Page 59

HOOGTELIJN 4-2008

|

55

En route Eenmaal aan de voet van de route blijkt de snijtand echter meer een granieten scheermes te zijn. Die 6a is een plaat, waarop ik me tergend langzaam van kwartskristal naar kwartskristal beweeg, de gele korstmossen mijdend zoals me nogal dwingend door John is bevolen – en jawel, een route later slip ik onverwachts weg. Balanceren op kristal, die gedachte heeft onbedoeld iets komisch. Met de handen zoek ik het evenwicht en weet in slakkengang de standplaats te bereiken waar Raymond en Nora dik ingepakt staan te wachten. In het dal was het Italiaans warm, maar hier is het maar een paar graden boven nul en de wind maakt het er niet warmer op. Het klimt het wel lekker, maar op de standplaats is het vervelend koud. Ray wijst me de Torelli, de Piz Badile en de Cengalo aan, oftewel drieduizenders op de grens met Zwitserland. Op de Torelli zien we twee figuurtjes bewegen; later die dag zouden we ze weer ontmoeten, voldoende afgekoeld om rechtsomkeert naar het veel warmere Rifugio Gianetti te maken. Ik monster de lengte die gaat komen. Er zit een klein dakje in. Hou ik niet van. Nora weet zich er met enkele kernachtige kreten doorheen te wurmen. Ik krijg echter de indruk dat het perspectief een spelletje met je speelt en je met een Houdini-beweging aan zwaar hangwerk kunt ontsnappen. Half indraaien, voet in een halve spagaat op het dak en vloeiend in een halve scheur jezelf omhoog duwen. Tenminste, dat is mijn plan. Tijd zat om plannen te maken. Het gaat niet echt snel met z’n vieren. Het is te hopen

dat ik dadelijk nog een beetje kan bewegen, zo verkleumd voel ik me. Met mijn ogen zoek ik de Rifugio, een meter of tweehonderd de puinhelling af. Een rood vlekje op de rand van het laatste groen. Merkwaardig dat je het wel over de boomgrens hebt, maar nooit over een grasgrens of plantgrens. Niet dat hier helemaal niets meer groeit, maar het graniet voert toch de boventoon. Ontzettend mooi spul dat graniet. Scherp, zonder je handen er aan te snijden. Als ze nou eens zo’n wandje naar Nederland konden brengen. Dat moet toch kunnen tegenwoordig? Twee lengtes later bereiken we een soort zadel. Het is een bijzonder scheermes. Over de hele lengte heeft het massiefje een S-profiel, maar wel zo nadrukkelijk dat we er eens rustig bij kunnen zitten. Je kunt hier picknicken, zoveel is duidelijk. Hier en daar heeft zich sneeuw opgehoopt. De standplaats waar we net vandaan komen is door de bolling van de rots niet meer te zien. Dus ook niet dat dakje, waar ik mijn Houdini-beweging, helaas geheel verstoken van publiek, naar volle tevredenheid heb uitgevoerd. Met enige tegenzin sta ik op en maak me klaar voor de vierde touwlengte. Van convex naar concaaf, of was het precies andersom? Eenmaal boven wacht me een kleine verrassing. We hebben de rand van het scheermes bereikt. En kunnen dus over het randje kijken. Steil en diep. Crisisoverleg. We staan met z’n vieren de hoogte in te staren. De aankolkende wolken zien er donker uit. Het zou wel eens slecht weer kunnen worden. En de laatste touwlengte, een 5c+, is zo

te zien een lengte die serieus genomen dient te worden. En waar zit toch de eerste haak? Aan de andere kant, echt heel ver is het niet meer, en bovendien lijken er toch aardig wat goeie grepen te zitten. We kijken elkaar aan. Wat is wijsheid? ▲

INFORMATIE MILCHZAHN Massief en route Wijsheid bleek rechtsomkeert te maken en de laatste touwlengte te laten voor wat het was. Kort nadat we uit de wand waren, werd het donker en begon het te regenen. En regen is de wet van toenemende ellende. Veiligheid voor alles. Aan de (Italiaanse) zuidzijde van Bergell is veel te klimmen. In de omgeving van de Rifugio Gianetti (2534 m) ligt graniet van het mooiste soort: de lokale held Gianluca Maspis heeft inmiddels aardig wat routes geopend. De meeste routes zijn echter ‘alpien behaakt’. Op de oostzijde van de Vecchia zijn vier routes te vinden, maar wel met enige moeite. Naast de Milchzahn zijn dat de Polident (7 lengtes, max 6a+), de Godzilla (8 lengtes, max 6a en als je

54-HL408-en route.indd 55

haken niet gebruikt om hogerop te komen wordt het een 6b+) en de Carmageddon. Deze route van 7 lengtes (max 5c+) kan ik afraden: we konden de tweede standplaats domweg niet vinden, de derde zat in een nis onder het ijs verborgen, er is steenslaggevaar en abseilen is ook geen pretje. Maar ja, dat mooie graniet.

Topo Je kunt niet zonder: • Schweiz Plaisir Sud, Jürg von Känel, Filidor, 2003, ISBN 3-906087-17-4. De gids kost € 31,- maar beschrijft dan ook 61 klimgebieden in het noordoosten van Italië, en net over de grens met Zwitserland en Frankrijk. Bestellen/contact: www. filidor.ch, info@filidor.ch..

Reis en verblijf Om bij de Vecchia te komen zijn wij naar Bagni Masino gereden; een soort kuuroord ten noordoosten van San Martino, aan het begin van het bekende Val di Mello. In een ruimer perspectief: ten noordoosten van het Como-meer. Het is mogelijk om met de bus vanuit Morbegno naar San Martino te komen. Vandaar is het naar schatting 5,5 uur lopen naar de hut. Reken vanaf Bagni Masimo op 3,5 uur (en 1400 hoogtemeters). Het Rifugio Gianetti heeft 80 bedden. Mimmo Fiorelli zwaait er de scepter. Tel. 0342-645161 of 0342-641068 of 0342-641070 (Italië is 0039). Halfpension € 34,-.

01-09-2008 15:19:56

Hoogtelijn september 2008  

Hoogtelijn is het enige allround klim- en bergsporttijdschrift van Nederland, van en voor leden! Hoogtelijn verschijnt 5 keer per jaar en bi...

Hoogtelijn september 2008  

Hoogtelijn is het enige allround klim- en bergsporttijdschrift van Nederland, van en voor leden! Hoogtelijn verschijnt 5 keer per jaar en bi...

Advertisement