ik kan het nog niet... 26 Portretten: nieuw leven 36 Alsnog in de kerk getrouwd 50 Hij & Zij over sorry zeggen

Ideeën opdoen 22 Voor jou gespot! 33 Inspiratie

26 nieuw leven

35 Zeeuwse Vrouwenloop 48 DIY 59 Zeeuws recept

53

Onze nieuwe columnist: Gert Hutten, directeur van Tot Heil des Volks “JUIST VAN HET

plannen maken

60

KAN IK AL ZO genieten”

60 Blij met mijn huis 65 Woontrends

En ook 6

Achter de schermen & colofon

7 Uitknip-tip 9

@zijenzeeuws

46 Zeeuwse Vrouwendag 2018 70 Word ook abonnee 71 In het volgende nummer


INTERVIEW

OVER EEN NIEUWE START NA HET VERLIES VAN EEN KIND

“Mam God bestaat echt!” HAAR LEVEN WERD GETEKEND DOOR ANGST, AFWIJZING, SCHULDGEVOELENS, TRAUMATISCHE ERVARINGEN EN ROUW. TOTDAT HAAR ZOONTJE JIMMY OP TWAALFJARIGE LEEFTIJD OVERLEED. WANT – HOE TEGENSTRIJDIG HET OOK KLINKT – DIT BETEKENDE EEN NIEUWE START VOOR NATASJA VERHAGEN (44). VLAK VOOR ZIJN OVERLIJDEN ZEI JIMMY: ‘MAM, GOD BESTAAT ECHT!’. DAT ZETTE HET LEVEN VAN HET HELE GEZIN OP Z’N KOP.

“Toen ik een klein meisje was, maakten mijn ouders vaak

door het donkere Rilland richting het café. Ook had mijn

gegeven moment ging mijn vader ervandoor. Hij beloofde

haar alcoholverslaving. Ze had bijvoorbeeld wel eens een

ruzie. Ze schreeuwden en gooiden met dingen. Op een terug te komen, maar kwam die belofte niet na. Ik bleef

achter bij mijn alcoholverslaafde moeder. Zij kleineerde me en wreef me bijna dagelijks in dat ik nooit geboren

moeder met regelmaat last van nare bijwerkingen van

delirium, waarbij ik moest helpen en vaak de dokter of ambulance moest bellen. Zo zorgde ik voor haar.

had moeten worden. Soms schold ik terug. Tegelijkertijd

Op mijn zestiende raakte ik zwanger van Jimmy en ging ik

dat ze toch van me zou houden. Maar ik merkte er nooit

en in de tuin speelde. IJverig ging ik in huis aan de slag.

deed ik er alles aan om zo lief mogelijk te zijn, in de hoop iets van. Regelmatig werd ik ’s nachts uit bed gebeld

door de kroegbaas met de vraag of ik mijn moeder wilde

komen halen. Dan moest ik als veertienjarige op m’n fietsje

op mezelf wonen. Ik weet nog goed dat hij tweeënhalf was Na een poosje hoorde ik niets meer en keek ik in de tuin.

Jimmy lag voorover in de vijver. Zijn hele gezicht was blauw. Ik riep de buren en een buurman reanimeerde Jimmy.


Yvonne:

“BINNEN EEN UUR STAAT HET LAMMETJE AL OP DE POOTJES”


Marieke:

“DE BABY’S HALEN HET RUSTIGSTE IN MIJ NAAR BOVEN.”


WAT MOET IK EIGENLIJK?

Van vleugellam, naar

vogelvrij

ALS IK ZWAK BEN, BEN IK STERK. MET DAT THEMA ALS HUISWERKOPDRACHT WAS DE EERSTE DAG VAN MIJN SCHRIJFCURSUS EEN FEIT. KRACHT WORDT ZICHTBAAR IN ZWAKHEID, WORDT ER VAAK GEZEGD. MAAR WAT IS EIGENLIJK ZWAK? WANNEER STA JE IN JE KRACHT? IS HET ZWAK OF JUIST STERK OM IN TE ZIEN DAT MIJN VLUCHTSCHEMA MISSCHIEN GEWIJZIGD MOET WORDEN? Nog twee minuten. Met mijn Starbucks koffie in de hand

van talent? Die anderen waren stukken beter. Beduidend

intercity te halen. Net op het nippertje eindigt mijn sprint in

bespraakt. En dan die schrijfopdracht. “Dat wist je van te

start ik een snelle sprint. Op naar perron acht. Om de

een bomvolle trein. Ik maak me klein op het laatste plekje in de coupé. Ik staar naar buiten maar zie in werkelijkheid

niets. Een explosie van vragen barst los in mijn brein. Vond ik dit nu echt leuk? Dacht ik werkelijk dat die schrijverijen

van mij iets waren? Dat het misschien zou ruiken naar iets

meer getalenteerd dan ik. Pijlsnel met de pen. Meer

voren”, preek ik tegen mezelf, ‘’alleen het thema niet”. ‘Als

ik zwak ben, ben ik sterk’. Hoe krijgen ze het in vredesnaam bedacht? Weten die mensen soms dat ik me de laatste tijd zwakker voel dan zwak? Het steeds vaker echt niet meer

weet? Mijn to-do lijstjes groeien met de week. Om nog iets


van overzicht te houden heb ik ze onderverdeeld. Korte

Waarom vergeet ik belangrijke dingen steeds frequenter?

lijken gedicteerd te worden door maar één woord. Moeten.

Hoelang nog tippel ik op de toppen van mijn tenen door?

termijn. Lange termijn. To-do dingen deze dag. Mijn dagen Moeten. En nog eens moeten.

Altijd moet ik wel iets of wordt er wat van mij verlangd.

Werkelijk iedereen heeft verwachtingen. Allereerst moet

Hoelang nog zeg ik op het zoveelste verzoek ‘ja’ in plaats

van ‘nee’? Hoelang nog blijven doorzettingsvermogen en wilskracht de baas?

die bij mij hun verhaal droppen. Ik moet geen fouten maken

“MET MIJN HOLLENDE HOOFD HAAST IK ME VAN hot NAAR her. MEEDOGENLOZE METERS moeten LEG IK AF”

ongevraagd word toegevoegd aan de zoveelste WhatsApp-

Diep, heel diep van binnen verlangt mijn zwakke ziel naar

doen alsof ik de app niet heb gezien. Ik moet een lieve,

Een no-fly zone. Waar geademd kan worden. Waar leven

ik werken. Fulltime en onregelmatig in mijn geval. Ik

moet dat perfect en tot in de puntjes doen. Het liefst

met een overdosis aan liefde, geduld, bevlogenheid en

bewogenheid. Vind ik. Anders kan ik beter gaan. Ik moet

trouw en loyaal zijn aan de baas. Steeds flexibeler ook, want dat scoort pas echt punten. Ik moet presteren, profileren en

portfolio’s opbouwen. Ik moet actief zijn in werkgroepen en

een luisterend oor plus troostende arm bieden aan collega’s en vooral niet ziek worden. Ik moet niet moeilijk doen als ik groep. Ik moet immers nog sneller reageren en niet meer

sterke dochter en zus zijn. Op afroep beschikbaar. Ik moet een betrokken familielid zijn met alle tijd van de wereld. Ik moet mantelzorgen, luisteren en geven. Ik moet mijn

simpel zitten en zijn. Naar een vlucht zonder turbulentie.

echt leven wordt. Waar moeten mogen wordt. Waar vliegen fladderen wordt.Soms maakt het me bang en klein. Ik voel

dat ik vlieghoogte verlies. Wie denk ik eigenlijk dat ik ben?

vrienden niet verwaarlozen. Maar vooral op tijd attent zijn.

Dat ik dit allemaal moet? Hoeveel vlieguren moet ik nog

beter bijhouden. Plus op Facebook liken hoe leuk ik alles

juiste moment? Nipt op het nippertje? Om me te laten

En sociaal doen. Ik moet mijn vaak ontplofte mailboxen

vind. Ik moet ook huis en haard managen. Boodschappen

doen. Ik moet hardlopen. Gezond eten. En graag nog een beetje afvallen ook. Ik moet werken aan mijn persoonlijke traject. Groei tonen. Stappen zetten. Mijn coach moet

maximale inzet zien. Ik moet het echt snel zelf kunnen en tekst Ellen Leeuwestein ~ illustratie Marlinda den Haan

Waarom voel ik haast letterlijk geen ademruimte meer?

geheimen moeten geheimen blijven. Ik moet meer bidden. Stille tijd houden. Vaker een kerkdienst bezoeken. Meer vertrouwen hebben. Ik moet meer loslaten. Vergeten.

Vergeven. Ik moet gewoon veel meer leuke dingen gaan

doen. Meer gaan genieten. Vaker ontspannen. Ik moet, ik moet, ik moet…

Al dat drukke doen jaagt mijn moeten op tot een

adembenemend hoog flying flow level. Met mijn hollende

maken, voordat? Komt deze opdracht misschien op het voelen hoe moe gevlogen ik ben? Van al mijn moeten

en mijn vragen? Om me te laten beseffen hoe zwak mijn

vleugels nog fladderen? Om me wakker te schudden? Dat ik

vleugellam gevangen zit in die kooi van het meedogenloze moeten? Voordat ik me werkelijk te pletter vlieg?

“IK MAG TOCH HOPEN? OP hemelse vleugels DIE OPVANGEN ALS IK val?” Als laatste stap ik uit. Op perron vijf. Traag is mijn tred.

hoofd haast ik me van hot naar her. Meedogenloze meters

Ik voel tranen prikken. Ik sta stil. Ik kijk omhoog. Moet ik

voel. Gewoon doorgaan. Verstand op nul. Dit moet nu. Dit

vleugels die opvangen als ik val? Ik haal diep adem. Ik moet,

moeten leg ik af. Hoe moe en leeggezogen ik me soms ook kan je, prent ik mezelf dan in. Waarom heb ik dan steeds sterker dat fulltime falende gevoel van tekortschieten?

misschien? Mag ik? Ik mag toch hopen? Hopen op hemelse ik moet, ik moet. Twee dingen. Hemelse hoop houden. Plus

mijn vluchtschema wijzigen.


IN ONS

prieeltje ZITTEN WE HEERLIJK VRIJ

In tegenstelling tot de weersvoorspelling, is het

zonnetje niet zichtbaar als ik aanbel bij de twee-

onder-een-kapwoning aan de rand van Kapelle die Heleen met haar man en dochter bewoont. Binnen is het op deze grijze zaterdag in januari des te

aangenamer door de brandende houtkachel, die bij binnenkomst als eerste in je blikveld komt.

Heleen Pieper (25) Getrouwd met Maurits (26) Kinderen: Anna Lynn (10 maanden) Woonplaats: Kapelle

Zodra ik een behaaglijk plekje gevonden heb in een

keer een zachte, grijsgroene tint.

die Heleen na haar trouwdag uit het ouderlijk huis

Ons gesprek wordt onderbroken door de binnenkomst

in de schuur en werd gebruikt als gereedschapskast.” Een

Lynn. Zij komen terug van een bezoekje aan een

stoel bij de kachel valt me de prachtige oude kast op, meegenomen heeft. “Een erfstuk van mijn oma. Hij stond zus van Heleen ontdekte hoe fraai de kast eigenlijk was, schilderde hem bruin en nam hem in gebruik. Het had

van Maurits met zijn goedlachse dochter Anna

tweedehandswinkel, waar voor vijf euro twee nieuwe

eetkamerstoelen op de kop getikt zijn. Aan de robuuste

nog heel wat voeten in de aarde voordat Heleen de kast

landelijke tafel, waaromheen nu vier stoelen en de

te noemen. “Het zou kunnen dat het een doorgeefkast

ruimte genoeg en extra zitplaatsen zijn altijd makkelijk

meekreeg en haar eigendom durft ze het ook nog niet wordt, zodat we er om beurten van kunnen genieten.”

Maurits voorzag de kast van een nieuwe verflaag, deze 10 ~ zij en zeeuws

kinderstoel van Anna Lynn geschikt staan, is hiervoor nog met hun beider grote familie.


BLIJ MET MIJN HUIS Compromis  Het heeft nog wel het nodige

overleg gekost, voordat het stel tot een gezamenlijke stijl kon komen. Toen Heleen vanwege haar studie

in Ede ging wonen, richtte ze haar kamer in met

brocante in landelijke stijl. Maurits, daarentegen, houdt van strak en wit. Hun inrichting is nu een moderne landelijke mix met Scandinavische accenten geworden.

Ook wat betreft het kiezen van hun woonplaats bleek ieder een eigen voorkeur te hebben. Maurits, zoon van een groenteboer in Oosterland, bleef het liefst wonen in het dorp waar hij is opgegroeid. Heleen, afkomstig uit Kapelle, dacht niet dat ze zich daar

thuis zou kunnen voelen. Omdat ze op dat moment geen van tweeën een vaste baan hadden, keken ze

uit naar een huurhuis. Ze vonden een mooi te koop

staand pandje in de binnenstad van Zierikzee, wat ze tijdelijk konden huren. Toen dit huis verkocht werd, gingen ze op zoek naar een koopwoning.

Eerst op Schouwen-Duiveland, maar toen dat niet lukte, opperde Heleen voor de grap: “Zullen we

eens in Kapelle rondkijken?” Daar bleek, om de hoek van haar ouderlijk huis, inderdaad een woning te koop te staan die aan hun wensen voldeed.

zij en zeeuws ~ 11

Zij en Zeeuws nr.34 Preview  
Zij en Zeeuws nr.34 Preview